Wydawca: Marginesy Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 562 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Przeklęty prom - Mats Strandberg

Witamy na pokładzie „Baltic Charisma”, promie ze Szwecji do Finlandii.

Poznacie tu samotną starszą kobietę, która marzy o przygodzie życia. Przygasłą gwiazdę estrady zatrudnioną do prowadzenia wieczorów karaoke. Dawnego pracownika promu, który chce się oświadczyć ukochanej podczas rejsu. Dwunastoletnich kuzynów, którzy byli najlepszymi przyjaciółmi, dopóki nie poróżniła ich rodzinna tajemnica. Przyjaciółki, które chcą zapomnieć o codzienności i przebalować całą noc. Prom od lat kursuje codziennie tą samą trasą po Bałtyku. Gdy tylko wyjdzie z portu, personel otworzy bary, zabrzęczą butelki i przez kolejne dwadzieścia cztery godziny pasażerowie będą mogli zapomnieć o codziennym życiu i pozbyć się zahamowań. Ten kurs jest jednak inny.

Dziś na pokładzie czai się zło. Zło w czystej postaci. Zaczynają ginąć ludzie, zaczyna lać się krew. W środku nocy, na środku Morza Bałtyckiego, nie ma dokąd uciec. Nie da się nawiązać połączenia z lądem. Co się dzieje? Śmierć nadchodzi znienacka. Zwykli ludzie stają się bohaterami, ale ta noc może również wydobyć z nich to, co w nich najgorsze. Jeśli prom dotrze do Finlandii, świat już nigdy nie będzie taki sam.

Mats Strandberg wie, jak się pisze thrillery. Gryzę paznokcie. Płaczę i śmieję się. Już nigdy więcej nie wsiądę na prom.

Åsa Larsson

Mats Strandberg, rocznik 1976, w wieku dziesięciu lat zaczął czytać Stephena Kinga, przez co ze stresu nabawił się wysypki i zaczęły go nawiedzać nocne koszmary. Wtedy też pokochał thriller i miłość ta trwa do dzisiaj. Razem z Sarą Bergmark Elfgren napisał głośną trylogię dla młodzieży Engelsfors, którą tworzą Krąg, Ogień i Klucz, ten ostatni został nominowany do Augustpriset i na jego podstawie powstał doskonale przyjęty film. Jest także autorem powieści obyczajowej Pół życia, która ukaże się niebawem nakładem wydawnictwa Marginesy.

Opinie o ebooku Przeklęty prom - Mats Strandberg

Fragment ebooka Przeklęty prom - Mats Strandberg

Tytuł oryginału FÄRJAN
Przekład DOMINIKA GÓRECKA
Redaktor prowadzący ADAM PLUSZKA
Redakcja KRYSTYNA PODHAJSKA
Korekta ANNA SIDOREK, JAN JAROSZUK
Projekt okładki i wyklejki © PÄR ÅHLANDER
Adaptacja projektu okładki i wyklejki PIOTR ZDANOWICZ
Zdjęcie na okładce © KIM PETERSEN
Łamanie | manufaktu-ar.com
Färjan Copyright © Mats Strandberg 2015 by Agreement with Grand Agency, Sweden and BookLab, Poland. Copyright © for the translation by Dominika Górecka Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2017
Warszawa 2017 Wydanie pierwsze
ISBN 978-83-65780-12-6
Wydawnictwo Marginesy ul. Forteczna 1a, 01-540 Warszawa tel. 48 22 839 91 27 e-mail:redakcja@marginesy.com.pl
Konwersja:eLitera s.c.

MARIANNE

Do wypłynięcia promu ma prawie godzinę. Ciągle jeszcze może się rozmyślić. Ciągle jeszcze może chwycić walizkę i pociągnąć ją najpierw przez terminal, a potem wzdłuż wybrzeża, zjechać do metra, wysiąść na Centralen i wrócić do domu, do Enköping. Spróbować zapomnieć o całym tym idiotycznym pomyśle. Być może kiedyś będzie się nawet potrafiła śmiać na wspomnienie wczorajszego wieczoru, kiedy to siedziała w kuchni, a głosy z radia nie były w stanie zagłuszyć tykania zegara na ścianie. Wypiła o jeden kieliszek riojy za dużo i stwierdziła, że ma dosyć. Wypiła jeszcze jeden i postanowiła, że musi coś zmienić. Chwytać chwilę. Przeżyć przygodę.

Być może kiedyś będzie się z tego śmiać, choć w tej chwili nie jest tego taka pewna. Trudno w samotności śmiać się z samej siebie.

Skąd w ogóle ten pomysł przyszedł jej do głowy? Tamtego wieczoru zobaczyła reklamę w telewizji – elegancko ubranych ludzi, którzy wyglądali zupełnie zwyczajnie, tylko jakby bardziej radośnie niż inni. Ale to przecież żaden powód. To nie w jej stylu.

Bilet zarezerwowała szybko, żeby się nie rozmyślić. Była tak podekscytowana, że ledwo udało jej się zasnąć, chociaż piła wino. To uczucie utrzymywało się przez całe przedpołudnie, kiedy farbowała włosy, i przez całe popołudnie, kiedy się pakowała, i jeszcze przez całą drogę tutaj. Tak jakby przygoda już się rozpoczęła. Tak jakby ona mogła uciec przed samą sobą, uciekając przed codziennością. Teraz patrzy na swoje odbicie w lustrze, głowa jej ciąży, jakby była z ołowiu, dogonił ją niepokój jak zwielokrotniony kac.

Pochyla się i wyciera resztki rozmazanego tuszu do rzęs. W niebieskawym świetle jarzeniówek damskiej toalety w terminalu worki pod jej oczami wyglądają okropnie. Robi krok do tyłu. Przeczesuje palcami ścięte na praktycznego pazia włosy. Ciągle jeszcze czuje zapach farby do włosów. Sięga do torebki po szminkę i wprawnym ruchem poprawia usta. Na koniec cmoka do swojego odbicia w lustrze. Odpycha ciemny obłok, który próbuje ją wypełnić i pochłonąć.

W jednej z kabin za jej plecami ktoś spuszcza wodę, otwierają się drzwi. Marianne prostuje się, wygładza bluzkę. Musi wziąć się w garść. Z kabiny wychodzi młoda ciemnowłosa kobieta w jaskraworóżowej bluzce bez rękawów i staje przy umywalce obok. Kobieta ma gładkie ramiona, mięśnie zarysowują się lekko pod skórą, kiedy myje ręce i sięga po papierowy ręcznik. Jest za chuda. Rysy twarzy są kanciaste, mało kobiece. Mimo to wiele osób prawdopodobnie powiedziałoby o niej, że jest piękna. Lub przynajmniej seksowna. Na jej przednim zębie połyskuje diamencik. Różowe cekiny mienią się na tylnych kieszeniach dżinsów. Marianne przyłapuje się na tym, że się gapi, i szybko odwraca wzrok, ale dziewczyna wychodzi z łazienki, nawet na nią nie spojrzawszy.

Zrobiła się niewidzialna. Zastanawia się, jak to możliwe, że ona też kiedyś była taka młoda.

Wiele, wiele lat temu. W innym czasie, w innym mieście. Była wtedy mężatką, miała męża, który kochał ją, najlepiej jak potrafił. Dzieci były jeszcze małe i wciąż wydawało im się, że matka jest kimś w rodzaju półbogini. Miała pracę, w której codziennie dostawała potwierdzenie, że jest potrzebna. I zawsze mogła wpaść do jednego z sąsiadów na kawę.

Może trudno w to uwierzyć, ale czasem Marianne marzyła tylko o tym, żeby pobyć sama. Kilka godzin spędzonych w samotności, by móc usłyszeć własne myśli, wydawało jej się szczytem luksusu.

W takim razie teraz pławi się w luksusie. Luksus to właściwie jedyne, co ma.

Sprawdza, czy na zębach nie widać śladów szminki. Spogląda na stojącą obok niewielką walizkę, podarunek od klubu książki, do którego należy.

Zarzuca na ramię puchowy płaszcz, chwyta mocno rączkę walizki i wychodzi z toalety.

W terminalu panuje gwar. Niektórzy ustawili się już w kolejce przy barierkach; czekają, by wpuszczono ich na pokład. Marianne się rozgląda. Cielista bluzka i sięgająca kolan spódnica, które ma dziś na sobie, są chyba zbyt sztywne na tę okazję. Większość kobiet koło sześćdziesiątki ubrała się albo jak nastolatki – w dżinsy, bluzy z kapturem, sukienki z głębokim dekoltem – albo schowała w bezkształtnych tunikach i sukienkach przypominających namiot. Ona nie należy do żadnej z tych grup. Wygląda jak sztywna emerytowana sekretarka medyczna, którą zresztą jest. Próbuje dostrzec, że wiele z tych kobiet jest starszych i brzydszych od niej. Ona też ma prawo tu być.

Zauważa bar na końcu korytarza. Kółka walizki hałasują, jakby prowadziła walec po brukowanej nawierzchni.

Przy barze przebiega wzrokiem po błyszczących butelkach i kranach do piwa. Na czarnych tablicach wypisano kredą ceny. Zamawia kawę z baileysem. Na promie ceny chyba będą niższe. Czy bary są również w strefie wolnocłowej? Powinna była to sprawdzić. Dlaczego tego nie zrobiła? Dziewczyna z połyskującymi kawałkami metalu w wargach i brwiach nie patrzy na nią, podając jej wysoką szklankę z duralexu. Dlatego Marianne bez większych wyrzutów sumienia odchodzi, nie zostawiwszy napiwku.

Zauważa wolny stolik w głębi pomieszczenia pod krótszą ścianą jego przeszklonej części. Przechodzi ostrożnie między stolikami, ciągnąc za sobą walizkę i niosąc płaszcz podobny do wielkiej puchowej kołdry. Szkło parzy ją w palce. Torebka zsuwa się z ramienia i zatrzymuje na wysokości łokcia. Wreszcie dociera do stolika. Odstawia szklankę. Naciąga torebkę z powrotem na ramię i jakimś cudem zajmuje miejsce, niczego nie strąciwszy. Opada wycieńczona na oparcie krzesła. Ostrożnie wypija pierwszy łyk – kawa nie jest wcale aż tak gorąca jak szklanka, więc Marianne pije łapczywie. Czuje, jak alkohol, cukier i kofeina rozchodzą się powoli po jej ciele.

Podnosi wzrok na wyłożony lustrami sufit. Lekko się prostuje. Z perspektywy ptaka nie widać fałd na szyi, skóra na żuchwie naciąga się, dzięki czemu podbródek staje się mniej obwisły. W odbiciu w barwionym na czerwono szkle jej spojrzenie wydaje się żywsze, a twarz niemal opalona. Marianne przesuwa palcami po kości szczękowej i dopiero po chwili dociera do niej, że ktoś może patrzeć, jak się dotyka. Osuwa się na krześle, wypija kolejny łyk. Ciekawe, ile jeszcze brakuje jej do tego, żeby ktoś nazwał ją skończoną dziwaczką. Przypomina jej się, jak kiedyś dopiero na przystanku autobusowym zorientowała się, że ma na sobie spodnie od piżamy.

Czarna chmura znów wygląda, jakby miała ją pochłonąć. Marianne zamyka oczy. Docierają do niej śmiechy i urywki rozmów. Po prawej stronie słyszy głośne siorbanie, a kiedy spogląda w tamtym kierunku, zauważa małego Azjatę pochylającego się nad szklanką, w której zostały same kostki lodu. Obok niego siedzi czerwony na twarzy mężczyzna, pewnie ojciec. Przyciska do ucha telefon i wygląda, jakby nienawidził całego świata.

Przez chwilę Marianne żałuje, że rzuciła palenie. Mogłaby teraz wyjść na nabrzeże i zapalić papierosa, miałaby czym zająć ręce. No ale przynajmniej jest tutaj. Pośród tych wszystkich dźwięków. I już wie. Nie, nie jest sobą. Ale ma już serdecznie dosyć bycia sobą.

Nie może wrócić do domu. Przez całe lato siedziała sama w mieszkaniu, nasłuchując śmiechów, głosów i muzyki dobiegających z sąsiednich mieszkań, z balkonów wokół dziedzińca, z ulicy, na którą wychodzą okna kuchni. Dźwięków życia pulsującego wokół. Właśnie w tej chwili w jej mieszkaniu tyka ten cholerny zegar ścienny, a kalendarz ze zdjęciami wnuków, których prawie nie widuje, odlicza dni do świąt. Gdyby teraz wróciła do domu, na zawsze zostałaby sama. Nigdy już nie odważyłaby się na coś takiego.

Nagle orientuje się, że jeden z mężczyzn siedzących przy stoliku obok uśmiecha się do niej przyjaźnie, próbując uchwycić jej spojrzenie, więc udaje, że szuka czegoś w torebce. Mężczyzna ma wychudłą, zniszczoną twarz i wielkie oczy. I, jak na jej gust, zdecydowanie za długie włosy. Powinna była wziąć ze sobą jakąś książkę. Próbuje znaleźć coś do czytania, wyjmuje kartę pokładową i udaje, że dokładnie ją ogląda. Logo towarzystwa żeglugowego w prawym górnym rogu: nieokreślonego gatunku biały ptak z fajką w dziobie i czapce kapitana.

– Hej, maleńka, siedzisz tu całkiem sama?

Marianne odruchowo podnosi wzrok. Ich oczy się spotykają. Zmusza się, żeby nie odwrócić spojrzenia.

Nie przywidziało jej się, jest zniszczony. Jego jasna dżinsowa kamizelka wygląda na brudną. Kiedyś jednak był przystojny. Marianne potrafi to dostrzec w jego twarzy i ma nadzieję, że ktoś inny potrafiłby to dostrzec u niej.

– Tak – odpowiada i odchrząkuje. – Miałam jechać z koleżanką, ale właśnie się dowiedziałam, że pomyliły jej się dni. Myślała, że chodzi o przyszły czwartek, a ja... pomyślałam, że skoro już mam bilet, to mogę...

Traci wątek i kończy wzruszeniem ramion. Ma nadzieję, że wygląda to nonszalancko. Głos zrobił się skrzekliwy. Pewnie dlatego, że przez ostatnie dni prawie nic nie mówiła. Kłamstwo, które przygotowała sobie w nocy na wypadek sytuacji takiej jak ta, nagle zabrzmiało niewiarygodnie. Mimo to mężczyzna uśmiecha się do niej.

– Przyłącz się do nas, będziesz miała z kim wznieść toast!

Chyba jest trochę wstawiony. Zresztą wystarczy spojrzeć na jego kumpli, żeby stwierdzić, że są w jeszcze gorszym stanie. Dawniej Marianne nawet przez chwilę nie zastanawiałaby się nad odrzuceniem propozycji od kogoś takiego.

Jeśli się zgodzę, stanę się jedną z nich, myśli. Tyle tylko, że mnie nie stać na wybrzydzanie. Zresztą czy „wybrzydzanie” to nie jest po prostu zawoalowane tchórzostwo?

Przecież to tylko jedna doba, upomina się w myślach. Za jakieś dwadzieścia cztery godziny prom dobije z powrotem do portu w Sztokholmie. I jeśli ta wycieczka okaże się pomyłką, będzie mogła ukryć wspomnienie o niej w głębi swojej duszy, tam gdzie ukryła wiele innych wspomnień, których nie sposób nazwać drogocennymi

– Dobrze – mówi. – Dobrze. Dziękuję. Z przyjemnością.

Krzesło szura głośno o podłogę, gdy przysuwa się do ich stolika.

– Na imię mi Göran.

– Marianne.

– Marianne – powtarza mężczyzna, lekko cmokając. – No, pasuje do ciebie. Jesteś słodka jak cukiereczek.

Na szczęście nie musi na to odpowiadać. Göran przedstawia ją pozostałym. Marianne kiwa głową do każdego po kolei; zapomina ich imiona zaraz po tym, gdy tylko je usłyszy. Są do siebie łudząco podobni. Te same, rozciągnięte na brzuchach, koszule w kratę. Zastanawia się, czy znają się z czasów młodości. Czy Göran zawsze był tym najprzystojniejszym, tym, który przyciągał do nich dziewczyny?

Kawa wystygła i zrobiła się mdła. Zanim Marianne zdążyła ją dopić, jeden z kolegów Görana przyniósł piwo dla wszystkich, również dla niej. Piją. Ona niewiele mówi, ale chyba nikomu to nie przeszkadza. Przestaje wreszcie rozmyślać i znów czuje coraz silniejszy dreszcz ekscytacji. W końcu musi się bardzo pilnować, żeby nie wybuchnąć głośnym śmiechem jak jakaś wiejska baba. Gdy jeden z kumpli Görana rzuca kiepski żart, Marianne postanawia spróbować – śmiech brzmi frywolnie i stanowczo za głośno.

Smutne, że tęskniła za czymś tak prostym jak to, by posiedzieć z kimś przy stoliku, być częścią grupy, za niewymuszonym zaproszeniem.

Göran pochyla się ku niej.

– Szkoda, że koleżanka nie dotarła, za to ja miałem niezłego farta – szepcze jej do ucha, a jego oddech jest ciepły i wilgotny.

ALBIN

Siedzi, podpiera głowę dłońmi i gryzie słomkę. Wciąga resztkę roztopionej wody z dna szklanki, głośno przy tym siorbiąc. Woda nie ma nawet smaku coli, jakby pił ślinę kogoś, kto przed kwadransem wypił colę. Chichocze pod nosem. Lo spodobałby się ten dowcip. Ale Lo jeszcze tu nie ma.

Patrzy przez szyby na tych wszystkich obcych ludzi poruszających się po terminalu. Zauważa chłopaka ubranego w damskie ubrania, z twarzą umazaną szminką. Na jego szyi wisi kawałek kartonu z napisem „Całus za 5 koron”. Koledzy nagrywają go na komórki, ale po ich śmiechu można poznać, że nie bawią się najlepiej, nie naprawdę. Albin znowu wciąga wodę przez słomkę, rozlega się głośne siorbnięcie.

– Abbe – mówi mama. – Proszę cię.

Patrzy na niego w sposób, który oznacza, że tata i bez tego jest mocno zirytowany. Nie pogarszaj tego. Albin odchyla się na krześle. Próbuje być spokojny.

Dobiega go czyjś śmiech, podobny do szczekania psa. Albin patrzy w tamtym kierunku i zauważa dwie grube dziewczyny siedzące kilka stolików dalej. Ta, która się śmieje, ma włosy spięte w kitki i coś różowego i puszystego wokół szyi. Odchyla głowę i wrzuca do ust garść orzeszków ziemnych. Kilka ląduje między jej piersiami, największymi jakie Albin kiedykolwiek widział na żywo. No i ta spódniczka... tak krótka, że prawie niewidoczna.

– Po co jej komórka, skoro i tak nigdy jej nie włącza? – syczy ojciec, z hukiem odkładając telefon na stolik. – Cała moja siostrzyczka.

– Spokojnie, Mårten – mówi łagodnie mama. – Przecież nie wiemy, dlaczego się spóźniają.

– No właśnie, nie wiemy. Tak jakby Linda nie mogła się odezwać, żebyśmy się, kurwa, nie musieli zastanawiać, gdzie są. To się nazywa brak szacunku. – Ojciec odwraca się do Albina. – Na pewno nie masz numeru do Lo?

– Nie mam, przecież mówiłem.

Przykro mu, że znów musi głośno się do tego przyznać. Lo nie podała mu swojego nowego numeru. Nie rozmawiali od prawie roku. Od kiedy przeprowadziła się do Eskilstuny, pisali do siebie zaledwie parę razy. Martwi się, że Lo jest na niego o coś zła, o coś, co musi być nieporozumieniem. Mama tłumaczy, że Lo ma pewnie dużo pracy w szkole, bo nauka nie przychodzi jej tak łatwo jak jemu, a w szóstej klasie jest tylko coraz trudniej i trudniej, ale tłumaczy to tym samym tonem, którego używała wtedy, kiedy próbowała mu wmówić, że w szkole dokuczają mu tylko z zazdrości.

Przecież on wie, jak jest naprawdę. Nie ma powodu, żeby ktoś mu czegoś zazdrościł. Możliwe, że w dzieciństwie był śliczny, ale nie teraz. Jest najniższy w klasie, wciąż ma głos cienki i piskliwy, nie odnosi sukcesów w żadnym sporcie ani w niczym innym, w czym powinni być dobrzy chłopcy, żeby stać się popularni. To fakt. Podobnie jak faktem jest, że Lo nie przestałaby się odzywać, gdyby coś się nie stało.

Lo jest nie tylko jego kuzynką. Kiedy jeszcze mieszkała w Skultunie, była jego najlepszą przyjaciółką. Potem jednak ciotka Linda postanowiła, że się przeprowadzą, i Lo nie miała wyboru, musiała z nią pojechać.

Nikt nie umiał rozśmieszyć go tak jak ona. Z jej żartów śmiał się tak, że dostawał napadu paniki, bo miał wrażenie, że nie będzie mógł przestać. Lo powiedziała mu też prawdę o śmierci babci. Płakali razem, bo przecież nie ma nic smutniejszego niż samobójstwo. I choć nigdy by się do tego nie przyznał, lubił płakać, kiedy była przy nim Lo. Nareszcie było coś, co mogli dzielić, w odróżnieniu od tego wszystkiego, o czym on nie potrafił rozmawiać nawet z Lo.

– Nie, Stello – dochodzi go gdzieś z tyłu zduszony głos mężczyzny. – Nie rób tak, Stello. Chcesz się położyć, kiedy wejdziemy na pokład? Chcesz, Stello?

Odpowiada mu pełne złości wycie.

– Przestań, proszę. To nie jest śmieszne. Stella! Nie, powiedziałem. Nie, Stello, nie rób tak. Stello, proszę cię.

Stella znów wyje. Słychać brzęk tłuczonego szkła. Albin widzi, że tata jest coraz bardziej zdenerwowany, a mama coraz bardziej wystraszona, że tata zaraz zrobi scenę. Zauważa dobrze mu znane drgnienie w kąciku oka. Skrzypnięcie w karku, kiedy tata opróżnia kufel z piwem i robi się jeszcze bardziej czerwony na twarzy.

– Może stoją w korku – zastanawia się mama. – O tej porze ludzie wracają z pracy.

Zastanawia się, dlaczego mama po prostu nie zamilknie. Kiedy tata jest w tym nastroju, nie da się go uspokoić. Można go tylko jeszcze bardziej zdenerwować.

– Powinniśmy byli po nie podjechać – mówi. – Choć pewnie wtedy Linda zrobiłaby wszystko, żebyśmy się spóźnili.

Obraca w dłoniach kufel z piwem. Ma gardłowy, lekko niewyraźny głos.

– Na pewno zdąży – stwierdza mama, zerkając na zegarek. – Nie chce zawieść Lo.

W odpowiedzi tata tylko parska. Mama nie odzywa się więcej, ale i tak jest za późno. Cisza między nimi gęstnieje, aż trudno oddychać. Gdyby byli w domu, Albin poszedłby na górę do swojego pokoju. Chce właśnie powiedzieć, że musi wyjść do toalety, kiedy tata odsuwa krzesło i wstaje.

– Abbe, chcesz jeszcze jedną colę? – pyta.

– Dziękuję.

Tata idzie do baru.

Mama odchrząkuje, jakby chciała coś powiedzieć. Może coś o dzisiejszej nocy. Że tata był po prostu wyjątkowo zmęczony. Ma dużo pracy. I że ona potrzebuje tyle pomocy, że on nigdy nie może odpocząć. Ale Albin nie chce tego słuchać. Zmęczony, nienawidzi słowa zmęczony, to ich słowo wytrych na określenie wszystkiego co trudne. Ojciec zawsze jest taki, zwłaszcza kiedy mają wyjechać albo zrobić coś innego, co powinno być przyjemne. Zawsze wszystko psuje.

Albin demonstracyjnie wyjmuje podręcznik do historii z plecaka, który przewiesił przez oparcie krzesła. Otwiera na rozdziale, z którego w przyszłym tygodniu będą mieć sprawdzian. Marszczy czoło. Próbuje udawać, że jest zajęty analizowaniem taktyki spalonej ziemi, choć umie prawie wszystko na pamięć.

– Dobrze, że uczycie się o czasach imperium, akurat kiedy jesteśmy na Bałtyku – mówi mama.

Nie odpowiada. Postanowił, że będzie niedostępny, żeby ją ukarać. Bo to na nią jest najbardziej zły. Mogłaby wziąć rozwód i wtedy nie musieliby mieszkać z ojcem. Ale ona nie chce. Nawet wie dlaczego. Wydaje jej się, że potrzebuje męża.

Czasem Albin żałuje, że w ogóle go adoptowali. Byłoby mu lepiej w domu dziecka w Wietnamie. Może wówczas trafiłby w jakieś inne miejsce. Do jakiejś innej rodziny.

– Patrzcie, kogo spotkałem – oznajmia ojciec i Albin podnosi wzrok.

Ojciec trzyma w ręku kufel z piwem. Biała piana spływająca po ściance dowodzi, że zdążył już wypić kilka łyków. Obok niego stoi ciotka Linda. Jej jasne rozpuszczone włosy spływają po pękatej kurtce różowej jak wypluta guma do żucia. Ciotka pochyla się i przytula Albina. Czuje na twarzy jej zimny policzek.

Tylko gdzie jest Lo?

Zauważa ją dopiero, gdy Linda okrąża stolik, żeby uściskać się z mamą. Słyszy, jak mama rzuca swój zwyczajowy żartobliwy tekst: „Wybacz, nie wstanę”. Linda śmieje się, jakby słyszała go po raz pierwszy. Świat wokół Lo rozmywa się, aż w końcu Albin widzi tylko ją.

To jest Lo, ale to nie jest Lo. W każdym razie nie ta Lo, którą on zna. Nie może oderwać od niej oczu. Rzęsy pomalowała tuszem, więc jej oczy stały się większe i jaśniejsze. Jej włosy urosły i pociemniały, mają teraz kolor miodu. Nogi w obcisłych dżinsach i trampkach we wzór skóry leoparda wydają się strasznie długie. Lo zdejmuje szalik i skórzaną kurtkę. Pod spodem ma szary sweter, który zsunąwszy się z ramienia, odsłonił czarne ramiączko stanika.

Lo wygląda jak dziewczyny z jego szkoły, które nigdy w życiu nie powiedziałyby mu „cześć”.

To jest dużo gorsze niż nieporozumienie. Nieporozumienie dałoby się wyjaśnić.

– Cześć – mówi Albin niepewnie i słyszy, jak dziecinnie zabrzmiał jego głos.

– Zakuwasz, co za niespodzianka – odpowiada Lo.

Pachnie pralinkami i ciepłą wanilią, a gdy mówi, z jej ust wydobywa się słodki miętowy powiew gumy do żucia. Pospiesznie przytula Albina, a on czuje dotyk jej piersi. Ledwo ma odwagę na nią spojrzeć, kiedy znów się prostuje. Ale Lo zdążyła odwrócić swoją nową, dorosłą twarz. Wsuwa za ucho kosmyk włosów. Ma paznokcie pomalowane na czarno.

– Jak ty urosłaś – wzdycha mama. – Ślicznie wyglądasz.

– Dziękuję, ciociu. – Lo ściska jej dłoń znacznie dłużej niż Albinowi.

Mama pochyla się do przodu na wózku, żeby objąć Lo.

– Bardzo zeszczuplałaś – zauważa ojciec.

– Przecież rośnie – mówi matka.

– Mam nadzieję, że to tylko dlatego. Chłopaki wolą mieć za co złapać, wiesz.

Albin chciałby, żeby ojciec zamilkł, teraz, natychmiast.

– Dzięki, że mi to wyjaśniłeś – ripostuje Lo. – Celem mojego życia jest, żeby lubili mnie chłopcy.

Zapada cisza, o pół sekundy za długa, po której wszyscy wybuchają śmiechem.

Linda zaczyna swoją opowieść o tym, którą dokładnie drogą jechały z Eskilstuny i jak dokładnie wyglądał każdy metr ich podróży. Ojciec bez słowa pije piwo, za to mama próbuje za wszelką cenę udawać zainteresowanie opowieścią Lindy. Lo ostentacyjnie wywraca oczami i wyjmuje telefon. Albin zerka na nią ukradkiem. W końcu Linda dochodzi do tego, jak szukała miejsca parkingowego blisko terminala, i wreszcie kończy.

– Na szczęście zdążyłyście – podsumowuje matka i zerka na ojca.

– Może powinniśmy stanąć w kolejce? – pyta ojciec, opróżnia kufel i stawia go na stoliku.

Linda podąża wzrokiem za kuflem. Albin wstaje, chowa podręcznik do historii i zakłada plecak.

Kolejka po drugiej stronie szklanej ściany puchnie i zaczyna posuwać się do przodu. Albin patrzy na zegar ścienny. Do wypłynięcia został tylko kwadrans. Ludzie przy stolikach obok również zaczynają zbierać swoje rzeczy, dopijają resztki napojów.

Matka zerka przez ramię i próbuje wycofać wózek, przepraszając na prawo i lewo. Kręci drążkiem kierowniczym na podłokietniku do przodu i do tyłu. Siedzący za nią muszą przesunąć swój stolik, żeby mogła wyjechać.

– Jakbym wyjeżdżała z zatoczki – żartuje, ale ma zduszony głos świadczący o zdenerwowaniu.

– Dasz radę? – pyta Lo.

– Tak, kochanie – odpowiada mama tym samym zduszonym głosem.

– Pewnie nie możesz się doczekać, kiedy już będziemy na promie? – mówi Linda i czochra Albinowi włosy.

– Tak.

– Dobrze, że chociaż ty. Myślałam, że będę musiała siłą wepchnąć Lo do samochodu, żeby ze mną pojechała.

Lo odwraca się do nich. Albin stara się nie pokazać po sobie, że zraniły go słowa Lindy. Czyli że wcale nie chciała się z nim spotkać.

– Nie chcesz płynąć?

– Nie no, skądże. Pływanie promem poleciłabym wszystkim. – Nawet nie mówi tak jak dawniej. Kolejny powiew gumy do żucia, kiedy wzdycha. – Nie pozwala mi nawet zostać samej w domu.

– Nie wracajmy do tego teraz, Lo – prosi Linda. – Cieszcie się, że chłopcy później dojrzewają. Zobaczycie, co was czeka – zwraca się do matki i ojca.

Lo znów wywraca oczami, ale na swój sposób wydaje się zadowolona.

– Niekoniecznie – mówi ojciec. – Dzieci są różne. Dużo zależy od tego, czy czują, że mają powody do buntu.

Linda nie komentuje, ale gdy ojciec się odwraca, kręci głową.

Przesuwają się w kierunku wyjścia. Mama jedzie pierwsza, kilka razy powtarza „tit-tit”, gdy stoliki stoją zbyt blisko siebie albo gdy drogę zastawiają torby podróżne. Albin odwraca wzrok. Patrzy przez szybę na stanowisko kontroli biletów, gdzie dwoje strażników badawczo przygląda się pasażerom przechodzącym przez bramki.

– Uznała, że może włożyć miniówkę. No cóż... – szepcze Lo stanowczo zbyt głośno, kiedy mijają dziewczynę z czymś różowym i puszystym wokół szyi.

– Lo – upomina ją ciotka Linda.

– Może będziemy mieć szczęście i prom zatonie, kiedy te dwie na niego wsiądą. Unikniemy koszmaru.

„BALTIC CHARISMA”

Prom „Baltic Charisma” zbudowano w 1989 roku w Splicie, w Chorwacji. Pływa pod szwedzką banderą. Ma sto siedemdziesiąt metrów długości, dwadzieścia osiem metrów szerokości i może pomieścić ponad dwa tysiące pasażerów. Lecz od dawna nie ma ich aż tylu. Dziś jest czwartek, a na pokład właśnie wlewa się niespełna tysiąc dwustu pasażerów. Niewiele jest wśród nich dzieci, jest początek listopada i ferie jesienne dobiegły końca. Latem górny pokład jest zastawiony leżakami, teraz stoi na nim tylko kilka osób, które wsiadły rano, w Finlandii. Patrzą na smagany jesiennym chłodem Sztokholm, którego ostatnie promienie słońca nie są w stanie dogrzać. Niektórzy niecierpliwie czekają, aż „Charisma” wypłynie z portu, żeby bary ponownie zostały otwarte.

Kobieta o imieniu Marianne jest jedną z ostatnich osób w rzece ludzi płynącej powoli oszkloną rampą zawieszoną wysoko nad wylanym asfaltem parkingiem. Długowłosy mężczyzna otoczył ją ramieniem. Padające nisko złociste promienie wygładzają rysy ich twarzy. Rampa skręca ostro w lewo i Marianne widzi prom. Doznaje szoku. Jest ogromny, większy niż budynek czynszowy, w którym mieszka. Kolejne piętra ze stali pomalowanej na biało i żółto. „Niemożliwe, żeby to pływało”. Dziób promu otworzył się jak ogromna, wygłodniała paszcza karmiona pojazdami. Zastanawia się, czy to dlatego pod jej stopami ziemia zakołysała się, jakby już była na morzu. Myśli o kabinie, którą wykupiła. Najtańsza wersja pod pokładem dla samochodów. Poniżej poziomu wody. Bez okien. Z każdym krokiem prom wydaje się coraz większy. Wysokie na kilka metrów litery układają się w ozdobny napis „Baltic Charisma”. Palący fajkę ptak uśmiecha się do niej szeroko. Marianne ma ochotę zawrócić. Wbiec z powrotem do terminalu. Potem jednak znowu wydaje się jej, że słyszy tykanie zegara w pustym mieszkaniu, i idzie dalej. Odpędza skojarzenie, że oni wszyscy przypominają zwierzęta, które przechodzą przez wrota rzeźni. Przy wejściu stoi Andreas, kierownik rejsu. Uśmiecha się najszerzej, jak potrafi, i informuje pasażerów o wieczorze karaoke oraz ofertach specjalnych w sklepie wolnocłowym. W zasadzie to zadanie gospodarza rejsu, ale rano zgłosił niedyspozycję. Drugi raz tej jesieni. Andreas wie, że facet ma problemy z piciem, od kiedy zaczął tu pracować.

Na mostku stoi Berggren, kapitan „Charismy”, w towarzystwie członków załogi. Przed wypłynięciem sprawdza raz jeszcze listę kontrolną. Za chwilę wyprowadzą prom z portu. Dobrze znają każdą z tysięcy wysepek, płycizn i szkierów w okolicach Sztokholmu i Turku. Po wypłynięciu z portu „Charismą” pokieruje autopilot, a kapitan przekaże dowodzenie oficerowi pokładowemu.

W pomieszczeniach załogi trwają gorączkowe przygotowania. Pracownicy, których dziesięciodniowa zmiana zaczyna się od tego rejsu, przebrali się w uniformy. Z kambuza – zaparowanej kuchni „Charismy” przygotowującej posiłki dla restauracji – wybiegają kelnerzy z wielkimi tacami przeznaczonymi do postawienia w bufecie. Niektórzy są jeszcze skacowani po nocnych imprezach. Plotkują o tym, kto został wezwany do pielęgniarki w celu sprawdzenia poziomu alkoholu we krwi i komu nie jest teraz do śmiechu. W sklepie wolnocłowym Antti razem ze swoimi pracownikami robi remanent. Gdy otworzą drzwi, pół godziny po wypłynięciu, będzie już czekać kolejka zniecierpliwionych klientów.

Woda wypełniająca jacuzzi stoi nieruchomo. Odbijają się w niej chmury widoczne przez panoramiczne okna. Stoły do masażu są puste. Agregat w saunie cicho tyka.

Na dole w maszynowni trwa ostatnia kontrola silników. Jeśli mostek to mózg „Charismy”, maszynownia to jej bijące serce. Kierownik maszynowni, Wiklund, właśnie zadzwonił na mostek i przekazał, że prom zbunkrowano, a rurę podającą węgiel odłączono. Wiklund patrzy na motorniczych przez szybę w dyżurce. Dopija kawę, odstawia kubek i spogląda na pomarańczowe drzwi windy dla personelu. Gdy tylko „Charisma” wypłynie z portu i rozpocznie regularny rejs w kierunku Turku, wachtę przejmie pierwszy maszynista, a Wiklund będzie mógł pojechać na górę do swojej kabiny. Nie musi tu wracać, dopóki nie dopłyną na Wyspy Alandzkie, więc planuje porządnie się przespać.

„Charisma” niejedno już widziała. Na neutralnych wodach Bałtyku puszczają wszystkie hamulce i nie jest to wyłącznie skutek dostępności taniego alkoholu. Tak jakby ludzie znaleźli się w innej czasoprzestrzeni. Tak jakby zasady i kody społeczne przestały obowiązywać. Wszystkiego pilnuje czterech ochroniarzy, każdy po swojemu przygotowuje się przed wieczorem. Cztery osoby muszą zapanować nad chaosem, który może powstać, gdy tysiąc dwustu pasażerów, w większości pijanych, tłoczy się w miejscu, z którego nie można uciec.

Wszystko opiera się na rutynie. „Baltic Charisma” pływa tą samą trasą przez wszystkie dni w roku. Krótko przed północą zatrzymuje się na Wyspach Alandzkich. Do Turku w Finlandii dopływa około siódmej rano, gdy większość szwedzkich pasażerów śpi. Za dwadzieścia trzy godziny „Charisma” wróci do portu w Sztokholmie. Na tym rejsie jest jednak dwoje pasażerów, którzy nie przypominają żadnego spośród tych, których dotychczas miała na pokładzie.

Na pokładzie samochodowym przed maszynownią personel wydaje instrukcje w języku szwedzkim, angielskim i fińskim. Przepuszczono tiry, samochody osobowe, kampery oraz dwa autobusy dalekobieżne. Wszystko dokładnie obliczono, żeby zachować równowagę promu. Nie dociera tu światło słoneczne, panuje chłód, cuchnie benzyną i spalinami. Zmęczeni kierowcy tirów i rodziny podróżujące samochodami kierują się w stronę wind albo klatek schodowych. Niedługo pokład samochodowy zostanie zamknięty dla pasażerów; otworzy się dopiero tuż przed dopłynięciem do Wysp Alandzkich. Tiry pomrukują cicho w ciemnościach jak uśpione zwierzęta przykute do stalowej podłogi grubymi łańcuchami. Pięcioletni jasnowłosy chłopiec i mocno umalowana ciemnowłosa kobieta właśnie wysiedli ze swojego kampera. Chłopiec naciągnął na głowę kaptur. Trzyma szelki plecaka z Kubusiem Puchatkiem. Coś jest nie w porządku z pooraną bruzdami twarzą kobiety. Widać to mimo grubej warstwy makijażu. Oboje wydają się zmęczeni. Patrzą tęsknie na mocno oświetloną windę, mimo to kierują się w stronę ciasnej klatki schodowej. Wbijają wzrok w podłogę, nie patrzą nikomu w oczy. Pachną bzem, mentolem i czymś jeszcze, czymś nieokreślonym, a mimo to znajomym. Zdaje się, że kilka osób to poczuło, bo zerka na nich ukradkiem.

Kobieta przesuwa palcami lewej ręki po owalnym złotym medalionie, który zwisa z jej szyi na cienkim łańcuszku. Poza nim i złotą obrączką na palcu serdecznym nie ma widocznej biżuterii. Prawą rękę trzyma w kieszeni płaszcza. Patrzy na drobną postać chłopca idącego obok niej. Podeszwy jego małych butów uderzają mocno o plastikową wykładzinę. Stopnie schodów są za wysokie dla jego krótkich nóg. W oczach kobiety jest miłość. Smutek. I strach. Ona się boi, że straci chłopca. Boi się tego, że jest blisko granicy, i tego, co się stanie, jeśli ją przekroczy.

Na górze przeszkloną rampą idą Marianne z mężczyzną o imieniu Göran, przechodzą przez portal ze sklejki z namalowanymi kolorowymi kwiatami. Kobieta z ciemnymi, puszystymi włosami kieruje w ich stronę aparat, Göran uśmiecha się do obiektywu. Słychać kliknięcie. Marianne chce ją prosić, żeby zrobiła jeszcze jedno zdjęcie, bo została zaskoczona, ale kobieta skierowała już obiektyw na znajomych Görana idących za nimi. Potem wchodzą na pokład. Ciemnoczerwona wykładzina pod stopami. Ciepłe światło lamp odbija się na mosiężnych poręczach balustrad. Drewniane panele i sztuczny marmur na ścianach, przydymione szkło na drzwiach wind... Armia personelu sprzątającego opuszcza pokład. Szare mundurki, ani jednej białej twarzy. Marianne ledwo słyszy, co o wieczornych atrakcjach mówi kierownik rejsu, nie rozpoznaje nazwiska gwiazdy, która ma poprowadzić karaoke. Z nadmiaru wrażeń przestaje cokolwiek słyszeć, dźwięki nikną bez śladu. Zostaje tylko oczekiwanie. Jak w ciągu doby zdąży przeżyć to wszystko? Teraz jest tutaj. Göran ściska ją mocniej. Czas zacząć przygodę.

DAN

Dan Appelgren biegnie i biegnie, ale nigdzie nie dobiega. Co za idealna metafora całego jego popieprzonego życia. Co więcej, biegnie na promie pływającym tylko tam i z powrotem, tam i z powrotem. Czuje się jak mitologiczny przewoźnik skazany na wieczne pływanie po tej samej ponurej rzece.

Słyszy sygnał oznaczający, że „Baltic Charisma” wypływa z portu: ostrzega mniejsze jednostki pływające, żeby uważały na potwora.

Dan zwiększa prędkość bieżni. Sygnał staje się głośniejszy. Stopy Dana uderzają coraz ciężej i szybciej o wytartą gumę. Z czoła kapie mu pot, piecze go w oczy. Ma kwaśny zapach. Przez skórę parują resztki chemii. Smak krwi podchodzi do gardła, puls dudni w uszach. Byłby wstyd, gdyby teraz dostał ataku serca. „Słynny piosenkarz zmarł na promie do Finlandii!”

Dotyka brzucha pod przepoconym podkoszulkiem. Nie najgorzej jak na czterdziestopięciolatka. Mimo to Dan nie może się powstrzymać przed uszczypnięciem cienkiej warstwy tłuszczu między skórą a tym, co można było kiedyś nazwać kaloryferem. Ponownie zwiększa prędkość. Nawet jeśli jest jakimś cholernym loserem, nie znaczy, że musi na takiego wyglądać.

Odgłos podeszew uderzających o bieżnię to jedyny rytm, który mu towarzyszy w siłowni dla personelu. Odtwarzacz i słuchawki to byłoby przekleństwo. Wieczory i noce na „Charismie” wiążą się dla Dana z ciągłym i regularnym przedawkowywaniem muzyki. Godziny spędzone w barze karaoke, gdzie musi wysłuchiwać pijackich kakofonii, zagrzewać do śpiewania, udawać, że wszyscy świetnie się bawią i że widzi to po raz pierwszy. Ciągle te same kawałki. Ci sami ludzie, tylko twarze nowe. Żeby temu podołać, musi wciągać kilogramy koki. A żeby zasnąć, po imprezie pije w którymś z klubów. Muzyka jest wszędzie. Dudniące, ogłuszające piekło uśmiercające duszę. Przedsionek piekła, gdzie ta sama kapela i ten sam didżej grają wciąż te same kawałki. Daje stadu to, czego się domaga.

Pieprzony prom.

„Charisma” już go nie wypuści. Na lądzie nic na niego nie czeka. Nawet kluby gejowskie przestały go zapraszać. Nie ma gdzie mieszkać i coraz mniej przyjaciół jest gotowych przyjąć go u siebie. Co zrobi, jeśli nikt go nie będzie chciał? Skąd weźmie pieniądze? Przecież nie potrafi niczego innego, a za kasą w McDonaldzie nie stanie. Na promie mieszka i je za darmo, ale wszystkie pieniądze, które zarabia, wydaje, żeby tłumić świadomość, że tak wygląda teraz jego życie. Więc pewnie zostanie tu aż do śmierci albo do chwili, gdy prom trafi na szrot. Co wydarzy się najpierw? Wyścig rozpoczęty. „Charisma” to żałosne stare monstrum z lat osiemdziesiątych, a on słyszał plotki i potrafi wyczuć towarzyszący członkom załogi strach przed bezrobociem.

Zaczyna mu się kręcić w głowie, jakby zużył cały tlen w pozbawionej okien siłowni. Zmniejsza prędkość do tempa marszobiegu. Pot leje się z niego strumieniami, kapie, paruje z rozgrzanej skóry. Wreszcie Dan wyłącza bieżnię i z niej schodzi. Trzęsą mu się nogi, przed oczami wirują mroczki. Ciało próbuje zrozumieć, że podłoga się nie rusza.

Choć oczywiście tak naprawdę nigdy nie jest całkiem nieruchoma. Wstrząsają nią delikatnie wibracje silników. Te wibracje zostają w ciele nawet wtedy, gdy schodzi się na ląd w czasie wolnych dni. Nocami Dan budzi się i ma wrażenie, jakby wciąż był na promie, czuje mrowienie w każdej komórce jak bóle fantomowe.

Przepocona koszulka zrobiła się zimna. Przykleja się do skóry. Dan wypija butelkę wody i naciąga sweter. Wychodzi szybko na korytarz, mija pokój dzienny i mesę, gdzie personel je posiłki, zawsze starannie podzielony na podgrupy. Czasem ma wrażenie, jakby znaleźli się z powrotem w szkole. Doniczki ze sztucznymi kwiatami i obrusy w kratkę na starych drewnianych stołach. Chleb, dodatki i owoce wystawione na ławę. Koszyczki z keczupem i sosem HP. Zauważa Jenny i tych rozlazłych kolesi z jej małego żałosnego zespołu. Na jego widok Jenny odwraca wzrok. Wracają nieproszone wspomnienia jego pierwszej nocy na promie i wzbiera w nim złość. Jenny ma rację. Jest hasbeen. Za to ona jest wannabe i traci czas na nevergonnabes. Nie ma najmniejszego powodu, żeby uważać, że jest w czymś lepsza od niego. Próbuje udawać, że zachowała integralność, choć pracuje na tym cholernym promie. Głupi żart. On przynajmniej wie, kim jest.

Na promie pełno jest ludzi, którzy na lądzie byliby nikim, ale tutaj zachowują się, jakby świat należał do nich. Chociażby ten ochroniarz Henke, który tak bardzo kocha swój uniform. Gołym okiem widać, że w prawdziwym życiu jest zaszczuty, prawdopodobnie przez oziębłą żonę i wredne dzieci. Lub sam kapitan Berggren i jego paczka. Mają nawet mesę dla oficerów, żeby nie musieli jeść z resztą personelu. Nie jest bardziej elegancka, tylko mniejsza. I z zielonymi roślinami w doniczkach. Wszyscy na promie są opętani porządkiem dziobania, tym, ile kto ma pasków na ramieniu. Berggren jest oczywiście panem tego pływającego ogródka i wszyscy traktują go jak króla. Dan nie zamierza jednak kłaniać się władcy tak żałosnego królestwa jak „Charisma”.

Schodzi na dziewiąte piętro i wychodzi na korytarz. Otwiera drzwi swojej kabiny. Co prawda jest mała, ale przynajmniej ma okno, w odróżnieniu od kabin dla personelu na dziesiątym piętrze. Na przykład tej należącej do Jenny.

Dwadzieścia lat temu miał do dyspozycji jedyny luksusowy apartament na pokładzie. Dostawał darmowe obiady w prawdziwych restauracjach na górze, mógł zapraszać na rejsy swoich gości. Nie korzystał jednak z tego. Gorączka w moim sercu znajdowała się na pierwszym miejscu list przebojów i byłoby to poniżej jego godności.

Zdejmuje sweter. Zrywa z siebie koszulkę, która z plaśnięciem ląduje na podłodze. Zrzuca buty, ściąga skarpety. Czuje pod stopami zimną niebieską matę z plastiku. Gdy zdejmuje szorty, czuje wydobywający się z rozporka zatęchły zapach starego seksu. Nie pamięta, jak miała na imię. Ma wrażenie, że wszystkie, z którymi bzykał się na „Charismie”, miały na imię Anna, Maria, Marie, Linda, Petra, Åsa. Ale ta dziewczyna była młodsza. Elsa? Powiedziała, że uwielbiała Gorączkę w moim sercu, gdy chodziła do przedszkola. Kiedy to usłyszał, stracił humor, a jego penis całkiem zwiotczał. Na szczęście ona wiedziała, co z nim zrobić. Niektóre dziewczyny urodzone w latach dziewięćdziesiątych są uszkodzone przez pornografię. Zamieniają łóżko w cyrk dla nadpobudliwych ruchowo. Żadna pozycja nie starcza im na dłużej niż na parę minut. Chcą, żeby je wiązać, ciągnąć za włosy, przyduszać. On zawsze ma wrażenie, że interesuje je tylko to, żeby zwrócić na siebie uwagę i zostawić po sobie niezapomniane wrażenie.

Zmywa ślady po Elsie pod prysznicem. Dostaje lekkiego wzwodu, kiedy goli podbrzusze maszynką. Jego penis jest ciężki i duży. Zastanawia się, co Elsa robiła przez resztę dnia po tym, jak wyszedł z jej kabiny, w której podobno mieszkała z koleżanką, choć nigdy jej nie spotkał. Czy chodziła po promie i go szukała? Czy opowiedziała swojej koleżance, jak wygląda seks z Danem Appelgrenem? O tej porze jest już pewnie w domu, gdziekolwiek to jest. Prom ją wypluł. Zapełnił się nowymi ciałami. Zaraz wszystko zacznie się od początku.

FILIP

Kawa wystygła, gdy porządkował kasę, ale on wypija ostatni łyk ze szklanki z duralexu. Ma nadzieję, że kofeina rozproszy grudkowatą mgłę w jego głowie. Kieliszki wiszące nad barem dzwonią cicho poruszane wibracjami silników promu. Przez chwilę zastanawia się, czy nie zrobić sobie drinka z fernetem, ale sięga po ścierkę i zaczyna wycierać blat.

Filip zaczął właśnie ósmą dobę za barem w klubie z dansingiem Charisma Starlight i jest potwornie zmęczony. Czuje się stargany w pełnym znaczeniu tego słowa, jakby ktoś targał jego ciało na wszystkie strony, naciągając przy tym każdy mięsień. Pewnie powinien bardziej martwić się tym, czy jego ciało długo jeszcze to wytrzyma. Przespał się chwilę, gdy prom stał w porcie. Plecy miał tak sztywne i zdrętwiałe, że ledwo czuł pod sobą materac, kiedy leżał w łóżku. Za pół godziny bar znów się otwiera, a on zostanie w nim do piątej rano.

Niedługo wróci do domu. Wtedy wreszcie się wyśpi. Czasem leży jak nieżywy przez kilka dni. Wstaje z łóżka tylko po to, żeby zalec na kanapie i pogapić się w telewizor. Akurat w tej chwili wydaje mu się to szczytem marzeń. Mimo to już po tygodniu będzie tęsknić za „Charismą”. Niecierpliwie będzie odliczać dni do momentu, gdy znowu wejdzie na pokład.

Marisol zachodzi go od tyłu, sięga po jego pustą szklankę i znika w pomieszczeniu dla personelu. Filip się przeciąga i słyszy trzaski w kręgosłupie. Na suficie nad barem błyszczą konstelacje drobnych lampek, od których bar Charisma Starlight wziął swoją nazwę. Po chwili Marisol jest z powrotem. Stoi wpatrzona w ekran telefonu. Uśmiecha się, przesuwając kciukami po ekranie. Blade światło rozjaśnia dół jej twarzy.

Filip podchodzi do stosu skrzynek i zapełnia lodówki butelkami bacardi breezers.

– Kiedy wreszcie przestaniesz być tak obrzydliwie zakochana? – pyta ze śmiechem.

Marisol chowa telefon do kieszeni fartucha i związuje swoje ciemne włosy w kitkę. Gumka strzela, kiedy wypuszcza ją z palców.

– Nie ma mnie w domu przez pół roku, więc chyba należy nam się dwa razy więcej czasu niż innym?

Mieszka w Szwecji od urodzenia, ale jej akcent zdradza, że jej rodzice pochodzą z Chile.

– Może ci wybaczę, jeśli pójdziesz kiedyś ze mną na imprezę – mówi. – Zrobiłaś się straszną nudziarą, od kiedy jesteście razem.

Marisol uśmiecha się do niego.

Filip zastanawia się, jak jej się udaje utrzymać związek z nowym chłopakiem. Przez te wszystkie lata spędzone na „Charismie” on nigdy nie zbudował stałego związku z kimś na lądzie. Na dłuższą metę to się nie sprawdzało. Nerwowe rozmowy w chwilach wolnych od pracy i stanowczo zbyt krótki sen. Zbieranie historii, próby zapamiętania wszystkiego, co wydarzyło się na pokładzie, żeby potem mieć o czym opowiadać. Gdy schodził na ląd, wszystkie te historie wydawały mu się bez znaczenia. Traciły urok. Trudno pogodzić te dwa światy. Wiele osób z załogi prowadzi podwójne życie. Są w związku z kimś na lądzie i z kimś innym na morzu.

Filip i Marisol pracują przez chwilę w przyjemnej ciszy. On lubi te codzienne rutynowe czynności poprzedzające otwarcie baru. Zamyka drzwi lodówki i wynosi puste skrzynki do magazynu. Spokój, choć nie da się usiąść ani na moment.

– Co do papużkek nierozłączek – mówi po powrocie. – Ciekawe, co słychać u Callego.

– Nie odzywał się?

Marisol wprawnie kroi cytryny i wkłada je do plastikowego pojemnika pod barem.

– Nie, jeszcze nie – odpowiada Filip, myje ręce i kładzie garść limonek na desce do krojenia.

Na zmianę słychać dwa mokre noże tnące owoce. W tle dzwonią kieliszki.

– Mam wrażenie, jakby Calle całkiem niedawno tu pracował. Kurde, jak ten czas leci. Masakra.

– Tak mówią stare dziadki. – Marisol uśmiecha się do niego słodko.

Zabolało bardziej, niż chciałby to po sobie pokazać.

– Za parę lat będziesz po te samej stronie czterdziestki co ja.

– Na pewno chcesz mi o tym przypominać, kiedy mam nóż w ręku? Poznałeś jego chłopaka, czy jak to było?

– Nie, prawie nie widziałem się z Callem od czasu jego odejścia. Przeprowadził się na południe, żeby zacząć studia. Powinienem częściej się do niego odzywać, ale... wiesz, jak to jest.

Marisol kiwa ze zrozumieniem głową. Filipowi przechodzi przez myśl, że kiedyś być może również o niej powie coś takiego. Dla niej „Charisma” to tylko praca. Dla niego prom to całe jego życie. Tak naprawdę jedyne miejsce, w którym czuje się jak w domu. Nie potrafi sobie wyobrazić, że miałby pracować gdzie indziej. To kolejna rzecz, która pewnie powinna go bardziej martwić. Zwłaszcza teraz, kiedy krążą plotki, że dni „Charismy” są policzone.

– Co skończył? – pyta. – To znaczy co studiował?

– Architekturę krajobrazu – odpowiada Filip. – Lub coś w tym stylu. Cholera, pewnie powinienem wiedzieć, prawda?

– Pewnie tak.

Ma nadzieję, że Pia będzie wiedzieć, żeby nie musiał sam o to pytać Callego.

Marisol chce coś powiedzieć, gdy dobiega ich szczęk stalowej kraty zamykającej wejście. Patrzą na siebie.

– Twoja kolej – przypomina Marisol.

Gdy Filip podchodzi do kraty, widzi jednak, że to nie zniecierpliwiony pasażer, tylko Pia trzymająca papierową torbę i kiwająca się w przód i w tył na grubych podeszwach butów.

– Dostałam esemesa od Callego – oznajmia Pia. – Przed chwilą usiedli w Poseidonie.

– Daj mi minutę – mówi Filip, wraca do baru i zdejmuje fartuch. – To nie powinno długo potrwać – zwraca się do Marisol. – Choć mogę nie zdążyć przed otwarciem.

– Poradzę sobie przez kwadrans albo dwa – zapewnia go Marisol.

Rozlega się głośny stuk, gdy Filip napełnia kubełek ze szkła akrylowego kostkami lodu. Marisol zdejmuje z półki i podaje mu dwa kieliszki do szampana, a on wciska butelkę w lód.

Marisol odprowadza go do kraty. Zacięła się jak zwykle metr nad podłogą. Obie dziewczyny się śmieją, on przeklina. Każdego dnia stoi tu i szarpie się z tą pieprzoną kratą. Potrząsa nią, stara się ją odblokować, popycha udem, jednocześnie podciągając rękoma. Wreszcie krata z ogłuszającym jazgotem zwija się do samego końca.

ALBIN

W oknach za plecami mamy i taty widać przesuwające się wolno sztokholmskie szkiery. Czubki drzew żarzą się w ostatnich promieniach słońca. Albin patrzy na wyłaniające się spomiędzy drzew drewniane domy, altany stojące nad wodą. Zastanawia się, jak by to było: siedzieć na jednym z tych pomostów i patrzeć na przepływający wielki prom. Tata mówił, że te domy kosztują co najmniej dziesięć razy tyle co ich dom szeregowy.

Mama twierdzi, że pieniądze nie dają szczęścia, ale Albin nie może sobie wyobrazić, jak mógłby być nieszczęśliwy w jednym z tych domów. Najlepiej byłoby, gdyby dom stał na osobnej wyspie, na którą nikt nie mógłby się dostać, gdyby on sobie tego nie życzył.

– Ci debile z działu zakupów nie wiedzą, co robią – denerwuje się ojciec. – Nie wie prawica, co czyni lewica. Mam już, cholera, dosyć sprzątania po nich.

Twierdzi, że kocha swoją pracę, lecz nigdy tak to nie brzmi, kiedy o niej mówi. Bez przerwy ma jakieś problemy. Problemy spowodowane przez innych. On sam jest zawsze niewinny, tylko cała reszta jest albo głupia, albo leniwa.

Gdy Albin był mały, myślał, że tata jest we wszystkim najlepszy. Tata opowiadał mu bajki, w których całemu światu zagrażały ziejące ogniem smoki i wielkie trzęsienia ziemi, a potem pojawiał się on i wszystkich ratował. Najbardziej lubił jednak, gdy tata opowiadał mu o tym, jak razem z mamą przywieźli go z domu dziecka w Wietnamie. Od razu wiedział, że Albin jest ich synkiem, dlatego zostali na kilka miesięcy, żeby lepiej ich poznał, zanim zabiorą go do Szwecji. Wierzył, że tata wszystko potrafi i wszystko wie. Teraz nie wierzy. Tata opowiadał bajki.

Dziś w nocy znów mówił coś o babci. To są zawsze najgorsze noce.

„Może powinienem zrobić jak mama. Pewnie wszyscy by się cieszyli”.

Powiedział to takim grubym i nieprzyjemnym głosem.

„Byłem głupi, myśląc, że zasługuję na miłość. Powinnaś była zostawić mnie już dawno temu, skoro uważałaś, że jest ktoś ważniejszy ode mnie. Chcecie się mnie pozbyć, ty i Abbe”.

Abbe leżał, nasłuchując kroków ojca rozlegających się na parterze domu. Chciał być gotów, kiedy usłyszy kroki na schodach. Kroki ojca na schodach mówią swoim własnym językiem. Można po nich poznać, czy tata jest zły, czy tylko płacze. Są to zupełnie odmienne rodzaje kroków, choć brzmią niemal tak samo. I obaj ojcowie, którzy je stawiają, są tak samo przerażający: wydaje się, że żaden nie słucha ani nawet nie rozumie tego, co słyszy. Czasem tata znika w środku nocy. Wtedy mówi, że to zrobi, że nie ma już sił.

„Pamiętaj, że jeśli nie dam już dłużej rady, to nie będzie twoja wina, Abbe. Nie wolno ci tak pomyśleć”.

Za oknami przelatują mewy. Ich dzioby otwierają się i zamykają, ale krzyki nie docierają do Charisma Buffet. Tutaj słychać tylko uderzenia sztućców o porcelanę i podniesione głosy. Gdyby była tu Lo i gdyby Lo była tą samą Lo co dawniej, powiedziałby jej, że kiedyś ludzie uważali mewy za dusze zmarłych marynarzy. Powiedziałby jej też, że na dnie Morza Bałtyckiego leżą wraki statków. I ciała zmarłych marynarzy, których nigdy nie znaleziono.

Tylko że Lo jeszcze nie przyszła. Zaczęli jeść bez niej.

Lo, która w ogóle nie chciała z nimi jechać.

Albin siedzi, wpatrując się w talerz. Zapiekanka ziemniaczana, klopsiki, kiełbaski, wędzony łosoś, połówki jajek z krewetkami. Jest głodny, mimo to w brzuchu nie ma miejsca na jedzenie. Leżą w nim jego myśli jak gruda cementu. Ostatni raz widział się z Lo ubiegłego lata. Jego rodzice i Linda wynajęli domek w Grisslehamn. Padało prawie przez cały tydzień. On i Lo leżeli na piętrowym łóżku, czytając. On leżał na górze i czasem nie mógł się powstrzymać przed zerkaniem w dół na Lo. Po wyrazie jej twarzy mógł się domyślić, czego dotyczy fragment, który właśnie czyta. Co wieczór jedli w porcie lody włoskie z posypką, również wtedy, kiedy padał deszcz. Lo oglądała masę horrorów i nocami opowiadała najgorsze sceny Albinowi. Czasem tak bardzo się bali, że musiał spać w jej łóżku. Leżeli obok siebie i patrzyli na cienie tańczące w kącie i na drzewa poruszające się za oknami. Czuł się tak, jakby przez przypadek odchylili zasłonkę, o której istnieniu nawet nie wiedzieli i zza której wyłonił się inny świat. Świat bez granic, w którym mogło kryć się wszystko. Albin bał się tak bardzo, że jego strach zdawał się zamieniać w magnes przyciągający dokładnie to, czego się bał. A jednak były to jego ulubione chwile podczas tamtych wakacji. Uwielbiał leżeć pod kołdrą z Lo, czuć, jak strach przeskakuje między ich ciałami, i śmiać się histerycznym śmiechem, który zdawał się nigdy nie kończyć.

– No i jak jest w szóstej klasie, Abbe? – pyta Linda i wkłada połyskujący kawałek śledzia do ust.

– Chyba okej.

– Dalej tak ci dobrze idzie?

– Jest najlepszy w klasie – odzywa się ojciec. – Nauczyciel daje mu dodatkowe zadania, żeby się nie nudził.

Albin odkłada sztućce.

– Nie z matmy. Wielu moich kolegów jest lepszych ode mnie.

– Nienawidziłam matmy, kiedy chodziłam do szkoły. Pewnie dlatego wszystko zapomniałam. Ledwo umiem pomóc Lo w lekcjach.

– Abbe nie wie jeszcze, na czym polega nauka – mówi ojciec. – Nigdy dotąd nie musiał się wysilać.

– Jaki przedmiot najbardziej lubisz? – pyta dalej Linda.

Albin patrzy na nią. Mobilizuje się. Ciotka jest miła, ale należy do tego rodzaju dorosłych, którzy zawsze zadają te same nudne pytania tylko po to, żeby je zadać.

– Chyba angielski i szwedzki.

– Aha. No tak, zawsze lubiłeś czytać i wymyślać historie. Lo też taka była, ale teraz liczą się tylko kosmetyki i chłopcy.

Gruda cementu w żołądku robi się jeszcze cięższa.

– Wiesz już, kim zostaniesz, kiedy dorośniesz?

Tego pytania Albin się spodziewał. Czuje na sobie pełne wyczekiwania spojrzenie ojca, lecz zawzięcie zaciska usta.

– Chce być programistą. To przyszłościowy zawód – odzywa się ojciec. – Ma co najmniej tak dobre pomysły jak ci chłopcy, którzy wymyślili Spotify albo Minecraft. Prawda, Abbe?

Nienawidzi go. Ojciec sam to wszystko wymyślił, ale wmówił sobie, że to Albin tego chce. Tymczasem Albin nie ma pojęcia, czego chce, z wyjątkiem tego, że chciałby skończyć gimnazjum i zmienić szkołę.

– Super – uśmiecha się Linda. – Nie zapomnij o nas, kiedy już zostaniesz multimilionerem.

Albin też próbuje się uśmiechnąć.

– A Lo? – pyta mama.

– Ubzdurała sobie, że zostanie aktorką – odpowiada Linda ze śmiechem. – Choć przyznam, niezła z niej drama queen, trudno o lepszą.

Zabrzmiało to sztucznie i Albin rozumie, że Linda mówi tak nie pierwszy raz. To złośliwość, jednak mama kiwa aprobująco głową.

– Dziwię się, że pozwalasz jej tak się ubierać – wtrąca ojciec.

– Nie rozumiem?

– W takim stroju i makijażu wygląda jak dorosła. Nie wiem, czy w ten sposób wysyła właściwe sygnały.

Mama uśmiecha się nerwowo.

– Moim zdaniem Lo wygląda bardzo ładnie. Pewnie taka teraz panuje moda.

– Nie boisz się, że Lo wejdzie za szybko w dorosłość? – Ojciec nie spuszcza oczu z Lindy. – Przecież nie ma w domu żadnego męskiego wzorca.

Przy stole zapada głucha cisza. Wszystko, czego tamci nie wypowiadają, niemal wciska Albina w krzesło. Więc on znów patrzy przez okna. Ciemność zdążyła się pogłębić o kilka odcieni.

– Chciałem tylko powiedzieć, że na świecie nie brakuje szaleńców – wyjaśnia ojciec.

– Dziękuję. Wiem.

Mama odchrząkuje.

– Zaczęła tak zabawnie mówić. Tak się mówi w Eskilstunie czy...?

– Nie – odpowiada Linda i wywraca oczami tak, że wygląda prawie jak Lo. – Wymyśliły to sobie z koleżankami. Dostaję od tego szału.

Ojciec wstaje i napełnia kieliszek winem z jednego z kranów przy bufecie. Albin śledzi go wzrokiem.

– Jak on się czuje? – pyta Linda.

– Dobrze – mówi mama, zerkając na Albina.

Tak jakby utrzymywanie tego w tajemnicy przed nim mogło coś zmienić. Tak jakby nie wiedział wszystkiego.

Linda wzdycha i patrzy na zegarek, kiedy tata znowu siada obok nich.

– Dobra, dzwonię po Lo. W przeciwnym razie nie zdąży nic zjeść.

– Punktualności nauczyła się od mamy – stwierdza tata z miną, którą ma zawsze, kiedy udaje, że żartuje, choć mówi serio.

– Mogę po nią pójść – proponuje Albin i wstaje, zanim któreś z nich zdąży zaprotestować.

Musi stąd wyjść.

DAN

Zbiega na siódme piętro po pomalowanych na biało stalowych schodach dla personelu. Przechodzi przez przygnębiające, pozbawione okien biuro kierownika rejsu. Plansze ze starymi mapami morskimi na ścianach, rzędy segregatorów na półkach. Sam kierownik, Andreas, sprawia równie przygnębiające wrażenie. Ledwo podnosi wzrok, gdy Dan przechodzi i otwiera drzwi do części dla pasażerów.

Za drzwiami panuje hałas, mieszają się głosy ludzkie i muzyka. Dan kieruje się w stronę punktu informacyjnego i spuszcza wzrok na ciemnoczerwoną wykładzinę, próbując sprawiać wrażenie, że jest czymś zajęty. Proszę nie przeszkadzać.

Ktoś ciągnie go za łokieć.

– Dan Appelgren, prawda?

Zanim się odwrócił, przykleił do ust wielki uśmiech. Przed nim stoi krótko ostrzyżona kobieta w sweterku w biało-niebieskie paski. Dan zastanawia się, czy wszystkie baby w takich sweterkach noszą je zawsze czy tylko wtedy, gdy płyną promem. Wydaje im się, że dzięki temu ich strój staje się bardziej morski?

– Trafiony zatopiony – mówi z chichotem.

– Wiedziałam! – piszczy kobieta, jakby spodziewała się owacji na stojąco.

Prawdopodobnie jest w jego wieku, ale pozwoliła sobie mocno się zaniedbać. Zmarszczki od palenia nad górną wargą. Siwy odrost. Koszulka tak obcisła, by skutecznie uwypuklić wałki tłuszczu nad stanikiem.

– Zakochaliśmy się w sobie z mężem przy Gorączce w moim sercu.

– Miło mi to słyszeć.

– Teraz to już mój były mąż, ale piosenką się nie znudziłam.

Dan śmieje się uprzejmie. Przechodzi mu przez myśl, że były mąż ani razu nie żałował, że dał nogę.

– Powinieneś był wtedy wygrać Eurowizję – dodaje kobieta. – Pewnie bez przerwy to słyszysz.

– Nigdy nie mam dosyć. – Dan puszcza do niej oko.

„Nie – myśli. – Nigdy nie mam dosyć przypominania mi o mojej porażce. O tym, że nawet wtedy, kiedy byłem zwycięzcą, byłem przegrany”.

– Tylko to chciałam powiedzieć.

Nie rusza się jednak. Widać wyraźnie, że na coś czeka.

– Dziękuję. To dla mnie dużo znaczy.

Po chwili kobieta kiwa jednak głową i rusza w kierunku sklepu wolnocłowego. Dan zatrzymuje się przy punkcie informacyjnym. Mika bez słowa podaje mu mikrofon. Wygląda, jakby cierpiał – to dla niego typowe. Jako jedyny zdaje się nienawidzić „Charismy” równie głęboko jak Dan.

Dan odchrząkuje i wciska przycisk „on”.

– Drodzy pasażerowie! Mówi do was Dan Appelgren. Mam nadzieję, że dziś wieczorem spotkam was wszystkich w barze karaoke!

Niektórzy zatrzymują się, patrzą zaciekawieni. Chłopiec o azjatyckich rysach wyjmuje komórkę, Dan strzela uśmiechem i czeka na kliknięcie aparatu.

Odwraca się znów do mikrofonu, zbiera siły, żeby przebrnąć przez tę samą co zwykle tyradę z wykrzyknikiem po każdym zdaniu.

– Mamy wszystko, od klasycznych szlagierów po najnowsze hity! Dla każdego coś miłego. I pamiętajcie: każdy umie śpiewać! Naturalnie mamy również piwo, wino i drinki w specjalnych cenach! Zaczynamy o dziewiątej w barze karaoke na siódmym piętrze na samym dziobie promu! Do zobaczenia!

„BALTIC CHARISMA”

Prom sunie przez szkiery w powolnym tempie piętnastu węzłów. Światła pozycyjne i rozświetlone okna migoczą w ciemnej wodzie.

Na mostku panuje spokój. Dowódca Berggren poszedł się położyć do kabiny kapitańskiej. Czatownik wypatruje mniejszych jednostek, których może nie być widać na radarze, oficer wachtowy pilnuje, żeby prom nie przekroczył dozwolonej prędkości.

W kambuzie na pokładzie ósmym zaczęły się najbardziej stresujące godziny doby. Kucharze przekrzykują się z obsługą sali. Syk, para buchająca znad kuchenek i frytkownic, brzęk i stukot wielkich koszy załadowanych naczyniami, które wjeżdżają i wyjeżdżają z parujących zmywarek. Noże uderzają szybko o deski do krojenia, jakby zamieniły się w roje dzięciołów.

W jacuzzi siedzi para w średnim wieku. Trzymają się pod wodą za ręce. Patrzą przez ogromne okna z giętego szkła. Pod nimi znajduje się zewnętrzny pokład na dziobie. Zebrali się tu ludzie, żeby popatrzeć na ostatnie wyspy i wysepki, zanim prom wypłynie na otwarte morze. Słońce zaszło, lecz niebo wciąż jeszcze nie jest całkiem ciemne.

Pia i Filip wnieśli wiaderko z lodem i szampanem na górny poziom apartamentu, teraz wspólnie przyczepiają duży plakat na ścianie nad łóżkiem.

Kierownik Andreas siedzi za swoim biurkiem i patrzy na przechodzącego znów Dana Appelgrena. Otwiera segregator. Ogarnia go niemoc na myśl o tych wszystkich rachunkach, które trzeba zapłacić, na myśl o armatorze, który chce zwolnić część personelu.