Wydawca: Amber Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2016

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 338 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Siostrzyczki - Jayne Ann Krentz

W dzieciństwie Madeline i Daphne były jak siostry. Rozdzieliło je zdarzenie, o którym nie wolno było im mówić. Świat już nie był taki jak przedtem, a wspólny szok sprawił, że oddaliły się od siebie. Dorośli mieli nadzieję, że z czasem zapomną…
Każda poszła swoją drogą. Po dwudziestu latach ich przyjaźń powraca, jednak razem ze strachem. Dawno zapomniana sprawa odżyła. Ktoś zna ich sekret i chce z niego zrobić użytek. Jaki? Nie wiedzą. Nie wiedzą również, kto może im pomóc…
Jest jednak mężczyzna, któremu Madeline ufa i którego pragnie. Jest jeszcze ktoś, kto zaopiekuje się drugą z dawnych siostrzyczek, Daphne. Miłość doda im odwagi, by zmierzyć się z tajemnicą, która kryje się za sekretem małych dziewczynek…

Opinie o ebooku Siostrzyczki - Jayne Ann Krentz

Fragment ebooka Siostrzyczki - Jayne Ann Krentz

Korekta

Renata Kuk

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Fotyma/Shutterstock

Zdjęcie autorki

Marc von Borstel

Tytuł oryginału

Secret Sisters

Copyright © 2016 by Jayne Ann Krentz

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5953-6

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Rozdział 1

Cooper Island, 18 lat wcześniej…

Stał w półmroku kuchni i zastanawiał się, którą dziewczynkę wybrać. Godzinę wcześniej obie zasnęły przed telewizorem i spały teraz tak, jak śpi tylko młodość – głęboko, zdrowo.

Obie były w odpowiednim wieku – miały dwanaście, może trzynaście lat – na progu kobiecości. Takie lubił najbardziej. Czyste. Niewinne. Dziewczęce. Dziewczynki z małego miasteczka, którym brakuje wielkomiejskiego sprytu – a takie właśnie najłatwiej zastraszyć, zmusić do milczenia. Jeśli piśniesz komuś choćby słowo, wrócę i zabiję najpierw twoich rodziców, a potem ciebie.

Domek znajdował się w pewnej odległości od hotelu, w którym odbywały się uroczystości weselne. Babka tej drobniejszej była właścicielką Aurora Point. Matka jej przyjaciółki pracowała w hotelu. Obie kobiety miały dziś wieczorem pełne ręce roboty. W życiu dziewczynek nie było mężczyzn – żadnych ojców czy braci, tylko babka i matka. Nie musiał się więc nimi przejmować.

Odkąd zameldował się w hotelu, uważnie obserwował obie dziewczynki. Pomagały w przygotowaniach do wesela, ustawiały składane krzesła, poprawiały stroiki z kwiatów na stołach.

Kiedy zaczęła się zabawa, zajęły się sobą. Najpierw grały w ping-ponga, potem zniknęły w domku i oglądały telewizję.

Wyższa była ładniejsza, szczupła, długonoga – ale zarazem mogło się okazać, że trudniej ją będzie opanować, właśnie ze względu na wzrost i zasięg rąk. Gdyby walczyła – a niektóre, mimo jego gróźb, jednak walczyły – mogłaby coś strącić i narobić hałasu, a to zwróciłoby czyjąś uwagę. Z drugiej strony, była w niej marzycielska słodycz, która bardzo do niego przemawiała. Wcześniej z wyraźną przyjemnością aranżowała idiotyczne dekoracje, a później ślęczała nad kwiatami przy stole w bufecie. Dorośli uśmiechali się pod nosem i pozwalali, by robiła wszystko po swojemu.

Drobniejsza nie była tak ładna, ale w jej zachowaniu i pewności siebie było coś intrygującego. Kiedy się zameldował, zastępowała recepcjonistkę. Podała mu klucz i przekazała wszystkie niezbędne informacje ze spokojem dorosłej osoby. Przemknęło mu przez głowę, że wyrośnie na jedną z tych władczych suk, które wiecznie wydają rozkazy. Twarda sztuka. Musi się nauczyć, gdzie jej miejsce.

Teraz, stojąc w ciemności, zdecydował, że właśnie z nią łatwiej sobie poradzi. Przytrzyma ją jedną ręką i ściśnie za gardło tak, żeby nie mogła krzyczeć. Ale, ją trudniej będzie zastraszyć. Być może po wszystkim będzie musiał ją zabić, żeby mieć pewność, że nie piśnie ani słowa.

Koniec końców los zdecydował za niego. Drobniejsza dziewczynka obudziła się, ziewnęła i poczłapała na bosaka do kuchni po wodę.

Nie zorientowała się, że tam jest, dopóki nie zakrył jej ust dłonią i nie wyniósł w ciemną noc.

Rozdział 2

Madeline, nadal jesteś w żałobie. – Doktor Fleming oparł na biurku skrzyżowane ręce. Oprócz zawodowej troski w jego spojrzeniu ukryła się jeszcze inna delikatniejsza, bardziej intymna nuta. – Minęły zaledwie trzy miesiące, odkąd straciłaś babcię. Byłaś z nią bardzo blisko. Poza nią nie miałaś żadnej rodziny. To oczywiste, że przeżyłaś traumę. Nierozsądnie byłoby teraz, gdy jesteś w tak niestabilnym stanie psychicznym, podejmować ważne życiowe decyzje.

Za oknem słońce Arizony płonęło na bezchmurnym wiosennym niebie, jednak w gabinecie doktora Fleminga klimatyzacja pracowała na pełnych obrotach. Madeline Chase przemarzła do szpiku kości, wiedziała jednak, że to nie tylko wina klimatyzacji. To za sprawą Williama czuła ten chłód, aż za dobrze znane uczucie uwięzienia, kryjące się gdzieś głęboko. Musiała uciec, i to szybko.

Założyła nogę na nogę i rozsiadła się wygodnie w miękkim fotelu obciągniętym skórą. Całe dzieciństwo spędziła w gabinecie babci, która kierowała małą siecią butikowych hoteli i odniosła wielki sukces. Wiedziała doskonale, co zrobić, by sprawiać władcze wrażenie. Teraz, po śmierci Edith Chase, władza naprawdę była w rękach Madeline. Odziedziczyła w całości majątek babki.

– Gdybyś naprawdę znał mnie tak dobrze, jak ci się wydaje, wiedziałbyś, że doskonale zdaję sobie sprawę z tego, co robię – oznajmiła. – Nie będziemy się już więcej spotykać. To moja ostateczna decyzja.

Zdjął modne okulary w tytanowych oprawkach, odłożył je na biurko i i westchnął głęboko, całym ciałem dając jej do zrozumienia, że to prawda, że bardzo się nią rozczarował, ale jest gotów okazać jej cierpliwość i wyrozumiałość.

Na chwilę zatrzymała wzrok na jego dłoniach. Uważała je za jeden z jego większych atutów – jeden z wielu, które wypisała po stronie pozytywów, gdy miesiąc temu robiła arkusz kalkulacyjny oceniający ich związek, choć ten dopiero się zaczynał. William miał gładkie, zadbane dłonie; podobnie jak reszta jego ciała, nie onieśmielały siłą ani rozmiarem. Kiedy mówił, często zataczały małe łuki. Dłonie mężczyzny, który dużo czyta – książki z list literackich bestsellerów; dłonie mężczyzny, który chętnie odwiedza modne restauracje i podziwia wystawy w muzeach sztuki nowoczesnej. Miękkie, niegroźne dłonie.

Cała reszta Williama pasowała do rąk. Jak na mężczyznę był raczej niski. Kiedy zakładała buty na wysokich obcasach, jak dzisiaj, byli tego samego wzrostu. Podobało jej się także to, że choć fizycznie sprawny, był drobnej budowy, bez przesadnej muskulatury.

Miesiąc temu doszła do wniosku, że będą do siebie pasować w łóżku, przynajmniej przez jakiś czas. Jej związki nigdy nie trwały długo, gdy przekroczyły granicę sypialni. William dążył do bliskości, także fizycznej, ona jednak nigdy nie zdecydowała się łatwo na ten krok, bo z jej punktu widzenia seks był zawsze początkiem końca. Tak naprawdę najbardziej opowiadała jej pierwsza faza – poznawanie się. Wtedy jeszcze mogła marzyć, łudzić się, że w końcu poznała odpowiedniego mężczyznę, takiego, z którym będzie mogła założyć rodzinę.

– Nie musimy się rozstawać, Madeline. – William przyjął profesorski ton, ten sam, którym posługiwał się w sali wykładowej. W niepełnym wymiarze godzin wykładał w miejscowym college’u. – Jak tłumaczyłem, doskonale do siebie pasujemy.

Roześmiała się. Nie mogła się powstrzymać. Miała do wyboru – albo się roześmieje, albo rzuci w Williama pierwszym lepszym ciężkim przedmiotem, który wpadnie jej w ręce. Jako kobieta sukcesu wiedziała, że nie warto tracić głowy, zdecydowała się więc na śmiech. Nie było w nim jednak rozbawienia. Ironia Jego słów była porażająca. Jakkolwiek by było, William specjalizował się w terapii małżeńskiej.

– Fakt, powtarzasz mi to od miesiąca – przyznała. – Ale nie masz racji. Ba, powiedziałabym nawet, że mnie okłamywałeś.

– To śmieszne. Że już nie wspomnę, że także obraźliwe.

– Chodziło pewnie o finansowanie badań na temat terapii grupowej, prawda? Zdaję sobie sprawę, że walka o granty to brutalna rozgrywka, ale naprawdę sądziłeś, że uda ci się przekonać mnie, żebym dała ci pieniądze? Naprawdę?

– Madeline, najwyraźniej coś bardzo cię poruszyło. Uspokój się i powiedz mi, co się dzieje. Razem na pewno się z tym uporamy.

Na to już za późno, pomyślała. Przepełniała ją ta sama nieugięta determinacja, którą czuła, ilekroć dochodziła do wniosku, że umiejętności danego pracownika nie są kompatybilne z kulturą pracy sieci hoteli Sanctuary Creek Inns. Na szczęście rzadko musiała zwalniać kogoś ze świetnie wyszkolonego personelu, niemniej jednak czasami do tego dochodziło. A wtedy dążyła do tego, żeby zwalniany pracownik sam doszedł do wniosku, że powinien poszukać sobie innego zajęcia. Podstawowa zasada w tych rozmowach to: niczego nie tłumaczyć. Wyliczanie powodów, dla których chcesz zwolnić pracownika, to zarazem otwarcie drzwi dla argumentów i kontrargumentów. Sprawy szybko wymykają się spod kontroli. To jedna z licznych lekcji, których nauczyła się od babki.

Różnica między pozbyciem się nieskutecznego pracownika a zerwaniem z doktorem Williamem Flemingiem polegała na tym, że w przypadku pracownika na otarcie łez wręczyłaby mu czek na niemałą sumę i odesłała z przeświadczeniem, że sam wpadł na pomysł zmiany pracy.

Ale Wiliamowi niczego nie da.

– Już nie ma się z czym uporać – stwierdziła. Opuściła nogi na podłogę, wstała. – Doceniam twoją troskę o mój stan psychiczny, ale moja decyzja jest nieodwołalna. Nie spotkamy się nigdy więcej. Nie próbuj się ze mną kontaktować.

Ruszyła w stronę drzwi. Doszła do wniosku, że i tak została za długo. Czuła, że lada chwila straci panowanie nad sobą.

William poderwał się zza biurka.

– Co za bzdura – warknął. – Siadaj i powiedz mi, o co chodzi. Przynajmniej to jesteś mi winna. Zdaję sobie sprawę, że masz duży problem bliskością, ale zrobiliśmy już niemałe postępy.

Fala gniewu zalała ją bez ostrzeżenia. W dłoniach pojawiło się lodowato-gorące mrowienie, podobne do nieprzyjemnego przypływu adrenaliny, gdy na schodach niechcący pominiesz stopień. Świadomość, że cudem uniknęło się groźnego wypadku, to zawsze szok dla organizmu.

Nie była wściekła na Williama – była na niego tylko zła. I miała ku temu powody, w jej mniemaniu. Przede wszystkim jednak była wściekła na siebie. Nie chciała nawet myśleć o tym, że w ogóle brała pod uwagę związek z tym dupkiem.

Zatrzymała się przy drzwiach, odwróciła, spojrzała na niego. I to błąd, stwierdziła. Rozsądniej byłoby wyjść od razu, zatrzasnąć za sobą drzwi, zostawiając za sobą nieszczęście, którego cudem udało jej się uniknąć.

I może nawet udałoby jej się to zrobić, gdyby nie wspomniał o jej problemie z bliskością. Doprawdy, wszystko ma swoje granice.

– Wyjaśnimy sobie jedno, Williamie – rzuciła. – Nie byłam twoją pacjentką i jeśli o mnie chodzi, łączyła nas bliskość.

– Ależ oczywiście.

Zmieniał ton głosu z łatwością wytrawnego aktora. Teraz usłyszała w nim trochę czułości. Wyszedł za biurka, zbliżał się do niej. Odruchowo zacisnęła dłoń na klamce.

– Wmawiałam sobie, że twoja troska o mój problem z bliskością to oznaka tego, że ci na mnie zależy – wyznała. – Denerwowało mnie to, ale wierzyłam w twoje dobre intencje. I wiesz, niewykluczone nawet, że postawiłeś słuszną diagnozę.

Zatrzymał się koło niej i uśmiechnął skromnie.

– Wiesz przecież, że problemy z bliskością to moja specjalność – odparł. – Ale możemy poczekać, jeśli na razie nie chcesz o tym rozmawiać.

– Właśnie w tym rzecz, Williamie. Kiedy się poznaliśmy, nie szukałam terapeuty. Liczyłam na poważny, głęboki związek. Teraz jednak wiem już na pewno, że pod tym względem jesteś do niczego.

– O co ci chodzi?

– Postaram się ująć to zwięźle. Jesteś zakłamanym, oszukańczym dupkiem.

Patrzył na nią takim wzrokiem, jakby oberwał w głowę.

– O co ci chodzi?

– O dane – odparła.

– Co?

– Nie zapominaj, że pracuję w biznesie. Dane to mój chleb powszedni. Kazałam cię sprawdzić.

– Co?

W innych okolicznościach rozbawiłoby ją przerażenie na jego twarzy.

– Nie bierz tego do siebie, to dla mnie rutynowe posunięcie – uśmiechnęła się. – Zawsze sprawdzam przeszłość moich partnerów, jeśli wygląda na to, że sprawa może się rozwinąć. W twoim wypadku zabrałam się za to nieco później, bo miałam pełne ręce roboty po śmierci babci. Ale dzisiaj rano dostałam wszystkie dokumenty i powiedzmy, że nie wyłania się z nich obraz mężczyzny, z którym chciałabym się związać.

– Oszalałaś?

– Być może, ale to już nie twój problem.

Już miała otworzyć drzwi, ale zareagował o wiele szybciej, niż się spodziewała i oparł o nie dłoń. Pociągnęła za klamkę, ale okazał się silniejszy, niż na to wyglądał. Tyle, jeśli chodzi o ocenianie faceta według postury.

Lada chwila klaustrofobia weźmie górę. Starała się opanować ją logiką. Przecież nie jest w niebezpieczeństwie. Kilka metrów dalej siedzi recepcjonistka Williama, a w holu czeka jej człowiek, Jack Rayner. O ile mi wiadomo, nie miał przy sobie broni, ale naprawdę był człowiekiem.

Więc nie jest sama. Nie jest w pułapce.

– Oboje wiemy, że najlepiej dla ciebie będzie, jeśli pozwolisz mi spokojnie wyjść – stwierdziła. – Nie chcesz awantury. Wyjdziesz na idiotę, zwłaszcza jeśli będziesz chciał zatrzymać mnie tu siłą. Pomyśl, jak to wpłynie na twój wizerunek.

– Nie możesz tak po prostu rzucać oskarżeń na wiatr, a potem wyjść stąd, jak gdyby nigdy nic – warknął. – Jesteś mi winna wyjaśnienie tego, co powiedziałaś.

– Bardzo proszę, Williamie, oto, co o tobie wiem. W ciągu zeszłego roku wykorzystałeś swoją pozycję terapeuty i uwiodłeś co najmniej dwie pacjentki.

Poczerwieniał gwałtownie.

– Kłamstwo. Kto ci to powiedział?

– Obie kobiety były mężatkami, gdy je uwodziłeś. Ich mężowie także byli twoimi klientami. Wiesz, w jakim to cię stawia świetle, Williamie? Jesteś draniem. Gdyby te kobiety złożyły skargę, twoja kariera ległaby w gruzach.

– Nie wiem, kogo zatrudniłaś, żeby doszukać się brudów na mój temat, ale zapewniam cię, to wszystko nieprawda.

– Ile klientek uwiodłeś? Wiem o dwóch, ale to wystarczy, żeby podejrzewać, że jest ich więcej. Czy mój człowiek ma szukać dalej?

– Dane klientów są poufne. Twój człowiek nie miał prawa się do nich włamywać.

– Spokojnie. Nigdzie się nie włamywał. Po prostu zadał kilka pytań. Bo widzisz, Williamie, romanse mają to do siebie, że nigdy nie zostają tajemnicą na długo. Wcześniej czy później ktoś coś powie.

Złapał ją za ramię tak mocno, że czuła ucisk jego palców przez granatowy żakiet.

– Posłuchaj mnie – wycedził niskim, szorstkim głosem. – To były moje pacjentki. Chciałem dać im poczucie, że nadal są atrakcyjne, żeby zdobyły się na odwagę i zrozumiały, że najwłaściwszym wyjściem będzie rozwód. W tych romansach nie było nic osobistego, w każdym razie nie z mojej strony.

Sięgnęła do torebki wolną dłonią i wyjęła komórkę.

– Wypuść mnie stąd, bo inaczej wezwę policję. To kiepska reklama, nie uważasz?

Przez chwilę przyglądał się jej z taką miną, jakby mówiła w obcym języku, z którego nie rozumiał ani słowa. Potem spojrzał na telefon w jej dłoni.

Puścił ją i odsunął się o krok.

– Wynoś się – powiedział.

Otworzyła drzwi i wyszła. Recepcjonistka zarumieniła się i z przesadnym zapałem uderzyła w klawisze komputera. Madeline skinęła jej głową. Recepcjonistka nie podniosła wzroku.

Madeline wyszła z gabinetu bardzo spokojnie i bardzo starannie zamknęła za sobą drzwi.

Rozdział 3

Nazwisko na wizytówce brzmiało John Santiago Rayner, ale wszyscy nazywali go Jack.

Czekał na nią w tym samym miejscu, w którym zostawiła go niewiele wcześniej. Opierał się o ścianę. Skrzyżował ręce na piersi. Miał na sobie ciemne spodnie, dżinsową koszulę z rozpiętym kołnierzykiem, pogniecioną sportową marynarkę i buty do kostek. Pochodził z rodziny arizońskich farmerów, której drzewo genealogiczne sięgało czasów, gdy Arizona była tylko podległym USA terytorium.

Raynerowie już wiele lat temu zmienili branżę – z bydła przerzucili się na handel nieruchomościami, ale Jack był reliktem dawnych czasów. Miał surowe, nieprzeniknione spojrzenie szeryfa z Dzikiego Zachodu. W dawnych czasach, których duch do dzisiaj przenikał współczesny południowy zachód, mężczyźni tacy jak Jack w samo południe stawali do pojedynku na zakurzonej głównej ulicy z gwiazdą szeryfa na piersi.

Fakt, Jack wybrał pracę w ochronie i nie miał na biodrach kabury z rewolwerem, ale te ustępstwa na rzecz współczesności nie odbierały mu powagi. Nawet w sportowej marynarce pasowałby do każdego salonu.

Zerknął na drzwi do gabinetu Williama.

– Jakiś problem? – zapytał głosem, w którym czaił się zwodniczo nonszalancki akcent z Arizony.

Poczuła, jak na jego widok częściowo ustępuje napięcie. Był wszystkim tym, czym nie był William – za wysoki, za silny na tysiąc drobnych sposobów. Z jego orzechowych oczu nie dało się niczego wyczytać. Jednak w tej chwili wyglądał dobrze. Bardzo dobrze.

Upomniała się, że to bardzo złożony człowiek. Dostrzegła tego malutką cząstkę tego dnia, gdy usiłowała go zwolnić. Nie udało się. Jack to nie jeden z pracowników, którym można podsunąć myśl o odejściu. Jak się okazało, nie interesowała go kariera w innej branży. Chciał zajmować się ochroną sieci Sanctuary Creek Inns i był gotów o to walczyć.

Dobrze chociaż, że firma Rayner Risk Management nadal jest związana kontraktem z Sanctuary Creek Inns.

W świecie biznesu umowa to umowa. Na krótko przed śmiercią w pożarze hotelu Edith Chase doszła do porozumienia z firmą Jacka. Madeline była wtedy przeciwna, bo Rayner Risk Management to mała, nowa firma na brutalnym rynku ochrony hotelowej.

Madeline usiłowała przekonać babkę, że to kiepski pomysł, ale Edith zbyła jej argumenty rzucanymi od niechcenia uwagami: Możemy chyba uznać, że ma odpowiednie kwalifikacje, choć rzeczywiście brak mu doświadczenia w branży hotelowej. Był konsultantem FBI. Madeline odcięła się wtedy: Super, ale nasza branża to hotelarstwo, a nie seryjni mordercy czy mafia. Na co Edith odparła: Rayner Risk Management ma siedzibę w Sanctuary Creek. Ilekroć to możliwe, wybieram miejscowe firmy. Na co Madeline zauważyła, że z Jacka jest chyba kiepski biznesmen, skoro jego poprzednie przedsięwzięcie, firma oferująca usługi ochrony w Silicon Valley, zakończyła działalność spektakularną plajtą.

Koniec końców przegrała tę batalię i teraz miała Jacka Raynera na głowie. Sprawy nie ułatwiał fakt, że jego umiejętności społeczne pozostawiały wiele do życzenia. Kiedy po raz pierwszy spotkali się w gabinecie jej babki, wyciągnęła do niego rękę, chcąc zawsze, nawet po przegranej, zachować się profesjonalnie. Przyglądał się jej przez dłuższą chwilę, a potem spojrzał na jej dłoń, jakby nie wiedział, co z nią zrobić. Kiedy w końcu ją uścisnął, była aż nadto świadoma jego ognia i siły. Chwilę trwało, zanim zdołała wyswobodzić dłoń. Wydawało jej się, że Jack zapomniał, że ją trzyma.

Od tamtej chwili powtarzała sobie, że Jack nie jest w jej typie. Miał jednak pewne zalety – pracował u niej, był pod ręką i podpisał klauzulę poufności.

Kiedy instynkt zaczął jej podpowiadać, że z Williamem coś jest nie tak, zadzwoniła do Jacka i kazała mu sprawdzić psychologa. Nie ukrywał bynajmniej, że drażni go takie zlecenie. Nie miała pojęcia, czemu tak reagował, bo sprawdzanie potencjalnych pracowników należało do jego zadań. Sprawdzenie to sprawdzenie, nieważne, czy chodzi o kandydata do pracy, czy kandydata na partnera szefowej całej sieci.

– Nie – odparła. – Nie było to przyjemne, ale już załatwione. – Poprawiła pasek torebki na ramieniu i ruszyła w stronę wind energicznym krokiem. – Nie musiałeś tu dzisiaj ze mną przychodzić. O Williamie można wiele powiedzieć, ale nie to, że jest agresywny.

Jack zrównał swoje kroki z jej tempem. Górował nad nią, choć tego dnia założyła buty na najwyższych obcasach.

– W odpowiednich okolicznościach każdy może stać się agresywny – zauważył.

Wzdrygnęła się.

– Tak, wiem. Ale naprawdę nie sądzę, żeby William stanowił jakikolwiek problem.

– Pewnie masz rację. – Jack zerknął na drzwi do gabinetu. – Nie przywykł do tego, że ofiara atakuje. Ale dojdzie do siebie.

– Ofiara?

– Na początku właśnie tak cię postrzegał.

Skrzywiła się.

– Pewnie tak.

– Tacy jak on wolą łatwiejsze ofiary.

– Mówisz, jakbyś znał ten typ – zauważyła.

– Spotkałem kilku w życiu.

– Kiedy pracowałeś jako konsultant dla FBI?

– Tak.

– Przyjmuję twoją analizę Williama Fleminga. Tym niemniej wolałabym, żebyś w odniesieniu do mnie nie używał słowa: ofiara czy zwierzyna.

Jack puścił to mimo uszu.

– Uważaj, żebyś przypadkiem nie odebrała od niego telefonu. Nie odpisuj na wiadomości. Nie zgadzaj się na żadną kawę i rozmowę, żebyście wszystko sobie wyjaśnili.

Zatrzymała się przy windzie, wcisnęła guzik.

– Wiem, co robić. Tak się składa, że jutro i tak wyjeżdżam z miasta. Na kilka dni.

– Dokąd się wybierasz?

– Na Cooper Island. – Choć to właściwie nie jego sprawa, pomyślała. – To wysepka w archipelagu San Juan, w stanie Waszyngton. Babcia miała tam posiadłość. Teraz jest moja.

– Hotel Aurora Point.

Zerknęła na niego, autentycznie zaskoczona.

– Znasz go?

– Trafiłem na zeznania podatkowe, gdy sprawdzałem twoją firmę.

Głęboko zaczerpnęła tchu.

– Najwyraźniej sprawdzałeś bardzo… dokładnie.

– Pytałem o niego Edith. Powiedziała, że ubezpieczenie tej placówki jej nie interesuje. Że to własność prywatna, a nie część pakietu Sanctuary Creek.

– Tak jest.

Drzwi windy otworzyły się. Weszła do środka. Jack ruszył za nią. Wcisnął parter.

– Wybierasz się na Cooper Island, żeby odpocząć? – domyślił się. – Niezły pomysł. Od śmierci babki pracujesz bez wytchnienia. Chwila odpoczynku dobrze ci zrobi.

Jęknęła.

– Świetnie, najpierw jestem zwierzyną, a teraz sugerujesz, że wyglądam jak z krzyża zdjęta. Nie ma co, Jack, wiesz, jak sprawić kobiecie przyjemność.

Zmarszczył brwi.

– Chodziło mi tylko o to, że powinnaś odpocząć. Przez te trzy miesiące bardzo dużo przeszłaś. Ale Edith zostawiła ci też świetną ekipę. Poradzą sobie przez kilka tygodni, albo nawet dłużej, zwłaszcza teraz, gdy minął pierwszy szok.

– Nawet nie próbuj tłumaczyć, co chciałeś powiedzieć, to chyba nie jest twoja najmocniejsza strona. Ale między nami, nie wybieram się na Cooper Island na wakacje. Po prostu wydarzyło się coś w związku z hotelem Aurora Point.

– Coś, co wymaga twojej obecności na miejscu?

– Najwyraźniej. Odezwał się do mnie Tom Lomax, dozorca, którego babcia zatrudniła, żeby doglądał hotelu. Upiera się, że chce rozmawiać ze mną osobiście.

– A nie może przez telefon?

– Tom nie ufa telefonom. Nie wierzy też w pocztę elektroniczną, tak przy okazji. Jest dość staroświecki.

– Albo cierpi na paranoję.

– No dobra, dziwak z niego, to fakt.

– Czyli wybierasz się aż do stanu Waszyngton, żeby pogadać osobiście z tym całym Tomem Lomaxem o problemie w opuszczonym hotelu, którego twojej babci nie chciało się nawet ubezpieczyć – podsumował Jack.

Spojrzała na niego.

– Właśnie tak. Jak sam powiedziałeś, mój zespół da sobie radę, jeśli wyjadę na kilka dni. Gdybyś miał jakieś pytania, zwracaj się bezpośrednio do Chucka Johnsona.

– To dobry fachowiec.

– Wiem.

Spojrzał na nią.

– Nie powiesz mi, czemu rzucasz wszystko i jedziesz na Cooper Island, prawda?

Drzwi do windy stanęły otworem. Madeline wysiadła.

– Nie – przyznała. – Częściowo dlatego, że, jak już powiedziałam, sama nie wiem do końca, w czym rzecz. Ale przede wszystkim dlatego, że to nie twoja sprawa. To sprawa prywatna, Jack.

Przekonywała się jednak powoli, że kiedy Jack Rayner wbił w coś zęby, nie sposób go było przekonać, by dał spokój. Wyszedł w ślad za nią.

– Twoja babka mówiła, że wyjechałyście z Cooper Island prawie dwadzieścia lat temu – zauważył. – Byłaś tam później?

– Nie.

Szła przez hol, kierowała się do przeszklonych drzwi po przeciwnej stronie.

– Nie musiałaś mnie prosić, żebym sprawdził Williama Fleminga – stwierdził Jack.

Zerknęła na niego, zaskoczona nagłą zmianą tematu.

– Jak to?

– Wcale nie chciałaś za niego wychodzić.

– Myślałam o tym. – Ale nawet w jej uszach nie było w tym przekonania.

– Nie. – Jack obstawał przy swoim. – Wcześniej czy później zerwałabyś z nim.

Zaczynał działać jej na nerwy.

– Skąd to wiesz?

– Nie prosiłabyś mnie, żebym go sprawdził, gdybyś sama nie szukała pretekstu, żeby go spławić. Ułatwiłem ci sprawę, bo dałem ci pretekst, na którym mogłaś się oprzeć. Ale gdyby nie ja, zerwałabyś z nim i tak.

– Skąd ta pewność?

– Ludzie osaczeni mają specyficzny wyraz twarzy. Widziałem go u ciebie.

– Czyli jaki?

– Niełatwo to wytłumaczyć. Powiedzmy, że poznaję go, kiedy go widzę. Jak powiedziałem, szukałaś wyjścia z tej sytuacji i liczyłaś, że załatwię tę sprawę niejako za ciebie.

Zamyśliła się. Chciała zaprotestować, ale musiała przyznać mu rację.

– Fakt. William był zbyt idealny i to nie dawało mi spokoju. Chciałam z nim zerwać, ale szukałam dobrego pretekstu.

– Dla siebie, nie dla niego.

Sięgnęła do torebki, wyjęła okulary przeciwsłoneczne i powoli, starannie włożyła na nos, żeby nie widział jej oczu.

– Chyba już skończyliśmy – mruknęła.

Nie odpowiedział, tylko sięgnął po swoje okulary, założył je i pchnął przeszklone drzwi.

Wyszli na zewnątrz, w ciepły wiosenny dzień. Słońce odbijało się od karoserii samochodów przed biurowcem. Choć był dopiero marzec, upał był już wyczuwalny.

Za parkingiem ciągnęła się główna ulica Sanctuary Creek. Mimo że miasteczko powstało ponad sto lat wcześniej, nadal było zaledwie małym punkcikiem na mapie Arizony. Edith i Madeline zamieszkały tu przed osiemnastu laty. Edith otworzyła mały pensjonat, żeby związać koniec z końcem. Był to pierwszy obiekt w sieci butikowych hotelików.

Ostatnimi laty miasteczko odkryli turyści, emeryci i wszyscy ci, którzy szukali słonecznego zakątka na zimowe miesiące i tym sposobem Sanctuary Creek stało się popularnym celem, mogącym się równać ze Scottsdale i Sedoną.

Jack odprowadził ją do samochodu. Martwiło ją jego przeciągające się milczenie. Lada chwila coś się wydarzy.

Usiadła za kierownicą i spojrzała na niego.

– Co jest? – zapytała, gdy napięcie stało się nie do zniesienia.

Jack przez, jak jej się zdawało, bardzo długą chwilę wpatrywał się w panoramę gór pustyni.

– Wiem, że masz problem z bliskością i zaufaniem – zaczął. – Wiem coś o tym z autopsji.

Zacisnęła dłonie na kierownicy. Oddychaj.

– Przepraszam bardzo, ale nie przypominam sobie, byśmy omawiali moje problemy osobiste – wycedziła lodowatym tonem.

Spojrzał na nią. W ciemnych okularach odbijało się słońce.

– Następnym razem każ komuś innemu szperać w życiu potencjalnego kochanka – powiedział chłodnym głosem bez cienia emocji. – Mogę sprawdzać parterów biznesowych, ale nie chcę się angażować w twoje życie prywatne.

Nagle zabrakło jej tchu.

– Komuś innemu? – powtórzyła. – Ale sprawdzanie wybranych osób to część twojej pracy.

– Jeśli chodzi o twoją firmę. Nie o życie prywatne.

– Nie obraź się, ale o ile pamiętam, twojej firmie przyda się każde zlecenie. Dlaczego nie chcesz akurat takich?

– Wszyscy wiemy, jaki los spotyka posłańca. Wcześniej czy później mówią coś, czego klient nie chce słyszeć i sprawa nigdy nie kończy się dobrze dla posłańca właśnie.

Zatrzasnął drzwiczki jej samochodu, odwrócił się i ruszył do szarosrebrnego suva stojącego kilka samochodów dalej. Nie obejrzał się.

Przekręciła kluczyk w stacyjce, wyjechała z parkingu. Zmierzała do siedziby zarządu Sanctuary Creek Inns. Musiała załatwić w biurze jeszcze parę spraw, zanim wróci do domu, żeby spakować się przed wyjazdem na Cooper Island.

Zerknęła w boczne lusterko. Po srebrnoszarym suvie nie było śladu.

Tyle jeśli chodzi o traktowanie Jacka Raynera jako swojego człowieka.

Rozdział 4

Jack nalał sobie whisky do szklanki i podszedł do okna w swoim mieszkaniu. Miał stąd wspaniały widok na dolinę i miastecko Sanctuary Creek. Światła domów i bloków mieszkalnych rozsypanych na zboczach gór mieniły się jak złoto w blasku księżyca.

Na przeciwległym krańcu doliny widział łunę światła nad zamkniętym osiedlem, w którym mieszkała Madeline. Pewnie szykuje się do wyprawy na północ. Jutro wyruszy na wyspę, z której wyjechała z babką osiemnaście lat wcześniej. O ile udało mu się ustalić, żadna z nich nie wróciła tam od tego czasu, nie przejawiały ku temu najmniejszej ochoty.

A jednak Edith Chase nigdy nie sprzedała hotelu Aurora Point.

Edith miała spore doświadczenie w biznesie. Dlaczego uparcie trzymała w swoim posiadaniu niszczejącą nieruchomość?

Szkoda, że zabrakło czasu, by lepiej poznał pierwszą poważną klientkę. Edith zrobiła na nim wrażenie, to fakt. Poza tym był jej wdzięczny. Zaryzykowała, powierzając mu tę posadę i chciał udowodnić, że jego firma, choć malutka, zdoła zapewnić bezpieczeństwo sieci hoteli. A potem Edith zginęła i teraz musiał radzić sobie z Madeline.

Powtarzał sobie, że dzisiaj wykonywał swoją pracę. Dostarczył klientce wymaganych danych, dzięki którym mogła podjąć decyzję. Przypomniał sobie zaciętą minę Madeline, gdy wyszła z gabinetu Fleminga. Wyglądała jak ucieleśnienie wojowniczej królowej. Włosy koloru czarnej kawy zebrała w ciasny węzeł na karku. Ta fryzura podkreślała jej ostre, wyraziste rysy i bursztynowe oczy. Emanowała od niej taka energia, że zdziwił się, że powietrze wokół niej się nie iskrzyło.

Była wściekła. Nie na Fleminga, na siebie. Rozumiał to. Znał to z autopsji.

Upił łyk whisky. Nie jej wina, że drań oszukiwał ją przez dłuższy czas. Choć nie brak jej inteligencji, tacy jak Fleming są mistrzami kamuflażu. To ich największy talent, który doskonalą, bo dzięki niemu utrzymują się przy życiu. Gdyby inni ludzie dostrzegali prawdziwy charakter narcystycznego manipulatora, w pierwszym odruchu chcieliby pokonać potwora.

W przeszłości Fleminga nic nie sugerowało, że to psychopata ze skłonnością do przemocy, to jednak nie oznaczało, że w swoim czasie nie wyrządził wielu krzywd. Wykorzystał rozpacz Madeline, żeby się do niej zbliżyć, gdy chwilowo osłabła jej czujność. Jednak koniec końców osobista zapora zdała egzamin. Wezwała posłańca i zażądała sprawdzenia potencjalnego kandydata na kochanka. A potem wysłuchała złych wieści.

Wojowniczka odniosła rany, ale trzymała się prosto.

Co do jednego miała rację – rzeczywiście zawsze sprawdzała potencjalnych partnerów. W dokumentach firmy znalazł informacje o poprzednikach Fleminga, nawet o chłopaku, z który poszła na bal maturalny.

Upił następny łyk whisky i skoncentrował się na nieruchomości na Cooper Island. Teoretycznie nic dziwnego, że po śmierci Edith Chase zdziwaczały dozorca chce porozmawiać z jej spadkobierczynią o hotelu i swojej posadzie. Możliwe nawet, że zależało mu, żeby porozmawiać z nią osobiście.

A jednak hotel Aurora Point otaczała mgła tajemnicy. Edith Chase nigdy o nim nie rozmawiała. A teraz jej wnuczka także nabierała wody w usta.

W Internecie było niewiele informacji o starym hotelu. Podupadał, gdy Edith go kupiła, i sprawy szły opornie, gdy chciała go przekształcić w ośrodek turystyczny na północnym zachodzie. Mniej więcej w tym czasie rodzice Madeline zginęli w wypadku samochodowym i Edith wzięła do siebie pięcioletnią wnuczkę.

Z czasem hotel zaczął przynosić zyski. A jednak osiemnaście lat temu, bez wyraźnego powodu, Edith zamknęła go i zatrudniła dozorcę, żeby miał na wszystko oko, a sama z Madeline przeniosła się do Sanctuary Creek i najwyraźniej ani razu nie obejrzała się za siebie.

I teraz, nagle, po tylu latach, Madeline zadaje sobie trud i jedzie taki kawał drogi na wysepkę w archipelagu San Juan, żeby porozmawiać o przyszłości nieruchomości – nie z deweloperem czy agentem nieruchomości, tylko z dozorcą.

Dopił whisky do końca. Pytania nie dawały mu spokoju. Kiedy szklaneczka była pusta, poszedł do kuchni i włączył piecyk.

Otworzył lodówkę i analizował możliwe opcje. Lubił gotować. W kuchni odpoczywał, ale gotowanie dla jednej osoby jest średnio przyjemne. W okresach między związkami najbardziej brakowało mu właśnie wspólnych posiłków z drugą osobą. No dobra, tego i seksu.

Niestety, od kalifornijskiego fiaska, okresy między związkami wydłużały się coraz bardziej – a nieliczne relacje, które zaczynał, nigdy nie trwały długo.

Wyjął kawałek sera feta, szczypiorek i zielone oliwki i zamknął lodówkę. W kredensie stała puszka pomidorów. Zeszklił cebulkę na patelni, dodał pomidory i odrobinę białego wina, doprawił solą i kminem.

Pomidory się dusiły, on tymczasem ułożył kawałki fety w naczyniu żaroodpornym, posypał oliwkami, zalał sosem pomidorowym i wstawił naczynie do kuchenki.

Kolejne dwadzieścia minut spędził przy komputerze, przeglądając sprawozdania od swoich – nielicznych, bo tylko dwóch – pracowników. Po pewnym czasie wrócił do kuchni, wyjął dwa jajka z lodówki, wbił do bulgoczącego sosu, przykrył blaszkę folią aluminiową i ponownie wstawił do piecyka, na dalsze osiem minut.

Kiedy jajka się ścięły, wyjął naczynie z piecyka i postawił na blacie, żeby ostygło. Nalał sobie lampkę czerwonego wina i rozmyślał o tym, co tego popołudnia powiedział Madeline.

Nie żartował, kiedy podkreślał, że nie chciał nigdy więcej być posłańcem, nie jeśli chodzi o sprawdzanie jej potencjalnych partnerów. Niech kto inny się tym zajmuje.

Miał z nimi problem, bo oznaczały konflikt interesów – a to dlatego, że osobiście był zainteresowany Madeline Chase.

Upił łyk wina i zaniósł zapiekankę na stół kuchenny. Włączył telewizor, by dotrzymał mu towarzystwa i jedząc w samotności, rozmyślał o Madeline.

Potrzebowała czasu, by dojść do siebie, nie tylko po śmierci babki, ale i po nieudanej relacji z Flemingiem. Madeline miała za sobą długą historię ostrożności, jeśli chodzi o związki, a teraz będzie jeszcze czujniejsza. Bez sensu byłoby na nią naciskać.

Zaintrygowało go, kto go zastąpi, żeby przyjrzał się jego przeszłości, o ile uda mu się ją przekonać, by dała mu szansę. Nie martwił się zbytnio tym, co ten ktoś znajdzie. Jedną z zalet pracy w tej branży jest możliwość starannego maskowania własnych tajemnic.

Rozdział 5

Tom Lomax umierał. Krew i coś jeszcze sączyło się ze straszliwej rany na głowie, wsiąkało w wytarty dywan. Drobny, umięśniony staruszek leżał na ziemi, u stóp schodów, które dawniej stanowiły główną ozdobę holu hotelu Aurora Point.

Niebieskie oczy zasnuły się mgłą. Stracił dużo krwi. Spojrzał na Madeline.

– Maddie? To ty?

– Tak, Tom. Spadłeś ze schodów. Nie ruszaj się.

– Zawiodłem was, Maddie. Przykro mi. Edith liczyła, że cię ochronię, a ja was zawiodłem.

– Nic nie szkodzi, Tom. – Przycisnęła zwiniętą chustkę do rany na głowie. – Dzwonię po pogotowie. Zaraz przyjadą.

– Za późno. – Tom z trudem wyciągnął do niej rękę. Dłoń przypominała ptasie szpony. Lata pracy fizycznej naznaczyły ją bliznami i zgrubieniami. – Za późno.

Dyspozytorka dopytywała o szczegóły.

– Jakiej natury zdarzenie miało miejsce?

– Jestem w hotelu Aurora Point. – Madeline odruchowo przyjęła władczy, profesjonalny ton. – Chodzi o Toma Lomaxa, dozorcę. Spadł ze schodów. Musi natychmiast trafić do szpitala.

– Już wysyłam karetkę – powiedziała dyspozytorka. – Czy rana krwawi?

– Tak.

– Proszę spróbować zatamować krwawienie opatrunkiem uciskowym.

Madeline spojrzała na chustkę, którą usiłowała zatamować krwawienie z rany.

– A myśli pani, że co robię? – syknęła. – Przyjeżdżajcie, i to szybko.

Cisnęła telefon na ziemię, żeby mocniej dociskać chustkę do rany Toma. Czuła jednak, jak z Toma ucieka życie. Chyba już jej nie widział.

– Aktówka – wyszeptał.

Przeszył ją kolejny dreszcz.

– Tom? O co chodzi z aktówką?

– Zawiodłem. – Zamknął oczy. – Wschód słońca. Zawsze ci się podobały moje wschody słońca.

– Tom? O co chodzi z aktówką?

Ale Tom już nie był w stanie nic powiedzieć. Jeszcze jeden urywany oddech, a potem znieruchomiał. Otaczał go ostateczny spokój śmierci.

Madeline nagle zorientowała się, że z rany już nie płynie krew. Zakrwawionymi palcami dotknęła jego szyi. Nie wyczuła pulsu.