Wydawca: E-bookowo Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 550 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Przepowiednia - Mander

Jestem fanem fantasy. Zwykle po powrocie z biblioteki miałem przynajmniej kilka tytułów. Tego dnia było podobnie. Zwykle biorę z pułki jak leci nieznane tytuły i dopiero w domu dokonuję selekcji, co warto przeczytać.
Przez drzwi zajrzała Marta. Ona również kocha fantasy. Często wymieniamy się książkami.
- O, w bibliotece byłeś – skinąłem głową, nie odrywając wzroku od książek.
- No i co? Znalazłeś coś ciekawego? – Spytała z zainteresowaniem. Podniosłem wzrok i machnąłem ręką.
- Daj spokój. Te tutaj w ogóle nie nadają się do czytania. Normalnie żenada... Chyba sam bym coś lepszego napisał.
Marta wzruszyła tylko ramionami. – No to napisz.
No to napisałem. Kiedy „dzieło” było gotowe, wysłałem Marcie na skrzynkę. Następnego dnia dostałem od niej sms mniej więcej takiej treści „ zarwałam noc, bo czytałam przepowiednie a dzisiaj zamiast słuchać wykładu, czytałam przepowiednie, zabiję cię”.
Podobno książkę czyta się jednym tchem. Jest to jeszcze jedna historia opisująca walkę dobra ze złem. Jest ciekawa akcja i dużo walki. Starałem się wyeliminować wszystko to, co mnie w fantasy irytuje, na rzecz tego, co mi się podoba. Opisy zostały ograniczone do niezbędnego minimum (kiedyś czytałem opis skrzyni ciągnący się przez 4 kolejne strony, przy czym rzeczona skrzynia nie miała absolutnie żadnego znaczenia dla fabuły).
Postacie zostały ledwie naszkicowane, tak, aby czytelnik mógł użyć przy ich tworzeniu swojej własnej wyobraźni.,
Akcja rozpoczyna się prologiem, który jest kontynuowany w części II. Część pierwsza to część wprowadzająca, w której cofamy się w czasie, poznając głównych bohaterów i panujące w królestwie Perrunu prawa i zwyczaje.
Starałem się, aby książka nie wybiegała poza ogólnie przyjęte i obowiązujące w fantasy ramy.
Mam nadzieję, że będzie to pierwsza część dłuższego cyklu i spodoba się również tym, którzy dotąd unikali tego gatunku.

Mander
Kiedy piję piwo, nie interesuję mnie historia browaru a jedynie smak piwa. Myślę, że z książką jest podobnie. Ważna jest treść. Jak powiedział Kłapouchy do Tygryska (Przyjaciele Kubusia Puchatka): "Ważne jest to, co jest w środku".

Co kogo obchodzi, gdzie i kiedy urodził się autor? Jakie znaczenie ma to, kim jest i co robi? (pomijając oczywiście literaturę fachową.) Dla treści książki jest to po prostu nieważne, nieistotne. No chyba, że czytamy pamiętniki lub autobiografię. Jeśli czytam książkę to, dlatego, że mi się podoba, a nie ze względu na jej autora. Mam nadzieję, że treść niniejszej książeczki przypadnie wszystkim do gustu. Wiersze piszę dla zabawy i żaden ze mnie intelektualista. Na co dzień pracuję w dziale technicznym w obsłudze biurowca.

Opinie o ebooku Przepowiednia - Mander

Fragment ebooka Przepowiednia - Mander

Mander

Przepowiednia

© Copyright by Mander & e-bookowo

Grafika i projekt okładki: Klaudia Trafalska

ISBN 978-83-7859-278-5

Wydanie II 2014

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl

Kontakt:wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.

PROLOG

Linia ognia pojawiła się nagle. Potężny czar, błyskawicznie strawił tysiące ciał, zamkniętych w obrębie płomienia. Nad polem walki, zawisł odór palonego mięsa.

Ax cofnął się pośpiesznie od ściany ognia, wściekłym gestem otarł pot zalewający mu oczy.

− Do wszystkich choler świata! Co ten durny czarodziej wyrabia? I po jaką cholerę się wtrąca?

Za ścianą ognia zostali jego ludzie. Gwardziści Lwiego Pazura – najlepsi z najlepszych, doborowa gwardia króla Andarandisa. Jak miał im teraz pomóc, skoro został od nich odcięty?

Powiódł bezradnie wzrokiem po swoich szeregach. Gniew coraz bardziej przeradzał się w zdziwienie.

Zabrał ze sobą, pięć tysięcy ludzi, prawie całą ciężkozbrojną gwardią. Właściwie miał to być tylko patrol. Króla Andarandisa zaniepokoiły pogłoski, o nadciągającej ze wschodu ogromnej armii. Polecił więc swojemu kapitanowi zbadanie owych, jakże niepokojących plotek.

Dopiero teraz Ax zrozumiał, jak wielkim był głupcem. W swojej bezdennej ignorancji sądził, że Gwardia Lwiego Pazura jest w stanie sprostać każdemu wyzwaniu. Sam szkolił tych żołnierzy, sam wybierał ich do służby. Pięć tysięcy ludzi, a przecież, każdego z nich znał po imieniu. Tworzenie gwardii zajęło mu sześć lat. Nie wszyscy wytrzymywali trudy morderczego treningu, wielu odpadło, lecz ci, którzy zostali, byli prawdziwymi mistrzami. Nigdy wcześniej nie było w krainach tak dobrych żołnierzy. Teraz, gdy spoglądał po twarzach swoich wojowników, miał przeczucie, że już nigdy, takich żołnierzy nie będzie, że nikogo i nic nie będzie, jeżeli ci, których miał przy sobie, okażą się zbyt słabi.

Wyprowadził swój oddział na równinę. Rozstawił w wypełniony kwadrat. Żołnierze stali od siebie w odległości czterech mieczy. Druga linia, była przesunięta w stosunku do pierwszej o dwa miecze. Trzecia równolegle do pierwszej, czwarta równolegle do drugiej.

Ax nazywał tę formację „maszynką do mielenia mięsa”. Sam ją wymyślił. Miała być przeciwwagą dla przytłaczających sił wroga.

Gwardziści uzbrojeni w bardzo długie, ciężkie, oburęczne miecze, wykonywali szybkie obroty wokół własnej osi, tnąc w ten sposób wszystko, co nawinęło się pod ostrze i żadna tarcza, żadna zbroja nie była w stanie wytrzymać impetu, tak rozpędzonego ostrza. Nie miało znaczenia, z której strony wróg zaatakuje. Formacja z każdej strony wyglądała tak samo i działała tak samo. Maszynka do mielenia mięsa. Dzisiaj Ax odkrył, że każda maszynka ma określony przerób i można ją zapchać.

Bitwa zaczęła się po myśli kapitana. Nie można było wymarzyć sobie lepszego początku. Gdy najeźdźcy ujrzeli stojący przed nimi oddział, prosto z marszu, bez żadnego przygotowania ruszyli do szturmu. Dokładnie na to czekali gwardziści. Potężnie zbudowani, opancerzeni wrogowie zbliżali się bardzo szybko. To, co wydobywało się z ich gardeł, można było określić jako nieludzkie, przeraźliwe wycie. Z tym potępieńczym zawodzeniem, wzbijając tumany kurzu, dopadli pierwszych szeregów gwardii. Zostali ścięci, niczym łany dojrzewającego na polu zboża. Ufni w swą siłę żołnierze, wymienili między sobą, pełne triumfu spojrzenia. Maszynka do mielenia mięsa działała bez zarzutu. Jednak już w wkrótce jakość ataku, przybrała bardziej zorganizowaną formę. Widocznie oficerowie wroga nie pozwalali już swoim podwładnym na bezładne, szaleńcze ataki. Przede wszystkim rozszerzyli front, posyłając do walki zwarte, zmasowane formacje. Gwardziści Lwiego Pazura zwijali się jak w ukropie, machinalnie wykonując wyćwiczony manewr, cięcie i obrót połączony z jednoczesnym krokiem w tył (ciała musiały mieć gdzie padać). Cięcie i obrót, cięcie i obrót. Nie byli jednak przygotowani na taką ilość wrogów. Napastnicy napierali tak szybko, że gwardziści nie nadążali ich zabijać.

Ax oderwał wzrok od płomieni, jeszcze raz lustrując pole walki. W momencie rozpoczęcia bitwy, zajmował pozycję dokładnie w środku kwadratu. Teraz stwierdził ze zdziwieniem, że stoi w drugiej linii. Pole przed nim zasłane było trupami, nie tylko najeźdźców. Przed nim samym, piętrzył się stos kilkunastu ciał. Co to właściwie było? Ludzie nie byli ani tak wielcy, ani tak niezgrabni, nie mieli też, aż tak długich rąk. Kapitan uderzył mieczem w hełm, na głowie najbliższego stwora. Cios był tak potężny, że hełm martwego potwora, pękł z trzaskiem na dwie części, ukazując przerażającą twarz.

− Rany! Co to jest?

Na Kapitana patrzyły ogromne, osadzone głęboko, żółte ślepia. Nos – właściwie to nie był nos, jedyne porównanie, jakie przychodziło wojownikowi do głowy, to – ryj, świński ryj. Z otwartej paszczy wystawały przerośnięte, pożółkłe kły.

− Kapitanie?

Ax nieprzytomnym wzrokiem powiódł po najbliżej stojących żołnierzach, aż wreszcie natrafił na twarz porucznika Mandersa.

− Kapitanie Ax, Bum-Bam nie utrzyma długo tego czaru.

Przez chwilę Ax rozważał, co właściwie porucznik do niego mówi, szybko jednak wracał do rzeczywistości. Jeżeli napastnicy dotarli aż do środka jego formacji, mogło to oznaczać tylko jedno – wcześniejsze linie obrony już po prostu nie istniały. Żołnierze bądź polegli bądź wycofali się w ostatnie szeregi. Za ścianą ognia nie było już żadnych, żywych gwardzistów, a jeśli nawet któryś z nich jeszcze walczył – była to kwestia kilku najbliższych chwil. Wycie za ścianą ognia przybierało na sile, z każdą chwilą przybywało wyjących. Żołnierze z trudem powstrzymywali się przed zasłonięciem dłońmi uszu. Nagle wycie jakby pobiegło w kierunku dwóch końców ściany ognia. Wróg chciał obejść przeszkodę. Manders miał rację. Nie było czasu. Należało natychmiast coś zdecydować.

* * *

Nadworny czarodziej Murren wpatrywał się w obraz, widoczny we wnętrzu szklanej kuli. Widzenie nie było zbyt ostre, musiał użyć dodatkowego czaru, a przecież cały czas był skoncentrowany na utrzymywaniu kontaktu. Dzięki potędze magii umysłu (uważał się za mistrza w tej dziedzinie) Murren nawiązał mentalny kontakt z umysłem Bum-Bama i teraz patrzył na świat, oczyma gwardyjskiego czarodzieja. By nawiązać kontakt musiał użyć całej intensywności swojego widzenia. Wpatrywał się natarczywie w szklaną kulę. Oczy starca obficie łzawiły, mokre krople spływały po siwej brodzie, kapiąc na otwarte strony, leżącej przed czarodziejem prastarej księgi.

Wiedział jednak, że mimo jego wysiłków, kontakt lada chwila ulegnie zerwaniu. Ale widział wszystko. Widział jak niezliczone hordy najeźdźców ruszyły na perruńskich gwardzistów. Pole bitwy widoczne było z odległej perspektywy, co świadczyło, że sam Bum-Bam, przebywa w znacznej odległości od walczących. Tak też było w istocie. Gdy gwardia wyruszyła z obozu na spotkanie wroga, Bum-Bam podążył za odziałem. Wdrapał się na niewielką skałkę, skąd miał znakomity widok na otaczającą go okolicę: teren przed nim, poprzez małe wzgórki i skałki łagodnie opadał, aż do linii lasu, przechodząc w niewielką, piaszczystą, z rzadka porośniętą kępkami trawy równinę. Tam właśnie gwardia zajęła pozycję. Murren oczami Bum-Bama widział to, czego nie mogli dostrzec sami gwardziści. Widział jak równina wypełnia się napływającą masą sięgającą aż po krańce horyzontu. Byli jak powódź zalewająca wszystko na swojej drodze. Oddział Axa, sprawiał wrażenie maleńkiej skałki, która nieopatrznie wyrosła na drodze wielkiej rzeki. Ale o dziwo, pierwsze fale powodzi, rozbiły się o tę skałkę, nie czyniąc jej żadnej krzywdy. Fal było jednak nieskończenie wiele, a skałka taka maleńka. Nie mogła wiecznie stawiać oporu. Nie do pojęcia był fakt, że gwardia była w stanie, bronić się tak długo i tak skutecznie. Kiedy powódź pochłonęła piątą część skałki, pojawił się ogień. Murren musiał przyznać, że był pod wrażeniem tego co zobaczył. Można było rzucić taki czar, ale zupełnie czym innym, było utrzymanie go przez tyle czasu. Nie docenił Bum-Bama. Do czego jeszcze zdolny był jego uczeń? Próbował oszacować straty wroga. Liczba zabitych robiła wrażenie. Wrażenie robił również plan bitwy, genialny w swojej prostocie: zadać cios i wycofać się pod osłoną ognia. Tylko, dlaczego gwardziści wciąż tkwili na swoich pozycjach? Na co czekali? Obraz w kuli tracił ostrość, był coraz bardziej niewyraźny, zamazany i falujący. Murren nie do końca rozumiał, dlaczego tak jest? Miał przecież wciąż wystarczającą ilość mocy do utrzymania kontaktu. Zdał sobie nagle sprawę z faktu, że przecież patrzy na świat oczami Bum-Bama. Wszystko wskazywało na to, że jego uczeń był bliski omdlenia. Magia miała swoją cenę. Najwyraźniej Bum-Bam ledwie już patrzył na oczy. Utrzymanie czaru, wyczerpywało zupełnie siły gwardyjskiego czarodzieja. − Mój uczeń! Mój uczeń? − Przemknęło przez myśl Murena. Bo rzeczywiście, czy aby na pewno Bum-Bam był jego uczniem?

Przybył do królestwa Perrunu parę lat temu, prosząc nadwornego czarodzieja by przyjął go na naukę. Nieoczekiwanie prośbę przybłędy poparł sam król Andarandis. Wobec takiego poparcia, stary czarodziej nie mógł odmówić pokornej prośbie przybysza. Nowy uczeń irytował go od samego początku. Bo czy ktoś na całym wielkim świecie, używał do tworzenia czaru bębna? Czy skomplikowaną, śpiewną inkantację, można zastąpić dźwiękiem tłuczonej byczej skóry? Czy wysublimowane precyzyjne gesty można było zastąpić waleniem w bęben? Starcowi nie podobało się takie podejście do magii. Było to jak zadawanie bólu komuś, na kim Murrenowi bardzo zależało, na kimś bardzo mu bliskim. Bo magia była dla niego wszystkim: jego kochanką, powierniczką, przyjaciółką. Stanowiła sens i cel jego życia. Poza tym, jak inni czarodzieje zareagują na takiego ucznia. Czy on, Nadworny Czarodziej Murren, nie zostanie aby pośmiewiskiem całego czarodziejskiego świata? Uczeń z bębnem, bębniący czarodziej. Też coś. Bzdura! Był to problem, który koniecznie należało rozwiązać. Murren przydzielił więc swego nowego ucznia, do tworzonej właśnie gwardii. Dowódca gwardii Ax, nazwał nowego rekruta Bum-Bam, gdyż dźwięk ten, stale osobnikowi towarzyszył. Tak już zostało. Właściwie stary czarodziej niczego Bum-Bama nie nauczył. Wszystko co Bum-Bam umiał, zawdzięczał wyłącznie swojemu własnemu doświadczeniu i wiedzy z przeczytanych ksiąg, które to zapamiętale w wierzy Murrena studiował. Obraz w kuli był już zupełnie nieczytelny. Murren zerwał kontakt.

− Melodia! – zawołał w kierunku uchylonych drzwi sąsiedniej komnaty.

Młoda dziewczyna oderwała oczy od opasłego tomiska, uniosła głowę odgarniając do tyłu długie, jasne, niesforne włosy.

− Tak?

− Każ zaprzęgać!

− Ale pada...

− To ważna sprawa.

− Ale na dworze leje.

− To sprawa nie cierpiąca zwłoki.

− A nie może poczekać aż się wypogodzi?

− Melodia...

− Tak mistrzu, już idę.

Melodia była także uczennicą czarodzieja. Stało się to również za sprawą Andarandisa. Z tą jednak różnicą, że tę dziewczynę musiał uczyć, albowiem była królewską córką.

Miała 16 lat. Była śliczną, wysoką, blondynką o niesamowitych czarnych oczach. Była dość inteligentna, by studiować magię, a jednocześnie na tyle silna i zwinna by ćwiczyć władanie bronią, o co zresztą Murren miał do niej wieczną pretensję. Broń była atrybutem tępaków i osiłków. Nie pasowała do subtelności intelektu, no chyba, że dobrze ukryty, zgrabny sztylet, który bywał czasami użyteczny w pewnych sytuacjach. Po krótkiej chwili dziewczyna była z powrotem.

− Mistrzu powóz czeka – oświadczyła ceremonialnie, przesadnie uniżonym tonem. Stała dumnie wyprostowana w uchylonych drzwiach. Gestem ręki odgarnęła z twarzy mokre, posklejane wodą włosy. Rękawy koszuli, jak i spodnie uszyte z delikatnej, jeleniej skóry, zdążyły już przylgnąć do ciała, zaś po czarnej skórzanej kamizelce, mającej imitować gwardyjski pancerz, wciąż jeszcze spływały krople wody.

− Zatem ruszamy – rzekł Murren – i nie marudź proszę, czekam na dole.

Melodia krętymi schodami zbiegała po kilka stopni na raz. Pędziła tak szybko, jak tylko mogła. Czarodziej był zawsze pierwszy na dole, nie miała pojęcia jak to robił. Irytowało ją to, tym bardziej, że Murren twierdził, że nie ma to nic wspólnego z magią. Postanowiła, że kiedyś będzie pierwsza. Jednak, jeszcze i tym razem, zmuszona została do uznania swojej porażki. Stary czarodziej czekał na nią w głównej izbie. Wyszli na zewnątrz, poprzez podwórze podążyli w kierunku stajni.

− Co? Odkryty powóz? – Zdziwił się czarodziej.

− Kareta jest uszkodzona – oświadczyła dziewczyna z pewnym przekąsem w głosie.

− A gdzie mój woźnica?

− Nie ma czasu, żeby go szukać, sprawa nie cierpiąca zwłoki. Ja będę powozić!

Czarodziej wzruszył ramionami, z głośnym westchnieniem zajął miejsce w powozie, siadając na tylniej, wyściełanej ławie, z wysokim wygodnym oparciem. Melodia zajęła miejsce na koźle. Chwyciła podane przez stajennego lejce. Krzyknęła głośno: Eja! Eja! Nerwowo drepczące w miejscu konie ruszyły z kopyta.

Wieża Murrena znajdowała się w północno–wschodniej części miasta, niedaleko obronnego muru, z dala od miejskiego zgiełku i gwaru. Od królewskiego zamku dzieliło ich kilka dzielnic nie małego przecież miasta.

Diva była stolicą Peronu od niepamiętnych czasów. Było to jedyne w całych krainach miasto, zbudowane na bazie koła. Obrzeże stanowił niemal idealny okrąg obronnego muru. Dokładnie w środku umiejscowiony był królewski zamek, od którego biegło symetrycznie osiem promieni stanowiących główne ulice miasta. Sam zamek będący jednocześnie najpotężniejszą twierdzą Perrunu był symetrycznym ośmiokątem, posiadającym osiem bram, umieszczonych centralnie na każdej ze ścian i osiem baszt wznoszących się w każdym z kątów budowli. Otaczający miasto mur zewnętrzny, również posiadał osiem bram, którymi kończyły się główne, biegnące przez całe miasto ulice.

Powóz pędził poprzez wąskie, kręte uliczki w kierunku Alei Wilka, wiodącej już w prostej linii do zamku. Byli już na Szesnastej Ulicy, przy której umiejscowiony był plac targowy. Nieliczni przechodnie, uprzedzeni głośnym terkotem kół i stukotem kopyt pospiesznie uciekali z drogi rozpędzonego zaprzęgu. Deszcz, ciągle nie tracił na sile. Brukowane ulice zdążyły już pochwycić całkiem sporych rozmiarów kałuże. Przy skrzyżowaniu Szesnastej z Aleją Wilka stała grupka mężczyzn. Mimo ulewy zaciekle rozprawiali między sobą, wymachując sugestywnie rękoma. Widocznie jeszcze nie dobito targu. Gdy rozpędzone konie skręcały w Aleję Wilka, wąskie koła powozu nie były w stanie zapewnić bryczce należytej przyczepności na śliskich kamieniach. Bok powozu sunął wprost ku krzykaczom, aż wyhamował w ogromnej kałuży wody, gdzie na powrót odzyskał wyznaczony przez konie kierunek jazdy. Jednak impet owego poślizgu, na tyle zachwiał równowagę kałuży, że znaczna jej część chlupnęła na ciągle rozprawiających nieszczęśników. Zamilkli natychmiast. Jednak, już za moment wymachując zaciśniętymi pięściami, posłali za odjeżdżającym powozem, całą serię siarczystych i jak najbardziej szczerych złorzeczeń.

− Co robisz ty bezmyślna dziewucho? − Czarodziej nawet nie próbował ukryć rozgniewania.

− No co? I tak byli mokrzy − Murren poprzez szeroko otwarte usta nabrał gwałtownie powietrza w płuca. Zdawało się, że za chwilę wybuchnie. On jednak znieruchomiał na moment, machnął z rezygnacją ręką i zapadł w obicie kanapy. Do zamku nie było już daleko.

CZĘŚĆ I

Ax był wysokim, dobrze zbudowanym mężczyzną, jednakże jego naturalna skłonność do garbienia, sprawiała, że wydawał się nieco niższy, niż był w rzeczywistości. Nim został kapitanem perruńskiej gwardii, wędrował po całych krainach. Był poszukiwaczem przygód, awanturnikiem, błędnym rycerzem, mieczem do wynajęcia. Chciał służyć słusznej sprawie. Walczył tylko w dobrej wierze i tylko wtedy, gdy pozwalało mu na to poczucie honoru. Zdobył sobie nawet pewną sławę. Znany był jako: obrońca biedaków i mściciel pokrzywdzonych. Czasami trafił na jakiś turniej, gdzie można było uzupełnić ekwipunek; zwycięzca brał broń i wyposażenie pokonanego. Bywało, że znajdował zatrudnienie przy ochronie karawan, kiedy indziej znowu, angażował się w lokalne konflikty. Dwadzieścia lat wędrował po krainach. Poznawał zwyczaje miejscowej ludności, chętnie słuchał bardów w przydrożnych gospodach. Zawsze był zainteresowany nowym orężem, zarówno jego przydatnością i możliwościami, jak i sposobami wytwarzania. Najbardziej jednak interesowała go sama walka, ćwiczył nowe style przy każdej, nadarzającej się okazji. Z czasem wszedł w posiadanie całkiem pokaźnego arsenału. Musiał użyć całej swej pomysłowości, aby to wszystko jakoś sensownie na sobie pozawieszać. Sztyfty znalazły miejsce w specjalnych pochwach przypiętych do obu łydek. Miejsce na prawym udzie zajął krótki miecz, z lewego biodra dumnie zwieszał się miecz długi. Wielki miecz oburęczny przewieszony był przez plecy. Również przewieszony przez plecy poprzecznie do miecza był długi łuk. Strzały wystawały z kołczanu z nad biodra pod lewą pachą. Z tyłu zamocowany do pasa był średniej wielkości topór, zaś z przodu – cep bojowy. Trzeba przyznać, że dzięki misternie przemyślanemu systemowi rzemieni i sprzączek wyglądało to wszystko zupełnie przyzwoicie. Całości obrazu dopełniał niewielki puklerz na lewym przedramieniu oraz dzierżona w prawej dłoni włócznia, pełniąca najczęściej funkcję podróżnej laski. Z ogromnym żalem zrezygnował z ciężkiego korbacza półtora−ręcznego miecza i dużej prostokątnej tarczy. Władał biegle każdą z niesionych przez siebie broni.

Był samotnym wilkiem nie mającym nic do straceni. Wszystko co posiadał − miał na sobie. Nie dbał o życie i bynajmniej nie zamierzał żyć wiecznie. Wolał paść w jakiejś honorowej walce, niż dożyć uciążliwej starości. Był w średnim wieku, choć nie wyglądał na swoje lata. Nauczył się wszystkiego, czego mógł się nauczyć. Wiedział, że jest u szczytu swoich życiowych możliwości. Wiedział również, że czas – dotychczasowy sprzymierzeniec – teraz już, będzie działał przeciwko niemu.

Nigdy nie wycofał się z żadnej walki, wybór był prosty: zwycięży lub zginie. Honor wojownika nie pozwalał na kapitulację. Zawsze zwyciężał. Był jednak w pełni świadomy, że kiedyś przegra. Kiedyś w końcu trafi na młodszego, sprawniejszego wojownika. Przecież sam w taki właśnie sposób, pokonał kilku starych mistrzów. Taka była kolej rzeczy. Tak było i tak być powinno. Nie dbał o to. Lecz jak każdy prawdziwy wojownik był marzycielem. Pragnął dokonać w życiu czegoś wielkiego, jakiegoś niezwykłego czynu, o którym bardowie, będą śpiewać jeszcze przez wiele następnych pokoleń. To właśnie pragnienie, gnało go po gościńcach, zmuszając do ciągłej podróży, przynaglając do pośpiechu. Aż dotarł do Perrunu – rozległego i żyznego królestwa, położonego we wschodniej części krain.

Pewnego dnia, stał się świadkiem wydarzenia, które odmienić miało całe jego dotychczasowe życie. Trafił bowiem na kilku zbrojnych, którzy łupili bezlitośnie biedne gospodarstwo. Farmer szlochał i błagał o litość, prosząc, by zostawiono mu choć tyle ziarna, aby starczyło na zasiew, bo inaczej zemrze z głodu, z całą swoją rodziną. Jednak grabieżców nic nie obchodziło biadolenie nieszczęśnika, zabierali z obejścia wszystko, co przedstawiało jakąkolwiek wartość.

Ax nie mógł ścierpieć takiej nikczemności. Miejsce niby było nowe, ale śpiewka − stara. Stanął w obronie krzywdzonego chłopa. Zbrojni dobyli mieczy, kilku ranił, jednego zabił, herszta bandy, strojnego w kolorowe szaty, obił dotkliwie drzewcem włóczni, mając nadzieję, że delikwent zapamięta tę lekcję. Rzeczywiście zapamiętał. Skąd Ax mógł wiedzieć, że był to królewski poborca podatkowy? Jakiś czas po tym wydarzeniu, szukała już Axa cała perruńska armia. Wreszcie dopadli go gdzieś na jakimś gościńcu. Powalił trzydziestu zanim został pochwycony w sieci. W taki oto sposób trafił przed oblicze króla Andarandisa.

Proces wydawał się być czystą formalnością; wina była bezsporna, zaś wyrok oczywisty.

− Czy przyznajesz się do napaści na mojego poborcę?

Oskarżony sprawiał wrażenie całkowicie zaskoczonego postawionym mu pytaniem.

− Na nikogo takiego nie napadłem Panie − zaś po chwili dodał – chyba zaszła jakaś pomyłka.

Przez całą salę przebiegł głośny szmer, zebrani tam ludzie, byli równie zdziwieni odpowiedzią, co sam Ax pytaniem.

− Taki głupi, czy taki bezczelny?

Król skinął ręką. Na sali pojawił się niski, otyły mężczyzna, w którym Ax rozpoznał strojnego herszta bandy.

− Czy widzisz na sali człowieka, który na ciebie napadł? – Zapytał król nowoprzybyłego.

− Ten – wyciągnął przed siebie rękę zwróconą na Axa − to on Najjaśniejszy Panie! To on!

Król znowu zwrócił się do Axa z pozornie obojętnym wyrazem twarzy.

− Czy przyznajesz się do napaści na mojego poborcę?

Ax milczał przez dłuższą chwilę, spoglądając to na króla, to na niskiego mężczyznę.

− Na nikogo nie napadłem Panie. Przyznaję jednak, że przeszkodziłem rabunkowi, któremu ów człowiek przewodził.

Tym razem król sprawiał wrażenie kompletnie zbitego z tropu, po sali przebiegł kolejny głośny pomruk. Tymczasem Ax ciągnął dalej:

− Ten człowiek rabował ubogie gospodarstwo, pozostawiając całą rodzinę bez jakichkolwiek środków do życia. Jeżeli jednak jest on twoim poborcą Panie i działał z twojego przyzwolenia, przeto jesteś królu większym łajdakiem niż on sam!

Sala zamarła, król aż otworzył usta wpatrując się z niedowierzaniem w oblicze stojącej przed nim postaci. Tymczasem Ax kontynuował swoją wypowiedź, mocno podniesionym głosem.

− Zatem ja, rycerz i sługa sprawiedliwości, wyzywam cię do walki, wyzywam cię na sprawiedliwy bój. Żądam sądu miecza. Niech los rozstrzygnie, kto jest niewinny, a kto winny w tej sprawie!

Sąd miecza był bardzo starym i zarazem prostym prawem krain. Każdy postawiony przed sądem człowiek, mógł w ten sposób oczyścić się z zarzutów i dowieść niewinności, stając do walki osobiście, bądź też wystawiając swojego przedstawiciela. Ochłonąwszy z pierwszego szoku król, przywołał jednego z dworzan. Ten wysłuchawszy rozkazu pośpiesznie opuścił salę. Wrócił po chwili w towarzystwie dobrze zbudowanego rycerza. Inny dworzanin przyniósł miecze; jeden wręczył rycerzowi, z drugim skierował się w stronę Axa.

− Jeśli pozwolisz Panie, wolę własny oręż.

Dwóch ludzi wniosło do sali całe jego żelastwo. Ax sięgnął po mały puklerz i cep bojowy. Wpadł mu do głowy pewien pomysł. W Perrunie nie używano cepów. Wszyscy zbrojni nosili miecze. Istniała więc szansa, że może zaskoczy przeciwnika. Wybrana przez niego broń, była bardziej atrybutem rozbójników niż rycerzy. Była tania i prosta do zrobienia. W najprostszej postaci był to krótki drąg z przymocowanym na końcu łańcuchem. Wersja bardziej rozbudowana miała przymocowany do łańcucha, kawałek żelaznego pręta. Egzemplarz Axa posiadał najeżoną kolcami kulę. Broń tą nazywano również korbaczem. Ax skierował pytające spojrzenie w stronę tronu.

− Ser Greynie, czy zgadzasz się na broń twojego przeciwnika?

Ser Greyn obrzucił Axa badawczym spojrzeniem. Dyndająca na łańcuchu kula wyglądała raczej śmiesznie niż groźnie. Mała okrągła tarcza na lewym przedramieniu, też nie wyglądała za bardzo poważnie. Wzruszywszy ramionami, skinął głową. Król klasnął w dłonie.

− Zatem zaczynajcie.

Zbliżyli się do siebie, czujnie wzajemnie obserwując. Zachowując odległość ciosu poruszali się bokiem po okręgu, którego środkiem obrotu był punkt, połowy dzielącej ich odległości. Wreszcie Ser Greyn zaatakował. Ostrze miecza wydało przeraźliwy zgrzyt natrafiając na stalowy puklerz. W tym samym momencie Ax wziął szeroki zamach swoją bronią. Zamach na tyle duży, że rycerz bez trudu zdążyłby wykonać zasłonę swoim mieczem. Tak też uczynił. Sygnalizowany cios cepa miał za moment uderzyć o miecz. Jednak, zanim do tego doszło, Ax wykonał nieznaczny ruch nadgarstka, unosząc jednocześnie do góry uzbrojoną rękę. Ruch ten sprawił, że kolczasta kula minęła klingę, oplatając łańcuchem ostrze. Gwałtowne szarpnięcie sprawiło, że miecz wyskoczył z dłoni zdziwionego rycerza. Kolejne szarpnięcie uwolniło ostrze, miecz ze szczękiem opadł na podłogę wielkiej, audiencyjnej sali. Ax błyskawicznie postąpił krok w przód, przygniatając stopą odbijającą się od podłogi broń. Kolczasta kula wirowała ze świstem, tnąc powietrze nad jego głową. Gdyby chciał uderzyć teraz, kula niechybnie zmiażdżyłaby głowę rycerza.

− Poddajesz się?

Ser Greyn nie miał zbyt wielkiego wyboru. Blokowanie gołą ręką, jakże groźnie wyglądającej teraz kuli, wcale mu się nie uśmiechało. Z westchnieniem opadł na kolana.

− Poddaję się! Proszę o litość! − Po chwili dodał jeszcze − Panie!

Ax uspokoił swój cep, opuścił broń, odstąpił o krok.

− Zatem odejdź! Jesteś wolny! – Po chwili również dodał – Panie!

Król Andarandis powstał z hebanowego tronu, gestem rąk nakazując milczenie.

− Dobrze więc. Pokonując strażnika trybunału udowodniłeś, że masz prawo i godzien jesteś stanąć do walki ze mną. Jutro w połowie dnia, zmierzysz się z moim reprezentantem. Żądasz sądu miecza, więc walka będzie na miecze.

Po tych słowach król odwrócił się na pięcie i opuścił salę. Za nim, podążyli jego dworzanie. Ax stał jeszcze przez chwile oszołomiony tym dość nieoczekiwanym zwrotem sytuacji. Pierwszy raz słyszał o strażniku trybunału. Zbyt krótko przebywał w Perrunie by poznać panujące tutaj prawa. Sądził, że już zwyciężył, tymczasem walka miała mieć miejsce dopiero następnego dnia. Nie pozwolono mu na dalsze rozważania. Pochwyciło go jednocześnie wiele par rąk. Został skrępowany i wrzucony do zamkowego lochu. Teraz mógł już spokojnie rozmyślać, przynajmniej do jutrzejszego południa.

* * *

Wprowadzono go na plac koszarowy. To właśnie tutaj ćwiczyli żołnierze, tutaj również odbywały się turnieje, wiece, a także takie jak ta – ważne walki.

Plac wypełniony był ludźmi. Byli wszędzie, nawet na dachach zabudowań, ci zaś, dla których zabrakło miejsca na placu, usadowili się na murze obronnym, skąd zresztą mieli znakomity widok.

Bukmacherzy zacierali ręce, albowiem dawno już nie zawarli takiej ilości zakładów. Wielmoże i perruńscy szlachcice stawiali na królewskiego szermierza, przyznać trzeba, całkiem nie małe pieniądze. Biedota zaś upatrywała zwycięzcy w nieznanym bohaterze. Bo Ax, był już ich bohaterem. Wieści rozchodziły się szybko. Umęczeni ludzie dostrzegli w buntowniku swego obrońcę, kogoś, kto dawał im na powrót nadzieję. Wielu z nich, także brało udział w zakładach, nie brakło też desperatów zaciągających pożyczki, by mieć pieniądze na stawki.

Axa ogłuszył wrzask zgromadzonego tłumu. Spostrzegł ze zdziwieniem, że ci ludzie wiwatują na jego cześć. Dodało mu to otuchy. Sądził że jest sam, w obcym i wrogim mieście, nigdy by nie pomyślał, że znajdzie tutaj aż tylu zwolenników. Dla króla przygotowano okazałe krzesło w specjalnie wzniesionej, zadaszonej trybunie. Po bokach trybuny wznosiły się ku górze szeregi ławek, zajmowanych przez co znamienitszych obywateli, ludzie zaś byli wszędzie. Sam plac otoczony został niewielką barierką wyznaczającą jego granice. Ax stanął na środku placu. Rozcierał ręce, próbując przywrócić krążenie zdrętwiałym kończynom. Dopiero przed chwilą zdjęto mu więzy. Naprzeciw Axa wyszedł wysoki, dobrze zbudowany rycerz. Zatrzymał się kilka kroków przed awanturnikiem. Wbiwszy w ziemię przed sobą swój miecz, oparł na nim obie ręce, patrzył natarczywie w stojącą przed nim postać. W spojrzeniu tym nie było ciekawości – była zawziętość… Nienawiść.

Uwagę Axa przykuła zbroja rycerza. Tors osłonięty był stalowym pancerzem, sięgającym nieco poniżej pasa, spod którego do połowy uda zwieszała się druciana siatka. Również całe ręce aż do nadgarstków ochraniała kolczugowa plecionka. Ax w pełni docenił wartość tej kompozycji. Pancerz doskonale chronił tors, zaś druciane rękawy gwarantowały doskonałą swobodę ruchów. Głowę rycerza ochraniał głęboki garnkowy hełm z trójkątną osłoną twarzy mocowaną do czoła hełmu grubym prętem, który przechodził następnie nieco przed nasadą hełmu, w ostro zakończony szpic. Ax pomyślał, że trzeba będzie na wszelki wypadek, uważać na ten kolec, chociaż wątpił aby jego przeciwnik atakował głową.

Ax wciąż jeszcze nie dostał do ręki miecza i chociaż bardziej cenił szeroką klingę, tym razem wolałby otrzymać wąskie ostrze , na tyle wąskie, aby mogło się wślizgnąć w oko przeciwnika, pomiędzy trójkątną osłoną a krawędzią hełmu. Zwrócił też uwagę na półkoliste wycięcie w pancerzu w okolicy szyi. Cóż, głowa musiała mieć możliwość ruchu. Tyle tylko, że trzeba będzie trafić w ten straszliwie mały, nieosłonięty fragment ciała.

Sam Ax, był właścicielem wysłużonej kolczugi, sięgającej do połowy bioder. Osłaniała ona jedynie tułów, gdyż nie posiadała rękawów. Skórzany pas przyciskał ją ściśle do ciała. Prawe ramie wojownika chronione było stalowym naramiennikiem. Na gołych rękach, tuż za łokciami zapięte miał grube miedziane pierścienie, zaś na obydwu przegubach szerokie nabijane stalowymi ćwiekami skórzane bransolety. Używał jeszcze ochraniaczy na nogi. Długie, stalowe, półkoliście wygięte płytki, chroniły łydkę od kostki aż po kolano, gdzie przechodziły w ostry, nieco wystający stożek. Była to taka sama broń, jak kolec na hełmie jego przeciwnika. Rycerz nie posiadał ochrony na nogi. Być może więc, właśnie tutaj tkwił klucz do zwycięstwa. Atak na nogi.

Rozległ się dźwięk trąb. Król zasiadł na trybunie. Herold odczytał królewski posłanie. Axowi podano miecz. Ledwie poczuł chłód stali w dłoni, gdy powietrze przeciął świst rozpędzonego ostrza. Rycerz zaatakował. Ax odskoczył instynktownie, przechylając jednocześnie do tyłu cały tułów. Prawie udało mu się uniknąć zdradzieckiego ostrza. Prawie − gdyż poczuł pieczenie na lewym policzku i spływającą po twarzy krew.

− Zaiste zachowanie godne ryce... – Próbował szydzić Ax.

Nie zdążył jednak skończyć myśli, gdyż następny wyprowadzony z nad głowy cios, już zmierzał w jego kierunku. Błyskawicznie obrócił tułów równolegle do ataku, odskakując tym razem w przód, na tyle szybko, by ostrze jedynie otarło kolczugę na jego plecach. Kolejny rzut do przodu sprawił, że udało mu się oderwać od prześladowcy. Jeżeli chciał przeżyć − musiał uważać, powinien skupić całą uwagę, tylko i wyłącznie na walce. Tym razem wyszedł naprzeciw kolejnemu atakowi, sparował cięcie i oparł mocno ciężar ciała na obu nogach. Prawie zdążył przyjąć pozycję, nim spadło nań kolejne uderzenie. Przeciwnik był szybki, bardzo szybki. Był też silniejszy. Ax dotkliwie odczuwał w ramieniu siłę każdego ciosu, kiedy parował ataki. Rycerz, był niewątpliwie mianowanym mistrzem miecza. Musiał studiować w jednej ze szkół walki. Szkoły te miały to do siebie, iż wpajały uczniom pewne schematy. Ściśle określone sekwencje, kolejno następujących po sobie ruchów. Ax był samoukiem. Wszystko co umiał, zawdzięczał doświadczeniu wyniesionemu z tysięcy potyczek. Miał talent do walki, oraz niespotykany instynkt. Zupełnie jakby jakaś tajemnicza siła, dbała o jego bezpieczeństwo. Ileż to już razy wygrywał z teoretycznie lepszymi od siebie. Ufał, że i tym razem będzie podobnie. Musiał tylko przetrwać ów wściekły napór. Musiał sprawić, by jego rywal uwierzył w swoją przewagę, by zaczął się nią upajać. Wtedy będzie mniej uważny i na tyle pewny swego, że nie dopuści do siebie myśli o jakimkolwiek kontrataku. Ax wiedział, że był trudnym przeciwnikiem dla wytrenowanych szermierzy, albowiem nie lubili oni walki, która wybiegała poza wyuczone przez nich kanony. Styl walki Axa, był absolutną improwizacją; gdy było to możliwe schodził z linii ciosu, gdy brakło na to czasu, wykonywał zastawę lub parował. Starał się przy tym nie powtarzać zasłon i uników, żadnych schematów, jego przeciwnik nie mógł przewidywać jego ruchów. Tymczasem Ax bezbłędnie rozpoznawał kolejne sekwencje. Dzięki temu, wciąż jeszcze utrzymywał się przy życiu. Przewidując kombinacje ciosów był w stanie ich uniknąć, chociaż i tak, przychodziło mu to z największym trudem. Nie spotkał jeszcze nikogo, kto byłby równie szybki. Koncepcja walki Axa polegała na rozpoznaniu przeciwnika i wykorzystaniu jego słabości. Jednak ów demon szybkości, z którym się potykał, nie miał żadnych, słabych punktów. Za to walory, były łatwe do zauważenia; szybkość i siła. Należało zatem, uczynić z nich słabe punkty i wykorzystać w możliwie najlepszy dla siebie sposób. Był tylko jeden problem. Jak to zrobić?

Rycerz panował niepodzielnie na placu boju. Obserwując pojedynek można było odnieść wrażenie, że Ax po prostu ucieka. Toteż wielcy panowie, uśmiechali się triumfalnie, zaś, co niektórzy ostentacyjnie ziewali, dając wyraz swojemu znudzeniu, tym jednostronnym spektaklem. Jednakże uważny obserwator, zauważyłby już pewną irytację w ruchach rycerza. Wprawdzie wciąż wykonywał swój taniec, w nienaganny, pełen gracji sposób, niczym baletmistrz, mający za partnera drewnianego, niezgrabnego pajaca. Jednak do tej wyszukanej elegancji wkradała się już pewna nerwowość. Już dawno powinien był wygrać tę walkę. Był przecież arcymistrzem miecza, jedynym w całym Perrunie, a najprawdopodobniej i w całych krainach, nie znalazłby godnego siebie przeciwnika. Dlaczego wiec przybłęda jeszcze żył, naigrywając się z jego kunsztu? Co więcej? Jakimś cudem wychodził bez szwanku z jego śmiertelnych ataków. Nie powinien był przeżyć pierwszego ciosu, a nie dość ze przeżył, to jeszcze usiłował szydzić! Szydzić z arcymistrza Perrunu! Następna zabójcza sekwencja, ledwie pozostawiła krwawą pręgę na lewym ramieniu, draśniecie zamiast śmierci! Rycerz lubił zabijać. Jakże byłoby pięknie, gdyby ta łajza skapitulowała, żebrząc o darowanie życia. Ach, z jaką rozkoszą poderżnąłby mu wtedy gardło!

Przeciwnik jednak, nie miał najmniejszego zamiaru ułatwiać mu zadania. Było oczywiste, że awanturnik nie zamierza błagać o łaskę, należało wiec go zabić z mieczem w ręku, jak rzeźne zwierze, jak bezpańskiego psa! Już prawie pół klepsydry gonił za tym błaznem. Przystąpił do kolejnego ataku, bardzo chciał zakończyć tę farsę. Atakował krótkimi cieciami coraz bardziej zawężając pole ataku. Wreszcie, przenosząc ciężar ciała na wysuniętej do przodu nodze, z mieczem stanowiącym idealną linie z wyprężonym ramieniem, wykonał rzut do przodu, mierząc w szyje przeciwnika. Ax momentalnie znalazł się w poważnych tarapatach, jego miecz odskoczył zbyt daleko na bok, aby na czas odbić pchnięcie. Instynktownie wiec odchylił się w tył. Jednak nogi nie nadążały za tułowiem, pozostając daleko w przedzie i właśnie w chwili, gdy miecz już miał sięgnąć jego gardła, lewa noga Axa wystrzeliła ku górze trafiając w wyciągniętą z mieczem dłoń. Takiego sposobu obrony rycerz nie przewidział. Kopniecie było na tyle potężne, że uzbrojona ręka odskoczyła wysoko w górę. Jednak mimo zaskoczenia i bólu, rycerz nie wypuścił z dłoni miecza! Ax tymczasem, ratując się przed upadkiem, usiłował podciągnąć pod siebie prawą nogę. Jakimś cudem zdołał na nią opaść. Wykorzystując chwile wahania wciąż jeszcze zdziwionego rycerza, będąc w pół przysiadzie, ciął rozpaczliwie w kierunku nóg przeciwnika. Jednak atak ten, był zbyt oczywisty, by po raz drugi zaskoczyć arcymistrza. Podskoczył lekko podciągając stopy nad tnącym powietrze ostrzem. Miecz Axa nie napotkawszy oporu wytrącił wojownika z niepewnej równowagi. Ax musiał użyć wolnej ręki do wykonania błyskawicznej podpórki, a i tak było oczywiste, że za chwilę upadnie.

To była okazja, na jaką czekał rycerz. Tym razem rywal był jego. Już nic nie mogło ocalić nieszczęsnego głupca. Wziął potężny zamach z nad głowy i ruszył aby skrócić dystans i przepołowić rywala. Ax jednak nie upadł, wręcz przeciwnie. Korzystając z pomocy lewej ręki, odbił się potężnie z przykurczonej wciąż jeszcze prawej nogi. Wystrzeli w górę jak kamień z procy, trzymając miecz w wyciągniętej na całą długość ręce. Ostrze przebiło gładko gardło rozpędzonego rycerza.

Można by powiedzieć, że był to przypadek, że rycerz sam, trafił niechcący na przypadkowo wyciągnięte ostrze. Można by tak powiedzieć, gdyby nie był arcymistrzem.

Ax odstąpił o krok. Zatrzymany w połowie skoku rycerz wpatrywał się w niego natarczywie, tępym, nieprzytomnym, zadziwionym wzrokiem. Opuścił trzymany oburącz nad głową miecz, po czym jak długi runął na ziemię. Leżał bezwładnie na plecach z mieczem w gardle. Ostrze było wbite głęboko, tak, że znaczna jego część wyszła karkiem. Walka była skończona.

− Dobry jestem, ledwie zaatakowałem, a już po wszystkim − wymamrotał sam do siebie Ax, ocierając brudną dłonią spocone czoło.

Trybuny zamilkły. Zrobiło się nagle tak cicho, że aż kuło w uszy. Ludzie nie wierzyli własnym oczom. Aż wreszcie zawrzało. Widzowie powstali z miejsc wrzeszcząc i wymachując rękami. Publiczność oszalała. Nie wiadomo jak długo trwała by ta wrzawa, gdyby nie dźwięk czterdziestu trąb, wzywających do spokoju. Minęło jednak kilka chwil, nim podekscytowani ludzie, zdolni byli do zachowania jako takiej ciszy. Na plac wystąpił herold, ogłaszając, że król będzie przemawiał. Andarandis okryty purpurowym płaszczem powstał z tronu, nakazując gestem rąk milczenie.

− Ludu Perrunu, byliście świadkami sądu miecza! Wojowniku Ax, dowiodłeś swojej niewinności. Przeto ogłaszam, że zwolniony zostałeś z zarzutu napaści na królewskiego poborcę. Ufam, że stając w obronie jednego z moich poddanych działałeś w dobrej wierze. Obraziłeś jednak królewski majestat. Król Perrunu nie jest łajdakiem ograbiającym własny naród. Zatem ja, Andarandis Destentender pragnąc dowieść nieprawdziwości twoich zarzutów, żądam od ciebie sądu miecza. Niech los pokaże, że ja również mówię prawdę. Stanę do walki osobiście.

Ludzie wstrzymali oddech. Żaden szelest nie mącił wszech panującej teraz ciszy. Nikt nie spodziewał się takiego obrotu sprawy. Toteż ciężkie i powolne kroki Axa sprawiały wrażenie wyjątkowo hałaśliwych. Wojownik podszedł do trybuny. Na dzisiaj miał dość walki, ledwie trzymał się na nogach, nie mógł jednak, nie przyjąć wyzwania. Jeśli trzeba – będzie walczył. Był przecież wojownikiem. Mógł machać mieczem nawet do końca dnia. Jego również zaskoczyła postawa króla. Musiał przyznać, że władca pokazał charakter. Być może zbyt surowo ocenił Andarandisa, a być może, było inne, o wiele prostsze wyjaśnienie całego, wcześniejszego zajścia.

Od niedawna przebywał w Perrunie, ale nigdzie w czasie swych wędrówek, nie widział tylu nędzarzy, co tutaj. Nigdzie też, nie widział tak wspaniałych pałaców i bogatych rezydencji. Widział króla zaledwie dwa razy, lecz zarówno wczoraj, jak i dzisiaj, królewski ubiór był dużo skromniejszy, niż okrycia jego świty. Nie dostrzegł też żadnych złotych ozdób, żadnych klejnotów, oprócz królewskiego pierścienia. Być może król był surowym człowiekiem, a być może było inne, o wiele prostsze wyjaśnienie.

− Królu Andarandisie przyjmuję twoje wyzwanie – po tych słowach Ax ociężale opadł na kolana. Następnie mocnym, pewnym głosem podjął na chwilę przerwaną myśl − jednocześnie powierzam swoje życie w twoje ręce – znowu przerwał na chwilę, by dać zebranym czas na zrozumienie sytuacji. Chciał, aby wszyscy mieli świadomość − iż podjął wyzwanie i się poddał.

− Jeśli pozwolisz Panie, chciałbym w inny sposób dowieść niewinności nas obydwu.

− A zatem, co proponujesz wojowniku?

− Wysłuchaj panie swego ludu. Dlaczego cierpią nędzę? Jakie podatki płacą, a jakie ty sam nakazałeś? – Ax wiedział, że stąpa po kruchym lodzie, miał jedynie nadzieję, że nie popełnia błędu.

Słowa Axa szybko obiegły plac, krąg słyszalności był bowiem niewielki w stosunku do liczby zebranych. Toteż ludzie powtarzali zasłyszane wieści, stojącym dalej. W ten sposób nowiny docierały wszędzie.

Gwar narastał, tłum falował niespokojnie. Otaczający kordonem arenę żołnierze, nie byli już w stanie wytrzymać wciąż narastającego naporu. Kordon pękł w kilku miejscach. Kilkanaście sylwetek momentalnie wtargnęło na arenę, biegnąc w kierunku królewskiej trybuny. Znowu głos potężnych trąb przywrócił porządek, żołnierze zdołali na powrót zewrzeć szeregi. Jednak przed królem zdążyło już paść na twarz kilkunastu biedaków. Władca zszedł z trybuny, podniósł z ziemi najbliższego, rozkazując powstać pozostałym. Chciał usłyszeć, co ci ludzie mają do powiedzenia.

Wstąpił na tron mając zaledwie 13 lat, gdyż król-ojciec będąc w pełni sił, zmarł nagle na tajemniczą chorobę. Przed śmiercią wymógł na synu przysięgę, iż ten będzie kontynuował jego dzieło. Stary król przygotowywał miasto do wojny, kładąc główny nacisk na rozbudowę fortyfikacji, a murów obronnych w szczególności. Przedsięwzięcie było ogromne. Dawno już zużyto wszystkie zasoby królewskiego skarbca. Toteż w geście desperacji, Andarandis zarządził podatek wojenny w wysokości dziesiątej części wszystkich dochodów, od każdego obywatela królestwa. Podatek miał być płacony raz w roku. Teraz jednak, jego poddani twierdzili, iż podatek ów, był pobierany wielokrotnie, nie była to także dziesiąta część dochodów. Na poczet podatku, szły wszystkie ich zarobki. Tym zaś, którzy nie mieli, czym zapłacić zabierano zapasy, inwentarz, a nawet konfiskowano gospodarstwa. Król nie usiłował nawet maskować szoku, wywołanego przez nieoczekiwane nowiny. Z trudem panował nad ogarniającym go gniewem. Nie był jednak głupim zapaleńcem, działającym pod wpływem impulsu. Nadeszła chwila, aby zrewidować swój stosunek do królewskich doradców, zarządców i generałów. Ufał tym ludziom od śmierci ojca. Brał pod uwagę ich opinię i rady. Nie podejrzewał nawet, że przez tyle lat, był jedynie marionetką w rękach perruńskich wielmożów. Komu mógł jeszcze ufać? Co mieli do powiedzenia jego doradcy? Jak postąpi armia? Co zrobią przysięgający mu wierność generałowie? Do sprawy należało podejść rozważnie.

− Ludu Perrunu, wstrząśnięty jestem tym, co usłyszałem. Niniejszym zawieszam podatek wojenny. Przyrzekam wam na pamięć mojego ojca, że sprawę zbadam, winnych ukarzę, a krzywdy naprawię. Proszę tylko, abyście dali trochę czasu waszemu królowi. – Przez chwilę tłum rozważał królewskie słowa, by wybuchnąć niekontrolowanym, spontanicznym entuzjazmem. Wiwatom i okrzykom radości zdawało się nie być końca. Andarandis ponownie uniósł w górę ręce, żądając ciszy od rozentuzjazmowanego tłumu.

− Ludu Perrunu, cóż, zatem uczynić mam z tym oto wojownikiem? − Ogłuszający ryk zgromadzonych tłumów, nie stanowił jednoznacznej odpowiedzi. – Czy chcecie bym pozwolił mu odejść? − Chóralne „tak” nie pozostawiało żadnych wątpliwości, co do woli zebranych tutaj ludzi.

− Nigdy, co to – to nie! – Zakrzyknął Andarandis. Następnie zwracając się do Axa rzekł.

− Na kolana rycerzu! − Do uszu klękającego Axa dobiegł charakterystyczny chrzęst wydobywanego z pochwy miecza. Ax rzucił na króla zaniepokojone spojrzenie, akurat w momencie, gdy król wznosił oręż.

Trybuny zamarły, królewski miecz tymczasem zawisł pionowo w powietrzu naprzeciw głowy Axa.

− Poddałeś się wojowniku. Powierzyłeś swój los w moje ręce! Zatem ja, Andarandis Destentender, władca królestwa Perrunu, mocą przysługującej mi władzy, pasuję cię na rycerza i obrońcę korony. Niniejszym mianuję cię kapitanem, powierzając zadanie stworzenia dla mnie przybocznej gwardii. Ufam, że będzie się ona składać z tak dobrych i tak uczciwych jak ty sam żołnierzy. Ufam również, że będą bronić swego króla z taką gorliwością jak ich kapitan, królewskich poddanych! Czy przyjmujesz królewską propozycję wojowniku?

Ax długo milczał, wpatrując się w oczy Andarandisa. Król nie cofnął wzroku. Wreszcie Ax pochylając głowę odpowiedział wyraźnie.

− Tak, Panie.

Wówczas król opuścił trzykrotnie miecz na jego ramię.

Tłum wybuchnął ponownie kolejną falą wiwatów. Głosy rozchodziły się daleko, odbijały od murów i zwielokrotnionym echem wracały na koszarowy plac.

− Powstań ser Axie.

* * *

W komnacie królewskiej panował półmrok. Zaledwie przed chwilą pojawiło się światło na kilku miedzianych świecznikach. Był już późny wieczór. Ax zgodnie z królewską wolą przybył na służbę. Skierowano go do prywatnej komnaty Andarandisa. Wnętrze nie wyróżniało się niczym szczególnym. Duża szafa w rogu, masywna skrzynia, kilka obrazów na ścianach, jakiś wypłowiały gobelin. Nic, co byłoby godne królewskiego majestatu.

− Wejdź ser Axie i siadaj proszę. – Odezwał się król z za stojącego w rogu komnaty okazałego biurka. W sąsiedztwie władcy rozbłysło kilka kolejnych świeczników. Dopiero teraz wojownik ujrzał pochylonego nad stertą papierów króla. W fotelu stojącym nieco z boku, siedział jeszcze jakiś starzec. Uwagę zwracało nakrycie głowy niepozornego człowieka. Był to, bowiem rodzaj kapelusza o dość wąskim oklapniętym rondzie, za to w górę sterczał ogromnie długi, również nieco oklapnięty stożek. Starzec odziany był w długą powłóczystą przepasaną złotym pasem szatę. Zarówno szata jak i kapelusz były idealnie czarne, zdobione tajemniczym wzorem złocistych punkcików.

− Nadworny czarodziej Murren – rzekł król wskazując Axowi starca.

− To zaś Murrenie jest ser Ax, mój nowy kapitan.

Murren mruknął pod nosem coś, czego Ax nie dosłyszał, mógł się tylko domyślać, że nie było to żadnego rodzaju pochlebstwo.

Król tymczasem ciągnął spokojnym głosem.

− Wezwałem was, ponieważ pilnie potrzebuję rady, a po długim namyśle stwierdziłem, że jedynie wam, mogę w pełni ufać. Przepraszam cię Murrenie, że oderwałem cię od twoich ksiąg i eksperymentów, lecz Perrun potrzebuje twojej mądrości. Do dzisiejszego dnia, nie miałem pojęcia, co naprawdę dzieje się za moimi plecami. Zbyt pochłonęła mnie budowa murów, niepokoje na południu, poselstwa z ziemi Czen.

Władca chciał mówić dalej, lecz tylko z rezygnacją machnął ręką, po czym podjął na nowo.

− Mydlono mi oczy klęską suszy, trudnościami obiektywnymi, delikatnością sprawy…

Znowu machnął ręką. – Przyznaję, że byłem głupcem. Muszę naprawić krzywdy, jakie wyrządzono mojemu ludowi, w moim imieniu. Lecz komu mogę ufać? Czy żołnierze wykonają moje rozkazy, czy raczej wepchną mnie do lochu? Muszę wiedzieć, kto tak naprawdę włada Perrunem. Co proponujecie panowie?

Starzec miał zatroskaną i zadumaną twarz. Wpatrywał się we wzór na wypłowiałym gobelinie, machinalnie skubiąc swoją siwą, długą brodę.

− Kapitanie?

− Cóż Panie, wydaje mi się, że potrzebujesz kilku tysięcy wiernych mieczy, aby zaprowadzić porządek.

− O to właśnie chodzi ser Axie. Skąd mam wiedzieć, że armia dochowa mi wierności?

− Nie wszyscy są zdrajcami królu. Nie możesz w ten sposób traktować swoich żołnierzy.

− Jakieś sugestie kapitanie?

− Potrzebuję wojskowej listy płac.

Król zamieszał w stercie papierów, po dłuższej chwili rozwinął jeden ze zwoi, po czym podał arkusz wojownikowi. Nim Ax zdążył skupić uwagę na otrzymanym dokumencie, na świecznikach będących za jego plecami pojawił się płomień. Natężenie światła pozwalało wyraźnie postrzegać długie kolumny małych cyfr. Nie uszło uwadze Axa, że zapaleniu świeczników towarzyszył cichutki trzask palców dłoni czarodzieja. Jednak na twarzy starca nie drgnął ani jeden muskuł, wciąż zapatrzony w gobelin, skubał brodę. Ax skupił uwagę na trzymanym w rękach arkuszu.

− Gdzie stacjonuje szósta armia Panie?

− Szósta armia została wysłana do ochrony południowej granicy. Mamy tam ostatnio pewne kłopoty. To żołnierze o niskim morale, raczej kiepsko wyposażeni.

− Nic dziwnego skoro od dwóch lat nie dostają żołdu − powiedział Ax spokojnym głosem, nie odrywając wzroku od studiowanego dokumentu. Po chwili ciągnął dalej, tym samym bezbarwnym tonem.

− Natomiast pierwsza armia zawsze dostawała pieniądze na czas i to podwójną stawkę. Czy to ta armia stacjonuje w mieście?

− Owszem strzegą również pałacu.

Jakby na potwierdzenie słów królewskiej odpowiedzi, zza drzwi dobiegł do ich uszu, odgłos równego kroku kilkunastu ludzi. Odgłos narastał z każdą chwilą, aż dotarł pod same drzwi królewskiej komnaty, by zupełnie ucichnąć. Najwyraźniej żołnierze zajęli pozycję.

− Czy poleciłeś Panie, żeby wzmocnić straże?

− Nie, ale być może generał Kasurs podjął specjalne środki bezpieczeństwa…

Król nie dokończył własnej myśli, zastanawiając się nad znaczeniem dopiero co wypowiedzianych przez siebie słów. Tymczasem w korytarzu znów zadudnił równy krok, strzegących pałacu żołnierzy. Do królewskiej komnaty zbliżał się kolejny oddział pierwszej armii. Ax odruchowo zacisnął prawą dłoń na trzonku Obiboka. Zawsze, gdy się nad czymś zastanawiał pocierał trzonek swojego bojowego cepa. Lubił dotyk szorstkiego, surowego drewna. Wciąż trzymając papier, patrzył niespokojnie na drzwi, rozważając głośno zaistniałą sytuację.

− Dwóch wartowników, plus dwa odziały, prawdopodobnie po dwie drużyny każdy, najwyżej pięćdziesięciu ludzi… Być może zdołamy się przebić. – Andarandis pytającym wzrokiem spojrzał na Axa, nie do końca rozumiejąc wypowiedź kapitana.

− W najlepszym wypadku, ci żołnierze, mają zadbać o to, byś pozostał w swych komnatach Panie!

− A w najgorszym wypadku?

− Spróbują cię pojmać.

Wyraźne zaniepokojenie odmalowało się na przystojnej twarzy władcy, nie mógł jednak odmówić racji wywodom kapitana.

− Musimy królu wydostać się z pałacu i dotrzeć do szóstej armii!

− Ale to nie są za dobrzy żołnierze …

− Ale na pewno lojalni – Ax wszedł w słowo Andarandisowi, nie pozwalając mu skończyć zdania. – To, dlatego nie dostają żołdu, dlatego też, wysłano ich na odległą granicę. Musimy opuścić pałac, najlepiej zaatakujmy teraz, zanim przyjdą kolejni żołnierze.

Król wydawał się być nieco zagubiony. Wiedział, że Ax może mieć rację, czuł nawet, że ją ma, jednak nie mógł tak po prostu wyskoczyć z mieczem w ręku na swoich, być może bogu ducha winnych żołnierzy. No i była jeszcze Melodia. Przecież nie może zostawić córki. Rzucił rozpaczliwe spojrzenie w kierunku Murrena, oczekując od czarodzieja wsparcia, jakiegoś ratunku w kłopotliwej sytuacji. Starzec zacisnął dłonie na poręczach fotela, podniósł się powoli, z wyraźnym wysiłkiem.

− Zatem opuśćmy pałac.

− Przepraszam Murrenie, ale chyba nie bardzo możemy od tak sobie po prostu wyjść.

Nadworny czarodziej Murren z politowaniem patrzył na wojownika. Trwało to dłuższą chwil, jednak Ax nie miał śmiałości, by przeciwstawić się tej niezbyt miłej lustracji. Wreszcie Murren kręcąc głową wymamrotał pod nosem coś, czego Ax nie dosłyszał. Zamknął oczy koncentrując myśli, prawą ręką kreślił w powietrzu jakieś dziwne wzory. Z ust starca popłynęła śpiewna inkantacja. Komnata wypełniła się światłem. Ax patrzył w jego kierunku. Powietrze falowało przybierając powoli kształt migotliwej, świecącej elipsy. Starzec podszedł do króla.

− Chodźmy Panie – powiedział ujmując króla za ramię, poprowadził władcę w kierunku różowej poświaty. Zanim Ax zrozumiał co się dzieje, króla i czarodzieja już nie było. Obaj znikli w migotliwym świetle. Wojownik w dalszym ciągu nie miał pojęcia, co się wydarzyło. Był jednak absolutnie pewien, że został w komnacie sam!

− A niech to! − Ax kręcąc głową ruszył w kierunku blednącego wyraźnie światła.

Znalazł się nagle w niewielkiej, wypełnionej księgami, półokrągłej komnacie. Na stojących wokół regałach, książki ułożone były od podłogi aż po sufit. Środek pokoju zajmowany był przez obszerne, stare biurko, przy którym stał równie wielki, stary fotel. Środek biurka zajmował jakiś kulisty przedmiot, przykryty czarnym materiałem. Nieco z prawej strony w przerwie między regałami było na ścianie niewielkie okrągłe okno. Właśnie tam stał król usiłujący tłumaczyć coś czarodziejowi.

− A moje dziecko? Przecież nie mogę jej zostawić! Muszę po nią wrócić!

− Twoje dziecko?

− Tak moje dziecko! – Król niemal wrzasnął – Melodia jest moim dzieckiem. Już raz Murrenie to ustaliliśmy! Melodia jako moja córka, jest prawowitą dziedziczką korony! Będę rad, jeżeli zechcesz o tym łaskawie pamiętać!

− Aa. To dziecko. Twoja córka jest bezpieczna.

Ax energicznie zakasłał, pragnąc w ten sposób poinformować swoich towarzyszy, iż on również, jest już tutaj obecny. Nie chciał być mimowolnym świadkiem sprzeczki króla z czarodziejem. Już i tak za wiele usłyszał. To, że Andarandis miał córkę, a nie syna, nie stanowiło przecież żadnego problemu. W czasie swych wędrówek, często spotykał kobiety sprawujące władzę. Jakoś sobie radziły. Trudno byłoby powiedzieć, czy mężczyzna rządziłby lepiej w podobnych warunkach, może lepiej poradziłaby sobie jakaś inna kobieta. Dla Axa, ważniejsza była charyzma, mądrość, cechy charakteru. Płeć była czymś zupełnie drugorzędnym. Ale widocznie czarodziej był innego zdania. Oczywiście każdemu wolno było mieć własne poglądy, ale nie można przecież, narzucać ich innym. Toteż Ax w pełni rozumiał wybuch złości Andarandisa. Czuł jednocześnie jak obniża się poziom szacunku, jakim darzył nadwornego czarodzieja. Cóż, jeżeli reszta dostojników Perrunu, uważała podobnie, to dziewczyna nie będzie miała łatwego życia, gdy przyjdzie jej zasiąść na tronie ojca. Ale to już nie jego zmartwienie. Poza tym Andarandis był przecież młodym mężczyzną i mógł mieć jeszcze choćby i dziesięciu synów.

− Tak więc jeszcze raz podkreślam, że twoja córka jest bezpieczna − powiedział czarodziej do króla bezbarwnym głosem, spoglądając jednocześnie w kierunku nadchodzącego Axa.

− Czy mogę spytać gdzie jesteśmy? − Wojownik patrzył, to na czarodzieja, to na króla.

− To wieża Murrena – odpowiedział król – tutaj pracuje i mieszka, a ta komnata to jego pracownia. Sama wieża umiejscowiona jest niedaleko muru obronnego w pobliżu bramy Wilka. Jesteśmy daleko od pałacu.

Trudno było uwierzyć w słowa Andarandisa. Diva była przecież ogromnym miastem. Jakim sposobem w jednej chwili przebyli tak dużą odległość?

− Ale jak? – Ax nie potrafił powstrzymać się, przed zadaniem tego pytania.

Ponieważ czarodziej w dalszym ciągu sprawiał wrażenie, jakoby nie zauważał kapitana, więc król pośpieszył z odpowiedzią.

− To portal, ser Axie.

− Portal?

Andarandis wskazał świecącą elipsę.

− To rodzaj magicznych drzwi, coś jakby korytarz, przejście.

− Czy można się w ten sposób dostać w każde miejsce?

− Wybacz kapitanie, lecz nie jestem czarodziejem, jeżeli magia tak cię interesuje, to porozmawiaj raczej z Murrenem.

− A tak oczywiście – odpowiedział wojownik, zdając sobie nagle sprawę, iż magia, zupełnie go nie obchodzi.

− A więc… Co teraz? – Ax nie bardzo wiedział jak wybrnąć z sytuacji. Wiedział tylko, że nie zwróci się wprost do czarodzieja. Nie można przecież rozmawiać z kimś, kto nie widzi rozmówcy, a jednocześnie jest zbyt waży, aby się z nim nie liczyć.

Tymczasem Murren podszedł do ściany. Dopiero teraz Ax zauważył, że sterczy z niej coś w rodzaju lejka. Czarodziej pociągnął za łańcuszek. Z lejka wyskoczył korek. Wówczas starzec pochylił się i przemówił… Przemówił do lejka!

− Natychmiast przygotować powóz z zaopatrzeniem do długiej drogi i dodatkowe konie na zmianę.

Konie! I to jeszcze dodatkowe − na zmianę! − Ax gorączkowo rozważał dopiero, co zasłyszane słowa. Albowiem konie dopiero niedawno pojawiły się w krainach. Przywieziono je zza wielkiego morza. Dopiero poznawano specyficzną hodowlę, tych jakże wymagających i użytecznych zwierząt. Ich cena była wic bardzo wysoka i tylko najzamożniejsi, mogli sobie pozwolić na ich kupno.

Czarodziej musiał więc być, nie lada bogaczem, skoro posiadał, aż dwa zaprzęgi, a może nawet więcej niż dwa.

Jakaś myśl niepokoju przemknęła przez umysł Axa. W czasie swoich podróży, nabrał bowiem przekonania, że nie można ufać ludziom z nadmierna ilością pieniędzy. Większość bogaczy posiadała tylko jedną zasadę – zysk. Ten zaś, rzadko kiedy, szedł w parze z uczciwością czy honorem.

Światło portalu zdążyło już przygasnąć. Zarys elipsy rozmywał się powoli, aż całkowicie zanikł. Ax domyślił się, że przejście do pałacu zostało zamknięte.

− Zechciej zejść na dół Panie − rzekł Murren do króla – ja będę tam za chwilę.

Skinąwszy głową, król przywołał kapitana. Obaj ruszyli do sąsiedniej komnaty, gdzie znajdowały się wiodące na dół schody. Szli długo wąskim, ciemnym, spiralnym korytarzem, aż wreszcie dotarli do dolnej gościnnej izby wieży. Jakież było zdziwienie Axa, gdy ujrzał siedzącego za stołem Murrena. Czarodziej najspokojniej w świecie zajadał kiełbasę, popijając obficie winem ze złotego pucharu.

− A jesteście, jużem myślał żeście pobłądzili.

Ax nie mógł stwierdzić czy była to kpina czy też szczera troska. Ale jak można zabłądzić w wąskim korytarzu? Czyżby ten stary kozioł usiłował żartować? Mruknął, więc tylko pod nosem.

− Bardzo śmieszne.

* * *

Powóz toczył się powoli wyboistym traktem. Droga powrotna trwała dużo dłużej, niżby tego chcieli. Podróż do południowej granicy trwała zaledwie pięć dni. Teraz jednak wracali w otoczeniu żołnierzy szóstej armii. Musieli, więc dostosować tempo podróży do możliwości znużonych piechurów. Od momentu wymarszu z nad granicy, minęły już dwa tygodnie i chociaż powoli, to jednak konsekwentnie zbliżali się do celu. Mieli nadzieje, że jeszcze dzisiaj, (gdyż był dopiero wczesny ranek) ujrzą mury miasta. Ta myśl najwyraźniej dodała skrzydeł zmęczonemu wojsku, gdyż żołnierze przez nikogo nieprzymuszeni, maszerowali znacznie szybciej, niż mieli zwyczaj to czynić.

Mylił się Andarandis, mówiąc, że są to żołnierze o niskim morale. Szósta armia owacyjnie przyjęła swojego władcę, zaś generał Bendrys ze łzami w oczach oświadczył, że porzucone sieroty znowu mają króla! Bendrys był starym przyjacielem ojca Andarandisa, jednak odpowiednio izolowany od nowego władcy, mógł być jedynie biernym obserwatorem i tylko bezradnie patrzeć, jak nowy król, zostaje powoli ograbiany ze swojego dziedzictwa. Staremu wojownikowi pozostał już tylko otwarty bunt, ale na tak desperacki krok, stary generał nie mógł się jakoś zdobyć. Toteż teraz, gdy poznał powód królewskiej wizyty, był szczęśliwy jak nigdy wcześniej. Kipiał entuzjazmem, jakiego nikt już dawno u niego nie widział. Od razu też polubił nowego kapitana nieistniejącej jeszcze gwardii. Ax czuł się coraz bardziej zażenowany, gdy Bendrys przy każdej sposobności dziękował mu za to, co ten uczynił dla Perrunu. Wojownik miał wrażenie, że zbiera nie należne mu laury. Bo co właściwie zrobił dla Perrunu? Tak na dobrą sprawę, to ratował wyłącznie własną skórę! Cieszyła go jednak nowa przyjaźni, obdarzył Bendrysa ogromną sympatią i jeszcze większym szacunkiem.

Od momentu wymarszu szóstej armii, Ax szedł razem z żołnierzami, trzymał się jednak blisko powozu, stanowił bądź co bądź, przyboczną gwardię Andarandisa. Długi marsz był znakomitą okazją do nawiązania kontaktu z żołnierzami szóstej armii. Ciekawa rozmowa znacznie łagodziła trudy podróży, stanowiąc sposobność do wymiany poglądów i doświadczeń. Poza tym, wzbijany tysiącami nóg przydrożny pył, stanowił o wiele milsze towarzystwo niż nadworny czarodziej Murren.

Drzwi powozu otworzyły się z cichym skrzypnięciem. Przemknął przez nie król Andarandis. Podszedł do idącego tuż za powozem Axa.

− Cóż, muszę rozprostować kości.

Szli długo obok siebie, nie zamieniając ani słowa. Ax miał wrażenie, że władca chce z nim pomówić, najwyraźniej jednak ciężko mu się było, do tej rozmowy zabrać. Postanowił, więc nieco królowi pomóc.

− Wybacz panie.

− Słucham kapitanie.

− Melodia to dość niespotykane imię dla dziewczynki.

− Masz racje kapitanie, dość niespotykane.

Znowu zapadła dłuższa chwila ciszy. Tym razem Ax postanowił nie przerywać milczenia. Nie będzie przecież królowi nadskakiwać. Był w końcu tylko zwykłym włóczęgą. Tym razem jednak, to król przerwał milczenie.

− Cóż, wiąże się z tym pewna historia.

− Chętnie posłucham Panie.

Król milczał jeszcze chwilę, wreszcie zaczął opowieść.

− Na zachód od Divy rozpościera się wielka Puszcza Purreńska. Las to gęsty i dziki, toteż pełno tam najrozmaitszej zwierzyny. Razem z ojcem i bratem mojej żony, postanowiliśmy tam zapolować. Wraz z moją królową oczekiwaliśmy wówczas narodzin naszego dziecka. Był jeszcze miesiąc do dnia rozwiązania. Nie było wiec przeszkód, by nie skorzystać z zaproszenia mojego teścia. Wielki Książe Redgard pragnął pokazać mi, jak sprawna jest jego psiarnia. No i dał mi prezent – konia. To były pierwsze trzy rumaki sprowadzone do Perrunu. Mam wrażenie, że mój teść, miał niezłą zabawę, gdy uczył mnie dosiadać tę bestię. Tak wiec całą trójką ruszyliśmy konno. Orszak nie mógł za nami nadążyć. W lesie nie było z koni zbyt wielkiego pożytku. Puszcza jest za gęsta. Na skraju lasu spotkaliśmy wilka. To nie był zwykły wilk. Wilczyca była cała biała, biała jak śnieg. Bił od niej jakiś dziwny blask, jakieś niepojętne dla mnie dostojeństwo. Była ogromna. Nie miałem pojęcia, że wilki mogą być takie wielkie. Stała spokojnie, wpatrując się w nas swymi ogromnymi, czarnymi ślepiami, zupełnie jakby na nas czekała. Wówczas mój szwagier ruszył do szarży. Wilczyca nie chciała walki, oddalała się spokojnie, oglądając do tyłu. Lecz koń szybko do niej dopadł, las nie był jeszcze zbyt gęsty. Zaskoczony wilk przegryzł gardło konia jednym kłapnięciem paszczy. Wilczyca nie chciała walki, oddalała się spokojnie. Lecz Bardon cisnął w nią oszczepem. Był wściekły, że stracił konia. Zwierze zawyło żałośnie. Oszczep przeorał wilczy grzbiet. Bardon skoczył z toporem, aby dobić rannego wilka. Lecz to wilk skończył z Bardonem. Mój teść niemal oszalał z bólu i rozpaczy. Przez cały dzień i całą noc tropiliśmy wilka. Właściwie szliśmy za nim. Nie próbował kluczyć, prowadził nas prosto do swojej jamy. Padł martwy na skraju nory, rana po oszczepie była bardzo głęboka. W wilczej jamie coś wyło, właściwie płakało, ale to nie był zwykły płacz. To był – śpiew. Ogromnie smutna, a zarazem niezwykle piękna melodia. W tym to momencie, dogoniła nas reszta wyprawy. Truchło konia i trup Bardona były wystarczającym powodem, by cały czas biegli naszym śladem, a my nie poruszaliśmy się za szybko, no i pozostawialiśmy wyraźny ślad. Staliśmy wszyscy jak skamieniali, zasłuchani − w tą przecudną melodię. Dziwna sprawa, ale nikt później nie potrafił jej powtórzyć. Pierwszy otrząsnął się mój teść. Zwlókł z nory wilcze ścierwo i sam chciał wejść do wilczej jamy. Ze strachu że może utknąć − pochwyciliśmy go za nogi. Gdy go wyciągnęliśmy, Redgard trzymał coś w ręku, to była maleńka nóżka. Ciągnęliśmy dalej, aż zobaczyliśmy całą resztę. To było dziecko. Maleńkie, ludzkie dziecko, niemowlę. Dziewczynka. Darła się wniebogłosy. Do dziś dnia, nie mogę się nadziwić, że taka maleńka istotka, mogła tak wrzeszczeć. Redgard chciał zabić dzieciątko. Krzyczał, że to wilcze szczenię. Lecz ja mu nie pozwoliłem. Wyrwałem miecz z ręki i odepchnąłem. Nie wiedział, co mówi, nie wiedział co robi, był oszalały z bólu i rozpaczy. Wziąłem dziecko na ręce i wtedy ono przestało płakać, w jednej chwili. I wiesz co, uśmiechnęła się! Dziewczynka uśmiechnęła się do mnie. Zabrałem ją na zamek. Wracałem bardzo szybko. Niemowlę trzeba było nakarmić. Gdy dotarłem do murów miasta, naprzeciwko mnie biegł posłaniec z zamku. Moja żona umierała. Zmarła na moich rękach, wydając na świat dziewczynkę. Dziecko urodziło się za wcześnie. Jeszcze tego samego dnia, zmarło niemowlę z wilczej jamy. Nie zdążyłem nakarmić go na czas. Pochowałem je obok mojej królowej, a moja córka otrzymała imię – Melodia, na pamiątkę tego wydarzenia, tej smutnej przepięknej muzyki. Murren twierdził, że to ważne...

Ax niedbale stawiał stopy. Usłyszana historia poruszyła go do głębi. Rozumiał teraz jak musiało być trudno królowi ją opowiedzieć. Jakże mógł nie doceniać wartości tego wydarzenia. Toż to było niemal zwierzenie, skrywane przez króla w głębi serca. Andarandis nie był już tylko jego królem, władcą − któremu poprzysiągł wierność. W tym momencie stał się kimś znacznie bliższym, znacznie ważniejszym. Być może był to moment, w którym narodziła się ich przyjaźń.

− Chcę cię o coś prosić kapitanie – powiedział król, nie patrząc przy tym na swego rozmówcę. Szli obok siebie wpatrzeni w naprzeciwległy horyzont.

− Słucham Panie.

− Gdyby coś mi się stało… Proszę byś zaopiekował się moim dzieckiem. Czy możesz mi to obiecać? − Ax przełknął ślinę.

− Obiecuję ci Pnie, że zrobię wszystko, co będzie w mojej mocy, abyś ty sam mógł opiekować się swoją córką.

− Dziękuję przyjacielu – odparł cicho Andarandis, starając się zapanować nad drżącym głosem, oraz powstrzymać napływające do oczu łzy.