Rywalki 5. Korona - Kiera Cass - ebook

Rywalki 5. Korona ebook

Kiera Cass

4,3

10 osób interesuje się tą książką

Opis

Dwadzieścia lat minęło od wydarzeń z „Jedynej”. Córka Americi i Maxona – księżniczka Eadlyn nie sądzi, że uda jej się znaleźć prawdziwego partnera wśród konkursowych trzydziestu pięciu zalotników, nie mówiąc już o prawdziwej miłości . Ale czasami serce znajdzie sposób, aby nas zaskoczyć. Eadlyn musi dokonać wyboru, który okaże się trudniejszy niż ktokolwiek się mógł spodziewać…

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 280

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność




Tytuł oryginału: The Crown

Pierwsze wydanie w języku polskim © 2016 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

Redakcja: Urszula Przasnek

Korekta: Aneta Szeliga

Skład i łamanie: EKART

Copyright © 2016 by Kiera Cass. By arrangement with the author. All rights reserved.

Projekt okładki © 2016 by Gustavo Marx/Merge Left Reps,Inc.

Opracowanie graficzne okładki Erin Fitzsimmons

Polish language translation copyright © 2016 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-476-1

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat:jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2015

Skład wersji elektronicznej: Tomasz Szymański

konwersja.virtualo.pl

DLA JIMA I JENNIE CASSÓW.ZA WIELE RZECZY, ALE PRZEDE WSZYSTKIMZA STWORZENIE CALLAWAYA.

ROZDZIAŁ 1

Przykro mi – powiedziałam, szykując się na nieuniknioną gwałtowną reakcję. Gdy Eliminacje się zaczynały, wyobrażałam sobie taki ich koniec: tuziny jednocześnie wyjeżdżających kandydatów, wielu z nich nieprzygotowanych na to, że skończyła się ich chwila sławy. Jednak po kilku ostatnich tygodniach, gdy zrozumiałam, jak bardzo są życzliwi, taka zbiorowa eliminacja sprawiała, że serce mi się krajało.

Oni zachowywali się wobec mnie uczciwie, a ja teraz musiałam być nieuczciwa wobec nich.

– Wiem, że to nagła decyzja, ale ojciec, ze względu na ciężki stan mojej matki, poprosił, żebym przejęła więcej obowiązków, a ja czuję, że podołam im tylko wtedy, jeśli uda mi się ograniczyć grupę kandydatów.

– A jak się czuje królowa? – zapytał Ivan, gwałtownie przełykając ślinę.

Westchnęłam.

– Wygląda… wygląda bardzo źle.

Tata wahał się, czy powinien pozwolić mi ją odwiedzić, ale w końcu musiał ustąpić. Zrozumiałam jego opory, gdy tylko ją zobaczyłam – uśpioną, leżącą pod monitorem rejestrującym pracę jej serca. Była świeżo po operacji, w trakcie której lekarze pobrali żyłę z jej nogi, by zastąpić nią całkowicie już zużytą żyłę w klatce piersiowej.

Jeden z lekarzy powiedział, że podczas zabiegu stracili ją na minutę, ale reanimacja się powiodła. Siedziałam teraz przy łóżku i trzymałam ją za rękę. Chociaż to się może wydawać niemądre, ale garbiłam się, w przekonaniu, że dzięki temu odzyska przytomność i każe mi się wyprostować. Nie odzyskała.

– Mimo wszystko żyje. Zaś mój ojciec… on…

Raoul położył mi pocieszająco rękę na ramieniu.

– W porządku, wasza wysokość. Rozumiemy to.

Pozwoliłam, by moje oczy prześlizgnęły się po pokoju i na moment zatrzymały na każdej twarzy, którą zapisywałam w pamięci.

– Muszę się przyznać, że śmiertelnie bałam się waszej reakcji – wyznałam. Rozległy się śmiechy. – Dziękuję, że postanowiliście spróbować swoich sił i że jesteście wobec mnie tak wspaniałomyślni.

Wszedł gwardzista i odchrząknął, by zwrócić na siebie uwagę.

– Przykro mi, wasza wysokość, ale już prawie pora na nagranie. Ekipa chce sprawdzić, no… – machnął w nieokreślony sposób ręką – … włosy i inne takie.

Skinęłam głową.

– Dziękuję. Za chwilę będę gotowa.

Gdy wyszedł, znowu zwróciłam się do chłopców.

– Mam nadzieję, że wybaczycie mi to zbiorowe pożegnanie. Życzę wam wszystkim dużo szczęścia w przyszłości.

Kiedy wychodziłam, odprowadzał mnie pomruk pożegnań. Zamknęłam za sobą drzwi Salonu Kawalerskiego i przygotowałam się na to, co mnie czekało. Jesteś Eadlyn Schreave i nikt – absolutnie nikt – nie jest potężniejszy od ciebie.

Bez mamy i jej dam przechodzących w pośpiechu, bez śmiechu Ahrena wypełniającego korytarze pałac był upiornie cichy. Nic tak nie uświadamia obecności drugiej osoby jak jej zniknięcie.

Z wysoko podniesioną głową poszłam do studia.

– Wasza wysokość – przywitało mnie kilka osób, gdy tylko pojawiłam się w drzwiach. Skłonili się, unikając jednak patrzenia mi w oczy. Nie byłam pewna, czy to ze współczucia, czy dlatego, że już wiedzieli.

– Och – powiedziałam, kiedy spojrzałam w lustro. – Trochę się błyszczę. Czy możesz…?

– Oczywiście, wasza wysokość. – Dziewczyna z wprawą zaczęła mi pudrować twarz.

Poprawiłam wysoki koronkowy kołnierz sukni. Kiedy ubierałam się rano, czerń wydawała mi się stosowna, biorąc pod uwagę nastrój panujący w pałacu, ale teraz zaczęłam mieć co do tego wątpliwości.

– Wyglądam zbyt poważnie – powiedziałam zaniepokojona. – Nie jakbym była godna szacunku, tylko jakbym się zamartwiała. To niedobrze.

– Wyglądasz ślicznie, wasza wysokość. – Makijażystka musnęła moje wargi świeżym kolorem. – Tak jak twoja matka.

– Wcale nie – jęknęłam. – Moje włosy, cera ani oczy nie przypominają jej ani trochę.

– Nie o to mi chodzi. – Dziewczyna, apetycznie zaokrąglona, z puklami włosów spadającymi na czoło, stanęła koło mnie i ciepło spojrzała na moje odbicie. – Tutaj – powiedziała, wskazując moje oczy. – Kolor jest inny, ale determinacja w nich widoczna taka sama. A twoje wargi układają się w ten sam pełen nadziei uśmiech. Wiem, że z karnacji i włosów przypomina wasza wysokość babkę, ale tak naprawdę to jesteś nieodrodną córką swojej matki.

Popatrzyłam na siebie i prawie widziałam to, o czym mówiła. I w tej chwili największego osamotnienia poczułam się odrobinę mniej samotna.

– Dziękuję. To dużo dla mnie znaczy.

– Wszyscy się za nią modlimy, wasza wysokość. Królowa jest twarda.

Roześmiałam się mimo ponurego nastroju.

– Tak, przyznaję.

– Dwie minuty! – zawołał reżyser.

Weszłam na wyłożony dywanem plan, wygładzając suknię i poprawiając włosy. W studiu było zimniej niż zwykle, nawet pod reflektorami, więc gdy tylko zajęłam miejsce na pustym podium, moje ramiona pokryła gęsia skórka.

Gavril, ubrany nieco skromniej niż zwykle, ale nadal bardzo elegancki, podszedł i uśmiechnął się do mnie ze współczuciem.

– Jesteś pewna, że chcesz to zrobić? Chętnie przekażę wiadomość zamiast ciebie.

– Dziękuję, ale wydaje mi się, że powinnam to zrobić osobiście.

– Dobrze, rozumiem. A jak się czuje twoja matka?

– Godzinę temu wszystko było w porządku. Lekarze utrzymują ją w śpiączce, żeby doszła do siebie, ale wygląda na okropnie zmaltretowaną. – Zamknęłam na moment oczy, żeby się uspokoić. – Przepraszam, trochę tracę nad sobą panowanie. Ale i tak radzę sobie lepiej niż tata.

Gavril potrząsnął głową.

– Nie wyobrażam sobie, żeby ktoś mógł to przyjmować gorzej od niego. Od dnia, kiedy się spotkali, cały jego świat obracał się tylko wokół niej.

Pomyślałam o zeszłym wieczorze, o ścianie w ich pokoju zawieszonej zdjęciami, i w jednej chwili przypomniałam sobie wszystkie opowieści o początkach ich znajomości, te, którymi dopiero niedawno się ze mną podzielili. Nadal nie widziałam choćby cienia sensu w pokonywaniu niezliczonych przeszkód tylko w imię miłości, która zostawiała na koniec człowieka tak słabym.

– Byłeś przy tym, Gavrilu. Widziałeś ich Eliminacje. – Przełknęłam ślinę, nadal niepewna. – Czy to naprawdę działa? Jak?

Wzruszył ramionami.

– Twoje Eliminacje są trzecimi, jakie oglądam, i nie potrafię ci powiedzieć, jak to działa, jak loteria umożliwia znalezienie pokrewnej duszy. Powiem tak: twój dziadek nie był w moich oczach człowiekiem godnym podziwu, ale traktował swoją królową jak najważniejszą osobę na świecie. Chociaż wobec innych zachowywał się oschle, dla niej zawsze był wspaniałomyślny. Wydobywała z niego to, co najlepsze, a to i tak dużo w przypadku… No, w każdym razie znalazł właściwą kobietę.

Zmrużyłam oczy, ciekawa tego, co pominął milczeniem. Wiedziałam, że dziadek był surowym władcą, ale dopiero teraz uświadomiłam sobie, że to było właściwie wszystko, co o nim słyszałam. Tata nie opowiadał o nim zbyt wiele jako o mężu i ojcu, a ja zawsze ze znacznie większym zaciekawieniem słuchałam historii o babci.

– Jeśli chodzi o twojego tatę, to nie wydaje mi się, żeby wiedział, czego szuka. Szczerze mówiąc, nie sądzę, by wiedziała to także twoja matka, ale pasowała do niego pod każdym względem. Wszyscy wokół nich widzieli to dużo wcześniej, zanim oni sami to dostrzegli.

– Naprawdę? Nie wiedzieli?

Gavril skrzywił się.

– Prawdę mówiąc, przede wszystkim ona nie wiedziała. – Rzucił mi znaczące spojrzenie. – Wydaje mi się, że to cecha rodzinna.

– Gavrilu, jesteś jedną z nielicznych osób, którym mogę to powiedzieć. Nie chodzi o to, że nie wiem, czego szukam. Chodzi o to, że nie jestem gotowa, by tego szukać.

– Ach tak. Zastanawiałem się nad tym.

– Ale teraz jestem tutaj.

– I obawiam się, że jesteś zdana tylko na siebie. Jeśli postanowisz to kontynuować – a po wczorajszym dniu nikt nie będzie cię winił, jeśli zdecydujesz inaczej – tylko ty możesz dokonać tak ważnego wyboru.

Skinęłam głową.

– Wiem. Właśnie dlatego to takie przerażające.

– Dziesięć sekund! – zawołał reżyser.

Gavril poklepał mnie po ramieniu.

– Będę cię wspierać tak, jak tylko potrafię, wasza wysokość.

– Dziękuję.

Wyprostowałam się przed kamerą, a gdy zapaliło się czerwone światełko, postarałam się wyglądać na spokojną.

– Dzień dobry, obywatele Illéi. Ja, księżniczka Eadlyn Schreave, jestem tutaj, by poinformować was o najnowszych wydarzeniach mających miejsce w rodzinie królewskiej. Zacznę od dobrej wiadomości. – Naprawdę spróbowałam się uśmiechnąć, ale mogłam myśleć tylko o tym, jak bardzo czuję się opuszczona. – Mój najdroższy brat, książę Ahren Schreave, poślubił księżniczkę Francji Camille de Sauveterre. Chociaż data ich ślubu była dla nas pewnym zaskoczeniem, ze szczerego serca cieszymy się szczęściem młodej pary. Mam nadzieję, że wszyscy wraz ze mną będziecie im życzyć wszelkiej pomyślności na nowej drodze życie.

Umilkłam. Dasz sobie radę, Eadlyn.

– Smutną wiadomością jest to, że wczoraj wieczorem moja matka, królowa Illéi, America Schreave, przeszła poważny zawał serca.

Urwałam. Miałam wrażenie, że słowa te stały się w moim gardle tamą sprawiającą, że było mi coraz trudniej mówić.

– Królowa jest w stanie krytycznym, pozostaje pod stałą opieką lekarską. Proszę, mó…

Uniosłam dłoń do ust. Czułam, że zaraz się rozpłaczę. Że stracę nad sobą panowanie, a po tym wszystkim, co zdaniem Ahrena ludzie o mnie myśleli, nie powinnam jeszcze wydawać się słaba.

Opuściłam wzrok. Mama mnie potrzebowała. Tata mnie potrzebował. A może i kraj, chociaż trochę, także mnie potrzebował. Nie mogłam ich zawieść. Otarłam łzy i mówiłam dalej.

– Proszę, módlcie się o jej szybki powrót do zdrowia, ponieważ wszyscy ją kochamy i nadal potrzebujemy jej opieki.

Odetchnęłam głęboko. Tylko w ten sposób mogłam przetrwać między jedną chwilą a drugą. Wdech, wydech.

– Moja matka ogromnie szanowała instytucję Eliminacji, które, jak wiecie, doprowadziły do długiego i szczęśliwego małżeństwa moich rodziców. Dlatego też postanowiłam honorować to, co – jak wiem – było jej najgłębszym życzeniem, i kontynuować moje Eliminacje. Ostatnie dwadzieścia cztery godziny wiele zmieniły w mojej rodzinie i ze względu na powagę sytuacji uznałam, że przemyślaną decyzją będzie ograniczenie liczby kandydatów do Elity. Kiedyś mój ojciec ze względu na szczególne okoliczności zdecydował, że jego Elita będzie liczyła sześć osób zamiast dziesięciu, dziś ja doszłam do podobnych wniosków. W Eliminacjach pozostają więc następujący dżentelmeni: sir Gunner Croft, sir Kile Woodwork, sir Ean Cabel, sir Hale Garner, sir Fox Wesley oraz sir Henri Jaakoppi.

Wymienianie tych imion przyniosło mi dziwną pociechę, jakbym wiedziała, jak bardzo dumni byli w tej chwili i jakbym nawet na odległość mogła poczuć promieniejące z nich szczęście.

To było już prawie wszystko. Poddani wiedzieli, że Ahren wyjechał, że moja matka może umrzeć i że Eliminacje będą trwać dalej. Teraz przyszła pora na wiadomość, którą bałam się przekazać. Dzięki listowi Ahrena wiedziałam, co ludzie o mnie myślą. Z jaką reakcją się więc spotkam?

– Ze względu na ciężki stan mojej matki, mój ojciec, król Maxon Schreave, postanowił pozostać przy jej boku. – Teraz najtrudniejsze. – Dlatego też powierzył mi funkcję regentki do czasu, gdy uzna za stosowne ponownie przejąć swoje obowiązki. Aż do odwołania będę podejmować wszelkie decyzje w sprawach państwowych. Podejmuję się tego z ciężkim sercem, cieszy mnie jednak, że mogę w ten sposób pomóc moim rodzicom. Kiedy tylko będzie to możliwe, przekażemy kolejne wiadomości. Dziękuję za poświęcony mi czas i życzę udanego dnia.

Kamera przestała nagrywać, a ja zeszłam ze sceny, żeby usiąść na jednym z krzeseł, zazwyczaj zarezerwowanych dla mojej rodziny. Czułam mdłości i gdybym mogła sobie na to pozwolić, chętnie przesiedziałabym tak kilka godzin, żeby tylko się uspokoić, ale miałam za dużo do zrobienia. Pierwszą rzeczą na liście było zajrzenie jeszcze raz do mamy i taty, a potem czekała na mnie praca. W jakimś momencie dnia musiałam także spotkać się z Elitą.

Po wyjściu ze studia zatrzymałam się jak wryta, ponieważ drogę zagradzali mi chłopcy. Jako pierwszego zobaczyłam Hale’a. Rozpromienił się i podał mi kwiat.

– To dla ciebie.

Spojrzałam na nich i zobaczyłam, że każdy trzyma kwiat, czasem jeszcze z korzeniami. Domyśliłam się, że gdy tylko usłyszeli wyczytane swoje imiona, pobiegli do ogrodu i natychmiast przyszli tutaj.

– Jesteście niemądrzy – westchnęłam. – Dziękuję.

Wzięłam kwiat od Hale’a i uściskałam go.

– Wiem, że obiecywałem coś każdego dnia – szepnął. – Ale daj mi znać, jeśli powinienem ograniczyć się do dwóch rzeczy.

Uściskałam go odrobinę mocniej.

– Dziękuję.

Następny był Ean, a chociaż dotąd dotykaliśmy się, tylko pozując do zdjęć w czasie randki, nie potrafiłam się powstrzymać przed objęciem go.

– Mam przeczucie, że zostałeś do tego zmuszony – mruknęłam.

– Wziąłem kwiat z wazonu na korytarzu. Nie donieś na mnie służbie.

Poklepałam go po plecach, a on odwzajemnił ten gest.

– Wszystko będzie z nią dobrze – zapewnił. – Z wami wszystkimi.

Kile ukłuł się kolcem i teraz, gdy się ściskaliśmy, niezgrabnie trzymał krwawiący palec z dala od mojego ubrania. To było niezwykłe i sprawiło, że się roześmiałam.

– Dla uśmiechu – powiedział Henri, gdy dodawałam jego kwiat do chaotycznego bukietu.

– Dobrze, dobrze – odpowiedziałam, a on po prostu się roześmiał.

Nawet Erik przyniósł kwiat, a ja, biorąc go, uśmiechnęłam się lekko.

– To mlecz – powiedziałam.

Wzruszył ramionami.

– Wiem. Jedni zobaczą w tym chwast, inni piękny kwiat. Kwestia perspektywy.

Objęłam go. Czułam, że patrzy na pozostałych, kiedy go przytulałam, skrępowany tym, że został potraktowany tak samo jak oni.

Gunner przełknął ślinę, nie potrafił nic wykrztusić, ale objął mnie delikatnie, zanim przeszłam dalej.

Fox trzymał aż trzy kwiaty.

– Nie umiałem wybrać.

Uśmiechnęłam się.

– Wszystkie są śliczne. Dziękuję.

Fox uściskał mnie mocno, jakby potrzebował pociechy bardziej niż pozostali. Objęłam go i spojrzałam na moją Elitę.

Nie, cały ten proces nie miał sensu, ale zaczynałam rozumieć, jak to się dzieje, jak to możliwe, że w trakcie tego wszystkiego w sercu rodzi się jakieś uczucie. Na to właśnie teraz liczyłam: że jakimś cudem obowiązek i miłość spotkają się, a ja pomiędzy nimi znajdę szczęście.

ROZDZIAŁ 2

Dłonie mamy wydawały się niezwykle delikatne, niemalże papierowe. Ich dotyk przywodził na myśl wodę wygładzającą krawędzie kamienia. Uśmiechnęłam się, bo kiedyś musiała być bardzo kanciastym kamieniem.

– Czy kiedykolwiek zrobiłaś coś źle? – zapytałam. – Powiedziałaś niewłaściwe słowa, zrobiłaś coś, czego nie powinnaś?

Czekałam na odpowiedź, ale słyszałam tylko szum aparatury medycznej i pulsowanie monitora.

– Cóż, ty i tata dawniej się kłóciliście, więc musiałaś czasem nie mieć racji.

Ścisnęłam mocniej jej dłoń, starając się ją rozgrzać we własnej.

– Wygłosiłam obwieszczenia. Teraz wszyscy wiedzą, że Ahren się ożenił i że ty jesteś na razie odrobinę… niedysponowana. Ograniczyłam liczbę chłopców do sześciu. Wiem, że to bardzo ostra selekcja, ale tata powiedział, że to w porządku i że sam tak kiedyś zrobił, więc nikt nie będzie miał mi tego za złe. – Westchnęłam. – Ale mam wrażenie, że ludzie i tak znajdą coś, co będą mi zarzucać.

Zamrugałam, starając się stłumić łzy, żeby mama nie wyczuła, jak bardzo się boję. Lekarze uważali, że szok z powodu wyjazdu Ahrena stał się katalizatorem, który doprowadził ją do obecnego stanu, ja jednak nie potrafiłam przestać się zastanawiać, czy nie dokładałam codziennie po odrobinie do jej stresu. Jak krople trucizny, tak małe, że ofiara nie zorientuje się, dopóki nie straci sił.

– W każdym razie, kiedy tylko tata wróci, idę na pierwsze spotkanie z doradcami. Powiedział, że to nie powinno być szczególnie trudne. Szczerze mówiąc, wydaje mi się, że najtrudniejsze zadanie miał dziś generał Leger, bo starał się przekonać tatę, żeby poszedł coś zjeść, a tata upierał się, że zostanie tutaj z tobą. Generał nie dawał za wygraną i tata w końcu ustąpił. Cieszę się, że tu jest. To znaczy, generał Leger. To zupełnie tak jakbym miała zapasowego ojca.

Ścisnęłam jej dłoń odrobinę mocniej i pochyliłam się, żeby szepnąć:

– Ale proszę, nie chciałabym potrzebować zapasowej mamy, wiesz? Nadal cię potrzebuję. Chłopcy cię potrzebują. A tata… wygląda, jakby miał się rozsypać na samą myśl, że odejdziesz. Więc kiedy przyjdzie czas, żeby się obudzić, wrócisz do nas, zgoda?

Czekałam, żeby jej usta drgnęły, palce się poruszyły – cokolwiek, co dałoby mi znak, że mnie słyszała.

W tym momencie do pokoju wpadł tata, a zaraz za nim generał Leger. Otarłam policzki z nadzieją, że nic nie zauważą.

– Widzisz? – powiedział generał Leger. – Jej stan jest stabilny. Gdyby coś się działo, lekarze już by tutaj byli.

– Mimo wszystko wolę tu być – powiedział stanowczo tata.

– Tato, nie było cię najwyżej dziesięć minut. Czy w ogóle coś zjadłeś?

– Zjadłem. Aspen, powiedz jej.

Generał Leger westchnął.

– Powiedzmy, że zjadł.

Tata rzucił mu spojrzenie, jakiego niektórzy by się przestraszyli, ale generał tylko się uśmiechnął.

– Zobaczę, czy uda mi się przemycić trochę jedzenia tutaj, żebyś nie musiał wychodzić.

Tata skinął głową.

– Opiekuj się moją małą.

– Jasne. – Generał Leger mrugnął do mnie, a ja wstałam i razem wyszliśmy z pokoju. Od drzwi raz jeszcze spojrzałam na mamę.

Nadal spała.

W korytarzu generał podał mi ramię.

– Jesteś gotowa, prawie-królowo?

Wzięłam go pod ramię i uśmiechnęłam się.

– Nie. Ale chodźmy.

Idąc do sali narad, miałam ochotę poprosić generała Legera, żeby obszedł ze mną jeszcze raz piętro. Ten dzień był tak przytłaczający, że nie byłam pewna, czy sobie poradzę.

Nonsens – powiedziałam jednak sobie. Siedziałaś na takich spotkaniach dziesiątki razy. Niemal zawsze myślałaś dokładnie to, co mówił tata. Tak, po raz pierwszy będziesz prowadzić naradę, ale ta rola od zawsze na ciebie czekała. Na litość boską, nikt dzisiaj nie będzie ci sprawiać problemów; twoja matka właśnie przeszła zawał serca.

Energicznie otwarłam drzwi. Generał Leger szedł krok za mną. Pamiętałam, by witać mijanych dostojników skinieniem głowy. Sir Andrews, sir Coddly, pan Rasmus i jeszcze kilku mężczyzn, których znałam od lat, siedziało i przygotowywało dokumenty i długopisy. Lady Brice z dumą patrzyła, jak obeszłam stół, by zająć miejsce ojca. Taka sama duma promieniowała z generała, gdy usiadł koło niej.

– Dzień dobry. – Zajęłam miejsce u szczytu stołu i spojrzałam na leżącą przede mną cienką teczkę. Na szczęście dzisiaj było niewiele spraw do omówienia.

– Jak się czuje twoja matka? – zapytała poważnie lady Brice.

Powinnam chyba napisać odpowiedź na tabliczce, żeby nie musieć jej powtarzać.

– Nadal śpi. Nie jestem pewna, jak poważny jest jej stan w tej chwili, ale tata jest przy niej cały czas i na pewno poinformujemy, jeśli tylko nastąpi jakaś zmiana.

Lady Brice uśmiechnęła się ze smutkiem.

– Jestem pewna, że wszystko będzie dobrze. Zawsze była twarda.

Próbowałam ukryć zaskoczenie, nie wiedziałam, że lady Brice tak dobrze znała moją matkę. Szczerze mówiąc, niewiele wiedziałam o lady Brice, ale w jej głosie dźwięczała taka szczerość, że cieszyłam się, iż mam ją przy sobie w takiej chwili.

Skinęłam głową.

– Bierzmy się do roboty, żebym mogła powiedzieć jej, że pierwszego dnia w pracy udało mi się do czegoś przydać.

Rozległy się ciche śmiechy, ale mój uśmiech szybko zniknął, gdy przeczytałam pierwszą kartkę leżącą przede mną.

– Mam nadzieję, że to jakiś żart – powiedziałam sucho.

– Nie, wasza wysokość.

Spojrzałam na sir Coddly’ego.

– Jesteśmy zdania, iż było to celowe działanie mające osłabić Illéę, a jako że ani król, ani królowa nie wyrazili na to zgody, Francja praktycznie wykradła twojego brata. To małżeństwo jest zdradą stanu, więc nie mamy innego wyboru, jak tylko wypowiedzieć wojnę.

– Sir, zapewniam pana, że żadna zdrada nie wchodzi w grę. Camille to rozsądna dziewczyna. – Przewróciłam oczami, ponieważ tak naprawdę nie miałam ochoty tego przyznawać. – To Ahren jest romantykiem i jestem pewna, że to on nakłonił ją do tego, a nie na odwrót.

Zgniotłam wypowiedzenie wojny w kulkę, nie mając ochoty zastanawiać się nad tym ani chwili dłużej.

– Wasza wysokość, nie możesz tego zrobić – upierał się sir Andrews. – Stosunki między Illéą a Francją od lat były napięte.

– To bardziej kwestia osobista niż polityczna – przypomniała lady Brice.

Sir Coddly zamachał ręką.

– Tym gorzej. Królowa Daphne stosuje wobec rodziny królewskiej szantaż emocjonalny i zakłada, że nie zareagujemy. Tym razem musimy to zrobić! Proszę jej wyjaśnić, generale!

Zirytowana lady Brice potrząsnęła głową.

– Mogę tylko powiedzieć jedno, wasza wysokość – odezwał się generał Leger – że jeśli wydasz rozkaz, jesteśmy w stanie zmobilizować siły lotnicze i lądowe w ciągu dwudziestu czterech godzin. Jednakże zdecydowanie nie doradzałbym wydawania takiego rozkazu.

Andrews prychnął.

– Leger, powiedz jej, z jakim zagrożeniem musi się liczyć.

Generał wzruszył ramionami.

– Nie widzę żadnego zagrożenia. Jej brat się po prostu ożenił.

– Jeśli już – zauważyłam – to czy ślub nie powinien zbliżyć naszych krajów? Czy nie dlatego przez całe lata wydawano księżniczki za mąż za granicę?

– Ale to były planowane śluby – stwierdził Coddly tonem sugerującym, że jestem zbyt naiwna jak na tę rozmowę.

– Podobnie jak ten – odparowałam. – Wszyscy wiedzieliśmy, że Ahren i Camille pewnego dnia się pobiorą. Po prostu nastąpiło to wcześniej, niż się spodziewaliśmy.

– Ona nic nie rozumie – mruknął Coddly do Andrewsa.

Sir Andrews potrząsnął głową.

– Wasza wysokość, to jest zdrada.

– Sir, to jest miłość.

Coddly uderzył pięścią w stół.

– Nikt nie będzie waszej wysokości traktować poważnie, jeśli nie okażesz stanowczości.

Gdy jego głos przestał odbijać się echem w sali, zapadła głucha cisza. Wszyscy przy stole siedzieli bez ruchu.

– Niech więc będzie stanowczo – odparłam spokojnie. – Jest pan zwolniony.

Coddly roześmiał się i popatrzył na pozostałych dżentelmenów siedzących przy stole.

– Wasza wysokość nie może mnie zwolnić.

Przechyliłam głowę i popatrzyłam mu prosto w oczy.

– Zapewniam, że mogę. W tym momencie jestem tutaj najwyższa rangą, a pana można z łatwością zastąpić.

Chociaż lady Brice starała się to zrobić dyskretnie, zobaczyłam, że zaciska wargi, wyraźnie próbując się nie roześmiać. Tak, zdecydowanie miałam w niej sojuszniczkę.

– Musisz stanąć do walki! – upierał się.

– Nie – odparłam zdecydowanie. – Wojna stanowiłaby dodatkowe obciążenie w i tak już trudnej sytuacji. Poza tym doprowadziłaby do wrzenia w stosunkach między nami a krajem, z którym jesteśmy teraz powiązani przez małżeństwo. Nie będziemy walczyć.

Coddly pochylił głowę i zmrużył oczy.

– Nie uważasz, wasza wysokość, że zbyt emocjonalnie do tego podchodzisz?

Wstałam tak energicznie, że krzesło zgrzytnęło po podłodze.

– Pozwolę sobie założyć, że nie sugeruje pan, iż zachowuję się zbyt kobieco w tej sprawie. Ponieważ owszem, podchodzę do tego emocjonalnie.

Przeszłam wzdłuż stołu, nie odrywając wzroku od Coddly’ego.

– Moja matka leży w łóżku z rurką wetkniętą w gardło, mój brat bliźniak mieszka teraz na innym kontynencie, a mój ojciec ledwie się trzyma.

Stanęłam naprzeciwko niego i mówiłam dalej:

– Jak by tego było mało, mam jeszcze dwóch młodszych braci, których muszę uspokajać, kraj do rządzenia oraz sześciu chłopców czekających na dole, aż zaproponuję jednemu z nich moją rękę. – Coddly przełknął ślinę, a ja poczułam się odrobinę winna z powodu satysfakcji, jaka mnie ogarnęła. – Tak, podchodzę do tego emocjonalnie. Każdy, kto ma duszę i kto znalazłby się na moim miejscu, podobnie by do tego podchodził. Natomiast pan jest idiotą, sir. Jak śmie pan zmuszać mnie do tak radykalnych kroków, i to na tak wątłych podstawach? Wszyscy są świadkami, że to ja jestem królową, a pan nie będzie wywierać na mnie żadnego nacisku.

Wróciłam na szczyt stołu.

– Generale Leger?

– Tak, wasza wysokość?

– Czy w planie tego spotkania jest jakakolwiek sprawa, która nie może zaczekać do jutra?

– Nie, wasza wysokość.

– Doskonale. Możecie więc wszyscy odejść. Sugeruję, żebyście przed następnym spotkaniem przypomnieli sobie, kto tutaj rządzi.

Kiedy tylko skończyłam mówić, wszyscy, poza lady Brice i generałem Legerem, wstali i skłonili się – zauważyłam, że dość nisko.

– Byłaś wspaniała, wasza wysokość – powiedziała lady Brice, kiedy tylko zostaliśmy we trójkę.

– Naprawdę? Proszę spojrzeć na moją rękę. – Podniosłam dłoń do góry.

– Drżysz.

Zacisnęłam palce w pięść, żeby powstrzymać drżenie.

– Wszystko, co mówiłam, to prawda? Oni nie mogą mnie zmusić do podpisania wypowiedzenia wojny?

– Nie – zapewnił generał Leger. – Jak wiesz, niektórzy członkowie rady zawsze uważali, że powinniśmy podbić Europę. Myślę, że uznali to za dobrą okazję i postanowili wykorzystać twoje niewielkie doświadczenie. Ale zrobiłaś wszystko, jak należy.

– Tata nie chciałby wybuchu wojny. Zawsze uważał utrzymanie pokoju za fundament swoich rządów.

– Właśnie – uśmiechnął się generał Leger. – Byłby dumny z tego, jak broniłaś swojego stanowiska. Myślę nawet, że pójdę mu o tym opowiedzieć.

– Czy ja też powinnam tam iść? – zapytałam. Nagle rozpaczliwie zapragnęłam usłyszeć ciche piski monitora świadczące o tym, że serce mamy ciągle pracuje, ciągle się stara.

– Ty masz kraj, którym musisz rządzić. Przyniosę ci nowiny, kiedy tylko będę mógł.

– Dziękuję! – zawołałam, gdy wychodził z sali.

Lady Brice skrzyżowała ramiona.

– Czujesz się lepiej?

Potrząsnęłam głową.

– Wiem, że ta rola oznacza mnóstwo roboty. Częściowo już ją wykonywałam i patrzyłam, jak mój tata robi dziesięć razy tyle, co ja. Ale spodziewałam się, że będę miała więcej czasu, żeby się do niej przygotować. To niesprawiedliwe, że muszę zaczynać teraz, tylko dlatego że moja mama może umrzeć. W dodatku pięć minut po wzięciu na siebie całej odpowiedzialności mam podejmować decyzję dotyczącą wojny? Nie jestem na to przygotowana.

– Dobrze, zacznijmy od początku. Nie musisz sobie radzić idealnie. To tylko na pewien czas. Twoja mama poczuje się lepiej, twój tata wróci do pracy, a ty będziesz się dalej uczyć, ale bogatsza już o ogromne doświadczenie. Pomyśl, że to wspaniała okazja.

Odetchnęłam głęboko. Na pewien czas. Okazja. Dobrze.

– Poza tym nie musisz się zajmować absolutnie wszystkim. Od tego masz doradców. Przyznaję, że dzisiaj na niewiele się przydali, ale jesteśmy tutaj, więc nie musisz szukać drogi bez mapy.

Przygryzłam wargi i zastanowiłam się.

– Dobrze, to co mam teraz zrobić?

– Po pierwsze, bądź konsekwentna i wyrzuć Coddly’ego. To pokaże pozostałym, że mówiłaś poważnie. Trochę mi go szkoda, ale wydaje mi się, że twój ojciec trzymał go tylko w roli adwokata diabła, żeby spoglądać na sprawy ze wszystkich stron. I możesz mi wierzyć, nikt nie będzie za nim tęsknił – dodała sucho. – Po drugie, traktuj ten czas jako trening przed wstąpieniem na tron. Zacznij otaczać się ludźmi, którym możesz zaufać.

Westchnęłam.

– Mam wrażenie, że wszyscy oni mnie opuścili.

Lady Brice potrząsnęła głową.

– Rozejrzyj się uważnie. Masz prawdopodobnie przyjaciół w najmniej spodziewanych miejscach.

Znowu poczułam, że widzę ją w nowym świetle. Pełniła swoją funkcję dłużej niż ktokolwiek inny, wiedziała, jaką decyzję tata podjąłby w większości sytuacji i poza wszystkim, była kolejną kobietą na sali.

Lady Brice spojrzała mi w oczy, zmuszając, żebym się skoncentrowała.

– Kto zawsze będzie z tobą szczery? Kto stanie przy tobie nie dlatego, że pochodzisz z rodziny królewskiej, ale dlatego, że jesteś sobą?

Uśmiechnęłam się. Nie miałam już wątpliwości, co zrobię, gdy tylko wyjdę z tej sali.

ROZDZIAŁ 3

Ja?

– Ty.

– Jest panienka pewna?

Złapałam Neenę za ramiona.

– Zawsze mówisz mi prawdę, nawet jeśli nie mam ochoty jej słyszeć. Wytrzymujesz ze mną nawet wtedy, gdy jestem w najgorszym nastroju, no i jesteś zbyt inteligentna, by spędzać cały dzień na składaniu moich ubrań.

– Dama dworu… co to w ogóle oznacza?

– Cóż, to znaczy, że po części będziesz moją towarzyszką, co już robisz, a po części będziesz mi pomagać przy mniej efektownych zadaniach, takich jak układanie harmonogramu spotkań i pilnowanie, żebym pamiętała o jedzeniu.

– Chyba sobie z tym poradzę – powiedziała z uśmiechem.

– Och, och, jeszcze coś! – Podniosłam ręce, szykując ją na to, co będzie zapewne najbardziej ekscytującą korzyścią z nowych obowiązków. – To znaczy, że nie musisz już nosić stroju pokojówki. Idź się przebrać.

Neena roześmiała się.

– Nie wiem, czy mam cokolwiek odpowiedniego, ale postaram się znaleźć coś na jutro.

– Nonsens, poszukaj czegoś w mojej garderobie.

Spojrzała na mnie z otwartymi ustami.

– Nie mogę.

– Ależ możesz. I musisz. – Wskazałam szerokie drzwi. – Ubierz się, przyjdź do mnie do gabinetu, a resztą będziemy się zajmować dzień po dniu.

Skinęła głową i tak, jakby robiła to tysiące razy, po prostu mnie objęła.

– Dziękuję.

– To ja dziękuję.

– Nie zawiodę cię.

Odsunęłam się, żeby na nią spojrzeć.

– Wiem. A tak przy okazji, twoim pierwszym zadaniem jest znalezienie dla mnie nowej pokojówki.

– Nie ma sprawy.

– To świetnie. Do zobaczenia niedługo.

Wyszłam z pokoju, czując się lepiej dzięki świadomości, że mam kogoś po mojej stronie. Generał Leger będzie moim łącznikiem z mamą i tatą, lady Brice będzie moim głównym doradcą, a Neena pomoże mi w organizacji pracy.

Minęło dopiero kilka godzin, a ja już rozumiałam, dlaczego mama uważała, że będę potrzebować partnera. Nadal też miałam zamiar go znaleźć, potrzebowałam jednak odrobiny czasu, by się zastanowić, jak to zrobić.

Po południu zdenerwowana spacerowałam, czekając na Kile’a pod drzwiami Salonu Kawalerskiego. Ze wszystkich relacji z kandydatami nasza była najbardziej skomplikowana, a jednocześnie najprostsza na początek.

– Cześć – powiedział i podszedł, żeby mnie objąć. Nie mogłam powstrzymać uśmiechu na myśl o tym, że gdyby spróbował to zrobić miesiąc temu, natychmiast wezwałabym gwardzistów. – Jak się trzymasz?

Zastanowiłam się.

– To dziwne, ale tylko ty o to zapytałeś. – Odsunęliśmy się od siebie. – Myślę, że chyba w porządku, przynajmniej tak długo, jak długo jestem zajęta. Kiedy mam mniej roboty, natychmiast staję się kłębkiem nerwów. Tata jest wrakiem człowieka i nie daje mi spokoju to, że Ahren nie wrócił. Myślałam, że przyjedzie ze względu na mamę, ale nawet nie zadzwonił. Czy nie powinien zrobić chociaż tyle?

Przełknęłam ślinę, wiedząc, że nadmiernie się denerwuję.

Kile wziął mnie za rękę.

– Dobrze, zastanówmy się nad tym. Poleciał do Francji i tego samego dnia się ożenił. Na pewno ma tonę papierkowej roboty i inne sprawy do uporządkowania. Możliwe też, że nic nie wie o tym, co się stało.

Skinęłam głową.

– Masz rację. Poza tym wiem, że zależy mu na nas. Zostawił mi list, zbyt szczery, żebym mogła w niego wątpić.

– Sama widzisz. Wczoraj wieczorem twój tata wyglądał tak, jakby natychmiast miał potrzebować szpitalnego łóżka. Jeśli teraz siedzi przy twojej mamie i pilnuje jej, to pewnie ma wrażenie, że kontroluje sytuację, nawet jeśli tak nie jest. Ona przeszła już najgorsze, a zawsze miała ogromną wolę walki. Pamiętasz, jak przyjechał ten ambasador?

Uśmiechnęłam się złośliwie.

– Chodzi ci o tego ze Związku Paragwajsko-Argentyńskiego?

– Tak! Pamiętam to jak dzisiaj. Był dla wszystkich strasznie niegrzeczny, dwa dni z rzędu już w południe był kompletnie pijany, aż w końcu twoja mama po prostu złapała go za ucho i wyprowadziła za drzwi.

Potrząsnęłam głową.

– Pamiętam. Pamiętam też późniejsze niekończące się rozmowy telefoniczne z ich prezydentem, żeby załagodzić sprawę.

Kile machnął ręką na te szczegóły.

– Mniejsza o to. Pamiętaj tylko, że twoja matka nie siedzi bezczynnie, kiedy coś się z nią dzieje. Jeśli ktoś próbuje zrujnować jej życie, ona wyrzuca go za drzwi.

Uśmiechnęłam się.

– To prawda.

Staliśmy przez chwilę w milczeniu, a ten moment spokoju był bardzo przyjemny. Byłam mu za to wdzięczna jak nigdy wcześniej.

– Jestem dzisiaj do samego wieczora zajęta, ale może uda nam się spotkać choćby na krótko jutro wieczorem?

Kile skinął głową.

– Oczywiście.

– Mamy wiele spraw do omówienia.

Zmarszczył brwi.

– Na przykład jakich?

– Proszę o wybaczenie, wasza wysokość – gwardzista skłonił się nisko. – Ma pani gościa.

– Gościa?

Skinął głową, ale nie powiedział, kto nim jest.

Westchnęłam.

– Dobrze. Dam ci znać później, zgoda?

Kile szybko uścisnął moją rękę.

– Jasne. Powiedz mi, gdybyś czegokolwiek potrzebowała.

Uśmiechnęłam się. Wiedziałam, że mówił szczerze. W głębi duszy byłam pewna, że wszyscy młodzieńcy z tamtej komnaty przybiegliby do mnie, gdybym tylko ich potrzebowała, i było to niewielką pociechą w tym okropnym dniu.

Zeszłam po schodach, zastanawiając się, kto mógł się pojawić. Gdyby to był ktoś z rodziny, zostałby zaprowadzony do pokoju; gdyby natomiast przyszedł gubernator czy inny oficjalny gość, przekazałby wizytówkę. Kto więc był tak ważny, że nie musiał nawet oznajmiać swojej obecności?

Gdy znalazłam się na parterze, poznałam odpowiedź na moje pytanie. Jego promienny uśmiech sprawił, że oddech uwiązł mi w gardle.

Marid Illéa od lat nie przekroczył progu pałacu. Kiedy widziałam go po raz ostatni, był tyczkowatym dzieciakiem mającym problemy z podtrzymywaniem rozmowy. Ale jego zaokrąglone wtedy policzki przemieniły się teraz w szczękę zarysowaną tak ostro, że można by nią coś przeciąć, a cienkie kończyny stały się umięśnione, co było widać nawet pod idealnie skrojonym garniturem. Odwzajemnił moje spojrzenie, a chociaż ręce miał zajęte ogromnym koszem, uśmiechnął się i skłonił, jakby niczego nie trzymał.

– Wasza wysokość – powiedział. – Przepraszam, że pojawiłem się bez zapowiedzi, ale gdy tylko usłyszeliśmy o stanie twojej matki, poczuliśmy, że musimy coś zrobić. Proszę…

Podał mi kosz wypełniony prezentami. Kwiaty, książki, obwiązane wstążkami słoiki z zupą, nawet kilka wypieków wyglądających tak smakowicie, że sama miałabym ochotę się poczęstować.

– Marid – powiedziałam, a w tym słowie były jednocześnie powitanie, pytanie i nagana. – To naprawdę aż za wiele, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności.

Wzruszył ramionami.

– Różnica zdań nie wyklucza współczucia. Nasza królowa jest chora, więc przynajmniej tyle możemy zrobić.

Uśmiechnęłam się, wzruszona jego nagłym przybyciem. Dałam znak gwardziście.

– Proszę to zanieść do skrzydła szpitalnego.

Gwardzista zabrał kosz, a ja znowu spojrzałam na Marida.

– Twoi rodzice nie chcieli przyjechać?

Wsadził ręce do kieszeni i skrzywił się.

– Obawiali się, że taka wizyta zostanie odebrana bardziej jako polityczna niż osobista.

Skinęłam głową.

– Mogę to zrozumieć, ale proszę, powiedz im, żeby w przyszłości się tym nie przejmowali. Nadal są tu mile widziani.

Marid westchnął.

– Oni chyba tak nie myślą, nie po tym, jak… wyjechali.

Zacisnęłam wargi, ponieważ pamiętałam to aż nazbyt dobrze.

Po śmierci mojego dziadka August Illéa i mój ojciec ściśle ze sobą współpracowali, starając się jak najprędzej znieść system klasowy. Kiedy jednak August zaczął narzekać, że zmiany nie zachodzą dość szybko, tata wykorzystał swoje stanowisko i kazał mu trzymać się planu. Ponieważ jednak tata nie potrafił poradzić sobie ze stygmatyzacją osób należących dawniej do niższych klas, August powiedział, że powinien ruszyć „rozpuszczony tyłek” z pałacu i zobaczyć, co się dzieje na ulicach. Tata zawsze zachowywał cierpliwość, a o ile pamiętam, August zawsze był lekko poirytowany. Skończyło się to wielką kłótnią, po której August i Georgia spakowali swoje rzeczy i nieśmiałego syna, a potem wyjechali, ponurzy jak chmury gradowe, pełni żalu i złości.

Od tamtej pory raz czy dwa razy słyszałam Marida występującego w radio, komentującego wydarzenia polityczne lub udzielającego porad ekonomicznych, ale teraz dziwnie się czułam, gdy jego głos był dopasowany do ruchu warg, a on sam uśmiechał się swobodnie. Kiedy był młodszy – pamiętałam to dobrze – bardzo się garbił.

– Szczerze mówiąc, nie rozumiem, dlaczego nasi ojcowie ostatnio nie rozmawiają ze sobą. Z pewnością widzicie problemy z dyskryminacją wynikającą z dawnych podziałów klasowych, co staramy się zwalczać. Myślałam, że któryś z nich w końcu złamie się i odezwie do drugiego. Tu już nie chodzi o urażoną dumę.

Marid podał mi ramię.

– Może przejdziemy się i porozmawiamy?

Wzięłam go pod ramię i ruszyliśmy przed siebie korytarzem.

– No cóż, wasza wysokość…

– Proszę, Maridzie, jestem Eadlyn. Znałeś mnie, zanim jeszcze się urodziłam.

Uśmiechnął się.