Wydawca: Wydawnictwo Dolnośląskie Kategoria: Dla dzieci i młodzieży Język: polski

Ponad wszystko ebook

Nicola Yoon

3.76470588235294 (17)
Bestseller

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 215 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Ponad wszystko - Nicola Yoon

Ponad wszystko autorstwa NIcoli Yoon

Prawa do książki sprzedano do 22 krajów i przetłumaczono ją na ponad 20 języków

Powieść trafiła na listę bestsellerów "New York Timesa"; planowana jest ekranizacja, a autorem scenariusza będzie J Mills Goodloe ("Wiek Adline")

Brak ryzyka to największe niebezpieczeństwo

 17-letnia Maddy ma bardzo rzadkie, ale zarazem doskonale znane schorzenie - alergię na cały świat. Od zawsze pozostaje uwięziona we własnym domu.  Jedyne osoby, z którymi ma kontakt, to jej mama oraz pielęgniarka. Któregoś dnia do sąsiedniego domu wprowadza się Olly. Jest wysoki, szczupły i ubiera się wyłącznie na czarno. Maddy może go jedynie obserwować przez okno, ale już wie, że jej życie nieodwracalnie się zmieni.  I że to będzie katastrofa.

Opinie o ebooku Ponad wszystko - Nicola Yoon

Fragment ebooka Ponad wszystko - Nicola Yoon

Tytuł oryginału
Everything, Everything
Projekt okładki
GOOD WIVES AND WARRIORS
Koncepcja graficzna okładki i wnętrza książki
NATALIE C. SOUSA
Ilustracje wewnątrz książki
DAVID YOON
Redakcja
ANNA JACKOWSKA
Korekta
IWONA HUCHLA
Redakcja techniczna
LOREM IPSUM
Niniejsza powieść stanowi wytwór wyobraźni autora, a wszelkie podobieństwo do osób żyjących lub zmarłych, wydarzeń i miejsc jest całkowicie przypadkowe.
Copyright © 2015 by Alloy Entertainment and Nicola Yoon
Published by arrangement with Rights People, London.
Produced by Alloy Entertainment, LLC.
Polish edition © Publicat S.A. MMXVI (wydanie elektroniczne)
Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,
w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.
All rights reserved
Wydanie elektroniczne 2016
ISBN 978-83-271-5536-8

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Publicat S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

BIAŁY POKÓJ

Przeczytałam o wiele więcej książek niż wy. Nieważne, ile przeczytaliście, ja mam na swoim koncie więcej. Wierzcie mi: miałam na to czas.

W moim białym pokoju, na tle białych ścian, na połyskujących białych półkach jedyną barwną plamę stanowią grzbiety książek. Wszystkie to nowiusieńkie tomy w twardych oprawach – nie wolno mi trzymać starych, pokrytych bakteriami, używanych książek. Przychodzą ze świata zewnętrznego, odkażone i zapakowane próżniowo w folię. Chciałabym zobaczyć urządzenie, które robi coś takiego. Wyobrażam sobie, jak każda książka przesuwa się na białej taśmie w stronę białych stanowisk, przy których białe ręce robotów odkurzają ją, myją i sterylizują na wszelkie możliwe sposoby, aż będzie odpowiednio czysta, by do mnie trafić. Kiedy dostaję nową powieść, najpierw muszę zedrzeć folię – to czynność wymagająca użycia nożyczek i nierzadko kończąca się połamanymi paznokciami. Potem podpisuję się na wewnętrznej stronie okładki.

WŁASNOŚĆ: Madeline Whittier

Nie wiem, po co to robię. Nie ma tu nikogo oprócz mojej mamy, która nigdy nie czyta, oraz pielęgniarki Carli. Ona z kolei nie ma czasu na lekturę, bo nieustannie pilnuje mojego oddechu. Zwykle nikt mnie nie odwiedza, nie mam więc komu pożyczać książek. Nie ma żadnej osoby, której musiałabym przypominać, że porzucony na półce tom należy do mnie.

NAGRODA DLA UCZCIWEGO ZNALAZCY

(zaznacz wszystkie możliwe odpowiedzi):

○ Piknik ze mną (Madeline) na pełnym pyłków polu maków, lilii i śnieżnobiałych nagietków pod czystym, błękitnym letnim niebem.

○ Podwieczorek ze mną (Madeline) w latarni na środku Atlantyku w samym jądrze huraganu.

○ Nurkowanie ze mną (Madeline) u wybrzeży Molokini w poszukiwaniu narodowej ryby Hawajów:

humuhumunukunukuapuaa.

○ Wizyta ze mną (Madeline) w antykwariacie.

○ Spacer ze mną (Madeline) do końca ulicy i z powrotem.

○ Krótka rozmowa ze mną (Madeline), na dowolny temat, na mojej białej sofie w moim białym pokoju.

Czasami nagroda jest bardzo prosta:

○ Ja (Madeline).

SKAZANA NA SCID

Moje schorzenie jest bardzo rzadkie, ale dobrze znane. To forma ciężkiego złożonego niedoboru odporności, większość ludzi zna je jako chorobę chłopca z bańki.

W skrócie – mam alergię na cały świat. Atak może zostać wywołany przez cokolwiek: jakiś związek chemiczny w płynie, którym przetarto stół, czyjeś perfumy, egzotyczną przyprawę w obiedzie, który właśnie zjadłam. To może być jedna z tych rzeczy, wszystkie razem, żadna z nich albo jeszcze coś zupełnie innego. Nikt nie wie, jaki czynnik wywołuje chorobę, wszyscy jednak dobrze znają konsekwencje. Według tego, co mówi moja mama, prawie umarłam jako niemowlę. I dlatego jestem uwięziona w domu. Nie wyszłam z niego od siedemnastu lat.

ÓRODŹNOWO

– Wieczór filmowy, kalambury czy klub książki? – pyta mama, pompując powietrze do rękawka na moim ramieniu. Nie wymienia swojego ulubionego sposobu spędzania popołudnia – naszej wersji scrabbli. Fonetycznych. Podnoszę wzrok i widzę, jak śmieją się jej oczy.

– Scrabble – mówię.

Przerywa pompowanie. Zwykle to Carla, moja całodobowa pielęgniarka, mierzy mi ciśnienie i wypełnia codzienny raport zdrowotny, dzisiaj jednak mama dała jej wolne. Są moje urodziny, zwykle spędzamy ten dzień razem, tylko we dwie.

Zakłada stetoskop i wsłuchuje się w bicie mojego serca. Uśmiech blednie na jej twarzy, zamiast tego pojawia się poważna „lekarska” mina. To twarz, którą widują pacjenci – nieco chłodna, profesjonalna i zatroskana. Zastanawiam się, czy taka mina dodaje im pewności siebie.

Pod wpływem impulsu całuję ją szybko w czoło – aby przypomnieć, że to przecież ja, jej ulubiona pacjentka i córka.

Otwiera oczy, uśmiecha się i gładzi mnie po policzku.

Wydaje mi się, że jeśli już ktoś przychodzi na świat z chorobą wymagającą nieustannej opieki, dobrze, żeby miał matkę za lekarza.

Chwilę później spogląda na mnie z miną w rodzaju „jestem lekarką i obawiam się, że mam niezbyt dobre wieści”.

– To twój wielki dzień, może zagramy w coś, w co masz szansę wygrać? Kalambury?

Ponieważ typowe kalambury to gra dla większej grupy, wymyśliłyśmy własne zasady. Jedna osoba rysuje, a druga stara się odgadnąć zagadkę. Jeśli odgadnie prawidłowo, przeciwnik dostaje punkt.

Patrzę na mamę spod zmrużonych powiek.

– Zagramy w scrabble i tym razem to ja wygram – stwierdzam zdecydowanie, chociaż prawdopodobieństwo mojej wygranej wynosi zero. Przez te wszystkie lata, kiedy grałyśmy w nasze scrabble, nigdy nie udało mi się jej pokonać. Poprzednim razem byłam blisko, jednak rozgromiła mnie ostatnim słowem DŻES na punktowanym potrójnie polu.

– Dobrze – mówi i kręci głową z udawaną litością. – Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem. – Zamyka roześmiane oczy i wsłuchuje się w dźwięki ze stetoskopu.

Przez resztę przedpołudnia pieczemy moje tradycyjne ciasto urodzinowe: waniliowy biszkopt z kremem waniliowym. Kiedy już wystygnie, nakładam wyjątkowo cienką warstwę lukru. Obie jesteśmy miłośniczkami ciasta, a nie smarowideł. Na wierzchu rysuję osiemnaście lukrowych stokrotek z białymi płatkami i białymi środkami. Wokół brzegów ozdabiam tort falbankami.

– Idealny. – Mama spogląda mi przez ramię. – Tak jak i ty.

Odwracam do niej twarz. Śmieje się szeroko, z dumą, ale oczy ma pełne łez.

– Jesteś po prostu tragiczna – stwierdzam i wyciskam kapkę lukru prosto na jej nos. Śmieje się i znów płacze. Zwykle nie jest aż tak rozemocjonowana, jednak moje urodziny nastrajają ją zawsze płaczliwie, choć i radośnie. A skoro ona jest płaczliwa i radosna, to ja także.

– Wiem, to żałosne – mówi, wyrzucając ręce w górę, po czym bierze mnie w objęcia i ściska. Lukier brudzi mi włosy.

Moje urodziny to jedyny dzień w roku, w którym obie doskonale zdajemy sobie sprawę z mojej choroby. Uświadamiamy sobie po prostu, ile czasu minęło od ostatniego razu. Kolejny rok choroby i żadnej nadziei na wyzdrowienie. Kolejny rok bez typowych nastoletnich spraw – prawa jazdy, pierwszego pocałunku, szkolnego balu, złamanego serca.

Ten rok wydaje się odrobinę trudniejszy niż poprzedni. Może to dlatego, że mam już osiemnaście lat i teoretycznie jestem dorosła? Powinnam opuścić dom, wyjechać na studia. Mama powinna bać się syndromu opuszczonego gniazda. Jednak ze względu na SCID nigdzie się nie wybieram.

Później, po obiedzie, mama podarowuje mi piękny zestaw akwareli, o którym marzyłam od miesięcy. Przechodzimy do salonu i siadamy po turecku przed niską ławą. To także element urodzinowego rytuału: mama zapala świeczkę na środku tortu. Ja zamykam oczy i w myślach wypowiadam życzenie. A potem zdmuchuję świeczkę.

– Czego sobie tym razem życzyłaś? – pyta mama, kiedy otwieram oczy.

Tak naprawdę pragnę tylko jednego – magicznego leku, który pozwoli mi biegać po dworze jak dzikie zwierzę. Nigdy jednak nie wyrażam takiego życzenia, bo jest niemożliwe do spełnienia. To tak jakby chcieć, by smoki, syreny i jednorożce rzeczywiście istniały. Życzę więc sobie czegoś bardziej prawdopodobnego, czegoś, co nie powinno nas zasmucić.

– Pokoju na świecie.

Trzy kawałki ciasta później zaczynamy partię naszych scrabbli. Nie wygrywam, ba, nawet nie zbliżam się do zwycięstwa.

Mama wykorzystuje wszystkie swoje siedem liter i ustawia POKALIP obok widniejących na planszy liter S i A, co daje POKALIPSA.

– Co to ma być? – pytam.

– Apokalipsa – odpowiada, a wzrok jej się śmieje.

– O nie, mamo. Nie ma mowy.

– Tak – mówi tylko.

– Musiałabyś mieć jeszcze jedno A. Nie ma mowy.

– Pokalipsa – wypowiada słowo i, dla lepszego efektu, wskazuje ręką litery. – Wszystko się zgadza.

Kręcę przecząco głową.

– P O K A L I P S A  – powtarza, przeciągając każdą głoskę.

– Matko święta, jaka ty jesteś uparta. – Załamuję ręce. – No dobrze, dobrze. Niech ci będzie.

– Yeeeees! – Wyrzuca w górę rękę, śmieje się i zapisuje wynik, którego już teraz na pewno nie pobiję. – Po prostu nigdy nie zrozumiałaś, na czym polega ta gra – wyjaśnia. – Wygrywa ten, kto ma większy dar przekonywania.

Nakładam sobie jeszcze jeden kawałek ciasta.

– To nie było przekonywanie, tylko zwykłe oszustwo – stwierdzam.

– Wychodzi na to samo – odpowiada, po czym obie wybuchamy śmiechem.

– Jutro możesz pokonać mnie w kalambury – dodaje.

Po tej porażce siadamy na sofie i oglądamy nasz ulubiony film: Młody Frankenstein. To także element rytuału urodzinowego.

Kładę głowę na kolanach mamy, ona gładzi mnie po włosach. Śmiejemy się z tych samych żartów w taki sam sposób od lat. W sumie to nie najgorszy sposób spędzania osiemnastych urodzin.

ZAWSZE TAK SAMO

Kiedy następnego dnia rano przychodzi Carla, akurat czytam na mojej białej sofie.

– Feliz cumpleaños – intonuje na powitanie.

Odkładam książkę.

– Gracias.

– Jak minęły urodziny? – Carla zabiera się do rozpakowywania torby medycznej.

– Było miło.

– Ciasto waniliowe z lukrem?

– Oczywiście.

– Młody Frankenstein?

– Jakżeby inaczej.

– I pewnie przegrałaś w scrabble?

– Jesteśmy do bólu przewidywalne, co?

– Nie zwracaj na mnie uwagi. – Śmieje się. – Po prostu zazdroszczę wam tego, jak się dogadujecie.

Bierze do ręki wczorajsze raporty, przegląda zapiski mamy i dodaje kolejną kartkę.

– Rosa robi mi łaskę, odpowiadając, kiedy zapytam ją o godzinę.

Rosa to jej siedemnastoletnia córka. Z tego, co mówi Carla, były ze sobą blisko, dopóki kontroli nad dziewczyną nie przejęły hormony i chłopcy. Nie wyobrażam sobie, żeby coś takiego mogło spotkać mnie i moją mamę.

Carla siada obok na sofie. Wyciągam rękę, żeby zmierzyła mi ciśnienie. Jej wzrok pada na moją książkę.

– Znowu Kwiaty dla Algernona? – pyta. – Przecież zawsze płaczesz przy tej książce.

– Któregoś dnia przestanę – odpowiadam. – I chcę mieć pewność, że właśnie wtedy będę ją czytała.

Carla przewraca oczami i chwyta mnie za rękę.

W zasadzie powiedziałam to na odczepnego, ale zaczynam się zastanawiać, czy tak nie jest naprawdę. Może w głębi duszy żywię nadzieję, że kiedyś, któregoś dnia, wszystko się zmieni.

ŻYCIE JEST KRÓTKIE™

Spoilery Madeline

Daniel Keyes Kwiaty dla Algernona

Spoiler: Algernon to mysz. Mysz umiera.

[...]