Wydawca: Marginesy Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 327 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Spalone mosty - Eileen Curtright

W małym miasteczku nic się nie ukryje. Komuś takiemu jak Rebecca może to przysporzyć sporo kłopotów.

Ward w amerykańskim stanie Nebraska, rodzinne miasto Rebekki Meer, jest małe ‒ tak małe, że nawet po mocno zakrapianym babskim wieczorze Rebecca nie może przemknąć do domu, nie wpadając po drodze na trzech znajomych. Nadszarpnięta reputacja jest jednak jej najmniejszym zmartwieniem. Lekarz kierujący kliniką leczenia bezpłodności, w której Rebecca pracuje, najwyraźniej postradał zmysły, a jego szalone wybryki mogą oznaczać koniec ich przedsiębiorstwa. Jej były chłopak, odnoszący aktualnie gigantyczne sukcesy, zjechał z powrotem do rodzinnego miasta i jakimś cudem został nauczycielem jej uczęszczającego do piątej klasy syna, który teraz zadaje niezręczne pytania o zakończenie ich związku. Rebecca nie potrafi poprowadzić nawet dorocznej szkolnej zbiórki żywności, nie pakując się w podejrzane układy z przestępcami. Przenikliwa komedia Eileen Curtright pokazuje, jak daleko może się posunąć zestresowana samotna matka, by zasłużyć na miano „perfekcyjnej”.

Spalone mosty to błyskotliwe i prześmieszne ujęcie nowoczesnego rodzicielstwa. Eileen Curtwright jest bardzo utalentowaną i zjadliwie dowcipną obserwatorką współczesnego życia; stworzone przez nią postaci budzą sympatię i bawią do łez.

Eileen Curtright odnosiła ogromne sukcesy jako bizneswoman, ale odeszła, zmieniając garsonkę i identyfikator na spodnie do jogi i macierzyństwo w pełnym wymiarze godzin, na którym odcisnęła niezatarty znak. Jest pionierką zapraszania na urodzinowe przyjęcia dla dzieci żywych zwierząt gospodarskich, wymyśliła słynny program „algebra dla niemowląt” i była menedżerem produktu i liderem merytorycznym na portalu Pinterest. Ale lata spędzone w okopach rodzicielstwa uzmysłowiły Eileen, że wszystkie dzieci tak naprawdę chcą oglądać telewizję, co dało jej czas na pisanie. Mieszka z mężem i córkami w San Antonio w stanie Texas. To jej pierwsza powieść.

Opinie o ebooku Spalone mosty - Eileen Curtright

Fragment ebooka Spalone mosty - Eileen Curtright

Tytuł oryginału THE BURNED BRIDGES OF WARD, NEBRASKA
Przekład DOROTA KONOWROCKA-SAWA
Redaktor prowadzący ADAM PLUSZKA
Redakcja MAGDALENA TYTUŁA
Korekta SYLWIA SANDOWSKA-DOBIJA, JAN JAROSZUK
Projekt okładki i stron tytułowych MICHAŁ PAWŁOWSKI
Zdjęcie na okładce © filadendron / iStock by Getty Images
Łamanie | manufaktu-ar.com
The Burned Bridges of Ward, Nebraska Copyright © 2015 by Eileen Curtright Published by arrangement with Macadamia Literary Agency and Curtis Brown, Ltd. The moral rights of the author have been asserted. Copyright © for the translation by Dorota Konowrocka-Sawa Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2017
Warszawa 2017 Wydanie pierwsze
ISBN 978-83-65780-46-1
Wydawnictwo Marginesy Sp. z o.o. ul. Forteczna 1a 01-540 Warszawa tel. 48 22 839 91 27 e-mail:redakcja@marginesy.com.pl
Konwersja:eLitera s.c.

Dla Lance’a

1

Opanowała mnie nagle szaleńcza chęć wytarzania się w gigantycznej stercie pieniędzy – moich zakumulowanych przyszłych przychodach – i może nawet zmysłowego pomasowania sobie banknotami odsłoniętego ciała, którego nie było tak znowu dużo, bo nadal byłam ubrana w lawendową odzież medyczną. Ponieważ jednak miałam przy sobie zaledwie dwa dwudziestodolarowe banknoty i dziecko szukające we mnie wzorca do naśladowania, powstrzymałam się i popchnęłam wózek dalej alejkami miejscowego supermarketu, podczas gdy mój syn truchtał obok, próbując nadążyć. Wieści szybko się rozchodziły. Zanim dotarłam do naszego ostatniego przystanku – alejka ósma, ciastka i przekąski – pogratulowano mi dwukrotnie. Zamiast skromnie umniejszyć swoje osiągnięcie („Och, to naprawdę nic wielkiego” – spuszczony wzrok, nieśmiały uśmiech), z rozkoszą pławiłam się w podziwie. Nie mogłam się opanować. Zachowywałam się tak, jakby sukces był mi należny z urodzenia. Krótko mówiąc: zachowywałam się jak mężczyzna. No i wyszłam na zarozumialca. Ale w obliczu mojej niepowstrzymanej radości normy społeczne na krótką chwilę przestały mieć jakiekolwiek znaczenie.

Dziecko jak zwykle znakomicie odczytało mój nastrój.

– Co powiesz na to? – zapytało, wybierając z półki wyjątkowo odrażające ciasteczka.

BOMBY CZEKOLADOWE! – wrzeszczało pudełko. – „Teraz z pełnym ziarnem”. Pełne ziarno było listkiem figowym kryjącym listę składników podejrzanie często kończących się na „-nian” i „-ek -anu”.

– Jasne, nie żałuj sobie – powiedziałam. – Wrzucaj.

Pocałowałam Mitchella w czubek głowy, a on nawet nie pisnął, choć przecież zza sterty puszek fasolki po bretońsku mógł w każdej chwili wychynąć jeden z jego kolegów z piątej klasy, stając się świadkiem tego żenującego pokazu matczynych uczuć. Reputacja mojego syna mogła zostać nadszarpnięta. Przygładził włosy w miejscu, gdzie zmierzwiłam je ustami.

– No to mamy już wszystko – stwierdziłam.

Podjechaliśmy do kasy ekspresowej obsługiwanej przez Shane’a Glassa, podstarzałego kasjera o aparycji niegrzecznego chłopca, i wyjęliśmy z wózka osiem butelek wina i jedno opakowanie ciasteczek. Nie przestawałam się uśmiechać, kiedy chardonnay i rozmaite gatunki czerwonego wina podskakiwały na taśmie. Shane spojrzał na wina, a potem na mnie, badając uważnie wzrokiem moją fizjonomię, jakbym odsłaniała właśnie jakieś nieznane mu dotąd oblicze. Wydawał się zaintrygowany możliwością ukrywania się pod moją medyczną bluzą osoby żywiącej jakieś uczucia. A w każdym razie lubiącej się zabawić.

– A co to za okazja? – zapytał.

– Impreza u mojej siostry. Zostałam partnerem w klinice.

– Super – powiedział Shane. Wokół ramienia miał wytatuowany drut kolczasty, wyraźnie dawał bliźnim do zrozumienia, że ma ich w dupie. Zazdrościłam mu stosunku do życia, ale wybrałam inną drogę.

– Teraz mogę mieć tylko nadzieję, że nie skrewię – dodałam, krzyżując palce na szczęście i puszczając oko, co było próbą stosownego w przypadku kobiety pomniejszenia własnych zasług. Sądząc z konsternacji malującej się na jego twarzy, próba wypadła nędznie, w głębi ducha bowiem morderczym kopnięciem wbijałam właśnie piłkę do bramki, zaś Shane nie wybiegł myślami poza imprezę. Teraz skanował butelki jedną po drugiej. Jeszcze wczoraj kupowanie ośmiu butelek wina zakrawałoby na desperację, ale dzisiaj wydawało się po prostu wyrazem wspaniałomyślnej radości i ochoty do zabawy. Planowałam dokonywać tego rodzaju impulsywnych zakupów częściej; teraz, kiedy już miałam pieniądze i udziały w najlepszej klinice leczenia niepłodności w stanie Nebraska.

– Twoja siostra mieszka niedaleko Sosnowego Zakątka? – zapytał Shane.

– Tak. Ale będzie tylko kilka osób z rodziny. Czysty spontan.

– Łapię.

Zapakował butelki do dyskretnych papierowych torebek. Jedną z nich podałam Mitchellowi. Kiedy wyszliśmy na parking, minęła nas pędem Viola Holts na swoim elektrycznym wózku.

Ktoś powinien uprzedzić obsługę sklepu, zanim Viola napcha sobie lukrowanych pączków do kieszeni podomki, ale byłam zbyt rozradowana, by stawać na drodze do czyjegoś szczęścia. Niech sobie ostatni raz poszaleje.

Za Violą nadbiegł Kevin, jej syn. Dostrzegł nas kątem oka i zatrzymał się, po czym się odwrócił, rozdziawił usta i wbił w nas osłupiałe spojrzenie niczym praworządny obywatel, który przypadkiem znalazł się na miejscu zbrodni. Nie widzieliśmy się od ponad dziesięciu lat.

– Kevin!

To było nie tyle powitanie, ile mimowolny okrzyk, który mi się wyrwał, jakbym znalazła moszczącego się w moim bucie skorpiona. Mitchell przysunął się ukradkiem bliżej mnie, nie mając chyba pewności, czy ten na oko czterdziestoletni mężczyzna w nieczęstej o tej porze roku wiatrówce jest kimś, kogo powinien się obawiać.

– Cześć – powiedział Kevin. – Rebecca – dodał, jakby potrzebował chwili na wydobycie mojego imienia z odmętów pamięci. Był szczuplejszy, niż go zapamiętałam, właściwie przypominał na wpół zagłodzonego maratończyka.

– To jest Mitchell – odparłam, gdy nie przestawał się w nas wpatrywać.

– Kevin Holts – przedstawił się. Kiedy uścisnęli sobie dłonie, zadźwięczały butelki w siatce Mitchella.

– Na długo przyjechałeś do miasta? – zapytałam.

– Na czas nieokreślony – odpowiedział Kevin.

Nie było potrzeby pytać, co sprowadziło go tutaj z Zachodniego Wybrzeża, gdzie budował Crucible, jedną z tych zmieniających paradygmaty firm technologicznych, które stawiają sobie za cel płynną integrację czegoś tam z czymś zupełnie innym. Powód jego powrotu mknął już bez opamiętania alejkami sklepu, nie zwracając najmniejszej uwagi na bezpieczeństwo publiczne. W kwestii Violi Holts coś wreszcie należało zrobić. Kevin chyba raptownie sobie o tym przypomniał, bo bez słowa pobiegł na halę supermarketu.

– Kogo właściwie zaprosiłaś? – zapytał Ben, kiedy z Mitchellem ustawiałam butelki wina na kuchennym blacie.

Mój szwagier ubrany w fartuch z napisem „Kuchnia taty, nieznośnie gorąca” powitał nas niedźwiedzim uściskiem. Z podwórka napływał do kuchni uroczysty zapach propanu, a na kuchennych kinkietach ktoś zamotał serpentyny. Pod plastikowym przykryciem ociekał krwią talerz surowych steków.

– Nikogo – odpowiedziałam, robiąc w lodówce miejsce na białe wino. Podczas imprez i uroczystości organizowanych przez moją siostrę pełniłam zwykle funkcję starej ciotki, gościa oczekiwanego, lecz niezaliczającego się do ścisłego kręgu domowników. Dzisiejszy wieczór należał jednak wyłącznie do mnie.

Madge odkorkowała najbliżej stojącą butelkę i nalała wina do dwóch kieliszków. Przyszła prosto z biura i wciąż jeszcze miała na sobie swój sztandarowy czerwony spodnium i pióro kulkowe wetknięte w ciemny kok.

– Gratulacje, Becky. To... fantastyczne – powiedziała, stukając się ze mną kieliszkiem. – Ciężko na to zapracowałaś.

Madge potrafi płakać na zawołanie, zwykle podczas rekapitulacji argumentów stron, ale tym razem jej zwilgotniałe spojrzenie wydawało się szczere.

Wychyliłam łyk najlepszego wina dostępnego w miejscowym supermarkecie i zastanowiłam się nad przebiegiem własnej kariery, na którą składały się dziesiątki godzin, jakie Mitchell musiał przeżyć z opiekunkami – część z tych kobiet matkowała mu radośnie, a część omiatała go nieobecnym, choć przypuszczalnie nieznarkotyzowanym spojrzeniem. „Rozkoszuj się tymi chwilami!” – tak brzmiała jednogłośna rada wszystkich starszych mieszkańców miasta, o którą wcale nie prosiłam, potykając się półprzytomna z niewyspania i targając na biodrze swoje szczupłe, poważne niemowlę, a później pchając w wózku swoje pochmurne dziecko. Czymkolwiek było nierozkoszowanie się każdą chwilą, tym właśnie się zajmowałam. Wlekłam się ku przyszłości, a teraźniejszość przeciekała mi przez palce. Nim się obejrzałam, mój syn był już niewytłumaczalnie wysoki i dojrzały.

– No to co planujesz dalej? – zapytał Ben.

Niewiarygodne. Przełknęłam jeden łyk odświętnego wina.

Madge zerknęła na Mitchella, który stał obok mnie, zajadając jedno ze swoich neurotoksycznych pełnoziarnistych ciasteczek.

– Zaprojektujesz sobie kolejne dziecko?

– Jest to jakiś pomysł – odpowiedziałam z uśmiechem, jakby ta uwaga była absolutnie na miejscu. Moim najwcześniejszym wspomnieniem była walka z siostrą o chabrową kredkę. Zapamiętałam z tego sporu smak jej łydki, w którą wgryzłam się mleczakami, i fakt, że obie straciłyśmy nieco włosów. Nie potrafiłam sobie natomiast przypomnieć, komu ostatecznie dostała się kredka, co zapewne oznaczało, że nie mnie.

Z kieliszkiem wina w ręce poszłam za Benem i Madge na patio, wypychając Mitchella za drzwi z siatką i kierując go w stronę kuzynów. Mój syn z natury wolał klimatyzację i towarzystwo dorosłych, a tymczasem moi siostrzeńcy, Ethan i Aidan, pochylali się właśnie nad chodnikiem i przysmażali mrówki szkłem powiększającym. Burknęli coś do niego na powitanie, a on usiadł obok nich, popijając mleko ze szklanki i z rezygnacją godząc się na kolejny wieczór w ich towarzystwie.

– Nie ucieszyłbyś się, Mitchell? – zapytała Madge, wskazując na swoich synów, którzy przy różnicy wieku wynoszącej osiemnaście miesięcy stanowili idealny tandem solidnie zbudowanych, ciemnowłosych dzieci, w obecności dorosłych mogących uchodzić za niemowy. Ich zamiłowanie do przemocy powinno zapalić czerwoną lampkę w umyśle matki tak zaznajomionej ze sposobem rozumowania kryminalistów, ale Madge widziała tylko braterską miłość, której Mitchellowi do tej pory odmawiano.

– Ale z czego? – zdziwił się Mitchell. Patrzył na swoich kuzynów w taki sam sposób, w jaki oni przyglądali się skwierczącym mrówkom. Był od nich tak różny, tak różny pod każdym względem od nas wszystkich, że na rodzinnych zdjęciach wyglądał jak ktoś, kto wskoczył w kadr dla żartu. Odziedziczył wiele cech po swoim ojcu (tak w każdym razie zakładaliśmy, jak podkreślała Madge), anonimowym geniuszu, który pracował w programie badań kosmicznych i nie miał w wywiadzie chorób serca. Mitchell wyglądał jak igła ze stopami, do tego miał ni to rude, ni to brązowe włosy i błękitne żyłki rysujące się zawsze wyraźnie pod bladą skórą. W wieku dziesięciu lat był już w pełni pogodzony z historią swojego pochodzenia. Został powołany do życia w moim laboratorium, w absolutnie sterylnych warunkach, przy użyciu najlepszej dostępnej na rynku spermy. Moi rodzice zajmujący apartament na wolnej od zimy Florydzie uznawali to za tragedię, zaś Madge oburzała się, że to forma oszustwa. Jej naturalnie poczęci chłopcy nie zbliżali się nawet ilorazem inteligencji do Mitchella. Dla samego Mitchella było to jednak po prostu nieco mniej obrzydliwe niż alternatywa.

– Małego braciszka albo siostrzyczki – powiedziała Madge. Głos jej złagodniał, kiedy wyobraziła sobie wysokowydajne, zaprojektowane zgodnie ze specyfikacją rodzeństwo dla Mitchella. – Możesz dostać więcej, prawda? – To pytanie zostało skierowane do mnie.

– Madge, no naprawdę – żachnął się Ben, rozkładając steki na grillu. Szczera, otwarta dyskusja o reprodukcji, w której element męski zredukowano do słomki bezrozumnej spermy, odbierała mu pewność siebie jako mężczyźnie i ojcu. Zaczerwienił się nad stekami.

– Dobre pytanie – zamyśliłam się.

Zastanawiałam się, czy nie powiedzieć im, że mój dawca wypadł już z obiegu, a zatem Mitchellowi przeznaczone jest pozostać jedynakiem, ale to tylko przeciągnęłoby niepotrzebnie tę rozmowę. Skupiłam się na winie i czekałam, aż temat umrze śmiercią naturalną. Mrówki zwijały się w małe unicestwione kulki, kiedy moi siostrzeńcy, okiełznawszy potęgę słońca, zaprzęgli je do własnych celów.

– Tak naprawdę chciałbym dostać phantoma – wyznał Mitchell, mając na myśli niedorzecznie drogi dron rekreacyjny, dla którego dziesięcioletni chłopiec nie miał prawa znaleźć żadnego uzasadnionego zastosowania. Obsesyjnie, niemal romantycznie pragnął tego latającego śmiecia służącego amatorskiemu szpiegostwu. Z poświęceniem godnym szczególnie zaciętego stalkera gromadził zdjęcia i przypadkowe informacje na jego temat. Rozwiewanie marzeń jest najmniej przyjemnym elementem macierzyństwa, więc zaoponowałam z powodów finansowych, co postawiło mnie w bardzo niezręcznej sytuacji, bo leczenie niepłodności słusznie określa się mianem dojnej krowy specjalności medycznych. Mnie i Mitchella czeka w przyszłości trudna rozmowa, w której wyjaśnię mu, że nigdy nie miałam zamiaru kupować mu latającego robota naruszającego granice ludzkiej prywatności, który mógłby przypadkowo doprowadzić do katastrofy samolotu pasażerskiego. Na razie tylko uśmiechnęłam się wymijająco.

– Ale, swoją drogą, powinnaś zrobić coś szalonego – stwierdził Ben, przewracając mięso na drugą stronę. – Rozerwij się trochę.

Ben był artystą ceramikiem. Z jego bezkształtnych kubków w kolorach ziemi gorące płyny wylewały się na koszule wszystkich, którzy zdecydowali się ich użyć, a jednak ludzie wciąż je kupowali, nie zwracając uwagi na oparzenia, bo te naczynia wyrażały jakąś fundamentalną prawdę o istocie natury ludzkiej. Ben uważał mnie za sztywnego, scjentycznego robota wymagającego przeszkolenia we wszystkich kwestiach nieopisanych w książkach.

– Byle nie za bardzo. Może po prostu popłyń w rejs? – zasugerowała Madge. Miała na zębach lekkie przebarwienia od wina. Mitchell spojrzał w moją stronę, a ja potrząsnęłam głową, milcząco zapewniając go, że nigdy nie skażemy się na pływające więzienie ani na potyczki z rotawirusem i piratami, nie wspominając o balach przebierańców. Skinął głową. Rozumieliśmy się bez słów.

– Nie bój się planować z rozmachem – powiedział Ben, gestykulując dwuzębnym widelcem.

– A ja polecam ci metodę małych kroczków – zaoponowała Madge. – Zbyt wiele widziałam przetrąconych życiorysów.

Moja siostra do tezy, że podążanie drogą bezprawia jest czymś, co może się zdarzyć dosłownie każdemu, przekonała tyle ław przysięgłych, że sama zaczęła w to wierzyć.

– Och, daj spokój, Marjorie – powiedział Ben z normalną w długoletnim związku wrogością. – Jakby kiedykolwiek był czas na to, żeby wrzucić na luz.

Otworzyłam usta, by zwierzyć się ze swojej fantazji dotyczącej tarzania się w pieniądzach, ale zamknęłam je z powrotem. To nie miało nic wspólnego z małymi kroczkami. Madge podniosła ze stołu dwulitrową butelkę korzennego piwa i zaczęła nią wstrząsać.

– Widzisz? Widzisz, co robię? – Nawet Ethan i Aidan podnieśli wzrok znad mrówek. – To korzenne piwo to Becky. – Plastikową butelkę wypełniała brązowa piana. – A ty proponujesz, żeby odkręcić nakrętkę!

– Nie! – krzyknęłam, ale Madge była szybsza. Korzenne piwo trysnęło na patio istnym gejzerem, pryskając lepkimi kroplami na nas wszystkich i spłukując resztę mrówek.

– Więc lepiej zostawmy nakrętkę na miejscu – zamknęła temat Madge, zadyszana od tego całego potrząsania. Starłam korzenne piwo z twarzy i przytaknęłam. Prezentacja mojej siostry zrównywała ją z trzecioklasistami, ale miała rację. Widziałam wystarczająco dużo wyświetlanych późnym wieczorem dramatów dokumentalnych, by wiedzieć, że na początku tych pięćdziesięciominutowych historii katastrof jest zawsze kobieta, która „miała w życiu wszystko”. Właśnie stałam się taką kobietą.

2

– Och, z nim na pewno zajdzie pani w ciążę. Jest najlepszy – powiedziałam. Siedziałam w klinice za kontuarem recepcji, odbierając telefony i gapiąc się na małą, złoto oprawioną fotografię naszej recepcjonistki i jej sióstr. Zdjęcie przedstawiało trzy wysokie, myszowate dziewczyny, których robiący zdjęcia w galerii handlowej fotograf nie zdołał skłonić nawet do lekkiego uśmiechu, a wszystkie były tak do siebie podobne, że nie miałam pewności, która z nich dla nas pracowała. Którąkolwiek z nich była, znów się spóźniała. Przypuszczałam, że obudziła się skacowana po popijawie, do której to ja miałam wszelkie prawa. W rezultacie to ja odbierałam telefony – wbrew życzeniu doktora Thada, który uważał, że rozmowy telefoniczne nie są moją mocną stroną. Jak dotąd radziłam sobie całkiem nieźle. – Osobiście nie podejmowałabym próby zapłodnienia bez niego. Umówię panią na pierwszy wolny termin – zadeklarowałam i zapisałam dzwoniącą osobę na konsultacje u doktora Thada. On pracował na froncie, ciepło witając pacjentki i pokazując im kolorowe, trójwymiarowe modele jajowodów, a ja zasadniczo na zapleczu, w ciszy i spokoju laboratorium sortując nasienie i zamrażając embriony. Ale doktor Thad wziął sobie dzień wolnego z powodów osobistych, a ja już robiłam bokami.

Trochę mnie suszyło od wypitego poprzedniego wieczoru wina, ale spięłam włosy w pragmatyczny kucyk, wbiłam się w świeżo uprany lawendowy mundurek i przyjechałam do kliniki wcześnie jak zwykle, w pełnej gotowości do pracy – w przeciwieństwie do naszej błędnej recepcjonistki. Nakrętkę miałam szczelnie zakręconą. Maryellen, nasza pielęgniarka, twierdziła, że imię recepcjonistki kończy się chyba na „n” i że przywiało ją tutaj z North Nee, ale niewiele więcej na jej temat wiedziałyśmy. Tak czy inaczej, nasza recepcjonistka była prawdopodobnie dla kogoś ważna, była cenioną przez kogoś przyjaciółką, a w pewnych kręgach może nawet stanowiła przedmiot pożądania, ale dla mnie była postacią ze wszech miar tajemniczą i jednocześnie sekretem zbyt nudnym, by go rozwikływać, niczym system trójpodziału władzy czy zawodowy bejsbol. Odłożyłam telefon w chwili, w której dziewczyna o nieznanym mi imieniu weszła do środka. Sprawiała wrażenie zaniedbanej, ale nie na swój zwykły sposób, charakterystyczny dla zakompleksionej dziewczyny z małego miasteczka. Cienkie włosy z jednej strony przylepiły jej się do czaszki, a z drugiej sterczały nieporządnie. Nie dałabym głowy, czy wczoraj nie miała na sobie tej samej szarej bluzki i szarobrązowej spódnicy.

– Ciężki poranek? – zapytałam.

– Korki. Utknęłam za kombajnem – wymamrotała.

– Wystarczy – powiedziałam, zauważając jej spuchnięte powieki i fioletowe cienie pod oczami. Od wczoraj nie dotarła do domu. Byłam tego tak samo pewna jak faktu, że jej imię składa się z jednej sylaby i zaczyna się na „C” albo na „J”. – Ładne zdjęcie. To, na którym jesteś z siostrami.

Recepcjonistka stała bez ruchu, blada i wiotka, sprawiając wrażenie zupełnie zdezorientowanej.

– Mam tylko jedną siostrę – wydusiła niepotrzebnie cichym głosem. Podniosłam zdjęcie jako dowód, zastanawiając się, czy może jeszcze nie wytrzeźwiała. – Jedną siostrę i jednego brata – dodała. Wyglądała, jakby miała zaraz zemdleć, więc wstałam z krzesła stojącego przy jej biurku, pozwalając jej zająć miejsce, za którego zajmowanie jej płacono.

– No cóż, jest zatem bardzo przystojny. Wszyscy jesteście – dodałam, by ukryć gafę. – Ale dobry wygląd nie wystarczy, dziewczyno. Tutaj, w klinice, cenimy punktualność i profesjonalizm.

Zostawiłam ją, żeby przemyślała tę dobrą radę, i poszłam przygotować gabinet do porannych wizyt. Nie miała za grosz charyzmy. Byłam zaskoczona, że jest zdolna do rozpusty prowadzącej do pojawiania się w pracy z wczorajszym makijażem.

Mężczyzna siedzący na krześle po przeciwnej stronie lubił sobie pogadać. Z takim pacjentem można było strawić cały poranek. Był młody, w każdym razie młodszy ode mnie, i miał cienką hipsterską bródkę podkreślającą zarys jego szczęki. Nie przestawał mówić, a ja przenosiłam spojrzenie z jego twarzy na notatnik, w którym niebieskim tuszem szkicowałam fretkę. Byłam prawie pewna, że spotkaliśmy się już wcześniej, ale nie potrafiłam powiedzieć gdzie i kiedy. Miałam nadzieję, że jego żona odświeży mi pamięć. Zostawiłam dla niej otwarte drzwi gabinetu, a on tymczasem roztaczał przede mną szczegółową panoramę wypadków i urazów ze swojego życia. Nauczył się jeździć na rowerze pod presją, raz po raz spadał kroczem na ramę niebieskiego bmx-a. Ojciec, nie zwracając uwagi na jego łzy, zmuszał go do tego, by z powrotem wskakiwał na siodełko i pedałował. Jako nastolatek zaliczył niefortunne uderzenie w krocze kijem do lacrosse’a i zniesiono go z boiska na noszach, bladego i wymiotującego, przy wątłym aplauzie kibiców. Pamiętał, że obie drużyny stały w milczeniu w dwóch rzędach, z kijami skrzyżowanymi w hołdzie, kiedy jego pakowano do karetki. W college’u dostał kolanem w podbrzusze podczas turnieju kickboxingu, który to turniej wymknął się spod kontroli organizatorów. Jako dwudziestokilkulatek, co sądząc z jego wyglądu, musiało być zaledwie kilka lat wcześniej, zwykł sporo czasu spędzać w saunie. Może ciepło wyrządziło trwałe szkody?

– To wszystko są znakomite pytania – powiedziałam, tłumiąc ziewnięcie. Problem mojego stosunku do pacjentów był czymś, co wielokrotnie omawialiśmy z doktorem Thadem. Zalecał mi postawienie się w ich sytuacji. Próbowałam sobie wyobrazić, jak ktoś mnie kopie w krocze, ale żeby to naprawdę pojąć, musiałabym najpierw wyobrazić sobie siebie jako mężczyznę, a następnie jako ten typ mężczyzny, który uprawia kickboxing. Szło mi nieudolnie. Był to zdecydowanie zbyt duży wysiłek umysłowy, jeśli miałam w dodatku pozorować zainteresowanie, więc się poddałam.

Drugie krzesło wciąż stało puste. Może partnerka mojego pacjenta dostała pietra na myśl o zrobieniu sobie dziecka z tym mężczyzną? Jeśli faktycznie tak było, należały jej się wyrazy uznania.

– Gdzie jest...? – zapytałam, wskazując na puste krzesło obok niego.

– Gdzie jest co?

– Pana żona.

– Moja żona? – Roześmiał się.

– Pana partnerka – poprawiłam się.

– Aktualnie z nikim się nie spotykam, prawdę mówiąc. – Zawiesił spojrzenie na niewielkim dekolcie mojej bluzy medycznej, odsłaniającym odrobinę nagiego ciała, i zrobił to w sposób, który można byłoby uznać za aluzję.

– A zatem nie stara się pan o spłodzenie dziecka?

– Nie staram się aktywnie – powiedział tonem, który uznałam za zbyt radosny.

– Przyznam, że nie do końca rozumiem.

– Boże, ja tak samo – odparł, odsuwając włosy z czoła. – Rzuciłem się w szaleńczy wir dysfunkcji, no i mam. Nigdy nie należy się angażować w układy z rodzicami. Zasada numer jeden.

– Rodzicami?

Odłożyłam długopis i przyjrzałam mu się uważnie, próbując się połapać w tej rozmowie. Energicznie pokiwał głową.

– Głupi, bardzo głupi błąd. Ale na moim stanowisku jestem otoczony matkami. Każdego dnia pod moim gabinetem stoi kolejka. Za każdym razem gdy dzwoni telefon, okazuje się, że to jakaś matka. Nie wiem już nawet, jak rozmawiać z kobietą, która nie ma dziecka między piątym a jedenastym rokiem życia.

– Panie... – Przejrzałam akta w poszukiwaniu jego nazwiska, ale wyglądało na to, że dziewczyna z recepcji nie zadała sobie trudu, by je zapisać.

– Proszę mi mówić Calvin. – Uśmiechnął się, jakby mi wręczył wyjątkowy smakołyk.

Calvin. Żadnych skojarzeń. A jednak to lekkie zaciąganie w jego głosie, ta sztywno wyprostowana sylwetka...

– Calvinie, obawiam się, że to zupełnie wykracza poza moje kompetencje.

– Nie, proszę mi wierzyć, na tym właśnie polega sedno sprawy. A więc ta kobieta i ja... – Zawiesił głos.

– Mama? – przynagliłam.

– Tak. To wszystko objęte jest tajemnicą lekarską, prawda?

– Ależ oczywiście – odparłam. – To znaczy tak przypuszczam.

– Sądziłem po prostu, że w jej wieku, przy dwójce dzieci, o wszystko się zatroszczyła. Wie pani doktor, co mam na myśli. Ale pewnej nocy wyznała mi, że przez cały czas próbowała zajść w ciążę. Ze mną. Może pani w to uwierzyć?

– Nie do końca – powiedziałam.

– Żebyśmy się dobrze zrozumieli: dzieci są moim życiem. Ale nie jestem jeszcze gotowy pożegnać się z wieczorami i weekendami. No w każdym razie: kulka chybiła. Ale zacząłem się zastanawiać... Może to ze mną jest coś nie tak? Może strzelam ślepakami?

Wychylił się do przodu ze swojego krzesła. Miałam wrażenie, że czeka, aż ryknę śmiechem i wykluczę możliwość, by jego płodność mogła nie plasować go powyżej przeciętnej.

– Proszę zostawić próbkę, przeprowadzimy testy – obiecałam.

– Próbkę? – Skrzywił się z obrzydzeniem. – Nie, raczej nie. Miałem nadzieję, że jest pani w stanie coś ustalić na bazie tego, o czym mówiłem.

– To byłyby tylko przypuszczenia.

– W porządku. Proszę powiedzieć, co pani przypuszcza.

Zlustrowałam go, pukając długopisem w wargę i udając, że oceniam na oko jego zdolność płodzenia potomstwa. Kim on jest, do diabła?

– Wydaje mi się, że wszystko z tobą w porządku. Ale jeśli coś takiego zdarzy się ponownie...

Calvin położył rękę na piersi.

– Nigdy więcej. Może być pani tego pewna. Pomijając wszystko inne, mógłbym stracić pracę, a przecież w tej chwili jestem już na świeczniku. Tu nie ma miejsca na jeden fałszywy krok. Proszę mi wierzyć, skończyłem z mamuśkami.

Nawet gdybym zafakturowała to jako konsultację piątego poziomu, poważnie przekroczyliśmy przeznaczony na nią czas. Im dłużej zwlekał z wyjściem, tym więcej naszych pieniędzy spływało do kanalizacji, ale ta myśl nie dawała mi spokoju.

– Calvinie, czy ja cię skądś znam?

– Nie sądzę – powiedział Calvin. – Zapamiętałbym.

Ruszyliśmy w kierunku drzwi. Stał o pół kroku za blisko, co sprawiało wrażenie, jakbyśmy wkroczyli na dwuznaczne terytorium flirtu. Był przystojny w ten nieostentacyjny sposób, który uznałam za lekko prowokujący. Może moje bezwiedne, współczujące potakiwanie zostało niewłaściwie odebrane?

– Jestem przekonana, że gdzieś musieliśmy się spotkać. – I w końcu myśl, która próbowała się przebić do mojej świadomości jak ćma trzepocząca się na oknie, znalazła szczelinę. – Szkoła podstawowa Davisa! Jesteś zastępcą dyrektora. Mój syn Mitchell chodzi do piątej klasy.

Na twarzy pana Chestera – oto kim dla mnie był: panem Chesterem, mężczyzną, który kierował przewalającymi się przez szkołę potokami uczniów, ubrany w trzyczęściowy garnitur, wyszczekując polecenia przez megafon – odmalowała się bogata paleta uczuć, jakby był aktorem charakterystycznym sprawdzającym zakres swoich możliwości. Satysfakcja z przypomnienia sobie natury naszej relacji zmarła nagłą i niezręczną śmiercią.

– Oczywiście. No cóż, to wyjaśnia fakt, że tak dobrze... się rozumiemy. Choć prawdę mówiąc, w tej chwili jestem już dyrektorem. Dyrektor Krupka właśnie zrezygnował ze stanowiska z powodów osobistych.

Znacząco uderzył się kantem dłoni w szyję. O tym akurat nie słyszałam.

– Szkoda. Ale moje gratulacje.

– Mitchell Meer. Oczywiście. Chociaż sądziłem, że on jest synem Vicky – powiedział pan Chester. Vicky była naszą najnowszą opiekunką, studentką miejscowego college’u, która często odbierała Mitchella ze szkoły. Miała dziewiętnaście lat, ale była korpulentna i nosiła obszerne spodnie, które ją postarzały.

– Zdecydowanie nie jest – sprostowałam, podnosząc głos. Pomyłka zabolała mnie bardziej, niż skłonna byłam przyznać.

– No cóż, w każdym razie dziękuję za uroczą konsultację. – Skłonił się, udając się brązowym korytarzem w kierunku recepcji, gdzie nasza spóźnialska przypomni sobie o pobraniu od niego stosownej opłaty. Taką w każdym razie miałam nadzieję. Wyobraziłam sobie, jak moja siostra kręci głową w swojej koszulce drużyny Davis Boosters, podczas gdy Ben dostarcza sześćdziesiąt muffinków domowego wypieku na najnowszą aukcję charytatywną. Madge była skarbnikiem rady rodziców, Ben członkiem trójki klasowej, a ja... No cóż, administracja szkoły była przekonana, że matką Mitchella jest studiująca teatrologię nastolatka otoczona kłębami dymu z e-papierosa, z chrześcijańską rybką wytatuowaną nad elastycznym paskiem spodni do biegania. Nie było powodu się zadręczać. Wielu kochającym rodzicom brakowało czasu, by zaangażować się w życie szkoły. Problemem była Vicky. Każdego popołudnia stawała się wzorem niechlujności, pretensjonalności i pogłębiającego się uzależnienia od nikotyny o zapachu piña colady. Ewidentnie rzutowało to na Mitchella. Dzisiejszy dzień będzie jej ostatnim.

Gdy tylko uchyliłam drzwi wejściowe, zaatakowała mnie jazgotliwa kanonada telewizyjnej reklamy.

– I to jeszcze nie wszystko! – wykrzyknął prezenter. Na stoliku do kawy stało terrarium z dwiema żabami, piętrzyła się sterta zadań domowych i leżało kilka skórek od bananów. Dzięki nim zwolnienie Vicky z pracy powinno być łatwiejsze, ale ponieważ znów się spóźniłam, nie miałam wystarczająco wysokiej przewagi moralnej, by móc zrezygnować z jej usług, co oznaczało, że będę musiała odłożyć to na inny dzień, kiedy racja będzie zdecydowanie po mojej stronie.

– Cześć – powiedziałam. Mitchell i Vicky jedli na kanapie rozmrożone pizze w rozmiarze mikro, czego wyraźnie zakazałam. Żadne nie podniosło na mnie wzroku. Zahipnotyzowała ich reklama rewolucyjnego urządzenia kuchennego pozwalającego z łatwością przygotować w domu słynną „kwitnącą cebulę” smażoną w głębokim tłuszczu, tak by wyglądała jak wykwintna przystawka podawana w restauracji. V rozwaliła się na kanapie w swoich workowatych spodniach, a sos z marinary kapał jej na bluzę z kapturem Ward College Plainsmen. Mitchell zastygł bez ruchu w swojej typowej sztywnej postawie, tak pochłonięty telewizją, że aż przestał mrugać. Wyobrażałam sobie kiedyś, że wychowam poliglotę w birecie, żywiącego się jedynie niepryskanymi winogronami, ale porzuciłam te fantazje. Mitchell okazał się typowym Amerykaninem: uwielbiał kapitalizm i nagrania ludzi branych na rogi przez zwierzęta, a przy tym wolał jedzenie, które należało nie tyle ugotować, co podgrzać. Wyłączyłam dźwięk i oboje aż podskoczyli.

– Dzień dobry pani – powiedziała Vicky. Na kolanach miała otwarty podręcznik do matematyki, ale przykrywał go Szykownej dziewczyny przewodnik po facetach.

– Skąd tu te żaby?

– To ropuchy – poprawiła mnie Vicky. – Ćwiczenie z odpowiedzialności. Gdzieś tutaj, razem z instrukcją karmienia i czym tam jeszcze, jest informacja na ten temat.

– Były trzy, ale jedna się zgubiła – stwierdził Mitchell.

– Gdzie się zgubiła?

– W domu – powiedział Mitchell z pełną buzią.

– Gdzieś mi tu po domu łazi ropucha?

– Niewielka szansa, że wyskoczyła za drzwi, bardziej prawdopodobne, że ciągle tu gdzieś jest – głośno myślała Vicky. – W końcu wylezie.

– No, bardzo ci dziękuję, Vicky. – Podałam jej zwitek banknotów. To był sygnał do wyjścia, ale nie ruszyła się z miejsca. Któregoś razu powiedziałam jej, żeby czuła się jak w domu, i tak właśnie robiła. Z naddatkiem.

– Popatrz! To ciocia Madge! – wykrzyknął Mitchell. Nadawano właśnie wieczorne wiadomości i Madge eskortowała swoją klientkę do budynku sądu. Klientka, oskarżona o morderstwo, była blondynką ze szklistym spojrzeniem, cofniętym podbródkiem i skomplikowanym tatuażem na szyi. Miała na sobie skromną bluzkę z golfem, której zdecydowanie sama dla siebie nie wybrała.

– Wygląda na to, że idzie w Amelie – skwitowałam ten widok. Obrona Amelie to specjalność Madge. Odmaluje oskarżoną jako osobę odrobinę dziwaczną i impulsywną, coś w rodzaju nieobliczalnego chochlika, który wymachuje bronią dla kaprysu. Nigdy bym nie przypuszczała, jak często ława przysięgłych daje się na to nabrać.

Vicky wyszła nieśpiesznie ze swoimi pieniędzmi, wykrzyknąwszy jakieś pożegnanie. Usiadłam obok Mitchella i położyłam dłoń na jego policzku. Sprawiał wrażenie czujnego – jak zawsze, gdy przeczuwał poważną rozmowę.

– Mitchell, jesteś coraz większy... – zaczęłam.

– Mamo! Ile można! – zawołał Mitchell, chwytając się za serce i padając na poduszki kanapy, jakby miał zawał. Skręcał się i rzęził teatralnie, aż wreszcie znieruchomiał.

– Wiele dzieci z twojej klasy jeździ autobusem do domu i spędza kilka godzin samotnie.

– Cooper, Mallory, Owen P. i obie Emmy – przerwał mi, wstając z martwych i odhaczając listę kolegów biegających z kluczem na szyi.

– Och. Obie Emmy? Wow.

– A ja jestem znacznie bardziej odpowiedzialny niż którakolwiek z nich – powiedział, obracając argumentację na swoją korzyść. Powoli oswajał się z koncepcją spędzenia dwóch godzin po szkole samemu, samodzielnego odrobienia pracy domowej i własnoręcznego odgrzania burritos w mikrofali niczym osoba obyta w świecie. Jedna z siedzących w terrarium ropuch wydała dziwny, odbijający się echem rechot, opłakując zaginionego kamrata.

– Znajdź ropuchę, a ja dam znać Vicky.

3

– Chyba ją tylko trochę przypłaszczyłam – powiedziałam, ostrożnie zsuwając trzecią ropuchę z łopatki do przewracania naleśników. Spadła jak kamień na dno terrarium. Dwie pozostałe nie zainteresowały się powrotem koleżanki, chociaż nie było jej przez całą noc. Wychodziłam właśnie spod prysznica, kiedy poczułam, jak coś suchego i grubego rozpłaszcza mi się między stopą a kafelkami.

– Mamo – odezwał się Mitchell. – Ty ją zabiłaś.

Oczy mu rozbłysły znad miseczki płatków śniadaniowych. Poprzedniego wieczoru przetrząsnął cały dom w poszukiwaniu ropuchy, ale te stworzenia były jego zdaniem mistrzami kamuflażu, chociaż w kserówkach rozdanych przez panią Vasquez nic na ten temat nie było. Ropucha nie poruszyła się, odkąd zdrapał ją z podłogi łazienki, ale byłam zdecydowana nie porzucać nadziei.

– Przycupnęła w postawie obronnej, by odstraszyć drapieżniki. Daj jej chwilę – zasugerowałam.

– Ale ona naprawdę wygląda na martwą – zaoponował Mitchell, zerkając przez pokrywę terrarium.

– Nie skreślaj jej jeszcze! – wykrzyknęłam, pokrywając wesołością beznadziejność sytuacji. Miałam już powiedzieć coś o sile pozytywnego myślenia, ale każdy, kto dobił do trzydziestki, powinien się orientować, kiedy sprawa jest nieodwołalnie przegrana, i wykazać się wystarczającą dojrzałością, by to przyznać. – No dobra, raczej z tego nie wyjdzie – powiedziałam, trącając ją delikatnie pałeczką. Brak reakcji. – Ale pozostałe dwie mają się świetnie!

– Nauczycielce się to nie spodoba – westchnął Mitchell.

– No i co pani Vasquez powiedziała na temat ropuchy?

Przyszliśmy do parku, szukając rozległej polany pozwalającej przetestować latającą zabawkę. Zwolniłam Vicky esemesem jak ostatni tchórz, na co odpowiedziała serią emotikonów, które wydały mi się zbyt przeładowane uczuciami. Mitchell i ja zgodnie uznaliśmy rezultaty ropuszego testu na odpowiedzialność za nierozstrzygające. Zapisałam go do działającej po południu świetlicy prowadzonej przez funkcjonujący w Ward klub tenisowy. Weszliśmy w nowe widełki dochodowe i musieliśmy się stosownie do tego zachowywać. Mitchell był w umiarkowanie kiepskim nastroju.

– Nic. Mieliśmy nauczyciela na zastępstwo – odpowiedział. Niósł zdalnie sterowany helikopter, który mu kupiłam zamiast drona. Podziękował, bo helikopter jest zawsze lepszy niż nic, ale dość sztywno. Nadal czuł się związany uczuciowo z phantomem.

– No to co powiedział ten nauczyciel na zastępstwo?

– Powiedział, żebym się na ciebie nie wściekał. I że życie czasem daje po dupie.

– Tak ci powiedział? Nie może tak do ciebie mówić. – W myślach układałam już e-mail ze skargą do Calvina Chestera.

– A to nieprawda?

– To szczera prawda.

W kategorii utartych frazesów hasło „Życie czasem daje po dupie” było tym, które sięgało do najgłębszych pokładów ponadczasowej prawdy. Nawet jako naklejka na zderzak miało unikalną zdolność jednoczenia ludzi ponad podziałami klasowymi i politycznymi. Ale na takie gadanie jest odpowiedni czas i miejsce.

– Patrz! Bandercookowie – wyszeptał Mitchell.