Pragnienia Erosa - Marcelina Baranowska - ebook + audiobook

Pragnienia Erosa ebook i audiobook

Baranowska Marcelina

4,4

Opis

 

W życiu Gai i Erosa w końcu zagościł spokój. Prowadzą życie jak w bajce. Mają siebie, kochają się, a niedługo na świecie pojawią się ich dzieci. Brzmi jak życie idealne, prawda?

Jednak przeszłość Gai nie daje o sobie zapomnieć. Powoduje, że podejmuje decyzję, która może zniszczyć nie tylko ją, ale także ich związek. Miłość zostaje wystawiona na ciężką próbę, a Eros zrobi wszystko, aby ochronić swoją żonę i nienarodzone dzieci.

Lecz czy to wystarczy?

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 362

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Czas: 8 godz. 40 min

Lektor: Czytają: Agata Skórska oraz Adrian Rozenek

Oceny
4,4 (18 ocen)
12
4
0
2
0
Sortuj według:
Majostworki

Nie oderwiesz się od lektury

Niesamowita. Trzyma w napięciu do ostatniej strony. Mega wzruszajaca i pokazujaca moc kobiety, matki i żony.
00
elzbietaglowinska

Nie oderwiesz się od lektury

Ta cześć podoba mi się bardziej od pierwszej , nie tylko dlatego że lubię sałatki jak Gaja 😄 Ale dlatego , że miłość i uczucia są silne , jestem ciekawa czy będzie następny tom . Zaciekawił mnie wątek Antonia 😏 Zakochał się w Gai , ona poczuła coś do niego ale nie wiadomo czy to przyjaźń czy coś innego . Jednak Gaja kocha męża i dzieci i to oni są dla niej najważniejsi . Bardzo polecam , była krew , były łzy , miło się czytało .
00
Jolcyk123

Nie oderwiesz się od lektury

boska ;)
00
Kasiamotyl

Nie oderwiesz się od lektury

Super
00
Bozena_1952

Nie oderwiesz się od lektury

Co za historia, co za emocje . Ale najważniejsze , że jest szczęśliwe zakończenie. Polecam 🙂
00

Popularność




Copyright © Marcelina Baranowska

Copyright © Wydawnictwo Feniks Sebastian Niewiadomski, Kraków 2022

Wszelkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

Redakcja:

Sandra Jabłońska-Hegmit

Skład i łamanie:

Anna Szarko

Projekt okładki:

Justyna Sieprawska

Zdjęcia na okładce:

Autor: Tatyaby

Źródło: https://www.shutterstock.com

Dystrybucja:

OSDW Azymut Sp. z o. o.

ul. Gottlieba Daimlera 2,

02-460 Warszawa

Wydawnictwo:

Wydawnictwo Feniks Sebastian Niewiadomski

ul. Józefa Brodowicza 2/2, 31-518 Kraków

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Feniks Sebastian Niewiadomski

ul. Józefa Kostrzewskiego 17, 30-437 Kraków

www.wydawnictwo-feniks.pl

Redaktor Naczelny:

Anna Fiałkowska-Niewiadomska

e-mail: [email protected]

Promocja i marketing:

e-mail: [email protected]

Numer ISBN 978 83 67141 64 2

ON

– Gaja – sapię i opadam na łóżku obok niej. Lubię ten rodzaj zmęczenia i zrelaksowania.

– Wow – mruczy i przytula się do mnie. Ramieniem oplata moją klatkę piersiową.

Otaczam ją ramieniem i mocno przyciągam do siebie. Gaja jest w siódmym miesiącu ciąży. Dopiero od niedawna czuje się lepiej. Pierwsze miesiące były trudne, wymiotowała prawie cały czas, a jak nie wymiotowała, to spała. I tak w kółko. Te kilka miesięcy dały jej mocno popalić. Od jakiegoś czasu jest lepiej. Dodatkowo jej apetyt na seks jest nieokiełznany. Na to akurat nie mogę narzekać.

– Kocham cię, mężu – mówi cicho.

– Ja was też kocham. – Podnoszę się i delikatnie całuję jej brzuch. Składam kilka pocałunków w okolicach pępka.

– Musimy wstawać, bo znowu się spóźnimy. I przepadnie nam kolejna rezerwacja w restauracji, a wiesz jak bliźniaki lubią ich sałatkę Cezar. – Podnosi się na łokciach i lekko uśmiecha.

– Bliźniaki? – Śmieję się.

Patrzy na mnie i kącik jej ust delikatnie drga.

– No dobra, wstajemy. – Wstaje z łóżka i kieruje się do łazienki. Ciąża jakoś mocno nie wpłynęła na jej wygląd. Ma uroczy brzuszek i cała promienieje. Nadal jest piekielnie piękna i seksowna.

– Pomóc ci się umyć, kochanie? – pytam zadziornie i sam wstaję z łóżka.

– Erosie Ninis, nie waż się mi tu przychodzić. Matka twoich dzieci jest głodna, a mycie moich pleców… Wiadomo, jak się skończy – dodaje po chwili. Na co ja reaguję wybuchem śmiechu.

– No jak chcesz. – Udaję obrażonego.

Po godzinie jesteśmy gotowi do wyjścia. W drodze do samochodu przyglądam się uważnie Gai. Ma na sobie dopasowaną sukienkę w kolorze kawy z mlekiem, która idealnie podkreśla jej ciążowy brzuszek. Włosy okalają jej twarz. Jest zjawiskowa. Makijaż ma minimalny, lubię ją w takiej naturalnej wersji. Wsiadamy do samochodu i, dzięki Bogu, na mieście nie ma dużego ruchu.

– Jezu, jaka jestem głodna – wzdycha, spoglądając na mnie. Gładzi swój brzuch powolnymi ruchami.

– Zaraz będziemy. Jak się czujesz? – pytam, chwytam ją za dłoń i składam pocałunek na wewnętrznej stronie jej nadgarstka.

– Tak samo jak piętnaście minut temu i tak samo jak trzydzieści minut temu. Eros, ja nie jestem śmiertelnie chora. Jestem w ciąży. Więc proszę cię, kochanie, wyluzuj, bo osiwiejesz. – Zaciska lekko palce na mojej dłoni.

Nic nie poradzę na to, że się o nich martwię.

Gaja dopiero niedawno przyznała się mi do swoich koszmarów związanych z tym, co się stało w Polsce. Przez to wszystko, co się tam stało, jestem przewrażliwiony. I staram się ją chronić i opiekować się nią jeszcze bardziej niż normalnie. Obiecałem sobie i jej, że już nigdy nie stanie jej się krzywda. Wycierpiała wystarczająco dużo.

– Kochanie, wiem, że się martwisz, ale to już przeszłość. Mieszkamy i żyjemy teraz tutaj. Będziemy mieć dzieci, staniemy się prawdziwą rodziną i tylko to się liczy. Nie myślmy i nie wspominajmy tego, co było, to już przeszłość. Zapomnijmy o niej.

Całuję ją ponownie w wewnętrzną stronę dłoni, wiem, że ma rację, ale od kilku dni czuję jakiś dziwny niepokój. Coś nie daje mi spokoju, tylko nie umiem określić, co to takiego. W Polsce nadal działa prywatny detektyw, który ma go znaleźć. Nie mówię jej o tym. Ma dosyć na głowie. Nie chcę dokładać jej zmartwień.

– Kocham was – szepczę.

– My ciebie też, tatuśku, ale proszę, przyspiesz trochę, bo muszę do ubikacji.

– Jeszcze kawałek, dasz radę?

– Tak, raczej nie mam wyjścia. – Uśmiecha się i ściska lekko moją dłoń.

– Jutro idziesz do pracy?

Gaja pracuje w moim hotelu na stanowisku managera. I muszę przyznać, że to praca stworzona dla niej. Standard hotelu znacznie się poprawił. Wprowadziła kilka zmian, które pozytywnie wpłynęły zarówno na pracowników, jak i na rozwój hotelu.

– Tak, mam spotkanie i muszę być na dziesiątą.

– To Sam cię jutro zawiezie – mówię od razu, w nadziei, że się zgodzi. Wiem, że to chore, ale czuje się lepiej, jak ktoś z nią jest.

– Przestań, pojadę sama.

Widzę, jak wywraca oczami. Nic nie poradzę, że się o nią martwię.

– To żaden problem. Nie jest mi do niczego potrzebny. Mam cały dzień spotkania w biurze.

– Eros, proszę. Wiem, że chcesz dobrze, ale ja dam sobie radę. Nie chcę złotej klatki.

ONA

Ciąża to niby błogosławieństwo. Nie dla mnie. Teraz i tak jest o niebo lepiej, bo mogę normalnie funkcjonować. Wcześniej spałam w łóżku, albo siedziałam z głową pochyloną nad ubikacją. To były naprawdę trudne miesiące, ale już jest lepiej. I bardzo mnie to cieszy.

– Muszę znowu do łazienki kochanie. – Całuję Erosa w policzek i wstaję od stołu. Przez ciążę, ubikacja to mój drugi dom, spędzam tam zdecydowanie za dużo czasu. Kiedy wracam powoli do stolika, widzę, że Eros rozmawia z jakimiś ludźmi. Kobieta jest elegancka. Na moje jest spokojnie po pięćdziesiątce. Jest zadbana i naprawdę ładna. Klasyczna, to słowo najlepiej ją opisuje. Mężczyzna jest chyba trochę starszy od niej, ma na sobie dobrze skrojony garnitur. Włosy ma przyprószone siwizną. Obydwoje uśmiechają się do Erosa. Mój mąż mnie dostrzega i wstaje ze swojego miejsca.

– Gaja, kochanie, to Roberto i Anna – przedstawia mi ich. Uśmiecham się do nich, kiedy dostrzegam wzrok kobiety, mierzy każdy kawałek mojego ciała. Zatrzymuje wzrok na moim brzuchu.

– Gaja Ninis, bardzo mi miło. – Udaję, że tego nie dostrzegam i podaję im dłoń.

– Eros, słyszeliśmy plotki, że kogoś masz, ale nie o tym, że wziąłeś ślub i masz w drodze dziecko.

 Oboje z Erosem zdecydowaliśmy się na cichy i skromny ślub. Nie zależało nam na wystawnym przyjęciu i tłumie gości. To było bezpretensjonalna uroczystość w gronie najbliższych. Oboje nie mamy rodziców i rodziny, więc poza nami byli: Victoria, Sam i moja Ania. I to nam zdecydowanie pasowało. Było cudownie.

– Dzieci – poprawiam Roberta i kładę dłonie na brzuchu.

– No proszę – mówi, trochę jakby do siebie. – Już wam nie przeszkadzamy. Miłego wieczoru. – Chwyta kobietę w pasie i prowadzi w stronę drzwi. Co wygląda trochę tak, jakby na siłę chciał ją od nas odciągnąć. Kobieta jest już w połowie drogi, kiedy staje, obraca głowę i znowu uważnie mi się przygląda.

– Gaju, wszystko okej? – Z zamyślenia wyrywa mnie głos Erosa. 

– Tak, kochanie. O, jedzenie.

Zaczynamy jeść i rozmawiamy o tym, co czeka nas w nadchodzących dniach. I kompletnie zapominam o tym, co stało się przed chwilą.

– Trzeba w końcu zabrać się za pokój dzieci – mówi Eros, upijając wino.

– Tak, wiem. W weekend pojadę i wybiorę wszystko, łącznie z farbami, dodatkami i meblami.

– Nadal chcesz to wszystko zrobić sama? Wiesz, że możemy to komuś zlecić?

Gromię go wzrokiem, na co on rozbawiony unosi dłonie. Rozmawialiśmy na ten temat już tak wiele razy. Chcę sama wszystko dobrać i kupić, nikt nie zrobi tego po mojemu. I tak jak chcę.

– Po moim trupie. Chyba zamówię jeszcze jedną sałatkę na wynos, na później. – Przeglądam jeszcze menu w nadziei, że przyjdzie mi ochota na coś jeszcze.

– Wiedziałem, że tak będzie. Jak byłaś w ubikacji, zamówiłem ci jedną na wynos.

– Jesteś najlepszy. Wracamy do domu?

***

Jesteśmy już prawie pod domem, kiedy do głowy przychodzi mi pytanie. 

– Kim byli ci ludzie w restauracji? Anna i Robert?

Eros odwraca się do mnie i uważnie mi się przygląda. To ten rodzaj spojrzenia, który bada najpierw mój nastrój.

– To rodzice Sary. – Jego głos jest spokojny i opanowany. Stoimy na światłach, więc cały czas bacznie mi się przygląda.

Cholera.

Wszystko wraca. Wypadek, strach, ból i ciemność. Wszystko. Eros rusza, bo zapaliło się zielone światło, a mi żółć podchodzi do gardła.

– Zatrzymaj się! – krzyczę, zakrywając dłonią usta.

– Gaja!

Eros, parkuje na poboczu i jednym ruchem odpina moje pasy. Jestem w stanie tylko otworzyć drzwi i wychylić się z auta. Zaczynam wymiotować. Eros rozpina swój pas i zbiera mi włosy w kitkę na karku. Czuję, jak zaczyna robić mi się zimno. Kiedy mój żołądek jest już całkowicie pusty, opieram głowę o zagłówek i zaczynam się trząść.

– Gaju, co się dzieje? – pyta Eros i słyszę nutę strachu w jego głosie.

– Zimno mi – mówię, a Eros ściąga marynarkę i zakłada mi ją na ramiona. Momentalnie otula mnie jego zapach.

– Gaja – mówi. – Wszystko okej? 

– Tak – odpowiadam, a on nadal uważnie mi się przygląda. Odpala silnik i włącza ogrzewanie. Zapada między nami cisza. To ten rodzaj ciszy, który jest tak cholernie krępujący.

– To był atak? – pyta, patrząc na drogę. Dostrzegam tylko, jak zaciska dłonie na kierownicy. – Jesteś bardzo blada. Może pojedziemy do lekarza?

– Nie, musiało mi coś zaszkodzić. – Odwracam głowę, bo nie chcę, aby widział, że kłamię.

– Kłamiesz – mówi od razu i nadal nie spuszcza wzroku z drogi.

– Eros…

Od wypadku minęło już tyle czasu. Od przebudzenia w szpitalu wiem, kto poza moim byłym szefem był w samochodzie, który we mnie uderzył. Wiem, kto siedział za kierownicą. Nigdy nie powiedziałam Erosowi całej prawdy. O tym wie tylko Sam i ja. 

Przeprowadzka do Grecji. Ciąża. Ślub. Wszystko układa się idealnie. Nie chciałam do tego wracać. Zakopałam to głęboko i chciałabym, aby tak zostało. Żyć dalej. Nie chcę wracać już do tego.

– Gaju, czy ty mnie słuchasz? – pyta niecierpliwie.

Muszę mu powiedzieć. Wiem, że się wścieknie, ale nie chcę przed nim niczego ukrywać. Biorę głęboki wdech i mówię. 

– Jak wrócimy do domu, to muszę z tobą porozmawiać.

Zapada cisza, która nie zwiastuje nic dobrego.

ON

A było tak spokojnie. Coś mi mówi, że to nie będzie miła rozmowa. Jestem tego pewien. Dojeżdżamy do domu. Pomagam Gai wysiąść z samochodu, ale nie odzywam się do niej słowem. Ona musi mi powiedzieć, o co w tym chodzi. Nienawidzę niepewności i niewiedzy.

– Eros, długo będziesz mnie traktował jak powietrze? – pyta i siada na kanapie w salonie. 

– O czym chcesz rozmawiać? – Nie chciałem, aby zabrzmiało to aż tak twardo.

– Nie wiem od czego zacząć. – Chwyta poduszkę i zaczyna skubać jej narożnik. Ostatnio robiła tak z kocem, a później usłyszałem historię, która do dzisiaj mrozi mi krew w żyłach. Marcin.

– Gaju, powiedz, co masz do powiedzenia i tyle…

– Pamiętasz dzień, w którym miałam wypadek samochodowy?

Nie wiem do czego pije, ale wiem jedno. Tego dnia nie zapomnę do końca życia. O jej wypadku dowiedziałem się na drugi dzień. Byłem w Grecji, kiedy jej były szef spowodował kolizję. Uderzył w jej auto swoim samochodem, po czym uciekł. Zadzwoniła do mnie dzień później jej przyjaciółka. Jak przypomnę sobie widok, jaki zastałem w sali szpitalnej, przechodzą mnie dreszcze. To był jeden z najgorszych dni w moim życiu.

– Tak – odpowiadam i nalewam whisky do szklanki. Coś mi mówi, że będę tego potrzebować.

– Wiem, kto był w tym samochodzie – mówi i sam fakt, że znowu zaczyna myśleć o tym dupku, wkurwia mnie. Wychylam szklankę na raz i od razu dolewam sobie kolejną porcję alkoholu. Płyn piecze mnie w gardle i rozgrzewa jednocześnie.

– Tak, wiem, że to był Michał – mówię i staram się panować nad emocjami.

– W samochodzie był ktoś jeszcze. Wiem, kto kierował samochodem – mówi to cichym głosem pozbawionym emocji.

 Czuję, jak cała krew odpływa mi z twarzy. Momentalnie w mojej głowie pojawiają się dwa pytania. I nie wiem, które zadać jako pierwsze. Wiem też, że nie ważne, które będzie pierwsze, żadna z odpowiedzi na moje pytania nie będzie mi się podobać.

Podejmuję szybką decyzję.

– Od jak dawna wiesz? – Zaciskam dłonie w pięści.

– Od momentu przebudzenia się w szpitalu – mówi to spokojnie, nie podnosząc głowy.

– Co? – Ja pierdolę. – Czyli od tylu miesięcy mnie okłamywałaś?

– To nie tak. W Polsce po wypadku tyle się działo, po przeprowadzce też się dużo działo i…

– Przestań, Gaju, od miesięcy wiesz, kto o mało cię nie zabił i nie raczyłaś mi powiedzieć. – Staram się nad sobą panować, ale każde jej następne słowo powoduje, że idzie mi to coraz ciężej.

– Ja chciałam zapomnieć. – Zaczyna płakać. – Zacząć tu, w Grecji, wszystko od nowa. Zostawić ten cały syf za sobą, chciałam być szczęśliwa tu z tobą. Zrozum to.

– Mam zrozumieć, że mnie okłamałaś? Może mam jeszcze ci za to podziękować? Gaju, czy ty siebie słyszysz? Cholera, gdzie ty masz głowę? – Jestem wkurwiony. Jak mogła to przede mną zataić.

– Eros… – Jej łzy bolą, ale nie mogę się ugiąć. Tu chodzi o jej bezpieczeństwo, jej i naszych dzieci. Gaja wyciąga do mnie dłoń, ale nie reaguję. Nie chwytam jej. Zabolało mnie to, że mnie okłamała.

– Kto był za kierownicą? Kto kierował? Mów!!! – pytam i czekam.

Siedzi i milczy, po chwili podnosi głowę. Jej zielono-brązowe tęczówki lśnią od łez. Uparcie nic nie mówi. Kolejna łza spływa powoli po jej policzku. Boli mnie widok jej łez, ale nie ugnę się. Nie teraz, kiedy sprawa jest tak poważna. Tu chodzi o jej życie. O coś, co jest dla mnie cenniejsze niż moje własne jestestwo.

– Kto był za kierownicą? – powtarzam pytanie. 

Gaja tylko na mnie patrzy.

– Gaju, pytam po raz ostatni. Kto był za kierownicą samochodu?!– Nerwy mi puszczają.

– Sara!!! – krzyczy, a ja przez kilka sekund nie mam pojęcia, o kim ona mówi. Sara? Jaka… Nie wierzę.

– Co? – pytam, bo muszę mieć pewność, że dobrze usłyszałem.

– To twoja psychiczna była i mój były szef byli w samochodzie, który we mnie wjechał. Zadowolony? – mówi to, patrząc mi prosto w oczy. Jej nastrój zmienia się momentalnie. Mimo że w oczach ma łzy, widać, że już więcej płakać nie będzie. Jest rozdrażniona, a dobrze wiem, jak to się kończy. Będzie awantura i to konkretna.

– I nie pomyślałaś o tym, aby mi powiedzieć wcześniej!? – krzyczę, bo już nie jestem w stanie się kontrolować. – Przecież ona mieszka w tym samym mieście, co my. Pomyślałaś o tym? – Widzę, że ona nic nie rozumie. – Cholera, Gaja, przeszłaś sama siebie. Nie wpadłaś na to, że ona jest na swoim terenie? Tutaj też może ci zrobić krzywdę. Tobie i dzieciom. O czym ty, kurwa, myślałaś!! – Zaczynam krążyć po pokoju.

Dostrzegam zmianę na jej twarzy. Nie wpadła na to wcześniej. Podnosi się z kanapy i chce wyjść.

– Gaju, nie skończyliśmy. – Chcę ją chwycić za rękę, ale rezygnuję w ostatniej chwili.

– Ja skończyłam! – krzyczy, kładąc ręce na biodrach. – Powiedziałam, co miałam powiedzieć. Tyle. Rozumiem, że możesz czuć się dotknięty, ale…

– Ale co, Gaju? – pytam gniewnie. – Zachowałaś się nieodpowiedzialnie, zrozum to!

– Nie! – Podnosi głos i jakby jej wzrok mógł mordować, leżałbym już martwy na dywanie. – To ty zrozum mnie. Miałam dosyć tego całego syfu. Pokręconych byłych, wizyt w szpitalu, strachu i koszmarów. Po prostu dosyć! – krzyczy i wychodzi, trzaskając drzwiami.

Muszę się napić, uspokoić i wtedy z nią porozmawiam. Napełniam kieliszek i siadam na fotelu, luzuje krawat. Boli mnie jej zachowanie, byłem pewien, że jesteśmy ze sobą szczerzy i o takich rzeczach powinna mi powiedzieć. Takie coś powinienem wiedzieć, tego nie można ukrywać. Opróżniam szklankę i odkładam na stolik.

Wiem, że muszę dać sobie i jej czas. Czuję się zraniony, okłamała mnie. Zataiła coś tak istotnego. To nie pierdoła, na którą można machnąć ręką. Sara jest nieobliczalna i wyrachowana, a to nie jest dobre połączenie. I nie trzeba być geniuszem, aby to wiedzieć.

Po godzinie jestem trochę spokojniejszy. Kiedy podchodzę do drzwi sypialni, dostrzegam, że na klamce wisi mój garnitur, a koszula, krawat i buty ze skarpetkami stoją pod drzwiami.

Co jest?

ONA

Wchodzę do sypialni i przekręcam zamek. Nie chce z nim rozmawiać, a tym bardziej się kłócić. Muszę sobie wszystko poukładać. Przemyśleć wszystko. Idę do łazienki i napuszczam wodę do wanny. Zanim się napełni, idę do garderoby, szykuje zestaw ubrań na jutro. Przyglądam się garniturom Erosa. Biorę gotowy zestaw z wieszaka i wieszam na drzwiach od strony korytarza. Potrzebuję pobyć sama ze sobą, przemyśleć wszystko i trochę ochłonąć.

Kiedy leżę już w łóżku, słyszę, że ktoś ciągnie za klamkę. 

– Gaja, otwórz – słyszę jego stłumiony przez drzwi głos. Udaję, że śpię. Nie jestem jeszcze gotowa na rozmowę z nim. Rozumiem, że może być zły, ale nie taki był mój zamysł. Nie mówiłam mu o niej, bo najprościej w świecie nie chciałam o tym myśleć. I wracać do tego wszystkiego. Musiałam zostawić to w Polsce.

Budzę się na długo przed dźwiękiem budzika. Wiem, że muszę wyjść z domu przed Erosem. Nie chcę jeszcze z nim rozmawiać. Idę szybko pod prysznic i szykuję się do pracy. Po drodze do kuchni spotykam Sama. 

– Gaju, herbaty? Właśnie wstawiłem wodę.

– Hej, dzięki, muszę już wyjść. Możesz coś dla mnie zrobić? – pytam z nadzieją, że zgodzi się od razu. Bez zbędnych pytań. 

– Wiesz, jak to się ostatnio skończyło? – pyta, przyglądając mi się uważnie. 

– Tak, uratowałeś mi życie. Eros już wie o Sarze. Wczoraj mu powiedziałam, ale nie wspomniałam o tobie. 

– Dzięki. Było was słychać w całym domu. Co mam dla ciebie zrobić? 

– To samo, co ostatnio. Muszę wiedzieć, gdzie jest i co robi Sara. 

– Zapadła się pod ziemię – mówi spokojnie, a ja przyglądam mu się zdziwiona.

– Sprawdzałeś ją? – pytam niepewnie.

– Nie, sprawdzam cały czas. Myślałaś, że jak się tu przeprowadzisz, to zapomnę o tym, co mi powiedziałaś? – Przez chwilę udaje obrażonego.

– Jesteś najlepszy, Sam. Jakby co, to nie rozmawiałeś ze mną i nie widziałeś mnie dzisiaj. 

– Gaju, przestań.

Widzę, że chce powiedzieć coś więcej, ale szybko mu przerywam.

– Spóźnię się do pracy. Pa. 

Wychodzę z kuchni i szybkim krokiem kieruję się do garażu. Idę do szafki, w której trzymamy kluczyki do samochodów. 

Pusto. 

Naprawdę?

To Eros je zabrał, jestem tego pewna. Zamawiam Ubera i zostawiam telefon w domu.

ON

Budzę się i podświadomie szukam dłonią Gai. Nie ma jej. Wstaję i wszystko do mnie wraca. 

Wypadek samochodowy.

Sara. 

Spałem w pokoju dla gości. Na krześle wisi zestaw, który Gaja zostawiła na klamce od naszej sypialni. 

To będzie długi dzień. 

Głową mi pęka. O dwie szklanki whisky za dużo. Potrząsam głową i idę pod prysznic. Przechodząc koło stolika, dostrzega kluczyki do samochodów. Co one tu robią? I nagle przypominam sobie. To było głupie, bardzo głupie. Muszę z nią porozmawiać. Biorę szybki prysznic, ubieram się i idę do naszej sypialni. 

Naciskam klamkę, otwarte. 

– Kochanie.

Cisza. Sprawdzam łazienkę, pusto. Na pewno poszła na śniadanie. 

Słyszę głosy dochodzące z kuchni. To Sam i Victoria, przyglądają mi się uważnie. Tu też jej nie ma, dzwonię do Gai. Słyszę dzwonek jej telefonu.

– Tu jest jej telefon – mówi Sam, podając mi jej komórkę. 

– A ona? – pytam.

– Widziałem ją rano przez trzydzieści sekund. 

– Zawiozłeś ją do pracy?

W odpowiedzi tylko kiwa przecząco głową. 

– Kurwa – syczę.

– Synku, co to za słownictwo – mówi Victoria.

– Nie teraz Victorio. – Zaciskam dłonie w pięści i staram się znowu nie wybuchnąć. Ona nie może przemieszczać się teraz sama. Nie po tym, co mi wczoraj powiedziała. – Mówiła ci, gdzie jedzie?

– Nie, szefie. Nic nie mówiła.

– Wychodzę – mówię i idę do garażu.

W samochodzie wybieram numer do jej biura. 

– Dzień dobry, panie Ninis.

– Połącz mnie z moją żoną – warczę do słuchawki.

– Pani Gai nie ma w biurze – odpowiada ze zdziwieniem w głosie.

– Do widzenia – rzucam do słuchawki i kończę połączenie.

Gdzie ona jest? 

Nie do końca rozumiem, dlaczego zniknęła. To ja powinienem bardziej się wkurzyć niż ona. To ja byłem okłamany, ale teraz to nie ma znaczenia. Najważniejsze, żebym wiedział, co się z nią i dziećmi dzieje. Jadę do swojego biura z cichą nadzieją, że tam ją zastanę.

Jednak nie. To nie w jej stylu.

Chwilę po dziesiątej dzwonię ponownie do jej biura. 

– Jest już moja żona? – pytam od razu, nie bawiąc się w uprzejmości. 

– Jest na spotkaniu, proszę pana – mówi spokojnym głosem sekretarka.

– Kiedy ma jakieś okienko? 

– Kończy pracę o szesnastej. Ma kilka spotkań po sobie.

– Dobrze. – Rozłączam się i sprawdzam swój grafik na dzisiejszy dzień. Odwołuję dwa zebrania i postanawiam pojechać pod hotel już o godzinie piętnastej. Trudno mi się skupić przez cały dzień.

***

Jestem pod hotelem chwilę po piętnastej. Czekam i sam do końca nie wiem, co chcę jej powiedzieć. Jestem zły na to, że mnie okłamała i że była w stanie tak długo ukrywać prawdę. Jednak fakt, że dzisiaj spaliśmy osobno, mnie przygnębia. Od momentu jej zamieszkania, każdą noc spędzaliśmy razem, a teraz od wczoraj nie wiem, co się dzieje z nią i dziećmi. I ta niewiedza dosłownie rozsadza mnie od środka.

Dostrzegam ją, jak wychodzi z hotelu, towarzyszy jej jakiś facet.

ONA

Do spotkania w biurze mam kilka godzin, postanawiam iść na spacer. Rozumiem zachowanie Erosa, mogę również zrozumieć, że czuje się oszukany. Nigdy nie chciałam go zranić czy okłamać. Najprościej w świecie chciałam zapomnieć. Tylko tyle albo może aż tyle. 

Przed dziesiątą wracam do biura i proszę asystentkę, aby nie łączyła żadnych telefonów, a w szczególności telefonów od mojego męża

Nie lubię się z nim kłócić, a dystans, który jest między nami, powoli mnie wypala. Dodatkowo dzieciaki chyba coś wyczuły, bo dają mi popalić cały dzień. 

Spotkania mnie pochłaniają. Ostatnie kończę chwilę przed szesnastą. Wychodząc z hotelu, trafiam na jednego z kucharzy, z którym rozmawiamy o zmianach w menu. Rozmowa jest na tyle interesująca, że kontynuujemy ją jeszcze chwilę po wyjściu z hotelu.

– Gaju – słyszę za sobą głos swojego męża. Bardzo powoli odwracam się w jego kierunku. 

– Eros, to Paul, szef kuchni z hotelowej restauracji – przedstawiam ich sobie.

– Eros Ninis. Mąż Gai. – Eros podaje rękę kucharzowi na znak przywitania, dobitnie podkreślając przy tym każde słowo. Zasrany samiec alfa.

– Bardzo mi miło. Gaju, widzimy się jutro. Miłego dnia. –Paul uśmiecha się do nas i po chwili odchodzi w kierunku parkingu. 

Paul odchodzi w kierunku parkingu, a ja kieruję wzrok na Erosa. 

– Co to miało być? – pytam ostro.

– Nie było cię rano w domu, zostawiłaś telefon. Martwiłem się o was. – Kładzie dłonie na moim brzuchu i gładzi go powolnymi ruchami. 

– Nie o to pytam. – Patrzę na niego uważnie.

– Gaju, porozmawiajmy w domu. – Eros przekłada jedną dłoń z brzucha na dół moich pleców, prowadzi mnie w stronę parkingu.

– Znowu będziesz na mnie krzyczał, czy naprawdę porozmawiamy? 

– Porozmawiamy, postaram się nie krzyczeć. 

Droga do domu mija nam w całkowitej ciszy. 

– Gaju, nie wiem, co mam ci powiedzieć. 

– Kochanie, rozumiem, że możesz czuć się oszukany, ale nie taki był mój cel. Ja po prostu chciałam zapomnieć. Skończyć ten temat. Nie chcę tego pamiętać i do tego wracać. W Polsce prawie umarłam. Chce o tym zapomnieć. 

– Rozumiem, ale oni muszą ponieść konsekwencje tego, co zrobili. 

– Okej, ale ja nie chcę tułać się teraz po komisariatach policji i sądach. Zakopałam to i niech tak zostanie. 

– Gaja, oni chcieli cię zabić! Muszą za to odpowiedzieć. – Zaczyna podnosić głos. 

– Eros, a co to da? – Jestem zmęczona i ostatnie, na co mam teraz ochotę, to kolejna kłótnia. – Możemy skończyć tę rozmowę? Ona do niczego nie doprowadzi. Rozumiem cię i to, że brak kontroli nie daje ci spokoju. Ja chcę to tak zostawić. Zapomnieć i nie myśleć już o tym. 

Widzę, jak wszystko analizuje. Wstaje i zaczyna krążyć po pokoju. 

– Mam warunki – mówi po chwili stanowczo. 

– A to mi nowość – mruczę pod nosem. 

– Gaja! – warczy na mnie, bo usłyszał, co powiedziałam. – Od jutra nie ruszysz się bez ochrony. Żadnych samotnych wyjść, to samo tyczy się samotnych przejażdżek. Ochrona będzie chodziła za tobą do hotelu i na zakupy. Zawsze ktoś ma z tobą być i nie chcę kolejnych takich akcji, jak dzisiaj z telefonem. 

– Coś jeszcze? – pytam, bo wiem, że nie ma sensu się o to kłócić. 

ON

Gaja poszła jeszcze trochę popracować, ja postanowiłem zrobić to samo. Zaszywam się w swoim gabinecie i piszę do Sama, że czekam na niego.

– Sam, znajdź mi kogoś. Ochrona dla Gai, dwadzieścia cztery godziny na dobę – mówię, gdy tylko ochroniarz przekracza próg mojego biura.

– Oczywiście. Coś jeszcze? – Sam nie zadaje pytań, wie, co ma robić i za to go lubię.

– Sprawdź mi Sarę.

– Sprawdzam ją na bieżąco. Nie ma jej, zapadła się pod ziemię. Żadnych aktywności bankowych, absolutnie nic – mówi spokojnie.

– Okej, trzymaj rękę na pulsie. Jak tylko coś znajdziesz, informuj mnie od razu. 

– Oczywiście, szefie. 

Chciałem jeszcze trochę popracować, ale nie potrafię się skupić. Muszę czytać jeden dokument po kilka razy, więc stwierdzam, że to całkowicie bez sensu. Idę do sypialni. Gaja siedzi na łóżku z jakimiś papierami. 

– Coś robisz? – pytam, całując ją w czubek głowy.

– Sprawdzam przygotowane kosztorysy na imprezy. Aha, nie zachowuj się w stosunku do moich pracowników jak palant – rzuca gniewnie w moim kierunku.

– Nie podobało mi się, jak na ciebie patrzył. Wiesz, że ja się nie dzielę. 

– Eros, ja jestem w siódmym miesiącu ciąży. To nie jest atrakcyjne. – Wskazuje na swój brzuch. 

– Gaju, on tylko dodaje ci kobiecości i zmysłowości. 

Ignoruje mój komplement i przewraca oczami.

– Zachowałeś się jak palant, wiesz o tym? 

– Ja tak nie uważam. Jesteś moja, ja się nie dzielę – powtarzam i zaczynam zbierać papiery z łóżka. 

– Jestem twoją żoną, noszę twoje nazwisko, pracuję w twoim hotelu i noszę twoje dzieci. Czy to ci nie wystarczy, jako potwierdzenie, że jestem twoja? 

Zaczyna się denerwować, słychać to w jej głosie.

– Ja to wiem i ty to wiesz, ale on chyba nie wiedział. Widziałem, jak się na ciebie patrzył. 

– Dobra, nie drążę, bo widzę, że nic to nie da. Idziemy spać? 

– Spać może nie, ale do łóżka na pewno. 

Przygląda mi się i od razu wiem, że zrozumiała, o co mi chodzi. Siada na brzegu łóżka i wyciąga do mnie rękę. Podchodzę do niej i bardzo powoli zaczyna rozpinać mi koszulę. Cały czas patrzy mi głęboko w oczy. Zatrzymuje się na chwilę przy ostatnim guziku. Oblizuje wargi i zaczyna rozpinać mi spodnie. Bierze do buzi moja męskość, zaczyna delikatnie ssać. Ja pierdolę. Jej usta są cudowne i nadal zadziwia mnie to, co potrafi z nimi zrobić. Wplatam dłoń w jej włosy i lekko przyspieszam jej ruchy.

– Gaja, to jest…

Dokłada rękę i zaczyna zabawę. Muszę poczuć, jak zaciska się na mnie. Podnoszę ją i zabieram pod prysznic. Rozbieram ją po drodze. Gdy wchodzimy pod prysznic, Gaja momentalnie kładzie ręce na ścianie i wypina się w moim kierunku. Delikatnie zaczyna ocierać się o mojego fiuta. Całuję jej plecy. 

– Eros, proszę – mruczy i wypina pośladki jeszcze bardziej w moją stronę.

– O co prosisz, kochanie? – Droczę się z nią, całując ją wzdłuż kręgosłupa. Woda spływa po jej plecach.

– Proszę, wejdź we mnie. – Wypina się jeszcze bardziej. 

Robię, o co prosi. Wbijam się w nią. Zaczyna jęczeć moje imię. To tak cholernie seksowne.

– Eros – krzyczy i powoli zaciska się na mnie. Uwielbiam to uczucie. Wchodzę w nią jeszcze mocniej, ściskam i drażnię jej piersi. Uwielbiam sprawiać jej przyjemność. Wielbię moment, kiedy jest już na skraju. Dochodzę kilka sekund po niej. 

– Zaniesiesz mnie do łóżka? Nie mam siły.

– Oczywiście – odpowiadam i biorę ja na ręce.

– Lubię takie szybkie akcje. – Uśmiecha się do mnie spod wpółprzymkniętych powiek.

ONA

Czuję ból. Siedzę przywiązana do jakiegoś krzesła w pomieszczeniu. Jest tam ciemno i wilgotno, a smród stęchlizny wypełnia moje płuca.Staram się rozejrzeć, ale ból nie pozwala mi skupić się na niczym innym niż tylko na tym cierpieniu. Słyszę jakiś głos, znam go. Gdzieś już go słyszałam, tylko gdzie?

– On jest mój, suko. – Od razu po tych słowach czuję uderzenie w twarz. Smak krwi rozchodzi mi się w ustach. – Mój, rozumiesz? – Czuję dłonie zaciskające się na mojej szyi. 

– Ani ty, ani twoje bachory nie stworzycie z nim rodziny. 

Czuję, że zaczyna brakować mi powietrza, coraz ciężej mi się oddycha. Wiem, co się zaraz stanie. Co nadejdzie. Nicość. Zaczyna powoli mnie otaczać. Dłoń nie zwalnia uścisku, jest stanowcza i niesamowicie mocna. Nie mam już czym oddychać.

– Gaju, obudź się.

Eros, to jego głos.

– Wróć do mnie. 

Budzę się. Jest mi zimno i zaczynam się trząść. Twarz mam całą mokrą od łez. Co to było? Czy sny mogą być aż tak realne?

– Słyszysz mnie, kochanie? – Jego dłonie poruszają się po mojej twarzy. 

Nagle czuję ból w podbrzuszu. Zginam się i wbijam palce w pościel.

– Boli – sapię. – Tak bardzo boli. 

– Gdzie? Co cię boli? – W jego głosie słyszę strach.

– Brzuch, tak bardzo boli. – Czuję, jak łzy ściekają i po policzkach, zwijam się w kłębek na łóżku.

– Jedziemy do szpitala. – Eros podnosi się gwałtownie i bierze mnie na ręce.

Wybiega z sypialni, zbiega po schodach i krzyczy. 

– Sam! Sam! 

Po kilku sekundach z korytarza wybiega zaspany ochroniarz. 

– Szpital, szybko! – Sam reaguje momentalnie. Biegnie przed nami, otwierając po kolei drzwi. 

***

Musiałam zemdleć, bo nagle budzę się w sali z jasnym światłem. Nie wiem, co tu robię i jak się tu znalazłam. Jestem podłączona do jakichś sprzętów i zaczynam sobie przypominać, Sarę, brzuch i ból. 

Zrywam się z łóżka.

– Kochanie, spokojnie. Jesteś w szpitalu. – Eros już jest obok mnie.

– Co z dziećmi? – pytam przerażona. 

– Wszystko jest dobrze. – Przyglądam się jego twarzy, nie ma w niej cienia fałszu.

– Co z nimi? Wszystko z nimi dobrze? – Od razu kładę dłonie na brzuch i zaczynam gładzić. Czekam, aż któreś wykona jakiś ruch.

– Wszystko jest dobrze. To był atak paniki, nie denerwuj się już. Spokojnie, kochanie. – Pochyla się i całuje mnie w czoło. 

– Z nimi na pewno wszystko dobrze? – upewniam się.

Bierze w swoje dłonie moją twarz. 

– Tak, kochanie, na pewno. I z dziećmi i z tobą, wszystko dobrze. Ból był wynikiem stresu i ataku paniki. 

– To przez sen. – Patrzę mu głęboko w oczy. Przyglądam mi się.

– Jaki sen, kochanie? Chcesz mi powiedzieć? – pyta niepewnie. 

– Byłam w jakimś pokoju, było ciemno. Siedziałam przywiązana do krzesła i ona tam była, biła mnie. Mówiła straszne rzeczy. – Oczy napełniają mi się łzami. Eros siada na łóżku i przytula mnie. 

– Kochanie, ona się do ciebie nie zbliży, nie pozwolę na to. Ty i dzieci jesteście bezpieczni, nikt was nie skrzywdzi. Rozumiesz? 

– Kocham cię. Możemy już wrócić do domu? Nie lubię szpitali. 

– Musisz zostać na obserwacji. 

– A nie możemy tego jakoś obejść? – pytam z nadzieją. 

– Nie, kochanie. Musisz zostać i nie kombinuj.

ON

Gaja została wypisana ze szpitala po dwóch dniach. Musi dużo odpoczywać i unikać stresu. 

– Jak się czujesz? – pytam i stawiam przed nią herbatę. 

– Najważniejsze, że jestem już w domu. – Uśmiecha się do mnie, ale wiem, że się martwi.

Siedzimy w kuchni i pijemy herbatę, do pomieszczenia wchodzi Sam z nowym ochroniarzem.

– Szefie, Gaju, to jest Antonio – przedstawia nam nowego ochroniarza Gai. Jego referencje robią wrażenie. I tym mnie kupił. To perfekcjonista i na tym mi najbardziej zależało.

– Miło mi. Sam ci wszystko wytłumaczył? – pytam od razu.

– Tak, proszę pana – odpowiada konkretnie. 

– Antonio, to moja żona Gaja. To za jej bezpieczeństwo będziesz odpowiedzialny.

– Pani Ninis. – Wita się kiwnięciem głowy z Gają. 

– Proszę cię, mów mi po imieniu – odpowiada Gaja i mu się przygląda. 

– Wolę pani Ninis – mówi dobitnie. 

Gaja nie komentuje, ale wiem, że ma już te swoje myśli i coś kombinuje. Sam dostał konkretne wytyczne, co do jej ochrony. Jego udało jej się przekabacić, ale z Antoniem nie będzie już tak łatwo, bo to zupełnie inna liga. Jest służbistą i nie pozwala sobie na spoufalanie. Sam traktuje Gaję jak młodszą siostrę. I czasami pozwala jej wejść sobie na głowę.

– Antonio będzie twoim ochroniarzem i kierowcą, będzie ci towarzyszył cały czas – mówię do Gai dobitnie. 

– A uśmiecha się chociaż czasami? – pyta kąśliwie moja żona.

– Nie w godzinach pracy, proszę pani – ripostuje od razu nowy ochroniarz. 

– Zabiorę Antonia i pokażę mu wszystko – mówi Sam i wychodzą razem z kuchni. 

– Serio? – pyta Gaja, gdy tylko ochroniarze znikają nam z oczu. 

– Co? – Udaję, że nie wiem, o co jej chodzi.

– Zrobiłeś to specjalnie? Zatrudniłeś największego sztywniaka, jaki może tylko istnieć? 

– Gaju, on ma cię chronić, a nie zabawiać rozmową. 

– No okej. To się zamieńmy, ty bierzesz pana Sztywniaka, a ja Sama – proponuje Gaja. 

– Sam jest mi potrzebny w pracy. Poza tym go przekabaciłaś, więc nie da rady. Antonio to profesjonalista i masz się go słuchać.

Gaja gromi mnie wzrokiem. I zaczyna ziewać.

– Trudno. Idę spać. Masz jeszcze coś do zrobienia w pracy? 

– Porozmawiamy jeszcze z Antoniem oraz Samem i przyjdę do sypialni. 

Idę do gabinetu i dzwonię do Sama. Pojawia się po kilku minutach wraz z Antoniem. 

– Przekazałem mu wszystko, co musi wiedzieć. – Pierwszy odzywa się Sam. 

– To dobrze. Antonio, nie masz jej odstępować na krok. Chcę wiedzieć wszystko. Kto, co, jak i po co. Dosłownie wszystko. Sam pokazał ci te zdjęcia? – Wyjmuję z teczki zdjęcia Sary i Michała. – Te osoby nie mogą się do niej zbliżyć.

– Tak, proszę pana – odpowiada momentalnie. 

Bardzo pasuje mi jego profesjonalne podejście. Gaja nie będzie w stanie go przeciągnąć na swoją stronę.

– To wszystko. – Sam kiwa mu głową i Antonio wychodzi z gabinetu. 

– Masz coś? 

– Tak, sprawdziłem aktywność na kontach Sary. Dostała przelew na konto w kwocie dziesięciu tysięcy euro. Pieniądze wypłynęły z Polski. Nie wiem jeszcze dokładnie skąd i od kogo, ale na pewno z Polski. 

– Kurwa, myślisz, że od Michała? Nadal coś razem kombinują? 

– Nie mam pewności, że to od niego, ale jest szansa, że coś kombinują. 

No pięknie, za długo było spokojnie.

ONA

Wychodzę spod prysznica i słyszę dźwięk swojego telefonu. 

– Halo? – Cisza. Da się tylko usłyszeć, jak ktoś oddycha po drugiej stronie. – Jest tam ktoś? – Nadal odpowiada mi tylko cisza. Rozłączam się i kładę się do łóżka. Przez ostatnie miesiące było tak spokojnie. Uwielbiam ten stan. Teraz mogę zapomnieć o swobodzie. Eros nie odpuści, a ja będę musiała użerać się z Antoniem. Tego jestem pewna.

Rozumiem, że Eros chce nas chronić i nie zamierzam się z nim o to kłócić. Jednak ten cały Antonio… Będzie ciężko, chociaż może z czasem się rozkręci.

Drzwi sypialni się otwierają. 

– Jeszcze nie śpisz? – pyta zdziwiony Eros. 

– Czekałam na ciebie.

– Czegoś potrzebujesz? – pytam, a Eros w tym czasie zaczyna powoli rozpinać koszulę, nie spuszcza ze mnie wzroku.

– Ciebie. Tylko ciebie.

Wstaję z łóżka i podchodzę do niego. Zaczynam odpinać mu pasek od spodni. 

– A masz jakieś konkretne plany związane z moją osobą? – pyta mój mężczyzna i zaczyna delikatnie całować oraz podgryzać moją szyję.

– Oczywiście, że tak, panie Ninis. Ma pan doprowadzić swoją żonę do orgazmu. Kilkukrotnie. – Ostatnie słowo szepczę mu do ucha.

– Da się zrobić. – Bierze mnie za rękę i prowadzi do łóżka. – Usiądź na brzegu. 

Robię to bez wahania i patrzę na niego.

– Połóż się. 

Kiedy spełniam jego polecenia, on klęka między moimi udami. Już sam ten widok mnie podnieca, przechodzą mnie dreszcze. Ciąża sprawiła, że wszystko odczuwam bardziej i mocniej. Czuję jego ciepły oddech na udach, a on zaczyna je delikatnie całować od kolan i wspina się pocałunkami coraz wyżej. 

– Eros – mówię i czuję, jak wszystko zaczyna mnie mrowić. 

Bardzo powoli zaczyna się zbliżać do mojej łechtaczki. Zaczyna kciukiem zataczać kółka. Dużo mi nie potrzeba, aby dojść pierwszy raz. 

– Wejdź we mnie, proszę.

– Uklęknij i się wypnij – mówi, podgryzając delikatnie moje udo.

Wchodzi we mnie i bardzo powoli zaczyna się we mnie poruszać. Całuje mnie wzdłuż kręgosłupa, uwielbiam, jak to robi. Dodatkowo jedną dłonią drażni moje sutki. Jestem już na skraju. Nie wiem nawet, jak znajduję się na nim. Patrzę mu głęboko w oczy.

ON

Oczy, które nie są ani brązowe, ani zielone. Widzę w nich miłość. Każdy jej następny orgazm uwalnia we mnie jeszcze większe pokłady tego, aby zaspokoić jej potrzeby. 

– Eros, ja już… – syczy i widzę, że jest już na skraju.

– Skończ razem ze mną. – Wchodzę w nią jeszcze mocniej. Unoszę biodra, wbijając się w nią kilka razy. Po kilku pocałunkach i pchnięciach czuję, jak zaciska się na mnie ponownie. To niesamowite uczucie. Wlewam się w nią po ostatnią kroplę.

– Gaja – syczę w jej szyję. 

– Jezu, czy nam się to kiedyś znudzi? – sapie.

– No mam nadzieję, że nie. – Śmieję się i przytulam ją do swojej klatki piersiowej. Leżymy w ciszy przez kilka minut.

– O, zaczęło się, Groszki się obudziły.

Od razu kładę dłonie na jej brzuchu. Uwielbiam czuć ich ruchy. Fakt, że to ja stworzyłem te dwa cuda, jest czymś niesamowitym.

– Śpisz? – pytam, bo słyszę, jak uspokaja jej się oddech. Śpi.

Czekam jeszcze chwilę i układam ją na boku. Idę pod prysznic. Zastanawiam się, co dalej ze sprawą Sary i Michała.

Gaja ma ochronę, to najważniejsze. Muszę ich chronić. To, co się stało w Polsce, nie może się powtórzyć. Mimo że nie chce rozmawiać o tym, co stało się w jej domu, wiem, że o tym myśli. Nie powinna mieć wyrzutów sumienia, bo Marcin zasłużył na śmierć. Za to, co jej zrobił w przeszłości, zasłużył na śmierć. 

Do głowy wpada mi pomysł, aby zabrać gdzieś Gaję na weekend. To może być jeden z ostatnich momentów, abyśmy mogli się sobą nacieszyć przed pojawieniem się dzieci. Jutro znajdę coś ciekawego, nie za daleko od Aten. 

Budzi mnie budzik. Przekręcam się i chcę przytulić się do Gai, ale jej część łóżka jest pusta. W łazience też jej nie ma. Zakładam spodnie od piżamy i idę do kuchni. Tam też jej nie ma. Sprawdzam wszystkie możliwe pomieszczenia, ale nigdzie nie widać śladu jej obecności. Szybko wracam do sypialni i dzwonię do niej. Słyszę dzwonek jej telefonu po drugiej stronie łóżka. .

Dzwonię do Sama. 

– Widziałeś Gaję? 

– Nie. Antonio!!! – Słyszę, jak krzyczy. 

Rozłączam się i spotykamy się na dole schodów. 

– Gdzie on jest? – pytam i staram się nie panikować.

– Antonia nie ma w pokoju. – Wyciąga telefon i dzwoni. – Gdzie jesteś? Jest z tobą Gaja? – Sam się rozłącza. – Spotkali się w kuchni rano i poszli do ogrodu.

Wybiegam z domu i widzę, że Gaja już idzie w moją stronę. 

– Wcześniej wstałam, poszłam po herbatę i spotkałam Antonia. Nie pozwolił mi samej iść do ogrodu, więc zgodziłam się, aby mi towarzyszył – mówi z ironią i wywraca oczami. 

ONA

Budzę się, jest zdecydowanie za wcześnie. Po cichu, aby nie obudzić Erosa, idę pod prysznic. Biorę szybką kąpiel, wciągam na siebie dres i kieruję się do kuchni.

Uwielbiam panującą o tej godzinie ciszę. Z ogrodu słychać śpiew ptaków i już wiem, że to tam wypiję poranną herbatę.

Wchodzę do kuchni i wstawiam wodę. Sięgam po kubek i dokładnie w tym momencie słyszę głos za swoimi plecami.

– Dzień dobry, pani Ninis.

Podskakuję na te słowa.

– Ja pier… – klnę po polsku.

– Nie chciałem pani wystraszyć.

Ta, jasne – myślę.

– Jednak to zrobiłeś – mówię trochę za ostro. – Nie możesz tak się skradać, a co jakbym miała w ręce nóż? Albo coś? I bym się na ciebie z nim rzuciła? 

Przygląda mi się uważnie. To pierwsza osoba od bardzo dawna, której nie mogę rozgryźć. Jego twarz nie wyraża żadnych emocji. Nie umiem nawet powiedzieć, czy go lubię. Nie wiem, co myśleć na jego temat. Jedyne określenie, jakie nasuwa mi się w stosunku do niego to surowy. To słowo opisuje go idealnie. 

Podchodzi do mnie. Jest ubrany w garnitur i białą koszulę. Pachnie cytrusami i miętą. 

– A umiałaby pani to zrobić? – Kładzie na blacie nóż kuchenny. Nawet nie wiem, kiedy go zabrał ze stojaka. – Zadać cios? Wie pani, gdzie powinno się uderzyć? 

– Ja… – Czuję się jak małe dziecko, zganione przez dorosłego. 

– No właśnie. Tak myślałem – mówi, obchodzi wyspę i zaparza mi herbatę. Do drugiego kubka nasypuje kawy i zalewa go do połowy wodą. 

– Nie jestem dzieckiem. Umiem o siebie zadbać – mówię to i tak naprawdę nie wiem po co. Nie muszę się przed nim tłumaczyć. 

Obraca się do mnie i stawia kubek z herbatą na blacie. Nic więcej nie mówi, tylko patrzy z wyższością. Na pewno ma mnie za rozpuszczoną żonkę miliardera, którą będzie musiała niańczyć i nosić jej siatki z zakupami. Wiem swoje i nie muszę mu nic udowadniać. Ja wiem, jak wygląda prawda i to, że on tak o mnie myśli, to jego problem, a nie mój. Jednak delikatne ukłucie bólu jest. Jak można oceniać kogoś, nie znając go ani nie wiedząc, co w życiu przeżył. 

– Może pan nie patrzeć na mnie z taką wyższością? – pytam.

– Wyższością? – O, słyszę w jego głosie lekką kpinę. – Nie do końca rozumiem, o czym pani mówi? – Odstawia kubek na blat i nadal na mnie patrzy. 

– Jak na kobietę niepotrafiącą o siebie zadbać. 

– A potrafi pani o siebie zadbać? Obronić się? 

O co mu chodzi? Musi wiedzieć, co zdarzyło się w Polsce. Może nie całą prawdę, ale na pewno wie, co tam się stało. Może chce mnie sprowokować? Czy może udowodnić coś samemu sobie? 

– Tak, potrafię zadbać o siebie. I obronić się też umiem. Jesteś tu tylko i wyłącznie dlatego, że nalegał na to mój mąż. – To nie do końca prawda, ale tego już wiedzieć nie musi. 

Wstaję z krzesła, chwytam butelkę z wodą i już mam sięgnąć po kubek, kiedy potykam się o stojący obok krzesła stołek.

W sekundę Antonio jest obok, chwyta mnie, nie pozwalając mi runąć na podłogę. Kiedy unoszę głowę, to widzę jego twarz. Zdecydowanie jest za blisko mojej. Jego oczy przez kilka sekund ukazują coś, co znika równie szybko jak się pojawiło. To był jedynie przebłysk.

– Właśnie widzę – syczy przez zaciśnięte zęby. 

Wyszarpuję się z jego objęć i wstaję. 

– Kulturą to pan nie grzeszy – warczę.

Zabieram herbatę, butelkę z wodą i wychodzę z kuchni. Odwracam się i widzę, że Antonio podąża za mną. 

– A ty, gdzie? – warczę na niego.

– Jestem tu ze względu na pani męża. – Kpi ze mnie. – A pan Ninis kazał mi nie opuszczać pani na krok. – Czuję, jaką ma z tego satysfakcję. Idę do ogrodu i staram się nie myśleć o moim cieniu. Mimo że cały czas czuję na sobie jego wzrok.

ON

– Gaja – mówię do niej po raz kolejny. Patrzę, jak dłubie widelcem w sałatce. 

– Przepraszam, zamyśliłam się. – Podnosi głowę.

– Słyszałaś, o czym mówiłem? – pytam.

– Coś o jakimś wyjeździe? – odpowiada niepewnie.

– Co ty na to? – Odkładam sztućce i przecieram usta serwetką.

– Na co? Na wyjazd?

– Gaju, co się z tobą dzieje? – pytam lekko zirytowany.

– Przepraszam, Erosie, nie mogę się ostatnio skupić. – Bierze głęboki wdech. – Jeszcze raz. Na spokojnie. Wyjazd na weekend razem?

– Tak. W następnym tygodniu muszę wyjechać na trzy dni, więc spędzimy cały weekend gdzieś razem. Zmiana otoczenia dobrze nam zrobi.

– Jestem za, mam coś znaleźć czy sam coś poszukasz? – pyta. 

– Znajdę coś – odpowiadam.

– A kiedy wyjeżdżasz?

– W środę z samego rana.

– A na weekend wyjeżdżamy w piątek po pracy czy od rana w sobotę?

– Możemy jechać w piątek, nawet lepiej. – To mi pasuje.

– Może zabierzesz ze sobą Antonia? – pyta, nie patrząc na mnie.

– Antonia? A po co mi on? Sam mi wystarczy.

– No okej.

Domyślam się, że on jej nie pasuje. Jest mało kontaktowy i mało mówi. Wiem też, że Gaja go nie przekabaci na swoją stronę tak, jak to zrobiła z Samem. No okej, wiem, że dzięki temu żyje, ale dosyć samowolki. Dodatkowo jego referencje są naprawdę imponujące.

– To nawet lepiej, ja mam kolację charytatywną w środę. W jakimś kurorcie sto dwadzieścia kilometrów od Aten. Chyba zostanę tam na noc. Muszę tylko coś zarezerwować.

– To ja wam coś zarezerwuję – odpowiadam pospiesznie.

– Nam? – pyta zdziwiona. – Jeden pokój mi starczy.

– Dla ciebie i Antonia – odpowiadam pewnie.

– A nie mogę jechać sama?

– Rozmawialiśmy już o tym! – odpowiadam stanowczo.

– Okej, to zabiorę pana Sztywnego ze sobą. To spakuję nas na weekend, a ty na te trzy dni chcesz tylko oficjalne komplety? Czy chcesz coś luźniejszego?

– Wiesz, że może to zrobić pokojówka?

Nic nie mówi, tylko gromi mnie wzrokiem. Gaja mimo tego, że mamy ludzi od gotowania czy sprzątania bardzo dużo robi w domu. Uwielbia gotować i prawie na każdy wyjazd pakuje nam walizki.

– Wiesz, że mam dwie zdrowe ręce i nogi? Mogę to zrobić sama.

Nagle do pokoju wchodzi Sam i Antonio.

– Szefie, możemy porozmawiać? – pyta Sam.

– Zostawię was. Idę się szykować i za trzydzieści minut chciałabym wyjechać do miasta. Będzie pan wolny? – Kieruje te słowa do Antonia.

Odpowiada jej tylko kiwnięciem głowy.