Przecięcie - Wojciech Nerkowski - ebook
Opis

Kaśka to dziewczyna na życiowym zakręcie. Mąż idealny okazał się draniem, została bez grosza przy duszy. Jedyne co ma, to plan, jak zacząć od nowa. Chce zdobyć bezcenny rękopis Szymborskiej. Za niepublikowane wiersze noblistki tajemniczy Książę gotów jest zapłacić ogromne pieniądze. Niestety plan sypie się i to z hukiem. W dramatycznym momencie na drodze Kaśki los stawia statecznego wykładowcę akademickiego, pół Polaka, pół Amerykanina. Robert Kidd jest zafascynowany piękną nieznajomą i zgadza się jej pomóc. Nie zdaje sobie sprawy, że właśnie wplątał się w intrygę, za którą obojgu przyjdzie zapłacić jak nie życiem, to przynajmniej wieloletnią odsiadką…
Przecięcie” jest wybuchową mieszanką thrillera i romansu, której akcja zmierza w zawrotnym tempie przez Warszawę, Kraków, Wiedeń i Rzym aż do zaskakującego finału.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 392

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Rodzicom, raz jeszcze, na pewno nie ostatni

dzień / pierwszy

1 /

Wyrwali jej torebkę, popchnęli na ziemię, uderzyła łokciem o kamień, aż prąd przeszedł przez rękę. Nim się obejrzała, już uciekali. Spod podeszew ich sportowych butów wzbijały chmurki pyłu. W Warszawie od dwóch tygodni nie padało, ziemia była wyschnięta na wiór.

Kaśka była w szoku, bolał ją łokieć, ale prawie natychmiast zaczęła krzyczeć.

– Stać! Pomocy! Proszę pana!

Te ostatnie słowa skierowała do faceta w stroju biegacza, który truchtał kilkadziesiąt metrów dalej. Kaśka wiedziała, że trzeba zwrócić się o pomoc do konkretnej osoby, bo jak się krzyczy „złodzieje!” albo „ratunku!”, nikt z tłumu gapiów nie będzie się kwapił, żeby zaryzykować. Wprawdzie w zasięgu wzroku nie było żadnego tłumu ani w ogóle żywej duszy z wyjątkiem samotnego biegacza, ale i tak skupiła się na nim, by poczuł się zobligowany do pomocy.

– Proszę pana! – krzyczała. – Pan ich zatrzyma!

Spanikowana, pomyślała, że jeśli nie odzyska torebki, jest skończona. Przecież tam ma wszystko. I kluczyki do auta, i do mieszkania, i portfel, i komórkę. Oraz rzecz najważniejszą – przepustkę do nowego, lepszego życia.

Jak mogła tak dać się podejść dwóm debilom z wygolonymi łbami? Pasmo niepowodzeń trwało. Zdradzona, poniewierana, na zakręcie życiowym, a na koniec napadnięta. No ludzie! Jeszcze powinna wymacać sobie jakiegoś guza złośliwego.

– Proszę pana! Pomocy!

Biegacz się zatrzymał, ale jakoś tak bez przekonania. Nic dziwnego. Kto przy zdrowych zmysłach próbowałby powstrzymać dwóch umięśnionych karków. W dodatku na odludziu, bez szans, że pojawi się policja czy jakiekolwiek wsparcie.

Nic, tylko się pociąć. Ale nawet nie miałaby czym. Scyzoryk, droga jej sercu pamiątka po ojcu, też był w torebce.

2 /

Z rosnącym trudem łapał oddech. Czuł ból płuc, a mięśnie nóg paliły jak smagane pokrzywami. Serce biło mocno, na granicy wytrzymałości, ale nie przestawał biec, bo przynajmniej czuł, że żyje.

Przetarł spocone czoło. Myślał o tym, jak na co dzień życie przecieka mu przez palce. Mija niezauważone, jak jakaś czynność wykonywana automatycznie, z poczucia obowiązku. A przecież ma je tylko jedno, więc dlaczego tak je marnuje?

Robert Kidd wspominał dzień, kiedy po raz ostatni był z kobietą, którą kochał. Pewnie nadal kocha. Trzy lata temu był szczęśliwy, spełniony i syty. Jego życie smakowało wybornie, bo miało sens. A potem nagle koniec. Wszystko urwało się, a on popadł w jakiś koszmarny letarg, z którego nie potrafi się wybudzić.

Wysiłek fizyczny, dbanie o kondycję – to były działania rodem z poczekalni. Przedsionka, który dopiero prowadzi do czegoś sensownego, choć przecież nie zawsze. Aż za dobrze wiedział, że za kolejnymi drzwiami może czaić się przepaść, a w najlepszym wypadku starość, równia pochyła, po której powoli stoczy się w mrok i nicość.

Już niedługo. Już czterdziestka na horyzoncie…

Może jeszcze nie wszystko stracone? To dobry znak, że tryb czuwania zaczął mu przeszkadzać. Czerwona dioda „stand by” świeciła coraz bardziej ostrzegawczo.

Uciekł od męczących myśli i skupił się na tym, co tu i teraz. Opuścił wzrok i patrzył, jak jego stopy w niebiesko-czarnych butach do biegania wystrzeliwują naprzemiennie i opadają na szarobrązową wyschniętą ziemię. Na co dzień jeździł rowerem, często wielokilometrowe trasy wzdłuż Wisły albo do Lasu Kabackiego, i wydawało mu się, że ma niezłą kondycję. Ale bieg bezpardonowo ją zweryfikował.

Kiedy usłyszał wołanie o pomoc, natychmiast zwolnił, po kolejnych trzech krokach zatrzymał się.

– Stać! Pomocy! Proszę pana!

Kilkadziesiąt metrów od niego krzyczała kobieta, brunetka. Leżała na ziemi, a w stronę Kidda gnało dwóch facetów. Jeden z nich ściskał w ręku jasnobrązową damską torebkę. Akcja jak z filmu. Kobieta musiała zobaczyć Kidda, bo wołała do niego.

Była piękna, typ ognistej Włoszki, z ciemnymi włosami upiętymi wysoko. Przed trzydziestką, niby elegancka, ubrana w białą sukienkę za kolana z dużymi nadrukami orchidei i krótką czerwoną kurteczkę, która podkreślała wcięcie talii. Jednak w ruchach miała coś zadziornego. Poderwała się z ziemi jak chłopak. W jej krzyku też było więcej wściekłości i wkurzenia niż rozpaczy. Od razu ruszyła w pościg za złodziejami, choć biegnąc na szpilkach, była bez szans.

Napastnicy wyglądali jak typowe karki z siłowni. Obaj krótko obcięci, dobrze zbudowani. Wyższy, a właściwie większy, wyglądał jak napompowany sterydami. Miał na sobie T-shirt z wzorkiem moro. Niższy był żylasty, w szarej koszulce z jakimś niewielkim napisem na wysokości serca.

Obaj gnali prosto na Kidda, co mogło się wydać irracjonalne, ale zatrzymał się akurat przy dwóch zaparkowanych samochodach – czerwonym mini z białym dachem oraz czarnym bmw X1. Napastnicy zapewne zmierzali do swojego auta, żeby jak najszybciej prysnąć z łupem.

– Proszę pana! – krzyczała dziewczyna. – Pomocy!

Ilu mężczyzn na jego miejscu zdecydowałoby się stawić im czoła w pojedynkę? Na uboczu, na granicy Wilanowa z Powsinem, gdzie wokół jedynie rozgrzane czerwcowe powietrze, drzewa i krzaki oraz hałdy piachu zgromadzonego do budowy obwodnicy.

Kidd mógł stać nieruchomo i nie reagować, lecz po mniej niż sekundzie namysłu ruszył, by przeciąć dresom drogę. Wciąż jeszcze łapał oddech po kilkukilometrowym biegu, ale dla koncentracji i uspokojenia nerwów zamknął usta i głęboko wciągnął powietrze nosem. Poczuł zapach wysuszonej trawy wymieszany ze słodko-mdlącym aromatem kwitnących lip.

Rzucił się i bez słowa złapał za torebkę, którą ściskał wyższy z napastników. Kidd usiłował ją wyszarpnąć, tamten jednak trzymał mocno, siła rozpędu obróciła obu, niczym parę łyżwiarzy, którzy jadąc naprzeciwko siebie, złapaliby się za ręce. Torebka była solidna, właściwie była to torba, listonoszka wykonana ze skóry, z grubym paskiem przyszytym dratwą.

Drugi z dresiarzy w biegu kopnął Kidda w brzuch, aż ten się zatoczył i upadł na plecy.

Cały czas ściskał kurczowo torebkę nieznajomej. Gdyby mu ją wyrwali, byłoby po sprawie. Większy z karków szarpał torebkę i wierzgał nogami, mniejszy bez pardonu kopał Kidda gdzie popadnie.

Czy w obliczu przeważającej siły wroga jest sens szarżować odwagą? Dwóch na jednego, był bez szans. To już raczej brawura, która każe ruszać z szablą na czołgi. Ojciec Kidda, Amerykanin, w żartach często przywoływał ten stereotyp na temat Polaków, ale matka, z domu Laskowska, za każdym razem z pełną powagą tłumaczyła, że to nieprawda. Wyjaśniała, że historia z czołgami jest apokryfowa i nigdy nie miała miejsca.

Kidd powinien odpuścić. Jednak z jakiegoś powodu kurczowo zaciskał palce na skórzanym pasku torebki. Wierzgając, próbował odgonić mniejszego z dresów, ale ten był zwinny i bez wątpienia zaprawiony w bójkach. Bez trudu uniknął ciosów niebiesko-czarnymi butami do biegania, a sam zaaplikował mu takiego kopniaka w żołądek, że Kidd prawie stracił przytomność.

– Zostaw go, ty gnoju! Zostaw, słyszysz?! – krzyczała właścicielka torebki, która w końcu dobiegła na miejsce starcia.

Na próżno. Kidd dostał kolejnego kopniaka na korpus. I jeszcze jednego. Szarpnęło nim tak mocno, że z nosa spadły mu okulary. Bolało. I jeszcze te ostre kamyki na ziemi, po której szurał plecami. Miał wrażenie, że rozrywają mu skórę i mięśnie. Jedyną sensowną opcją było puścić torebkę i pozwolić napastnikom uciec.

Scena nijak nie przypominała bójek filmowych, podczas których obie strony wymieniają całą masę widowiskowych ciosów, a dramaturgia faluje, dając przewagę to jednej, to drugiej stronie pojedynku, aż wreszcie osiąga crescendo i kończy się spektakularnym finałem. W prawdziwym życiu wszystko przebiegało brutalnie, ale nie widowiskowo. Kidd wił się, jednak nie uderzył ani nie kopnął żadnego z napastników. Nawet raz.

Sytuacja z kiepskiej przeszła w beznadziejną. Za chwilę będzie miał połamane żebra, odbite nerki, płuca i Bóg wie co jeszcze. A w końcu i tak złodzieje odjadą z łupem.

Tego nie dało się wygrać.

Wiedział jednak, że jeśli chce zmienić coś w swoim życiu, przerwać marazm i wyjść z uśpienia, musi trwać z rękami zaciśniętymi na torebce nieznajomej. Jeszcze chociaż przez chwilę.

3 /

Kaśka od początku miała złe przeczucia, ale zbyt twardo stąpała po ziemi, by się nimi przejmować. I zaszła już za daleko, żeby się wycofać. Parła do celu, zamiast wsłuchiwać się w jakieś ezoteryczne podszepty. Choć ktoś złośliwy mógłby powiedzieć, że zaślepia ją desperacja.

Podejrzane było to, że każą jej przynieść gotówkę i nie chcą umówić się w jakiejś kawiarni, knajpie czy w ostateczności na stacji benzynowej. Z samego rana przysłali jej lakoniczny esemes z propozycją spotkania o dziesiątej. Wiadomość zawierała pinezkę wskazującą lokalizację – kompletne odludzie w okolicach Wilanowa.

Wciąż jeszcze zaspana, usiadła na łóżku, odkaszlnęła (musi rzucić w końcu te papierosy!) i powiększyła dwoma palcami mapę. Liczyła, że pojawią się jakieś zabudowania. Nic z tego, pinezka była przyczepiona do kępy drzew. W pierwszej chwili chciała zmienić miejsce spotkania, a na dokładkę zażądać, żeby przysłali jej zdjęcia potwierdzające autentyczność rękopisu, bo na razie widziała jedynie okładkę. Bała się jednak, że może ich zniechęcić. Pójdą do kogoś innego, a ona zostanie z niczym.

Kto nie ryzykuje, nie pije szampana.

Odpisała, że zgadza się na umówiony termin i miejsce. Odłożyła komórkę na nocny stolik wykonany z płyty wiórowej wykończonej okleiną brzozową. Całe mieszkanie wyglądało jak z katalogu Ikei. Kaśka wynajęła je krótkoterminowo – na maksymalnie dwa miesiące, więc nie chciało jej się niczego tu zmieniać, choć jej zmysł estetyczny cierpiał, ilekroć przekraczała próg.

Odwróciła się i z westchnieniem popatrzyła na nagiego mężczyznę, który spał obok niej, chłopaka właściwie. Choć z tego, co pamiętała, był w jej wieku, sprawiał wrażenie młodszego. Drobna sylwetka pozbawiona tłuszczyku, ale i mięśni.

Poeta – prychnęła w myślach. Pewnie nie ma co do garnka włożyć i chodzi wygłodniały. W tweedowej marynarce ze skórzanymi łatkami na łokciach, z burzą niesfornych loków w kolorze miodu, zrobił na niej wczoraj średnie wrażenie. Szału nie było, bo na ogół podobali się jej inni mężczyźni, dobrze zbudowani i męscy, ale zainteresowało ją właśnie to, że w aplikacji randkowej opisywał się jako poeta. Pomyślała wtedy, że przyda się jej podczas planowanej transakcji. I nie tylko. Po miesiącu w Warszawie czuła się samotna i spragniona bliskości.

Umówili się wczoraj w Klubie Komediowym przy Nowowiejskiej, ale kiedy po kilku drinkach w końcu wylądowali u niej, chłopak był tak pijany, że do niczego nie doszło.

Wtedy była lekko zawiedziona, ale teraz odetchnęła z ulgą. Wstała z łóżka, które również było wykończone okleiną brzozową, i stąpając po jasnych panelach, przeszła do łazienki. Szarość kafli przełamywały wściekle żółte, wręcz cytrynowe ręczniki i niepasująca do nich antypoślizgowa mata w kolorze bahama yellow. Kaśka wzięła prysznic, obliczając w myślach, o której musi wyjść z domu, żeby zdążyć. Kiedy wyszła z łazienki, Poeta obudził się i chciał nadrobić wczorajszy wieczór, ale Kaśka nie miała już ochoty. Wszystkie myśli skupiała na nadchodzącym spotkaniu w Wilanowie, od którego miało zależeć całe jej przyszłe życie.

– Jesteś taka piękna. No chodź. – Chłopak przymknął zmysłowo oczy i przeciągnął się. Miał długie, wywinięte rzęsy, niejedna kobieta mogła mu ich pozazdrościć. – Przeżyjemy niezapomnianą chwilę, może dwie… Roztopimy się w niepamięci…

– Nie – odpowiedziała sucho, otwierając szafę w sypialni. Przygryzając dolną wargę, lustrowała wnętrze. Wielkiego wyboru nie było. Do Warszawy przyjechała z jedną walizką.

– Dlaczego nie? – Chłopak nie dawał za wygraną i wystudiowanym gestem ściągnął z siebie kołdrę. – No chodź…

Odwróciła się na moment. Chciało jej się śmiać. Czy liczył, że zrobi na niej wrażenie chuderlawą sylwetką? Prędzej chciał zaszpanować poranną erekcją, na którą nawet nie spojrzała. Choć musiała przyznać, że chłopak miał coś w sobie. Mocne owłosienie ciała kontrastowało z chłopięcą buzią i sylwetką. Lubiła takie zaskakujące przełamania urody.

– Nie mam ochoty – powiedziała, odwracając się z powrotem do szafy, z której wyjęła wieszak z białą sukienką z nadrukami orchidei. – A ty się zbieraj.

Gdyby w szkole uczyli asertywności, Kaśka dostałaby celujący. Nie miała żadnych problemów z wyrażaniem i egzekwowaniem potrzeb. I w ogóle nie przejmowała się tym, że w jej mieszkaniu był obcy mężczyzna, o którym tak naprawdę niewiele wiedziała. A przecież mógł się wkurzyć, że odmawia mu seksu. Zacząć ją napastować albo gorzej.

Niech spróbuje – prychnęła w myślach. „Roztopimy się w niepamięci”? Boże, co za grafoman…

Poeta jeszcze przez chwilę próbował ją przekonać, wiercił się, mruczał, potem się obraził. Ale wstał z łóżka i zaczął się ubierać, wzdychając ostentacyjnie i prychając niczym umierający na gruźlicę Słowacki.

– Zaprzepaszczasz wyjątkową szansę – powiedział urażonym tonem, naciągając na kościsty tyłek burgundowe slipki.

– Świetnie. Napisz o tym wiersz.

Kiedy zamknęła za nim drzwi, rozświetliła ekran komórki, żeby zobaczyć, czy nie przysłali kolejnej wiadomości. Dochodziła dziewiąta. Uznała, że zdąży jeszcze zjeść szybkie śniadanie: serek wiejski, do którego wkroiła pomidorki cherry, wszystko kupione poprzedniego dnia w sklepiku na rogu. W ekspresie przelewowym zaparzyła kawę.

Już i bez niej czuła, że ciśnienie jej skoczyło. Liczyła, że dzisiejsze spotkanie wreszcie przybliży ją do finału wymarzonej transakcji. Była na ostatniej prostej, żeby zdobyć swojego świętego Graala.

Dlatego starannie się przygotowała. Upięła włosy, zrobiła makijaż. Potrafiła korzystać ze swego uroku. Nie miała złudzeń, że przyszło jej żyć w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Więc jeśli zdarzali się tacy, których onieśmielała jej uroda – jej zysk, ich strata.

Parę minut przed wpół do dziesiątej wyszła z mieszkania. Korytarz niedawno ukończonego apartamentowca jeszcze pachniał zaprawą murarską i farbą. Zjechała na parking podziemny, wrzucając przysłaną esemesem pinezkę do nawigacji w telefonie.

Jak tylko podjechała w umówione miejsce i zaparkowała swoje biało-czerwone mini obok czarnego bmw, przeczucie znów ją tknęło. Coś jej nie pasowało, ale nie umiała określić dokładnie co, więc kolejny raz zagłuszyła wewnętrzny głos rozsądku.

Ostatni rzut oka w lusterko umieszczone w osłonce przeciwsłonecznej i wysiadła z samochodu. Było gorąco i przez chwilę zastanawiała się, czy nie zdjąć kurteczki i nie zostawić jej w aucie, ale uznała, że w samej sukience będzie wyglądać jak naiwne dziewczę. A czerwona skóra doda jej odrobiny agresji i pewności siebie.

Co to za miejsce? Rozglądała się niepewnie. Wiedziała, że pinezka doprowadzi ją do kępy drzew w pewnej odległości od zabudowań, ale jednak liczyła, że to będzie Wilanów. Czyli dzielnica Warszawy, o której słyszała, że jest uosobieniem nudnej stabilizacji klasy średniej. Owszem, osiedle zwane „Miasteczkiem Wilanów” rozciągało się po drugiej stronie czteropasmowej drogi, ale tu były chaszcze, wertepy i doły, i jakaś wielka rozgrzebana budowa na horyzoncie.

Odruchowo aktywowała alarm w mini, choć nie zamierzała oddalać się od auta. Popatrzyła na zaparkowane obok bmw, z którego dochodziły przytłumione dźwięki rytmicznej muzyki. Przez boczną szybę złapała spojrzenie rozpartego na siedzeniu pasażera młodego mężczyzny. Był potężnie zbudowany, ale jego mięśnie wydawały się Kaśce nadmuchane jak popcorn. Wskazał ruchem głowy, żeby wsiadła. Otworzyła tylne drzwi auta, rzuciła zdystansowane „dzień dobry” i usadowiła się na skórzanej kanapie.

Otoczył ją przyjemny chłód, klimatyzacja była podkręcona na maksa. Poczuła zapach wody kolońskiej, nieco zbyt intensywny, ale zaskakująco wyrafinowany, jak na dwa ogolone łby, które miała przed sobą. Muzyka natomiast pasowała do nich jak ulał. Łupiący kawałek hiphopowca, który z wątpliwą dykcją rapował coś o matce i o tym, jak zrujnowała mu dzieciństwo.

– Byłaś dziwką, byłaś suką i zrobiłaś mnie w bambuko… – leciało z głośników, a Kaśka powstrzymała się, żeby nie parsknąć śmiechem. Kolejny poeta grafoman.

– Możemy porozmawiać na zewnątrz? – spytała, zaglądając do torebki. – Chcę zapalić.

– Pal w aucie – powiedział mniejszy z dresów, skręcając żylasty kark, żeby zwrócić się do niej, ale Kaśka już otworzyła drzwi.

Zapalając papierosa, ruszyła w kierunku majaczącego w oddali supermarketu budowlanego. Miała nadzieję, że kiedy odciągnie ich bliżej ludzi, poczuje się bezpieczniej.

Dwaj dresiarze, owszem, pokazali jej rękopis. Przez chwilę nawet trzymała go w drżących rękach. Wiedziała, że nie należy do nich, że są jedynie chłopcami na posyłki, jednak zaczęła negocjować cenę. Pokazała, że ma pieniądze, ale wtedy niespodziewanie wyższy z nich wyrwał jej torebkę, pchnął na ziemię i obaj poszli w długą.

Gdyby nie przypadkowy biegacz, skończyłoby się na jej wrzaskach. Przecież nie poszłaby na policję.

Mężczyzna, który ruszył jej na pomoc, był krótko obciętym ciemnym blondynem, na oko przed czterdziestką. Na nosie miał kanciaste okulary w drucianych oprawkach, które szybko stracił w trakcie szarpaniny.

Intelektualista w starciu z kibolami. Nie postawiłaby na niego ani grosza.

– Halo, policja?! – krzyczała Kaśka do telefonu, drobiąc na szpilkach w stronę naparzającej się trójki. – Szybko! Pomocy!

Na dresach okładających nieszczęśnika nie zrobiło to najmniejszego wrażenia.

– Zostawcie go! Gnoje! – krzyczała.

Z kieszeni czerwonej skórzanej kurtki wyszarpnęła taser wbudowany w latarkę. Chociaż tyle dały poranne złe przeczucia, że zabrała go z sobą. Ktoś kiedyś pokazał jej, jak się nim posługiwać, ale nigdy wcześniej go nie użyła. Bała się celować w skłębione ciała, bo nawet jeśli trafiłaby dresiarza, prąd chyba przepłynąłby i przez jej obrońcę.

Kurwillo…

Nie było czasu się zastanawiać. W momencie kiedy drugi z dresów, mały żylasty gnój, kolejny raz przymierzał się, żeby kopnąć biegacza w brzuch, szybko zrobiła krok do przodu i przyłożyła paralizator na wysokości jego nerek.

W ułamku sekundy mężczyzna wyprostował się, po czym runął na kolana, wydając z siebie coś między skowytem a jękiem. Większy z dresów z wrażenia puścił pasek torebki i poderwał się na nogi, od razu gotowy do walki. Rzucił się w kierunku Kaśki, ale stanął metr od jej wyciągniętej ręki, która ściskała latarkę z taserem. Duży dres zerkał niepewnie na klnącego i wijącego się z bólu kompana. Zrobił kilka nagłych ruchów głową i tułowiem, jakby próbował opracować skuteczny unik albo ją zastraszyć.

Ona zaś, siłą woli panując nad przerażeniem, trzymała w wyciągniętej ręce latarkę, niczym płonące łuczywo nocą w lesie, ostatnią zaporę przed watahą wilków. Prawdę mówiąc, była w szoku, że paralizator zadziałał tak skutecznie. Była przekonana, że to raczej gadżet, na kupno którego naciąga się zestrachane staruszki.

– Dobrze, czekamy! – mówiła do komórki, którą trzymała przy uchu drugą ręką. – Tak, na końcu tej drogi! Tam stoją dwa auta, widzicie je…?

Duży dres zaklął szpetnie, ale odpuścił. Pociągnął za koszulkę ryczącego kolegę, który wstał, jednak słaniał się na nogach, dziwnie wyginając plecy. Obaj dopadli bmw. Większy otworzył drzwi od strony pasażera i pchnął mniejszego do środka. Obiegł auto, wsiadł. Trzasnęły drzwi. Kilka sekund później odpalił silnik. Bmw wystrzeliło, pryskając spod opon kamykami.

Kaśka stała, z trudem łapiąc powietrze. Zatykało ją ze zdenerwowania, czuła, jak mocno bije jej serce. Nadal nie wierzyła, że to wszystko dobrze się skończyło. Latarka wypadła jej z ręki. Podeszła do mężczyzny, który podniósł się z ziemi, ale ni to klęczał, ni kucał, nadal kurczowo ściskając jej torebkę. Solidną listonoszkę z cielęcej skóry, za którą dała w przeliczeniu na złote dwa tysiące, jak nie więcej. Kupiła ją podczas romantycznego wypadu do Paryża, w jednym z butików przy Avenue Montaigne. Wydawało się jej teraz, że było to w poprzednim życiu, a tak naprawdę zaledwie rok temu, kiedy przyszłość jeszcze była jasna i pozbawiona kantów.

– Dzięki. – Spojrzała z troską na pobitego biegacza. – Nic panu nie jest?

– W porządku – odpowiedział. Jego głos był niski, ale jednocześnie ciepły.

Wyciągnęła rękę, chcąc pomóc mu wstać. Mężczyzna inaczej zinterpretował jej gest.

– Robert. – Złapał jej dłoń i potrząsnął. – Bardzo mi miło. Robert Kidd.

– Kaśka – odpowiedziała odruchowo i prawie się uśmiechnęła. – Sobańska.

Mężczyzna dźwignął się o własnych siłach i oddał jej torebkę. Był niewiele wyższy od niej, najwyżej centymetr, dwa.

– Naprawdę dziękuję, rany boskie, uratowałeś mi dupę – mówiła szybko, chaotycznie. – Ja w ogóle nie wiem, jak to się stało… Twoje okulary… O nie!

Przeszła kilka kroków i podniosła je z ziemi. Oprawki były zdeformowane, a jedno ze szkieł pęknięte. Spojrzała na mężczyznę przepraszająco i zawahała się, jakby wstydziła się podać mu zniszczoną własność.

– Ta policja naprawdę przyjedzie? – zapytał, krzywiąc się z bólu. – Czekamy?

Pokręciła głową.

– Dzwoniłeś kiedyś na sto dwanaście? Przyjechaliby najwcześniej, żeby stwierdzić twój zgon…

Próbował się uśmiechnąć.

– Jak to się w ogóle stało? – zapytał.

– Długa historia. – Kaśka machnęła ręką, jakby nie chciało jej się bawić w tłumaczenia. – Może chodźmy do auta. Te skurwysyny mogą wrócić.

Kiedy wolnym krokiem ruszyli w kierunku jej samochodu, zaczęła opowiadać, jak to w imieniu swojego klienta zamierzała przeprowadzić transakcję kupna pewnego dzieła sztuki. Dwaj dresiarze mieli reprezentować sprzedawcę i pokazać jej artefakt, żeby mogła potwierdzić jego autentyczność. Oni zaś chcieli się upewnić, że dysponuje gotówką na zakup. Ale widocznie padła ofiarą naciągaczy. Tak sobie to tłumaczyła. Zwabili ją w odludne miejsce, żeby uciec z jej pieniędzmi.

– Czyli jesteś marszandem? – spytał.

– Marszandką. – Uniosła dumnie podbródek.

Otworzyła torebkę. Choć nie było możliwości, żeby napastnicy coś z niej wyciągnęli, irracjonalnie sprawdzała, czy wszystko jest na swoim miejscu. A konkretnie pięć grubych plików banknotów dwustuzłotowych oklejonych banderolami. Kidd aż uniósł z wrażenia brwi, ale powstrzymał się od komentarza.

– Lepiej spadajmy stąd… – powiedziała, wyciągając z torebki paczkę cienkich papierosów oraz elegancką, wąską i podłużną zapalniczkę ze srebrzystego metalu.

Kidd kiwnął głową. Zrobił kolejny niepewny krok i z trudem stłumił grymas bólu.

– Chodź, wsiadaj, zawiozę cię na pogotowie – zaproponowała, znów grzebiąc w torebce, a jednocześnie zaciągając się papierosem.

– Nic mi nie jest.

– Jak nic?! Człowieku, widziałam, jak cię napierdalał jeden z drugim. Możesz mieć pękniętą śledzionę! – mamrotała, wyciągając kluczyki do samochodu, które były doczepione do breloczka w kształcie Tytusa z komiksów Papcia Chmiela.

– Nie mam pękniętej śledziony – odparł spokojnie, otrzepując ziemię z mokrej od potu koszulki z granatowego goreteksu.

– To żebra możesz mieć pęknięte!

– Nie mam pękniętych żeber.

– W takim razie na pewno mózg masz pęknięty, bo gadasz od rzeczy – powiedziała głosem nieznoszącym sprzeciwu. – Jedziemy na pogotowie i kropka!

4 /

Identyczni bliźniacy nigdy nie są tak naprawdę identyczni. Owszem, Łukasz i Tomasz mieli takie same geny, więc wyglądem niemal się nie różnili, zwłaszcza dla kogoś, kto ich nie znał. Chudzi, wysocy szesnastolatkowie o bardzo jasnych, potarganych włosach i o piwnych oczach. Obu formowały się dołeczki w policzkach, kiedy się uśmiechali, obaj nosili buty w rozmiarze czterdzieści cztery i tak dalej. Jednak dość szybko po urodzeniu między braćmi zaczęły się zaznaczać różnice charakterów. Z roku na rok rosły, wpływając na ich zachowanie, relacje z ludźmi, na większe i mniejsze decyzje życiowe.

Takie na przykład jak wybór bagażu. Chłopcy wracali właśnie z przedwyjazdowych zakupów w Galerii Mokotów. Łukasz dumnie dźwigał czarno-zielony plecak z wbudowanym stelażem. Tomek zaś po chodniku ulicy Rumianej ciągnął niebieską walizkę na kółkach. Ten pierwszy miał w plecaku świeżo zakupiony zapas slipek, ten drugi zaś – bokserek. Geny niewątpliwie mają wpływ na charakter, ale potem kształtuje się on wyniku ścierania się z osobowościami ludzi wokół nas. Łukasz był bardziej zawadiacki i dominujący, a Tomek delikatniejszy i stonowany.

– Weź, nie mogę słuchać, jak pierdolisz te swoje głupoty – mówił Łukasz, poprawiając szelki plecaka. – Masz mi pomóc i tyle. Jesteś moim bratem czy nie?

– Nie podoba mi się, jak o niej mówisz. To twoja dziewczyna. – Tomek posłał bratu karcące spojrzenie.

– Oj, już się tak nie podniecaj – prychnął Łukasz i zaczął przedrzeźniać brata, co było o tyle proste, że miał identyczny głos. – Nie podoba mi się, jak o niej mówisz, to twoja dziewczyna, a nie jakaś ladacznica.

– Co? Co to w ogóle za słowo? Ja tak nie mówię.

– Właśnie, że mówisz – powiedział Łukasz, mijając staruszkę, która szła w tym samym kierunku co oni, ale powoli, z trudem podpierając każdy krok laską. – Sam byś chciał, żeby ci Paula gałę zrobiła…

– Weź się zamknij – syknął Tomek, po czym ukłonił się grzecznie leciwej sąsiadce. – Dzień dobry.

– A, dzień dobry, Łukaszku – odpowiedziała staruszka, spoglądając na jego walizkę. – A co to, wyjeżdżacie na wakacje?

Tomek nie sprostował pomyłki dotyczącej imienia, bo był przyzwyczajony, że ludzie biorą go za brata. Odwzajemnił uśmiech i grzecznie pokiwał głową.

– Tak, do dziadków, do Stanów.

– Mój Boże, wielki świat, kiedyś do Bułgarii to był wyjazd. Złote Piaski, pamiętam… Albo do Enerde… – powiedziała staruszka, ale bliźniacy już jej nie słuchali, szli dalej.

– Jak obaj poprosimy ojca, to zostawi nam wolną chatę, mówię ci… – Łukasz kontynuował przez kilka kroków konspiracyjnym szeptem. – Teraz albo nigdy. Dziś jest ostatnia szansa.

Tomek pokręcił głową, z niedowierzaniem i dezaprobatą. Podeszli do furtki dwupiętrowego bliźniaka ze spadzistym dachem, prawie w stylu góralskim. W niewielkim ogródku przed domem roiło się od roślin: szpaleru cisów wzdłuż ogrodzenia, glicynii, która pięła się po rynnie i już zaczynała kwitnąć, róż oraz magnolii. Wszystkie zasadziła ich mama, wkrótce po przeprowadzce, z wyjątkiem wysokiego świerka i dwóch sosen, które mogły mieć już dwadzieścia i więcej lat.

Łukasz wyciągnął z kieszeni opadających w kroku granatowych szortów pęk kluczy. Przeszli przez furtkę, która najpierw jęknęła nienaoliwionymi zawiasami, a potem głośno zatrzasnęła się za nimi. Po drewnianych, pomalowanych na ciemny brąz schodkach zakręcających nad garażem wspięli się do drzwi. Siedział na nich paź królowej, który łapał promienie słońca, ale jak tylko wyczuł obecność ludzi, odleciał.

– Mówię ci, będzie chętna. Już beczy od tygodnia, że wyjeżdżam. Zrobi wszystko, żeby mnie do siebie przywiązać, one takie są… – powiedział Łukasz, uśmiechając się zawadiacko. Po czym otworzył drzwi wejściowe i zamarł.

Mignęła mu, przechodząca z kuchni do salonu, ciemnowłosa, zgrabna piękność. Piękność to mało powiedziane. Megalaska. Na oko mocno starsza od niego, może nawet trzydziestka. Miała wyraźnie odznaczające się pod sukienką piersi, umalowane szminką usta i wielkie ciemne oczy. Był w niej dziki ogień, przy którym jego dziewczyna, Paula, była jedynie zapalniczką.

Łukasz zrobił kilka kroków w głąb przedpokoju i zdębiał jeszcze bardziej. W salonie na kanapie leżał ojciec. Był bez koszulki.

Na co dzień wyszczekanego chłopaka kompletnie zatkało.

Przyłapaliśmy starego na uprawianiu seksu! – pomyślał. Nie wierzył własnym oczom. Wpatrywał się w zmierzającą w jego stronę piękną twarz i ponętną sylwetkę w białej sukience z dużymi nadrukami orchidei. Najciekawsze było to, że kobieta w ogóle nie wydawała się zmieszana. Popatrzyła na Łukasza, jakby to on był tu intruzem.

– Cześć, jestem Kaśka – powiedziała, wyciągając rękę na powitanie.

– Łu… Łukasz – wyjąknął.

– Łułukasz? – zaśmiała się. – A co to za imię?

W mgnieniu oka poczerwieniał ze wstydu. Nienawidził tego, ale nie był w stanie zapanować nad biologicznym odruchem. Krew czasem zalewała mu policzki, co u jasnego blondyna wyglądało idiotycznie i kompromitująco. Doskonale zdawał sobie z tego sprawę, bo nie raz oglądał podobny efekt na twarzy brata bliźniaka.

– Miło mi. – Nieznajoma uścisnęła jego dłoń, po czym przywitała się z Tomkiem. – Cześć, Kaśka. Ale numer, wy jesteście sklonowani!

Miała wypielęgnowane paznokcie, nie jakieś przesadnie długie, ale pomalowane ciemnym odcieniem czerwonego, którego nazwy Łukasz nie znał. Uścisk dłoni miała pewny, choć nie na tyle silny, żeby odebrać jej choć gram kobiecości.

Jak jakaś gwiazda filmowa. Ale sobie stary przygruchał, kto to w ogóle jest? – myślał Łukasz, szczerząc się do Kaśki.

– A co wy tak wcześnie? – spytał ojciec, siadając na kanapie. – Przecież mieliście robić zakupy.

Łukasz, widząc jego skwaszoną minę, utwierdził się w przekonaniu, że go nakryli. Ale po kilku sekundach szoku i dezorientacji bliźniacy odetchnęli z ulgą, bo okazało się, że nieznajoma nie uprawia z ich ojcem seksu, tylko przyniosła mu właśnie z kuchni mrożony groszek, który przyłożył sobie na posiniaczonych żebrach.

– O kurde, tata, coś ty odwalił? – spytał Łukasz, siląc się na zawadiacki ton, którym chciał przykryć wcześniejsze speszenie.

– Nic. Mały wypadek.

– Skasowałaś go tym mini? Bo to twoje auto stoi przed naszym domem, prawda?

– Łukasz… – Ojciec posłał mu surowe spojrzenie. – Na „ty” to mów do koleżanek z klasy.

– Daj spokój, nie postarzaj mnie niepotrzebnie. – Kaśka machnęła ręką, po czym zwróciła się do Łukasza i uśmiechnęła się lekko. – Tak, to mój samochód, ale jakbym przejechała wam ojca, nie skończyłoby się tak lajtowo.

Łukasz zaśmiał się głośno, jakby opowiedziała dowcip z fenomenalną puentą.

– Tak w ogóle to muszę się zbierać. Jeszcze tylko okulary…

Kaśka zawiesiła głos. Ojciec spojrzał na nią pytająco.

– Ile to będzie kosztowało? – Wzięła z okrągłego dębowego stołu torebkę, w której zaczęła grzebać. – Naprawa. Właściwie nie ma co naprawiać… Rekonstrukcja. Rezurekcja? – Parsknęła śmiechem.

– Daj spokój. – Kidd podniósł się z kanapy, przytrzymując jedną ręką okład z mrożonki.

– Robert… Nie żadne „daj spokój”, tylko powiedz, ile mam ci zostawić. Albo daj mi namiary na swojego optyka. Załatwię to.

Spierali się przez chwilę. Łukasz nie mógł oderwać wzroku od Kaśki, która gestykulowała z gracją, była jednocześnie stanowcza, ale i kobieca.

W końcu to jednak ojciec postawił na swoim, jak zwykle. Kaśka westchnęła głośno i powiesiła sobie torebkę na ramieniu. Szkoda, że nie na skos, pomyślał Łukasz, bo wtedy pasek przeszedłby między piersiami, jeszcze bardziej je uwypuklając.

– Do widzenia – powiedziała, zwracając się do ojca, który odłożył mrożonkę na stół. – I jeszcze raz dziękuję.

Łukasz zazdrościł mu sylwetki. Dzięki regularnym ćwiczeniom i jeździe na rowerze ojciec miał wyrzeźbiony tors i brzuch, ani grama tłuszczyku, tylko żylaste mięśnie, obecnie mocno posiniaczone, a nawet z krwawymi wybroczynami. Trzymał się naprawdę nieźle. Ojcowie większości ich kolegów z klasy wyglądali dużo starzej i gorzej.

– Naprawdę… Jeszcze raz dzięki – powiedziała Kaśka. – I pomyśl o tych okularach, proszę. Mam już dość długów, żeby jeszcze dorzucać do nich dług wdzięczności…

– Pomyślę. – Ojciec ścisnął jej rękę, wyciągniętą na pożegnanie. – Polecam się, choć mam nadzieję, że tego typu pomoc nie będzie ci już potrzebna.

Posłała mu przepiękny uśmiech, ciepły i rozczulający, leciutko przechylając przy tym głowę i jednocześnie zaczesując kosmyk włosów za ucho. Był to tak piorunująco uroczy i kobiecy gest, że kiedy odwróciła się do bliźniaków i wyciągnęła rękę na pożegnanie, Łukasz poczuł, że ma erekcję.

5 /

Kaśka zatrzasnęła za sobą drzwi domu Roberta Kidda i szybko zbiegła po drewnianych schodkach. Już nie musiała maskować podekscytowania. Przecinając ogródek, wyciągnęła z kieszeni skórzanej kurteczki komórkę. Otworzyła skrzypiącą furtkę i dezaktywując alarm samochodu, drugą ręką odpalała już aplikację wyświetlającą położenie trackera GPS. Przystanęła, żeby osłonić ręką ekran. Czerwcowe słońce stało w zenicie, a sprawę pogarszał jeszcze fakt, że szybka smartfonu była pęknięta.

Z bijącym sercem Kaśka czekała, aż wyświetli się mapa z czerwonym znacznikiem. Z filmowym rozmachem najpierw pokazał się kontur Polski i dopiero potem aplikacja przeszła animacją do zbliżenia Warszawy. W końcu pojawiła się siatka ulic. Krótka, Leśna, Długa, Bolesława Prusa.

Gdzie to niby jest?

Kaśka dwoma palcami zmniejszyła skalę. Wyświetliła się nazwa: Konstancin-Jeziorna. Czyli nie Warszawa? Poprzesuwała mapkę w prawo i lewo. OK, to miejscowość tuż przy stolicy. Pewnie dlatego ci dwaj popaprańcy umówili się z nią w Wilanowie, bo to dzielnica Warszawy granicząca z Konstancinem. Tu było im najbliżej. Wszystko zaczynało się układać w logiczną całość, co bardzo ją ucieszyło.

Komórka przez chwilę łapała obecną lokalizację Kaśki, po czym wyznaczyła trasę przejazdu do trackera. Z ulicy Rumianej w Wilanowie do Krótkiej w Konstancinie było ledwie dziewięć kilometrów, trzynaście minut jazdy samochodem.

Kaśka poczuła przypływ energii. Wsiadła do auta i umieściła komórkę w uchwycie przyczepionym przyssawką do przedniej szyby. Przejrzała się w lusterku zamontowanym w osłonie przeciwsłonecznej i pospiesznie odpalając silnik, parsknęła śmiechem na wspomnienie napalonego nastolatka, jednego z synów Kidda. Chłopak z trudem ukrywał podniecenie. Pokręciła z niedowierzaniem głową. Drugi z bliźniaków bardziej przypominał z charakteru ojca: spokojny, wyważony.

Ruszyła Rumianą w stronę skrzyżowania z Kosiarzy. Próbowała skupić się na nadchodzącym zadaniu, ale podświadomość uparcie wracała do jej wybawiciela.

Niby nic nadzwyczajnego, że uparła się, by przynajmniej odwieźć go do domu, skoro nie chciał jechać na pogotowie… W końcu facet stracił przez nią okulary, a zyskał parę siniaków. Ale to było coś więcej niż wdzięczność i troska. Wpadł jej w oko? Nie, to za dużo powiedziane. Choć na pewno byłby lepszym wyborem niż Poeta. Niestety, mężczyźni jego pokroju raczej nie korzystali z aplikacji randkowych.

Zaintrygował ją. Przede wszystkim to egzotyczne nazwisko… Kidd? Kiedy się przedstawił, pomyślała, że jest cudzoziemcem, który nauczył się płynnie mówić po polsku, jak profesor Norman Davies, Timothy Garton Ash czy Anne Applebaum. Ale w przeciwieństwie do nich Robert nie miał absolutnie żadnego akcentu, więc obstawiała, że wychował się w Polsce. Pewnie matka tutejsza, a nazwisko ma po ojcu, Brytyjczyku albo Amerykaninie.

Kaśka miała w Gdańsku takiego znajomego. Nazywał się Bartek Cao Hong, chodzili razem do liceum. Był przystojny i wszystkie dziewczyny w klasie na niego leciały. Jego ojciec był Wietnamczykiem. Podobno dzieci pary odległej od siebie genetycznie z reguły są urodziwe.

Choć u Kidda bardziej chodziło o aurę, którą roztacza. Kaśka nigdy nie poznała żadnego himalaisty, ale tak właśnie wyobrażała sobie, że powinien wyglądać człowiek gór. Surowy i szczery. Prostolinijny. Wchodzi na szczyt i schodzi, nie kombinuje po drodze. Nie mami uśmiechem, minkami. Patrzy prosto w oczy.

W tych jego oczach, które były tak jasnoszare, że aż prawie nienaturalne, oprócz szczerości zauważyła też cień cierpienia, a może nawet śmierci, której był świadkiem albo sam prawie jej zakosztował? Na bank jest himalaistą – pomyślała – i ćwiczy bieganie, żeby utrzymać kondycję przed kolejną wyprawą w góry. Był oszczędny w słowach, wręcz małomówny, bo przecież tam wysoko brakuje tlenu i nie można bezsensownie kłapać dziobem.

Skręciła w prawo, w Wiertniczą, i przyspieszyła, nie przerywając rozmyślań.

Interesujący mężczyzna, ale na pewno nie jest do wzięcia. Skoro ma dwóch synów, to i żonę też. Pewnie siedzi teraz w pracy. Urzędniczka albo raczej ciepła przedszkolanka, która o szesnastej wróci do domu i ugotuje swoim trzem mężczyznom trzydaniowy obiad… Potem w nocy wprawdzie w łóżku niczym Kidda nie zaskoczy, ale przynajmniej umożliwi mu rozładowanie napięcia po pełnym emocji dniu. I oboje zasną przytuleni. Może chociaż przez chwilę on pomyśli o tajemniczej brunetce, której dziś pomógł. Może nawet podczas seksu z żoną… Po tylu latach pewnie są sobą znudzeni.

Kaśka uśmiechnęła się melancholijnie i wrzuciła piąty bieg, łamiąc przepisy i przyspieszając do setki. Próbowała skupić się na czekającym ją zadaniu.

Kiedy godzinę wcześniej wsiadła na moment do bmw dwóch dresiarzy, niepostrzeżenie wsunęła w zgięcie tylnej kanapy tracker GPS: czarny breloczek w kształcie łezki, nie większy od monety pięciozłotowej. Po bójce zajęła się Kiddem, odwiozła go do domu, licząc, że w tym czasie obaj dresiarze wrócą, skąd przyjechali. Teraz tracker nie zmieniał położenia. Czyli ich bmw stało zaparkowane przy ulicy Krótkiej w Konstancinie. Najprawdopodobniej było to miejsce przechowywania rękopisu.

Doskonale. Przy odrobinie szczęścia ci dwaj idioci doprowadzą ją do celu. Grali nie fair, tym gorzej dla nich i dla ich mocodawcy. Teraz Kaśka nie będzie już mieć żadnych skrupułów ani wyrzutów sumienia.

Znów kontrolnie zerknęła na mapę na wyświetlaczu komórki. Znacznik pozostawał nieruchomy. Pomyślała, że jest jeszcze inna możliwość. Może dresiarze znaleźli tracker, wywalili go w krzaki na poboczu ulicy Krótkiej i pojechali gdzieś dalej.

Zaraz się okaże.

Siedemset metrów przed celem Kaśka zaczęła się rozglądać za miejscem do parkowania. Wolała nie ryzykować, że rozpoznają jej samochód. A trudno o bardziej rzucającą się w oczy markę niż dwukolorowy mini.

Zatrzymała się na wysypanym żwirem parkingu na pięć aut przed niewielkim sklepem spożywczym. Wyjęła komórkę z uchwytu, wysiadła i przerzuciła przez ramię torebkę. Przez moment zawahała się i sprawdziła jej ciężar. Rozejrzała się, czy nikt w pobliżu nie patrzy, po czym wsiadła na chwilę z powrotem do auta. Wyciągnęła z torebki pięć plików banknotów. Po kolei zdzierała banderole i zabierała z kupki górną i dolną dwusetkę. Próbowała przy tym wyobrazić sobie minę dwóch dresiarzy, kiedy zorientowaliby się, że wszystkie pozostałe banknoty są atrapami. Wczoraj pół popołudnia spędziła, przygotowując mistyfikację. Musiała wydrukować fałszywki, wyciąć i odpowiednio spreparować ich brzegi, przygotować banderole…

Nie miała pieniędzy na zakup rękopisu ani nawet na zaliczkę, żeby go zaklepać. Wmawiała sobie, że jeśli potwierdzi jego autentyczność, weźmie kredyt, ewentualnie wybłaga u swojego mocodawcy jakąś przedpłatę. Skoro jej klientowi tak bardzo zależało na tym rękopisie, powinien jej pomóc. Ale prawda była taka, że Kaśka od początku rozważała kradzież. Dlatego wymyśliła numer z trackerem, żeby namierzyć miejsce przechowywania rękopisu.

Otworzyła schowek i cisnęła do niego fałszywki. Prawdziwe banknoty, w sumie dwa tysiące złotych, schowała do portfela. To były jej ostatnie pieniądze. Może jeszcze wyciśnie coś z karty kredytowej, ale na kolejny miesiąc czynszu już nie będzie miała. No i dobrze. To dodatkowa motywacja, żeby sfinalizować sprawę. Wyjęła duże okulary przeciwsłoneczne w stylu lat sześćdziesiątych, które w jakimś filmie dokumentalnym nosiła jej idolka, Jackie Kennedy. Ściągnęła czerwoną kurteczkę i rzuciła ją na tylne siedzenie.

Wysiadła z auta. Zastanawiała się przez chwilę, czy w ogóle się nie przebrać, żeby zmienić wizerunek, ale uznała, że wystarczy, gdy zachowa ostrożność. Posiłkując się mapą na ekranie smartfona, ruszyła w kierunku oddalonego o pięćset pięćdziesiąt metrów trackera.

Mijała nie domy, ale wille postawione na sporych posesjach. Jedne nowoczesne, inne zabytkowe, pewnie nawet przedwojenne, chowały się za drzewami i w większości wysokimi, murowanymi ogrodzeniami. Przypomniało jej się, że coś niecoś słyszała o Konstancinie-Jeziornej, podwarszawskiej enklawie bogaczy i celebrytów, którzy uciekają od zgiełku miasta i zainteresowania opinii publicznej. Westchnęła. Jeszcze niedawno była na prostej drodze, by do nich dołączyć.

Powietrze było tu czyste, wolne od spalin, pachniało sosnowym lasem. Upał się nasilał, robiło się coraz bardziej parno, na niebie wypiętrzały się cumulonimbusy, zapowiadające wieczorną burzę.

Odetchnęła z ulgą, kiedy z daleka zobaczyła znajome bmw. Samochód był zaparkowany przed posesją pod numerem 25, której leciwy drzewostan kontrastował ze stojącym w głębi nowoczesnym dwupiętrowym budynkiem. Mariaż klasycystycznych kolumienek i nieregularnych przeszkleń raził jej zmysł estetyczny.

Koszmarna, efekciarska architektura.

Choć w zasięgu wzroku nikt się nie kręcił, wolała nie ryzykować, że któryś z dresów ją zauważy. Odpowiednio wcześnie odbiła w boczną uliczkę. Chciała obejść posesję numer 25, ale odkryła, że na tyłach ulicy Krótkiej biegnie rów melioracyjny, a dalej zaczyna się niewielki lasek czy też dziki park. Pomyślała, że może w nim znajdzie dogodne i zaciszne miejsce do obserwacji.

Miała poczucie, że jest już na ostatniej prostej. Wie, gdzie skrywa się skarb. Jeśli szczęście uśmiechnie się do niej, w ciągu kilku dni powinna go zdobyć…

6 /

– Co ty tu robisz?! – Kaśka krzyknęła ze złością na widok wysokiego bruneta, który wyszedł zza betonowej kolumny podziemnego parkingu w jej apartamentowcu, jak tylko zgasiła silnik i otworzyła drzwi.

Mężczyzna trzymał bukiet bogato udekorowanych czerwonych róż. Jakieś wstążki, liście czy inne zielsko, ale całość trzymała fason i nie wyglądała na zakup w supermarkecie ani na stacji benzynowej. On sam też był elegancki, miał na sobie błękitną dopasowaną koszulę wpuszczoną w chinosy. W szlufki spodni wsunięty był szeroki pasek z czarnej skóry z dużą stalową klamrą w kształcie łba lwa. Z odległości nie sposób było dostrzec szczegółów, ale Kaśka dobrze znała ten pasek, jak i jego właściciela. Sama mu go kupiła dwa lata temu na urodziny. Realistycznie oddany w metalu lew szczerzył kły i miał przepaskę na jednym oku niczym pirat. Nie jeden raz, nie dwa zdarzało się jej odpinać tę klamrę…

Dobry humor Kaśki, który towarzyszył jej w drodze z Konstancina, wyparował w okamgnieniu. Przez kilka godzin obserwowała willę, w której przechowywany był rękopis, i ustaliła sporo – miała nadzieję przydatnych – szczegółów. Wszystko zaczynało powoli malować się w optymistycznych barwach… A tu taka niemiła niespodzianka.

Ze złością zatrzasnęła drzwi auta. Dźwięk niczym wystrzał z pistoletu odbił się od ścian podziemnego parkingu. Myślała, że ten szalony dzień skończy się miło. Odświeży się i pójdzie na kolację do ekskluzywnej śródziemnomorskiej knajpy na rogu, by myśleć nad zerwaniem dorodnego jabłuszka, które udało się jej namierzyć.

– Katka… – Mężczyzna odsłonił w uśmiechu idealnie równe i śnieżnobiałe zęby, ale jej bardziej skojarzyło się to z grymasem drapieżnika. Ruszył w jej kierunku. – Ślicznie wyglądasz.

– Wynoś się!

– No jak ty się zwracasz do męża… – powiedział z udawaną pretensją, zatrzymując się jednocześnie. – Ładnie to tak? Przywitaj się, kobieto!

Nie przestawał się szczerzyć. Wyciągnął w jej stronę trzymany w rękach bukiet, ale nie czuła się bezpieczna. Nie ufała mu, a fakt, że zaczaił się na nią w podziemnym garażu, tylko pogłębiał jej obawy. W budynku niby była całodobowa ochrona, ale składała się albo z pyzatego studenta o ruchach tak powolnych, że miałby problem ze złapaniem żółwia, albo z drobnego bladego rencisty w ciągłym stanie przedzawałowym.

– Katinko. – Mąż zrobił krok w jej kierunku, znów próbując wręczyć jej kwiaty. – No chodź, buziak na zgodę…

Skąd wiedział, gdzie wynajęła mieszkanie?! Nikomu nie podała nowego adresu, a jednak jakimś cudem ją wyśledził.

– Idź stąd.

– Chociaż kwiaty weź, bo mi tu zaraz zwiędną.

Kaśka cofnęła się o krok, nie wzięła bukietu. Doskonale zdawała sobie sprawę, że to sprytny manewr Maksa, pierwszy mały kroczek, który ma na celu przełamać jej opór. Albo zamydlić oczy. Przerabiała to już nie raz. A właściwie o wiele razy za dużo. Gdyby teraz znów dała się nabrać na te jego piękne oczy, piękny uśmiech, piękne wszystko, byłaby skończoną idiotką. Bo przecież błądzić jest rzeczą ludzką, ale tkwić w błędzie – diabelską.

– Może zaprosisz mnie na górę? Będziemy tak rozmawiać w garażu?

Kolejna próba przełamania jej oporu. Kaśka zorientowała się, że choć jeszcze przed chwilą umierała z głodu, nagły stres sprawił, że już nie chciało się jej jeść.

– Nie. To znaczy tak. – Próbowała skoncentrować się, splatając w obronnym geście ręce na piersiach. – Nie zaproszę cię do siebie, jestem zajęta. Właściwie w ogóle nie mamy o czym rozmawiać. Maks, tłumaczyłam ci już… To koniec.

– Czym jesteś taka zajęta?

Położył kwiaty na masce jej samochodu i również splótł ręce na klatce piersiowej. Na serdecznym palcu zauważyła obrączkę. Ona swoją zdjęła i sprzedała już ponad miesiąc temu, w komisie po 133 złote za gram kruszcu.

– A może raczej powinienem spytać… Kim jesteś taka zajęta?

– Jezu! Nie twój zasrany interes – odparła ostro. Od kiedy pierwszy raz powiedziała mu, że ich małżeństwo dobiegło końca, konsekwentnie zachowywał się tak, jakby nie przyjmował tego do wiadomości.

– Ale złośnica, no, no… Dobrze, że mam do ciebie anielską wprost cierpliwość.

Tak naprawdę już ochłonęła, ale nie zamierzała rezygnować z ostrego tonu, bo wiedziała, że tylko tak zdoła utrzymać go na dystans. Instrukcję obsługi swojego męża miała w małym palcu. Spokojna rozmowa do niczego nie doprowadzi, jest tylko stratą czasu. Perswazją go nie przekona. Racjonalne argumenty mogła sobie wsadzić… Z nim trzeba było iść tylko wyżej, coraz wyżej, aż do zwarcia. Jedyną drogą do zakończenia rozmowy było nakręcenie go mocno, tak żeby w końcu jakiś obwód w mózgu mu się przepalił i jego choleryczna energia wybuchła. Potem uchodziło z niego powietrze i dopiero wtedy na moment zachowywał się normalnie i można było zamknąć sprawę.

– Jechałem z Gdańska cały dzień, żeby się z tobą spotkać. Padam ze zmęczenia. Kochanie…

– To idź do hotelu – powiedziała z zamiarem odbijania każdego jego zdania niczym piłeczki na korcie tenisowym.

Po dwóch minutach zbijania jego próśb i perswazji w końcu doprowadziła do tego, że się wkurzył. Porwał bukiet z maski samochodu.

– Co ty, Kaśka, wyprawiasz? Weź się opanuj! Co ty chcesz kombinować? Jaki koniec? Wiesz, kim jesteś beze mnie?

– Nikim? – odpowiedziała bez namysłu.

– Gorzej. Głupią wieśniarą, która zgrywa laskę na poziomie. Rozumiesz?

Zmroziło ją, ale stała nieporuszona. Choć była zaprawiona w potyczkach słownych z Maksem, jego słowa raniły ją. Najgorsze, że miał trochę racji. Odpadła po pierwszym roku dziennikarstwa. Potem nawet w zakładzie fryzjerskim mamy jej nie chcieli, chociaż to bardziej dlatego, że była pyskata…

– Maks, moja ocena tego, co się stało, nie zmieniła się – mówiła spokojnie, starając się dobierać mądre słowa. – Między nami wszystko jest skończone. Nie będziemy razem, pogódź się z tym.

– Skończone? Kurwa, ja ci tak łatwo nie odpuszczę! – Cisnął kwiaty na betonową podłogę. – I ty też jeszcze zatęsknisz!

Odwrócił się na pięcie i nawet nie spoglądając na nią, odszedł w kierunku metalowych drzwi, za którymi znajdowała się winda.

Kaśka odetchnęła z ulgą. Oparła się plecami o maskę samochodu, żeby odczekać chwilę i ukoić nerwy. Po chwili przez podziemny garaż przetoczył się huk zatrzaskiwanych drzwi.

Odruchowo poderwała się. Gdyby miał broń, strzeliłby do niej. Była tego pewna. Pieprzony nienormalny psychopata.

A za czym niby miała zatęsknić? Seks? Jedyna bezspornie dobra rzecz, jakiej doświadczyła w małżeństwie z Maksem. Nie licząc pierwszych kilku miesięcy, może roku ich znajomości, kiedy wszystko wydawało się idyllą. Nim odsłonił prawdziwe oblicze…

Choć ta ostatnia noc w Barcelonie… Dzika, namiętna, aż do świtu… Potem nabrała podejrzeń, że dosypał jej czegoś podczas kolacji w tej maleńkiej, ale fenomenalnej knajpce z tapasami w dzielnicy gotyckiej, ale on ze śmiechem zarzekał się, że jedynym afrodyzjakiem było jedzenie, wino i jego magnetyczna osobowość.

Mimo swojej wybuchowości, cholerycznego usposobienia, Maks nigdy nie podniósł na nią ręki. Często się kłócili, latały talerze. Ona nawet raz go spoliczkowała… Przestraszyła się, że jej odda, bo był rozjuszony, a jego oczy lśniły nienawiścią. Ale jednak miał zakodowane jakieś resztki rycerskości. Wychowywał się w tak zwanej dobrej rodzinie, z tradycjami i herbem szlacheckim. Nienagannymi manierami i aparycją światowca wzbudzał zaufanie, które potem bezbłędnie potrafił wykorzystać. Matka Kaśki z dumą pokazywała zięcia koleżankom z pracy. Jej szefowa, pani Irenka, właścicielka salonu fryzjerskiego, rozpływała się nad jego przedwojenną urodą.

Kaśka też poleciała na tę fasadę. Ale w końcu się opamiętała, bo zobaczyła, że pod spodem jest inny. Gdyby trwała w tym toksycznym związku, nie tylko byłaby coraz bardziej nieszczęśliwa. Za rok, dwa wylądowałaby pewnie w więzieniu. Działając na własną rękę, też może tam się znaleźć, ale jeśli miałoby się to stać, to przez jej własny błąd. Którego przecież, nauczona doświadczeniem, nie popełni.

Chociaż łobuzy podobno kochają najmocniej…

Nie, nie i jeszcze raz nie!

Zdobędzie rękopis i zniknie stąd raz na zawsze. Za zarobione pieniądze zacznie nowe życie, w którym Maks będzie tylko wspomnieniem i nauczką.

Zbudowana własną dojrzałością, wyszła z parkingu. Przywołała windę. Kiedy metalowe drzwi rozsunęły się, poczuła zapach wody kolońskiej Maksa – mocno korzenny, a jednocześnie przypominający woń drewna wyrzuconego przez morze. Jadąc na piąte piętro, do wynajmowanego mieszkania, próbowała uciec myślami od męża i skupić się na zadaniu. Oba tematy były niestety powiązane. Nagłe pojawienie się Maksa w Warszawie nie mogło być przypadkowe. Nie chodziło o próbę pogodzenia się z Kaśką.

To oczywiste. Zwabił go rękopis.

Nagle poczuła falę zdenerwowania, a nawet strachu. Za dobrze znała swojego byłego. Wiedziała, że tak łatwo nie odpuści. Będzie musiała się pospieszyć.

7 /

– Mówię ci, że ojciec ją bzyka. A jak nie, to zacznie, jak tylko nasz samolot dotknie kołami pasa w Nju Jorku… – mówił Łukasz, zerkając znad komórki na brata, który kończył przygotowywać salon do imprezy. – Tylko czeka, żebyśmy zwolnili mu chatę, przebiera nóżkami.

– Ale ty głupi jesteś! I nie mów tak o nim.

Tomek skończył przecierać papierowym ręcznikiem szklany blat stolika. Popatrzył krytycznie, po czym wziął pojemnik z płynem do mycia okien i jeszcze raz go spryskał.

– Kogoś musi bzykać – rzucił filozoficznie Łukasz, poprawiając się na kanapie obitej ciemnoniebieskim sztruksem. Był zajęty wybieraniem playlisty, którą zamierzał posłać na bezprzewodowy głośnik. Na razie leciał z niego jakiś mdły chillout wybrany przez brata, muzyka, która absolutnie nie nadawała się na imprezę. – Myślisz, że przez te wszystkie lata nikogo nie przeleciał? Na bank ustawili się przez Tindera z tym gorącym MILF-em, mówię ci. Tylko coś poszło nie tak. Może ma męża i ich przyłapał i dał ojcu wpierdol… Albo ona lubi takie zabawy… Wygląda mi na taką…

– Lecz się. Sam siedzisz na Tinderze. Widziałem! Co na to Paula?

Stojący w drzwiach wejściowych Kidd pokręcił głową z niedowierzaniem. Słyszał ostatnich kilka zdań, które jednocześnie zdumiały go i rozbawiły. Wszedł do kuchni i położył na blacie dwie reklamówki z zakupami, specjalnie zrobił to głośno, żeby chłopcy zorientowali się, że wrócił ze sklepu.

Kidd zdawał sobie sprawę, że synowie wchodzą w wiek męski. I w dorosłość. Jeszcze przed chwilą byli przecież dziećmi. A teraz w ich świecie pojawiły się tematy, którymi przestali się z nim dzielić. Niedługo nie będzie im do niczego potrzebny. Już kombinują, jak sprawić, żeby „zwolnił chatę”…

Trudno, musi się z tym pogodzić. Na szczęście godzenie się z tym, co nieuchronne, po tylu latach praktyki przychodziło mu łatwo.

– Jak wy chcecie robić imprezę, jak jeszcze nawet spakowani nie jesteście? – powiedział Kidd, stając na progu salonu.

– Oj, tato, zdążymy – powiedział Łukasz, który nagle zaczął udawać, że sprząta. – Spakujemy się jutro. Przecież nie lecimy rano…

– Dobra. – Kidd westchnął po chwili wahania. – Wychodzę. O jedenastej wracam…

– Co?! No, tato, nie bądź lamerem. Chociaż do pierwszej daj nam czas… – Łukasz prosił z takim przejęciem, że Kidd nawet nie chciał zgadywać, jakie plany związane z imprezą i swoją dziewczyną ma jego syn.