Wydawca: Jaguar Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski Rok wydania: 2013

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 874 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Próba krwi i stali. Petrodor - Joel Shepherd

Sasha, znakomita wojowniczka i księżniczka Lenayin, znalazła się daleko od domu. Przebywa w Petrodorze, portowym mieście pełnym ciemnych zaułków, bogactwa i zbrodni. Zamożne, wpływowe centrum handlowe jest kluczem do utrzymania pokoju między Lenayin i Bacosh. Sasha i Keslig starają się przejrzeć polityczne intrygi i znaleźć sposób, by zapobiec wojnie.

Opinie o ebooku Próba krwi i stali. Petrodor - Joel Shepherd

Fragment ebooka Próba krwi i stali. Petrodor - Joel Shepherd

Tytuł oryginału: A Trial of Blood & Steel. Book 2: Petrodor

First published in Australia in 2008 by Hachette Australia Pty Ltd

and this Polish Language Edition is published by arrangement

with Hachette Australia Pty Ltd through Graal Ltd.

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013

Copyright for the Polish edition © 2013 by Wydawnictwo Jaguar

Korekta: Joanna Habiera

Skład i łamanie: EKART

Projekt okładki: Luke Causby/Blue Cork

Ilustracja na okładce: Jeremy Reston

Projekt map: Kinart

ISBN 978-83-7686-222-4

Copyright © Joel Shepherd 2008

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji ebook

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

JEDEN

Z dziobu łodzi Sasha dojrzała czerwono-białe spławiki kołyszące się na wodzie. Osłaniając dłonią oczy, odwróciła się.

– Są tutaj – oświadczyła Mariemu siedzącemu z tyłu, przy rumplu.

– Oczywiście, że tutaj są – odparł Mari. Był krępym, barczystym mężczyzną ogorzałym i zbrązowiałym od słońca o potężnych ramionach i wydatnym brzuszysku. Zamrugał teraz, spoglądając przez zmrużone powieki, nawykły do intensywnego światła. Sasha nadal nie rozumiała, jak udawało mu się odnaleźć spławiki. Pomijając leciutkie falowanie, morze było zwodniczo spokojne. Po prawej górzysta linia brzegowa Torovanu, postrzępiona skalistymi zatoczkami oraz cypelkami, lśniła zielenią i brązem. Niewysokie fale z pluskiem omywały podstawy skalnych klifów. Mari wydawał się po prostu wiedzieć, gdzie się znajduje, tu, pośród jednolitego przestworu, w ten sam sposób, w jaki lenayiński leśnik potrafił odnaleźć szlak pośród wzgórz i kniei.

Delikatna, wiejąca od morza bryza wypełniała żagiel, pchając łódź w kierunku spławików. Sasha naliczyła ich w tym zgrupowaniu dwanaście. Daleko po prawej dojrzała kolejne, te były jednakże zielono-brązowe, nie zaś czerwono-białe, należące do rodziny Velo.

– Sasho, spójrz w górę – rzucił siedzący przy maszcie Errollyn. – Alabastrogłowy albatros.

Sasha wpatrując się w błękitne niebo, zmrużyła oczy i dojrzała szybującego wysoko białego ptaka. Niewątpliwie albatros, oceniając po rozpiętości cienkich, niemal nieruchomych skrzydeł. Lecz alabastrogłowy? Najwyraźniej Serrini nie tylko widzieli lepiej w nocy, lecz także znacznie dalej za dnia.

Spojrzała na Errollyna – odchylił się, opierając o burtę i wyginając głowę; zafascynowany wpatrywał się w niebo. Nie widziała go wcześniej szczęśliwszego niż teraz; ocean był mu niemal równie obcy, jak jej, i rozkoszował się jego cudami. Miał na sobie starą zniszczoną koszulę oraz spodnie ze zwykłego płótna, ciemnoszare włosy opadały mu splątane na plecy. Ramiona, obnażone w ten niezwykle jak na porę roku ciepły dzień, pokrywały węzły mięśni svaalverdzkie-go szermierza. Jedynie nieliczni Serrini ubierali się równie nieformalnie. Errollyn wydawał się obecnie nieporównanie bardziej rozluźniony niż podczas oficjalnych spotkań czy też w liczniejszej kompanii. Sasha zdała sobie sprawę, że powinna przypatrywać się raczej albatrosowi i oderwała spojrzenie od Serrina… Wcześniej jednak posłała mu nieznaczny, dyskretny uśmiech.

– Zapomnijcie o tym przeklętym ptaku! – rzucił gwałtownie Mari. – Chłopcze, zwiń żagiel! Valenti, rusz swoją leniwą dupę!

Sasha ruszyła pomóc synowi Mariego, Valentiemu. Ostrożnie, starając się nie wprawić w kołysanie niewielkiej łodzi, złapała drugi z mijanych spławików, Valenti chwycił pierwszy. Pociągnęli, wybierając mokre liny dłoń za dłonią. Valenti z uśmiechem usiłował ją prześcignąć. Napiął obnażone muskuły, zmagając się z nasiąkniętym wodą ciężarem. Errollyn, pracujący po przeciwnej burcie, wyprzedził ich oboje, wyciągając ociekającą wodą plecioną klatkę. Sasha wydobyła swoją ponad powierzchnię w tej samej chwili co Valenti. Zajrzała do wnętrza zaokrąglonej plecionki, sprawdzając, czy jakakolwiek zdobycz wpadła przez umieszczony na wierzchu otwór.

Miała szczęście – w środku dojrzała parę splecionych w walce homarów. Wydobyła zdobycz, rozdzieliła i odłożyła do spoczywającej u stóp Mariego skrzynki, pełnej kłębiących się dziwacznych stworzeń. Valenti dołożył kolejnego skorupiaka. Sasha odwróciła się, spojrzała na Errollyna. Ostrożnie, by uniknąć potężnych szczypiec, wyjmował właśnie z pułapki monstrualnych rozmiarów kraba. Skorupiak był czerwony z białym podbrzuszem i niebieskimi pręgami na odnóżach.

– Doskonale! – wykrzyknął Mari. – Jeszcze jeden taki wielki, a Mariesa przyrządzi swoją crasada dosa! – Dziś wypadało Sadisi, urodziny Sadisa, miejscowego proroka, który przed ponad siedmiuset laty sprowadził verentynizm do Petrodo-ru. Wieczorem zaserwowane zostanie więcej owoców morza, niż Sasha widziała podczas całego spędzonego w Petrodorze miesiąca. Żołądek skręcił się jej na samą myśl. Może zdoła gdzieś zdobyć gruby, soczysty stek.

Errollyn spojrzał z zaciekawieniem na kraba, bezradnie przebierającego odnóżami i zaciskającego wyciągnięte w jego kierunku szczypce. Potem wrzucił go do skrzynki. Odwrócił się, by wydobyć z klatki drugiego, mniejszego. Sasha oraz Valenti sięgnęli do skrzyneczki po przynęty i nadziali je na skryte wewnątrz klatek haczyki. Potem ponownie wyrzucili pułapki za burtę.

– Za mały – stwierdził Errollyn, oglądając kraba.

– Nada się – odparł Mari. – Wrzuć go do środka.

– Zbyt mały, w dodatku to samica – odparł Errollyn, wskazując ubarwienie. – Wypuść ją, a złowisz znacznie więcej krabów w nadchodzących latach.

Na Marim nie zrobiło to żadnego wrażenia. – Potrzebujemy mięsa, wrzuć go do… – Errollyn wyrzucił kraba za burtę. Mari gniewnie przewrócił oczami. – Cholerny Serrin – wymamrotał, mijając skrzynki i niebezpiecznie kołysząc łodzią. – To jedynie przeklęty krab. Chcę go zjeść – ty chcesz się z nim kochać.

Przyciągnął spławik tyczką i sięgnął po linkę. Errollyn napotkał spojrzenie Sashy i wyszczerzył zęby, przeszywająco zielone oczy rozbłysły pod długą, zaniedbaną grzywką.

– Czy pośród Serrinów nie ma i takich, którzy nie spożywają żadnego mięsa? – zapytała Sasha, ruszając wzdłuż pokładu, by sięgnąć po kolejny spławik. Kołysanie z początku ją niepokoiło, teraz zaczynała do niego przywykać. Ponadto jej zmysł równowagi był, co oczywiste, doskonały.

– Tak – potwierdził Errollyn, ciskając klatkę z naszykowaną przynętą za burtę. Rozległ się plusk. – Ale to głupota.

Sasha roześmiała się, wybierając linę. Serrini nigdy nie odrzucali odmiennych opinii tak pospiesznie. Errollyn, jak na serrińskie standardy, posiadał niezwykłe poczucie humoru. Niemal buntownicze.

– Dlaczego nie jedzą mięsa? – zapytał Valenti, przeciskając się obok Sashy. Mijając dziewczynę, przesunął dłonią po jej talii. Podobna poufałość mogłaby kosztować lenayińskiego mężczyznę ramię, lecz petrodorczycy zachowywali się właśnie w taki sposób, co pomału zaczynała pojmować. Należało przywyknąć, biorąc poprawkę na ich intencje, miast wdawać się w niepotrzebne utarczki. Przynajmniej czasami.

– By uniknąć zabijania zwierząt – odparł Errollyn, ruszając po pokładzie śladem Valentiego.

Valenti odwrócił się ku niemu ze zmarszczonymi brwiami. – Ale ty kochasz zwierzęta! Dlaczego je zatem zjadasz?

– A dlaczego ty je zjadasz? – odparł Errollyn.

Valenti uśmiechnął się szeroko. – Zwariowałeś? Są smaczne! Nie zamierzam współczuć jakiemuś krabowi!

– No i masz odpowiedź – powiedział Errollyn, także z uśmiechem.

– Kraby nie współczują mniejszym stworzonkom, którymi się żywią – wtrąciła się Sasha, wciągając na pokład odcinek ociekającej wodą liny długości rozpostartych rąk. Wyciąganie klatek spod wody stanowiło ciężką pracę, bolały ją ramiona oraz barki. Dysponowała jednakże siłą, której dorównać mogła zaledwie garstka spośród ludzkich kobiet. Odciski od miecza pokrywające dłonie zapobiegały otarciom od sznura. – Dlaczego my mielibyśmy współczuć krabom?

– Skąd wiesz, że kraby nie współczują zjadanym ofiarom? – zapytał ją Errollyn. – Może tak czynią. Może odmawiają krótką modlitwę, błagając swych bogów o wybaczenie.

– Szukasz dziury w całym – oznajmiła Sasha.

– Rhillian bez przerwy mi to powtarza – odparł z uśmiechem Errollyn, wybierając linę. Był szybszy od każdego ze swych towarzyszy na łodzi – nie tylko silny, lecz także zręczny, o doskonałym zmyśle równowagi. Gdy patrzyła na niego, każda praca wydawała się lekka.

– Wytłumacz nam swój punkt widzenia, ma’she das serrinim – droczyła się Sasha, wypowiadając serriński zwrot zwyczajowo rozpoczynający debatę. – Jak płynie twoja prawda?

Errollyn zrobił minę. – To okropny przekład.

– Nie potrafię ująć tego lepiej po torovańsku.

– Wydaje mi się – powiedział Errollyn, układając wybraną linę w zgrabny stos na dnie łodzi – że ciężko jest płynąć pod prąd. Życie karmi się innym życiem. Wszyscy stanowimy wytwór natury, będąc w tym rozumieniu zwierzętami. Usiłuję zgłębić samego siebie. Jesteśmy, kim jesteśmy i potrzebujemy, czego potrzebujemy. Ja potrzebuję mięsa. Żadne inne stworzenie nie czuje potrzeby, by za to przepraszać, ja również nie zamierzam.

– To wprost cudowne – wtrącił się Mari, gestykulując zamaszyście – niemal mam ochotę zaśpiewać. Gdybyście pracowali z równym zapałem, z jakim mielicie ozorami, stalibyśmy już po kolana w przyszłym obiedzie.

Słońce przemierzało horyzont i do czasu, gdy sprawdzili wszystkie pułapki rodziny Velo, nastało już późne popołudnie. Wiatr ucichł i kiedy Mari zwijał żagiel, Valenti osadził w dulkach wiosła. Sasha oświadczyła zdecydowanie, że powinna zasiąść przy jednym z nich, co spotkało się ze zdecydowaną odmową oburzonego podobną perspektywą, młodego, opalonego na brązowo Valentiego. Sasha ponownie usiadła zatem na dziobie, by nie wdawać się w dalsze spory na pokładzie tak niewielkiej łódki otoczonej głęboką tonią.

Rodzina Velo była wystarczająco sceptycznie nastawiona do samego pomysłu uczestnictwa Sashy w połowach. Wybrała pracę fizyczną, zamiast dołączyć do pozostałych nasi-kethańskich niewiast, które poszerzały wiedzę dotyczącą ziół oraz medycyny lub uczyły biedne dzieci z doków. Kolejny raz zdołała obrazić niemal wszystkich – kobiety, bo lekceważyła ich ważne zajęcia, mężczyzn, bo demonstrowała wszystkim wokół, iż ich praca jest tak nieskomplikowana, że może wykonać ją nawet kobieta. Prawdę mówiąc, ostatnimi dniami dbała o to coraz mniej i mniej. Ludzie zaakceptują ją taką, jaka jest, albo nie. W ten sposób będzie przynajmniej wiedziała, kim są jej przyjaciele.

Niewielka łódź cięła fale pchana pociągnięciami wioseł, zdając ślizgać się po powierzchni. Morze szumiało uspokajająco. Toń lśniła niczym szkło, Sasha czuła na ramionach ciepło nieruchomego powietrza. Potarła bezwiednie lewy biceps, tatuaż nadal swędział.

Z prawej strony, na otwartym przestworze Morza Sharaalskiego potężny okręt także poruszał się wyłącznie dzięki wioślarzom, żagle zwisały opuszczone w nadziei na powrót bryzy. Sashy wydawało się, że dostrzega dalej kolejny statek, będący zaledwie odległą smugą masztów i olinowania pośród rozedrganego powietrza.

Przed nimi Przylądek Alasterski wcinał się w morze, wyznaczając wysunięty najdalej na południe punkt petrodorskie go portu. Za cyplem, pośród głębokich wód zatoki, cumowały na kotwicach liczne statki. Niewątpliwie tego wieczoru żeglarze pragnący nacieszyć się Sadisi zasypią swych kapitanów prośbami o przepustki na ląd.

Minąwszy przylądek, niewielka łódź powoli kierowała się w stronę portu. Petrodor okalał zatokę niczym widownia gigantycznego amfiteatru. Wzniesione z piaskowca oraz cegieł budynki tłoczyły się, wspinając na zbocza zbitą masą zabudowań, pośród której ciężko dostrzec było, gdzie kończą się jedne, a zaczynają kolejne. Drogi lawirujące ciasno zabudowanymi stokami były ledwie widoczne. Sasha wiedziała jednakże, że tam są… wraz z labiryntem alejek, nagromadzeniem niewysokich schodków, tylnych furtek i wijących się ścieżek, znanych wyłącznie mieszkańcom najbliższej okolicy oraz szemranym typom przemierzającym je pod osłoną mroku.

Nawet teraz, ze słynnym petrodorskim zboczem tonącym w głębokim cieniu, gdy słońce skryło się za jego grzbietem, dostrzegalne detale panoramy wprawiały Sashę w zdumienie. Gdzieniegdzie spośród stłoczonych zabudowań przebijały większe budowle – tu dworek, nieco dalej forteca, niegdyś stojąca samotnie, obecnie wchłonięta przez rozrastające się miasto, jeszcze gdzie indziej verentyjska świątynia o wznoszących się ku niebu wieżycach. Zbocze było nierówne – miejscami łagodne, w innych poprzecinane klifami lub też nakrapiane piaskowcem, lśniącym o porankach, gdy promienie wschodzącego słońca oświetlały skały.

Mniej więcej w jednej trzeciej drogi do Przylądka Alasterskiego mieszczącą miasto nieckę rozdzielała grań. Na zwieńczeniu wznosił się kilkupiętrowy dworek otoczony wysokim murem. Klify z obu stron opadały wprost ku masie stłoczonych poniżej zabudowań. Skalną formację nazywano Kłem, dworek zaś Domem Maerlerów, którego to określenia nie należało mylić w torovańskim z „rodziną Maerlerów” oznaczającą ród. Torovański, w mierze, w jakiej znała go Sasha, okazywał się nieco niejasny w kwestii zwrotów dotyczących władzy – Kessligh nazywał ową niejasność „mgłą niedomówień”. Rodzina Maerlerów, jeden z dwu wielkich petrodorskich domów, przewodziła koalicji sprzymierzonych rodów, często określanej przez miejscowych Południowym Stogiem. Torovańskie słowo „stóg” oznaczało także „sprzymierzeńca”. przynajmniej tak zrozumiała to Sasha.

Dla odmiany Północnemu Stogowi przewodził ród Steinerów, którego rezydencja była gorzej widoczna z zatoki, ginąc na tle linii innych północnych wielkich dworów. Nie przypadkiem, jak twierdziło wielu, północne rezydencje zdawały się wspanialsze od południowych. Podczas gdy ród Maerlerów z ponurą determinacją trzymał się swych rodzinnych ziem i dawnych szlaków handlowych, Steinerowie od zawsze stawiali na rozwój. Ich ulubioną metodą ekspansji okazała się verentyjska wiara.

Nie było również dziełem przypadku, domyśliła się Sasha, iż biegnąca północną granią skalista ścieżka wiodła wprost na Cypel Besendiski, na którym wysoko ponad żółte klify wznosiła się Świątynia Porsadaska, największa verentyjska budowla w całym Torovanie. Cztery wieżyce o zwieńczonych gwiazdami szpicach mierzyły w niebo, kontrastując ze stromizną zbocza poniżej. Cała ta wspaniała konstrukcja, skąpana w promieniach późno popołudniowego słońca, lśniła bielą, choć reszta miasta zdążyła zatonąć już w cieniu. Stanowiąca punkt orientacyjny dla przypływających okrętów oraz wieżę strażniczą, strzegącą położonego poniżej miasta, świątynia przypominała wszystkim, gdzie biło prawdziwe źródło petrodorskiej władzy.

Niewielka rybacka łódka zbliżyła się do burty jednego z zacumowanych statków.

Valenti wyraźnie zaczynał się męczyć, jego pociągnięcia wiosłami straciły miarowość i niezakłócony rytm wiosłującego bez wysiłku Errollyna groził ściągnięciem łódki na sterburtę.

– Opuszczasz głowę – zwróciła uwagę młodzianowi Sasha. – Nie zginaj pleców, niech siła płynie ramionami. – Valenti wymruczał coś pod nosem, usiłując przyjąć sugerowaną pozę.

– Daj chłopakowi spokój – odezwał się spod steru jego ojciec. – Wiosłowanie nie przypomina szermierki, dziewczyno. To trudniejsze, niż się wydaje.

– Musisz mieć rację – odparła Sasha. – Ponieważ wygląda na dziecinnie łatwe. – Errollyn roześmiał się, nie przestając wiosłować. Podczas gdy wielu Serrinów uznawało podobne ludzkie sprzeczki za niepokojące, Errollyn wydawał się nimi rozbawiony.

– Nie wytrzymałabyś pięćdziesięciu pociągnięć – rzucił przez zaciśnięte zęby Valenti.

– Skąd możesz to wiedzieć, skoro nigdy nie pozwalacie mi spróbować? Boisz się, że mogę okazać się lepsza od ciebie.

– Dobra! – krzyknął zirytowany Valenti. Przestał wiosłować i uniósł się z ławeczki. Errollyn, przyglądając się rozbawiony, także wyjął wiosło z wody. – Spróbuj, mała księżniczko!

Sasha uśmiechnęła się triumfalnie. Prześlizgnęła się obok młodzieńca, który, choć ledwie siedemnastoletni, przerastał ją o pół głowy. Zajęła miejsce i naciągnęła na dłonie parę skórzanych treningowych rękawiczek, dotąd zatkniętych z tyłu za pasem.

– Miękkie dłonie – skomentował Errollyn.

Sasha parsknęła.

– Zawdzięczam odciski całym latom ćwiczeń. Nie chcę nowych w niewłaściwych miejscach. – Ujęła wiosło, zaparła się stopami o żebrowanie kadłuba i zaczęła wiosłować. Z początku szło jej niezręcznie. Obserwując Errollyna, zgrała własne pociągnięcia z ruchami Serrina, wykorzystując raczej siłę ciała zamiast ciągnąć wyłącznie ramionami, gdy pióro znajdowało się pod wodą. Łódź szybko nabrała prędkości. Wiosło zaczęło poruszać się w wodzie płynniej, kolejne pociągnięcia wymagały coraz mniejszego wysiłku.

Wiosłowanie zaczęło sprawiać jej przyjemność. Zmuszało do wykorzystania tych wszystkich mięśni, których lubiła używać. Każde popychające łódź pociągnięcie stanowiło dziwne doznanie… Przypomniała sobie wówczas jak dawno temu, będąc jeszcze dzieckiem, odbierała w ten sam sposób wrażenia towarzyszące konnej przejażdżce. Mari spoglądał na nią ze swego miejsca przy sterze, marszcząc z wyraźną dezaprobatą brwi. Lubiła Torovańczyków. ale, na dobre duchy, wierzyli w szereg nonsensów. Valenti, który rozsiadł się obecnie na dziobie, znajdował się całkowicie poza zasięgiem jej wzroku.

Zaczęła śpiewać rytmiczną pieśń goeren-yai w ojczystym lenayskim. Nauczyła się tej piosenki jako dziewczynka, w swoim nowym domu pośród wzgórz ponad Baerlyn, w lenayińskiej prowincji Valhanan. Mężczyźni nucili ją, rąbiąc drewno. Baerlyńscy goeren-yai, długowłosi, z warkoczykami, upierścienieni i wytatuowani zgodnie z antyczną lenayińską tradycją. Mężczyźni, którzy, gdy dorosła, zostali jej przyjaciółmi i zaimponowali jej swą szczerością, odwagą oraz radosnym podejściem do życia.

Melodia dobrze komponowała się z rytmem pociągnięć wiosłem i Errollyn, wsłuchawszy się przez chwilę, dołączył swój głos, wyśpiewując refren. Wiosłując i śpiewając, wspólnie współtworzyli niewielki kawałeczek Lenayin na łodzi, pośród rozległej toni zatoki nizinnego Petrodoru.

Nie przestawali śpiewać, wiosłując powoli w kierunku rybackiej przystani. Niewielki port składał się z drewnianego molo, biegnącego równolegle do głównego doku, otoczonego skupiskiem powiązanych ze sobą łodzi. Mari skierował łajbę ku pozostałym rodzinnym łódkom. Kadłuby stuknęły o siebie. Rzucono sznury i Sasha odłożyła wiosło. Mari z Valentim przeskoczyli na sąsiedni pokład i zabezpieczyli łódź. Sasha sięgnęła do schowka pod dziobem i wydobyła miecz, nadal przytroczony do bandoliery. Przełożyła ją ponad ramieniem. Potem odszukała swoje noże, zatykając jeden za pas, drugi kryjąc w cholewie buta. Errollyn postąpił podobnie. Żaden nasi-keth ani Serrin nie spacerował po Pe-trodorze nieuzbrojony… a już na pewno nie ostatnimi czasy.

Nadeszła pora, by po pokładach sąsiednich łodzi przenieść skrzynki pełne kłębiącej się, pełzającej i zaciskającej kleszcze zawartości pod wiodącą na nabrzeże drabinkę. Sasha przeniosła skrzynkę z przynętą, balansując zręcznie na kołyszących się pod stopami pokładach. Valenti ruszył ku niej, gotów przejąć ciężar. Sasha zarzuciła skrzynkę na ramię i chwytając szczebelki jedną ręką, wspięła się po drabince.

Na molo Mari pochłonięty był rozmową z nieznanym Sashy rybakiem. Oboje zerknęli na zdobycz. Szorstkie, praktyczne maniery świadczyły, iż konwersacja tyczyła się interesów. Sasha wykorzystała sposobność, by pokręcić bolącym ramieniem i rozejrzeć się wokół.

Znajdowała się na Południowym Molo, rybacy oraz drobni kupcy zarezerwowali tu sobie kawałek doków. Na deskach pomostu, brudnych i w wielu miejscach przegniłych, walały się rybie łuski oraz strzępki lin. Naprzeciw kamienne nabrzeże wypełniał chaos portowego życia. Tłum zainteresowanych kłębił się pośród straganów. Sprzedawcy oferowali każdy towar, jaki tylko można było sobie wyobrazić, a także wiele innych, które nigdy nie przyszłyby do głowy nabywcom, dopóki ich nie ujrzeli. Kobiety oraz mężczyźni rozstępowali się, przepuszczając konnych lub ciągnięte przez woły wozy, wyładowane skrzynkami i beczkami. Czasami ładunek eskortowali uzbrojeni strażnicy w kolorowych liberiach wielkich rodów. Krzyki naganiaczy oraz domokrążców współzawodniczyły z dźwiękami wydawanymi przez rozmaite zwierzęta i sprzeczkami wszechobecnych białych mew, paciorkowatymi oczami wypatrujących okruchów. Powietrze przesycone było chaotyczną mieszaniną aromatów szykowanych potraw, obcych przypraw, starego drewna, zepsutych ryb oraz soli.

Ponad nabrzeżem wznosiły się kamienne bądź ceglane fasady budynków, pokryte łuszczącym się tynkiem. Liczne, nieduże okienka zasłonięto zniszczonymi okiennicami. Dalej, Petrodorski Stok pomału zaczynał piąć się w górę. Z bliska cała ta kupa kruszących się cegieł oraz kamieni wywierała znacznie mniejsze wrażenie. Jedynie skala zabudowy nadal zadziwiała.

Na północy doki rozszerzały się; wzdłuż większego, lepiej utrzymanego molo sterczały liczne maszty wielkich okrętów. Sasha zdołała dostrzec ich może tuzin, zacumowanych w taki sposób, by dzioby przeplatały się z rufami, oszczędzając miejsce. Żeglarze pchali niewielkie wózki bądź ładowali powiązane skrzynie bezpośrednio na czekające wozy. Na nabrzeżu piętrzyły się wielkie stosy złożonego ładunku, pilnowanego przez uzbrojonych strażników. Pozostałą przestrzeń wypełniały konie oraz ciągnięte przez woły wozy. Piesi przemykali wokół, przeciskając się pośród przeszkód, ścigani przez wszechobecnych naganiaczy, żebraków i okazjonalnie zabłąkane psy. Sumując, wszystko to składało się na najbardziej spektakularną scenę zamieszania, jaką Sasha kiedykolwiek widziała. Żyła pośród owego chaosu od niemal miesiąca, niemniej nadal nie przestawał jej zaskakiwać.

– Przebyłaś daleką drogę z Lenayin – powiedział nad jej ramieniem Errollyn. Niemal podskoczyła, nie dosłyszała go, kiedy się zbliżał. W jakiś sposób, jeśli chodziło o Errollyna, ostrzegawcze instynkty Sashy wydawały się przytłumione. Uśmiechnęła się do niego.

– Daleko stąd także do Saalshenu – odparła.

– Las re’han as’e baen – odrzekł, wzruszając ramionami. Świat jest rozległy, powiedziane w saalsi. Choć zazwyczaj niezwykle bezceremonialny jak na Serrina, Errollyn potrafił czasami wyrażać się równie nieprecyzyjnie i niejasno jak wszyscy przedstawiciele tej rasy. Pochylił się z dłonią na ramieniu Sashy, by po lenaysku wyszeptać jej wprost do ucha: – Dom jest tam gdzie ty.

Potem ruszył pomóc Mariemu ze skrzynkami, pozostawiając Sashę, aby to sobie rozważyła. Pomyślała, że jeśli lenayiński czy torovański mężczyzna dotknąłby jej w podobnie intymny sposób, miałaby ochotę rozwalić mu czaszkę. Z Serrinami było inaczej, zwłaszcza z Errollynem. Jeśli chodziło o mężczyzn jej własnej rasy, długie doświadczenie nauczyło ją strzec osobistej przestrzeni. Errollyn zwyczajnie nie myślał w podobny sposób… a raczej myślał, gdyż wszelkie relacje serrińskich mężczyzn z ludzkimi kobietami wynikały z podobnego zainteresowania… Jednakże w jego zachowaniu nadal było coś odmiennego. Nie lekceważącego. Nie…

– Och, na piekła – wyszeptała, ruszając, by chwycić pozostałą skrzynkę z plonem ich połowu i otrząsnąć się z niepewności. Valenti, emanując zimną wrogością, wyprzedził ją i złapał ostatnią skrzynkę. – Hej! – Zignorował ją. – Och, daj spokój, chyba nie jesteś na mnie zły?

Valenti sztywno taszczył ciężar. Sasha ujęła skrzyneczkę z przynętami i dołączyła do Errollyna. – Jesteś urodzoną dyplomatką – zauważył Errollyn, spoglądając za oddalającym się młodzieńcem.

– Och, do diabła – wymruczała Sasha. Potem dodała głośniej: – Valenti! Posłuchaj, nie mów mi, że nie jestem w czymś dobra, jeśli doskonale wiem, że świetnie sobie poradzę! Valenti!

– Daj chłopakowi spokój – powiedział Mari, również taszczący skrzynkę. – Zdeptałaś jego męską dumę, w końcu to jednak przeboleje.

– A co z kobiecą dumą? – rzuciła gwałtownie Sasha. Mari potrząsnął głową i westchnął.

– Nie sądzisz, że może księżniczka mogłaby czasami pozwolić sobie zapomnieć na chwilę o dumie? – zasugerował Errollyn.

Sasha zmarszczyła brwi. – Co masz na myśli?

– Nawet twoja siostra Alythia nie założyłaby całej swej biżuterii, spotykając się z biednymi dziewczętami z doków, odzianymi w sukienki uszyte z worków.

– Dlaczego zawsze gadasz zagadkami? – naskoczyła na niego Sasha. – Poza tym, w niczym nie przypominam mojej siostry! Nie jesteśmy ani trochę podobne.

– Skoro tak twierdzisz, jestem pewien, iż musi to być prawdą.

Święto Sadisi wymiotło doki z kupców, a wraz z nimi zniknęły stragany. Miejsce handlarzy zajęli świętujący. Wzdłuż nabrzeża zapłonęły liczne ogniska. Płomienie oświetliły fasady budynków, odbijając się w ciemnej, falującej wodzie. Dla starszych uczestników obchodów przygotowano krzesła oraz odwrócone skrzynki, niemniej większość zgromadzonych stała – jedli, pili, rozmawiali, śpiewali i tańczyli. Całe tysiące. Sasha z trudem potrafiła uwierzyć własnym oczom, uszom oraz powonieniu.

Ognisko, przy którym siedziała, rozpalono w pobliżu domu rodziny Velo, jednego z wielu odrapanych budynków stłoczonych wzdłuż wiodącej do doków bocznej dróżki, zwanej przez miejscowych Aleją Sieci. Wokół płomieni zebrały się wszystkie mieszkające w okolicy rodziny, twardzi mężczyźni oraz kobiety, w zgrzebnych ubraniach, parający się głównie rybołówstwem. Dookoła wielkiego centralnego ogniska zasiadała ich może setka. Kolejna zebrała się nieopodal, wokół mniejszych ognisk. Crasada dosa parowała z wielkich okrągłych kociołków. Potrawa składała się z rozmaitych owoców morza w pomidorowym sosie, przybranych najróżniejszymi ozdobnikami.

Sasha stała z cynowym talerzykiem w dłoni, zajadając się parującym homarem i wycierając nadmiar sosu pajdą chleba. Nieopodal niewysoka blond włosa Aisha krzątała się wokół ognia, doglądając małży w wielkim parującym kociołku. Nieznany Sashy młodzieniec zbliżył się do Aishy i zaoferował Serrince łyk wina ze swego kubka. Żona Mariego, Mariesa, przegoniła go z zagniewaną miną, lecz Aisha jedynie się roześmiała. Zebrani wokół ognia Mari wraz z przyjaciółmi zaintonowali pełną pasji balladę.

Na wodzie długa linia cumujących statków jarzyła się światłami, odbijającymi się w ciemnej zatoce. W mroku, ponad pokładami, majaczyły zarysy takielunków. Z serrińskiego okrętu od czasu do czasu tryskały ku niebu wstęgi fajerwerków, wywołując pełne zachwytu krzyki goniących wzdłuż falochronu dzieci. Daleko, po północnej stronie zatoki, odbijając blask ognisk rozpalonych na Cyplu Besendiskim lśniły białe wieżyce Świątyni Porsadaskiej. W jej wnętrzu księża odprawiali nabożeństwo ku czci świętego Sadisa. Poniżej świętował Petrodor.

Nowy gość, za którego plecami podążało kilkoro towarzyszy, prześlizgiwał się pośród tłumu. Mężczyźni wytrzeszczali oczy porażeni urodą przybyłej. Szczupła, dorównująca wzrostem większości mężów, poruszała się z gracją pomimo tłoku, odpowiadając na pozdrowienia uśmiechem. W blasku płomieni białe włosy nowo przybyłej, splecione w pojedynczy opadający na plecy warkocz, lśniły niczym skrzący się na górskim stoku śnieg. Jej oczy błyszczały szmaragdową zielenią, przeskakując z osoby na osobę i spoglądając przenikliwie z przeszywającą, niemal zwierzęcą intensywnością, typową dla Serrinów.

Rhillian.

Objęła na powitanie Aishę, a jej wzrok spoczął na Sashy.

– Dobry wieczór. – Rhillian pozdrowiła Sashę z uśmiechem. – Lub szczęśliwego Sadisi, którykolwiek zwrot jest właściwszy. – Wymieniły uściski.

– Czyż widok nie jest niewiarygodny? – odezwała się Sasha, obejmując gestem trwające w świetle ognisk zamieszanie.

– Uważasz ten widok za niewiarygodny? – Entuzjazm Rhillian sprawiał, że wydawała się jeszcze bardziej olśniewająca – jej oczy płonęły zielenią, idealnie równe zęby zalśniły doskonałą bielą. – Przed chwilą wróciłam z oglądania Hartu, dotarł właśnie na Pochylnię. Nigdy nie widziałam niczego równie zwariowanego.

– Mari opowiadał mi o Harcie! Bardzo chciałabym go zobaczyć.

– Potrwa całą noc. Dlaczego nie miałybyśmy udać się na górę i popatrzeć, kiedy skończysz się już posilać? Hart podąży w dół Korkociągiem, gdy minie już Pochylnię. To całkiem niedaleko… Nie potrafię wyobrazić sobie, jak powstrzymują te wozy przed wypadnięciem z trasy i wyrżnięciem w czyjś dom.

– Przyszłaś spotkać się z Kesslighiem? – zapytała Sasha, przeżuwając kęs chleba.

– Nie, z tobą – odpowiedziała spokojnie Rhillian. Uśmiechnęła się. – Wydajesz się zaskoczona.

Sasha z irytacją wzruszyła ramionami. – Wszystko jest tak upolitycznione ostatnimi czasy. Nie sądziłam, że ty oraz Kessligh zakończyliście już wasze sprawy.

– Jeszcze nie. – Rhillian podkradła kawałek homara z talerzyka Sashy. – Lecz nawet Biała Śmierć z Petrodoru musi się czasem zrelaksować – w jej głosie zabrzmiała nieco twardsza nuta. Sasha wiedziała, że właśnie tak nazywali ją bogaci mężczyźni z najznaczniejszych petrodorskich rodów. „Biała

Śmierć z Petrodoru”. W ludzkich oczach Rhillian była najpotężniejszym Serrinem w mieście. W oczach Serrinów. Cóż Serrini nie postrzegali świata w podobnie nieskomplikowany, hierarchiczny sposób. Rhillian zgromadziła jednakże wiele ra-’shi, serrińskiego odpowiednika szacunku oraz wiarygodności, w całym Saalshenie. Serrini nie mieli króla czy królowej ani czegokolwiek, co można by określić „władzą” w ludzkim rozumieniu tego słowa. Kessligh powiedział, iż Rhillian jest zapewne jednym z dziesięciu najbardziej wpływowych Serrinów w całej Rhodii. Stanowiło to najprecyzyjniejsze wyjaśnienie statusu Rhillian, jakie Sasha potrafiła odszukać w pamięci.

Przystojny młodzian wsunął się pomiędzy Rhillian a dymiący kociołek owoców morza. – Proszę, o moja najpiękniejsza pani! – zadeklamował. – Nie mogę wpuścić cię do naszych doków, nie dając zakosztować naszej gościnności! Musisz przyjąć poczęstunek!

Rhillian przyjrzała mu się, z gracją przekrzywiając głowę i racząc podkradzioną Sashy krewetką. Młodzieniec zdawał się zahipnotyzowany – ledwie drgnął przeszyty spojrzeniem zielonych oczu. – Dziękuję, ale już jadłam – odpowiedziała mu.

– Napój, napój dla pięknej pani! – rzucił, rozglądając się za kimkolwiek, kto miałby dzban wina. Po chwili wcisnął w dłoń Rhillian pospiesznie napełniony kubek. Sasha uśmiechnęła się, obserwując niedowierzanie Serrinki.

– Kim jest ten chłopak? – zapytała Rhillian, gdy młodzieniec odsunął się, by zaczepić kilka innych atrakcyjnych kobiet. Sasha dopiła własne wino. Przytrzymała kubek Rhillian, by Serrinka mogła coś zjeść.

– Wydaje mi się, że to jeden z Malrinich – powiedziała. – W najbliższej okolicy mieszka co najmniej trzydzieści rodzin. Nadal ich poznaję.

– Petrodor jest tak zatłoczony – ponuro zgodziła się Rhillian, sięgając po kolejną krewetkę. Jej głos zdawał się nieznacznie napięty, gdy na wpół krzyczała, aby przebić się poprzez harmider. – Nie jestem zobowiązana iść z nim teraz do łóżka, prawda?

Sasha parsknęła śmiechem. – To zależy już wyłącznie od ciebie. Jestem pewna, że nie miałby nic przeciw.

– Nawet ja muszę wyznaczyć pewną granicę, jak sądzę.

Sasha przyjrzała się Rhillian z rozbawieniem. – Wiesz, wcale nie przypominasz osoby, którą wyobrażałam sobie na podstawie zasłyszanych opowieści.

Rhillian uniosła brwi. – Jak to?

– Biała Śmierć z Petrodoru – droczyła się Sasha. – Errollyn niezwykle cię szanuje, a on nie poważa prawie nikogo… – Rhillian wyszczerzyła zęby w uśmiechu – zaś arcybiskup moczy się w łoże, jeśli akurat mu się przyśnisz. Nawet Kessligh nie rozstawia cię po kątach. Nie jesteś jednak dwukrotnie wyższa i nie ziejesz ogniem. Muszę stwierdzić, iż czuję się rozczarowana.

– To dobrze – odpowiedziała Rhillian z pełnymi ustami. Nawet z sosem ściekającym po policzku i kapiącym na palce zdołała zachować dostojną i elegancką pozę. Przypomina kota, pomyślała Sasha. Słyszała, jak opisywano w ten sposób inne osoby. Rhillian była pierwszą, do której owo porównanie naprawdę pasowało. – Pozwól, że zdradzę ci mały sekret, jeśli chodzi o Errollyna.

– Tak?

Rhillian oblizała sok z palców. – Jest szalony.

Sasha roześmiała się. – Wasza dwójka jest niemożliwa! Nie możecie po prostu zawrzeć rozejmu?

– Nie, poważnie – nalegała Rhillian w sposób, w którym nie było nic poważnego. – Myślałam o tym. Wszystkie te filozoficzne terminy saalsi, wszystkie owe odcienie znaczeń i określeń, na które zawsze narzekasz…

– Nie narzekam.

– …nie oddają Errollynowi sprawiedliwości – dokończyła Rhillian. – Jest po prostu skończonym nicponiem. – Zdołała utrzymać poważną minę przez kilka uderzeń serca, zanim wraz z Sashą wybuchnęła śmiechem.

Errollyn, do czego doszła Sasha, był inny. Du’janah, jak go zwali. Sasha nadal nie do końca pojmowała znaczenie tego określenia. Wszyscy Serrini wydawali się żywić do Errollyna ciepłe uczucia, które odwzajemniał, co nie stanowiło niczego niezwykłego pośród Serrinów. A pomimo tego od reszty własnej rasy zdawał się dzielić go trudny do sprecyzowania dystans. Wszyscy służący interesom Saalshenu poza granicami kraju – talmaad – byli bezpośredni i jak na zawiłe standardy saalsheńskich Serrinów wysławiali się wprost, lecz Errollyn był jeszcze bardziej otwarty. Czasami, pomyślała Sasha, wydawał lepiej czuć się pośród ludzi niż w towarzystwie innych Serrinów. I czasami odnosiła wrażenie, iż niektórzy Serrini, wliczając Rhillian, zdawali się tym… zaniepokojeni.

Sasha była aż nazbyt świadoma, że jej nowi serrińscy przyjaciele, pomimo całej ich obcości, czuli się w Petrodo-rze znacznie bardziej w domu niż ona. Przebywała w mieście zaledwie od tygodni. Rhillian mieszkała w Petrodorze od trzech lat. Errollyn, choć młodszy i mniej doświadczony, także spędzał w mieście już drugi rok. Interesy handlowe Saalshenu w Petrodorze były rozległe, zaś ich korzenie sięgały głęboko. Mówiono, że Serrini posiadali tu swoją placówkę od ponad trzech wieków. Przed dwustu laty, po inwazji na Saalshen dokonanej przez bacoshańskiego króla Leyvaana, Serrini zaangażowali się w handel. Saalshen liczył na nowe sojusze z ludźmi zamieszkującymi odleglejsze z rhodijskich ziem. Petrodor, w owym czasie prosta rybacka osada, rozrósł się, zyskując nieoczekiwane bogactwo, rozmiary oraz wpływy. Jednakże, pomimo wszystkiego, co Ser-rini uczynili dla miasta, jego mieszkańcy nie zawsze byli za to wdzięczni.

Kilku lisańskich żeglarzy wolno kroczyło pośród tłumu, uważając, by nikogo nie dotknąć. Czarne włosy zapuścili długie, twarze mieli szerokie, oczy skośne. Do pasów przytroczyli miecze o zakrzywionych ostrzach i nawet ich bezrękawniki, pełniące funkcje bielizny, uszyte zostały z lekkiej skóry, tak by pasowały do skórzanych spodni i butów. Mijając Sashę oraz Rhillian, gapili się otwarcie, bynajmniej nie przyjacielsko czy z zaciekawieniem.

Rhillian uśmiechnęła się do Lisańczyków. Skinęła głową, pozdrawiając ich po lisańsku… Rhillian, według serrińskich standardów daleko było do lingwistki. Władała zaledwie pięcioma językami, pomijając dialekty saalsi. Pośród talmaadu stanowiło to niemal upośledzenie. Lisańczycy odpowiedzieli niewyrażającymi niczego spojrzeniami, kontynuując swoją wędrówkę.

– Szpiedzy? – zasugerowała Sasha, przyglądając się, jak odchodzą.

– Z całą pewnością. Rody wiedzą, iż ich kamrateria nie zostałaby tutaj, na dole, mile powitana. Płacą zatem Lisańczykom, aby włóczyli się pośród tłumu, wiedząc, że miejscowi nie mogą sprzeciwiać się obecności marynarzy w dokach. Nie ma wielu rzeczy, których Lisańczycy nie podjęliby się w zamian za złoto.

– Widzę, iż cieszysz się niezwykłą popularnością – skomentowała Sasha.

– Och, w równym stopniu przyszli tutaj przyjrzeć się tobie, jak i mnie – odparła radośnie Rhillian. Sashy się to nie spodobało. – Uma Kessligha Cronenverdta, bohatera Lenayin, który powrócił do Petrodoru wspomóc Nasi-Keth. Wielkie rody od zawsze nienawidziły Nasi-Kethu, co najmniej w równym stopniu jak Serrinów, a możliwe, że mocniej. Spodziewali się walki z demonicznymi Serrinami, lecz ludzie łączący siły z piekielnym pomiotem… cóż za niewyobrażalne wiarołomstwo.

– W porządku – odpowiedziała Sasha. – Przywykłam, że bogaci verentyjczycy mnie nienawidzą. Czuję się dzięki temu jak w domu. – Biegnąca dziewczynka odbiła się od nogi Sashy, zachwiała i pobiegła dalej, nie zwracając uwagi na przeszkodę. Smarkulę gonił kolejny dzieciak. – Hej! – zawołała za nimi Sasha, część wina Rhillian zmoczyła mankiet jej koszuli. – To była moja noga, jeśli tego nie zauważyłaś! – Niemniej czuła się raczej rozbawiona niż rozzłoszczona. Sama w podobnym wieku zachowywała się znacznie gorzej.

– Ludzkie dzieci także nie widzą w ciemności – zauważyła Rhillian. W zielonych oczach mignął obcy błysk, gdy w źrenicach odbił się blask płomieni.

– Jak dotąd dobrze wpasowywałam się pośród zwykłych ludzi – zauważyła Sasha, strząsając z rękawa kropelki wina i przyglądając się plamie. – Poprowadziłam pierwszą od wieku lenayińską rebelię i Udalyńczycy ogłosili mnie swą zbawczynią. A teraz spójrz tylko, jakich upokorzeń doświadczam.

– Upokorzenia przypominają nam, czym naprawdę jest życie – odparła Rhillian. – Nawet najwięksi królowie zmuszeni są znosić niewielkie przykrości. I mogą stać się one przyczyną ich upadku.

– Jedynie Serrin może odnaleźć w plamie z wina natchnienie do głębokich przemyśleń.

Rhillian odpowiedziała uśmiechem. Odebrała od Sashy kubek. Pociągnęła łyk wina i zapatrzyła się na północ. – Spójrz tylko na Świątynię Porsadaską. – Białe ściany oraz wieżyce zdawały się migotać ponad czarną tonią. Pośród konturów statków, w wodach zatoki dawało się dostrzec ich rozmyte odbicie. – Taka piękna budowla. Niemal wystarcza, aby ktoś z jej powodu mógł zapragnąć zostać verentyjczykiem.

– Jest bardzo ładna – zgodziła się kwaśno Sasha. – Ja jednak nie posunęłabym się w swych twierdzeniach aż tak daleko.

DWA

Czy nie jest zbyt wydekoltowana? – zapytała niepewnie swą księżniczkę Selyna.

– Och, nonsens, myślę, że wygląda wspaniale. – Alythia przejrzała się w wielkim lustrze. Jaskrawozielona i ozdobiona z tyłu turniurą suknia układała się w fałdy. Spinająca dekolt brosza ze złota i onyksu wpięta została nieco niżej, niż było to przyjęte w Petrodorze. Broszka dobrze współgrała ze szpilką w ciemnych włosach Alythii, spływających falami na częściowo odkryte ramiona. – Och, uwielbiam te kolczyki. Skąd je wytrzasnęłaś, Vansy?

– Stanowią prezent ślubny od lorda Nandryna z Valhananu – odparła Vansy, wiążąc z tyłu sukni koronkową kokardę.

– Muszę ponownie przeszukać niektóre z tych pudeł – pomyślała na głos Alythia, poprawiając materiał na ramieniu. Darów było tak wiele, że w czasie podróży z Lenayin zapełniły niemal cały wóz. Po przybyciu orszaku weselnego do miasta odbyła się druga, nawet znaczniejsza tura składania prezentów. Większość przedstawicieli panującej klasy Petrodoru zjawiła się na zaślubinach następcy rodu Halmadych z lenayińską księżniczką.

Przepych ceremonii zapierał dech w piersi. Długi orszak podążył wzdłuż Cypla Besendiskiego do Świątyni Porsadaskiej. Reprezentanci rodów, w barwnych strojach, maszerowali pod kolorowymi proporcami trzepoczącymi na wietrze na tle lazurowej toni. Świątynia Porsadaska z sięgającymi nieba iglicami lśniła na tle morza niczym wypolerowany do białości kryształ kwarcu. Sami zaś goście mienili się podczas uroczystości wszystkimi kolorami, przystrojeni większą ilością biżuterii, niż zapewne posiadali wspólnie wszyscy lenayińscy lordowie.

Ceremonia pozwoliła jej zapomnieć o nieszczęściach towarzyszących wyruszeniu weselnego orszaku z Baen-Tar.

O zamieszaniu i opóźnieniach, walkach i nieobecności ojca, gdy jej narzeczony, Gregan, pojawił się, aby odeskortować Alythię do Petrodoru. Doszło do rebelii… i oczywiście tak się jakoś złożyło, że na czele buntu stała jej wredna siostra Sashandra. Sasha zawsze nienawidziła wszystkiego, co Alythia uważała za najlepsze w Lenayin, stanowiące probierz prawdziwej cywilizacji. Wraz z podobnymi sobie poganami goeren-yai zaatakowała hadryńskich verentyjczyków na północy; to oznaczało, iż król Torvaal przebywał w Hadrynie, kiedy przyszły mąż Alythii pojawił się w stolicy Lenayin, Baen-Tar.

Alythia była zawstydzona i zła. Lecz teraz znajdowała się już w Torovanie, ślub zaś okazał się niezwykłym sukcesem. Pod względem elegancji petrodorskie rody stały o cały poziom wyżej nawet od członków rodziny królewskiej Lenayin. Wraz z dwiema pokojówkami strawiła całe popołudnie, aby ostatecznie wybrać tę sukienkę oraz stosowne dodatki. Własnoręcznie wykonała dodatkowe poprawki, uzyskując pożądany efekt. Księżniczkę Alythię uznawano za najpiękniejszą spośród lenayińskich księżniczek, stanowiącą doskonałą partię. Pokaże petrodorskim rodom, że tutaj pasuje.

Odwróciła się od lustra. Selyna i Vansy uwijały się wokół niej. Okna komnaty wychodziły na jasny drewniany korytarzyk, prowadzący na balkon. Pasaż kończył się przeszklonymi drzwiami. Alythia nigdy wcześniej nie zetknęła się z podobną architekturą, cudownie wyrafinowaną w porównaniu z surowym kamieniem i grubym drewnem baen-tarskiego pałacu. Ściany dworu Halmadych, podobnie jak większość petrodorskich zabudowań, wzniesiono z kremowo żółtych bloków piaskowca. Podłogi komnat na piętrze wyłożono wypolerowanym parkietem. Na dole większość pomieszczeń lśniła wyszlifowanym marmurem.

Niebo za balkonem znaczyły fajerwerki. Wydawało się, iż większość rac odpalano ze statków w zatoce. Okręty oświetlono licznymi lampami i z tej wysokości wyglądały niczym kolekcja dziecięcych zabawek skąpanych w blasku towarzyszących obchodom ognisk. Tuż obok posiadłości Halmadych usadowiła się rezydencja Torgenesów, prześliczny trzypiętrowy budynek ze zdobnymi frontowymi kolumnami, licznymi balkonami, pokryty spadzistym dachem z czerwonych dachówek. Posiadłość Halmadych otaczał, co oczywiste, mur, patrolowany i o najeżonym kolcami szczycie… Alythia spędziła jednak całe dotychczasowe życie w Baen-Tar otoczonym ogromnym miejskim murem wysokości wzrostu pięciu mężczyzn. Przywyknięcie do podobnie skromnych fortyfikacji nie okazało się dla niej trudne. Za rezydencją Torgenesów dawało się dostrzec rozciągnięte półkoliście, rozłożyste petrodorskie nabrzeże. Tej nocy doki ożywiała większa niż zazwyczaj liczba świateł.

Ktoś otworzył drzwi. Alythia odwróciła się i ujrzała Gregana Halmady’ego, który zatrzymał się w progu i gapił na nią. Dygnęła, pozorując nieśmiały uśmiech.

– Dobry wieczór, mój mężu – powitała go, zmuszając się, by powrócić myślami do Torovanu. Po pogawędkach z jej lenayińskimi pokojówkami czasami bywało to niełatwe. Jakże dziwnie było poślubić mężczyznę mówiącego wyłącznie po torovańsku. – Wyglądasz niezwykle przystojnie.

I rzeczywiście wyglądał. Gregan Halmady liczył sobie dwadzieścia pięć wiosen, o trzy więcej niż ona, i natura obdarowała go przyjemnie szerokimi ramionami. Miał okrągłą twarz i kręcone sterczące włosy… To także było niezwykłe. Alythia nie potrafiła przypomnieć sobie, czy kiedykolwiek widziała lenayińskiego mężczyznę o podobnie kręconych włosach. Miał ładne oczy, nos szeroki, choć nie nadmiernie i wyśmienity gust, jeśli chodziło o dobór ubioru. Teraz odziany był w haftowaną ciemną tunikę z szerokim torovańskim kołnierzem spiętą pod szyją srebrną klamerką. Palce przyozdabiały mu pierścienie, u biodra zwisał miecz o srebrnej gardzie. Obcisłe spodnie wpuścił w cholewy sięgających kolan czarnych skórzanych butów.

Gregan zawsze ubierał się dobrze. Większość torovańskich mężczyzn dbała o aparycję. Kiedy Alythia ujrzała go po raz pierwszy, poczuła ulgę. Ojciec oraz starszy brat zapewniali ją, że nie zostanie wydana za szpetnego mężczyznę, lecz co oni mogli o tym wiedzieć?

– Jak wyglądam? – zapytała niecierpliwie, kiedy mąż nie odpowiedział od razu.

– Wyglądasz… fantastycznie.

Alythia uwierzyła mu. W noc poślubną, w alkowie, dał jasny wyraz swych uczuć. Od tamtej pory potwierdzał je podczas większości nocy. Alythia zasłoniła dłonią usta, tłumiąc delikatny chichot.

– Mogę powiedzieć Selynie i Vansy, by zostawiły nas samych, jeśli sobie życzysz? Nie musimy bezzwłocznie schodzić do powozu, nieprawdaż?

Gregan, ku jej rozczarowaniu, zdawał się czymś zaniepokojony. – Ja… cóż… nie, moja pani, sądzę, że naprawdę muszę wziąć udział w tej paradzie. Matka odwiedzi cię niebawem.

Wyszedł, zamykając za sobą drzwi. Alythia zmarszczyła brwi.

– Jest taki nieśmiały! – wykrzyknęła, odwracając się z powrotem do lustra. – Chciałabym, aby czasami wziął mnie po prostu w ramiona!

– Torovańscy mężczyźni zachowują się inaczej niż lenayińscy – ze znajomością rzeczy oznajmiła Vansy, rozczesując włosy księżniczki. Pochodząca z Tyree Vansy, wysoka i starsza od Alythii, cechowała się zdrowym rozsądkiem. Selyna, niższa i o ciemniejszej cerze, przybyła z północnego Bannerydu. – Torovańscy mężczyźni mają lepsze maniery.

– Czasami aż nazbyt dobre. I dlaczego musi bez przerwy wspominać o swojej matce? – Alythia i pani Halmady nie pozostawały w dobrych stosunkach. Starsza pani była jędzą.

– Rodzina jest tutaj niezwykle ważna – odparła Selyna.

– Hmmm – mruknęła Alythia. – W dodatku nazwał mnie „swoją panią”, czy to słyszałaś? Publicznie zawsze zwraca się do mnie w ten sposób, a czasami, nawet wówczas, gdy jesteśmy sami. I zawsze jest nieśmiały, jakby obawiał się, że może mnie obrazić lub sprawić przykrość w inny sposób.

– Myślę, że po prostu potrzebuje czasu, by cię poznać – odparła zdecydowanie Vansy, upinając szpilką niesforny pukiel. – Małżeństwo stanowi duże wyzwanie dla młodego mężczyzny. Zwłaszcza takiego, który nie miał wcześniej znaczących doświadczeń z kobietami.

Alythia zmarszczyła brwi.

– Tak właśnie sądzisz?

– Z panią Halmady czuwającą nad nim? – skontrowała Vansy.

– Przypuszczalnie masz rację – zgodziła się Alythia. Była niezwykle zadowolona ze swych pokojówek. Zwłaszcza z Vansy. Nie tylko miło było mówić po lenaysku, przyjemnie też było posiadać w swoim otoczeniu dwie osoby, które nie obawiały się powiedzieć jej w oczy, co myślą. Odniosła wrażenie, że Torovańczycy raczej nie mieli podobnej odwagi. Czasami bywali tak niezwykle uprzejmi i grzeczni, że ich zachowanie stawało się irytujące. – Jest raczej… cóż, powiedzmy po prostu, że często guzdrze się z pewnymi rzeczami. – Selyna zachichotała.

– Ponadto moja pani może go nieco onieśmielać – kontynuowała Vansy.

– Onieśmielać? – Alythia gapiła się na swoje odbicie w lustrze. – Naprawdę, w jakiż to niby sposób jestem onieśmielająca?!

– Moja pani jest niezwykle piękna i zdecydowana. I gdyby moja pani nie zauważyła, Petrodor nie jest miastem nawykłym do pięknych, upartych kobiet, mówiących, co myślą.

Alythia się roześmiała. Vansy miała oczywiście rację. Lecz to tylko czyniło wyzwanie większym i bardziej ekscytującym. – Polubią mnie – powiedziała figlarnie. – Zobaczycie. Zdobędę ich serca. Znajdę się na ustach całego Petrodoru. Nigdy wcześniej nie spotkali kogoś takiego jak ja.

Pani Halmady jednakże okazała się mieć odmienną opinię. – Dekolt tej sukni – powiedziała z pogardą w głosie, jeszcze w progu – jest haniebnie głęboki. Zdejmij ją natychmiast i znajdź inną.

Pani Halmady ubierała się głównie na czarno, jak przystało ważnym petrodorskim damom, których włosy zaczynały siwieć. Twarz miała okrągłą, włosy podobnie jak u syna kręcone, a jej oczy, wąskie i otoczone kurzymi łapkami, spoglądały twardo. Alythia uważała teściową za sztywną, obsesyjnie pochłoniętą kwestiami społecznych i towarzyskich form osobę. Podobne zachowanie budziło w Alythii niesmak. Arystokracja oraz szlachta winny być pełne wdzięku, nie zaś sztywne i niepewne własnej wartości.

– Och, doprawdy, matko. – Alythia zaśmiała się, usiłując nadać rozmowie lżejszy ton.

– Żadne doprawdy. – Teściowa zacisnęła wargi w wąską linię. – Uroczystości towarzyszące świętowaniu Sadisi należą w petrodorskim kalendarzu do najważniejszych. Na szali spoczywa reputacja naszego rodu. Nie pozwolę, aby mówiono, iż spadkobierca Halmadych ożenił się z pochodzącą z wyżyn dziewoją lekkich obyczajów.

– Ty… oskarżasz górali o lekkie obyczaje? – zapytała z niedowierzaniem w głosie Alythia. – Matko, zapewniam cię, nic bardziej nie mija się z prawdą!

– Z tego, co widzę – odrzekła ozięble pani Halmady – i co ujrzą wszyscy mężczyźni, którzy podczas parady bez wątpienia będą gapili się, śliniąc, twoje twierdzenie wydaje się dalekie od prawdy.

– W Lenayin nie ma przynajmniej burdeli! – zripostowała Alythia. – Nawet nie rozumiałam wcześniej, czym jest burdel, zanim ktoś, kto podróżował czasami do Petrodoru, nie wyjaśnił mi tego!

– Uważaj przy mnie na swój język, młoda damo. Nie zamierzam tolerować żadnego góralskiego pyskowania w tym domu, ostrzegam cię!

– Jeżeli żywisz taką pogardę dla góralek – rzuciła zirytowana Alythia – dlaczego, na bogów, pozwoliłaś własnemu synowi poślubić jedną z nich?

Pani Halmady spoliczkowała synową. Głowa Alythii odskoczyła, policzek i skroń zapiekły. Zaskoczyła ją siła uderzenia.

– Nigdy nie kwestionuj motywacji starszyzny rodzinnej, rozumiesz? – Głos starszej pani drżał z wściekłości. – Jesteś służącą męża, a tym samym służką tego domu. Masz nie zadawać pytań. Masz być posłuszna. Wiem, że jesteś księżniczką. Być może wydaje ci się, że w porównaniu z twoim pochodzeniem mój ród należy do pospólstwa. Pozwól mi zapewnić cię, młoda damo, że arystokratyczna petrodorska rodzina zajmuje znacznie wyższą pozycję od tej, do której mogłaby aspirować nawet rodzina królewska twojego górzystego, barbarzyńskiego szamba. To nie ty popełniłaś mezalians, moja droga. Jestem całkiem pewna, iż stał się on naszym udziałem.

Pani Halmady odwróciła się. Odeszła sztywnym krokiem, zamiatając wypolerowany parkiet rąbkiem czarnej sukni. Alythia przyłożyła dłoń do twarzy, w uszach wciąż jej dzwoniło. Selyna i Vansy pospieszyły ku swej księżniczce.

– Och, moja pani. – Selyna gwałtownie nabrała tchu. – Krwawisz!

Alythia spojrzała na własne palce i przekonała się, że to prawda. Lady Halmady nosiła sporo pierścionków. Kto by pomyślał, iż starsza pani dysponuje aż tak silnym ciosem? Alythia miała niewielkie doświadczenie w byciu bitą. Ściślej mówiąc, pomyślała zaszokowana, nikt nie uderzył jej odkąd… odkąd ta mała suka, jej siostra Sashandra, walnęła ją prawym sierpowym na pogrzebie ich brata Krystoffa. Rzucała się wówczas z pięściami na wszystkich. Wydarzenie miało miejsce przed dwunastu laty.

– Rozcięcie spuchnie – stwierdziła rzeczowo Vansy – Spójrz, już zaczyna nabrzmiewać.

– Spuchnie? – Alythię ogarnęła panika. Odsunęła na bok pokojówki, chwiejnym krokiem zbliżyła się do lustra i przyjrzała z bliska. Skaleczenie miało długość paznokcia i, jak stwierdziła Vansy, już zaczynało obrzmiewać. – Och ta… ta wstrętna stara rura! Spójrzcie, co narobiła. Zamierzam ją zabić! Tyle pracy na darmo. Nie mogę udać się na Sadisi w takim stanie! Wyglądając niczym marynarz po burdzie w doku! Co powiedzieliby ludzie?

– Moja pani – odezwała się niegłośno Selyna – może powinnaś nieco ściszyć głos.

– Jakie to ma znaczenie – uniosła się Alythia. – Ona, tak czy inaczej, nie mówi w tym barbarzyńskim języku! – wrzasnęła po torovańsku w kierunku drzwi. – Za nic w świecie nie nauczyłaby się nawet zgłoski w tym pogańskim, potwornym dialekcie, ponieważ byłoby to zbyt poniżające! Jej rodzina popełniła mezalians, wyobraźcie sobie! Zniżyła się do poziomu rynsztoku, poziomu bagna! Jakim sposobem uważa się za tak kurewsko wyrafinowaną, gdy to ja władam czterema językami, ona zaś posługuje się zaledwie jednym?

Ogarnięta furią, potknęła się i omal nie upadła, szorując sandałem na grubym obcasie o podłogę. Zdarła go ze stopy i z całej siły cisnęła nim w drzwi. But uderzył w cel z głośnym trzaskiem i spadł bezwładnie na podłogę.

Rodzina Halmadych wyruszyła na obchody Sadisi bez niej. Alythia obserwowała powozy przez małe, okratowane okienko. Stukot kopyt odbijał się echem od ścian rezydencji. Dojrzała uzbrojonych gwardzistów towarzyszących odjeżdżającym karocom. Połowa domowego kontyngentu, wspomagana przez lojalnych mężczyzn z sytuowanych niżej na drabinie społecznej rodzin, strzec miała starszyzny rodu: jej teścia patachi Elmara Halmady’ego, Lady Halmady, Gregana, brata jej męża – Vincena wraz z żoną Roviną, ich młodszego brata Tristiego, malutkiej siostry Elry oraz jej szmacianej lalki imieniem Topo. Szmaciana lalka okazała się wystarczająco ważna, by zabrać ją ze sobą. Lenayińska księżniczka nie.

Widok na sąsiadujące ulice okazał się znacznie ograniczony ze względu na obronny charakter murów. Serrińscy łucznicy byli doskonałymi strzelcami. Alythia wkrótce poczuła się zmęczona wyglądaniem przez małe kamienne okienko w komnatach Vincena i Roviny. Wróciła więc do swojego pokoju. W izbie nie miała jednakże nic do roboty prócz siedzenia na łóżku i dąsania się.

W tym roku obchody Sadisi odbywały się w rezydencji Steinerów. Klan Steinerów był najzamożniejszym i najbardziej wpływowym z petrodorskich rodów. Rodzina Halma-dych lubiła pozować na drugą najbardziej wpływową, lecz w Petrodorze podobny status zawsze pozostawał kwestią sporną. Rezydencja Steinerów była jeszcze okazalsza od dworku Halmadych, zaś wyprawiane w niej uroczystości i przyjęcia niewyobrażalnie wręcz luksusowe. Udział w podobnych bankietach stanowił sedno życia Alythii. Uwielbiała udzielać się towarzysko. Kochała wywierać wrażenie. Lubiła przebywać w pobliżu władzy i czuć promieniujące od niej ciepło. Oczekiwała tego dnia, odkąd przybyła do Petrodoru. A teraz owe oczekiwania legły w gruzach.

Rodzina zapewne wytłumaczy jej nieobecność chorobą. Niektórzy mogą z początku w to uwierzyć, lecz nie później, gdy pogłoski zaczną już krążyć. W rezydencji Halmadych zatrudniano liczną służbę, tam zaś gdzie była służba, zawsze krążyły plotki. Tak samo było w Baen-Tar. Wiadomość o konflikcie pomiędzy panią Halmady a synową wkrótce się upowszechni. Podobne konflikty nie należały do rzadkości, oceniła Alythia. Bez wątpienia, plotkarze uznają sytuację za niezwykle zabawną.

Żachnęła się na samą myśl. Podkuliła na łóżku bose stopy, musnęła dłonią opuchliznę na twarzy. Nie wszystko było stracone. Podobna plotka łatwo mogła bardziej zaszkodzić pani Halmady niźli jej. Zwłaszcza mężczyźni opowiedzieć mogli się po stronie pięknej księżniczki, miast poprzeć tę zrzędną, starą heterę. Zwłaszcza jeśli dostarczy się im kilku dodatkowych argumentów. Zastanawiała się nad tym przez chwilę, zwalczając przygnębienie i obserwując fajerwerki ponad zatoką. Wiedziała, że ma smykałkę do radzenia sobie z podobnymi sprawami. Sytuacja przypominała układankę, lecz każda układanka miała rozwiązanie.

Po chwili pożałowała, że pozwoliła odejść Selynie i Vansy. Gdzieś niżej na stoku odbywało się przyjęcie dla służby. Pokojówki zaoferowały się zostać i dotrzymać jej towarzystwa, lecz z całą pewnością sercami były już gdzie indziej. Alythia nie mogła ich za to winić. Obie miały pozostać razem z nią w Petrodorze przez rok i pomóc jej się zadomowić.

Otrzymywały za swą służbę sowite wynagrodzenie, którego część odsyłały rodzinom w Lenayin. Miały również szansę upolować petrodorskiego męża, co stanowiło jeden z powodów, dla których aż rwały się do uczestnictwa w obchodach Sadisi. Lecz do czasu, gdy nie znajdą męża lub też nie upłynie rok i nie powrócą do domów w Lenayin, obie w dużym stopniu dzieliły jej położenie – młodej lenayińskiej kobiety, przebywającej po raz pierwszy w życiu za granicą, przytłoczonej obcością otoczenia.

Pokojówki miały szczęście, odezwał się cichy głosik w głowie Alythii. Znajdą męża i pozostaną tutaj z własnego wyboru lub też wrócą do domu. Ty utknęłaś tutaj na resztę życia, czy ci się to podoba, czy też nie.

Gniewnie odepchnęła od siebie ponure myśli i wyskoczyła z łóżka. Niech ją szlag, jeżeli będzie dąsała się, siedząc w komnacie. Właśnie tego oczekiwała po niej stara wiedźma. Wieczorne powietrze było przyjemne w porównaniu z niedawnym gorącem dnia. Wybierze się zatem na przechadzkę.

Ogrody rezydencji Halmadych biegły tarasami, w miarę jak zbocze zaczynało opadać. Okazały się naprawdę piękne. Alythia pospacerowała boso po bujnej trawie, potem wkroczyła na gładki, kamienny chodnik. Gałęzie przystrzyżonych krzewów falowały łagodnie w chłodnej bryzie, ogrodowe lampy rzucały delikatne cienie. W pobliskiej fontannie wdzięcznie pluskała woda.

Alythia zatrzymała się przy ławeczce. Ogród opadał niżej i przed jej oczami rozpościerał się klarowny widok ponad krawędzią murów. Na samym dole, w miejscu, gdzie ciemna toń morza spotykała się z brzegiem, światła paliły się szczególnie jasno. Niewyraźne dźwięki niosły się z daleka; odgłosy odległej zabawy. Doki pełne były prostaczków, umiejących, jak mówiono, świętować. Nieokrzesany lud, Serrini oraz Nasi-Keth. Alythii wciąż wydawało się dziwne, iż Serrini, tak zamożni, woleli spędzać większość czasu u podnóża stoku, miast na jego szczycie. Zapytała o to kilku członków swej nowej rodziny, lecz żaden nie potrafił jej odpowiedzieć. Żaden z nich nie odwiedził nawet podnóża zbocza, pomijając przejazd związany z okazjonalną morską podróżą. Nikt spośród rozmówców nie wykazywał również chęci, aby kiedykolwiek odwiedzić wspomniane miejsce.

Łagodna bryza cudownie chłodziła skórę pod prostą, letnią sukienką. Powietrze w ogrodzie przesycały zapachy. Panorama petrodorskiego nabrzeża, rozświetlonego ogniskami, okazała się bardziej spektakularna od najwspanialszych górskich widoków Lenayin. Na chwilę zapomniała o piekącej twarzy i przygnębieniu. Zmiana, której doświadczała, stanowiła wyzwanie. Stawi mu czoła i urządzi tu sobie dobre życie. Wszystkie kobiety z królewskiego rodu musiały sprostać tej próbie. Druga z jej starszych sióstr, Petryna, wyszła za mąż za Lenayińczyka z prowincji Yethulyn, której, pod względem kultury i dostępnych atrakcji, nie sposób porównywać było z Petrodorem. Najstarsza siostra Alythii, Marya, poślubiła dziedzica Steinerów. i zapewne właśnie bawiła się dobrze, świętując Sadisi podczas bankietu, który straciła Alythia. Jej młodsza siostra Sofy wkrótce wydana zostanie za dziedzica regenta Arrosha z Larosy, najbardziej wpływowej z bacoshańskich prowincji, i zmuszona będzie stawić czoła jeszcze trudniejszej zmianie. Spośród wszystkich sióstr, z całą pewnością Alythia znajdowała się najbardziej w swoim żywiole, pośród społecznego tygla Petrodoru. Jeśli nie zdoła przetrwać owego doświadczenia, będzie to oznaczać, iż nikt nie jest do tego zdolny.

Strzegący ogrodów zbrojni obserwowali, jak wspina się łagodnymi tarasami. W tych dniach pełnili nieustanną straż – mężczyźni z lojalnych domów, w większości synowie licznych kuzynów patachi Halmady’ego, o dokładnie wypróbowanej wierności.

Obserwowali spacerującą księżniczkę z odpowiednią mieszaniną trwożnego szacunku i oczywistego pożądania. Aly-thia zdławiła uśmiech, pozwalając biodrom kołysać się nieco mocniej pod wydymanymi wiatrem fałdami sukienki. Toro-vańscy mężczyźni stanowili fascynującą łamigłówkę składającą się z wielu sprzeczności. Bezinteresowni w swej wiernej służbie wielkim rodom, a równocześnie niezwykle dumni z własnego dziedzictwa. Opiekuńczy w stosunku do kobiet należących do ich rodzin i, jak słyszała, skandalicznie śmiali w dyskusjach na temat żon, sióstr i córek innych mężczyzn. Pobożni i bogobojni verentyjczycy, kiedy im to odpowiadało, a przy tym całkowicie opętani myślami o płci pięknej i seksie. Wszystko to razem sprawiało, iż młoda niewiasta posiadająca skłonności i smykałkę do podobnych gierek czuła, że żyje.

Powyżej majaczył zarys czteropiętrowej rezydencji o kamiennych ścianach, podzielonych na kwatery oknach i spadzistym dachu z czerwonej dachówki. Dworek stanowił najpiękniejszą fortecę, jaką zdarzyło się widzieć Alythii. Przemierzyła płaskie, kamienne patio, mijając kolejne fontanny. Granicami dziedzińca biegły rzędy kolumn połączonych łukami. Przestąpiła pod głównym łukiem i znalazła się w oświetlonym lampami pasażu.

Przejście wiodło na wewnętrzny, kwadratowy podwórzec otoczony z dwóch stron przez balkoniki, z kolejnych dwóch zaś oknami. Wokół rozstawiono wielkie donice pełne kwitnących roślin. Pomiędzy kolumnami, w świetle lamp dojrzała oczko wodne. Pośród zielonych lilii pływała złota rybka. Służący podążał wzdłuż kolumn, lecz poza tym na dziedzińcu panował bezruch. Co najmniej połowa domowego personelu uczestniczyła w obchodach Sadisi. Nie mając lepszego zajęcia, postanowiła zwiedzić okolicę. Alythia wybrała kierunek, w którym dotąd nie spacerowała.

Przechadzka zawiodła ją pod zwieńczony metalowymi szpikulcami południowy mur. Alythia ruszyła wzdłuż przeszkody. Zerkała ku górze w stronę gwardzistów pełniących wartę na szczycie umocnień. Myśl, iż mieszkańcy podobnej posiadłości jak rezydencja Halmadych mogli uważać się za narażonych na atak, wydała jej się dziwna. Słyszała jednak jeżące włos na głowie historie o tym, co wojownicy Nasi-Kethu zrobili w przeszłości kilku wielkim rodom. Nocne widma, jak nazywali nasi-kethów mężczyźni z arystokratycznych rodzin, czasami mając na myśli również Serrinów. Nocne cienie, krwiożercze i bezbożne. Niektórzy, mówiąc o nich, czynili przy tym święte znaki.

Ścieżka kończyła się drewnianym ogrodzeniem z furtką. Alythia wytężyła wzrok. Wewnątrz ogrodzenia było ciemno. Pełniącą funkcję stropu siatkę porastała winorośl. Alythia ponad furtką odsunęła zasuwę. Zamknęła za sobą drzwiczki i sięgnęła ku najbliższej kiści winogron. Zerwała owoc i włożyła w usta, był pyszny. W pobliżu wisiała kolejna kiść, przesunęła się więc, aby i jej spróbować.

Ochrypłe warknięcie w ciemności stanowiło pierwszą wskazówkę, że nie jest tu sama. Alythia zesztywniała, serce zabiło jej szybciej. Dobiegający z mroku dźwięk zabrzmiał jak. Obróciła się bardzo powoli. Z odległości nie większej niż sześć kroków obserwowała ją para fosforyzujących oczu. Oczy poruszyły się, zabrzęczały metalowe ogniwa. Cień ujawnił swą naturę. Pies, kudłaty i na łańcuchu. Warknął ponownie, dźwięk zmroził księżniczce krew w żyłach. Dodatkowo zwierzę okazało się duże. Alythia nigdy nie przepadała specjalnie za psami. Teraz, ze zwielokrotnioną siłą, utwierdziła się w tym odczuciu.

Próbując opanować paniczne drżenie, zaczęła niezwykle powoli cofać się ku furtce. Psy, jak kiedyś powiedział Alythi ktoś w Baen-Tar, potrafią wyczuć strach i rozpoznać go w ludzkiej postawie. Reagują nań własnym strachem oraz agresją. Lepiej nie okazywać przed nimi lęku, poradził jej ówczesny rozmówca. Cóż, na to już za późno, ponieważ była przerażona.

Dotarła do bramki i poczuła nadzieję, że może zdoła wyjść z tej opresji bez szwanku. Wówczas pies rzucił się do przodu. Alythia krzyknęła, potknęła się, odskakując do tyłu i zderzyła z drzwiczkami. Pies napiął trzymający go łańcuch, szczerząc zęby zaledwie na wyciągnięcie ręki od jej gardła. Alythia szarpnęła się, cofając wzdłuż porośniętego winoroślą ogrodzenia i upadła na plecy. Pies napiął ogniwa, miotając się i ciskając, lecz Alythia znajdowała się poza jego zasięgiem.

Usłyszała zbliżający się tupot kroków, furtka szczęknęła przy otwieraniu. Strażnik wrzasnął na psa i pobiegł w jego kierunku. Zwierzę cofnęło się, a potem obróciło i skoczyło do przodu. Mężczyzna brutalnie zdzielił je mieczem w pochwie. Zwierzak zaskowyczał i wycofał się z podkulonym ogonem. Drugi zbrojny złapał Alythię za ramię i wyciągnął za furtkę.

– Moja pani, czy nic ci nie jest? – Nadbiegli kolejni strażnicy oraz kilku służących. Alythia usiłowała odzyskać oddech, jej wargi drżały. Czuła, że kolana w każdej chwili mogą się pod nią ugiąć. – Moja pani? – Zza obrębu ogrodzenia dobiegały wrzaski, łomot ciosów i zwierzęcy skowyt, gdy pozostali strażnicy wymierzali brutalną karę.

– Nic… nic mi nie jest – zdołała odpowiedzieć bez tchu. – Łańcuch zatrzymał zwierza.

– Niezwykle mi przykro, moja pani – powiedział z galanterią młody zbrojny. Wyglądał na zadowolonego ze swej udanej akcji ratunkowej. – Ktoś powinien przestrzec cię przed wilkiem. Zapewniam cię, że winny poniesie karę za owo przeoczenie.

– Wilkiem? – Alythia zamrugała.

– Tak, moja pani, to wilk. Wilczyca. – Drugi strażnik wyłonił się właśnie zza ogrodzenia, z mieczem w pochwie w dłoni i zamknął za sobą furtkę. – Stanowiła prezent od kupca, jakieś osiem miesięcy temu. Wówczas była pięknym, małym szczeniaczkiem o dużych łapach, sterczących uszach i delikatnym, szarym futerku. Mistrz Tristi oraz panienka Elra przepadali za zwierzakiem, a ona podążała za nimi wszędzie. – Usta żołnierza wykrzywiły się w ironicznym uśmiechu. – Ale śliczne wilcze szczeniaczki, jak wiesz, szybko wyrastają na duże wilki.

– Nie można trzymać wilka jako maskotki! – Nawet Alythia o tym wiedziała. – Nie sposób ich oswoić, niezależnie od tego jak bardzo są towarzyskie, kiedy są małe! I rosną tak szybko.

– Niewątpliwie moja pani posiada w podobnych kwestiach góralską wiedzę, którą nam niedane było zdobyć na nizinach – odparł zbrojny. – Osobiście uważam, że zwierzę powinno zostać zabite. Tak ze względu na siebie, jak i na innych. Ale dzieci wciąż pamiętają małego szczeniaczka i nie mogą zdobyć się, aby.

– Czekaj… jaką góralską wiedzę? – Alythia ponownie popatrzyła w kierunku furtki. – To lenayiński wilk?

– Tak, moja pani. – Zbrojny spojrzał na nią z lekkim zdziwieniem. – W Torovanie pozostało zaledwie kilka wilków. Zabijają farmerską trzodę i książęta w wielu regionach oferują wysokie nagrody za wilcze skóry. Kupiec, który dostarczył szczenię, powrócił właśnie z Lenayin. Co stało się z matką szczenięcia, nie wiem.

Alythia zaryzykowała ostrożny powrót do furtki. Drugi ze strażników stanął z boku i pytająco popatrzył na towarzysza. Alythia zignorowała obu mężczyzn, spoglądając nad ogrodzeniem. Wilczyca skuliła się w odległym kącie, niemal niewidoczna w ciemności. Lenayińska wilczyca. Raz czy dwa słyszała wyjące wilki, podczas odwiedzin w baen-tarskim miasteczku w pobliżu lasu, u podnóża wzgórza, na którym wzniesiono stolicę. Teraz zwierz był tutaj, na łańcuchu, w petrodorskiej rezydencji, w miejscu gdzie żaden lenayiński wilk nie miał czego szukać.

Nieoczekiwanie wspomniała głupią sprzeczkę, jaka wybuchła pomiędzy dziką, nieokiełznaną Sashandrą a ich bratem Damonem przed wielu laty, przy okazji jednej z rzadkich wizyt siostry w Baen-Tar. – One nie atakują ludzi, Damonie! – Sashandra upierała się głośno, jak miała w zwyczaju. – To verentyjski mit! Mogą cię zjeść, kiedy jesteś już martwy, jednakże boją się ludzi. Atakują jedynie wtedy, kiedy są przestraszone i przyparte do muru lub wówczas, gdy bronią małych! – Sashandra mogła być szaloną, samolubną chłopczycą, ale niewątpliwie znała się na zwierzętach.

Przestraszona. Wkroczyła na teren zwierzęcia, nieznajoma w ciemności. Te wyszczerzone zęby i położone uszy… naprawdę napędziły jej strachu, lecz to wilczyca wystraszyła się pierwsza. Być może miała powody, aby się bać. Być może nauczyła się obawiać odwiedzin. Teraz wilczyca kuliła się w ciemnościach, zbita, posiniaczona i na łańcuchu.

Być może, odezwał się w jej myślach cichy, ponury głos, za kilka lat skończysz tak samo.

Wąska ścieżka wiodła stromo pod górę po kruszących się schodkach, następnie zakręcała ostro za murem ogrodu. Sasha podążała cicho śladem Rhillian, pragnąc poruszać się choćby w połowie tak bezdźwięcznie i zwiewnie jak Serrinka. Za plecami miała Errollyna, Aisha zamykała szereg. Maszerowali z obnażonymi mieczami. Alejka zwęziła się, a potem rozszerzyła, i nagle przed ich oczami rozpostarł się niesamowity widok na przystań. Światła było tylko tyle, by dojrzeć dokładnie dróżkę. Trójka Serrinów oraz Sasha przywarli do wznoszącego się muru, bezpiecznie kryjąc się w cieniu. Bezpośrednio poniżej rozciągały się podwórka domostw i niewielkie warzywne ogródki. Z tego miejsca, zwinni ludzie mogli wspiąć się na dachy i przebiec wzdłuż budynków, docierając na dowolny z dziedzińców. Znający petrodorskie zaułki oraz widzący w ciemności na tyle dobrze, aby nimi podążać, mieli w swym zasięgu całe miasto.

Ścieżka ponownie prowadziła w górę; stromymi nierównymi stopniami. Przesmyk pośród murów był tak ciasny, że Sasha musiała przycisnąć ramiona do boków. Przed nimi spanikowany kot przebiegł dróżkę i wdrapał się na ogrodzenie. Rhillian, poruszająca się truchtem z niezwykłą lekkością, w miejscu, gdzie ścieżka zawijała wokół wielkiego, wyrastającego wprost ze skały drzewa, odbiła się stopą od wystających korzeni, pomijając stopnie. Potem się zatrzymała. Wskazała ostrzem schodek z przodu, by ostrzec Sashę. Przeskakując kolejne stopnie, Sasha dojrzała w ciemnościach sznur-potykacz. Niewątpliwie biegł przez dziurę w murze, uwiązany do dzwonu mającego ostrzegać o przekradających się nocą widmach. Petrodorskie zaułki pełne były podobnych pułapek, skutecznych raczej przeciw ludziom, słabo widzącym nocą, niż przeciwko Serrinom. Sasha wskazała pułapkę Errollynowi, przeskoczyła sznur i pobiegła w górę po wijących się stopniach.

Przecięli kilkanaście wąskich dróżek lawirujących poprzez stok pośród ceglanych i kamiennych zabudowań o szczelnie zatrzaśniętych okiennicach. W miarę wspinaczki wrzawa głosów oraz muzyki narastała. Nieco dalej Sasha ujrzała zgrupowanie rozciągnięte wzdłuż jednej z bocznych dróg. Zebrani tańczyli do rytmu melodii przed rozpalonymi na zewnątrz baru ogniskami. Na innym skrzyżowaniu bezpański pies pognał za nimi, ujadając wściekle, lecz gdy Aisha cisnęła dobytym z kieszeni kamieniem, uciekł ze skowytem w przeciwną stronę. Kolejny kundel jednakże pognał, ścigając ich ścieżką, warcząc i szczekając, a następny kamyczek precyzyjnie rzucony przez Aishę tylko go rozwścieczył.

Aisha obnażyła klingę. Errollyn przecisnął się obok niej i zamarkował krok w lewo, by prawą stopą mocno kopnąć psa w głowę. Pies okręcił się w powietrzu i odbił od muru. Leżał przez moment nieruchomo, potem spróbował się podnieść i ponownie upadł.

– Errollynie! – rzuciła z irytacją Aisha, cofając się i klękając przy chudym, kościstym zwierzęciu. Obmacała jego kark, potem zrobiła minę, wyciągnęła klingę i poderżnęła zwierzakowi gardło. – Dlaczego nie użyłeś miecza? To bardziej humanitarne.

– Potrzebuję praktyki w tel’shan’til – swobodnie wyjaśnił Errollyn. Miał na myśli formę walki wręcz, podobnie jak sva-alverd opracowaną w Saalshenie. Aisha wytarła ostrze o wyleniałą sierść i poirytowana pospieszyła ich gestem. Ścieżka na chwilę rozszerzyła się wystarczająco, aby pomieścić obok siebie dwie osoby i Sasha zwolniła, równając się z Errolly-nem.

– I pomyśleć, że miałam cię za miłośnika zwierząt – skomentowała. Nie czuła specjalnej sympatii do bezpańskich petrodorskich kundli, lecz postępowanie Errollyna wyglądało na niepotrzebnie okrutne. Czasami wydawał się tak… nieprzewidywalny. A nawet niebezpieczny.

Zielone oczy błysnęły w ciemnościach, kiedy na nią spojrzał. Nie był drobnym ani też słabym mężczyzną. Mimo tego była bardziej świadoma jego obecności, niż uzasadniałaby to postura Serrina. – Te bezpańskie kundle roznoszą choroby – wyjaśnił. – Najagresywniejsze są tak głodne, że tracą rozsądek, lub też wściekłe. W naturze przyroda sama dokonuje selekcji. Tutaj utrzymywane są przy życiu.

– Mogłeś użyć miecza – Sasha powtórzyła napomnienie Aishy.

– Kiedy w lesie mysz atakuje niedźwiedzia – kontynuował Errollyn – i niedźwiedź połknie ją w całości, czy współczujesz myszy?

– Jeżeli ktoś przypadkiem ma słabość do gryzoni o samobójczych instynktach, sądzę, iż mógłby odczuć współczucie.

– Istnieje wielka różnica – odpowiedział z uśmiechem Errollyn – pomiędzy tymi, którzy jedynie twierdzą, że po prostu kochają przyrodę, a tymi, którzy gotowi są uczyć się od niej. – Sasha posłała mu długie, nieufne spojrzenie… ale ścieżka ponownie się zwężała i musiała wysunąć się do przodu.

W końcu, gdy wydało się, że hałas osiągnął poziom szczytowy, Rhillian przystanęła pod murem w miejscu, w którym pień rosnącego drzewa wybrzuszył cegły. Białowłosa Serrinka bez wysiłku wspięła się na górę. Sasha schowała miecz do pochwy i wdrapała się za nią po gałęziach. Ruszyła następnie szczytem muru, docierając do płaskiego daszku. Podążyła dalej, stąpając po solidnych dachówkach. Wciskając palce w szpary, wspięła się po niewysokiej kamiennej ścianie, by na koniec podciągnąć ponad jej krawędź.

Znalazła się na szerokim, płaskim dachu wyłożonym płytkami. Wokół krawędzi biegł niewysoki murek z ozdobnymi otworami, zastawiony roślinami w glinianych donicach. Stały tu również krzesła i niewielki stół. Pośrodku dojrzała zakrywającą wejście klapę.

Dochodzący z ulicy hałas był teraz ogłuszający. Rhillian usiadła na ławeczce przy niskim murku i spojrzała za krawędź. Sasha, Errollyn oraz Aisha usiedli obok. Ulica ukośnie przecinająca zbocze była wystarczająco szeroka, by pomieścić mijające się wozy. Po obu stronach traktu zebrał się tłum. Bezpośrednio poniżej drużyna rozebranych do pasa mężczyzn manewrowała wielkim, otwartym wozem zjeżdżającym z wierzchołka stoku. Na pace wehikułu majaczył zarys ogromnego kamiennego posągu przedstawiającego na wpół nagiego męża o gigantycznych muskułach, z mieczem w jednej i laską w drugiej ręce. Statua wydawała się wykuta z jednolitego skalnego bloku. Kolejni mężczyźni stali po bokach wozu, zabezpieczając figurę przed zwaleniem się na pochyły bruk.

Posąg przystrojono gigantycznym purpurowym płaszczem zapiętym na złote pętelki. Z szyi figury zwisał potężny ośmioramienny verentyjski medalion. Wielkie, muskularne ramiona opleciono girlandami kwiatów, jedwabnymi wstęgami i obwieszono srebrnymi dzwoneczkami. Mężczyźni ciągnący uwiązane do wozu liny wrzeszczeli, napinając mięśnie, ich towarzysze podążali stromizną, wskazując drogę lub pomagając im manewrować. Kilku gotowych zablokować koła, gdyby wóz zaczął się staczać, targało wielkie drewniane kloce. Tłum wrzeszczał i rzucał przedmiotami. Harmider powiększały trąbki oraz bębny podążających z pochodem kolorowo odzianych muzykantów.

– Dom Firisów! – Errollyn uśmiechnął się, przekrzykując hałas. – Wyglądają, jakby się cokolwiek szamotali! Noc jest jeszcze młoda, być może zbyt mocno zaatakowali stromiznę za pierwszym razem.

Sasha spoglądała w dół, wytrzeszczając ze zdumienia oczy. Za podążającymi śladem reprezentantów rodu Firisów muzykami w polu widzenia pojawił się kolejny wóz, tocząc biegnącą pośród murów drogą. Co stanie się, jeśli któraś z drużyn utraci panowanie nad pojazdem? Wydawało się, iż podobna myśl nie nurtuje zgromadzonego na poboczu tłumu. Wozom towarzyszyli liczni gapie, którzy dopingowali wrzaskliwie swych faworytów. Hart miał trwać całą noc. Na pewno nie wszystkie zespoły składały się z tak wytrzymałych mężczyzn, by dotrwać do ostatniej, porannej wspinaczki na szczyt wzniesienia.

Sasha wiedziała, że posągi przedstawiają świętego Sadisa. Czuła się zadziwiona, ujrzawszy jego podobizny po raz pierwszy. Jej wiedza na temat verentyjskich świętych ograniczała się do świętego Ambelliona, kapłana, który przyniósł wiarę do Lenayin. Przedstawiano go jako starca kroczącego w zniszczonych sandałach i podpierającego się sękatym kosturem. W porównaniu z nim wyobrażenia świętego Sadisa były zmysłowe.