Wydawca: Amber Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski Rok wydania: 2015

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 322 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Sny bogów i potworów. Część 2 - Laini Taylor

Najlepsza książka młodzieżowa Amazonu w kwietniu 2014


Tom 3 trylogii Córka dymu i kości pełnej piękna, tajemnic, bólu zawiedzionej miłości, wyborów niemożliwych do dokonania i odwiecznej
wojny, bez której życie zamiera.


O czym marzą bogowie i potwory na samej granicy czasu i przestrzeni?I czy cokolwiek innego ma znaczenie?


Dawno temu Karou, dziewczyna-chimera, i zbuntowany anioł Akiva zakochali się w sobie. Miłością piękną, niebezpieczną i niemożliwą.
Bo są śmiertelnymi wrogami…
Zbliża się ostateczne starcie ludzi, chimer i serafinów. Uskrzydlona armia atakuje. Okrutna królowa poluje na Akivę. Niebo zasnuwa czerń.
Świat ogarnia apokalipsa. Czy miłość Karou i Akivy będzie jego ostatnią nadzieją?

Opinie o ebooku Sny bogów i potworów. Część 2 - Laini Taylor

Fragment ebooka Sny bogów i potworów. Część 2 - Laini Taylor

Korekta

Halina Lisińska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Alison Impey

© 2014 Hachette Book Group, Inc.

Zdjęcia na okładce

© Maksim Toome/Shutterstock

© Volodymyr Krasyuk/Shutterstock

Ilustracja na okładce

Sammy Yuen

Tytuł oryginału

Dreams of Gods & Monsters

Copyright © 2014 by Laini Taylor

All rights reserved

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5632-0

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.O. OPCJA

juras@evbox.pl

Przybycie + 48 godzin (c.d.)

Niebo w ogniu

Zapadła cisza.

Ale nie zupełna. Palił się ogień i wiał wiatr, słychać było więc trzaski i szepty, a do tego odgłos ich ciężkich oddechów. Ale oni trwali w szoku, więc cisza wydawała im się absolutna. Zmrużyli oczy, bo oślepił ich blask płomieni. Wystrzeliły niespodziewanie, a potem równie szybko zgasły, nie pozostawiając ani dymu, ani zapachu. Cokolwiek spłonęło – bo tak naprawdę nie wiadomo, co oddzielało od siebie światy – nie zostawiło po sobie popiołu ani zgliszczy. Przejście rozpłynęło się w powietrzu.

Karou wypatrywała jego śladów. Blizn, zmarszczek, powidoku, ale nie było nic.

Odwróciła się do Akivy.

Akiva. Był tu. On, nie Liraz. Jak to się stało? Nie patrzył na nią. Oczami szeroko otwartymi z przerażenia wpatrywał się w to, co jeszcze przed chwilą widział na niebie.

– Liraz! – krzyknął zachrypniętym głosem, ale przejście zostało zamknięte. Nie, nie tylko zamknięte. Usunięte. Niebo było teraz po prostu niebem, cienką warstwą atmosfery nad afrykańskimi górami. Zniknęła anomalia, dzięki której Eretz zdawało się być jakby… sąsiednim państwem po drugiej stronie obrotowych drzwi. Teraz znajdowało się bardzo daleko, niemożliwie i fantastycznie, tak jakby istniało tylko w wyobraźni. A przelewana tam krew…

Boże. Krew nie mogła być wytworem wyobraźni. Umieranie też nie. Tutaj panował spokój, szumiał tylko wiatr, a przyjaciele, towarzysze i… rodzina, każdy żołnierz Bastardów, który pozostał przy życiu, przyrodni bracia i siostry Akivy, walczyli pod innym niebem i nie można było im pomóc.

Zostawili ich tam.

Akiva się odwrócił. Wstrząśnięty, blady, nic nierozumiejący.

– Co… Co się stało? – spytała Karou i podleciała do niego.

– To Liraz – odparł takim tonem, jakby wciąż usiłował to zrozumieć. – Wypchnęła mnie. Stwierdziła, że… – Przełknął ślinę. – Że to ja mam żyć. Że ja powinienem przeżyć.

Wgapiał się w powietrze, jakby mógł wejrzeć do innego świata. Jakby Liraz została po drugiej stronie zasłony. Ale przejście zniknęło i nie mogli pojąć, że jakimś cudem kiedykolwiek istniało. Gdzie jest teraz Eretz i co za magia sprawiła, że do niedawna znajdowało się na wyciągnięcie ręki? Kto stworzył przejścia, kiedy i jak? Karou przywołała znany jej model kosmosu. Planety obracające się wokół gwiazdy w nieskończonej przestrzeni, aż niemożliwej do pojęcia. Nie wiedziała, jak w tę wizję wpasować Eretz. To było jak próba dopasowania do siebie puzzli z różnych układanek.

– Liraz da sobie radę z tamtym oddziałem – zapewniła. – Zawsze też może się stać niewidzialna i uciec.

– I gdzie polecieć? Wrócić do tej masakry?

Masakra.

W głębi siebie poczuła coś dziwnego, jakby kształtujący się krzyk. Krzyczało jej serce i wnętrzności, krzyk się przez nią przelewał. Przypomniało jej się Loramendi i pokręciła głową. Drugi raz tego nie zniesie, nie wróci do Eretz, żeby zastać tam śmierć. Nie mogła nawet o tym myśleć.

– Mogą wygrać – oznajmiła. Chciała, żeby kiwnął głową, zgodził się z nią. – Połączyliśmy bataliony. Chimery osłabią napastników, a sam mówiłeś… – przełknęła ślinę – że Dominium nie mają szans z Bastardami.

Oczywiście dobrze wiedziała, że nic takiego nie mówił. Powiedział tylko, że w pojedynku jeden na jednego Dominium nie miałoby szans. Ale to pod żadnym względem nie był pojedynek jeden na jednego.

Akiva nie zaprzeczył. Ani nie przytaknął. Nie utwierdził jej w wierze, że wszystko będzie dobrze.

– Próbowałem wezwać sirithar. Źródło mojej mocy. Ale nie mogłem. Najpierw z tego powodu zginął Hazael, a teraz cała reszta.

Karou pokręciła głową.

– Nie zginą.

– Ja wszystko zacząłem. Przekonałem ich. I teraz tylko ja przeżyję?

Wciąż kręciła głową. Zacisnęła dłonie. Pochyliła się lekko i przycisnęła pięści do brzucha. Do tego miejsca pod odwróconą literą V z łączących się żeber. Czuła tutaj pustkę i ssanie, jakby głód. Zresztą, rzeczywiście była głodna. Niedożywiona i za chuda. W tej chwili jej ciało wydawało się cieniem przyczepionym do pięści, tak jakby zostały z niej tylko pierwiastki i atomy. Tylko że pustki i ssania nie wywoływało łaknienie. Winę ponosiła rozpacz, strach i bezradność. Karou już dawno przestała wierzyć, że nią i Akivą kieruje siła wyższa albo że ich sen został przez kogoś zaplanowany i im dwojgu przeznaczony, ale teraz okazało się, że do tego wszystkiego jest wściekła na wszechświat. Za to, że ma ich gdzieś, nie pomaga. A wręcz rzuca kłody pod nogi.

Może jednak istniała jakaś siła wyższa. Plan, przeznaczenie.

I może ich nienawidziło.

Tutaj było tak cicho, a inni zostali tak daleko.

Pomyślała o tym chłopcu z plemienia Dashnag, o Żywych Cieniach i Amzallagu, których dopiero co przywróciła do życia. Amzallag liczył przecież na wskrzeszenie dusz swoich dzieci z ruin Loramendi. I wszystkich pozostałych. A najmocniej myślała o Zirim dźwigającym cały ten ciężar, niosącym na swoich barkach losy mistyfikacji. Został sam, bez Issy, Ten i bez niej. Umierał jako Wilk.

Jego dusza rozpływała się w powietrzu.

Oddał wszystko albo za chwilę odda. A ona wylądowała tutaj, bezpieczna. Z Akivą. Na dnie pustego żołądka emocje zgromadziły się jak trująca mieszanka, bo gdzieś głęboko, pod tym całym koszmarem i przerażeniem pojawił się cień… Boże, przecież nie radości. Ale na pewno ulgi. Uszła z życiem. Takie uczucie nie powinno być czymś złym, a jednak wydawało się podłe. Podszyte tchórzostwem.

Akiva lekko poruszał skrzydłami, żeby się utrzymać w powietrzu. Karou po prostu zawisła w miejscu. Za nimi Virko zataczał koła z Zuzaną i Mikiem na grzbiecie. Boże. Karou przyjrzała się jeszcze raz. Virko. Jak on wróci? Przecież nie wmiesza się w tłum. Ani trochę nie przypominał człowieka! Miał tylko odstawić Mika i Zuzanę na ziemię i wrócić do przejścia. Nie, teraz nie mogła się nad tym zastanawiać. Akiva na nią patrzył i była pewna, że doznaje tej samej toksycznej mieszanki przerażenia i ulgi. Może nawet czuł się gorzej z powodu poświęcenia Liraz. „Stwierdziła, że to ja mam żyć”.

Karou raz jeszcze pokręciła głową, jakby w ten sposób mogła się pozbyć czarnych myśli.

– Gdybyś to ty – zaczęła, patrząc mu prosto w oczy – był w tej chwili po drugiej stronie, jak planowaliśmy, ja wierzyłabym, że wszystko jest dobrze. Musiałabym w to wierzyć. Teraz też nie pozostaje nam nic innego.

– Wracajmy – zaoponował. – Spróbujmy polecieć do drugiego przejścia.

Nie wiedziała, co odpowiedzieć. Nie chciała mówić, że nie. Jej sercu pewnie by ulżyło, ale rozum przekonywał, że powrót nie ma sensu.

– Ile by nam to zajęło? – spytała po chwili ciszy. Stąd do Uzbekistanu, a potem, już po drugiej stronie, z Veskal Range z powrotem w góry.

Akiva zacisnął szczęki, potem rozluźnił.

– Pół dnia – odparł niechętnie. – Co najmniej.

Żadne nie powiedziało tego głośno, ale oboje wiedzieli. Kiedy by dotarli na miejsce, byłoby już po bitwie. Zakończonej tak czy inaczej. A poza tym nie wykonaliby zadania. Na to nie mogli sobie pozwolić.

Karou bez entuzjazmu wzięła na siebie rolę głosu rozsądku i ostrożnie spytała:

– Gdyby przyleciała tu ze mną Liraz, a ty zostałbyś sam, czego byś od nas oczekiwał?

Akiva się zamyślił. Oczy płonęły mu w pochmurnej twarzy i nie wiedziała, co mu chodzi po głowie. Chciała go wziąć za rękę, jak zrobiła po drugiej stronie, ale wydało się jej to nie na miejscu. Jakby zastosowała sztuczkę, by skłonić go do odpuszczenia czegoś bardzo ważnego. A tego nie chciała. Nie mogła podjąć decyzji za niego, więc czekała. Odpowiedział niechętnie.

– Chciałbym, żebyście zrobiły to, po co przyleciałyście.

No tak. Tak naprawdę nie pozostało im nic innego. Nie mogli dotrzeć do reszty na czas, zdążyć znacząco wpłynąć na bieg wydarzeń. A nawet, gdyby mogli, to na co liczyli? A jednak mieli złudzenie wyboru i czuli, jakby się odwracali tyłem. W Karou rozlało się jak krew wcześniejsze dręczące poczucie winy.

„Czy zrobiłam dość? Wszystko, co się dało?”

„Nie”.

Już teraz, ledwie przeszedłszy na drugą stronę katastrofy, podczas gdy walki w innym świecie jeszcze się toczyły, czuła, jak to będzie. Szczęście, które miała nadzieję odnaleźć u boku Akivy, życie, które mieli budować, zostanie splamione. Ich życie będzie przypominać taniec po polu bitwy, lawirowanie między zwłokami.

„Uważaj, gdzie stajesz – raz-dwa-trzy – żebyś się nie przewrócił o ciało swojej siostry”.

– Ehm, wiecie co? – Głos Mika. Karou odwróciła się do przyjaciół i zamrugała, żeby powstrzymać łzy. – Nie wiem, jaki macie plan… – zaczął ostrożnie. Był blady i oszołomiony, tak jak Zuzana, która z całych sił trzymała się Virka, a Mik trzymał się jej. – Ale chyba musimy stąd spadać. Nie podobają mi się te helikoptery.

W jednej chwili Karou wróciła do rzeczywistości. Helikoptery?! Teraz je zobaczyła. I usłyszała. Powinna była zauważyć je wcześniej. Łumpłumpłumpłump…

– Lecą w naszą stronę – dodał Mik. – I to szybko.

Rzeczywiście, zbliżało się do nich kilka helikopterów. Nadlatywały z różnych stron. „O co im chodzi?” Przecież to kompletne pustkowie. Co tu robią helikoptery? I nagle ją oświeciło.

– Kasba – oznajmiła i poczuła, że narasta w niej nowe przerażenie. – Cholera jasna. Dół.

Eliza… Nie była dzisiaj sobą. Łyknęła herbaty i pomyślała, że przynajmniej całkiem nieźle udaje. Za tę umiejętność mogłaby podziękować rodzinie. „Dziękuję wam”, wyrecytowała w myślach z poczuciem wyjątkowej goryczy rezerwowanej tylko dla nich, „za zdolność uniezależnienia mięśni twarzy od uczuć. Bardzo się przydaje, kiedy trzeba sprawiać wrażenie, że się nie dostało świra”. Po latach maskowania nieszczęścia, wstydu, zagubienia, upokorzenia i strachu, bez trudu szła przez życie jak cyborg. Z jej twarzy, ledwie naznaczanej mimiką, nic się nie dawało wyczytać.

Rzecz jasna z wyjątkiem chwil, kiedy atakował sen. Wtedy mimika działała jak należy. I to jak! Ale to coś wczoraj w nocy, na dachu kasby? Choć może to był już ranek? Siedzieli na tyle długo, żeby zahaczyć o jedno i drugie. Nie mogła przestać płakać. Nie spała, a jednak to ją znalazło. „To”. Sen. Wspomnienie.

Przetoczyła się przez nią burza, kompletnie niezależna od jej woli. Niosła w sobie rozpacz, stratę, jakiej nie dało się opisać i poczucie winy, które zaatakowało z pełną mocą. To, które tak dobrze poznała.

Gdy gwiazdy zbladły i zaczął się dzień, burza ucichła. Zostawiła po sobie spustoszony krajobraz. Opadający poziom wód i ruiny. I… objawienie. A przynajmniej jego zalążek, sam koniuszek. Tak się właśnie czuła: resztki zabrane przez wodę, umysł jak obszar zalewowy, surowy i opustoszały, a u jej stóp ledwie widoczny róg, dopiero wyłaniający się z ziemi. To mógł być kawałeczek wieka, na przykład pirackiej skrzyni pełnej skarbów albo puszki Pandory. Lub…dachu. Zagrzebanej świątyni. A może całego miasta.

Albo świata.

Musi tylko zdmuchnąć kurz i już zaraz się dowie, albo zacznie odkrywać, co takiego kryje w sobie. Czuła to. Kiełkujące, nieskończone, potworne i cudowne. Dar i przekleństwo. Dziedzictwo. Kipiące. Tyle poświęciła, żeby je zagrzebać. Czasem wydawało jej się, że zaangażowała w to całą energię, którą powinna przeznaczyć na radość, miłość i wolność. Nie można z siebie czerpać w nieskończoność.

No więc… co by się stało, gdyby wreszcie przestała walczyć i się temu poddała?

Ale nie, był pewien haczyk. Nie ona pierwsza miała sen. „Dar”. Eliza była najmłodszą „prorokinią”. Następną w kolejce do domu wariatów.

„O, do szaleństwa droga ta prowadzi!”[1] Czuła się dzisiaj jak bohaterka Szekspira. Oczywiście tragedii, nie komedii. I dobrze wiedziała, że kiedy król Lear wypowiadał te słowa, już całkiem daleko zaszedł tą drogą. Czy ona też?

Naprawdę traciła rozum?

A może…

…może go odnajdowała?

W każdym razie jak dotąd panowała nad sobą. Siedziała pod kasbą i piła zimną miętową herbatę. Nie pod kasbą hotelową, tylko tą od masowego grobu potworów, bo zrobiła sobie krótką przerwę w pracy przy dole. Doktor Chaudhary nie był dziś zbyt rozmowny, a Eliza aż się zarumieniła na wspomnienie niezręczności, z którą poklepał ją wczoraj po ramieniu, kiedy przeżywała swoje załamanie.

Jasna cholera. Z opiniami niewielu osób się liczyła. Ale z jego zdaniem akurat tak. I proszę bardzo! Już miała znów wrócić myślami do tamtej chwili – widocznie karuzela żenady zatoczyła kolejne pełne koło – kiedy zobaczyła poruszenie wśród pozostałych pracowników.

Przed starą, ogromną bramą do fortecy zorganizowano barek. Z ciężarówki serwowano herbatę i jedzenie, w jej cieniu stały plastikowe krzesełka. Sama kasba została wyłączona z użytku: przeczesywała ją ekipa antropologów sądowych. I to dosłownie przeczesywała. W jednym z pomieszczeń znaleźli długie, lazurowe włosy. I rozsypane na podłodze zęby. Prowadziło to wprost do skojarzeń z „dziewczyną z mostu” i „zębową zjawą”, nagraną przez kamery monitoringu w Muzeum Historii Naturalnej w Chicago. To mogła być ta sama osoba.

Fabuła się zagęszczała.

A teraz jeszcze coś. Eliza nie zauważyła, kiedy zaczęło się poruszenie, ale obserwowała, jak wieści przenoszą się od jednej grupki do drugiej za pomocą gestów i głośnych, szybko wypowiadanych arabskich słów. Ktoś wskazywał w stronę gór. Na niebo ponad szczytami, w tym samym kierunku, w którym machnął doktor Amhali, mówiąc oschle: „Poleciały tam”.

One. Żywe „potwory”. Eliza głośno wciągnęła powietrze. Czyżby je znaleźli?

Zobaczyła w oddali helikoptery, a potem dwóch mężczyzn – ich funkcji nie była w stanie rozgryźć – odłączyło się od zbiorowiska. Kręciło się tu sporo ludzi, a większość zdawała się nic nie robić. Tamci dwaj podbiegli do helikoptera zaparkowanego na kawałku płaskiej ziemi. Całkiem zapomniała o trzymanej w ręce herbacie i patrzyła, jak śmigło zaczyna wirować, a potem rozpędza się i wzbija tumany kurzu, które docierały aż do niej. Wreszcie śmigłowiec oderwał się od ziemi i odleciał. Robił hałas – łumpłumpłumpłump – a jej dudniło serce, gdy przyglądała się twarzom wokół. Nie znała języka i z tego powodu czuła się upośledzona i bardzo wyobcowana. Ale ktoś przecież musiał mówić po angielsku, a sprawdzenie tego nie wymagało wielkiej odwagi. Odetchnęła głęboko, wyrzuciła papierowy kubeczek do kubła i podeszła do jednej z niewielu pracujących tu kobiet. Dotarcie do źródła zbiorowego poruszenia wymagało zaledwie kilku pytań.

Usłyszała, że na niebie pojawił się ogień.

Ogień?

– Więcej aniołów? – spytała.

– Insha’Allah – odparła kobieta i zapatrzyła się w niebo. Jak Bóg da.

Eliza przypomniała sobie, że wczoraj doktor Amhali mówił: „Chrześcijanom w to graj, tak?” W Rzymie anioły, tutaj potwory. Wygodnie i przewidywalnie dla Zachodu. Niesprawiedliwie. Przecież muzułmanie też wierzyli w anioły i Eliza nie wątpiła, że chętnie dostaliby kilka dla siebie. Miała jednak przeczucie, że bez aniołów będzie im lepiej. Musiała się dobrze zastanowić, dlaczego tak uważa, zwłaszcza w świetle tego, w co zaczynała wierzyć, ale wizja aniołów przerażała ją znacznie bardziej niż myśl o potworach.

To będzie hit

Serafini byli w tej dobrej sytuacji, że mogli swój przylot wyreżyserować. Zadbali o podkład muzyczny, mieli przygotowane stroje i wybrali odpowiedni moment, żeby zrobić jak największe wrażenie. Zresztą, nawet gdyby tego wszystkiego zabrakło, i tak byli piękni i pełni chwały. A do tego sprzyjały im całe wieki korzystnych dla nich podań i modlitw. Choćby się starali, nic nie mogło pójść źle.

Debiut „potworów” odbył się z nieco mniejszą pompą. Ubrania mieli porwane i ciemne od zaschniętej krwi, a muzykę wybrali dla nich żądni sensacji producenci telewizyjni. Piękna i chwały nie było w tym za grosz.

Zwłaszcza że wszystkie potwory nie żyły.

Po szokującym ogłoszeniu lidera aniołów – „Potwory. Idą po was” – nastały dwa dni pełne rozrób, zbiorowych samobójstw i masowych chrztów w przepełnionych kościołach. Dwa dni zmarszczonych czół i bełkotliwych komentarzy wypowiadanych w imieniu światowych przywódców. Potem pojawiła się nowa sensacja. Wybuchła w zbiorowej świadomości z jeszcze większą siłą niż Przybycie.

„To będzie hit!”

Media pracowały na najwyższych, wręcz szaleńczych obrotach. Rozpanoszyło się dziennikarstwo przypominające naturę kolibra – szybciej, szybciej, szybciej – a do tego żarłoczne. Wykorzystywało wszystkie odcienie sensacji, a odpowiedzialni za to ludzie aż promienieli ze szczęścia. Oto spełniały się marzenia stacji telewizyjnych. „Bójcie się! Albo nie. Bójcie się jeszcze bardziej. Idźmy na całość!”

Jeśli chodzi o newsy, wyróżniały się podniosłością i powagą.

Wieści przekazał najlepiej opłacany prezenter wiadomości na świecie. Co wieczór pojawiał się w salonach Amerykanów, kojący i dobrze znany, jak ulubiona potrawa z dzieciństwa. Jego gładkie, młode lico pozostało niezmienione od lat, jeśli nie liczyć coraz wyższego czoła, będącego wynikiem stopniowego podnoszenia się linii włosów. Otaczano go szacunkiem, i to nie tym lipnym, wynikającym ze smug siwizny na skroniach – naturalnych czy zdobytych przy pomocy fryzjera – a gdyby nie to, że w pracy kierował się etyką dziennikarską – co trzeba mu było przyznać – sprawy mogłyby się potoczyć o wiele gorzej.

– Bracia Amerykanie i obywatele Ziemi… – Boże, żeby móc to choć raz w życiu powiedzieć! „Obywatele Ziemi!” Prezenterzy mniejszego kalibru aż zadrżeli z zazdrości. – Nasza stacja weszła w posiadanie dowodów, które zdają się potwierdzać słowa Przybyszów. Wiecie, które słowa mam na myśli. Pierwsze oceny niezależnych ekspertów potwierdzają autentyczność zdjęć, ale jak zaraz zobaczycie, rodzi się wraz z nimi wiele pytań, na które nie znamy jeszcze odpowiedzi. Ostrzegam! Zdjęcia te są zbyt drastyczne dla młodych widzów. – Zamilkł na moment. – Możliwe, że i dla nas wszystkich, ale to dzieje się w naszym świecie i nie wolno nam tego zignorować.

Nikt nie odwrócił wzroku, mało kto odesłał dzieci do swoich pokojów, a prezenter bez zbędnej zwłoki w milczeniu zaprezentował fotografie.

Czoła zgromadzonych w dużych pokojach, barach, biurach, akademikach, remizach, piwnicznych laboratoriach w Narodowych Muzeach Historii Naturalnej oraz wszędzie indziej zmarszczyły się, gdy ukazało się pierwsze.

To był wstęp – marszczenie czół i niedowierzanie – ale nie trwał długo. Niedowierzanie zostało w ciągu ostatnich czterdziestu ośmiu godzin zastąpione raczkującą wiarą. Wiele osób na nowo uczyło się wierzyć. Masowa reakcja widzów zmieniła się szybko z: „Co do diabła?!” na „O mój Boże!” Panika osiągnęła nowe stadium.

Przerażenie widokiem demonów.

Zobaczyli Ziriego, ale nikt nie wiedział, jak się nazywa i nawet się nie zastanawiał, jaki był. Nikt prócz Elizy.

Ogłoszenie matrymonialne, które w locie ułożyli dla niego Zuzana i Mik, brzmiało mniej więcej tak: „Bohaterski słodziak aktualnie zamieszkujący ciało niebrzydkiego szaleńca. Cel: ocalenie świata. Dla miłości poświęci wszystko, ale oby nie musiał tego robić. Naprawdę zasługuje na szczęśliwe zakończenie”.

Zuzana się upierała, że baśń o nim na pewno by się dobrze skończyła. Ci o czystych sercach zawsze byli górą. Ona i Mik umówili się nawet po baśniowemu: jeśli on dokona trzech heroicznych czynów, będzie mógł poprosić ją o rękę. Co prawda ona żartowała, ale Mik potraktował to poważnie i w efekcie zostało mu jeszcze tylko jedno zadanie. Nie wiedział, że Zuzana w głębi ducha zaliczyła mu naprawienie klimatyzacji podczas ostatniego pobytu w hotelu.

Poświęcenie prawdziwego ciała z całą pewnością należało do aktów heroicznych, ale życie to nie baśń i czasem rzeczywistość aż wychodzi z siebie, żeby o tym przypomnieć.

Tak jak teraz.

Gdzieś daleko, daleko coś się działo. Związku między tymi wydarzeniami nie dopatrzyłby się nikt, w żadnym ze światów. Eretz rządziło się swoimi prawami, a Ziemia swoimi. Nikt nie śledził zapisów godzin, minut i sekund w poszukiwaniu zbiegów okoliczności. Ale to, co się stało… stanowiło dowód na istnienie związku między światami.

W chwili, w której zdjęcie martwego kirińskiego ciała Ziriego zadebiutowało w telewizorach ludzkości – dokładnie w tym samym momencie – w Eretz miecz żołnierza Dominium przeszył jego serce.

Jeśli istnieje gdzieś więcej światów niż te dwa i ich dzieje są połączone, to echa tej historii odbiły się i tam. Pojawiły się cienie cieni. A może to był przypadek? Potworny. Osobliwy. Kiedy obraz ciała Ziriego odciskał się w ludzkiej świadomości – demon! – on umierał na nowo.

Tym razem bardziej bolało, a nikogo nie było obok i nie miał nad sobą gwiazd, w które mógłby patrzeć, gdy opuszczało go życie. Był sam, zaraz potem umarł i nikt nie czekał z kadzielnicą. Obiecał Karou, że wyznaczy kogoś takiego, ale tego nie zrobił. Po prostu nie miał czasu.

I przepadło.

Za pierwszym razem Karou poczuła jego obnażoną z ciała duszę i gdy ta owionęła jej zmysły, zobaczyła niespotykaną krystaliczność skłębionych wichrów wiejących wysoko w górach Adelphas. W domu. Nabierało więc sensu to że tutaj zrzucił znienawidzone ciało Białego Wilka i wyślizgnął się na wolność, z dala od brzęku mieczy i wojennej zawieruchy. W tym stanie, w którym się znajdował, nie docierały do niego żadne dźwięki. Tylko światło.

Dusza Ziriego wróciła do domu.

– Panie i panowie – odezwał się prezenter zza biurka w nowojorskim studiu. Mówił grobowym głosem, bez śladu chorobliwego podniecenia. – Ciało wykopano zaledwie wczoraj z masowego grobu na skraju Sahary. Znaleziono tam wiele ciał. Każde inne, wszystkie martwe. Nie wiadomo, kto dokonał zabójstwa, ale wstępne szacunki wskazują, że stało się to nie dalej jak trzy dni temu.

Więcej ciał. Ze wszystkich zdjęć wykonanych na miejscu – oczywiście przez Elizę – wybrano te najpotworniejsze i w stadium rozkładu: poderżnięte gardła, zbliżenia najstraszliwszych szczęk, wykrzywionych twarzy, zapadniętych oczu i wywalonych języków.

Faktycznie, Morgan Toth wysłał do stacji telewizyjnej tylko te najstraszniejsze. Oczywiście z jej konta mailowego. Bo było też wiele ujęć artystycznych i przejmujących. Te odrzucił.

W tej chwili opierał się o futrynę drzwi w piwnicy muzeum i z uśmieszkiem pełnym wyniosłości obserwował reakcje kolegów. „To moje dzieło”, pomyślał z nieskończoną satysfakcją. Ale finał jeszcze przed nimi. Nie ufał tym kretynom z telewizji i wątpił, czy uda im się dodać dwa do dwóch i zgłębić fascynującą tożsamość ich źródła, więc dołączył niepozostawiającą wątpliwości wiadomość. To będzie najlepsze! Upubliczni mękę Elizy.

„Szanowni Państwo”, zaczął list pisany w jej imieniu.

„Och, Elizo”. Naprawdę, teraz, kiedy wiedział, kim ona jest, wszystko nabrało sensu. Odnajdywał w sobie coś w rodzaju czułości. Litość. W stylu Morgana Totha, podobną do tej, jaką może odczuwać kot w stosunku do trzymanej w łapach myszy. „Moje maleństwo, nie miałaś szans”. Czasem, gdy kot się znudzi, pozwala ofierze uciec, ale nie robi tego z litości. A Morgan nie zamierzał się w najbliższym czasie znudzić.

„Szanowni Państwo”, napisał. „Możliwe, że jeszcze mnie pamiętacie. Przez siedem lat nie dawałam znaku życia i chociaż ścieżka, którą wybrałam, może się wydawać zaskakująca, zapewniam was, że to wszystko było częścią planu. Bożego planu”.

Kilka dni temu powiedziała mu z nieznośną wyższością: „Nie ma wielu spraw, za które ludzkość będzie z radością zabijać i ginąć, ale to jedna z najważniejszych”.

„Wcale nie, Elizo”, pomyślał teraz Morgan, „to jest jedna z ważniejszych. Baw się dobrze!”

„W służbie Jego woli”, pisał dalej, „z radością zabiję i zginę. I dlatego obnażam wysiłki naszego rządu i innych, którzy chcą zataić przed ludźmi prawdę o tej bezbożnej menażerii”.

Menażeria wydawała się mu dobrym słowem. Trochę się martwił, że w jego wykonaniu Eliza wyjdzie na zbyt mądrą, ale pocieszył się, że nic na to nie poradzi.

„Choćbym próbował, nie zdołam zabrzmieć jak głupek”.

Jego koledzy przykleili się do monitorów, więc nie widział obrazu, ale nie szkodzi. Wolał przyglądać się widzom. „Dziękuję ci, naprawdę dziękuję, Gabrielu Edingerze, a także tobie, Elizo, za to, że nie zabezpieczyłaś telefonu kodem”. Był pewien, że od dzisiaj to on będzie kontynuował wiekopomną pracę u boku doktora Chaudhary’ego, nie ona. Jak tylko odczytają nazwisko, jej czas się skończy.

„Szybciej, czytaj!”, poganiał prezentera, bo zaczynał tracić cierpliwość. „Dość już gadania o gnijących potworach”. Wiedział, że dla stacji to tylko postscriptum, bo liczą się te bestie, a nie autorka przecieku, ale musiał umieścić ostatni fragment układanki na swoim miejscu. I w końcu się doczekał:

– Co do autorstwa tych wstrząsających zdjęć… Dostarcza nam ono rozwiązania innej zagadki, w której rozwikłanie już niemal zwątpiliśmy. Minęło siedem lat, ale na pewno pamiętają państwo tę historię. Tę młodą kobietę.

W tej chwili Morgan dołączył do zgromadzenia naukowców. Tego nie zamierzał przegapić. Na ekranach pojawiło się zdjęcie, które miało już swoje pięć minut w świetle reflektorów. Siedem lat temu ta historia rozpaliła widzów, ale w końcu trafiła do archiwum spraw zamkniętych, choć nierozwiązanych. Morgan wściekał się na siebie, że nie skojarzył faktów od razu, jak tylko poznał Elizę Jones. No, ale po czym miał ją rozpoznać? Zdjęcie było koszmarnej jakości, poruszone, a dziewczyna miała spuszczone oczy. Poza tym, tak jak wszyscy, był pewien, że nie żyje.

Ówczesne nagłówki podsumowywały wszystko: ZAGINĘŁO DZIECKO-PROROK, PRAWDOPODOBNIE ZOSTAŁO ZABITE PRZEZ CZŁONKÓW SEKTY.

Eliza Jones, prorokini. Pierwszą rzeczą, o której pomyślał Morgan – jak się otrząsnął z szoku i gdy ustąpiły pierwsze z niekończących się fal radości – było wydrukowanie i podrzucenie jej wizytówek. „Eliza Jones, prorokini”. Nie, nie mógł zapomnieć o najlepszym. O tym, co kwalifikowało tę historię do wyborów „absurdu dekady”. Więcej nawet, „absurdu stulecia”. Nic nie miało z tą sprawą szans. Pobiłaby wszystko. Nawet z zasłoniętymi oczami. Nawet z jedną ręką skrępowaną z tyłu.

Albo jednym skrzydłem…

Boże! To było tak zabawne, że Morgan ze śmiechu spadł z krzesła. Przypominał mu o tym ból w łokciu. Sekta prowadzona przez czarującą rodzinkę Elizy Jones? Nie uważali się za pierwszych z brzegu „wybranych”, których wszędzie pełno. Czym się od nich różnili?

Twierdzili, że są potomkami anioła.

POTOMKAMI ANIOŁA!

Morgan Toth w życiu nie słyszał czegoś tak zabawnego!

Eliza Jones, prorokini

w 1/512 anioł (mniej więcej)

Tak miała brzmieć treść wizytówki. Potem jednak zobaczył, co przysłała z Maroka na swoje konto i wpadł mu do głowy lepszy pomysł. Właśnie był świadkiem jego realizacji.

– Siedem lat temu wszyscy modliliśmy się o jej odnalezienie – powiedział najlepiej opłacany prezenter wiadomości na świecie. – Znaliśmy ją jako Elazael. Jej… kościół… uważał ją za inkarnację anioła o tym samym imieniu, który został strącony na Ziemię przed tysiącem lat. Cóż to była za historia! Okazuje się, że to jeszcze nie koniec. Za sprawą niezwykłego zbiegu okoliczności dowiedzieliśmy się, że ta młoda dama nie tylko żyje pod przybranym nazwiskiem, ale rozpoczęła karierę naukową w stolicy naszego kraju i jest na najlepszej drodze do uzyskania doktoratu…

Morgan nie słyszał dalszego ciągu, bo ktoś wreszcie wydał stłumiony okrzyk:

– To Eliza!

Reszta oszalała.

Czyli wszystko szło zgodnie z planem. „Szalejcie sobie, ile dusza zapragnie, moi biedni idioci”, pomyślał Morgan Toth i wrócił do swojego laboratorium. „Dobrze być królem”.

Szydła wyszły z worków

Przez kasbę przetoczył się kolejny szmer wyrażający zbiorowe emocje, ale od początku brzmiał inaczej niż poprzedni. Nie było żadnego Insha’Allah ani spoglądania w niebo. Było natomiast niedowierzanie, uraza i spojrzenia skierowane na… Elizę.

Przez całe życie zmagała się z paranoją. No, przez porządny kawałek było to raczej zwykłe oczekiwanie na codzienną udrękę. Niewyszukaną, paskudną i nieuniknioną. Ludzie na nią patrzyli i ją osądzali. W domu, w małym miasteczku położonym na terenie Parku Narodowego Apalachicola, wszyscy ją znali. A gdy już uciekła? Odczuwała strach jako mrowienie na karku i stale bała się, że zostanie rozpoznana i odnaleziona. Ciągle oglądała się przez ramię.

Stopniowo się uspokajała, ale nigdy nie pozbyła się lęku do końca. Kiedy się żyje w cieniu tajemnicy, paranoja nie chowa się głęboko. Nawet, jeśli się nie zrobiło nic złego – co w jej przypadku było kwestią dyskusyjną – człowiek czuje się winny tylko dlatego, że ma tajemnice, a każde zainteresowane spojrzenie staje się dwuznaczne.

„Wiedzą. Wiedzą, kim jestem. Wiedzą?”

Ale nie wiedzieli. Nikt się nie domyślił. W każdym razie dotychczas i za to musiałaby podziękować – jakkolwiek niechętnie – swojemu kościołowi. Wzbraniali się przed „uwiecznianiem wizerunków”. Nie tylko Boga i swojej „pramatki”, ale także proroków. Po pierwszej wizji, jakiej doznała Eliza, nie zrobiono jej już ani jednego zdjęcia. Nie żeby wcześniej robiono ich wiele. Jej rodzina zupełnie nie była zainteresowana zaopatrywaniem potomności w pamiątki po przodkach. Skupiali się raczej na przygotowywaniu na Armagedon i gromadzeniu zapasów broni w bunkrze. Zdjęcie pokazane w wiadomościach zrobił turysta będący przejazdem w Sopchoppy – to nazwa miasta, niedaleko którego stał ich kościół – który, zaalarmowany przez miejscowe władze, cyknął fotkę tych świrów z sekty, kiedy przyjechali na zakupy.

„Te świry z sekty” były znane miejscowym od dziesiątek lat, ale po zniknięciu Elizy zyskały międzynarodową sławę. Jej matka, „najwyższa kapłanka”, zgłosiła zaginięcie córki dopiero po kilku tygodniach, gdy była już tak zdesperowana pragnieniem odzyskania straconej prorokini, że się przemogła i udała się po pomoc do służb państwowych, którymi gardziła za bałwochwalstwo i pogaństwo. Wyglądało to oczywiście podejrzanie, zwłaszcza że społeczeństwo nie jest chętne do obdarzania sekt przywilejem domniemania niewinności. Nagłówki wdarły się do zbiorowej wyobraźni jak krzaki głogu: ZAGINĘŁO DZIECKO-PROROK, PRAWDOPODOBNIE ZOSTAŁO ZABITE PRZEZ CZŁONKÓW SEKTY.

To wystarczyło.

Eliza mogła w każdej chwili przywrócić im dobre imię. Mogła pójść na policję – przebywała wówczas w Karolinie Północnej – i powiedzieć: „Cześć, to ja. Żyję”. Ale tego nie zrobiła. Bo ani trochę ich nie żałowała. Ani odrobinę. Ani wtedy, ani teraz, ani nigdy. Ciała nigdy nie znaleziono, choć poszukiwano go wytrwale przez wiele miesięcy, więc stróże prawa w końcu musieli dać spokój. Twierdzili, że nie mają dowodów, ale nie przekonało to opinii publicznej i prokuratorów. Śmierdząca sprawa, wystarczy tylko spojrzeć matce w oczy, żeby wiedzieć, mówili. Jeden z detektywów posunął się dalej, oświadczając przed kamerą, że w swojej karierze przesłuchiwał Rozpruwacza z Gainsville i morderczynię swego dziecka i w ich towarzystwie czuł się zupełnie tak samo jak z matką Elizy: jakby jego dusza spadała na łeb i szyję w ciemną otchłań.

– Nie mogę spać spokojnie, gdy ta kobieta chodzi wolno.

Eliza z całego serca podzielała jego odczucia.

Wszyscy byli przekonani, że dziewczyna o imieniu Elazael musiała zostać pogrzebana gdzieś na terenie ogromnego parku Apalachicola. Nikt nie miał wątpliwości.

W każdym razie do dzisiaj.

– Elizo, choć ze mną, proszę.

Doktor Chaudhary. Spięty. Za nim doktor Amhali. Gorzej niż spięty. Czerwony ze złości. „Oddycha jak rozjuszone byki w kreskówkach”, pomyślała. Jej rozum szukał ratunku w takich bzdurnych określeniach, bo dobrze wiedziała, co się stało. W każdym razie w ogólnym zarysie. Obawiała się tego od siedmiu lat.

„O Boże, Boże”.

„O gwiezdne bóstwa”.

Odwróciła się kolejna karta w jej umyśle i podsunęła jej wizję gwiezdnych bóstw. Coś zaświtało, ale nie mogła się teraz nad tym zastanawiać.

– Co się stało? – spytała, ale doktor Chaudhary zdążył się już odwrócić. Oddalał się i najwyraźniej oczekiwał, że za nim pójdzie. A że znajdowali się pośrodku niczego, na zabójczej ziemi otoczonej kordonem wojska, co innego mogła zrobić?

Wyszło szydło z worka. Ciała wyszły z dołu. Karou coś takiego nie przyszło nawet do głowy. Odebrała to jak bezprawne wtargnięcie do jej domu.

„Powiedzmy, że domu”. Była tu bardzo nieszczęśliwa. Do tego rozdziału życia nie chciała już wracać, a jednak nie mogła się powstrzymać od krążenia w powietrzu i przyglądania się stojącym pod nią postaciom. W pewnym momencie zobaczyła, że rzuca cień, z tej odległości maleńki, roztrzepotany jak czarna ćma. Mogła sprawić, że będzie niewidzialna, ale cień żył własnym życiem. Młoda czarnoskóra kobieta zauważyła go i spojrzała w górę. Karou odleciała, unosząc z sobą ćmę.

Nawet tutaj czuła smród rozkładających się ciał. Fatalnie. Jej plany uniknięcia konfliktu między „aniołami” a „demonami” spaliły na panewce. A raczej nie spaliły, niestety.

– Powinnam była je spalić – powiedziała Akivie, którego pojawienie się odczuła jako powiew ciepła. – Co ja sobie myślałam?!

– Mogę je spalić teraz – zaproponował.

– Nie – stwierdziła po zastanowieniu. – To by jeszcze wszystko pogorszyło. – Gdyby wszystkie ciała nagle spłonęły… Nawet, jeśli zrobiłby to anioł, i tak kojarzyłoby się… dość piekielnie. – Nie da się już nic zrobić. Trzeba to przełknąć.

Nie odpowiedział od razu i to milczenie jej ciążyło. Całe szczęście, że nie mogli się widzieć. Karou bała się bólu, który zobaczyłaby w jego oczach. Posłuchali rozumów, a nie serc i skupili się na zadaniu do wykonania. Wrócą do Eretz, kiedy zrobią to, co mają do zrobienia, nie wcześniej. Co tam zastaną?

Poczuła się bardzo dziwnie, jakby okrył ją cień półśmierci. Zdała sobie sprawę, że nawet w najlepszym razie mogą mieć nadzieję na bardzo niewiele. Jeśli sprowadzą do Eretz Jaela, choćby bez broni, to co wtedy? Nie było już przyszłości polegającej na składaniu ofiar z bólu i nabawianiu się kolejnych siniaków, życia zaciśniętego w pięści i skradzionych kęsów „ciastka” na osłodę. Tego ciastka na później, ciastka będącego sposobem na życie. Wszystko zmiażdżyło spadające na nich niebo. Cienie, za którymi frunęły ogniste skrzydła. Atak wroga zbyt potężnego, żeby mogli go pokonać. Przynajmniej tak sądziła Karou.

Jakim cudem miała nadzieję na cokolwiek?

Z powodu Akivy. On ją przekonał. Jedno spojrzenie i była gotowa uwierzyć w niemożliwe. Dobrze, że go teraz nie widziała. Jeśli jego wiara aż tak rozpaliła jej wiarę, co by z nią teraz zrobiła jego rozpacz? I jej rozpacz z nim? Przypomniała sobie tamtą, która przetoczyła się przez nich wszystkich w jaskini i zaczęła się zastanawiać, czy należała do Akivy? Czy nosi w sobie aż taką ciemność?

– Co teraz? – spytał. – Jak znajdziemy Jaela?

Jak? To akurat najprostsze. Dzięki ci Ziemio za telefonię komórkową. Potrzebowali jeszcze tylko dostępu do Internetu i ładowarki. Karou zadzwoni do paru osób, Mik i Zuze pewnie też chętnie dadzą rodzinom znać, że żyją. Już wylądowali i razem z Virkiem ukrywali się w cieniu formacji skalnej kilka kilometrów dalej. Ale nawet tam upał był groźny. Śmiertelnie niebezpieczny. Na pewno potrzebowali wody. Jedzenia. I łóżek.

Karou bolało serce. Zastanawianie się nad tak prozaicznymi sprawami wydawało jej się luksusem, ale dbanie o ukochane osoby jest czym innym niż dbanie o siebie i tylko dlatego postanowiła zatroszczyć się o jedzenie i całą resztę. Odkąd przelecieli przez przejście, Zuzana nie wypowiedziała ani słowa. Odcisnęło się na niej bliskie spotkanie z „tą całą akcją z wojną”. Reszta wcale nie była w lepszym stanie.

– Znam miejsce, gdzie możemy się zatrzymać – powiedziała Akivie. – Lećmy.

Deszcz i dmuchawce

Jak pan mógł… Jak mógł pan pomyśleć, że zrobiłam coś takiego?!

Eliza była wstrząśnięta. Okazało się, że jest jeszcze gorzej, niż się spodziewała. Podejrzewała, że doktor Chaudhary poznał jej tożsamość. No i niby poznał, ale to dopiero początek tego… Tego…

To musiała być robota tego szczura, Totha. Nie. Nazwanie go szczurem nawet w jednej tysięcznej nie oddawało podłości, jaką się wykazał.

Może lepsza byłaby hiena: padlinożerna, szczerząca zęby znad resztek zwłok.

Nie miała pojęcia, jak się dowiedział – „Ludzie mający tajemnice nie powinni sobie robić wrogów” – ale była pewna, że tylko on mógł wejść w posiadanie zaszyfrowanych zdjęć. Czy w ogóle zdawał sobie sprawę, co zrobił, pokazując to cmentarzysko światu? Nie, prawidłowo zadane pytanie brzmiało: czy go to w ogóle obchodziło? Był cwany i nie zostawił śladów. Mogła go sobie tylko wyobrażać, jak odrzuca grzywkę ze zbyt wysokiego czoła i rozpoczyna tę akcję.

Doktor Chaudhary zdjął okulary i potarł grzbiet nosa. Eliza wiedziała, że gra na czas. Weszli do najbliższego namiotu u podnóża wzniesienia. Mimo chłodnego powietrza z klimatyzacji, smród śmierci otaczał ich gęsto. Doktor Amhali pokazał jej w laptopie nagranie, a ona cały czas je analizowała. Zemdliło ją. Te zdjęcia. Jej zdjęcia, przedstawione w ten sposób, bez żadnego kontekstu. Były potworne. Jak zareagował świat? Pamiętała, co się działo w National Mall ledwie dwie noce temu. Co się tam dzieje teraz?

Doktor Chaudhary opuścił rękę i spojrzał prosto przed siebie, choć najwyraźniej bez okularów trudno mu było skupić wzrok.

– Twierdzisz, że tego nie zrobiłaś?

– Oczywiście, że nie! Nigdy bym…

Wtrącił się doktor Amhali.

– Zaprzecza pani, że to pani zdjęcia?

Odwróciła się do niego.

– Zdjęcia są moje, ale to nie znaczy, że…

– Zostały wysłane z