Wydawca: HarperCollins Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2012

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 260 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Schwytana gwiazda - Nora Roberts

Jack, łowca nagród, dostaje kolejne zlecenie. Ma schwytać rudowłosą piękność, MJ O’Leary, oskarżoną o zastrzelenie kochanka. Okazuje się, że na kobietę poluje jeszcze ktoś inny, i to o wiele groźniejszy. Jack i MJ zostają niespodziewanie sprzymierzeńcami. Dziewczyna wie, dlaczego ścigają ją płatni mordercy, ale milczy. Milczy nawet wtedy, gdy Jack znajduje w jej rzeczach olbrzymi, niebieski diament …

Opinie o ebooku Schwytana gwiazda - Nora Roberts

Fragment ebooka Schwytana gwiazda - Nora Roberts

Nora Roberts

Schwytana gwiazda

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Gotów był niemal zabić za jedno piwo. Za wielki oszroniony kufel napełniony ciemnym importowanym piwem. W tej chwili smakowałoby mu dużo bardziej niż pocałunek pociągającej kobiety. Piwo w jakimś mrocznym, chłodnym pubie, w towarzystwie paru innych siedzących na stołkach bywalców, śledzących przebieg meczu baseballowego na ekranie telewizora.

Nie spuszczając z oka mieszkania, które obserwował, Jack Dakota dla zabicia czasu puszczał wodze fantazji.

Piana na kuflu, zapach drożdży, pierwszy łakomy haust dla ochłody i ugaszenia pragnienia. A potem powolne smakowanie, łyk za łykiem, aż w końcu doszedłby do przekonania, że na świecie wszystko byłoby w porządku, gdyby politycy i prawnicy debatowali nad rozwiązaniami nieuniknionych konfliktów przy kuflu zimnego piwa w miejscowym pubie, a tymczasem pałkarz szykowałby się do decydującego odbicia.

Było tuż po pierwszej po południu, ciut za wcześnie na drinka, ale upał tak dawał się we znaki, że cała lodówka pełna puszek z zimnymi napojami nie sprawiłaby takiej frajdy jak jedno zimne piwo z pianką.

Jego stareńki oldsmobile nie miał takich luksusów jak klimatyzacja. Prawdę mówiąc, jedynym luksusem była kosztowna, rozdzierająca uszy wieża, zainstalowana w obłażącej desce rozdzielczej pokrytej imitacją skóry. Zestaw stereo był wart dwa razy tyle co samochód, ale Jack nie potrafił żyć bez muzyki. Podczas jazdy lubił nastawiać sprzęt na pełną moc i śpiewać na całe gardło z Beatlesami czy Stonesami.

Solidny, ośmiocylindrowy silnik pod powyginaną brudnoszarą maską, wyregulowany jak szwajcarski zegarek, zawoził Jacka wszędzie, gdzie ten chciał, i to szybko. Teraz silnik odpoczywał, a Jack, dostosowując się do atmosfery spokojnej dzielnicy w północno-zachodniej części Waszyngtonu, nastawił cicho odtwarzacz CD i mruczał do wtóru Bonnie Raitt.

Była jedną z nielicznych uznawanych przez niego współczesnych wykonawczyń muzyki rozrywkowej.

Jack często myślał, że urodził się w niewłaściwej epoce. Może nawet byłby z niego niezły rycerz Okrągłego Stołu. Oczywiście na czarnym koniu. Odpowiadała mu prosta filozofia prawa pięści. Wspierałby króla Artura, dumał, bębniąc palcami o kierownicę, jednak w Camelot rządziłby na swój własny sposób. Trzymanie się ustalonych reguł powoduje niepotrzebne komplikacje.

Mógłby też żyć na Dzikim Zachodzie i na przykład polować na bandytów. Żadnej nonsensownej papierkowej roboty. Po prostu chwytałby ich i dostarczał, dokąd trzeba.

Żywych lub umarłych.

W dzisiejszych czasach bandyci wynajmowali adwokata albo zapewniało im go państwo, a rozprawy sądowe sprowadzały się do przepraszania ich za kłopoty.

„Bardzo nam przykro, sir. To, że pan gwałcił, rabował i mordował, nie usprawiedliwia zabierania pańskiego cennego czasu i naruszania pańskich praw”.

Tak przedstawiała się smutna rzeczywistość.

Był to jeden z powodów, dla których Jack Dakota nie został policjantem, choć jako nieopierzony dwudziestolatek przez jakiś czas się nad tym zastanawiał. Sprawiedliwość nigdy nie była dla niego pustym słowem. Ale sprawiedliwość to jedno, a regulaminy i przepisy to drugie.

Właśnie dlatego w wieku trzydziestu lat Jack Dakota trudnił się chwytaniem zbiegłych przestępców.

Tropił złych facetów, ale sam określał swój czas pracy, płacono mu za wykonanie zadania i nie musiał zajmować się upiorną papierkową robotą.

Tu też obowiązywały jakieś przepisy, ale bystry facet wie, jak je obchodzić. A Jack zawsze był bystry.

W kieszeni miał dokumenty dotyczące tropionego właśnie obiektu. Tego ranka o ósmej zadzwonił do niego Ralph Finkleman z nowym zadaniem. Dziwny facet z tego Ralpha, zamyślił się Jack. Wiecznie się czymś martwi, a z drugiej strony jest optymistą. Ciekawa kombinacja, ale pewnie typowa dla poręczyciela. On osobiście nie był w stanie zrozumieć idei pożyczania pieniędzy nieznajomym – skoro potrzebowali poręczenia, tym samym ujawniali swoją niewiarygodność.

Ale w grę wchodziły niezłe pieniądze, a pieniądze to wystarczająca motywacja większości działań.

Jack dopiero co wrócił ze zbiegiem, którego tropił aż do Karoliny Północnej. Kiedy przyholował głupiego jak but wiejskiego chłopaka, który próbował wzbogacić się, okradając całodobowe sklepy na stacjach benzynowych, Ralph Finkleman wprost nie wiedział, jak mu dziękować. Wyłożył za niego kaucję, uznawszy, że chłopakowi do głowy nie przyjdzie, żeby uciekać.

Jack mógłby mu powiedzieć, prosto z mostu, że dzieciak jest na tyle nierozgarnięty, że nie rozumie, czym grozi ucieczka.

Ale nie płacono mu za udzielanie rad.

Zamierzał przez kilka dni odpoczywać, może obejrzeć parę meczów na Camden Yards, zadzwonić do którejś ze swych przyjaciółek, by pomogła mu przepuścić zarobione pieniądze. Właściwie chciał odesłać Ralpha z kwitkiem, ale chłopisko tak skamlało, tak się usprawiedliwiało, że nie miał serca odmówić.

No więc wpadł do jego firmy i wziął papiery na niejaką O'Leary, która najwyraźniej postanowiła nie stawiać się w sądzie z wyjaśnieniami, dlaczego postrzeliła swego żonatego kochanka.

Doszedł do wniosku, że ona również jest głupia jak but. Niebrzydka kobieta – a sądząc z fotografii i opisu, można było tak o niej powiedzieć – z paroma szarymi komórkami na swoim miejscu, mogła z łatwością przekonać sędziego i ławę przysięgłych, że taki drobiazg jak postrzelenie niewiernego księgowego nie powinien podlegać zbyt surowej karze.

Robota wydawała się jak kaszka z mlekiem, ale Ralph był okropnie nerwowy. Jąkał się bardziej niż zwykle, a oczy latały mu jak błędne.

Jack nie miał jednak ochoty analizować zachowania Ralpha. Chciał szybko zakończyć pracę, napić się piwa i zacząć się cieszyć zarobioną forsą.

Pieniądze z tej ekstra roboty oznaczały, że może pozwolić sobie na pierwsze wydanie „Don Kichota”. Zależało mu na nim od dawna. Dla czegoś takiego można znieść spływanie potem w samochodzie przez parę godzin.

Nie wyglądał na mężczyznę, który poluje na białe kruki czy rozsmakowuje się w filozoficznych rozprawach o naturze ludzkiej. Brązowe włosy z jaśniejszymi od słońca pasemkami nosił związane w krótki kucyk – co wynikało raczej z jego nieufności do fryzjerów niż chęci hołdowania modzie. Gładka fryzura uwydatniała jego pociągłą, wąską twarz o ostro zarysowanych szczękach i zapadniętych policzkach. Nad płytkim rowkiem w brodzie rysowały się pełne, stanowcze wargi sprawiające wrażenie rozmarzonych, gdy nie wykrzywiał ich szyderczy uśmiech.

Jego stalowoszare oczy przybierały odcień dymu na widok pożółkłych stron pierwszego wydania Dantego bądź ciemniały z zachwytu na widok ładnej kobiety w cienkiej letniej sukience. Lekko demoniczne wygięcie brwi uwydatniała biała blizna idąca po skosie lewej, skutek zetknięcia ze scyzorykiem zabójcy, który nie zamierzał pozwolić, by Jack odebrał swoje pieniądze.

Jack odebrał pieniądze, a zbieg zarobił złamaną rękę i pokiereszowany nos, który już nigdy nie będzie taki jak przedtem, chyba że państwo zafunduje mu operację plastyczną.

Co wcale by Jacka nie zaskoczyło.

Były też inne blizny. Jego smukłe, mocne ciało nosiło ślady licznych walk. Kobiety to uwielbiały.

Jack nie miał nic przeciwko temu.

Wyciągnął przed siebie długie nogi, rozluźnił ramiona i medytował, czy nie otworzyć kolejnej puszki napoju i czy znowu nie udawać, że to piwo.

Kiedy obok przeleciał ze świstem MG z opuszczonym dachem i włączonym na cały regulator radiem, pokręcił głową. Głupia jak but, powtórzył w myśli, choć w pełni aprobował jej muzyczny gust. Pęd samochodu poruszył papierami, a szybkie zerknięcie na kobietę siedzącą za kierownicą potwierdziło jego przypuszczenia. Krótkie rude włosy rozwiewające się na wietrze zdradzały ją bez pudła.

Zaparkowała tuż przed nim. Obserwując, jak wydostaje się z małego samochodu, pomyślał, że to ironia losu, iż kobieta z takim wyglądem może być tak żałośnie głupia.

Nie, nie nazwałby jej milutką. Wyglądało na to, że nie ma w niej nic łagodnego, ale on miał słabość do długonogich, niebezpiecznych kobiet. Była wysoka. Wąskie chłopięce biodra oblepiały spłowiałe dżinsy starte na szwach do białości i rozdarte na kolanie. Podkoszulek wciśnięty w dżinsy był zwyczajny, z białej bawełny, a jej małe, nie skrępowane stanikiem piersi odznaczały się wyraźnie pod miękką tkaniną.

Wyciągnęła torbę z samochodu i przed Jackiem odsłonił się miły dla oka widok jędrnego damskiego tyłeczka. Uśmiechnął się szeroko do siebie i poklepał po sercu. Nic dziwnego, że jakiś kretyn zdradził z nią swoją żonę.

Miała buźkę tak kanciastą jak ciało. Choć delikatna, mlecznobiała cera harmonizowała z płomiennymi włosami, nie było w niej nic z niewinnego dziewczątka. Ostro zarysowany podbródek i wyraźne kości policzkowe tworzyły upartą, zmysłową twarz, którą dopełniały pełne, wrażliwe usta.

Nosiła ciemne, przylegające do twarzy okulary, ale z dokumentów wiedział, że ma zielone oczy. Ciekawe, czy przypominają mech czy szmaragdy.

Z olbrzymią torbą zarzuconą na jedno ramię i torbą ze sklepu spożywczego opartą o biodro ruszyła w stronę domu. Pozwolił sobie na jedno westchnienie na widok tego sprężystego, zamaszystego kroku.

Stanowczo lubił długonogie kobiety.

Wysiadł z samochodu i poszedł za nią. Uznał, że nie sprawi mu kłopotu. Najwyżej trochę podrapie i pogryzie. Nie wyglądała na kogoś, kto rozpuści się w błagalnych łzach.

Naprawdę nie lubił, kiedy do tego dochodziło.

Jego plan był prosty. Mógł dopaść ją na ulicy, ale nie znosił publicznych pokazów, jeśli sprawę można było załatwić inaczej. Postanowił, że wedrze się za nią do mieszkania, wyjaśni sytuację i dopiero wówczas ją zwinie.

Nie wyglądała na zaniepokojoną, skonstatował, wchodząc za nią do budynku. Czy naprawdę sądziła, że policja nie będzie jej szukać u krewnych i znajomych? W dodatku pojechała na zakupy własnym samochodem. Dziwne, że do tej pory jej nie złapano.

Jednak z drugiej strony gliny miały wystarczająco dużo roboty bez uganiania się za kobietą, która posprzeczała się z kochankiem.

Miał nadzieję, że jej kumpelki, do której należy mieszkanie, nie ma w domu. Obserwował okna blisko godzinę i nie zauważył, żeby coś się za nimi działo. Nie usłyszał żadnego dźwięku, kiedy przeszedł niedbale pod otwartymi oknami drugiego piętra ani kiedy wszedł do budynku, chcąc podsłuchać, co się dzieje za drzwiami.

Ale nigdy nie można być zbyt pewnym.

Kiedy minęła windę i skierowała się na schody, zrobił to samo. Nie odwróciła głowy, co sugerowało, że albo jest wyjątkowo pewna siebie, albo bez reszty pochłonięta własnymi myślami.

Pokonał dzielącą ich przestrzeń i błysnął zębami w uśmiechu.

– Może pomóc?

Zwróciła głowę w jego kierunku i popatrzyła badawczo przez ciemne szkła okularów. Po wargach nie przemknął nawet cień uśmiechu.

– Nie trzeba, poradzę sobie.

– Wierzę, ale i tak idę na górę. W odwiedziny do ciotki. Nie widziałem jej od... do licha... od dwóch lat. Właśnie dziś rano wpadłem do Waszyngtonu. Zapomniałem, jak tu bywa gorąco.

– To nie gorąco – powiedziała oschle. – To wilgoć.

Zaśmiał się cicho, słysząc w jej głosie niechęć i zniecierpliwienie.

– Tak, tak mówią. Dorastałem tutaj, ale ostatnie parę lat mieszkałem w Wisconsin... Zdążyłem zapomnieć... Proszę pozwolić sobie pomóc.

Kiedy przesunęła torbę, by wsunąć klucz do zamka w drzwiach, jednym gładkim ruchem próbował ją przechwycić. Równie gładko zablokowała ciężar ramieniem i pchnięciem otworzyła drzwi.

– Poradzę sobie – powtórzyła i zaczęła zamykać mu drzwi przed nosem.

Wśliznął się do środka jak wąż i chwycił mocno jej przedramię.

– Pani O'Leary...

Nie zdążył powiedzieć nic więcej, bo uderzyła go łokciem w podbródek. Zaklął, zamrugał i w samą porę uchylił się przed kopnięciem w krocze. Cios był jednak na tyle blisko celu, że Jack natychmiast zmienił taktykę.

Na wyjaśnienia przyjdzie czas.

Kiedy ją chwycił, odwróciła się w jego uścisku, przydeptała mu stopę tak, że zobaczył wszystkie gwiazdy. A potem uderzyła go na odlew pięścią w twarz.

Torba z zakupami poszybowała w powietrze, a dziewczyna waliła go raz za razem, oddychając przy tym szybko i rytmicznie. Początkowo blokował jej ciosy. Nie można powiedzieć, że było to łatwe. Najwidoczniej przeszła szkolenie w walce wręcz – nieistotny szczegół, o którym Ralph nie wspomniał.

Kiedy stanęła na ugiętych nogach, gotowa do ataku, zrobił to samo.

– Nie stawiaj się. – Nie uśmiechała mu się myśl, że będzie musiał jej przyłożyć... może w ten seksowny spiczasty podbródek? – I tak cię dopadnę, a nie chciałbym robić ci krzywdy.

W odpowiedzi błyskawicznie kopnęła go w żołądek. Wolałby podziwiać ten manewr z pewnej odległości, ale był zbyt zajęty zderzaniem się ze stołem.

Do diabła, naprawdę była niezła.

Oczekiwał, że rzuci się do drzwi, więc szybko zerwał się na równe nogi, by przeciąć jej drogę ucieczki. Tymczasem ona go tylko okrążyła, wciąż ukrywając oczy za ciemnymi okularami i wykrzywiając wargi.

– No, dalej – prowokowała. – Jeszcze nikomu, kto próbował obrobić mnie na moim terenie, nie udało się uciec.

– Nie jestem złodziejem. – Kopnął trzy jędrne, dojrzałe brzoskwinie, które wysypały się z torby. – Jestem łowcą nagród. Poluję na zbiegów, a ty jesteś aresztowana. – Podniósł dłoń, dając jej do zrozumienia, że ma pokojowe zamiary, po czym z nadzieją, że jej spojrzenie powędrowało w tamtym kierunku, ruszył szybko do przodu, zaczepił stopą o jej nogę i podciął ją tak, że wylądowała na podłodze.

Zwarł się z nią i może doceniłby długie czyste linie kobiecego ciała przyciśniętego do jego ciała, gdyby nie to, że teraz jej kolano trafiło lepiej niż za pierwszym razem. Zabrakło mu tchu, a ból, który tylko mężczyzna jest w stanie pojąć, rozchodził się falami po całym ciele. Mimo to nie puścił jej.

Miał teraz przewagę i ona zdawała sobie z tego sprawę. Na stojąco była szybka, jej pole manewru było niemal tak duże jak jego, a siły bardziej wyrównane. Ale w zapasach górował nad nią wagą i muskulaturą. Rozwścieczyło ją to na tyle, że uciekła się do nieczystych chwytów. Wbiła mu zęby w ramię i kiedy krzyknął z bólu, uśmiechnęła się z widoczną satysfakcją, a adrenalina wprost w niej buzowała.

Sczepieni z sobą potoczyli się po podłodze i zderzyli ze stolikiem do kawy. Wielka błękitna czarka napełniona czekoladowymi pastylkami spadła na podłogę i rozleciała się na kawałki. Odłamek szkła wbił mu się w ramię. Znów zaklął. Dziewczyna zadała mu cios w głowę i drugi w nerki.

Właśnie zaczynała myśleć, że w końcu go pokona, kiedy błyskawicznie przewrócił ją na brzuch. Wylądowała na podłodze z głośnym plaśnięciem, a zanim zdołała zaczerpnąć tchu, przesunął jej ręce na plecy i usiadł na niej.

To, że gwałtownie dyszał, nie sprawiało jej wielkiej satysfakcji. I po raz pierwszy w życiu naprawdę się bała.

– Nie rozumiem, dlaczego, u diabła, postrzeliłaś tego faceta, skoro mogłaś go po prostu sprać na kwaśne jabłko – mruknął Jack.

Sięgnął do tylnej kieszeni spodni po kajdanki i zaklął ponownie, kiedy ich tam nie znalazł. Wypadły mu z kieszeni podczas walki. Nie zmienił więc pozycji i przeczekał chwilę, kiedy próbowała go z siebie zrzucić.

Z trudem zaczerpnął powietrza. Nie toczył takiej walki z kobietą od czasu polowania na Dużą Betsy. A było to dziewięćdziesiąt kilo samych muskułów.

– Słuchaj, w ten sposób narobisz sobie jeszcze więcej kłopotów. Dlaczego spokojnie się nie poddasz, zanim do reszty rozwalimy mieszkanie twojej przyjaciółki?

– Zgniatasz mnie, kretynie – wysyczała. – A poza tym to moje mieszkanie. Spróbuj mnie zgwałcić, to urwę ci ten twój powód do dumy i wcisnę do ręki. Załatwię cię tak, że gliny nie będą miały czego zeskrobywać z butów.

– Nie napastuję kobiet, kotku. To, że jakiś księgowy nie potrafił trzymać łap z dala od ciebie, nie oznacza, że i ja nie potrafię. A gliny nie interesują się mną. Chcą ciebie.

Wypuściła gwałtownie powietrze, próbowała zaczerpnąć tchu, ale Jack zgniatał jej płuca.

– Nie wiem, o czym, u diabła, mówisz?

Wyjął papiery z kieszeni i podsunął jej pod nos.

– Niejaka O'Leary, oskarżona o zranienie z zamiarem zabicia i tak dalej. Ralph naprawdę zawiódł się na tobie, kotku. To ufny gość i nie spodziewał się, że taka miła kobieta będzie próbowała zwiać. W końcu wpłacił za ciebie dziesięć kawałków kaucji.

– To jakaś bzdura. – Wpatrywała się z niedowierzaniem w swoje nazwisko i jakiś adres na czymś, co wyglądało jak nakaz aresztowania. – Pomyliłeś mnie z kimś. Nikt nie wyznaczył za mnie kaucji. Nie zostałam aresztowana, a to jest moje mieszkanie. Kretyńscy gliniarze – mruknęła i znów spróbowała go z siebie zrzucić. – Zadzwoń do swojego sierżanta, czy gdzie tam chcesz. Wyjaśnij to. A jak już będzie po wszystkim, pozwę was do sądu.

– Niezłe przedstawienie. Jak sądzę, nigdy nie słyszałaś o niejakim George'u MacDonaldzie?

– Nie, nie słyszałam.

– A więc to naprawdę nieuprzejmie z twojej strony, że go postrzeliłaś. – Popuścił na tyle, że szarpnął jej głowę do góry, a potem chwycił za nadgarstki. Zauważył, że zgubiła okulary, a jej oczy nie przypominały ani mchu, ani szmaragdów, były zielone zielenią mrocznej rzeki. I pełne wściekłości. – Posłuchaj, siostro, chcesz mieć romans ze swoim księgowym, nic mnie to nie obchodzi. Chcesz go zastrzelić, nie dbam o to. Ale jeśli zamierzasz zwiać po uzyskaniu poręczenia, to mnie wkurzasz.

Teraz oddychało jej się nieco łatwiej, ale dłonie na jej nadgarstkach były niczym stalowe obręcze.

– Mój księgowy nazywa się Holly Bergman i nie mamy romansu. Nikogo nie zastrzeliłam i nie uciekam, bo nie wyznaczono za mnie żadnej kaucji. Chcę zobaczyć twoje dokumenty, bystrzaku.

Pomyślał, że stawianie żądań w jej sytuacji dowodzi sporej odwagi.

– Nazywam się Dakota, Jack Dakota. Jestem łowcą nagród.

Przyjrzała mu się kątem oka. Pomyślała, że wygląda jak bohater westernu. Zimny rewolwerowiec albo groźny hazardzista, albo...

– Łowca nagród. Cóż, nie ma tu nagrody, głupcze. – To nie był gwałt ani napad rabunkowy, uspokoiła się w duchu i odetchnęła z ulgą. Poczuła przypływ energii. – Ty sukinsynu. Wdarłeś się tu, podarłeś mi ubranie, zniszczyłeś zakupy warte dwadzieścia dolców, a wszystko dlatego, że nie potrafisz iść właściwym tropem? Bądź pewien, że dobiorę się do ciebie. Kiedy z tobą skończę, nie będziesz w stanie napisać swego własnego imienia przez szablon. Nie będziesz... – Zaniemówiła, kiedy podsunął jej zdjęcie.

– Masz siostrę bliźniaczkę, O'Leary? Siostrę, która jeździ MG 68, ma na tabliczce SLAINTE i kochanka o nazwisku Bailey James?

– Bailey to kobieta – szepnęła, wpatrując się w swoją własną podobiznę.

Głowę zaprzątnęły jej nowe zmartwienia. Czy w tym wszystkim chodziło o Bailey, o to, co Bailey jej przysłała? W jakie kłopoty wplątała się jej przyjaciółka?

– W dodatku to nie jej mieszkanie, tylko moje. Nie mam bliźniaczki. – Ponownie popatrzyła mu w oczy. – Co się dzieje? Czy z Bailey wszystko w porządku? Gdzie jest Bailey?

Pod jego zaciśniętymi dłońmi puls jej przyspieszył. Znów próbowała się wyrwać, z nową, pełną nienawiści energią, która, jak się domyślał, wynikała ze strachu. I był absolutnie pewien, że nie boi się o siebie.

– Nie wiem nic o tym gościu, poza tym, że ten adres widnieje pod jego nazwiskiem w dokumentach.

Zaczynał jednak coś podejrzewać. I nie podobało mu się to. Już nie uważał, że O'Leary jest głupia jak but. Kobieta z odrobiną rozumu nie zostawiłaby za sobą tylu śladów, gdyby naprawdę zamierzała uciec.

Ralph, przypomniał sobie Jack, wpatrując się ze zmarszczonym czołem w twarz kobiety, był dziś rano wyjątkowo zdenerwowany. Dlaczego?

– Jeśli będziesz ze mną szczera, możemy to szybko sprawdzić. Może to jakaś urzędnicza pomyłka – powiedział, ale nie wierzył, że tak istotnie jest. Naprawdę nie. Czuł to swoje swędzenie u nasady kręgosłupa. – Posłuchaj... – zaczął.

Drzwi mieszkania gwałtownie się otworzyły i do środka wpadł z rykiem istny olbrzym.

– Miałeś ją wyprowadzić – warknął, wymachując robiącym wrażenie magnum .357. – Za dużo gadasz. On czeka.

Jack nie miał wiele czasu na decyzję, jak to rozegrać. Nie znał tego dużego gościa, ale znał ten typ. Same mięśnie i zero rozumu, wielka kulista głowa z małymi oczkami i atletyczne plecy. Pistolet był wielki jak armata, ale w dłoniach wielkości szynek sprawiał wrażenie zabawki.

– Przepraszam. – Lekko ścisnął nadgarstek O'Leary z nadzieją, że dziewczyna domyśli się, iż on w ten sposób chce dodać jej otuchy, i powstrzyma się od niepotrzebnych ruchów. – Zaistniały drobne kłopoty.

– To tylko kobieta. Miałeś po prostu wyprowadzić ją na zewnątrz.

– Tak, pracuję nad tym. – Jack uśmiechnął się przyjacielsko. – Ralph przysłał cię, żebyś mi pomógł?

– No już, wstawaj. Ruszaj się. Wychodzimy.

– Jasne. Nie ma problemu. Nie będziesz potrzebował broni. Mam ją pod kontrolą – zapewnił, ale pistolet z lufą wielką jak armata był wycelowany prosto w jego głowę.

– Ona nam wystarczy. – Kiedy olbrzym uśmiechnął się, obwisłe wargi odsłoniły wielkie zęby. – Już cię nie potrzebujemy.

– W porządku. Domyślam się, że chcesz wziąć papiery. – Jack, wstając, złapał puszkę z sosem pomidorowym i w braku czegoś lepszego cisnął nią w olbrzyma, trafiając go w nos. Coś chrupnęło. Jack pochylił się i rzucił do przodu jak taran. Przypominało to walenie głową o ceglaną ścianę, a siła uderzenia odrzuciła ich obu na krzesło z drewnianym oparciem.

Broń wystrzeliła, wybijając w suficie dziurę wielkości pięści, po czym przeleciała przez pokój.

MJ pomyślała o ucieczce. Zanim zdołaliby się rozplątać, zdążyłaby dobiec do drzwi i uciec. Ale przypomniała sobie o Bailey i o tym, co ma w torbie. O kłopotach, w które się nieoczekiwanie wpakowała. A poza tym była zbyt wściekła, by uciekać.

Pobiegła po broń i upadła do tyłu, gdy Jack upadł na nią. Złagodziła jego upadek, więc szybko wstał, wyskoczył jak sprężyna w powietrze i obiema nogami kopnął olbrzyma w żołądek.

Niezła forma, oceniła MJ, gramoląc się na nogi. Złapała torbę, rozkręciła ją nad głową i uderzyła mocno w gładki, kulisty łeb.

Olbrzym padł na sofę, łamiąc sprężyny.

– Dewastujesz moje mieszkanie! – krzyknęła i uderzyła Jacka w bok, po prostu dlatego, że był pod ręką.

– Pozwij mnie do sądu.

Uchylił się przed ciosem pięści i zaatakował olbrzyma w podbrzusze. Ból przeniknął mu wszystkie kości, kiedy przeciwnik walnął nim o ścianę. Obrazy pospadały, szkło rozprysnęło się na podłodze. Przez mgłę zobaczył, że rudowłosa skoczyła naprzód i rzuciła się niczym rój os na atletyczne plecy mężczyzny. Kiedy ten odwrócił się z wściekłością i usiłował ją chwycić, zaczęła walić go pięściami po policzkach.

– Trzymaj go! – krzyknął Jack. – Do diabła, przytrzymaj go przez minutę!

Szukając czegoś odpowiedniego, chwycił to, co zostało z nogi od stołu, i ruszył do ataku. Powstrzymał pierwszy cios. Tych dwoje kręciło się jak szalony, dwugłowy smok. Gdyby teraz zaatakował, mógłby rozpłatać dziewczynie głowę.

– Powiedziałem, przytrzymaj go!

– Chcesz, żebym wymalowała tarczę strzelniczą na jego twarzy, skoro przy tym jesteśmy? – Z płynącym z trzewi warknięciem zacisnęła ramiona na gardle mężczyzny, udami ścisnęła jak imadłem jego szeroki, potężny tors i krzyknęła: – Uderz go, na litość boską! Przestań się czaić i uderz go!

Jack uniósł nogę od stołu jak pałkarz z dwoma uderzeniami na koncie i zamachnął się z całej siły. Noga od stołu rozleciała się jak zapałka, krew trysnęła niczym woda z fontanny. Mężczyzna runął jak podcięta sekwoja. MJ miała akurat tyle czasu, by odskoczyć.

Upadła na czworaki, z trudem chwytając powietrze.

– Co tu się dzieje? Co tu, u diabła, się dzieje?

– Nie mamy teraz czasu zastanawiać się nad tym. – Wiedziony instynktem samozachowawczym, złapał ją za rękę i pomógł wstać. – Takie typy zazwyczaj miewają towarzystwo. Chodźmy.

– Jak to chodźmy? – W drodze do drzwi złapała torbę. – Dokąd?

– Byle dalej stąd. Jak odzyska przytomność, będzie w kiepskim nastroju, a jeśli ma przyjaciela, następnym razem możemy nie mieć tyle szczęścia.

– Szczęścia, dobre sobie – mruknęła ze złością, ale biegła wraz z nim, kierując się czystym instynktem, podobnie jak on. – Ty skurczybyku! Wdarłeś się do mojego mieszkania, rozkazujesz mi, rządzisz się jak szara gęś, zrujnowałeś mi dom, a w dodatku przez ciebie omal mnie nie zastrzelono.

– Uratowałem twój tyłek.

– To ja uratowałam twój! – wrzasnęła, obrzucając go przekleństwami, gdy zbiegali z hałasem po schodach. – Jak tylko uda mi się złapać oddech, rozerwę cię na sztuki, kawałek po kawałku.

Przeskoczyli półpiętro i omal nie stratowali jednej z sąsiadek. Kobieta w rannych pantoflach ozdobionych puszkiem i z fryzurą w kształcie hełmu skuliła się, przylgnęła plecami do ściany i przycisnęła dłonie do mocno uróżowanych policzków.

– MJ, co u licha...? Co znaczyły te strzały?

– Pani Weathers...

– Nie mamy czasu. – Jack niemal uniósł MJ w powietrze i runął na następną kondygnację.

– Nie wrzeszcz na mnie, kretynie. Zapłacisz za każde zgniecione winogrono, za każdą lampę, każdą...

– Tak, tak, rozumiem. Gdzie jest wyjście ewakuacyjne?

MJ wskazała w głąb korytarza, Jack skinął głową i obydwoje wyślizgnęli się na zewnątrz, a potem za róg budynku.

Jack błyskawicznie zerknął zza osłony krzaków najpierw w górę, potem w dół ulicy. W odległości mniejszej niż pół parceli stała furgonetka bez okien, a koło niej kręcił się człowieczek o twarzy kurczęcia odziany w tandetny garnitur.

– Pochyl się – polecił Jack, zadowolony, że zaparkował oldsmobile'a przed frontem budynku. Kiedy przebiegli chodnik, prawie wrzucił MJ na przednie siedzenie samochodu.

– O Boże, co to, u diabła, jest? – Zrzuciła puszkę, na której usiadła, odkopała opakowania zaśmiecające podłogę i niespodziewanie znalazła się wśród nich, gdy Jack położył jej dłoń na karku i popchnął.

– Pochyl się! – warknął i dodał gazu. Usłyszawszy słaby świst, domyślił się, że mężczyzna o twarzy kurczęcia posłużył się karabinem maszynowym z tłumikiem.

Samochód Jacka ruszył z piskiem opon z krawężnika, na dwóch kołach skręcił za róg i wystrzelił w dół ulicy niczym rakieta. Rzucana jak piłka pingpongowa, MJ walnęła głową w deskę rozdzielczą, zaklęła i próbowała złapać równowagę, podczas gdy on manewrował swoim krążownikiem po bocznych uliczkach.

– Co ty, u diabła, wyprawiasz?!

– Znów ratuję twój tyłek, kotku. – Zerknął w lusterko wsteczne i gwałtownie skręcił w prawo. Para dzieciaków, jadąca chodnikiem na rowerach, uniosła ręce i pochwaliła ten manewr. Jack w odpowiedzi błysnął zębami w uśmiechu.

– Zwolnij tę górę śmieci. – MJ znów wczołgała się na siedzenie i dla utrzymania równowagi złapała się ręcznej dźwigni zmiany biegów. – I wypuść mnie stąd, zanim przejedziesz jakiegoś dzieciaka wyprowadzającego psa na spacer.

– Nie zamierzam nikogo przejeżdżać, a ty zostajesz. – Obrzucił ją szybkim spojrzeniem. – Jeśli nie zauważyłaś, facet z furgonetki strzelał do nas. Jak tylko się upewnię, że go zgubiliśmy i znajdę jakieś spokojne miejsce, by się ukryć, powiesz mi, o co w tym wszystkim, u diabła, chodzi.

– Nie wiem.

Spojrzał na nią groźnie.

– Kłamiesz.

Ponieważ był tego pewny, zaryzykował. Znów podjechał do krawężnika, sięgnął pod siedzenie i wyjął zapasowe kajdanki. Zanim zdążyła mrugnąć, przykuł ją do klamki. Nie wypuści jej, dopóki się nie dowie, dlaczego rzucał nim stutrzydziestokilogramowy goryl.

Żeby nie słyszeć jej wrzasków i coraz barwniejszych gróźb i przekleństw, puścił stereo na pełny regulator.

ROZDZIAŁ DRUGI

Zdecydowała, że dokopie mu przy pierwszej nadarzającej się okazji. Z całym okrucieństwem. Bez litości. Zaledwie przed dwiema godzinami była szczęśliwa, wolna, krążyła po sklepie spożywczym i jak każdy normalny człowiek robiła zakupy. To prawda, umierała z ciekawości na myśl o przedmiocie, który spoczywał na dnie jej torby, ale była przekonana, że Bailey nie bez powodu jej go przysłała i potrafi to racjonalnie wytłumaczyć.

Bailey James przytaczała ważne argumenty i udzielała racjonalnych wyjaśnień w każdej sytuacji. Była to tylko jedna z cech, które MJ tak w niej podziwiała.

Ale teraz naprawdę miała się czym martwić. Wiele wskazywało na to, że paczka, którą Bailey przesłała jej poprzedniego dnia przez kuriera, była odpowiedzialna za obecną sytuację.

Wolała jednak obwinić o wszystko Jacka Dakotę.

Wdarł się do jej mieszkania i uderzył ją. To prawda, może ona zaatakowała pierwsza, ale to w końcu naturalna reakcja, kiedy jakiś ciemny typ próbuje pakować się siłą na czyjeś terytorium. W każdym razie była to naturalna reakcja MJ. Za czasów szkolnych z reguły najpierw uderzała, a potem zadawała pytania. Była w tym mistrzynią.

To upokarzające, że udało mu się ją pokonać. Miała wiele kresek na swoim czarnym pasie piątej klasy i nie lubiła przegrywać.

Odpłaci mu za to.

Była przekonana, że on tkwi u źródła całego tego zamieszania. Przez niego jej mieszkanie zostało zrujnowane, wszystko porozrzucane, a w dodatku zostawili otwarte drzwi i wyłamany zamek. Nie przywiązywała się specjalnie do rzeczy, ale chodziło o zasadę. To były jej rzeczy i przez niego będzie musiała tracić czas na kupowanie nowych.

Nie dość tego – jakiś wymachujący bronią osiłek rozwalił drzwi, musiała uciekać z własnego mieszkania, by ratować życie, i wreszcie, co było najmniej przyjemne – strzelano do niej.

Wszystko bladło jednak wobec tego, że była przykuta kajdankami do klamki oldsmobile'a. Ta sytuacja doprowadzała ją do wściekłości.

Jack Dakota zapłaci jej za to.

Kim on jest, u diabła...? Łowca nagród, groźny przeciwnik w walce wręcz. Niechluj – uzupełniła, trącając stopą papierki od cukierków i papierowe kubki – i kierowca o stalowych nerwach.

W innych okolicznościach byłaby pod wrażeniem jego stylu jazdy, tego, jak panował nad tym swoim krążownikiem, płynnie biorąc łuki, z wizgiem opon pokonując zakręty, przyspieszając na żółtych światłach i przelatując ze świstem obwodnicą Waszyngtonu niczym faworyt wyścigu o Grand Prix.

Gdyby wszedł do jej baru, zawiesiłaby na nim oko, przyznała niechętnie. Od właścicielki pubu w dużym mieście wymagano czegoś więcej niż umiejętności sporządzania drinków i prowadzenia ksiąg rachunkowych. W tym fachu trzeba było umieć szybko oceniać ludzi, odróżniać awanturników od samotnych serc. I wiedzieć, jak sobie radzić z jednymi i drugimi.

Określiłaby go jako twardego faceta. Miał to wypisane na twarzy. Razem wziąwszy, całkiem niezłej twarzy, surowej i przystojnej. Tak, zawiesiłaby na nim oko, pomyślała MJ z zaciśniętymi zębami, wyglądając przez okno pędzącego samochodu. Ładni chłopcy zbytnio jej nie interesowali. Wolała mężczyzn, którzy wyglądali tak, jakby przeszli swoje, wyszli cało z paru bójek i mogli przeżyć jeszcze parę.

A ten był właśnie taki. Wystarczyło jedno spojrzenie w jego granitowoszare oczy, by zorientować się, że on nie jest z tych, którzy pozwalają, by parę zakazów stanęło im na drodze.

Ciekawe, co by zrobił mężczyzna taki jak on, gdyby wiedział, że jej zniszczona skórzana torba kryje królewski okup?

Do diabła, Bailey! Do diabła! MJ zacisnęła wolną rękę w pięść i uderzyła nią nerwowo o kolano. Dlaczego przysłałaś mi ten diament i gdzie są dwa pozostałe?

Czyniła sobie również wyrzuty, że wróciwszy do domu po zamknięciu pubu poprzedniego wieczora, nie poszła od razu do Bailey. Była jednak wykończona, a poza tym przypuszczała, że przyjaciółka śpi kamiennym snem. A ponieważ była najsolidniejszą, najbardziej praktyczną osobą, jaką znała, postanowiła po prostu poczekać na to, co z pewnością będzie bardzo rozsądnym wytłumaczeniem.

Idiotka, mówiła sobie teraz. Dlaczego założyła, że Bailey przysłała jej kamień, bo wiedziała, iż MJ będzie w domu w ciągu dnia i odbierze przesyłkę? Dlaczego uznała, że kamień to imitacja, kopia, choć w dołączonym do niego liściku przyjaciółka prosiła MJ, by się z nim nie rozstawała?

Ponieważ Bailey nie należała do kobiet, które przesłałyby komuś błękitny brylant wart ponad milion dolarów bez ostrzeżeń czy wyjaśnień. Z zawodu gemmolog, była oddana pracy, bystra i cierpliwa jak Hiob. Jak inaczej mogłaby pracować dla padalców, którzy byli jej, pożal się Boże, rodziną?

MJ zacisnęła wargi na samą myśl o przyrodnich braciach przyjaciółki. Bliźniacy Salvini zawsze traktowali Bailey jak piąte koło u wozu, jak kogoś, na kogo są skazani, ponieważ ich ojciec w testamencie zostawił jej część firmy. A ślepo lojalna wobec rodziny Bailey potrafiła ich usprawiedliwić.

Teraz MJ zastanawiała się, czy nie są przypadkiem zamieszani w tę sprawę. Może próbowali jakichś numerów? Z pewnością byli do tego zdolni. Niemniej jednak trudno było uwierzyć, że Timothy i Thomas Salvini będą na tyle głupi, by próbować zagrywek z Trzema Gwiazdami Mitry.

Tak właśnie nazywała je Bailey, i miała wtedy taki rozmarzony wyraz oczu. Trzy bezcenne niebieskie diamenty wprawione w złoty trójkąt, który kiedyś trzymał w dłoniach bóg Mitra, były teraz własnością Smithsonian Institute. Firma Salvini, wsparta fachową wiedzą Bailey, miała za zadanie ocenić kamienie, potwierdzić ich autentyczność i oszacować je.

A jeśli tym kretynom przyszło do głowy je zatrzymać?

Nie, to zbyt niedorzeczne, uznała MJ. Lepiej wierzyć, że ten cały bałagan to jakieś kosmiczne nieporozumienie, komedia omyłek.

Znacznie lepiej zrobi, jeśli skupi się na tym, by odpłacić temu typowi za zmarnowanie wolnego popołudnia.

– Jesteś martwy – powiedziała spokojnie, rozkoszując się brzmieniem własnych słów.

– Tak, cóż, każdy umiera wcześniej czy później. – Właśnie kierował się na południe autostradą numer 95 i był zadowolony, że przestała obrzucać go przekleństwami na tyle długo, by mógł zebrać myśli.

– Dla ciebie to będzie wcześniej. Dużo wcześniej. – Ponieważ był to przedłużony weekend z okazji Święta Niepodległości, na drogach panował spory ruch, ale samochody mknęły bez przeszkód.

Przez chwilę rozważała, czy nie wychylić głowy przez okno i krzyczeć o pomoc. Na pewno byłoby to potwornie upokarzające, niemniej spróbowałaby, gdyby wierzyła, że zadziała. Byłoby łatwiej, gdyby wpadli w jeden z tych nie wyjaśnionych, nieprzewidywalnych korków, które wstrzymywały ruch samochodów na przestrzeni kilometrów.

Gdzie, do diabła, podziali się policjanci z drogówki i uwielbiający obserwować ich poczynania gapie w turystycznych autokarach?

Mając w perspektywie niczym nie zmąconą jazdę, uznała, że czas pogadać z tym draniem.

– Jeśli chcesz dożyć następnego wschodu słońca, zatrzymaj to, co nazywasz samochodem, zdejmij mi kajdanki i wypuść.

– A dokąd pójdziesz? – Oderwał wzrok od drogi na chwilę, by na nią zerknąć. – Wrócisz do swego mieszkania?

– To moja sprawa.

– Już nie, siostro. Kiedy ktoś do mnie strzela, traktuję to jako osobistą zniewagę, naprawdę osobistą. Ponieważ mam nieodparte wrażenie, że stało się to za twoją przyczyną, przez jakiś czas cię zatrzymam.

Gdyby nie jechali setką, uderzyłaby go. W obecnej sytuacji pozostało jej tylko potrząsnąć kajdankami.

– Zabierz to cholerstwo.

– Nie ma mowy.

– Doigrałeś się, Dakota. Jesteśmy w Wirginii. Porwanie z przekroczeniem granicy stanu. To przestępstwo federalne – powiedziała z mściwym błyskiem.

– Przekroczyłaś ją ze mną – podkreślił. – I zostaniesz ze mną, dopóki nie dowiem się, o co w tym wszystkim chodzi. – Drzwi zagrzechotały złowieszczo, kiedy przemknął obok osiemnastokołowego tira. – Nawiasem mówiąc, powinnaś być mi wdzięczna.

– Och, z pewnością. Włamałeś się do mojego mieszkania, napadłeś na mnie, zniszczyłeś moje rzeczy i przykułeś mnie do drzwiczek samochodu.

– Gdybym tego nie zrobił, prawdopodobnie leżałabyś teraz w tym mieszkaniu z kulą w głowie.

– Przyszli po ciebie, mądralo, nie po mnie.

– Nie wydaje mi się. Nie mam długów, nie zabawiam się z niczyją żoną i ostatnio nikomu się nie naraziłem. Poza tobą. Nikt nie miał powodu nasyłać na mnie tego byczka. A co do ciebie... – znów prześliznął się wzrokiem po jej twarzy – komuś bardzo na tobie zależy, kotku.

– Tysiącom – burknęła, wyciągnęła przed siebie długie nogi i odwróciła się w jego stronę.

– Założę się. – Nie poddał się impulsowi, by popatrzeć na te nogi, jedynie o nich pomyślał. – Ale w przeciwieństwie do tych pustogłowych kretynów, którym zapadłaś w serce, ktoś interesuje się tobą naprawdę. Na tyle, żeby mnie w to wmanewrować i zgarnąć wraz z tobą.

Ralph, ty podstępny draniu.

Odsunął na bok egzemplarz „Gron gniewu” i podarty podkoszulek i sięgnął po telefon komórkowy. Trzymając kierownicę jedną ręką, drugą wystukał numer i przytrzymał słuchawkę brodą.

– Ralph, ty podstępny draniu – powtórzył, kiedy z drugiej strony ktoś odebrał.

– D... Dakota? To ty? Jeszcze jej nie dopadłeś?

– Kiedy z tym skończę, przyjadę po ciebie.

– O czym... o czym mówisz? Znalazłeś ją? Słuchaj, to prosta sprawa, Jack. D... dałem ci wszystko na tacy. Parę godzin pracy za pełną s... stawkę.

– Jąkasz się bardziej niż zwykle, Ralph. Wybawię cię z tego problemu, kiedy wcisnę ci zęby do gardła. Komu zależy na tej kobiecie?

– Posłuchaj, mam... mam tu kłopoty. Muszę wcześnie zamknąć. Długi weekend. Mam k... kłopoty osobiste.

– Nie ma takiego miejsca, w którym zdołałbyś się przede mną ukryć. Co to za pomysł z tymi fałszywymi papierami? Dlaczego mnie wystawiłeś?

– Mam k... kłopoty. Du... duże k... kłopoty.

– Teraz ja jestem twoim dużym kłopotem. – Nie przerywając rozmowy, nacisnął hamulce, płynnie wyminął kabriolet i wjechał na pas szybkiego ruchu. – Jeśli ten, kto przypiera cię do muru, próbuje ustalić, skąd dzwonię, do twojej wiadomości, jestem w samochodzie, jeżdżąc sobie tu i tam. – Pomyślał przez chwilę, po czym dodał: – A ona jest ze mną.

– Jack, posłuchaj mnie. P... posłuchaj. Powiedz mi, gdzie jesteś, pozbądź się jej i o... odjeżdżaj. Ja za... zaraz przyjadę. Nie wtrącaj się w to. Nie pakowałbym cię w tę robotę, ale wiedziałem, że sobie poradzisz. Teraz radzę ci jak przyjaciel, ukryj ją gdzieś, powiedz mi gdzie i odjedź. Daleko. Niepotrzebne ci to.

– Komu na niej zależy, Ralph?

– Nie musisz wie.. wiedzieć. Le... lepiej, żebyś nie wiedział. Tylko to... zrób. Dołożę jeszcze pięć kawałków. P... premię.

– Pięć kawałków? – Jack uniósł brwi. Kiedy Ralph rozstawał się dobrowolnie z pięciocentówką, było to niemal wydarzenie. – Daj dziesięć, powiedz mi, komu na niej zależy, i możemy porozmawiać o interesach.

Ucieszył się, kiedy MJ oprotestowała jego słowa gradem przekleństw i gróźb. To dodało smaczku temu blefowi.

– Dzie... dziesięć! – Ralpha niemal zamurowało, jąkał się przez całe dziesięć sekund. – Dobrze, dobrze, dziesięć patoli, ale bez nazwisk i u.. uwierz mi, Jack, ratuję ci życie. Po... powiedz mi tylko, gdzie zamierzasz ją ukryć.

Jack z ponurym uśmiechem zaproponował mu coś niewykonalnego z anatomicznego punktu widzenia, po czym się rozłączył.

– No, kotku, twoja skóra jest teraz dla mnie warta dziesięć tysięcy dolarów. Znajdziemy jakieś przyjemne, ciche miejsce, gdzie mi powiesz, dlaczego nie powinienem jej sprzedawać.

Z piskiem opon zjechał z autostrady, wziął ostry zakręt i z powrotem skierował się na północ.

W ustach jej zaschło. Chciała wierzyć, że to od krzyku, ale gardło ściskał jej strach.

– Dokąd jedziesz?

– Zacieram ślady. Niełatwo namierzyć komórkę, ale ostrożność nie zawadzi.

– Wieziesz mnie z powrotem?

Nie patrzył na nią i zachował kamienną twarz, chociaż napięcie w jej głosie sprawiło mu przyjemność. Jeśli będzie bała się wystarczająco, zacznie mówić.

– Dziesięć tysięcy to kusząca oferta, kotku. Zobaczymy, czy potrafisz mnie przekonać, że żywa jesteś warta więcej.

Dokładnie wiedział, czego szuka. Jeździł drugorzędnymi drogami, tu i ówdzie przedzierając się przez przedświąteczne korki. Zapomniał, że to długi weekend. To i tak wszystko jedno, pomyślał. Nie wyglądało na to, że będzie miał dużo okazji, by zafundować sobie zimne piwo i pooglądać pokazy fajerwerków.

Chyba że będą pochodziły od kobiety siedzącej obok.

Rzeczywiście przypominała fajerwerk. I to taki z efektami dźwiękowymi. Do tej pory musiała być nieźle przestraszona, ale trzymała się. To mu odpowiadało. Nic nie irytowało go bardziej niż płaczące kobiety. Ale przestraszona czy nie, z pewnością przy pierwszej nadarzającej się okazji spróbuje go załatwić.

Nie zamierzał jej dać tej okazji.

Przy odrobinie szczęścia, jak tylko gdzieś się ulokują, wyciągnie z niej całą historię w ciągu kilku godzin.

A później pomoże jej wyplątać się z tego bałaganu. Oczywiście nie za darmo. Nie musi to być jednak wygórowane wynagrodzenie. Był nieźle wkurzony i doszedł do wniosku, że w jego interesie leży zająć się tym, kto go na nią nasłał.

Kimkolwiek był, zadał sobie mnóstwo trudu. Ale nie wybrał najlepszych bandziorów. Nietrudno było domyślić się, jak zamierzali to rozegrać. Jak tylko złapałby ofiarę i umieścił ją w samochodzie, mężczyźni z furgonetki ruszyliby za nimi w pościg. On doszedłby do wniosku, że to akcja konkurencji i, chociaż nie zrezygnowałby z wynagrodzenia bez walki, w końcu by przegrał, bo górowali nad nim liczbą i uzbrojeniem.

Łowcy zbiegów nie wypłakują się glinom w mankiet, kiedy rywal zgarnie ich premię.

Zbiry mogłyby go lekko poturbować, może zafundować mu niewielki wstrząs mózgu, a potem puścić wolno. Ale mając w pamięci sposób, w jaki ta góra mięsa wymachiwała swoją spluwą w mieszkaniu MJ, Jack uznał, że bardziej prawdopodobne byłoby zainkasowanie świeżutkiej kuli w jakąś newralgiczną część ciała.

Ponieważ ta góra mięsa była najwyraźniej niedorozwinięta umysłowo.

A więc teraz uciekał z wściekłą kobietą u boku, mając niewiele ponad trzysta dolarów w kieszeni i ćwierć baku benzyny.

Zamierzał dowiedzieć się, jak do tego doszło.

Na północ od Leesburga w stanie Wirginia znalazł to, czego szukał. Turyści i weekendowicze, jeśli nie wiedzie się im wyjątkowo kiepsko, ominą szerokim łukiem taką walącą się norę jak Country Club Motel. Ten wciśnięty w ziemię budynek, z którego pomalowanych na zielono drzwi obłaziła płatami farba i z wyboistym parkingiem doskonale pasował do potrzeb Jacka.

Podjechał do krańca parkingu, z dala od grupy pordzewiałych wehikułów zaparkowanych obok recepcji i zgasił silnik.

– To tu przywozisz dziewczyny na randki, Dakota?

Uśmiechnął się czarująco.

– Dla ciebie wszystko, co najlepsze, kotku.

Doskonale wiedział, o czym ona myśli. Gdy ją oswobodzi, rzuci się na niego jak pantera. Jeżeli uda jej się wydostać z samochodu, pogna w stronę recepcji tak szybko, jak tylko zdołają unieść ją te niesamowicie długie nogi.

– Nie oczekuję, że mi uwierzysz – rzucił niedbale, schylając się, by odpiąć kajdanki od drzwiczek. – Chociaż nie będzie to dla mnie zabawne...

Była napięta jak struna. Czuł, jak jej ciało pręży się do skoku. Musiał być szybki i brutalny. Zanim zdążyła odetchnąć, obie ręce miała skute za plecami. Wciągnęła powietrze do krzyku, ale w tym momencie położył jej dłoń na ustach.

Szamotała się i wiła, próbowała tak wysunąć nogi, by go kopnąć, ale rzucił ją na siedzenie, twarzą w dół. Kiedy wreszcie zatkał jej usta bandaną, brakowało mu tchu.

– Skłamałem. – Ciężko chwytając powietrze, potarł świeże stłuczenie w miejscu, gdzie jej łokieć zetknął się z jego żebrami. – Może trochę mi się to podobało.

Użył podartego podkoszulka, by unieruchomić jej nogi, próbując przy tym nie zwracać zbytniej uwagi na ich długość i kształt. Ale, do diabła, przecież był tylko człowiekiem. Kiedy już była związana jak indyk, zapętlił łańcuszek kajdanek wokół dźwigni zmiany biegów i zamknął okna.

– Gorąco jak w piekle, prawda? – powiedział tonem pogawędki. – Cóż, niedługo wrócę. – Zamknął samochód i oddalił się, pogwizdując.

Chwilę zajęło MJ odzyskanie równowagi. Zdała sobie sprawę, że jest przerażona. Naprawdę, do szpiku kości przerażona. Nie mogła sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek przedtem czuła taki obezwładniający strach. Cała drżała, ale wiedziała, że musi się opanować. Tylko wówczas może uda jej się wyjść cało z tej niewiarygodnej sytuacji.

Kiedyś, jakoś tak wkrótce po otwarciu pubu, zamykała lokal późnym wieczorem. Była sama, gdy wszedł mężczyzna i zażądał pieniędzy. Wtedy też była przerażona, sparaliżowana dzikim wyrazem jego oczu, z których wyzierał narkotyczny głód. Wręczyła mu więc utarg, tak jak zalecają gliny.

A potem potraktowała go grubszym końcem pałki baseballowej, którą trzymała za barem.

Była przerażona, ale poradziła sobie.

Teraz też sobie poradzi.

Knebel doprowadzał ją do szału. Nie mogła go zsunąć ani wypluć, dała więc spokój i skupiła się na odplątywaniu kajdanków. Gdyby tylko udało jej się uwolnić ręce z dźwigni, mogłaby się zwinąć, zgiąć nogi i zyskać możność poruszania się.

Powiedziała sobie w duchu, że jest zwinna. Silna i sprytna. Nakazała sobie spokój, a tymczasem była przestraszona, bezsilna i bezradna. Wściekała się w duchu. Kajdanki mogłyby być równie dobrze przymurowane do dźwigni.

Gdyby tylko mogła spojrzeć za siebie, wykręcić się, żeby widzieć, co robi. Nie dawała za wygraną. Omal nie zwichnęła barku, ale w końcu udało jej się obrócić. Kiedy szarpnęła stalowy łańcuch kajdanek, była zlana potem.

Przerwała, zamknęła oczy i próbowała odzyskać oddech. Drżącymi palcami po omacku przesuwała wzdłuż łańcuszka, aż dotarła do gładkiej powierzchni drążka. Nie otwierając oczu, wyobrażała sobie, co robi, ostrożnie, powoli, i dotąd poruszała dłońmi, aż poczuła, że łańcuch zaczyna się zsuwać. Ramiona jej trzeszczały, kiedy zmuszała je do przyjęcia nienaturalnej pozycji.

Czuła, że coś się poddało, miała tylko nadzieję, że to nie staw barkowy, po czym padła jak kłoda, wycieńczona, ledwie żywa, w momencie gdy kajdanki zsunęły się z dźwigni.

– Do licha, niezła jesteś – skomentował Jack, kiedy szarpnięciem otworzył drzwiczki. Wyciągnął ją ze środka i przerzucił przez ramię. – Jeszcze pięć minut i mogłoby ci się udać. – Wniósł ją do obskurnego pokoju na końcu budynku. Już wcześniej otworzył z klucza drzwi samochodu i stał przez chwilę, podziwiając jej zmagania.

Teraz rzucił ją na łóżko, a MJ znowu zaczęła walczyć. Jack przewrócił ją na brzuch i po prostu położył się na jej plecach. Czekał, aż się zmęczy tym bezsensownym szamotaniem.

To też go bawiło. Właściwie nie był z siebie dumny, ale podobało mu się to. Ta kobieta miała niewiarygodną energię i niewyczerpane siły. Wyobrażał sobie, że gdyby się spotkali w innych okolicznościach, poszarpaliby tanie hotelowe prześcieradła jak szaleńcy i rozstali się jak przyjaciele.

Może faktycznie leżał na niej i wdychał jej zapach troszkę dłużej, niż to było konieczne. W końcu nie był świętym, prawda? – stwierdził w duchu samokrytycznie, kiedy uwolnił jej jedną rękę i przymocował kajdanki do żelaznego wezgłowia łóżka.

Wreszcie wstał i przegarnął dłonią włosy.

– Przez ciebie jest to dla nas obojga trudniejsze, niż mogłoby być – powiedział.

W odpowiedzi przeszyła go morderczym spojrzeniem płonących zielonych oczu. Brakowało mu powietrza i wiedział, że to nie z powodu tej ostatniej drobnej utarczki. Jędrne, smukłe ciało przyciśnięte do jego ciała błyskawicznie go podnieciło.

Nie chciał być podniecony.

Odwrócił się do niej plecami, włączył telewizor i nastawił głos na pełną moc. MJ zdążyła już wyrwać knebel wolną ręką i syczała teraz jak wąż.

– Możesz wrzeszczeć, jeśli masz ochotę – powiedział, wyjął mały nóż i przeciął sznur telefonu. – Trzy następne pokoje są wolne, więc nikt cię nie usłyszy. – Uśmiechnął się szelmowsko. – Poza tym rozgłosiłem w recepcji, że jesteśmy w podróży poślubnej, więc jeśli coś usłyszą, nie będą nam przeszkadzać. Za minutę wracam.

Wyszedł, zamykając za sobą drzwi na klucz.

MJ była w rozterce. Co się z nią dzieje? Przez chwilę, tylko przez jedną szaloną chwilę, kiedy przycisnął ją swym ciałem do materaca, poczuła w członkach słodką słabość. Obudziło się w niej pragnienie, by wziął ją w ramiona.

To było chore.

Przez tę jedną szaloną chwilę wyobraziła sobie, że on zdziera z niej ubranie, dotyka ustami i dłońmi, rozpala do białości, by w końcu omdlała z rozkoszy.

Co więcej, pragnęła tego.

Wzdrygnęła się, chcąc wierzyć, że była to tylko jakaś nietypowa reakcja na szok.

Nie należała do kobiet, które unikają kontaktów z mężczyznami, nie stroniła od seksu. Ale nie oddawała się nieznajomym, mężczyznom, którzy ją przewracali na ziemię, wiązali i rzucali na łóżko w jakimś tanim motelu.

On też był podniecony. Nie była tak naiwna ani tak wstrząśnięta, żeby nie być świadoma reakcji jego ciała. Z trudnością opanowała oddech. Nie zamierzał jej zgwałcić. Nie chciał seksu. Chciał... Bóg jeden wie czego.

Nie czuj, powiedziała sobie. Tylko myśl. Daj spokój głupstwom i myśl.

Powoli otworzyła oczy i rozejrzała się po pokoju.

Był po prostu odrażający.

Najwidoczniej jakieś wprowadzone w błąd stworzenie pomyślało, że wykorzystanie kłującego w oczy połączenia barw pomarańczowej i niebieskiej zmieni tandetnie umeblowany ciasny pokoik w coś egzotycznego.

Trudno o większą omyłkę.

Zasłony były cienkie jak papier i wyglądało na to, że równie nietrwałe, ale Jack zaciągnął je szczelnie na wąskim oknie od frontu, więc pokój był pogrążony w mroku.

Z telewizora stojącego na rozklekotanym szarym stoliku rozbrzmiewał fatalnie zdubbingowany film o Herkulesie. Jedyna komoda była upstrzona zachodzącymi na siebie krążkami od wody. Obok łóżka stała metalowa skrzynka. Za parę dolarów w piętnastocentówkach można było zafundować sobie masaż „tańczącymi paluszkami”. Oto imprezka.

Żółta szklana popielniczka na nocnym stoliku nie wyglądała na wystarczająco ciężką, by posłużyć jako skuteczna broń. Mimo hałasu dobiegającego z telewizora słyszała wycie klimatyzatora, który w najmniejszym stopniu nie chłodził pokoju.

Przy wąskich drzwiach, zapewne prowadzących do łazienki, wisiała krzykliwa reprodukcja przedstawiająca wiejski krajobraz na jesieni z obowiązkową czerwoną stodołą i krowami o tępych mordach.

Sięgnęła nad głowę i wymacała lampę przy łóżku. Była z jaskrawoniebieskiego szkła, okopcona i pożółkła, ale miała swoją wagę. Mogła okazać się przydatna.

Słysząc zgrzyt klucza w zamku, odłożyła lampę i wbiła wzrok w drzwi.

Wszedł do środka z małą czerwono-białą turystyczną lodówką. Postawił ją na komodzie. Serce zaczęło jej walić jak młotem, kiedy zobaczyła, że jej torba wisi mu na ramieniu, ale rzucił ją na podłogę przy łóżku tak niedbale, że znów się odprężyła.

Diament jest wciąż bezpieczny, pomyślała. Tak samo pojemnik z gazem łzawiącym, otwieracz do puszek i rolka pięciocentówek, które z przyzwyczajenia nosiła jako broń.

– Nic nie sprawia mi większej przyjemności niż naprawdę kiepski film – odezwał się i zamilkł, podziwiając, jak Herkules walczy z kilkoma groźnie wyglądającymi wojownikami odzianymi w skóry i szczerzącymi popsute zęby. – Zawsze się zastanawiam, skąd wytrzasnęli ten dialog. Wiesz, chodzi o to, czy był równie zły po litewsku czy nie wiem po jakiemu, czy po prostu wszystko traci się w tłumaczeniu?

Wzruszając ramionami, podszedł do komody, uniósł klapę lodówki i wyjął z niej dwa napoje bezalkoholowe.

– Domyślam się, że umierasz z pragnienia. – Podszedł do niej, podał jej puszkę. – Nie jesteś typem kobiety, która odmówi, żeby zrobić mi na złość. – Jego przypuszczenie okazało się trafne. MJ chwyciła puszkę i pociągnęła solidny łyk. – Nie ma tu obsługi w pokojach – ciągnął. – Ale niedaleko jest bar, więc głód nam nie grozi. Chcesz coś zjeść teraz?

Popatrzyła na niego znad puszki.

– Nie.

– W porządku. – Usadowił się wygodnie na łóżku i uśmiechnął do niej. – W takim razie porozmawiajmy.

– Pocałuj mnie w tyłek.

Wypuścił powietrze.

– To atrakcyjna propozycja, kotku, ale ja próbuję nie myśleć o takich rzeczach. – Poklepał ją przyjaźnie po udzie. – Wracając do sprawy, tak jak ja to widzę, obydwoje jesteśmy w coś wplątani, a ty masz klucz. Jak tylko powiesz mi, kto cię ściga i dlaczego, zajmę się tym.

Ugasiwszy pierwsze pragnienie, sączyła napój powoli. Jej głos ociekał ironią.

– Ty się tym zajmiesz?

– Tak. Uważaj mnie za swego obrońcę. Kogoś w rodzaju poczciwego starego Herkulesa. – Wskazał kciukiem obraz za sobą. – Opowiesz mi o wszystkim, a ja zajmę się złymi chłopcami. Potem wystawię ci rachunek. A jeśli ta oferta pocałowania cię w tyłek będzie nadal aktualna, skorzystam z niej.

– Niech pomyślę. – Odchyliła głowę do tyłu, wytrzymując jego wzrok. – Co takiego powiedziałeś twemu staremu kumplowi Ralphowi? Och, tak. – Ściągnęła wargi i powtórzyła jego słowa.

Pokręcił tylko głową.

– Czy tak ma wyglądać rozmowa z facetem, który uchronił cię od kuli w głowę?

– To ja uratowałam cię przed kulą w głowę, kolego, chociaż mam poważne wątpliwości, czy zdołaliby w nią trafić, biorąc pod uwagę, jak jest malutka. A ty odpłaciłeś mi się, maltretując mnie, wiążąc, kneblując i zawożąc do jakiegoś taniego motelu na godziny.

– Zapewniono mnie, że zatrzymują się tu rodziny z dziećmi – odparł, nie kryjąc drwiny.

Do licha, ależ ta kobieta ma charakterek. Pluć na niego mimo jego przewagi, prowokować, by ją wziął, choć nie mogła mieć nadziei na wygraną w tym pojedynku. I seksowna jak diabli w tych obcisłych dżinsach i zmiętym podkoszulku.

– Tylko pomyśl – powiedział. – Ten bezmózgi olbrzym powiedział coś o tym, że zbyt długo się tobą zajmuję i że za dużo mówię. To nasunęło mi myśl, że nas podsłuchiwali. W furgonetce musieli mieć sprzęt do podsłuchu i zniecierpliwili się. Gdybyś wyszła ze mną od razu, jak grzeczna dziewczynka, śledziliby nas, wyczekali odpowiedni moment i porwaliby cię. Nie chcieli bezpośrednio się włączać i nie chcieli świadków.

– Ty byłbyś świadkiem – zauważyła.

– Nie przypuszczam. Pomyślałbym, że inny łowca nagród kradnie mi pracę, ale ludzie w mojej branży nie skarżą się policji. Przepadłby mi zarobek, uznałbym dzień za stracony, może nagadałbym Ralphowi. W każdym razie tak bym to sobie wytłumaczył, a Ralph pewnie naraiłby mi jakąś łatwą robótkę, żebym nie czuł się pokrzywdzony.

Zamilkł i zamyślił się na dłuższą chwilę, po czym podjął rozmowę.

– Ktoś przyparł go do muru. Chciałbym wiedzieć, kto to był.

– Nie mam pojęcia. Nie znam twojego przyjaciela Ralpha.