Wydawca: Świat Książki Kategoria: Kryminał Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 462 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Przekręt - Sandra Brown

Sandra Brown, autorka powieści z list bestsellerów New York Timesa i USA Today, wstrząsa czytelnikiem od pierwszej strony tej wywołującej szybsze bicie serca powieści o zepsuciu, zdradzie i niekończących się oszustwach… gdzie nic nie jest takie, na jakie wygląda, a każda ujawniona prawda odsłania mroczne kłamstwo.

„Wyjątkowy thriller romantyczny”

Publishers Weekly

Sandra Brown jest autorką ponad 60 bestsellerów „New York Timesa”. Na całym świecie ukazało się ponad 80 milionów egzemplarzy jej książek, przetłumaczonych na ponad 30 języków.

Opinie o ebooku Przekręt - Sandra Brown

Fragment ebooka Przekręt - Sandra Brown

Tytuł oryginałuSTING

WydawcaGrażyna Woźniak

Redaktor prowadzącyIwona Denkiewicz

RedakcjaElżbieta Kobusińska

KorektaJadwiga Piller Sylwia Ciuła

Copyright © 2016 by Sandra Brown Management, Ltd. All rights reserved Copyright © for the Polish translation by Alina Siewior-Kuś, 2017

Świat Książki Warszawa 2017

Świat Książki Sp. z o.o. 02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2

Księgarnia internetowa: swiatksiazki.pl

Skład i łamanieJoanna Duchnowska

Dystrybucja Firma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o., sp. j. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 e-mail: hurt@olesiejuk.pl, tel. 22 733 50 10www.olesiejuk.pl

ISBN 978-83-8031-779-6

Skład wersji elektronicznej

Prolog

– Do knajpy weszła kobieta – powiedział Mickey Bolden, wrzuciwszy w usta garść popcornu. Do spotkania ze Stwórcą zostały mu dokładnie dwadzieścia dwie minuty.

Obok niego przy barze garbił się Shaw Kinnard. Wpatrzony w swoją tequilę, ze wszelkimi oznakami znudzenia kilka razy zakręcił kieliszkiem.

– Tak? I co?

– I nic.

– To żart?

– Wcale nie i nic w tej popieprzonej sprawie nie jest śmieszne.

Jakby wystrzelono go z gumy, Shaw nagle się ożywił. Gwałtownie odwrócił głowę i spojrzał na Mickeya.

Facet miał oczy nie większe niż rodzynki i do połowy zasłonięte wałkami tłuszczu, ale Shaw bez trudu podążał za ich ruchem po całej piwiarni. Choć kusiło go, żeby popatrzeć samemu, nie odrywał wzroku od pokrytej plamami twarzy partnera.

– Jakaś konkretna kobieta? – zapytał, obawiając się odpowiedzi.

– Bardzo konkretna. Nasza.

– Jest tutaj?

– We własnej osobie, jak ja. – Mickey otrzepał z dłoni sól z popcornu. – Teraz za twoim prawym ramieniem, siada na stołku przy łuku baru, więc się nie odwracaj, bo jest twarzą do nas.

Uśmiech Mickeya sugerował, że prowadzą luźną rozmowę, choć w rzeczywistości nieoczekiwane pojawienie się Jordie Bennett zbiło ich z tropu.

– No to się kurewsko popieprzyło – mruknął Shaw. – Jest sama?

– Na razie. – Jedno z obrzmiałych oczek Mickeya znacząco się przymrużyło. – Ale noc jeszcze młoda. – Uśmieszek wzmocnił jego brzydotę, o ile w ogóle było to możliwe.

Shaw opuścił wzrok na kieliszek Patrón Silver.

– Myślisz, że nas zdemaskowała?

– Nie. No bo jak?

– To co tu robi?

Mickey wzruszył ramionami.

– Może zachciało się jej pić.

– Akurat jak my przyjechaliśmy do miasta?

– Zdarzają się dziwniejsze rzeczy.

– Dziwne rzeczy mnie denerwują.

– Bo nie masz takiego doświadczenia jak ja – oznajmił Mickey.

Shaw obrzucił go pogardliwym spojrzeniem od stóp do głów, myśląc, że teraz to „doświadczenie” sprowadza się do głupiego i niebezpiecznego zadowolenia z siebie.

– Trudno mnie uznać za żółtodzioba w tej branży – powiedział.

– W takim razie powinieneś pamiętać, że trzeba trzymać nerwy na wodzy, jak w planie pojawia się supełek.

– Supełek? To potężny węzeł.

– Może. Ale dopóki nie dowiemy się więcej, będę na to patrzył jak na pieprzony zbieg okoliczności i nie zamierzam wyciągać pochopnych wniosków, które pewnie są błędne. Sprawy się pierdolą. Najlepsze plany idą w diabły. Czasami trzeba poddać się nurtowi i improwizować.

– Tak? A jeśli nurt zaniesie cię do oceanu gówna?

– Wyluzuj, brachu – poradził przeciągle Mickey. – Wszystko gra. Ona się rozgląda po knajpie, ale spokojnie, nic nie wskazuje na to, żeby szukała kogoś w szczególności. Jej błękitne niemowlęce oczy właśnie mnie omiotły i wcale się nie zapaliły.

Shaw parsknął, unosząc kieliszek do ust.

– Bo jesteś paskudny.

– Hej, jest mnóstwo kobitek, którym się podobam.

– Skoro tak twierdzisz. – Shaw wypił resztę tequili. Stawiając pusty kieliszek na blacie, zerknął na obiekt ich zainteresowania. Kobieta dziękowała barmanowi za podane białe wino.

To z jej powodu byli tu z Mickeyem. Tu, czyli na zadupiu gdzieś w południowo-środkowej Luizjanie, a nie w tym wodopoju z pordzewiałego metalu, niepewnie usadowionym na błotnistym brzegu mętnej zatoki. Może knajpa miała nazwę, ale Shawowi nieznaną. Nad drzwiami wisiał neon, czerwone litery składające się na wyraz BAR syczały i trzaskały.

W środku powietrze było gęste od dymu i ostrego odoru robotniczej klienteli. Muzyka zydeco huczała z szafy grającej, która wyglądała, jakby przetrwała ze dwadzieścia huraganów będących próbą generalną przed Katriną.

Shaw i Mickey nie odstawali przesadnie od ogólnej niechlujności, ale w takim lokalu człowiek nie spodziewałby się zobaczyć Jordan Elaine Bennett, wśród krewnych i przyjaciół znaną jako Jordie. A jednak tu była. Piła białe wino, na litość boską. No i rzucała się w oczy w spelunie, gdzie piwo mieli butelkowane, a mocne alkohole lano czyste.

Mickey nabrał kolejną garść popcornu z plastikowej miski i wrzucił w usta. Gniotąc zębami przypieczone ziarna, zapytał:

– Myślisz, że to coś więcej niż zbieg okoliczności, że ona tu jest?

– Diabli wiedzą – mruknął Shaw. – Po prostu coś tu nie gra.

Barman bez słów zaproponował napełnienie kieliszka, co Shaw potwierdził kiwnięciem głowy. Facet był domyślny i od razu otworzył też następną butelkę piwa dla Mickeya.

Ten upił łyk i przymrużył oczy, patrząc na drugi koniec baru, gdzie kontuar tworzył łuk. Przełknął, beknął, uwalniając opary lagera, i od razu powiedział:

– Może być, że się po prostu włóczy.

Shaw z powątpiewaniem uniósł brwi.

– I szuka faceta, o to ci chodzi?

– A czemu nie?

– To nie ten typ.

Mickey zarechotał i łokciem trącił Shawa w ramię.

– Wszystkie są w tym typie.

– Znowu przemawia przez ciebie doświadczenie?

Mickey kiwnął głową niczym mędrzec.

– Trudno to pojąć? Kretyńskie babskie sztuczki, żeby nas zmusić do działania.

Shaw rozważył przemowę Mickeya, podniósł kieliszek i osuszył jednym haustem. Stanowczym gestem odstawił szkło, po czym zsunął się ze stołka, upewniając się, że koszula zakrywa rękojeść pistoletu zatkniętego z tyłu za pasek.

Mickey o mało nie zakrztusił się piwem.

– A ty gdzie...

– Poddać twoją teorię testowi, grubasie.

– Nie możesz... ona...

Shaw zostawił bełkoczącego kumpla.

Kiedy szedł wolno wzdłuż rzędu stołków, przyglądali mu się goście obu płci, kobiety z namysłem albo z otwartym zaproszeniem. Nie interesowało go to, nie próbował więc nawiązać kontaktu, nawet się nie uśmiechał. Mężczyźni obrzucali go twardym, zimnym, wyzywającym spojrzeniem, na które odpowiadał jeszcze twardszym, zimniejszym i bardziej wyzywającym. Wszyscy pierwsi odwracali wzrok.

Shaw miał to w sobie.

Nikt jeszcze nie zebrał się na odwagę, żeby zająć wolny stołek obok Jordie Bennett. Miejscowi prawdopodobnie rozumieli, że dla nich to za wysokie progi. Shaw zapewne musiał też kwalifikować się do tej kategorii, bo kiedy się zbliżył, złapał przelotnie jej wzrok, zaraz potem skierowała swoje wyżej wymienione błękitne jak u niemowlęcia oczy na kieliszek z winem. Żadnej zmiany w wyrazie twarzy i mowie ciała, żadnego drgnięcia długich rzęs.

Niedostępna była ta Jordie Bennett.

Cóż, z tą twarzą i figurą mogła sobie pozwolić na wybredność. Jedna kwestia nie ulegała wątpliwości: na jej widok każdy facet zaczynał się ślinić.

Co właściwie było do dupy.

Ponieważ Shawa wynajęto, żeby ją zabił.

Rozdział 1

Trzy dni wcześniej Shaw wygrzewał się na brzegu szafirowego basenu, obserwował dwie dziewczyny w stroju topless baraszkujące na płytkiej wodzie, czuł miły szmerek, popijając drinka z kwiatem hibiskusa, i rozkoszował się hedonistycznym stylem życia, który można kupić za nowe pieniądze w starym Meksyku.

Był gościem w willi usytuowanej na klifie z widokiem na Zatokę Meksykańską. Biała budowla rozłożyła się na szczycie okrytego dżunglą zbocza, które prowadziło na piaszczystą plażę. Właściciela tego pałacu Shaw tej samej nocy miał pozbawić życia.

Jednak kiedy po południu patrzył na rozbawione dziewczyny i sączył tropikalny drink, jeszcze o tym nie wiedział.

Po pływaniu gościom dano czas na pójście do pokoi i przebranie się w swobodne, modne stroje. Spotkali się znowu na przedłużonych koktajlach. Następnie usiedli do czterodaniowej kolacji serwowanej przez pełnych szacunku kelnerów, z których wszyscy nosili białe rękawiczki oraz czarne pistolety zatknięte za paski pod wykrochmalonymi uniformami. Na deser każdemu gościowi zaoferowano słodycze, nalewki, substancje kontrolowane oraz seniority.

Shaw dokonywał selekcji, kiedy zawibrowała jego komórka. Przeprosił i wyszedł z tarasu do jednego z przylegających doń otwartych pomieszczeń. Było bogato wyposażone. Zbyt bogato. Świadczyło o młodzieńczej ekstrawagancji oraz fatalnym guście właściciela.

– Taa? – rzucił lakonicznie do słuchawki.

– Wiesz, kto mówi? – zapytał ochrypły głos.

Mickey Bolden.

Shaw miesiącami pracował nad zdobyciem dostępu do tego płatnego zabójcy. W końcu Bolden zgodził się na spotkanie, podczas którego obaj byli czujni i nieufni... jasne, wobec otoczenia, ale przede wszystkim wobec siebie wzajemnie. Starannie zaszyfrowanym językiem Shaw przedstawił Mickeyowi swoje résumé oraz doświadczenie w ich wyjątkowej branży.

Może to subtelność i brak przechwałek przekonały Mickeya, że znajomy jest kompetentny. Na zakończenie kawowej randki Mickey powiedział, że odezwie się, gdyby zaszła potrzeba skorzystania z usług kompana. To było pół roku temu. Shaw przestał już liczyć na wiadomość od Mickeya.

– Nadal chcesz tę robotę?

Shaw spojrzał na taras, gdzie deser zmienił się w najprawdziwszą orgię.

– Przedstawienie jednoosobowe?

– Będziesz moim partnerem.

– To musi być wyjątkowa impreza.

– Chcesz czy nie?

– Jak się dzielimy?

– Pół na pół.

Sprawiedliwiej się nie da.

– Na kiedy mnie potrzebujesz?

– Na czwartek.

Był wtorkowy wieczór, co zostawiało Shawowi bardzo mało czasu na załatwienie tutejszej roboty i stawienie się w Nowym Orleanie o wyznaczonej porze.

Miał do Mickeya Boldena sto pytań. Okazja była za dobra, żeby ją przepuścić, poza tym uznał, że już niedługo pozna wszystkie szczegóły kontraktu, zapanował więc nad ciekawością i zapewnił, że Mickey może na niego liczyć.

Wymagało to zręcznych manewrów i męczącej podróży, ale tamtej nocy sfinalizował interesy w Meksyku i zdołał dotrzeć do Luizjany przed czasem. Wczoraj spotkał się z Mickeyem, a rano razem przyjechali do miasteczka Tobias.

Dzień spędzili na rekonesansie i ustalaniu najskuteczniejszego sposobu pozbawienia życia Jordan Elaine Bennett, właścicielki Extravaganzy, rozchwytywanej firmy organizującej imprezy w Nowym Orleanie. Była siostrą i jedyną żyjącą krewną Joshui Raymonda Bennetta, bardzo poszukiwanego oszusta.

Shaw i Mickey śledzili Jordie Bennett, gdy ta załatwiała w mieście zwyczajne sprawy. Tuż po osiemnastej wróciła do domu. Czekali trzy godziny, ale już się nie pojawiła. Przekonani, że obiekt zamierza spędzić w domu cichy piątkowy wieczór, poszli na kolację. Przy twardych stekach i tłustych frytkach Mickey przedstawił plan.

Shaw wyraził zdziwienie, kiedy wczoraj Mickey zidentyfikował obiekt. Teraz Shaw kwestionował pośpiech w działaniu.

– Dlaczego jutro?

– Dlaczego nie?

– Za szybko. Myślałem, że poobserwujemy ją przez kilka dni, poznamy jej zwyczaje i dopiero potem wybierzemy najlepsze miejsce i czas.

– Czas wybrał Panella – zakończył dyskusję Mickey. – A klient zawsze ma rację. Chce, żeby zrobić to jutro, zrobimy to jutro.

– Goni go termin?

– Na to wygląda.

Po kolacji postanowili zapić niedobre jedzenie alkoholem, dopiero potem odbyć godzinną jazdę samochodem do Nowego Orleanu. Ten bar polecił im pomocnik kelnera, którego najwyraźniej nie interesował wysoki standard.

Lokal jednak odpowiadał ich celom, ponieważ w takich bezimiennych knajpach jak ta wszyscy trzymali głowy pochylone.

Na pewno robiła to Jordie Bennett. Kiedy Shaw się ku niej zbliżał, koncentrowała się bez reszty na swoim winie, jakby czekała na dalszą fermentację. Na końcu baru nie zmienił tempa, przeszedł obok niej. Wyczuł aromat drogich perfum. Korzenny zapach. Coś egzotycznego i kuszącego, co sprawi, że mężczyzna będzie chciał obwąchać całe jej sto sześćdziesiąt sześć centymetrów w poszukiwaniu źródła.

Zatrzymał się dopiero przy szafie grającej. Oblany wielokolorową poświatą pulsujących rurek, oparł się ramieniem o zaokrąglony szczyt, przez co stał pochylony i z udawanym zainteresowaniem przeglądając karty z tytułami piosenek, mógł kątem oka obserwować Jordie.

Napiła się wina ustami prosto z niegrzecznego snu, postawiła kieliszek na barze i nie cofnęła lewej ręki. Długie szczupłe palce. Bez pierścionków. Bardzo blady lakier na paznokciach. Shaw się zastanawiał, dlaczego dzisiaj po południu Jordie poświęciła godzinę na wizytę w salonie kosmetycznym. Miała prosty zegarek z porządnym brązowym paskiem ze skóry aligatora, bardziej praktyczny niż ładny, ale pewnie można by kupić dobry używany samochód za pieniądze, które na niego wydała.

W wykroju białej bluzeczki bez rękawów widać było ramiączko satynowego stanika, przy najmniejszym ruchu głowy muskały je długie pasma mahoniowych włosów wyglądające na jeszcze bardziej satynowe. Nosiła sandałki na wysokich obcasach i obcisłe dżinsy. Jej tyłek usadowiony na stołku wydawał się naprawdę słodki.

Nie tylko Shaw to zauważył. Faceta młodszego od niej co najmniej o dekadę i dwa razy tyle od Shawa prowokowali kumple od bilardu. Napędzany whisky i poganiany rechotami, podszedł do wolnego stołka obok Jordie.

– Można?

Na barze leżała jej mała czerwona torebka na srebrnym łańcuszku, nie większa od koperty. Jordie przysunęła ją do siebie, żeby kmiotek mógł zająć stołek.

Może Mickey miał rację, może szukała okazji. Tylko że nie spojrzała na potencjalnego Romea z zainteresowaniem ani zachętą i Shaw nie postawiłby ani centa na to, że chłopakowi uda się coś więcej niż ją wkurzyć.

Popatrzył w kierunku Mickeya, żeby się przekonać, czy zauważył, że Jordie zyskała towarzystwo. Zauważył. Świńską gębę miał zaczerwienioną i spoconą. Rozmawiał przez komórkę. Shaw nie musiał się zastanawiać, kto jest po drugiej stronie linii. Mickey konsultował ze zleceniodawcą, co powinni dalej robić, skoro nieoczekiwane pojawienie się pani Bennett wsadziło im kij w szprychy.

Shaw przeniósł uwagę na rozwój romansu. Jak się spodziewał, Jordie Bennett z rosnącym zniecierpliwieniem odpowiadała na bełkotliwe zaczepki. Chłopak był młody, pijany, chciał dowieść swojej atrakcyjności u płci pięknej, ale nie widział, że daleko mu do jej ligi? Co nie znaczy, że Shaw miał za złe temu głupkowi, że postanowił spróbować. Bzyknąłby się z nią, to do końca życia miałby prawo do przechwałek.

Ktoś zaszedł go z drugiej strony i położył mu ciężką dłoń na ramieniu. Shaw instynktownie sięgnął po pistolet.

– Wyluzuj, to ja – burknął Mickey. Wskazał listę piosenek. – Mają coś Merle’a Haggarda?

Shaw przerzucił kilka kart z tytułami.

– Z kim gadałeś przez telefon?

– A jak myślisz?

– Co powiedział?

– Najpierw długo rzucał mięsem, potem stwierdził, że w spelunce zrobiło się tłoczno i powinniśmy się rozdzielić. Od razu. – Subtelnie przekrzywił głowę w stronę rozgrywającej się za jego plecami sceny. Pijak nachylał się ku Jordie Bennett pod tak ostrym kątem, że z trudem zachowywał równowagę na stołku. – Co robią? Co z nim? Widzisz coś, co powinno nas zmartwić?

Shaw przez kilka sekund obserwował parę, po czym pokręcił głową.

– On tylko chce się dobrać do jej majtek.

– Jesteś pewien?

– Tak.

– Dobra. Zbieramy się. – Mickey odwrócił się od szafy grającej i ruszył do drzwi.

Shaw poszedł za nim. Oparł się pokusie, żeby po raz ostatni spojrzeć na Jordie Bennett.

Zaraz za progiem wziął głęboki wdech, żeby zmniejszyć napięcie pomiędzy łopatkami i oczyścić głowę z barowego zaduchu.

Na dworze jednak powietrze było gorące i wilgotne, tylko odrobinę świeższe niż w knajpie. Rozluźnił mięśnie, gdy szedł za Mickeyem do samochodu. Zaparkowali na odległym krańcu parkingu, który był pokrytym pokruszonymi muszlami ostryg pasem ziemi w kształcie wachlarza.

Mickey wcisnął się na miejsce pasażera. Shaw w tej robocie był podwładnym, dlatego na niego spadł obowiązek prowadzenia. Co mu pasowało. Nie cierpiał jeździć obok kierowcy, bo kiedy sytuacja robiła się paskudna, lubił mieć kontrolę nad pojazdem.

Włożył kluczyk do stacyjki, ale Mickey go powstrzymał.

– Poczekaj. Na razie nigdzie nie jedziemy.

Shaw poczuł, że serce bije mu szybciej.

– Dlaczego nie?

– Robimy to teraz.

Shaw popatrzył na niego.

– Żartujesz?

– Nie. Panella powiedział, że nie ma lepszego czasu niż teraźniejszy.

– Nieprawda, cholera – syknął Shaw, wskazując bar. – Widziano nas.

– Co jest kolejnym powodem, dla którego Panella kazał działać.

– To nie ma sensu.

– Wręcz przeciwnie.

– Chyba że chcesz, żeby cię złapali. Ja nie chcę.

– Więc nie daj się złapać. – Mickey stęknął, z wysiłkiem wyłuskując pistolet z kabury, która utknęła pomiędzy fałdami jego brzucha. – Panella też ma dla nas taką radę.

– Łatwo mu mówić. Nie naraża własnej dupy, no nie?

Mickey rzucił mu spojrzenie z ukosa.

– Pierwsza robota, a ty puchniesz.

– Wcale nie. Jestem rozsądny. Nie rozumiem, kurwa, po co się tak śpieszyć.

– Wyjaśniłem ci.

– Owszem, ale jutro też będzie dostatecznie szybko.

– Już nie. Panella zmienił zdanie. Małe miasteczko, w którym wszyscy się znają? Od razu rozejdzie się plotka, że jest tu dwóch obcych.

– Okay. Więc poczekajmy, aż wróci do Nowego Orleanu.

– Może minąć wiele dni. Nie wraca do miasta regularnie. Dużo pracuje w terenie. A poza tym decyzja nie należy do nas. Panella mówi, żeby ją załatwić, zwłaszcza że przypadkiem znaleźliśmy się pod tym samym dachem co nasz obiekt.

Shaw rozumiał argumenty, ale nadal mu się to nie podobało. Ani trochę.

– Tak jak ty – ciągnął Mickey – Panella się boi, że jej przyjście tutaj wcale nie jest zbiegiem okoliczności.

– Owszem, ale ja tak tylko gadałem. Jej przyjście tutaj to na pewno przypadek. Wykluczone, żeby o nas wiedziała.

– Nieważne. Panella powiedział, żeby zrobić to teraz, więc... – W przerwie Mickey włożył pocisk do komory pistoletu kaliber dziewięć.

Shaw uświadomił sobie dwie rzeczy: jego głos się nie liczy, dalsza dyskusja nie ma sensu.

– Cholera. – Wyjął swój pistolet i obejrzał się na drzwi ze skwierczącym neonem. – Więc jak chcesz to zrobić?

– Poczekamy na nią. Jak będzie jej towarzyszył ten wsiowy dupek, to go załatwisz. Ja się zajmę nią.

– A jak wyjdzie sama?

– Będę czynił honory – oznajmił Mickey, wciągając lateksowe rękawiczki. Drugą parę podał Shawowi. – Weźmiesz jej torebkę. Panella mówi, że to ma wyglądać na napad, który poszedł nie tak. Przypadkowa zbrodnia.

Shaw uśmiechnął się drwiąco.

– Jakby ktoś w to uwierzył.

Mickey zarechotał.

– To nie twój problem, kto w co wierzy. Będziesz daleko, ciesząc się swoją połową dwustu tysięcy.

– Wystarczy na fajną łódkę.

– Wystarczy na fajną cipkę.

– Masz głowę w rynsztoku, Mickey.

Znowu zarechotał.

– Gdzie się czuję jak u siebie.

Dostrzegając ruch kątem oka, Shaw ponownie spojrzał przez tylną szybę.

– Oto ona.

– Sama?

Shaw poczekał z odpowiedzią, aż drzwi zamknęły się za Jordie Bennett i nikt więcej się nie pojawił.

– Tak.

Budynek nie miał oświetlenia zewnętrznego, toteż parking tonął w niemal kompletnej ciemności. Blady chudy księżyc zasłaniały okryte mchem hiszpańskim gałęzie dębu, które sięgały do trzech czwartych parkingu. Wąska droga stanowa w obu kierunkach była pusta.

Mickey otworzył drzwi i wysiadł z samochodu, poruszając się z większą zręcznością, niż Shaw by go podejrzewał. Tłuścioch był nakręcony. Mickey Bolden lubił swoją robotę.

Shaw także. Kolejki tequili nawet w przybliżeniu nie dawały mu takiego kopa jak czysta adrenalina.

Tak bezszelestnie, jak się dało, podążyli za Jordie Bennett, idącą zygzakiem przez parking zatłoczony powgniatanymi pikapami i zżartymi korozją od słonej wody gruchotami. Jej nowy model sedana stanowił tu lśniący i smukły wyjątek. Drzwi otworzyła pilotem przy kluczyku.

Kiedy nagle się odwróciła, Shaw uchwycił kolejny powiew uwodzicielskiego aromatu.

Widać ich kroki na pokruszonych muszlach nie były takie lekkie, jak im się wydawało. A może zwierzęcy instynkt przestrzegł ją przed śmiertelnym niebezpieczeństwem. Tak czy owak, kiedy zobaczyła, że się ku niej pośpiesznie zbliżają, nabrała powietrza przez rozchylone usta i z przerażeniem otworzyła szeroko oczy.

Mickey błyskawicznie pokonał dzielącą ich odległość, jego prawa ręka oderwała się od boku z precyzją i śmiertelną determinacją.

Tłumik zagłuszył strzał, ale w ciszy dokoła prychający odgłos zabrzmiał w uszach Shawa tak głośno jak alarm pożarowy.

Mickey zwalił się niczym worek cementu, z jego dziurawej głowy na pokruszone muszelki wylał się czerwony strumień.

Jordie Bennett z przerażeniem patrzyła na krew podpływającą ku jej sandałkom. Potem spojrzała na Shawa, który nie opuścił pistoletu, tylko w nią celował.

– Moja połowa właśnie się podwoiła – powiedział.

Rozdział 2

Agent specjalny FBI Joe Wiley już zasiadał do pieczeni wieprzowej, gdy zadzwoniła komórka.

Jego żona Marsha skrzywiła się. Musiała podgrzać mu danie, bo wrócił do domu za późno, żeby zjeść z nią i dziećmi. Wiedziała jednak, że lepiej nie protestować, gdy oznajmił:

– Przepraszam, ale muszę odebrać. – Nacisnął klawisz. – To ważne, Hick? Siadam do kolacji.

– Przykro mi, że przeszkadzam – odparł agent Greg Hickam ze smutkiem. – Ale owszem, to ważne. Pomyślałem, że będziesz chciał o tym wiedzieć.

Joe posłał Marshy przepraszające spojrzenie i wszedł do pomieszczenia gospodarczego.

– Okay, słucham.

– Kilka godzin temu w gminie Terrebonne znaleziono martwego Mickeya Boldena. Leżał na parkingu zapyziałej piwiarni jakieś piętnaście minut samochodem od Tobias.

I tak oto gorący posiłek przestał być elementem najbliższej przyszłości Joego.

Przeciągnął ręką po ustach i brodzie.

– Nie wydaje mi się, żeby był jakiś inny Mickey Bolden.

– Niewykluczone, że jest, ale to akurat ten, którego znamy i kochamy. Kochaliśmy.

– Uściślij „znaleziono martwego”. Domyślam się, że nie odszedł spokojnie we śnie.

– Strzelono mu w tył głowy. Pocisk rozwalił prawie całą twarz.

– To skąd wiemy, że to on?

– Prawo jazdy w portfelu było fałszywe, ale patolog pobrał trupowi odciski palców. Miejscowe władze bardzo się podnieciły na wieść, że miał związek ze sprawą Billy’ego Panelli, i zgodnie z przepisami powiadomiły najbliższe biuro FBI.

– Szczęściarze z nas. – Joe przez drzwi zajrzał do kuchni, gdzie Marsha siedziała przy stole i z niespokojną miną popijała mrożoną herbatę. Do telefonu powiedział: – Bolden dostaje kulkę niedaleko Tobias w piątek wieczorem, tylko trzy dni po...

– Wtorku. To się musi łączyć.

– Jesteś pewien czy tylko przypuszczasz?

– Prawie pewien. Kiedy zginął Bolden, w knajpie była Jordie Bennett.

– Powtórz?

– Jordie Bennett...

– Nieważne. Usłyszałem za pierwszym razem. Jasny gwint. Zaraz, powiedziałeś „była”?

– Przebywali w knajpie w tym samym czasie.

– Razem?

– Nie. Ale wyszła kilka minut po nim. I tu mamy zagwozdkę, jej lexus nadal jest na parkingu. Mickey stał jakiś metr dalej, kiedy go puknięto.

– Ona?

– Mało prawdopodobne.

– Dlaczego?

– Skoro go zabiła, to czemu zostawiła samochód?

Joe nie miał zielonego pojęcia.

– Brakuje mi informacji. Mów.

– W knajpie jakiś facet podrywał panią Bennett. Uprzejmie kazała mu spadać, a kiedy tego nie zrobił, powiedziała, żeby szedł do diabła, złapała torebkę i sobie poszła. Od tamtego czasu nikt jej nie widział ani nie miał od niej wiadomości.

– Jezu. Proszę, powiedz, że tego nie słyszę.

– Przykro mi, słyszysz – odparł Hick. – Rozpłynęła się w powietrzu.

– Myślałem, że od wtorku obserwują ją miejscowi ludzie.

– Owszem, rotacyjnie dwóch zastępców szeryfa. Ten z nocnej zmiany zanotował, że o dziewiątej trzydzieści dwie wyszła z domu. Bez pośpiechu przeprowadziła go przez miasto, ale jak znaleźli się na zadupiu, przycisnęła gaz do dechy i go zgubiła.

– Pojechała do piwiarni?

– Tam ostatnio ją widziano. W domu i w firmie nikogo nie ma, oba miejsca są zamknięte na cztery spusty. Nikt nie próbował wejść. Alarmy są nastawione. Biuro szeryfa podejrzewa nieczystą grę...

– Bez jaj.

– ...i już wystawili list gończy za nią i tym facetem.

– Podrywacz za nią poszedł?

– Nie tym, tylko tym drugim.

– Jakim drugim?

– Kumplem Mickeya.

– Mickey miał kumpla?

– Wiem, niepojęte. Ale przyszli razem, wypili kilka drinków, wyglądali na zgodnych. Żadnych niemiłych słów ani złych zachowań, nic z tych rzeczy. Nie nawiązali z nikim rozmowy i razem wyszli. Skoro jednak odstrzelił Mickeyowi twarz, to nie mogli być takimi znowu bliskimi przyjaciółmi. – Hick przerwał i nabrał powietrza w płuca. – Tak to wygląda i dlatego przeszkodziłem ci w kolacji. Powiedz Marshy, że przepraszam.

– Miejsce zbrodni zabezpieczono?

Agent pociągnął nosem.

– Powiadomił mnie detektyw z wydziału zabójstw w biurze szeryfa w Tobias. Wydaje się bystry. Przyjechał krótko po funkcjonariuszach, którzy odpowiedzieli na wezwanie, ale i tak było za późno. Mówił, że kiedy odkryto ciało, klientela piwiarni rozpierzchła się na wszystkie strony jak karaluchy po zapaleniu światła. Kilkunastu z nich ma pewnie wystawione nakazy aresztowania, bo pogwałcili warunki zwolnienia warunkowego, bo po wyjściu za kaucją zwiali, bo handlują na małą skalę prochami. To tego rodzaju knajpa. Razem z zastępcami szeryfa złapali kilku nie dość szybkich. Niewielu. I niezbyt się palili do rozmowy z władzą.

– To przeciwne ich naturze.

– Owszem, ale też marudzili, że ich zatrzymano z powodu Josha Bennetta. Podobno jeden splunął na podłogę, wymieniając jego nazwisko.

– Nie przypuszczam, żeby widziano tam Bennetta albo Billy’ego Panellę.

– Tylko w zastępstwie.

– Jordie, siostra Bennetta.

– I Mickey Bolden. Wiemy, że był człowiekiem Panelli do mokrej roboty.

– Wiemy, ale nigdy tego nie udowodniliśmy – uściślił Joe.

Wyobrażając sobie niechętnych do współpracy świadków i miejsce zbrodni tak zanieczyszczone, że badanie go przestało mieć sens, Joe westchnął i przesunął dłonią po rzednących włosach.

– Powiedz chłopakom z biura szeryfa, żeby zatrzymali świadków, dopóki nie puszczą farby. Nie obchodzi mnie, jak głośno będą płakali. Zatankuj helikopter. Spotkam się z tobą na lotnisku.

– O której?

– Już wychodzę. Poślij na miejsce zbrodni naszą ekipę techników.

– Zrobiłem to, zanim do ciebie zadzwoniłem. Pewnie będą tam przed nami.

– Świetnie. Do zobaczenia.

Rozłączył się i wrócił do kuchni. Z grymasem rezygnacji na ustach Marsha szykowała kanapkę z serem i szynką. Joe założył na ramię pas od kabury i z haczyka na drzwiach zdjął kurtkę.

– Gdyby to nie była sprawa Panelli i Bennetta, zostałbym na kolacji. Pieczeń pachnie wyśmienicie. To rozmaryn?

Marsha gwałtownie wepchnęła mu w rękę kanapkę owiniętą w folię.

– Nie cierpię, kiedy po ciemku latasz tym cholernym helikopterem.

– Wiem, ale...

– A poza tym ile ty masz lat?

– Jestem stary, ale można na mnie polegać. – Pocałował ją w usta, choć w rewanżu dostał coś na kształt wydętych warg. – Powiedz dzieciom, że przepraszam, że się z nimi nie zobaczyłem. Zadzwonię.

– Mogę nie odebrać. Będę oglądała Top Gun.

Przystanął w drodze do drzwi.

– To mój ulubiony film.

– Wiem. Dam podwójną porcję masła do popcornu i zrobię poważną szkodę butelce wina. – Uśmiechnęła się złośliwie. – Baw się dobrze!

Wrócił do niej, nachylił się i szepnął:

– Wiesz, która jest moja ulubiona scena w tym filmie? – Ścisnął ją za pierś. – Kiedy Maverick i ta laska zabierają się do rzeczy.

Machnęła ręką.

– Idź! – powiedziała surowo, choć się uśmiechała.

*

Gdy Shaw uznał, że odjechał na tyle daleko, że może bezpiecznie się zatrzymać, skręcił z autostrady na wyboistą ścieżkę, która prowadziła w gęsty las. Wyłączył silnik i reflektory. Do tego, co zamierzał zrobić, wystarczy latarka w nowej komórce. Tylko on znał numer.

Poświecił na Jordie Bennett. O ile potrafił stwierdzić, nadal była nieprzytomna i nie poruszyła się, odkąd umieścił ją na tylnym siedzeniu. W końcu jednak się ocknie, więc musiał się przygotować na nieuniknione.

Wysiadł, wyjął z bagażnika potrzebne rzeczy, następnie otworzył tylne drzwi i umieścił telefon na podłodze.

Była bezwładna jak ścierka do naczyń, co ułatwiło mu ułożenie na nowo jej rąk i nóg. Raz mruknęła niezrozumiale, przerwał więc swoje poczynania, aż zyskał pewność, że Jordie nie oprzytomnieje. Im dłużej była wyłączona, tym lepiej dla niego.

Dla niej też.

Ale nie oprzytomniała. Pośpiesznie zdjął jej sandałki, przeklinając wymyślne klamerki, i sprawnie związał nogi i ręce. Prostując się, odgarnął pasmo włosów z policzka Jordie. Wtedy też zauważył, że na twarzy ma plamki krwi.

– Cholera. – Ona zeświruje. Przeprowadził w duchu debatę i zdecydował, że kilka dodatkowych minut nie będzie miało znaczenia.

Ukończywszy niezbędne czynności, cicho zamknął tylne drzwi i bagażnik, po czym usiadł za kierownicą. Komórki Jordie i Mickeya leżały na fotelu pasażera, gdzie je rzucił, kiedy zwijał się z parkingu.

Zaczął od jej telefonu. Z ulgą stwierdził, że ma zasięg. Wywołał rejestr ostatnich połączeń i pośpiesznie go przejrzał, sprawdzając rozmowy z dzisiaj i kilku ostatnich dni. Wszystkie nazwiska znajdowały się w kontaktach. Nic nie było warte uwagi.

Nic z wyjątkiem ostatniego połączenia.

Ktoś zadzwonił do niej parę minut po dziewiątej dzisiaj wieczorem. Numer kierunkowy z okolicy, niezapisany w kontaktach. Jordie dwukrotnie oddzwoniła. Po zastanowieniu Shaw także to zrobił. Odczekał kilka sygnałów, ale nikt nie odebrał. Rozłączył się.

Odwrócił głowę i chwilę rozmyślał. Wyjął z komórki Jordie baterię i oba przedmioty włożył do schowka.

Podniósł telefon Mickeya, wywołał rejestr i od razu wiedział, że nieznany numer należy do Panelli. Na pewno czekał na raport Mickeya z wykonanej misji.

– Fatalnie, dupku – szepnął. – Teraz masz do czynienia ze mną. – Jak poprzednio usunął baterię i razem z komórką zamknął w schowku. Czując presję czasu, zapalił silnik.

Gdy wyjeżdżał na mroczną i pustą autostradę, myślał o wypadkach wieczoru. Nie potoczyły się tak, jak oczekiwał, lecz o wiele lepiej. Wyszedł z nich ze zdobyczą prima sort. Leżała nieprzytomna na tylnym siedzeniu.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.