Uzyskaj dostęp do tej i ponad 240000 książek od 14,99 zł miesięcznie
Wiktoriański Londyn pełen mgły, sekretów i zbrodni, wobec których Scotland Yard pozostaje bezradny.
Przy Baker Street 221B rozstrzygają się losy spraw, o których milczy prasa. Szantaż zagrażający europejskiej dynastii, tajemnicza Liga Rudowłosych, złowieszcze pięć pestek pomarańczy czy śmiertelne zagrożenie kryjące się pod postacią cętkowanej przepaski – tam, gdzie inni widzą jedynie ślepy zaułek lub nieszczęśliwy wypadek, Sherlock Holmes dostrzega misterną sieć poszlak.
Dwanaście najsłynniejszych opowiadań Arthura Conana Doyle’a, spisanych ręką wiernego doktora Johna Watsona, to kwintesencja literatury detektywistycznej. To właśnie tutaj na scenę wkracza niezapomniana Irene Adler – jedyna osoba, która zdołała przechytrzyć mistrza dedukcji.
Usiądź w fotelu, zapal lampę i sprawdź, czy zdołasz rozwiązać zagadkę, zanim zrobi to najsłynniejszy detektyw świata.
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 417
Rok wydania: 2026
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Dla Sherlocka Holmesa zawsze była „Kobietą”. Rzadko słyszałem, by nazywał ją inaczej. W jego oczach przyćmiewała wszystkie inne przedstawicielki swojej płci i górowała nad nimi. Nie znaczy to jednak, że żywił do Irene Adler uczucie zbliżone do miłości. Wszelkie emocje, a ta w szczególności, budziły odrazę w jego chłodnym, precyzyjnym, lecz wspaniale zrównoważonym umyśle. Był, jak sądzę, najdoskonalszą maszyną do rozumowania i obserwacji, jaką kiedykolwiek widział świat, ale w roli kochanka znalazłby się w fałszywym położeniu. O czulszych uczuciach nigdy nie mówił inaczej niż z drwiną i szyderstwem. Dla obserwatora były one czymś godnym podziwu – doskonale pozwalały uchylić zasłonę skrywającą ludzkie pobudki i postępowanie. Jednak gdyby wytrawny myśliciel dopuścił, by wtargnęły w jego subtelny i precyzyjnie wyregulowany temperament, wprowadziłby czynnik zakłócający, który mógłby podać w wątpliwość wszystkie jego wnioski. Ziarnko piasku w czułym instrumencie czy pęknięcie w jednej z jego silnych soczewek nie byłyby dla natury takiej jak jego bardziej zgubne niż gwałtowne uczucie. A jednak istniała dla niego jedna kobieta i była nią Irene Adler – zdecydowanie nieświętej pamięci.
Niedawno się ożeniłem i z tego powodu w ostatnim czasie rzadko widywałem się z moim starym przyjacielem, Sherlockiem Holmesem. Szczęście rodzinne i sprawy osobiste całkowicie wypełniały mi czas, jak to zwykle bywa, gdy ktoś przechodzi życiowy przełom i zakłada własne ognisko domowe. Tymczasem Holmes, który całą swoją cygańską duszą nienawidził wszelkich form życia towarzyskiego, pozostał w naszym mieszkaniu przy Baker Street, zagrzebany w książkach. Z tygodnia na tydzień przechodził od kokainy do ambicji, pierwszym z tych środków sztucznie usypiając nerwy, a drugim na nowo pobudzając je do energicznego działania. Wciąż też pracował nad swoim studium rozmaitych zbrodni i typów przestępców, poświęcając znakomite zdolności i wrodzony dar bystrej obserwacji na odnajdywanie kluczy do tajemnic, które na próżno usiłowała wyjaśnić policja. Od czasu do czasu i do mojego zacisza docierały echa jego niestrudzonej działalności – wieści o wezwaniu do Odessy w sprawie zabójstwa Trepowa, o wyjaśnieniu niezwykłej tragedii braci Atkinsonów w Trincomalee i wreszcie o misji, którą tak dyskretnie i skutecznie wypełnił na rzecz holenderskiej rodziny królewskiej. Poza tym jednak nie wiedziałem wówczas o moim dawnym przyjacielu i towarzyszu nic ponad to, czego dowiadywali się wszyscy czytelnicy gazet.
Pewnego wieczoru – było to 20 marca 1888 roku – wracając od pacjenta (powróciłem bowiem do prywatnej praktyki lekarskiej), przechodziłem przez Baker Street. Kiedy zbliżyłem się do tak dobrze mi znanych drzwi, które zawsze będą mi się kojarzyć z czasem moich zalotów i z mrocznymi wydarzeniami opisanymi w „Studium w szkarłacie”, ogarnęła mnie nieprzeparta chęć, by odwiedzić Holmesa i dowiedzieć się, jakiej to znów tajemniczej czy zagmatwanej sprawie poświęca obecnie swoje siły. Jego mieszkanie było rzęsiście oświetlone, a na zasłoniętym oknie kilkakrotnie mignął mi cień jego wysokiej, chudej sylwetki. Z głową opuszczoną na piersi i z rękami założonymi do tyłu przemierzał pokój szybkim, nerwowym krokiem, pogrążony w głębokim zamyśleniu. Zbyt dobrze znałem jego przyzwyczajenia i nastroje, by nie domyślić się od razu, że jego umysł zaciekle nad czymś pracuje. Najwidoczniej otrząsnął się z odrętwienia, w które wprowadzał się sztucznymi środkami, i znów tropił jakąś zagadkę. Zadzwoniłem i po chwili znalazłem się w pokoju, który niegdyś z nim dzieliłem.
Sherlock nie przyjął mnie zbyt wylewnie, od razu jednak poznałem, że ucieszył się z mojego przybycia. Zresztą rzadko okazywał uczucia. Powiedział zaledwie kilka słów, ale mocno uścisnął mi dłoń i z przyjaznym uśmiechem usadził mnie w najwygodniejszym fotelu. Następnie postawił obok mnie pudełko cygar i wskazał stojącą w rogu pokoju szafkę, w której zawsze trzymał kilka butelek dobrego wina i parę karafek wykwintnych likierów. W końcu stanął przed kominkiem, na którym płonął ogień, i zaczął mi się badawczo przyglądać.
– Małżeństwo ci służy, Watsonie – odezwał się po chwili. – Zdaje mi się, że przytyłeś jakieś siedem i pół funta, odkąd cię ostatnio widziałem.
– Przybyło mi siedem funtów – odparłem.
– Doprawdy? Sądziłem, że trochę więcej, choć tylko odrobinę. I jak widzę, znów praktykujesz? Nie wspominałeś, że zamierzasz wrócić do kieratu.
– Skąd o tym wiesz?
– Patrzę na ciebie i wyciągam wnioski. Wiem także, że niedawno chodziłeś po mieście w czasie ulewy i że masz bardzo niedbałą i leniwą służącą.
– Mój drogi Holmesie – powiedziałem – przestań, proszę. Gdybyś żył kilka stuleci wcześniej, spalono by cię na stosie. Rzeczywiście, w zeszły czwartek pojechałem na wieś i w okropną ulewę wróciłem do domu cały przemoczony i zabłocony. Nie mam jednak pojęcia, skąd możesz o tym wiedzieć, skoro natychmiast się przebrałem. Co zaś do Mary Jane, to faktycznie jest bardzo niedbała i moja żona już ją nawet zwolniła, ale jak, do licha, na to wpadłeś?
Holmes zaśmiał się cicho i z zadowoleniem zatarł wąskie, nerwowe dłonie.
– Przecież to takie proste! – odparł. – Doskonale widzę, że na wewnętrznej stronie twojego lewego buta, akurat teraz zwróconej ku światłu, skóra tuż nad podeszwą jest w jednym miejscu sześciokrotnie nacięta. Mógł to zrobić tylko ktoś, kto bardzo nieuważnie zeskrobywał jakimś ostrym narzędziem błoto z brzegów podeszwy. Stąd mój podwójny wniosek: że wychodząc w niepogodę, musiałeś się bardzo zabłocić oraz że masz obecnie w służbie wyjątkowo niedbały i niezręczny okaz londyńskiej pokojówki. Co do twojej praktyki, to doprawdy musiałbym być wyjątkowo tępy, gdybym w dżentelmenie, który pachnie jodoformem, ma na prawym palcu wskazującym plamkę od azotanu srebra, a z boku cylindra wybrzuszenie zdradzające, gdzie schował stetoskop, nie rozpoznał od razu praktykującego lekarza!
Uśmiechnąłem się, słysząc te słowa – popis zdumiewającej szybkości i swobody wnioskowania.
– Kiedy słucham, jak rozumujesz – powiedziałem – wszystko wydaje mi się tak proste, że chyba i ja bym potrafił. A jednak za każdym razem, gdy tak przede mną rozwijasz dowody swojej bystrej obserwacji, nie mogę wyjść ze zdumienia. A przecież mam równie dobry wzrok jak ty!
– Owszem – odparł, zapalając papierosa i sadowiąc się w fotelu. – Widzisz dobrze, ale nie obserwujesz. Różnica jest oczywista. Na przykład kamienne schody, które prowadzą od drzwi wejściowych do tego pokoju – widziałeś je zapewne wiele razy?
– O tak! Bardzo wiele razy!
– Ile? Podaj liczbę.
– No, myślę, że z pewnością kilkaset.
– W takim razie powiesz mi chyba, ile mają stopni?
– Ile stopni? Nie mam pojęcia!
– No właśnie. Patrzyłeś na nie, ale ich nie obserwowałeś. A ja wiem dokładnie, że stopni jest siedemnaście, bo patrząc, zarazem je policzyłem – czyli obserwowałem. Ale à propos: wiem, że zawsze interesowały cię moje kryminalne przygody, a niektóre nawet opisałeś, przypuszczam więc, że i to cię zaciekawi. – Mówiąc to, podał mi leżący na stole arkusik grubego, różowego papieru listowego. – Przyszło ostatnią pocztą. Przeczytaj!
List, który mi podał, nie miał ani podpisu, ani daty i brzmiał następująco:
„Pewien pan, który pragnie pomówić z Panem Holmesem w bardzo ważnej sprawie, odwiedzi Go dziś za kwadrans ósma. Usługi, jakie Pan Sherlock Holmes oddał niedawno jednemu z europejskich domów panujących, wystarczą mi za dowód, że można Mu powierzyć sprawy najwyższej wagi, wymagające największej dyskrecji. Takie o Panu sprawozdanie ze wszystkich stron otrzymaliśmy. Proszę więc Pana Holmesa, by zechciał być w domu o wskazanej godzinie i nie brał za złe zapowiedzianemu gościowi, że przybędzie w masce”.
– Kryje się za tym jakaś tajemnica! – zauważyłem. – Domyślasz się już czegoś?
– Nie mam jeszcze żadnych danych. A uważam, że teoretyzowanie, zanim się je zgromadzi, to wielki błąd. Człowiek nieświadomie zaczyna naginać fakty do teorii, zamiast budować teorię na podstawie faktów. Ale co sądzisz o samym liście?
Przyjrzałem się dokładnie pismu i papierowi.
– Zdaje mi się, że autor tego listu jest człowiekiem zamożnym – powiedziałem, usiłując naśladować sposób rozumowania mojego przyjaciela. – Taki papier nie może kosztować mniej niż pół korony za paczkę. Jest szczególny, bardzo gruby i sztywny.
– Szczególny to właściwe słowo – odparł Holmes. – W każdym razie nie wyprodukowano go w Anglii. Spójrz na niego pod światło.
Zrobiłem, jak kazał, i zobaczyłem znaki wodne: duże E z małym g, P oraz duże G z małym t, wplecione w fakturę papieru.
– No i co? Co o tym sądzisz? – zapytał Holmes.
– To bez wątpienia nazwa producenta, a raczej jego monogram.
– Nic podobnego. G z małym t oznacza „Gesellschaft”, czyli po niemiecku „spółka”. To zwyczajowy skrót, podobnie jak nasze „Co”. P to oczywiście „Papier”. Teraz litery Eg. Zajrzyjmy do słownika geograficznego.
Zdjął z półki ciężki tom w brązowej oprawie.
– Eglow, Eglonitz... jest: Egria. Miejscowość w kraju niemieckojęzycznym, w Bohemii, niedaleko Karlsbadu, „znana jako miejsce śmierci Wallensteina, a także z licznych hut szkła i papierni”. Ha, ha, mój drogi, co o tym sądzisz?
Roześmiał się, oczy mu zabłysły, a z papierosa wypuścił triumfalnie wielki, błękitny kłąb dymu.
– Papier wyprodukowano w Bohemii – powiedziałem.
– Właśnie. A list napisał Niemiec. Zauważyłeś osobliwą budowę zdania: „Takie o Panu sprawozdanie ze wszystkich stron otrzymaliśmy”? Ani Francuz, ani Rosjanin nigdy by tak nie napisał. Tylko Niemcy potrafią tak nieuprzejmie traktować czasowniki. Pozostaje więc jedynie ustalić, czego chce ów Niemiec, który pisze na papierze z Bohemii i woli nosić maskę, niż pokazać twarz. A jeśli się nie mylę, właśnie nadchodzi, by rozwiać wszystkie nasze wątpliwości.
Gdy kończył mówić, z ulicy rzeczywiście dobiegł mnie stukot końskich kopyt i turkot kół przed domem, a zaraz potem ktoś energicznie zadzwonił do drzwi.
Holmes cicho gwizdnął.
– Para koni, sądząc po odgłosie – stwierdził i wyjrzał przez okno. – Tak – ciągnął. – Elegancki kryty powóz i para pięknych koni, każdy wart co najmniej sto pięćdziesiąt gwinei. W tej sprawie chodzi o pieniądze, Watsonie, jeśli nie o coś więcej.
– Chyba lepiej będzie, jeśli już pójdę, Holmesie – powiedziałem.
– Nawet o tym nie myśl, doktorze. Czułbym się zagubiony bez mojego Boswella. A poza tym ta historia zapowiada się ciekawie. Szkoda byłoby ją przegapić.
– Ale co powie twój klient?
– Nie przejmuj się nim. Możliwe, że obaj będziemy potrzebowali twojej pomocy. O, już idzie. Usiądź więc z powrotem w fotelu i poświęć nam całą swoją uwagę.
Ciężkie, powolne kroki, które rozlegały się na schodach i w korytarzu, ucichły nagle przed drzwiami. Po chwili ktoś mocno zapukał.
– Proszę wejść! – zawołał Holmes.
Do pokoju wszedł mężczyzna mierzący zapewne sześć stóp i sześć cali wzrostu, o herkulesowym torsie i potężnych kończynach. Jego bogaty strój niewątpliwie świadczył o zamożności, lecz w Anglii uznano by go raczej za przejaw złego gustu. Miał na sobie dwurzędowy, sięgający kolan surdut, zdobiony z przodu pasmanterią; kołnierz, rękawy, a nawet dolny brzeg obszyto szerokimi pasami karakułów. Narzucona na ramiona ciemnoniebieska peleryna była podszyta jedwabiem w kolorze płomienia i spięta pod szyją wielkim berylem. Ciemne spodnie, wpuszczone w bogato obszyte futrem buty z cholewami do połowy łydek, dopełniały wrażenia barbarzyńskiego przepychu, jakie sprawiał cały wygląd przybysza. W ręku trzymał kapelusz z szerokim rondem, a czarną maskę, zakrywającą górną połowę twarzy, musiał nałożyć w ostatniej chwili, bo wchodząc, wciąż ją poprawiał. Spod maski wyłaniała się reszta twarzy: gruba, wysunięta dolna warga oraz długi, prosty podbródek, świadczący o skrajnej stanowczości, a może nawet o uporze.
– Otrzymał pan mój list? – zapytał głębokim, ostrym głosem z wyraźnym niemieckim akcentem. – Uprzedzałem pana o swojej wizycie. – Mówiąc to, spoglądał kolejno na każdego z nas.
– Proszę, niech pan usiądzie – powiedział Holmes. – Oto mój przyjaciel i współpracownik, doktor Watson, który jest na tyle uprzejmy, że pomaga mi w niektórych trudnych sprawach. Z kim mam zaszczyt?
– Może pan mnie nazywać hrabią von Kramm. Przypuszczam, że pański przyjaciel jest człowiekiem honoru i na tyle dyskretnym, że mogę mu powierzyć tajemnicę niezwykłej wagi. W przeciwnym razie wolałbym rozmawiać wyłącznie z panem.
Natychmiast wstałem, by wyjść z pokoju, ale Holmes chwycił mnie mocno za rękę i posadził z powrotem na miejscu.
– Albo z nami oboma, albo z żadnym – oświadczył stanowczo. – Wszystko, co chce mi pan powiedzieć, może usłyszeć także doktor Watson!
Hrabia wzruszył szerokimi ramionami.
– W takim razie – powiedział – muszę zobowiązać panów obu do zachowania absolutnej dyskrecji przez dwa lata. Później sprawa ta straci znaczenie, nawet gdyby moje nazwisko wyszło na jaw. Nie przesadzam jednak ani trochę, twierdząc, że jej ujawnienie w tej chwili mogłoby wywrzeć ogromny wpływ na losy Europy.
– Zobowiązuję się do zachowania całkowitej dyskrecji – odparł Holmes.
– Ja również – dodałem.
– Zechcą panowie wybaczyć, że noszę maskę – ciągnął dziwny gość Sherlocka – ale wysoko postawiona osobistość, w której imieniu przychodzę z panami pertraktować, wyraźnie życzyła sobie, by jej wysłannik pozostał dla panów anonimowy. Muszę też wyznać, że przedstawiłem się panom fałszywym nazwiskiem.
– Wiedziałem o tym – rzucił sucho Holmes.
– Okoliczności wymagają najwyższej delikatności. Chodzi o to, by uchronić pewien panujący dom przed wielkim skandalem, który mógłby go poważnie skompromitować. Trzeba tego uniknąć za wszelką cenę. Mówiąc otwarcie, sprawa dotyczy dynastii Ormsteinów, dziedzicznych królów Bohemii.
Holmes rozsiadł się wygodnie w fotelu i przymknął oczy.
– I o tym również już wiedziałem – szepnął.
Przybysz spojrzał z wyraźnym zdziwieniem na niedbale rozciągniętą w fotelu postać najbystrzejszego detektywa w Europie. Holmes leniwie uniósł powieki i popatrzył na swego gościa o herkulesowej posturze.
– Gdyby Wasza Królewska Mość raczył mi opowiedzieć, o jaką sprawę chodzi – rzekł powoli – byłoby mi znacznie łatwiej udzielić rady.
Klient Sherlocka zerwał się nagle z krzesła i zaczął chodzić po pokoju szybkim, nerwowym krokiem. W końcu gwałtownym ruchem zdarł z twarzy maskę i cisnął ją na podłogę.
– Zgadł pan! – zawołał. – Tak, jestem królem. Zresztą dlaczego miałbym to dłużej ukrywać?
– Istotnie, nie widzę powodu – odparł spokojnie Holmes. – Przecież wiedziałem o tym, zanim Wasza Królewska Mość odezwał się choćby słowem.
Nasz osobliwy gość znów usiadł i przesunął dłonią po wysokim, białym czole.
– Chciałbym jednak, żeby pan pojął... Musi pan zrozumieć, że nie mam zwyczaju osobiście zajmować się takimi sprawami. Tej jednak nie mogłem powierzyć żadnemu pośrednikowi, bo w ten sposób oddałbym się całkowicie w jego ręce! W nadziei, że nie odmówi mi pan rady, przybyłem incognito z Pragi do Londynu!
– W takim razie proszę, niech Wasza Królewska Mość mówi – powiedział Holmes, znów przymykając powieki.
– Będę się streszczał. Okoliczności sprawy są następujące: przed pięciu laty, podczas dłuższego pobytu w Warszawie, poznałem pewną znaną awanturnicę, Irene Adler. To nazwisko zapewne nie jest panu obce.
– Doktorze, bądź tak dobry i zajrzyj do mojego skorowidza – poprosił Holmes, nie otwierając oczu.
Już przed kilku laty zaczął systematycznie spisywać wszystko, co usłyszał o różnych osobach i sprawach, tak że trudno byłoby wskazać nazwisko, miejscowość czy wydarzenie, którego nie miałby w swoim „skorowidzu” – jak nazywał notatnik – i o którym nie mógłby udzielić bliższych informacji. Tym razem również znalazłem życiorys wspomnianej przez króla kobiety między notatką o pewnym hebrajskim rabinie a biografią jakiegoś kontradmirała, autora rozprawy o rybach głębinowych.
– Masz? – zapytał Sherlock. – Dobrze, zobaczmy więc, co o niej wiemy. Hm! Urodzona w New Jersey w 1858 roku. Kontralt. La Scala. Primadonna Opery Cesarskiej w Warszawie. Aha! Wycofała się ze sceny! Tak! Mieszka w Londynie, dobrze. Jak rozumiem, Wasza Królewska Mość związał się z tą młodą osobą i napisał do niej kilka kompromitujących listów, które chciałby teraz odzyskać. Czy tak?
– Tak! Dokładnie tak, ale skąd pan...?
– Czy doszło do potajemnego ślubu?
– Nie.
– Czy istnieją jakieś dokumenty prawne albo oficjalne zobowiązania?
– Żadne.
– W takim razie nie rozumiem Waszej Królewskiej Mości. Gdyby ta młoda osoba zechciała wykorzystać te listy dla zysku lub w jakimkolwiek innym celu, jak udowodniłaby ich autentyczność?
– Ależ mój charakter pisma...
– Phi! Można go podrobić!
– Listy napisano na specjalnym papierze, wytwarzanym wyłącznie na mój użytek.
– Mógł zostać skradziony!
– A moja pieczęć?
– Również mogła zostać podrobiona.
– A moja fotografia?
– Mogła zostać kupiona.
– Ależ... na tej fotografii jesteśmy oboje... razem!
– Och, to źle! Wasza Królewska Mość popełnił błąd. To bardzo niedobrze!
– Straciłem wtedy głowę!
– Wasza Królewska Mość poważnie się skompromitował.
– Byłem wówczas bardzo młody, a przy tym byłem jedynie następcą tronu. Teraz mam zaledwie trzydzieści lat.
– Koniecznie trzeba odzyskać tę fotografię.
– Dotąd wszelkie próby w tym kierunku spełzły na niczym.
– Czy Wasza Królewska Mość próbował dopiąć celu za pomocą pieniędzy?
– Ona nie chce oddać tej fotografii za żadną cenę!
– Hm! W takim razie trzeba ją wykraść!
– Podjęto już pięć prób. Dwukrotnie opłaceni przeze mnie włamywacze przetrząsnęli jej mieszkanie, raz przechwyciliśmy jej bagaże w czasie podróży, by je przeszukać, a dwa razy zatrzymano ją samą. Wszystko na próżno.
– Nie znaleziono żadnego śladu?
– Najmniejszego!
Holmes się roześmiał.
– Cóż za zabawna historia!
– Dla mnie jest ona bardzo poważna! – odparł król karcącym tonem.
– Tak, przyznaję. Czy wiadomo przynajmniej, co ona zamierza zrobić z tą fotografią?
– Chce mnie unieszczęśliwić!
– W jaki sposób?
– Zamierzam się ożenić.
– Tak, słyszałem coś o tym.
– Z księżniczką Clotilde Lothman von Saxe-Meiningen, drugą córką króla Skandynawii. Zna pan zapewne surowe zasady moralne panujące na tamtejszym dworze, a sama księżniczka jest uosobieniem delikatności. Gdyby padł na mnie choćby cień podejrzenia, moje plany ległyby w gruzach.
– A Irene Adler?
– Grozi, że wyśle tę fotografię mojej narzeczonej! I uczyni to, jestem przekonany. Nie zna pan jej stalowej duszy! Ach, jej słodka twarz Madonny w niczym nie zdradza, że ma umysł najbardziej stanowczego z mężczyzn! Nie cofnie się przed niczym, byle tylko przeszkodzić temu małżeństwu!
– Czy to pewne, że fotografia wciąż jest w jej rękach?
– Tak, całkowicie pewne.
– Skąd Wasza Królewska Mość to wie?
– Przysięgła, że wyśle ją w dniu ogłoszenia moich zaręczyn. Uroczystość ta przypada w najbliższy poniedziałek.
– A więc mamy jeszcze trzy dni – rzekł spokojnie Holmes. – To szczęśliwie się składa, gdyż muszę jeszcze załatwić dwie inne pilne sprawy. Czy Wasza Królewska Mość zostaje tymczasem w Londynie?
– Tak. Znajdzie mnie pan w hotelu Langham pod nazwiskiem hrabiego von Kramm.
– W takim razie tam prześlę Waszej Królewskiej Mości mój raport.
– Bardzo o to proszę! Będę na niego czekał z największym niepokojem.
– Rozumiem. Pozostaje więc już tylko kwestia pieniędzy.
– Och, daję panu wolną rękę!
– Bez żadnych ograniczeń?
– Chętnie oddałbym jeden z moich zamków za tę fotografię!
– A na bieżące wydatki?
Król wyjął z kieszeni gruby portfel oraz dużą sakiewkę i położył je na stole.
– Tu jest trzysta funtów szterlingów w złocie i siedemset w banknotach.
Holmes wypisał pokwitowanie na kartce z notatnika, wyrwał ją i podał królowi.
– A adres mademoiselle? – zapytał.
– Briony Lodge, Serpentine Avenue, St. John’s Wood.
Holmes zanotował adres.
– Jeszcze jedno pytanie – powiedział. – Czy to była duża fotografia, w formacie gabinetowym?
– Tak.
– Dobrze. W takim razie mam zaszczyt życzyć Waszej Królewskiej Mości dobrej nocy.
Król wstał, skłonił się nam i wyszedł z pokoju.
– Dobranoc i tobie, Watsonie – zwrócił się do mnie Holmes, gdy przed domem ucichł turkot królewskiego powozu. – Byłbym jednak bardzo rad, gdybyś jutro o trzeciej po południu do mnie zajrzał. Chętnie omówiłbym z tobą tę sprawę.
Obiecałem przyjść o umówionej godzinie i wróciłem do domu.
Nazajutrz punktualnie o trzeciej stawiłem się na Baker Street, ale Holmes jeszcze nie wrócił z miasta. Gospodyni powiedziała mi, że wyszedł przed ósmą rano. Usiadłem więc przy kominku, zdecydowany zaczekać na niego bez względu na to, jak długo miałoby to potrwać. Sprawa króla bardzo mnie zainteresowała i choć nie miała tego mrocznego, przerażającego charakteru, który cechował inne opisane przeze mnie przygody Holmesa, to właśnie ze względu na osoby, których dotyczyła, była wyjątkowo zajmująca. Zresztą zawsze sprawiało mi ogromną przyjemność obserwowanie, z jakim mistrzostwem mój przyjaciel ogarnia każdą sytuację, jak przenikliwie i śmiało rozumuje, a także śledzenie subtelnych metod, dzięki którym rozwikływał najbardziej zagadkowe tajemnice. Tak przywykłem do tego, że wszystkie jego poczynania nieodmiennie kończą się powodzeniem, że myśl o porażce któregoś z jego planów nawet nie przychodziła mi do głowy.
Tuż przed czwartą drzwi się otworzyły i w progu stanął stajenny – obdarty, niechlujny, wyglądający na podpitego, z rozwichrzoną czupryną, jasnymi bokobrodami i mocno zaczerwienioną twarzą. Choć doskonale znałem zdumiewający talent Holmesa do wcielania się w różne postacie za pomocą przebrania, nie byłem pewien, czy to on, dopóki nie skinął mi lekko głową i nie zniknął w drzwiach sąsiedniej sypialni. Po pięciu minutach wrócił, jak zwykle nienagannie ubrany w tweedowy garnitur, wsunął ręce głęboko do kieszeni, rozsiadł się w fotelu przed kominkiem i wybuchnął śmiechem.
– Wybornie! – zawołał, po czym zakrztusił się i znów zaczął się śmiać, aż w końcu bezwładnie opadł na oparcie fotela.
– Co się stało? – spytałem.
– Wszystko poszło doskonale! Założę się, że nie zgadniesz, czym się dziś zajmowałem i jak zakończyłem dzień!
– Nie mam pojęcia. Pewnie śledziłeś Irene Adler? Obserwowałeś jej dom i przyzwyczajenia?
– Naturalnie, ale przebieg zdarzeń był dość niezwykły! Pozwól, że ci go opowiem. Wyszedłem dziś rano z domu przebrany za stajennego szukającego pracy. Powiadam ci, wśród stajennych panuje ogromne koleżeństwo i iście masońska solidarność. Wystarczy, że należysz do ich bractwa, a dowiesz się wszystkiego, czego zechcesz! Toteż bardzo prędko odszukałem Briony Lodge. To dwupiętrowa willa, prawdziwe cacko, z ogrodem na tyłach i frontem wychodzącym wprost na ulicę. W drzwiach zamek firmy Chubb. Na parterze po prawej stronie znajduje się obszerny, pięknie umeblowany salon z ogromnymi oknami, które sięgają niemal do podłogi i zamykają się na te niedorzeczne angielskie zasuwy, z jakimi poradziłoby sobie każde dziecko. Poza tym nie ma tam nic godnego uwagi, może z wyjątkiem tego, że do okna nad drzwiami można się dostać z dachu sąsiedniej wozowni. Obszedłem willę dookoła i dokładnie obejrzałem ją z każdej strony, ale nie dostrzegłem już niczego interesującego. Potem zapuściłem się dalej i w uliczce biegnącej wzdłuż muru ogrodu znalazłem stajnię. Pomogłem tam stajennym oporządzić konie, a w zamian dostałem dwa pensy, szklankę piwa, tytoń na dwie fajki i tyle informacji o pannie Adler, ile tylko mogłem zapragnąć, nie wspominając rzecz jasna o tuzinie innych osób z sąsiedztwa, które zupełnie mnie nie obchodzą, a których życiorysów musiałem przy okazji wysłuchać.
– A Irene Adler? – spytałem.
– O, ta zawróciła w głowie wszystkim mężczyznom w okolicy! To najpiękniejsza istota na świecie – co do tego wszyscy w stajniach przy Serpentine Avenue są zgodni. Żyje jednak dość samotnie, od czasu do czasu śpiewa na różnych koncertach, codziennie o piątej wyjeżdża na przejażdżkę, a o siódmej wraca na obiad. O innych porach rzadko wychodzi z domu. Przyjmuje u siebie tylko jednego mężczyznę, niezwykle przystojnego bruneta. Odwiedza ją raz lub dwa razy dziennie, a nazywa się Godfrey Norton i mieszka w dzielnicy Temple. Widzisz, jak dobrze jest mieć znajomości wśród woźniców. Moi koledzy niejednokrotnie odwozili go do domu i wiedzą o nim wszystko, co trzeba. Kiedy skończyli opowiadać, zacząłem przechadzać się w pobliżu i obmyśliłem plan kampanii.
Ten Norton odgrywa w całej sprawie niemałą rolę. Na nieszczęście jest prawnikiem. Co łączy go z Irene Adler i dlaczego tak często ją odwiedza? Czy Irene jest jego klientką, przyjaciółką czy kochanką? Oto najważniejsze pytania, jakie sobie postawiłem. Gdyby była jego klientką, z pewnością oddałaby mu fotografię na przechowanie. Gdyby zaś była kochanką – cóż, tego obawiałbym się mniej. Tak czy inaczej, od odpowiedzi na te pytania zależało, czy mam prowadzić poszukiwania w mieszkaniu tej damy, czy u jej przyjaciela. Trudno było ją znaleźć i w tym właśnie punkcie cała sprawa utknęła. Obawiam się, że te szczegóły cię znudzą, Watsonie, ale bez nich nie sposób zrozumieć sytuacji.
– Słucham cię z całą uwagą – odparłem.
– Otóż wciąż biedziłem się z tymi wątpliwościami, kiedy przed domem zaturkotała i zatrzymała się dorożka. Wyskoczył z niej uderzająco przystojny mężczyzna z orlim nosem i starannie utrzymaną brodą. Był to bez wątpienia ów gość właścicielki willi, którego mi opisywano. Najwyraźniej mu się śpieszyło. Kazał dorożkarzowi na siebie czekać i wpadł do domu, mijając pokojówkę, która otworzyła mu drzwi jak komuś z domowników. Spędził w Briony Lodge około pół godziny. Od czasu do czasu widziałem w oknach pokoju na parterze jego sylwetkę. Chodził tam i z powrotem, gwałtownie gestykulując. Jej nie było widać. W końcu pojawił się w progu, wyraźnie bardzo wzburzony. Spojrzał na zegarek i zawołał: „Pędź, co koń wyskoczy! Najpierw na Regent Street do Grossa i Hankeya, a potem do kościoła św. Moniki przy Edgware Road! Płacę pół gwinei, jeżeli uwiniesz się w dwadzieścia minut!”.
Stangret zaciął konia i powozik pomknął jak strzała. Zastanawiałem się, czy nie ruszyć za nim, gdy z uliczki prowadzącej od stajni przed drzwi willi zajechało małe lando. Woźnica jeszcze zapinał płaszcz, kiedy drzwi się otworzyły i w wielkim pośpiechu wybiegła z nich Irene Adler. Sama otworzyła sobie drzwiczki i wskoczyła do powozu. „Pół suwerena, jeżeli w dwadzieścia minut staniemy przed kościołem św. Moniki!” – zawołała.
Widziałem ją tylko przelotnie, ale doskonale rozumiem, dlaczego mężczyźni tracą dla niej głowę! Tak czy inaczej, nie mogłem przepuścić takiej okazji. Na szczęście trafiła mi się dorożka i kazałem się wieźć jak najszybciej do owego kościoła. Dorożkarz wprawdzie zmierzył mnie dość pogardliwym wzrokiem, kiedy wsiadałem, ale i ja zawołałem, tak jak tamci: „Pół suwerena, jeżeli za dwadzieścia minut będziemy przed kościołem św. Moniki!”. Było wtedy dwadzieścia pięć minut przed dwunastą.
Kiedy dotarłem na miejsce, przed kościołem stały już powozy obojga moich poprzedników. Konie parowały. Zapłaciłem i szybko wszedłem do środka. Oprócz panny Adler i Nortona był tam tylko ksiądz, który mówił coś do nich z wyraźnym zdumieniem na twarzy. Cała trójka stała przed ołtarzem. Ruszyłem niespiesznie boczną nawą w ich stronę z miną próżniaka, który zajrzał do kościoła, bo nie wiedział, co zrobić z czasem. Ku mojemu wielkiemu zdziwieniu wszyscy troje odwrócili się w moją stronę, a Godfrey Norton szybkim krokiem do mnie podszedł.
„Dzięki Bogu! – zawołał. – Może zechce nam pan wyświadczyć bardzo ważną przysługę? Proszę za mną! Ale prędko, prędko!”
„O co chodzi?” – zapytałem z głupia frant.
„Niech pan idzie, na miłość boską! Mamy już tylko trzy minuty! Jeżeli miną, zanim to załatwimy, wszystko przepadnie!”
I zaciągnął mnie do ołtarza. Ledwie tam stanąłem, zdumiony i wciąż nie pojmując, co się dzieje, usłyszałem jakieś pytania, na które odpowiadałem, powtarzając to, co mi szeptano do ucha. Potwierdzałem coś, o czym nie miałem najmniejszego pojęcia! Krótko mówiąc, zostałem świadkiem ślubu Irene Adler, panny, z Godfreyem Nortonem, kawalerem. W okamgnieniu było po wszystkim i z prawej strony dziękował mi jakiś dżentelmen, a z lewej – jakaś dama. Mówię ci, nigdy w życiu nie znalazłem się w tak głupim położeniu i jeszcze teraz na samo wspomnienie chce mi się śmiać! Z tym ślubem musiało być oczywiście coś nie w porządku, a duchowny najwyraźniej nie chciał go udzielić bez świadka. Gdybym nie zjawił się tam w samą porę, pan młody musiałby szukać świadka na ulicy. Piękna panna młoda podarowała mi suwerena, którego każę sobie przyczepić do dewizki na pamiątkę tego zdarzenia!
– Ależ to zupełnie nieoczekiwany zwrot! – powiedziałem. – Co było dalej?
– Cóż, moje plany znalazły się w poważnym niebezpieczeństwie. Nowożeńcy wyglądali, jakby zamierzali natychmiast wyruszyć w podróż poślubną, musiałem więc niezwłocznie przystąpić do działania. Jednak przed kościołem się rozstali. On pojechał do Temple, ona do swojej willi. „O piątej, jak zwykle, jadę do parku!” – zawołała do niego na odjezdnym. Nic więcej nie usłyszałem. Odjechali, a ja poszedłem zająć się własnymi sprawami.
– Jakimi?
– Zjeść kawałek zimnego rostbefu i wypić szklankę piwa – odparł, dzwoniąc na służącą. – Od rana nie miałem czasu pomyśleć o jedzeniu, a wieczorem będę miał zapewne sporo roboty. Przy okazji, doktorze, chciałbym cię prosić o pomoc.
– Z przyjemnością.
– Nie będziesz miał nic przeciwko temu, żeby naruszyć literę prawa?
– Ani trochę.
– I nie przeraża cię ryzyko, że w razie czego trafisz do aresztu?
– Nie, jeśli to w słusznej sprawie.
– O, sprawa jest jak najbardziej słuszna!
– A zatem jestem do twojej dyspozycji!
– Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć!
– Co zamierzasz?
– Opowiem ci, gdy tylko gospodyni przyniesie mi coś do jedzenia! Wybacz, mój drogi – mówił, zabierając się do spóźnionego śniadania – ale muszę jednocześnie jeść i mówić, bo zostało mi bardzo mało czasu. Za dwie godziny musimy być już na miejscu akcji, gdyż panna, a raczej już pani Irene wraca o siódmej z przejażdżki. Jeśli więc chcemy ją zastać, musimy pojechać do Briony Lodge.
– A potem?
– To zostaw już mnie. Wszystko obmyśliłem i przygotowałem. Muszę jednak nalegać na jedno: pod żadnym pozorem nie wtrącaj się do niczego. Rozumiesz?
– Mam więc pozostać neutralny?
– Całkowicie. Prawdopodobnie dojdzie do różnych komplikacji, ale nie przejmuj się tym. Gdy tylko dostanę się do wnętrza domu, a to jest najważniejsze, wszelkie zamieszanie ustanie. Cztery, pięć minut później okno pokoju na parterze zostanie otwarte. Ty musisz wtedy stać w pobliżu tego okna.
– Rozumiem.
– Z ulicy powinieneś widzieć mnie w pokoju i nie spuszczać mnie już z oka.
– Rozumiem.
– Gdy tylko podniosę rękę, wrzucisz do pokoju przedmiot, który ci dam, i jednocześnie zaczniesz krzyczeć: „Pali się!”. Czy wszystko jasne?
– Najzupełniej.
– Nie ma w tym nic niebezpiecznego – powiedział, wyjmując z kieszeni długi rulon w kształcie cygara. – To zwykła raca dymna, jakiej używają robotnicy w kopalniach ołowiu, zaopatrzona na obu końcach w samoczynne zapalniki. Twój okrzyk szybko podchwycą inni na ulicy. Wtedy pójdziesz w dół ulicy, a za dziesięć minut cię dogonię. Mam nadzieję, że wyjaśniłem wszystko zrozumiale?
– Mam trzymać się na ulicy z boku, podejść do okna, obserwować cię w pokoju i nie spuszczać cię z oka, na twój znak wrzucić do środka tę racę, krzyczeć „Pali się!”, a potem czekać na ciebie na rogu ulicy?
– Tak, to wszystko!
– W takim razie możesz na mnie całkowicie liczyć!
– Dobrze. Zatem czas, żebym i ja przygotował się do swojej roli!
Udał się do sypialni i po chwili wyszedł przebrany za sympatycznego, zamożnie wyglądającego pastora metodystę. Szeroki czarny kapelusz, obszerne spodnie, siwa peruka, miły, łagodny uśmiech i typowy dla metodystów wyraz życzliwej, dobrodusznej ciekawości tworzyły doskonałą całość. Holmes zmienił nie tylko ubranie. Jego rysy twarzy i sposób bycia przeobraziły się nie do poznania.
Kwadrans po szóstej opuściliśmy Baker Street, a za dziesięć siódma byliśmy już na Serpentine Avenue. Zmierzchało i właśnie zapalano latarnie. Zaczęliśmy przechadzać się tam i z powrotem przed willą, czekając na powrót właścicielki Briony Lodge. Dom wyglądał dokładnie tak, jak go sobie wyobraziłem na podstawie opowieści Holmesa, tylko okolica okazała się bardziej ludna, niż przypuszczałem. Wydawało mi się nawet, że jak na tak małą uliczkę panuje tu zbyt duże ożywienie. Na jednym rogu gawędziła gromadka próżniaków, naprzeciwko willi szlifierz ostrzył noże na przenośnym kole, a dalej kilku żołnierzy flirtowało ze służącą. Paru eleganckich młodych ludzi przechadzało się po chodnikach, paląc cygara.
– Widzisz, mój drogi – powiedział Holmes – dzisiejszy ślub nieco skomplikował sprawę. Fotografia stała się teraz mieczem obosiecznym. Nie sądzę, by pani Irene tak bardzo zależało na pokazaniu jej panu Nortonowi. Przypuszczam raczej, że zależy jej na tym dokładnie tyle, ile królowi na tym, by fotografię mogła obejrzeć księżniczka Clotilde. Pozostaje tylko pytanie, gdzie ona ją ukrywa.
– Właśnie!
– Mało prawdopodobne, by stale nosiła ją przy sobie. Fotografia w formacie gabinetowym jest stanowczo za duża, by można ją było łatwo ukryć pod damską suknią. Wątpię więc, by miała ją przy sobie.
– Gdzie zatem może być ta fotografia?
– Być może u jej bankiera albo adwokata. Żadnej z tych możliwości nie można całkowicie wykluczyć, ale obie wydają mi się mało prawdopodobne. Dlaczego bowiem miałaby oddawać fotografię na przechowanie komuś obcemu? Na sobie samej mogła polegać, trudno jednak przewidzieć, czy jakiś człowiek interesu, w dodatku postronny, zdołałby się oprzeć wpływom króla, a może nawet dyskretnym naciskom politycznym. Poza tym król wspominał, że w ciągu najbliższych dni fotografia będzie jej potrzebna, musi więc mieć ją teraz pod ręką. Dlatego sądzę, że jest ukryta gdzieś w jej mieszkaniu.
– Ależ przecież już dwukrotnie się tam włamywano i szukano...
– Ba! Po prostu nie umieli szukać!
– A jak ty chcesz ją znaleźć?
– Wcale nie będę jej szukał!
– Jak to?
– Ona sama musi mi ją pokazać!
– Z pewnością nie zechce tego zrobić!
– Dlatego nie zostawię jej w tej kwestii wyboru. Słyszysz powóz? Jedzie! Teraz trzymaj się ściśle moich instrukcji.
Ukazały się światła powozowych latarni i przed willę zajechało małe, eleganckie lando. Ledwie powóz się zatrzymał, jeden z kręcących się w pobliżu próżniaków podskoczył, by otworzyć drzwiczki i dostać za to napiwek. Drugi miał jednak ten sam zamiar i obaj wpadli na siebie. Wybuchła głośna kłótnia. Dwaj żołnierze stojący nieopodal natychmiast się do niej wmieszali, biorąc stronę pierwszego, a szlifierz z przeciwka stanął w obronie drugiego. Doszło do bójki i wysiadająca z powozu młoda dama znalazła się niespodziewanie pośród gromadki ludzi, którzy nacierali na siebie z podniesionymi pięściami i kijami. Holmes rzucił się jej na pomoc, ale ledwie wpadł między zwaśnionych, upadł na ziemię z twarzą zalaną krwią po silnym ciosie. Na ten widok uczestnicy bijatyki rozpierzchli się na wszystkie strony i tylko kilku przyzwoicie ubranych gapiów, którzy przyglądali się tej scenie, pospieszyło z pomocą damie i jej rannemu obrońcy. Irene Adler wbiegła na schody przed willą i odwróciła się niezdecydowana w stronę ulicy. W świetle latarni dostrzegłem wtedy jej istotnie cudowną, wytworną postać.
– Czy ten biedny pan jest ciężko ranny? – spytała.
– On nie żyje! – zawołało kilka osób.
– Nie, nie! Jeszcze oddycha! – odezwał się jeden z mężczyzn. – Ale obawiam się, że umrze, zanim zdążymy dowieźć go do szpitala.
– Mój Boże! Taki dobry człowiek! – westchnęła jakaś kobieta. – Gdyby się nie wmieszał, zerwaliby tej pani łańcuszek i zegarek! To znane opryszki! O, jeszcze się rusza!
– Przecież nie można go tu tak zostawić! – zawołał ktoś. – Czy pozwoli pani, żebyśmy wnieśli go do domu? Niechże chociaż nie umiera na ulicy!
– Oczywiście, połóżcie go, panowie, w pokoju na dole, jest tam wygodna sofa. Proszę za mną! – powiedziała Irene.
Powoli i ostrożnie wniesiono Holmesa do domu i ułożono na sofie w eleganckim pokoju na parterze. Obserwowałem wszystko uważnie przez wielkie okno, co było tym łatwiejsze, że w pokoju zapalono światło, a w pośpiechu zapomniano zasunąć zasłony. Zastanawiałem się, czy odgrywana rola i cała ta dziwna gra nie budzą teraz w Holmesie wyrzutów sumienia. Ja sam czułem wstyd na myśl, że knujemy podstęp przeciwko tej młodej, czarującej kobiecie, która z taką troskliwością opiekowała się Sherlockiem. Uznałem jednak, że na odwrót jest już za późno, i wyjąłem z kieszeni racę dymną. Uspokajało mnie przekonanie, że nic złego jej się nie stanie, a my jedynie przeszkodzimy jej w skrzywdzeniu kogoś innego.
Tymczasem Holmes podniósł się i wykonał taki ruch, jakby brakowało mu tchu. Stojąca obok niego służąca pośpieszyła otworzyć okno. W tej samej chwili dostrzegłem, że Holmes podnosi rękę, i wrzuciłem rakietę do pokoju, krzycząc co sił: „Pali się! Ratunku!”. Mój okrzyk natychmiast podchwyciły na ulicy obce głosy i zewsząd zaczęli się zbiegać ludzie. Z otwartego okna buchnęły ogromne kłęby dymu. Widziałem w nich sylwetki ludzi, którzy z krzykiem biegali tu i tam, a wśród zgiełku usłyszałem głos Holmesa zapewniającego, że to fałszywy alarm. Przecisnąłem się więc przez zbity tłum i poszedłem na róg ulicy.
Nie minęło nawet pięć minut, gdy zjawił się przy mnie Holmes i w milczeniu ujął mnie pod ramię. Ruszyliśmy w stronę domu. Przez kilka minut szliśmy, nie odzywając się ani słowem. Czekałem, aż Holmes zacznie mówić. Wreszcie skręciliśmy w spokojniejszą już Edgware Road.
– Doskonale wywiązałeś się z zadania, doktorze! – powiedział wreszcie. – Nie można było zrobić tego lepiej. No, teraz wszystko jest już w porządku.
– Masz więc fotografię?
– Jeszcze nie, ale wiem, gdzie jest schowana!
– Jak to odkryłeś?
– Ona sama pokazała mi kryjówkę. Przecież mówiłem ci, że tak będzie!
– Nic nie rozumiem.
– Nie zamierzam robić z tego tajemnicy – odparł ze śmiechem. – Cała historia jest bardzo prosta. Zapewne zgadłeś, że to zbiegowisko na ulicy zostało urządzone celowo. Wszystkich tych ludzi specjalnie wynająłem na dzisiejszy wieczór.
– Tak też myślałem!
– Kiedy zaczęła się awantura, miałem w dłoni trochę wilgotnej czerwonej farby. Upadając, umazałem sobie nią twarz i wyglądałem, rzecz jasna, okropnie. To stara sztuczka.
– Tego również się domyśliłem.
– Wniesiono mnie do domu. Nie mogła temu zapobiec. Umieszczono mnie właśnie w tym pokoju, o który mi chodziło. Przylega on do jej sypialni, więc nic nie mogło ujść mojej uwagi. Kiedy położono mnie na sofie, udałem, że odzyskuję przytomność, ale bardzo mi duszno. Otworzono więc okno i wtedy przyszła kolej na ciebie.
– Jak mogło ci to pomóc?
– O, bardzo. Każda kobieta, gdy tylko usłyszy, że jej dom płonie, rzuca się ratować swój najcenniejszy skarb. To zupełnie naturalny odruch i nieraz już wykorzystałem go na swoją korzyść. Kobieta zamężna, matka, ratuje najpierw dziecko, niezamężna – swoje klejnoty. Byłem przekonany, i słusznie, że dla naszej damy najcenniejsza jest wiadoma fotografia. Dałaby wszystko, żeby ocalić ją z płomieni. Alarm pożarowy udał się znakomicie. Dym i dzikie wrzaski wstrząsnęłyby najmocniejszymi nerwami. Ona również zareagowała natychmiast. Fotografia znajduje się w małej niszy w ścianie, zasłoniętej ruchomą płytą, tuż nad dzwonkiem. Pani Irene od razu się tam rzuciła, a ja, zerknąwszy szybko z boku, zdążyłem dostrzec, że wyjęła fotografię. Kiedy zawołałem, że to fałszywy alarm, pospiesznie odłożyła ją na miejsce, obejrzała wraz ze mną rakietę i poszła do sypialni. Potem już jej nie widziałem. Podziękowałem wylewnie za okazaną mi troskę i czym prędzej się ulotniłem. Zastanawiałem się, czy nie zabrać fotografii od razu, ale do pokoju wszedł stangret i nie spuszczał mnie z oka. Uznałem więc, że lepiej odłożyć to na później, bo byle drobiazg mógł wszystko zepsuć.
– I co teraz? – zapytałem.
– Cóż, teraz właściwie niewiele już zostało do zrobienia. Jutro złożę tej pani wizytę w towarzystwie króla. Jeśli masz ochotę, możesz się do nas przyłączyć. Zostaniemy przyjęci w salonie na dole i zapewne pani Irene każe nam na siebie czekać. Wątpię jednak, czy kiedy wreszcie się zjawi, zastanie jeszcze nas – a także fotografię. Być może król odczuje szczególną satysfakcję, odbierając ją własnoręcznie.
– Kiedy ta wizyta ma się odbyć?
– Jutro o ósmej rano. O tej porze dama będzie jeszcze w łóżku, więc będziemy mieli wolną rękę. Oczywiście musimy być punktualni, bo nie wiadomo, czy małżeństwo nie zmieniło jej trybu życia i przyzwyczajeń. Natychmiast też zawiadomię króla.
Rozmawiając, dotarliśmy do drzwi naszego mieszkania przy Baker Street. Sherlock szukał właśnie klucza w kieszeni, kiedy jakiś przechodzień, mijając go, zawołał: „Dobranoc, panie Holmes!”. O tej porze na chodnikach było sporo ludzi, a pozdrowienie zdawało się pochodzić od młodego człowieka otulonego obszernym płaszczem, który szybko się oddalił.
– Gdzieś już słyszałem ten głos! – powiedział Holmes, wpatrując się w słabo oświetloną ulicę. – Kto to mógł być, u diabła?!
