Wydawca: Filia Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 384 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Sekretna kolacja - Raphael Montes

– Dante, obiecaj mi, że nie staniemy się potworami.
– Obiecuję – skłamałem.


Czterech przyjaciół wynajmuje luksusowe mieszkanie w dzielnicy Copacabana. Wydaje im się, że mają u stóp cały świat.

Nie wszystko jednak układa się po ich myśli i wkrótce wpadają w długi. Aby zdobyć
pieniądze, decydują się na kontrowersyjny biznes. Urządzają ekskluzywne kolacje, których menu dalece przekracza granice tego, co uważa się za jedzenie. Z czasem przyjaciele przekonują się, że biedny czy bogaty, czarny czy biały, stary czy młody – w czynieniu zła wszyscy jesteśmy jednakowi.

Kilku przyjaciół, wielkie pieniądze, niespełnione ambicje, mroczny sekret i przerażająca
spirala zbrodni, która rozpoczęła się od niewinnego żartu, a skończyła na samym dnie piekła.

„Montes, którego inspiracje sięgają Stephena Kinga, Chucka Palahniuka, Agathy Christie i Patricii Highsmith, jest pisarzem równie śmiałym, jak jego idole”. „Chicago Tribune”

„Montes to jeden z najzdolniejszych młodych pisarzy, jakich znam. Musicie to przeczytać!” Jeffery Deaver

Opinie o ebooku Sekretna kolacja - Raphael Montes

Fragment ebooka Sekretna kolacja - Raphael Montes

Postaci i sytuacje przedstawione w tej książce są fikcyjne, nie odnoszą się do konkretnych osób ani zdarzeń i nie wydają na ich temat opinii.

Dla Terry, Thalesa i Cliffa,

przyjaciół, którzy pomogli mi na początku drogi.

Wiem, że są ludzie, którzy nie uwierzą w opowiadaną przeze mnie historię. Pieprzcie się.

Rubem Fonseca, Amálgama

W środku nocy 18 czerwca 2016 roku pewien mężczyzna przychodzi na posterunek policji numer sto pięćdziesiąt w Rio de Janeiro, w dzielnicy Jardim Botânico, i chce rozmawiać z komendantem. Jego dłonie drżą, ale cały czas patrzy stanowczym wzrokiem. Ma na sobie smoking przemoczony krwią.

– Wszystko w porządku? – pytają policjanci. – Jest pan ranny?

Mężczyzna powtarza, że chce rozmawiać z komendantem.

– Proszę pana, co się stało? Zadzwonię po karetkę!

Mężczyzna się uśmiecha. Potem zaczyna płakać i mówi:

– Przyszedłem wyznać, co zrobiliśmy.

Zagadka mięsa mewy

Mam na imię Dante. Chcę, żebyś o tym pamiętał. Nawet kiedy dotrzesz do połowy tej opowieści, kiedy dowiesz się, co się wydarzyło, i uznasz, że jestem skurwysynem, potworem bez serca, to chcę, żebyś pamiętał: mam na imię Dante i kiedyś byłem fajnym chłopakiem. Prawdopodobnie chcesz wiedzieć, jak to wszystko się zaczęło. Jeśli nie należysz do osób, które łatwo ulegają emocjom, to mogę opowiedzieć ze szczegółami.

Dzisiaj, kiedy staram się przypomnieć sobie początek tego chaosu, widzę, że nie jest to takie proste. Z czasem człowiek po prostu traci odpowiednie postrzeganie rzeczy: co robimy, dlaczego, gdzie i kiedy zaczęło się to całe gówno. W 2010 roku byłem tylko młodym chłopakiem z miasteczka w stanie Paraná, słynnego z religijnej turystyki, bez grosza w kieszeni i z głową pełną marzeń, który dopiero co dostał się na studia w Rio de Janeiro. Po dwóch latach spędzonych na kursie przygotowawczym do Enem[1] możliwość zmiany otoczenia i zamieszkania w wielkim mieście z moimi trzema najlepszymi kumplami z dzieciństwa, którzy też zdali egzamin, była niczym wyprawa do raju. Ja, Miguel, Victor Hugo i Leitão dużo piliśmy, śmialiśmy się i wspominaliśmy niemal każdy dzień przed przeprowadzką. To był najlepszy czas w naszym życiu.

Ale to nie jest ważne. Być może cały ten chaos nie zaczął się wcale w 2010 roku, wraz z naszym przyjazdem do Rio, lecz kilka lat później, kiedy byliśmy już urządzeni i skończyliśmy studia. Pewien wieczór szczególnie powraca w moich myślach. Był marzec 2015 roku, jeszcze razem mieszkaliśmy, upał zelżał, a na Copacabanie pojawiła się przyjemna bryza od morza. Jako że miałem wolne, zaproponowałem, żebyśmy poszli na pizzę i piwo. Wszyscy się zgodzili, nawet Miguel, który wyjątkowo nie marudził. Usiedliśmy w barze Inhangá, dwie przecznice od naszego mieszkania, popijaliśmy tanie piwo i jedliśmy nie najgorszą pizzę. Hugo skończył gastronomię i – z tym swoim snobistycznym podejściem – nie cierpiał tego, że w większości pizzerii w Rio pachniało hot dogami, strogonowem, frytkami i ciastem czekoladowym. Inhangá była inna: mieli tylko margheritę.

Piliśmy już dziesiątą butelkę piwa, ja byłem zamyślony, nie zwracałem na nic uwagi, kiedy przypomniałem sobie o zagadce mięsa mewy. Lubię zagwozdki matematyczne, wyzwania logiczne, sudoku i gry słowne. Po raz pierwszy usłyszałem o tym od jednego z profesorów na szóstym semestrze, ale nadal siedziało mi to w głowie. Tamtego wieczoru postanowiłem opowiedzieć zagadkę moim kumplom: „Pewien mężczyzna szedł ulicą i natknął się na restaurację serwującą mięso mewy. Zamówił, zjadł, wrócił do domu i się zabił. Dlaczego?”.

Koledzy musieli zadawać pytania, żeby zrozumieć, co się wydarzyło, a ja mogłem odpowiadać tylko „tak”, „nie”, „nieważne”. Na przykład: czy mężczyzna miał zamiar się zabić jeszcze przed zjedzeniem mięsa? Nie. Czy zamówił to danie, ponieważ uważał, że jest smaczne? Tak. Czy wcześniej był już w tej restauracji? Nieważne. Czy znał mewę, z której przyrządzono posiłek? Nie. Czy mięso mewy sprawiło, że mężczyzna przypomniał sobie o czymś z przeszłości? Tak. Czy zabił się z tego powodu? Tak.

Spędziliśmy tak kilka godzin; pijąc i zadając pytania. Tak, nie, nieważne. Po pewnym czasie odkrywasz, że mężczyzna jest wdowcem; że jego żona zginęła w katastrofie lotniczej; że on też był na pokładzie samolotu; że uratowani pasażerowie znaleźli się na bezludnej wyspie bez jedzenia; że ciało kobiety zniknęło; że mężczyźnie zaproponowano mięso mewy; że zjadł je ze smakiem; że przeżył, posilając się mięsem mewy, a teraz postanowił spróbować go w restauracji; i że jedząc, zdał sobie sprawę, że to, czym wiele lat wcześniej żywił się na wyspie, wcale nie było mięsem mewy, lecz mięsem jego żony.

Ta zagadka do dzisiaj ogromnie mnie fascynuje. Tym, co w całej tej historii nie chce mi wyjść z głowy, nie jest śmierć żony tego mężczyzny ani fakt, że jadł biedaczkę, myśląc, że to mięso mewy, ani to, że zabił się z tego powodu. Fascynuje mnie, że jadł on ludzkie mięso, nawet o tym nie wiedząc. I co więcej: smakowało mu.

[1]Exame Nacional de Ensino Médio – nieobowiązkowy państwowy egzamin na zakończenie szkoły średniej, wprowadzony w Brazylii w 1998 roku; od jego wyniku zależy przyjęcie na uniwersytet [wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki].

Ogłoszenia

W lutym 2010 roku, na kilka dni przed karnawałem przyjechałem do Rio de Janeiro razem z Miguelem i moją matką Hildą. Nalegała, że chce pomóc w wyborze miejsca, w którym zamieszkam z przyjaciółmi. Za wszelką cenę chciała nadal mieć nade mną jakąś kontrolę – trudno jej było zaakceptować, że dorosłem i przeprowadzam się do innego miasta, setki kilometrów od jej szponów. Ale przynajmniej na początku musiałem się z tym pogodzić, bo potrzebowałem pomocy finansowej.

Zatrzymaliśmy się w tanim hotelu w dzielnicy Copacabana, w trzyosobowym pokoju, kupiliśmy gazety i zaczęliśmy szukać. W tamtych czasach ogłoszenia były jeszcze zamieszczane w prasie papierowej i układane według określonego wzoru: jeśli było napisane „duża przestrzeń”, to oznaczało, że kuchnia i służbówka znajdują się w tym samym miejscu; „wyremontowane” albo „odnowione” znaczyło, że mieszkanie jest zdewastowane; „z widokiem na zieleń” oznaczało „naprzeciwko faweli”. Z kolei przymiotniki wskazywały na desperację: „wspaniałe”, „cudowne” i „zachwycające” powtarzały się najczęściej. Świadczyły o tym, że mieszkanie od miesięcy stoi puste.

Niebywałe, jak dużo starych, rozpadających się, śmierdzących i brudnych nieruchomości ludzie oferowali na wynajem. W ciągu pierwszych czterech dni obejrzeliśmy niewyobrażalnie obskurne miejsca. Ale także przyzwoite mieszkania z horrendalnie wysokimi cenami. Podczas gdy karnawałowi tancerze wypełniali ulice radością i hałasem, my umieraliśmy ze zniechęcenia. Mieszkać w południowej części Rio de Janeiro to jak mieszkać w europejskim zamku albo w kurorcie nad jeziorem w Andach: było to poza naszym zasięgiem.

Niedługo przed wyznaczoną datą naszego powrotu obejrzeliśmy przedostatnie mieszkanie z listy. Agent przyszedł piętnaście minut później, niż się umówiliśmy – nie wiedziałem jeszcze, że dla mieszkańców Rio piętnaście minut nie oznacza spóźnienia, tylko dopuszczalne opóźnienie. Miał na imię Heitor, był gruby, łysy i przypominał pacynkę brzuchomówcy: mocne barki, wyprostowany kręgosłup, głowa obracająca się na prawo i lewo jak u robota. Uśmiechnął się fałszywie, przepraszając za spóźnienie, i wyjął z kieszeni wymiętą chusteczkę, żeby wytrzeć czoło. Po zwyczajowej wymianie zdań wsiedliśmy do windy i pojechaliśmy na siódme piętro.

Budynek był stary, na każdym piętrze mieściło się jedno czteropokojowe mieszkanie. Po wejściu do salonu musiałem się powstrzymać, by nie okazać zaskoczenia. Przypomniałem sobie artykuł, który kilka dni wcześniej czytałem w jednym z magazynów, o Japończykach z Tokio mieszkających w klitkach o powierzchni pięciu metrów kwadratowych. Biedni Azjaci.

Ten salon był tego dokładnym przeciwieństwem: miejsca było aż nadto; wielki stół z blatem z ciemnego szkła i dziesięć krzeseł; na ścianach obrazy sztuki współczesnej tak piękne, że aż onieśmielające; wygodna, prawie nieużywana sofa oraz telewizor z płaskim ekranem. Heitor mechanicznie otworzył drzwi i zaczął zachwalać szafy wnękowe oraz dobrą lokalizację nieruchomości. Mówił bez przerwy: drewniana podłoga, nowa instalacja elektryczna, rano słońce w salonie, a po południu w pokojach.

– Na wysokości punktu pierwszego[2] jest jedna fawela, na wysokości punktu szóstego druga, obie kontrolowane przez wrogie frakcje – powiedział. – My jesteśmy przy punkcie trzecim, w szarej strefie. To dobrze, bo żadna z frakcji tutaj nie atakuje, żeby nie prowokować konfliktu z drugą.

Miał na myśli to, że mieszkanie znajduje się w tutejszej Strefie Gazy i że jest to korzystne. Poszedłem obejrzeć jeden z pokoi. Były nawet pilastry. Chociaż łóżko i nocne szafki zajmowały dużo miejsca, można tu było jeszcze tańczyć, skakać i sprowadzić Japończyków.

– Co o tym myślisz? – zapytałem Miguela, kiedy moja matka gawędziła z agentem w innej części mieszkania.

– Musi kosztować fortunę – odpowiedział urzeczony.

Zaśmialiśmy się z naszej nieszczęsnej sytuacji. To normalne, że kiedy człowiek ma dziewiętnaście lat, chce ratować świat, czuje się zagubiony i musi liczyć pieniądze, żeby zapłacić za butelkę piwa – wszystko w tym samym czasie. To miejsce, z ogromnym salonem i wspaniałymi pokojami, nie było dla nas. Bez względu na to, jak bardzo bolesna była świadomość, że mój zamek z piasku zostanie zniszczony przez agenta, nadal marzyłem. W salonie otworzyłem jedno z okien wychodzące na korony drzew i głęboko odetchnąłem. Poniżej ludzkie mrówki wędrowały po ulicach, autobusy wyrzucały z siebie dwutlenek węgla, a uliczni sprzedawcy zajmowali chodniki. W pewnym momencie podeszła pacynka brzuchomówcy, zachowując się jak ktoś, kto niczego nie chce, ale w rzeczywistości chce bardzo wiele.

– Skąd jesteście?

– Z Pingo d’Água – odparłem. – To miasteczko w stanie Paraná.

– Niedaleko Kurytyby?

– Nie, bliżej Foz do Iguaçu. Ale to jest koniec świata.

– Będziecie tutaj mieszkać we trójkę?

– Ja tylko im pomagam – wtrąciła moja matka. – To czterech przyjaciół z dzieciństwa. Będą studiować w Rio.

– Czterech młodzieńców? – zapytał Heitor, wyciągając szyję. Przez krótką chwilę popatrzył na mnie ponurymi oczkami, po czym znów przetarł chusteczką mokre od potu czoło.

– To bardzo grzeczni chłopcy, może im pan zaufać. Jestem matką tego tutaj.

Wskazała na mnie palcem, jakby wybierała buty z wystawy. Nie cierpiałem być częścią stereotypu „młody, który wyjeżdża z prowincji, żeby zarabiać w metropolii”. Brzuchomówca udawał sympatycznego:

– Co będziesz studiował?

– Administrację na UERJ[3].

– Ach, to dobrze – powiedział z beznamiętnym wyrazem twarzy. – A ty?

– Medycynę na UFRJ[4] – odpowiedział Miguel, patrząc na swoje stopy.

– Dostał się z piątym wynikiem – zaznaczyłem.

Rodzice Miguela zawsze pracowali dla moich rodziców. Dorastaliśmy w tym samym domu, wychowywani jak bracia. Byłem już przyzwyczajony do jego nieśmiałości. Miguel wolał pozostawać niezauważony, niż pokazywać swoją wartość. W przedszkolu trzymał się mnie i Leitão; tworzyliśmy grupę wykluczonych. Dzisiaj psychologowie mają termin na określenie tego, co kilkuletnie dzieciaki robią jedne drugim: znęcanie się. W tamtym czasie, w Pingo, on był tylko głupkiem, ja brzydalem, a Leitão – Free Willy. Nawet sami tak się do siebie zwracaliśmy. Miguel zawsze był spokojny, zamyślony, pilny. Lubił czytać, przeprowadzać eksperymenty naukowe na podwórku i grzebać w martwych zwierzątkach. Patrzyłem na niego z boku, zafascynowany jego nieśmiałością i tajemnicami wszechświata. Jego rodzice nie potrafili czytać ani pisać, ale – na przekór wszelkim oczekiwaniom – on był genialny od małego. Studiowanie medycyny w Rio było początkiem realizacji jego marzenia, by pomagać ludziom. Tymczasem chuligani, którzy nas wkurzali i podrywali dziewczyny w szkole, teraz doili krowy w Pingo d’Água, żuli tytoń i mieli po czworo dzieci, każde z inną kobietą. To napawało mnie dumą.

Heitor automatycznie pogratulował Miguelowi i zapytał:

– A gdzie są dwaj pozostali?

– W Pingo. Czekają, aż wszystko załatwimy.

Agent zakasłał. Pocąc się i plując śliną, mówił o czynszu, o portierze dwadzieścia cztery godziny na dobę i o miejscu w garażu.

– Macie samochód?

– Tylko jeden.

Jeździliśmy veroną z 1998 roku w kolorze czerwonego wina, którą pieszczotliwie nazywaliśmy Bukowski. We czterech zrzucaliśmy się na benzynę, ubezpieczenie i wydatki na utrzymanie auta. Bukowski był naszym oczkiem w głowie. Chociaż był już stary i palił dosyć dużo, wciąż nadawał się na długie wyprawy. To właśnie nim za miesiąc mieliśmy opuścić Pingo i w ciągu siedmiu dni dotrzeć do Cudownego Miasta, tym razem po to, żeby zostać. Niewątpliwie miała to być zabawna podróż.

Po obejrzeniu całego mieszkania wróciliśmy do salonu. Usiadłem na sofie, wodząc wzrokiem po każdym zakątku tego idealnego miejsca. Ze zdenerwowania zacisnąłem dłonie na kolanach i popatrzyłem na pozostałych, pogrążonych w krępującej ciszy. Nadeszła godzina prawdy. Przybrałem beztroski ton głosu, żeby zapytać:

– Ile kosztuje wynajem?

Pojawiło się pełne napięcia oczekiwanie: agent zaczął szukać dokładnej sumy w swoim telefonie i… W porządku, wiem, że nie powinienem chełpić się przypadkiem, zwycięstwami, których nie wywalczyłem, ale jakimś cudem ta kwota mieściła się w naszym budżecie. Mężczyzna wyjaśnił, że właściciele chcą szybko wynająć mieszkanie, ponieważ zostali przeniesieni w inne miejsce pracy, muszą wyjechać i chcą zostawić już wszystko załatwione i podpisane. Chociaż się rozmarzyłem, starałem się nie okazywać euforii. Ukryłem uśmiech i powiedziałem:

– Świetnie.

– Musicie zapłacić za trzy miesiące z góry albo przedstawić oświadczenie poręczyciela.

– Zapłacę kaucję – pospieszyła się moja matka.

Wiem, że powinienem się jej sprzeciwić. Żadna z jej przysług nie była za darmo. Rozpoczęcie nowego życia w Rio de Janeiro z takim obciążeniem nie mogło przynieść nic dobrego. Mimo to się zgodziłem. Bardzo chciałem zostać w tym niesamowitym mieszkaniu. Wysłałem esemesa do Leitão i Hugona, zawiadamiając ich, że znaleźliśmy idealne miejsce.

W tamtym momencie uważałem się za szczęściarza. Przede mną była jeszcze długa droga, ale zrobiłem właśnie pierwszy krok w stronę świetlanej przyszłości. Zdobędę wszystko, co jest do zdobycia, odniosę sukces, będę bogaty i niezależny. Żegnaj, zaściankowa i pełna uprzedzeń mieścino! Żegnaj, matko ze swoimi aluzjami! Tutaj czułem się tak, jakby w moim życiu nie mogło się wydarzyć nic złego.

Nie wiedziałem, jak bardzo się mylę.

[2]Chodzi o stanowiska ratowników (postos) na plaży. W Rio de Janeiro jest ich 27. Numery stanowisk weszły do codziennego języka, podawane są nawet w adresach.

[3] Universidade do Estado do Rio de Janeiro – Uniwersytet Stanowy Rio de Janeiro.

[4] Universidade Federal do Rio de Janeiro – Uniwersytet Federalny Rio de Janeiro.

[List]

Rio de Janeiro, 22 marca 2010 r.

Dzień dobry, mamo!

Wreszcie jestem w Rio de Janeiro, nie mogę w to uwierzyć! Mieszkanie, które wybrali Dante i Miguel, jest niesamowite, dokładnie takie, jak mówili przez telefon. Mój pokój jest największy, z widokiem na elegancki hotel, który stoi po drugiej stronie. Ulica nazywa się Ministro Viveiros de Castro, rośnie przy niej mnóstwo drzew i panuje niewielki ruch, wygląda jak Pingo, chociaż to Copacabana. Najbliższa stacja metra to Cardeal Arcoverde, dwie przecznice stąd. Zajęcia na uczelni jeszcze się nie zaczęły, więc wolny czas wykorzystuję na zwiedzanie miasta. Oczywiście pojechałem zobaczyć Chrystusa Odkupiciela. I modliłem się za mamę, za biskupkę Lygię i za całą Wspólnotę Pana Ukrzyżowanego.

Odkryłem, że w pobliżu naszego mieszkania jest kościół, w którym msze odprawiane są we wtorki i czwartki, i zastanawiam się, czy do niego dołączyć. Powiedziałem tutejszemu pastorowi (ma na imię Sérgio), że mama jest diakonką razem z biskupką Lygią, co bardzo go ucieszyło, oznajmił, że też ją uwielbia. Po mszy zaprosił mnie do swojego domu i pokazał kolekcję DVD. Miał cztery płyty z biskupką, nawet ten show w Salvadorze, który najtrudniej znaleźć. Oglądaliśmy i śpiewaliśmy „Namaszczenie Ojca”, „Panie, pobłogosław mnie” i inne mniej znane, jak „Pochwała Chwalebnego”, „Ileż błogosławieństw otrzymałem” i „Ulecz mnie, Panie Boże”. Pastor Sérgio jest wielkim fanem biskupki Lygii.

W tym tygodniu zapisałem się też na wydział. PUC[5] jest bardzo piękny, wygląda jak z filmu, z ławkami pod gołym niebem, strefą zieleni, z grupkami osób dyskutującymi o różnych projektach. Trochę się stresowałem, składając dokumenty. To niewiarygodne, ile papierów trzeba dostarczyć. W każdym razie teraz już oficjalnie jestem dumnym studentem Wydziału Informatyki na PUC w Rio de Janeiro.

Tutaj wszystko jest blisko (nawet bliżej niż w Pingo): supermarket, kawiarnia, kwiaciarnia, salon manicure, kafejka internetowa, piekarnia, szkoła tańca i trzy siłownie. Wiem, że martwi się mama moją wagą, dlatego ucieszy ją fakt, że zapisałem się na Intelligent Fit. Mają świetny program dla osób takich jak ja. Instruktor przygotował dla mnie serię ćwiczeń z dużą dawką aerobiku i nieco podnoszenia ciężarów, żebym mógł spalić tłuszcz. Byłem tam wczoraj, byłem dzisiaj, muszę pójść jutro. I zdaje się, że w czwartki jest targ uliczny tutaj niedaleko, przy Ronald de Carvalho. Mam zamiar kupować tam owoce i warzywa. Chcę zrezygnować jednocześnie ze słodkich napojów, czekolady i potraw smażonych i spożywać tylko soki. To mi pomoże prowadzić zdrowsze życie. A mama będzie dumna, kiedy przyjedzie mnie odwiedzić. Studiujący i szczupły syn. Czy może być coś lepszego?

Razem z listem przesyłam pocztówkę z miasta, z Chrystusem z rozpostartymi ramionami.

Niech Bóg mamę błogosławi.

Całuję, Leitão

[5] Pontifícia Universidade Católica do Rio de Janeiro – Papieski Uniwersytet Katolicki w Rio de Janeiro.

Cora

1

Pięć lat minęło bardzo szybko. Kiedy otworzyłem oczy, był już koniec 2014 roku, Brazylia przegrała z Niemcami w finałach mistrzostw świata, papieżem był Argentyńczyk, wirus ebola siał panikę w wielu krajach, a ja miałem na sobie togę i wygłaszałem przemówienie na zakończenie studiów przed roniącymi łzy ojcami i matkami, dziękując za „życzliwość profesorów i za ogromną wiedzę, jaką nam przekazali w trakcie nauki”. Prawda jest jednak taka, że studia wcale nie były cudowne. UERJ był daleko (prawie godzina jazdy metrem), miał nie najlepsze warunki, organizowano wiele strajków, profesorowie często nie przychodzili na zajęcia. Z czasem zacząłem nie przychodzić i ja.

Moje życie nie zmieniło się tak, jak bym tego chciał. Nadal miewałem krótkie związki i mieszkałem w tym samym mieszkaniu, dzieląc się wydatkami z moimi trzema kumplami, Bukowski ledwie ciągnął, a moja matka nieustannie wtrącała się w nasze codzienne życie. Pomimo dużej odległości codziennie pisała do mnie na WhatsAppie („dzień dobry chłopcy”, wysyłała wizerunki Troskliwych Misiów i motywujące zdania), dzwoniła dwa razy w tygodniu i odwiedzała mnie co trzy miesiące. Jeśli nigdy tego nie przeżyłeś, to nie znasz prawdziwego znaczenia słowa uciążliwość.

Niewątpliwie lepiej było mieszkać w Rio de Janeiro niż w Pingo d’Água. Nie mogłem jednak powiedzieć, że byłem szczęśliwy. Bardziej odpowiednie byłoby chyba słowo rozczarowany. Zdobyłem dyplom i straciłem akcent. Po ukończeniu studiów miałem nadzieję na znalezienie pracy w dobrej firmie, zebranie wystarczającej sumy pieniędzy na rozkręcenie własnego biznesu i osiągnięcie spełnienia zawodowego przed trzydziestką. Sukces ma sens tylko wtedy, gdy człowiek jest młody.

W pewnej toalecie publicznej był wiersz:

W książkach nie znajdziecie

Że waginy pierdzą.

W książkach nie było też wielu innych rzeczy. Oprócz publikacji specjalistycznych zawsze lubiłem pozycje o samopomocy, prawdziwe historie o tym, komu w życiu się udało. Przeczytałem książki takie jak Mądrzy i potężni ludzie, Naucz się odnosić sukces w każdej sytuacji, Dla człowieka sukcesu czy Tajemnice najbogatszych ludzi na świecie. Nie było nic o byciu młodym absolwentem administracji. Nic o bezskutecznym szukaniu zatrudnienia w swojej branży. Nic o byciu ignorowanym.

Jeśli nie jesteś bogaty, nie masz nic. Tego nie piszą w książkach. Jeśli twój ojciec nie jest właścicielem jakiejś firmy, nie masz nic. Tego też nie piszą w książkach. Jeśli nie masz nikogo, kto by cię poprowadził, nie masz nic. Nawet o tym nie piszą w książkach.

Przeczytałem Pięć cech człowieka sukcesu i odkryłem, że są nimi: wytrwałość, koncentracja, strategiczna wizja, perswazja i pewność siebie. Byłem wytrwały, skoncentrowany, miałem strategiczną wizję i zdolności perswazyjne. Złożyłem kilka aplikacji, studiowałem teorie i historie różnych start-upów, rozmawiałem ze specjalistami. Chcę przez to powiedzieć, że nie byłem dyletantem, byłem przygotowany do wejścia na rynek. Ale kiedy ukończyłem studia, było bardzo mało ofert pracy, a większość wakatów zajmowali inżynierowie produkcji. „Jest kryzys”, mówili przyjaciele, starając się mnie pocieszyć. Byli tak samo rozczarowani jak ja.

Hugo skończył gastronomię w 2013 roku, uważał się za prawdziwego szefa kuchni, ale też był nikim. Przeskakiwał od jednej restauracji do drugiej, zarabiając grosze jako pomoc kuchenna. Miał wielki talent, był urodzonym artystą. W 2011 roku otrzymał stypendium i spędził pół roku w Szkole Gastronomicznej Alaina Ducasse’a w Paryżu (co spowodowało, że opłaty za mieszkanie ciążyły znacznie bardziej w tamtym okresie), ale swoim nadmuchanym ego odpychał od siebie ludzi. Nawet jeśli Hugo był nowym Aleksem Atalą, to nadal mył podłogi, nie reagował na obelgi i pocił się, stojąc przy garach. Skoncentrowany, perswazyjny i wytrwały, ale w ogóle niemyślący strategicznie.

Miguel był rezydentem w szpitalu publicznym na obrzeżach Rio de Janeiro. Jeździł Bukowskim tam i z powrotem. Rzadko bywał w domu, źle się odżywiał, zaniedbywał Rachel, nieznośną dziewczynę, którą poznał na początku studiów. Kiedy go widywałem, wyglądał na wyczerpanego, ale jednocześnie spełnionego. Myślący strategicznie, skoncentrowany i wytrwały, ale ani trochę perswazyjny.

Wreszcie Leitão. On nie ukończył studiów i całe dnie spędzał na specjalnym rozkładanym łóżku dla osób otyłych, buszując w Internecie oraz jedząc kotlety i słone herbatniki. Urodził się gruby, szczęśliwy i zamożny. Nie był perswazyjny ani skoncentrowany, ani myślący strategicznie, ani tym bardziej wytrwały.

Moi kumple byli skazani na porażkę, a ja podążałem w tym samym kierunku. Pracowałem w jednej z księgarni w dzielnicy Leblon i powinienem się z tego cieszyć. Lubiłem książki i panującą tam atmosferę, ale prawda jest taka, że irytowali mnie klienci – wszyscy niedoinformowani albo roztargnieni. Przychodzili i prosili o „tę książkę z karłem na okładce” albo „tę książkę pełną krwi na kartkach”, ale nie znali tytułu, autora czy nazwy wydawnictwa. Oczekiwali, że będę magikiem, a nie księgarzem. Przychodzili z niekończącymi się listami szkolnych podręczników, kupowali książeczki do kolorowania i pytali, co mają dać w prezencie starej ciotce, która obchodzi urodziny, kompletnie nie znając jej gustu literackiego.

Praca w księgarni komplikowała moje plany, a zawsze nienawidziłem wszelkich komplikacji. Poza tym nie dostawałem godziwej pensji. Nie po to przeprowadziłem się do innego miasta, skończyłem studia i harowałem jak wół, żeby słabo zarabiać. Powinienem siedzieć z nosem w notatkach, aż zdobyłbym dobre stanowisko w jakimś publicznym konkursie i osiągnął stabilizację. Wysyłałem CV do różnych firm, do rana uczyłem się z myślą o konkretnych ogłoszeniach o pracę i cierpliwie czekałem, aż wydarzy się coś dobrego.

„Będzie lepiej”, mówił mi wewnętrzny głos. „Bądź wytrwały, poświęcaj się, ucz, a będzie lepiej!”

Byłem wytrwały, poświęcałem się i uczyłem.

Cholerny kłamliwy głos!

2

Kiedy postanawiasz zamieszkać ze swoimi najlepszymi kumplami i zaczynasz codziennie oglądać ich twarze, odkrywasz, że nie jest tak przyjemnie, jak sobie wyobrażałeś. Niełatwo jest żyć w zgodzie z kimś, kto nad ranem kradnie ci jedzenie z lodówki, zostawia stertę brudnych naczyń w zlewie, zalewa łazienkę, obsikuje deskę i nie sprząta. Leitão był głównym powodem awantur w mieszkaniu. W ciągu tych kilku lat często się kłóciliśmy i przez jakiś czas w ogóle z nim nie rozmawiałem. Potem odpuściłem. Grubas był niereformowalny. Bezwstydny leniuch. Ale co miałem zrobić? Był moim przyjacielem.

W 2010 roku, kiedy przyjechaliśmy do Rio, Leitão ważył sto dwanaście kilogramów. W 2014 – już sto siedemdziesiąt jeden, a jego nogi były cięższe niż dwoje dzieci. Żeby utrzymać go przy życiu, jego arterie pracowały jak Chińczycy w fabrykach butów. Jego ciało było pełne fałd; na skórze miał podrażnienia, wysypki, stany zapalne i trądzik w niewyobrażalnych miejscach. Jego piersi były większe niż u afrykańskiej mamki, a penis wyglądał jak przypieczony fistaszek – tak, niestety kilka razy widziałem Leitão bez ubrania; miał okropny zwyczaj paradowania po mieszkaniu nago i srania przy otwartych drzwiach.

Leitão zrezygnował ze studiów na Wydziale Informatyki na drugim roku, ponieważ nie cierpiał takich rzeczy, jak plan zajęć, egzaminy i opłaty. Posiadanie zobowiązań nie szło z nim w parze. Chciał być wolnym człowiekiem, nawet ważąc sto siedemdziesiąt jeden kilogramów. Podczas gdy my studiowaliśmy i pracowaliśmy, on grał w gry wideo, urządzał sobie maratony z Gwiezdnymi wojnami i oglądał całe sezony seriali na Netfliksie. Miał też pewien fetysz: mógł spędzić cały dzień ze słuchawkami w uszach, słuchając filmów pornograficznych. Lubił jęczące kobiety i ich głośne krzyki, kiedy uprawiały seks. Chełpił się tym, że po samym orgazmie potrafi rozróżnić białe, czarne i mulatki. Twierdził, że Japonki jęczą o dwa tony głośniej niż kobiety zachodnie.

Był także religijnym chłopakiem. Kiedy kogoś poznawał, od razu opowiadał, że pochodzi z ewangelickiej rodziny. Lubił śpiewać gospel i od czasu do czasu słuchał nawet tej muzyki w przerwach między kolejnymi filmami porno. Jego religia nie przeszkadzała mu jednak w tym, by zarabiać na życie na swój sposób. Utrzymywał się dzięki małym biznesom w Internecie: chorym na raka starszym kobietom sprzedawał nieistniejące produkty i fałszywe lekarstwa, naciągał nieszczęśników na zmyślone usługi, wdzierał się do komputerów i wykonywał przelewy internetowe z niechronionych kont. Sporo zarabiał też na bitcoinach. Wkurzyliśmy się, kiedy się dowiedzieliśmy o tych nielegalnych działaniach. Problemy z policją to ostatnia rzecz, jakiej wtedy potrzebowaliśmy. Ale Leitão był zabawny, potrafił czarować i zagwarantował nam, że to nic takiego i że jego szachrajstwa są bezpieczne i dyskretne.

W tym swoim małym świecie, który był jego pokojem, nie oszczędzał na niczym. To było domeną ludzi szczupłych, zdrowych, którzy mieli przed sobą przyszłość. Leitão wydawał. Uosabiał stereotyp bardzo grubego grubasa i uwielbiał McDonalda, Burger Kinga, Bob’sa i KFC. Z cheddarem i bekonem. I jeszcze więcej cheddara. I jeszcze więcej bekonu. Lubił też kuchnię tajską, niemiecką, chińską, japońską, peruwiańską, włoską i brazylijską. Należał do tych ludzi, dla których jedzenie nie jest potrzebą, tylko przyjemnością, planowaniem, celem w życiu. Dla niego dostawa jedzenia do domu była najlepszym wynalazkiem dwudziestego wieku. A zamawianie przez Internet – najlepszym wynalazkiem dwudziestego pierwszego wieku.

Leitão zależało, żeby mi płacić (dwadzieścia reali) tylko za to, bym co tydzień wrzucał jego listy do skrzynki. Płacił też chłopakowi, który dostarczał do domu marihuanę. Sam wychodził bardzo rzadko, jedynie do barów, gdzie jadł i pił jak świnia. Poza tym prowadził życie on-line, w chlewie. Jakby tego było mało, nazywał się Leitão, czyli prosię. Niezły żart. We mnie wzbudzał mieszane uczucia, od litości do obrzydzenia, przez sympatię i zaniepokojenie.

W poniedziałek, 15 września 2014 roku, Hugo i Miguel weszli do mojego pokoju z „ważną sprawą do omówienia”. Siedziałem na krześle przed komputerem, oglądając na YouTubie konferencję TED o tym, jak założyć stabilną finansowo firmę, i jadłem kawałek pizzy, który przeleżał zapomniany w lodówce.

– Co jest? – zapytałem, zatrzymując nagranie.

– W przyszły poniedziałek są urodziny Leitão. Musimy zdecydować, co mu kupić w prezencie.

Każdego września powtarzało się to samo: Leitão każdy rok swojego życia świętował niczym wielkie zwycięstwo. Zawsze zrzucaliśmy się, żeby kupić mu coś fajnego, najczęściej filmy o nerdach na Blu-ray. Tym razem zasugerowałem rybkę, chomika albo papugę. Całymi dniami siedział sam.

– W tym roku chcielibyśmy podarować grubasowi coś wyjątkowego… – powiedział Hugo, wymieniając spojrzenie z Miguelem i irytująco żując gumę z otwartymi ustami. Zrozumiałem, że mają już inne plany. – A więc… tego… Tak sobie myślałem… Jaka jest największa na świecie przyjemność dla mężczyzny?

Nie odezwałem się, ale widząc, że oczekuje, iż będę zgadywał, zniecierpliwiony odwróciłem wzrok:

– Jaki?

– Dobrze zjeść, stary! Największą przyjemnością mężczyzny jest dobrze zjeść, czy to jedzenie, czy kobietę – odparł Hugo. – Powiedzmy sobie szczerze, Leitão nie jest wirtuozem w żadnej z tych dwóch czynności, nie? On lubi tylko śmieciowe żarcie, fast foody. A co do kobiet… No cóż, nie miał jeszcze okazji, żeby jakiejś spróbować.

– Co sugerujesz?

Hugo uśmiechnął się najpiękniej, jak potrafił:

– Zamówimy mu prostytutkę!

Odkąd rozstał się z dziewczyną, Hugo myślał tylko o seksie. Jego kretyńskie szowinistyczne podejście z każdym dniem stawało się coraz gorsze i nie było sensu z nim dyskutować. Hugo był królem doliny heteroseksualnych – hojnie obdarzony przez naturę, z zielonymi oczami odziedziczonymi po pradziadku i długimi włosami w kolorze miodu (najczęściej związanymi w kok albo zakrytymi czapką). Z łatwością nawiązywał kontakty z kobietami i nietrudno było zrozumieć dlaczego: był szefem kuchni, umięśnionym samcem alfa z mnóstwem tatuaży, kolczyków w różnych częściach ciała i z tunelami w uszach. Ale podobnie jak nie wytrzymywał długo w jednym miejscu pracy, tak samo nie potrafił zatrzymać przy sobie żadnej dziewczyny: jego pomysły i pogarda dla świata były nie do wytrzymania. Kobiety traktował jak jedzenie. Potem przez jakiś czas miał po nich mdłości.

Zawsze odnosiłem wrażenie, że Hugo jest takim typem człowieka, którego bym nienawidził, gdybym go poznał w późniejszym wieku. Byliśmy jednak kumplami od czasów szkolnych, kiedy różnice między nami nie były jeszcze tak wyraźne. Z czasem staliśmy się zupełnymi przeciwieństwami, ale przyjaźń nadal trwała, jak ustalony status.

– Jestem przeciwko – powiedziałem. – Zamówienie dziewczyny do towarzystwa musi kosztować fortunę.

– No i? – odparł Hugo tonem „mam wszystko gdzieś”.

– Nie wiem, czy zdajesz sobie z tego sprawę, ale jesteśmy w dupie!

Skorzystałem z okazji, żeby obu odświeżyć pamięć. Codziennie wszystko było coraz droższe. Po wielu zmianach od 2010 roku opłata za wynajem mieszkania wzrosła prawie dwukrotnie. Ledwie wiązaliśmy koniec z końcem, żeby nadal tu mieszkać, a mnie ani trochę nie podobał się pomysł przeprowadzki w gorsze miejsce. To byłoby jak przyznanie się do porażki.

– Lepiej oszczędzać niż wyrzucać pieniądze na urodzinowe bzykanie.

– Co ty gadasz, stary? – powiedział Hugo, uderzając mnie pięścią w ramię. Wiedział, że tego nie cierpię, i zrobił to, żeby mnie sprowokować. – Nasz Leitãozinho skończy dwadzieścia trzy lata, a nadal jest prawiczkiem. Będąc takim grubasem, nikogo nie zje. Naszym obowiązkiem jest znalezienie mu dziewczyny. Cholera, to jest Copacabana!

Ja też byłem pewien, że Leitão jest prawiczkiem. Ale on i tak był szczęśliwy ze swoimi filmami pornograficznymi oraz grami MMORPG i FPS. Po co jeszcze bardziej mieszać mu w głowie? Poza tym trudno byłoby przekonać kobietę, nawet profesjonalistkę, żeby poszła do łóżka z kolesiem ważącym prawie dwieście kilogramów.

– Bardzo mi przykro, ale nie mam forsy – powiedziałem, uznając sprawę za zakończoną.

Założyłem słuchawki i nacisnąłem „Play”. Nie ruszając się z miejsca, Hugo powiedział Miguelowi coś, czego nie usłyszałem, po czym odłączył moje słuchawki od komputera.

– Mam już rozwiązanie, ty skąpcu. Rozumiemy, że mało zarabiasz, chociaż wypruwasz sobie żyły w tej księgarni, ale nie ma problemu. My wyłożymy kasę, a ty znajdziesz dziewczynę.

Czasem naturalność, z jaką Hugo mówił obraźliwe rzeczy, była przerażająca. To nie była złośliwość, tylko brak ogłady. Co gorsza, tym razem obok niego stał Miguel. Miguel, który nigdy nikogo nie zdradził, od lat kochał tę samą kobietę i prawdopodobnie chciał się z nią ożenić i mieć z nią dzieci.

– To nie w porządku – odparłem, niemal błagając, żeby zrezygnowali z tego pomysłu.

Hugo wsadził rękę do kieszeni wytartych jeansów i wyciągnął portfel. Rzucił na stół pięć banknotów po sto reali i powiedział:

– My mamy więcej pieniędzy, ty masz więcej czasu. Leitão nigdy nie wąchał żadnej cipki. Wszyscy będą zadowoleni.

Być może nie byłem tak perswazyjny, jak sądziłem.

3

Następnego dnia czułem się fatalnie. Do pracy miałem pójść dopiero po południu i zaplanowałem, że rano będę się uczył z myślą o ofercie pracy na pewne stanowisko publiczne, które będzie do wzięcia za kilka miesięcy. Mimo to nadal leżałem w łóżku, w samych slipkach, z włączoną klimatyzacją, zastanawiając się, czy buszować po Tinderze, czy szukać prostytutki dla grubasa.

Wszedłem na strony z dziewczynami do towarzystwa w Rio de Janeiro. Rio Dream, Vip Gold RJ, Niegrzeczna Dziewczyna, Pin Up Rio. „Ty masz więcej czasu”, powiedział Hugo. Chyba faktycznie miałem. Mulatka Anabelle, Rozpustna Gaúcha, Sulamita, Sheron, Tuliane, Micaella, Capitu, Ana Kelly, Paola, Shana i Mel. Uznałem, że z Rozpustną Gaúchą będzie dobra zabawa. Niezapomniany seks oralny, pochwowy, dobra rozmowa i masaże. Całowanie: tak. Seks analny: nie. Mężczyźni, kobiety i małżeństwa. Akceptuję płatność kartą. Zadzwoniłem, wyjaśniłem, o co chodzi, a ona się rozłączyła. Gaúcha może i była rozpustna, ale nie tak bardzo.

Spróbowałem z inną: Loira Sensacional. Wzrost: metr sześćdziesiąt osiem. Waga: pięćdziesiąt siedem kilogramów. W łóżku jestem: napalona. Spełniam fantazje. Mam gadżety. Hobby: uderzanie. Kuchnia: japońska. Muzyka: elektroniczna. Filmy: Marley i ja. Książki: Marley i ja. Też się rozłączyła. Spróbowałem jeszcze z Ognistą Mulatką, Dyskretną Chinką oraz duetem Milla i Camilla. W stylu lolitek. Cena do ustalenia, taksówka płatna oddzielnie. Rozłączyły się. Jeszcze raz przejrzałem listę kobiet i zdałem sobie sprawę, że one były takie jak ja. Wiele z nich musiało skończyć administrację i marketing. Kotler i Keller dla dziwek.

Dalej. Dominatrix: doświadczenie w podofilii, zamiana ról, oddawanie moczu, oddawanie kału, fisting, tit torture, CBT, spanking dogplay. Leitão w końcu by zwiał. Wolałem nie dzwonić. Cora Poetka. Wiek: dwadzieścia trzy lata. Wzrost: metr siedemdziesiąt siedem. Waga: sześćdziesiąt kilogramów. Kuchnia: wszystkie. Książki: poezja. Muzyka: Alceu Valença. W łóżku jestem: wymagająca. Zatelefonowałem.

– Kto mówi? – odebrała, mówiąc takim tonem, jakbym przerwał jej w czymś bardzo ważnym. Miała poważny głos, dominujący, ale przyjemny, niczym śpiewaczka kabaretowa. W tle słychać było hałas ulicy.

– Zobaczyłem twoje ogłoszenie i chciałbym cię zamówić.

– Na teraz?

– Na przyszły tydzień. Na dwudziestego drugiego.

To było jak umawianie się na wizytę u lekarza. Akceptuje Golden Cross?

– Posłuchaj, sytuacja jest dość delikatna – powiedziałem. Byłem już tak zmęczony tym, że wszystkie się rozłączały, że myślałem nawet, by pominąć informację o otyłości Leitão. Jednak zrezygnowałem. Zrobiłbym kurwie kurewskie świństwo. – Gdzie teraz jesteś?

– Na Copa.

– Ja też. Możemy się spotkać? – nalegałem. – Wolę porozmawiać osobiście.

– Zapłacisz za obiad?

Spojrzałem na zegarek. Minęło już południe. Powinienem coś szybko zjeść, ubrać się i o trzeciej być w księgarni.

– Zapłacę.

Umówiliśmy się na spotkanie za pół godziny przy punkcie drugim.

4

Kiedy przyszedłem, ona już tam była. Ta sama kobieta co na zdjęciu, tyle że w ubraniu, piersi schowane pod obcisłą bluzką, bez opaski na oczach. Paliła papierosa, siedząc na ławce na promenadzie, zwrócona w stronę morza, z nogą założoną na nogę i wyprostowanymi plecami. Wiało dosyć mocno i na ścieżce rowerowej było niewiele osób.

Przeszedłem przez ulicę i lekko dotknąłem jej ramienia. Wstała (była ode mnie wyższa o dwie piędzi). Kiedy uścisnęliśmy sobie dłonie, podrapała mnie delikatnie długimi paznokciami, być może sztucznymi, w kolorze krwistej czerwieni. Miała zrobiony makijaż i była ubrana w kolorowy sportowy strój: czerwoną fluorescencyjną bluzkę i legginsy z lycry z błyszczącym nadrukiem. Była nieprawdopodobnie piękna, miała śniadą cerę i bardzo ciemne pofalowane włosy, które sięgały jej prawie do pasa. Twarz miała kwadratową, z wystającym podbródkiem, mały nos i mięsiste wargi, które trzymały uwięzionego w ustach papierosa. Jej perfumy były mieszanką mięty i Neutrox.

– Jesteś głodny? Ja umieram – powiedziała.

Zgniotła papierosa różowym butem biegowym, po czym wzięła mnie pod ramię, jakby łączyła nas zażyła przyjaźń. Było coś szczególnego w jej sposobie chodzenia, w tym, jak przechylała głowę i pożerała mnie wzrokiem. Nie zamieniwszy ani słowa, przeszliśmy cztery przecznice. Nie miałem pojęcia, od czego zacząć, ale ona musiała być przyzwyczajona do małomównych klientów. Wybraliśmy Galeto Sat’s, na początku ulicy Barata Ribeiro. Nie patrząc na menu, zamówiła kurczaka, farofę z jajkami, ryż z brokułami i colę zero. Potem uśmiechnęła się do mnie:

– Dante… Podoba mi się twoje imię.

– Dziękuję. Mnie też podoba się twoje.

– Uwielbiam moje imię. To od Cory Coraliny, która urodziła się w moich stronach. Znasz?

– Tak.

Odetchnęła głęboko i zamknęła oczy, jak aktorka, która przygotowuje się do wejścia na scenę.

– Wewnątrz mnie żyje stara wieśniaczka, ma złe oko, kuca przy gorącym popiele, patrząc na ogień – wyrecytowała z wyraźnym akcentem, wymachując rękami w moją stronę niczym Pomba Gira[6]. – Modli się łamiącym głosem. Rzuca urok… Ogun. Orisza. Makumba, świątynia voodoo. Ogan, ojciec świętego… To jej poezja. Cora była poetką, ja jestem dziwką. To prawie to samo. Uwodzimy zaledwie kilkoma słowami.

Odwzajemniłem uśmiech i popatrzyłem na kelnera, który przyniósł napoje. Cora podniosła swoją szklankę.

– Usługa nie jest dla ciebie, prawda?

– Jestem gejem.

– Zauważyłam to, kiedy przyszedłeś. Ale nigdy nie wiadomo… Trafiali mi się różni klienci. Starzy, stare, ojcowie, ministrowie. Była nawet transwestytka, która chciała iść ze mną do łóżka.

– Usługa nie jest dla mnie.

– Szkoda, uważam, że jesteś słodki.

Nie wiedziałem, czy powinienem podziękować. Nie odezwałem się.

– Masz z tym problem? – zapytała.

– Z czym?

– Z tym, że jesteś gejem.

– Żadnego. Moi rodzice wiedzą. Moi przyjaciele wiedzą. Wszyscy traktują to normalnie. Dlaczego pytasz?

– Bo sprawiasz wrażenie mocno skrępowanego – odparła, po czym otworzyła moje dłonie i przeciągnęła ręką po palcach, jeden po drugim, jakbyśmy znali się do lat. – Słuchaj, ja nie gryzę. Chyba że bardzo dobrze za to zapłacisz.

– Przepraszam – powiedziałem. Nie chciałem, żeby poczuła się odepchnięta, i zdobyłem się na duży wysiłek, by wyglądać swobodnie. – Usługa jest dla przyjaciela, który w poniedziałek obchodzi urodziny. Mam niemal stuprocentową pewność, że jest prawiczkiem.

Kelner przyniósł jedzenie, a uwaga Cory przeniosła się na kurczaka. Pochyliła się nad talerzem, wąchając danie i uśmiechając się z zadowoleniem. Niespiesznie nałożyła sobie solidne porcje ryżu i farofy i zapytała, czy może wziąć udka kurczaka.

– Tak, oczywiście.

– Jesteś aniołem – powiedziała, odkładając łyżkę, żeby ścisnąć mnie za policzek. Zaoferowała, że nałoży również mnie.

– Już wystarczy, dziękuję.

Cora jadła znacznie więcej niż ja. Postawiła talerz przede mną i odwinęła sztućce.

– Ile lat ma twój przyjaciel?

– Dwadzieścia trzy.

– Prawiczek w takim wieku? Czy on przypadkiem też nie jest gejem?

Wyobraziłem sobie Leitão w łóżku z innym mężczyzną (okej, w łóżku ze mną) i żołądek podszedł mi do gardła.

– Nie – odpowiedziałem, biorąc pierwszy kęs.

Cora nie domagała się wyjaśnień. Nie chciała wiedzieć, dlaczego jest prawiczkiem; nie chciała wiedzieć, że waży prawie dwieście kilogramów; nie chciała wiedzieć, że nikt się nie kwapił, aby uprawiać seks z tą wielką masą tłuszczu i mięsa. Z dzikim apetytem pochyliła się nad talerzem i otworzyła usta, objadając się kurczakiem i nie ukrywając swojego zadowolenia. Kiedy skończyły jej się dodatki do dania głównego, położyła obok sztućce i wzięła w ręce udka kurczaka.

– Pyszne, prawda? – powiedziała, wyrywając zębami kawałki mięsa i ssąc kości, żeby się upewnić, że nic na nich nie zostało. – To zabawne… Pracowałam w pewnej rzeźni w Goiás. Mój ojciec był pomocnikiem w gospodarstwie. Dorastałam, rąbiąc siekierą, upuszczając krew, wyciągając kości, takie rzeczy… Poćwiartowałam więcej wołów, niż miałam facetów, chcę tylko, żebyś wiedział. Nigdy jednak nie zabiłam kury, dasz wiarę? Nie wiem dlaczego, ale nigdy nie miałam odwagi. Kura jest dla mnie inna. Szkoda mi jej.

– Ale nie przestawaj jeść z tego powodu…

– Oczywiście, że nie. Jest smaczna. Dorastałam wśród kur. Tutaj w Brazylii ludzie jedzą krowy, ale nie jedzą koni. We Francji jedzą konie, ale nie jedzą psów. A wiedziałeś, że w Indiach jedzą psy, ale nie jedzą krów? Każdy naród ma swoje zwyczaje. Prawda jest taka, że jedzenie mięsa jest zbyt dobre.

Cora skończyła obgryzać ostatnią kość i rzuciła ją na talerz. Zostało jeszcze trochę ryżu i farofy, ale głód był zaspokojony. Wytarła ręce serwetką. Jej usta błyszczały od tłuszczu, a brązowe oczy patrzyły na mnie żywiej, wzmocnione posiłkiem.

– Wiesz, rozumiem ten zabieg – powiedziała. – Sprawa z utratą dziewictwa jest skomplikowana. Naznacza życie człowieka. Ja swoje straciłam jako dwunastolatka, z moim ojcem. On wszystkiego mnie nauczył. To było ważne, ponieważ mu ufałam. Jak ma na imię twój przyjaciel?

Usiłowałem ukryć zakłopotanie wywołane swobodą, z jaką mówiła te absurdalne rzeczy. Zachowałem koncentrację:

– Zwracamy się do niego Leitão, to jego nazwisko.

– Zabiłam mnóstwo prosiąt w gospodarstwie z moim ojcem. Okropne zwierzę do zarzynania, za bardzo kwiczy. Nie, to nie było życie dla mnie. Nikt nie potrafi osiągnąć lepszego życia na prowincji. Przyjechałam do Rio, żeby zarobić. Mówiłam ci, że chcę być poetką jak Cora Coralina? Czasem piszę wiersze.

– Zgadzasz się?

– Pozbawić go dziewictwa? – zapytała, wkładając do buzi cukierka. Tak jakby nigdy nie przestawała żuć. – Gdzie jest haczyk? Czuję, że jest coś jeszcze. On jest karłem, nie ma nogi, oka?

– Jest gruby.

– Jak gruby?

– Bardzo gruby.

– Czyli?

– Ponad sto kilogramów.

Wiedziałem, że w tym momencie zrezygnuje. Cora oparła łokcie na stole, zbliżając twarz do mojej. Poruszała językiem tak, że cukierek uderzał o zęby. Jej oddech miał zapach czarnego hallsa i smażonego czosnku.

– Posłuchaj, Dante, coś ci powiem. Prostytutka jest jak pizza. Możesz zamówić do domu, możesz wybrać z karty, możesz zjeść w restauracji. Dziwka z ulicy to pizza z budki, je ją wielu ludzi i jest najbardziej ciastowata. Byłam taka, ale teraz jestem elegancka, z brzegami wypełnionymi serem catupiry. Pizza dla grubasa musi być większa, żeby zaspokoić apetyt. Większa i droższa.

– Ile?

– Pięćset. I nie ma sensu się targować. Tak jak w przypadku pizzy. Nie chcesz chyba, żebym się wycofała