Wydawca: Harlequin Polska Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2013

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Piękna buntowniczka - Kasey Michaels

 

Fanny podziwia Riana, z którym łączy ją wyjątkowa więź. Obydwoje tego samego dnia stracili rodziców i zostali przygarnięci przez rodzinę Becketów. Kiedy Rian wstąpił do wojska i ruszył do Belgii, by wziąć udział w ostatecznej rozgrywce przeciwko Napoleonowi, Fanny wymyka się z domu i w przebraniu żołnierza podąża jego śladem. Okazuje się jednak, że linia frontu to nie miejsce dla kobiety. Fanny popada w ciężkie tarapaty, a pomóc może jej jedynie tajemniczy lord Brede, szpieg jego książęcej mości...

Opinie o ebooku Piękna buntowniczka - Kasey Michaels

Fragment ebooka Piękna buntowniczka - Kasey Michaels

Okładka

Strona tytułowa

Kasey Michaels

Piękna buntowniczka

Tłumaczenie Ewa

PROLOG

Rok 1815, marzec

Francuzi znowu okryli się hańbą, a tak się go wypierali. Paryż czeka!

Napoleon Bonaparte, z bożej łaski cesarz Francuzów, powrócił na czele blisko tysięcznej armii złożonej z dawnych członków gwardii, którzy przez ponad rok dobrowolnie dzielili z nim wygnanie na Elbie.

Nadszedł wreszcie rozstrzygający dzień. Król wysłał przeciw niemu wojska z rozkazem wyeliminowania jego i wiernej mu „bandy rozbójników”. Obie, równie liczne armie stanęły naprzeciw siebie.

Bonaparte zsiadł z konia i zrobił dziesięć miarowych kroków w stronę królewskich oddziałów. Niski, drobny mężczyzna, samotny pomiędzy dwiema armiami. Nieuzbrojony. Bezbronny.

– Żołnierze piątego korpusu! – W nieruchomym powietrzu jego donośny głos bez trudu dotarł do oddziałów królewskich. – Czyżbyście mnie nie znali? Czy jest wśród was choć jeden, który pragnie zgładzić swojego cesarza? Jeśli tak, przepuśćcie go, pozwólcie mu to zrobić. Oto jestem!

Po tych słowach gwałtownym ruchem, który wyrwał westchnienia z gardeł żołnierzy po obu stronach linii demarkacyjnej, szeroko rozłożył poły prostego, szarego surduta, odsłaniając pierś.

Po chwili pełnej napięcia ciszy z obu stron rozległ się okrzyk:

– Vive l’Empereur! Vive l’Empereur!

Z tysięcznej armii w jednej chwili zrobiła się dwutysięczna. Bonaparte wsiadł na konia i z wysokości siodła zmierzył ją wzrokiem, a potem stanął w strzemionach.

Z powagą, bez słowa, wskazał ręką Paryż.

Świat zadrżał...

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Becket Hall, Romney Marsh

Po obiedzie Ainsley Becket usiadł w salonie w ulubionym fotelu i przysłuchiwał się rozmowie swych dorosłych już dzieci. Dyskutowały, oczywiście, o wyczynach Bonapartego w ciągu tych kilku tygodni, jakie upłynęły od opuszczenia przez niego Elby.

Ten temat dominował również po śniadaniu i lunchu. Co zrobi Bonaparte? Gdzie najpierw uderzy? Czy alianci powierzą główne dowództwo Żelaznemu Księciu? I czy Wellington zdoła pokonać człowieka, z którym, co istotne, nigdy nie zmierzył się w boju?

Ainsley przyglądał się dzieciom w zamyśleniu. Bardzo się od siebie różniły, ale nic w tym dziwnego. Siedmioro z nich adoptował.

Morgan była już żoną i matką, mieszkała pod Londynem w wiejskiej posiadłości swego męża, Ethana Tannera, księcia Aylesford, który całymi dniami przesiadywał w Ministerstwie Wojny.

Najstarszy syn, Chance, jak wynikało z listu, również wrócił do pracy w ministerstwie.

Ainsley pociągnął z kieliszka łyk brandy z poczuciem głębokiego, egoistycznego zadowolenia, że obaj służyli Koronie, nie narażając się na bitewne ryzyko, po czym zerknął ukradkiem na Spencera, bujającego na kolanie swego malutkiego synka Williama, i na Mariah Becket, która uśmiechała się do nich obu.

Czy Spencer zapragnie zostawić swą niewielką rodzinę, by znów wyruszyć na wojnę? Ainsley postanowił porozmawiać z nim na osobności i spróbować go przekonać, że wystarczająco zasłużył się dla kraju w Ameryce i teraz powinien skoncentrować się przede wszystkim na żonie, synku i drugim dziecku, które rosło już w łonie Mariah.

Eleonora i jej mąż Jack siedzieli obok siebie przy kominku. Eleonora trzymała na kolanach stertę paryskich gazet. Nie doczekała się jeszcze własnego dziecka i starannie ukrywała przed światem swój ból. Ainsley jednak widział cierpienie najstarszej córki.

Callie, najmłodsze dziecko Ainsleya, jedyne, jakie urodziła mu jego zmarła żona Isabella, kłóciła się zażarcie z Cortlandem, który stwierdził właśnie, że powinien kupić patent oficerski w formowanej pośpiesznie armii Wellingtona. Te zbierane na chybcika ochotnicze oddziały musiały stawić czoło cesarzowi Francuzów, bo większość regularnej, zaprawionej w bojach armii została wysłana do walki z Amerykanami. W obecnej chwili oddziały Napoleona dwukrotnie przewyższały liczebnie Anglików.

Courtland, solidny jak zawsze, prawdziwa opoka rodziny Becketów, doszedł do wniosku, że w tej sytuacji wstąpienie do wojska to jego święty obowiązek.

Dla siedemnastoletniej Callie nie ulegało jednak wątpliwości, że Courtland należał wyłącznie do niej.

– Court, ty i Jack macie tutaj aż nadto obowiązków – stwierdził Ainsley spokojnie. Nie musiał wyjaśniać, że chodziło o zapewnienie ochrony miejscowym przemytnikom. Courtland kiwnął głową, że zrozumiał, ale nie krył niechęci.

– Jestem pewien, że ty i Jacko doskonale dalibyście sobie radę bez nas. Zresztą, nie zabawilibyśmy długo. Dopadniemy Napoleonka i wsadzimy go za kratki w ciągu paru miesięcy, może nawet tygodni.

– Powiedziałeś: dopadniemy, Court? – odezwała się Callie, jak zawsze zdecydowana i stanowcza, co odróżniało ją od większości dobrze wychowanych młodych panien. – Popraw mnie, jeśli się mylę, tato, ale wydaje mi się, że to marszałek Ney obiecywał zdetronizowanemu obecnie królowi Ludwikowi, że przyprowadzi mu Bonapartego w kajdanach i postawi w żelaznej klatce u stóp tronu. – Uśmiechnęła się słodziutko do Courta. – Czy mówiłeś o tej samej klatce, Courtlandzie? Zauważ, że Ney znowu łasi się do Bonapartego jak piesek, kuli się na poduszce u jego stóp i liże mu buty na przeprosiny.

Mariah Becket parsknęła śmiechem i zabrała małego Williama z kolan męża.

– Załatwiła cię, Court. Mężczyźni! Robią wiele hałasu i składają mnóstwo obietnic. Spencer? Do zobaczenia na górze. I uprzedzam, że zdzielę cię książką w łeb, jeśli choćby przemknie ci przez myśl, żeby znowu odpowiedzieć na zew surm bojowych.

Wszyscy obecni zaczekali, aż Mariah opuści salon z dzieckiem na rękach, a potem ryknęli śmiechem, bawiąc się kosztem biednego Spencera.

– Krótko cię trzyma, co, stary? – zapytał Jack Eastwood z rozbawieniem, za co został natychmiast skarcony przez miłość swego życia. Wystarczyło jedno wymowne spojrzenie wyrazistych oczu. Morgan czy Mariah dałyby swoim mężom kuksańca pod żebra, ale drobnej, subtelnej damie Eleonorze wystarczyło spojrzenie, by jej Jack potulnie wymamrotał: – Wybacz, Spence.

– Nie ma sprawy. – Spencer podszedł do stolika z trunkami i nalał sobie kieliszek wina. – Sam wiem, że nie mogę jechać na wojnę. Podobnie jak wy dwaj. Ze względu na regularne rajdy Czarnego Ducha, a jeszcze bardziej na niepewność, gdzie następnym razem pokaże się nasz stary znajomy, Edmund Beales. Co będzie, jeśli zachowa się jak Talleyrand i zerwie porozumienie z państwami koalicji, podobnie jak opuścił Bonapartego po fiasku jego sierpniowej próby ucieczki z Elby? Bonaparte pewnie teraz za nim nie przepada.

Gdy padło nazwisko Edmunda Bealesa, w pokoju zapadła cisza. Ainsley, jak zwykle, wrócił pamięcią w przeszłość, do czasów, gdy uważał Edmunda za swego najlepszego przyjaciela i partnera. Zanim został przez niego zdradzony. Zanim Isabella zginęła z jego ręki. Zanim siedemnaście lat temu, po masakrze na wyspie, schronili się w Anglii, szukając bezpieczeństwa na odludnych trzęsawiskach Romney Marsh. Zanim dowiedzieli się, że Edmund pozostał przy życiu i tak głęboko wziął sobie do serca rady szalonego geniusza Machiavellego, że uwierzył, iż jego przeznaczeniem jest decydowanie o losach połowy świata. Zanim... zanim... zanim...

– To prawda. – Callie przerwała milczenie, żeby przegnać cień smutku z oczu taty. – Beales nie może zobaczyć żadnego z was, choć natknęliście się już na niego wszyscy przy tej czy innej okazji. Więc możesz się odprężyć, tato, żaden z twoich chłopców nie ucieknie na wojnę. Poza Rianem, oczywiście – dodała i jej śliczna twarz spochmurniała na wspomnienie pożegnania z bratem, który kilka tygodni temu odjechał z patentem oficerskim w kieszeni i z trudem skrywaną niecierpliwością.

– Nasz durny brat jest w gorącej wodzie kąpany i pewnie będzie chciał odgrywać bohatera – mruknął Spencer i potrząsnął głową. – Pozostaje tylko mieć nadzieję, że jego pułk będzie bez końca czekał w Belgii i nie postawi nawet stopy na francuskiej ziemi.

– Amen, Spencerze. Nadal nie mieści mi się w głowie, że Francuzi powitali Bonapartego z otwartymi ramionami, choć zaledwie rok temu go przeklinali – powiedziała Eleonora, kartkując leżącą na kolanach gazetę. – Posłuchajcie tytułów z „Moniteura”, pisma tak kiedyś lojalnego wobec cesarza. To numery z kilku ostatnich tygodni. Pomóż mi, kochanie, bo zsuwają mi się z kolan na podłogę.

Podała Jackowi część gazet i poprosiła, żeby zaczął od najstarszych.

– Z przyjemnością. Zaczniemy od tego. „Korsykański wilkołak wylądował w Cannes”.

– Właśnie, wilkołak – podkreśliła Eleonora. – A tu następny numer, wydany zaledwie w kilka dni po tamtym. „Tygrys pojawił się w Gap, wysłano przeciwko niemu wojsko i kariera żałosnego awanturnika zakończyła się w górach”. Napisali, że zginął!

Jack sięgnął po kolejną gazetę.

– I potem musieli to odszczekać. „W rzeczywistości ten piekielny zdrajca zdołał dotrzeć do Grenoble”.

Eleonora odczytała tytuł z późniejszego numeru.

– „Tyran dotarł do Lyonu, sparaliżowane grozą miasto nie podjęło próby oporu”. Tato, czy twoi agenci we Francji nie informowali przypadkiem, że Bonapartego powitały wiwaty i bukiety kwiatów?

Ainsley kiwnął głową.

– Chyba nie spodziewałaś się znaleźć prawdy w gazetach kontrolowanych przez rząd, Eleonoro? Wydaje mi się, że nauczyłem cię większej przenikliwości. Bądź tak dobra i przeczytaj resztę. To całkiem zabawna lektura, choć raczej z gatunku czarnego humoru.

Jack podniósł następne pismo, przebiegł je wzrokiem i uśmiechnął się ponuro.

– O, widzę, że nie ma już wilkołaka, tygrysa i tyrana, zaczynają pisać o nim po nazwisku. Wystarczyło tylko kilka dni. „Bonaparte szybkim marszem zmierza na północ, ale nigdy nie wejdzie do Paryża”.

– I ostatnie dwa. – Eleonora pokręciła głową. – „Jutro Napoleon stanie u naszych bram”. I wreszcie: „Jego Wysokość jest w Fontainebleau”. Jego Wysokość!? Co za hipokryci! Jeśli Francuzi z taką łatwością zmieniają skórę, to czy Bonaparte może spać spokojnie?

Ainsley dopił brandy i wstał, żeby wrócić do gabinetu i map, nad którymi ślęczał, odkąd usłyszał o ucieczce Bonapartego. Śledził na bieżąco trasę pochodu Napoleona, bo dzięki pieniądzom wiadomości z Francji napływały nieprzerwanie do Becket Hall. Trafnie przewidział, że pierwszym celem Bonapartego będzie Cannes. Teraz zwrócił oczy na północ, na okolice Brukseli. Logika wskazywała, że tam właśnie powinno dojść do starcia między Wellingtonem a cesarzem. Podzielił się już swymi przewidywaniami z Chance’em i Ethanem, ale nie miał specjalnej nadziei, że ich zwierzchnicy z Ministerstwa Wojny wezmą pod uwagę ostrzeżenia anonimowego człowieka.

A Rian – Boże miej go w swojej opiece – był już w Belgii.

– Remy pisał mi, że... – Ainsley nie musiał tłumaczyć córce, iż Remy był jego paryskim informatorem – ...zaraz po przybyciu do Paryża Bonaparte stanął na schodach swego pałacu, popatrzył na spokojne miasto i powiedział: „Pozwolili mi wejść, tak jak pozwolili innym odejść”. To odpowiedź na twoje pytanie, Eleonoro. Ten człowiek ma pełną świadomość, że jego władza wisi na włosku. A to oznacza, że bardzo niedługo wymaszeruje z Paryża, by zmierzyć się z państwami koalicji, nie będzie czekał, aż po niego przyjdą. Musi udowodnić, że nadal jest najpotężniejszym człowiekiem w Europie.

Courtland, który ślęczał godzinami nad tymi samymi doniesieniami i mapami co Ainsley, sprzeciwił się.

– Rosjanie i Austriacy nie zdążą dołączyć do nas przed końcem lipca, a ani Anglicy, ani Prusacy nie są tacy głupi, żeby zetrzeć się z Bonapartem przed zgromadzeniem się wszystkich wojsk sprzymierzonych.

Ainsley uśmiechnął się pobłażliwie.

– Nie twórz optymistycznych scenariuszy, Court, świat nie dostosuje się do twoich nadziei. Staraj się myśleć takimi kategoriami jak nieprzyjaciel. Czy mógłbyś podać lepszy powód, by Bonaparte wyruszył natychmiast? Jego żołnierze łakną zwycięstwa Małego Kaprala w znoszonym, szarym uniformie, nawet gdyby miał ruszyć do boju z mniejszą armią, niżby tego pragnął. A on z pewnością nie chce, by pierwsza bitwa była akcją defensywną i rozegrała się na francuskiej ziemi. Nie, Bonaparte jest przede wszystkim żołnierzem. Wojna została wypowiedziana przez koalicję, ale to on przejmie inicjatywę i zaatakuje. Gdyby tylko ci głupcy z Ministerstwa Wojny to zrozumieli!

– Módlmy się, aby tak się stało, tato. Więc... więc Rian może być bliższy pierwszej w swym życiu bitwy, niż nam się zdawało? – zapytała Eleonora i wsunęła rękę w dłoń Jacka.

– Przeklęta dziewczyna!

Wszystkie głowy zwróciły się w stronę Mariah, która stanęła w drzwiach z twarzą zaczerwienioną z gniewu, ściskając w ręku pęk jasnoblond włosów. Wyciągnęła rękę przed siebie i potrząsnęła nią ze złością.

Ainsley spojrzał na włosy i po plecach przebiegł mu lodowaty dreszcz.

– Fanny?

Mariah kiwnęła głową, nie mogła wydobyć z siebie głosu. Poprzedniego wieczora Fanny Becket skarżyła się podczas obiadu na ból głowy, wcześniej wstała od stołu i odeszła do swojego pokoju.

– Kilka razy pukałam dzisiaj do jej drzwi, ale nie doczekałam się odpowiedzi. Wiesz, jaka ona jest. Od wyjazdu Riana chodziła nadąsana, więc postanowiłam... postanowiłyśmy z Eleonorą pozwolić jej zostać na górze, dopóki głód nie zmusi jej do zejścia na dół. Ale co za dużo, to niezdrowo, więc dziś wieczorem zażądałam klucza i... i nie znalazłam jej w pokoju.

Callie odwróciła się na krześle i zapytała:

– Uciekła? Zostawiła list?

– Nie musiała – stwierdził Ainsley i usiadł ciężko, nagle przytłoczony ciężarem swych lat. – Wszyscy wiemy, dokąd pojechała twoja siostra.

ROZDZIAŁ DRUGI

Fanny Becket schowała się u wylotu cuchnącej alejki prowadzącej na nabrzeże, na którym panował gorączkowy ruch. W zapadającym zmroku kłębili się tam żołnierze i konie w oczekiwaniu na rozkaz wejścia na pokład. Nerwowo dotknęła palcami gad, swojego specjalnie spreparowanego zęba aligatora zawieszonego na szyi na złotym łańcuszku. Odette, jej stara niania, a zarazem kapłanka voodoo, nalegała, by wszyscy Becketowie zawsze nosili talizmany.

Odette każdej wiosny odnawiała ochronną magię każdego z gad, więc czyż Fanny mogła zostawić tak potężną broń przeciw złemu loa i wrogim duchom, wybierając się na wojnę?

Dobry Boże, pomyślała, wybierała się na wojnę!

Jechała przez całą noc i cały dzień, by dotrzeć do Dover, zanim doścignie ją pościg i odstawi z powrotem do domu, ale już od dwóch godzin tkwiła w tej uliczce i nie wiedziała, co dalej. Musiała przebyć kanał La Manche i dostać się do Ostendy, skąd prowadziła droga w głąb lądu, do Brukseli.

Do Riana.

Jej klacz, Molly, stała posłusznie za swoją panią i trącała od czasu do czasu pyskiem jej szyję, prosząc o poczęstunek. Fanny w roztargnieniu sięgnęła do kieszeni kurtki Riana, wyłowiła ostatni kawałek zabranej z domu marchewki i podała klaczy.

Jej plan był szaleństwem, musiała to teraz przyznać, spoglądając na wałęsających się wszędzie wokół żołnierzy, ale desperackie czasy wymagały desperackich czynów. W końcu Rian powiedział jej przecież, że była ładna, nawet jeśli z niej kpił, nawet jeśli udawał, że kochał ją jak siostrę, choć nie łączyły ich więzy krwi.

Ale zawsze byli razem, jak daleko Fanny sięgała pamięcią. Od dnia, w którym jako trzyletnia dziewczynka klęczała obok mamy w ładnym, bielutkim kościółku na wyspie, ksiądz wziął do rąk kielich, a mama pochyliła głowę i trzykrotnie uderzyła się pięścią w piersi, po razie przy każdym dzwonku u ołtarza.

Po trzecim dzwonku zaczęły wszędzie wokół wybuchać pociski armatnie, Fanny zadarła głowę do góry i zobaczyła nad sobą błękitne niebo i kawałeczki dachu sypiące się na nich jak krople deszczu, a zaraz potem mama popchnęła ją na podłogę i nakryła własnym ciałem.

Tam, na wpół zgniecioną ciałem martwej matki, znalazł ją potem mężczyzna, który po przyjeździe do Anglii przybrał nazwisko Ainsley Becket. Nie tylko ona zdołała przeżyć atak hiszpańskich piratów, wśród ocalonych był również Rian. Oraz trzy kobiety, które mieszkały obecnie w Becket Village.

Jednak pozostałe matki wraz ze swymi dziećmi oraz czwórką maluchów osieroconych tego dnia przetrwały tylko po to, by w kilka miesięcy później zginąć podczas najazdu Edmunda Bealesa na wyspę.

Piraci. Rozbójnicy. Ciepły, biały piasek i czyste, błękitne wody. Śmierć. Wszędzie śmierć.

Fanny niewiele pamiętała. Tylko matkę, bijącą się w piersi, dach spadający im na głowy... i Riana. Starszy zaledwie o kilka lat chłopiec zawsze trwał przy niej, trzymał ją za rękę, chronił, a tego ostatniego dnia objął ją chudymi ramionkami i zaniósł w gęstwinę drzew, daleko od zdradzieckiego Bealesa.

Ona również była gotowa na wszystko, by go chronić.

Poprawiła kolorowy szal, pod którym ukryła barbarzyńsko skrócone jasne włosy, i skontrolowała, czy poły płaszcza zasłaniały zgniecioną spódnicę, narzuconą na bryczesy, kiedy dotarła do Dover.

– Nie idź za mną, Molly. – Klacz pochyliła głowę, jakby zrozumiała.

Fanny wyszła z cienia i podeszła do szczupłego chłopca w szkarłatnym mundurze 13 Pułku Kawalerii. Wybrała go ze względu na młodość i wzrost.

– Odpływacie dzisiaj, przystojniaku? – zapytała i obeszła dookoła chłopca. Zmusiła tym manewrem młodzika, by odwrócił się tyłem do grupy żołnierzy z jego pułku, którzy odpoczywali po wyczerpującej żegludze z Cove, podczas której ich okręt został uszkodzony i musiał zawinąć do Dover, aby dokonać napraw i uzupełnić zaopatrzenie, zanim popłynie w ślad za dwoma pozostałymi do Ostendy.

To było niewiarygodne szczęście – Odette powiedziałaby, że dobry omen – iż Fanny natrafiła tutaj, w tym zatłoczonym porcie, na żołnierzy z 13 Pułku. Z regimentu Riana – regimentu cudownych, dzielnych Irlandczyków z County Cork i okolic. Rian uznał za stosowne walczyć w szeregach Irlandczyków, choć z Irlandią łączyło go tylko pochodzenie i imię.

Chłopak, do którego zwróciła się Fanny, był jeszcze niemal dzieckiem. Spuścił głowę i przełknął z trudem, jabłko Adama na jego szyi podskoczyło niemal do samej brody.

– Tak, panienko. Przegonimy Napoleonka gdzie pieprz rośnie, dostanie, na co zasłużył.

Fanny zmierzyła go wzrokiem. Tak, odpowiedni, pomyślała. Był od niej wyższy najwyżej o kilka cali.

– Niech cię Bóg błogosławi, chłopcze – powiedziała śpiewnie. – Może chciałbyś zabrać coś ze sobą? Ostatni pocałunek od wdzięcznej dziewczyny z County Clare? Albo i coś więcej niż pocałunek?

Młodziutki żołnierz rozejrzał się dokoła i zwilżył językiem wargi.

– Nie mogę uwierzyć, że proponujesz mi coś takiego za darmo?

Fanny uśmiechnęła się.

– Za kogo ty mnie bierzesz, dzieciaku? Za jedną z upadłych kobiet? – Podniosła rękę i pogłaskała go po brzoskwiniowym policzku, na którym dopiero zaczął pojawiać się pierwszy puszek. – Żaden dzielny żołnierz nie powinien iść do boju, zanim nie pozna dziewczyny, prawda?

– Ja już poznałem – zapewnił żołnierzyk, zaczerwieniony po uszy. – Poznałem mnóstwo dziewczyn. – Jedną rękę zacisnął na karabinie, a drugą objął łokieć Fanny, która zręcznie złapała jego wierzchowca za uzdę i pozwoliła chłopcu poprowadzić się w głąb zaułka, czyli dokładnie tam, gdzie chciała się z nim znaleźć. – Ale musimy się pośpieszyć, żeby starszy sierżant nie zauważył mojej nieobecności, jasne?

I dość obcesowo popchnął Fanny na wilgotny, ceglany mur. Trzymając ją mocno jedną ręką, drugą oparł karabin o ścianę, żeby rozpiąć bryczesy.

To jej ułatwiło zadanie. Zamknęła oczy, wyszeptała krótkie „Tak mi przykro”, wyciągnęła z kieszeni płaszcza pistolet i z całej siły uderzyła żołnierzyka w skroń.

Fanny, choć młoda i smukła, była wysoka jak na dziewczynę i wyjątkowo silna. Ugięła się tylko trochę pod ciężarem bezwładnego chłopca, ale zaciągnęła go w głąb uliczki i delikatnie ułożyła na ziemi.

W pięć minut później ponownie wyłoniła się z zaułka, ale tym razem prowadziła za uzdę Molly oraz czarnego wierzchowca i miała na sobie szkarłatny mundur z białym pasem na ukos, a na ramieniu karabin. Przy nieprzytomnym chłopcu zostawiła małą sakiewkę oraz parę spodni i koszulę, żeby miał co na siebie włożyć, kiedy się ocknie.

Trzymając się pomiędzy dwoma końmi i nie podnosząc głowy, dołączyła do grupy mężczyzn, którzy szykowali się już do wejścia na pokład. Przemknęło jej przez myśl, że może właśnie ocaliła życie młodego Irlandczyka, natomiast o własnym losie nawet nie pomyślała.

Czekała na nią Ostenda, czekała Bruksela.

Czekał i Rian, choć sam jeszcze o tym nie wiedział.

ROZDZIAŁ TRZECI

Rian Becket siedział samotnie przy stojącym na uboczu stoliku w niewielkim zajeździe w rejonie, którego nazwa brzmiała jakoś podobnie do Scendelbeck. Górny guzik jego munduru był rozpięty, a wilgotne, ciemne, nieco zbyt długie włosy opadły na czoło, sięgając niemal do intensywnie niebieskich, zmęczonych oczu.

Wojna sprowadzała się, jak dotąd, do niekończących się parad w prażącym słońcu lub ulewnym deszczu, sporo czasu poświęcali opiece nad końmi, nieco mniej piciu i zdecydowanie zbyt wiele na bezproduktywne siedzenie i czekanie.

Ale przynajmniej zobaczył człowieka, którego nie udało mu się ujrzeć w ubiegłym roku w Londynie, bo książę Wellington osobiście przeprowadził tego dnia inspekcję ich pułku. Towarzyszyli mu książę orański, książę de Berri, diuk brunszwicki i marszałek polowy Blücher, przez którego podobno pół Londynu leżało pijane pod stołem podczas sierpniowego, przedwczesnego jak się okazało, świętowania zawarcia pokoju.

– Porucznik Rian Becket?

Rian podniósł oczy na wysokiego mężczyznę, który podszedł do jego stolika. Zdążył już nawet do połowy unieść się z krzesła na wypadek, gdyby rozmówca nosił mundur. Ale nie tylko nie nosił wojskowego uniformu, ale wyglądało na to, że w ubraniu, które miał na sobie, przespał niejedną noc. Rian opadł na krzesło, oparł plecy o oparcie i gestem wskazał przybyszowi miejsce naprzeciw siebie.

– Poczęstowałbym pana winem – mruknął, wskazując stojącą przed nim ciemnoniebieską butelkę – ale, jak pan widzi, osuszyłem ją do dna. Zna pan moje nazwisko. Proszę podać swoje, a potem możemy zamówić następną butelczynę.

Płowowłosy łazęga – naprawdę wyglądał na łazęgę! – uśmiechnął się, usiadł i wyciągnął rękę do Riana.

– Valentine Clement, panie Becket, do usług. Jack Eastwood napisał do mnie, żebym...

– Jack? Cholera jasna! – zaklął Rian, ignorując wyciągniętą dłoń nieznajomego. – Mojemu szwagrowi wydaje się najwyraźniej, że potrzebuję niańki. Uprzejmie dziękuję, ale nie. I jeśli chciał mnie pan prosić o posadę ordynansa, Clement, to powinien pan najpierw doprowadzić się do porządku, zanim stanął pan przede mną.

Mężczyzna cofnął dłoń, a w jego orzechowych oczach rozbłysło rozbawienie.

– Tysiąckrotnie przepraszam, poruczniku Becket. Poinformuję pańskiego szwagra o tej jakże uprzejmej odmowie. – Odsunął krzesło, wstał z lekkim uśmiechem na ustach i skłonił się z zadziwiającą gracją jak na łazęgę. – Życzę miłego dnia, sir.

Rian zamówił następną butelkę, dręczony niejasnym poczuciem, że chyba popełnił błąd. Wino przyniósł mu do stolika nie właściciel gospody, ale jeden z wyższych rangą oficerów 13 Pułku Lekkich Dragonów. Przyniósł również drugi kieliszek, najwyraźniej dla siebie.

– Proszę siedzieć, poruczniku. Ta konwersacja była dziwnie krótka – zauważył kapitan Moray. Odkorkował butelkę i nalał do obu kieliszków nadspodziewanie dobrego wina. – Czego chciał jego lordowska mość? Powiedział może, co się dzieje z Bonapartem?

Rian poczuł lekki skurcz żołądka i popatrzył na starszego mężczyznę z poczuciem, że chyba wolałby nie usłyszeć tego, co Moray miał mu do powiedzenia.

– Jego lordowska mość? Nie myli się pan? Jego lordowska mość?

Moray kiwnął głową, przełknął potężny łyk wina i odstawił kieliszek.

– Nienawidzę tego czekania, Becket. Jeszcze jedna taka przeklęta parada, a wszyscy będziemy podkuwać konie w chwili, gdy Bonaparte wymierzy w nas swoje działa. I tak, Becket, to był jego lordowska mość. Valentine Clement we własnej osobie. Lord Brede. Nie widziałem go od dawna i bez wątpienia nie powinienem zdradzać jego tożsamości, ale to był on, jestem tego pewien. Wielki, cholerny Brede we własnej osobie!

Rian przeczesał palcami włosy, poczuł się nagle okropnie młody i głupi.

– No więc... A niech to wszyscy diabli! – Odchylił się w krześle dodał z niesmakiem: – Właśnie odmówiłem przyjęcia go na ordynansa. I kazałem mu się wykąpać, bo śmierdział. Cholera, cholera, cholera!

Moray ryknął tak głośnym śmiechem, że głowy wszystkich obecnych zwróciły się w ich kierunku.

– Wyszczekany młokos! Ale on znał pana nazwisko, prawda? Brede do jeden z najbliższych, najbardziej zaufanych ludzi Wellingtona, jest z nim od zawsze. Potrafi wśliznąć się wszędzie i zawsze wie, co w trawie piszczy. Podobno trzy dni temu pił przez całą noc z Napoleonem w Wersalu, a potem do rana flirtował z co ładniejszymi mam’selles. A pan nie zaszczycił go swoją uwagą! Masz jaja, człowieku, muszę przyznać. To zasługuje, moim zdaniem, na kolejną butelczynę. – Odchylił się w krześle i pstryknął palcami na barmankę.

Rian pił w milczeniu i wymyślał sobie w duchu od arogantów. Mąż Elly napisał list, przysłał do niego lorda Brede. Jack nigdy nie mówił zbyt wiele o tym, czym się dawniej zajmował, ale wszyscy wiedzieli, że między innymi działał jako szpieg na Półwyspie Iberyjskim. Podobnie jak Brede.

– Ten człowiek... Brede... wyglądał na śmiertelnie zmęczonego, prawda? – zwrócił się Rian do kapitana. – Pewnie widział rzeczy, których ja wolałbym nie oglądać. Myślałem, że to będzie jakoś... inaczej. Lepiej. Szlachetniej.

Moray podniósł głowę i popatrzył na Riana ponad stołem.

– Szlachetniej? – Język mu się trochę plątał, bo nie była to ani pierwsza, ani nawet druga butelka wina, jaką osuszył tego wieczora. – No to bardzo się myliłeś, mój chłopcze. Nie powinieneś wystawiać nosa z domu, idealisto. Zapomnij o marzeniach. Jeśli tego nie zrobisz, zginiesz. Zapamiętaj moje słowa.

– Zapomnę o marzeniach, jeśli trzeba. Chcę walczyć, kapitanie Moray – najeżył się Rian. – Jestem w tym cholernie dobry.

Kapitan uśmiechnął się, a potem jego głowa opadła, jakby wyślizgnęła mu się z rąk.

– Muszę przyznać, że jeździsz konno jak sam diabeł. Ścinasz szablą słomkę w biegu i nigdy nie chybiasz. Ale słoma to nie ludzkie ciało, chłopcze, a twój wspaniały, lekkonogi wierzchowiec prawdopodobnie zostanie zastrzelony podczas pierwszej szarży. Jak będziesz brodzić po kolana we krwi i w błocie, potykając się o poszarpanych na kawałki kolegów, z którymi piłeś poprzedniej nocy, a żabojady runą na ciebie z krzykiem, wtedy zobaczymy, na ile jesteś dobry. Dosyć! Jezu, jak ja tego nienawidzę... nienawidzę. Za dużo czekania... za dużo czasu na myślenie... na wspominanie... Przeklęty Bonaparte...

ROZDZIAŁ CZWARTY

Fanny siedziała oparta plecami o surowe deski ładowni niewielkiego statku i nie dawała się sztormowi. Molly, przywiązana do haka podobnie jak pozostałych sześćdziesiąt pięć koni stłoczonych w ciasnej przestrzeni, ciągle próbowała trącać pyskiem ramię swojej pani, jej ogromne brązowe oczy były szeroko otwarte i pełne przerażenia.

– Wszystko w porządku, Molly – mruczała Fanny, głaszcząc aksamitne chrapy klaczy. – To nic, tylko trochę wiatru i deszczu.

Oczy same jej się zamykały, ale nie przestawała uspokajać Molly, natomiast czarny koń stojący obok stawał się coraz bardziej niespokojny, przewracał przekrwionymi oczami i rzucał łbem, próbując zerwać się z uwięzi i uciec z tej mrocznej nory, a najlepiej w ogóle ze statku.

– Shamusie Reilly! Zapanuj nad swoim koniem, zanim zarazi paniką pozostałe. Bo jak nie, to tak ci zleję ten kościsty tyłek, aż poopadają ci podwiązki!

– Tak jest, sir! – zawołała Fanny i zerwała się na równe nogi.

– I nie mów do mnie sir, na Boga! Dla ciebie jestem starszym sierżantem Hartem, szczeniaku!

– Tak jest, sir... to znaczy: starszy sierżancie Hart! – poprawiła się szybko Fanny, zirytowana własnym błędem. Wyciągnęła z kieszeni spodni zmięty szal, którym zaledwie trzy godziny temu owinęła głowę i przewiązała nim wybałuszone, oszalałe ze strachu oczy ogiera, przemawiając łagodnie do przerażonego zwierzęcia.

– Dobra robota, szeregowy Reilly – stwierdził starszy sierżant. – Widzieliście, chłopcy? Zasłońcie też swoim, żeby się uspokoiły, wszyscy. Ruszać się!

Fanny odwróciła się plecami do starszego sierżanta i odruchowo wymamrotała krótkie podziękowanie. Dopiero potem zadała sobie pytanie, czy w ogóle powinna się odzywać.

Chyba nie, bo starszy sierżant stanowczo za bardzo się nią interesował.

Może wykrył jej oszustwo?

Była wysoka, równie wysoka jak prawdziwy Shamus Reilly. Nierówno ostrzyżone włosy związała na karku zwyczajną czarną tasiemką. Piersi również nie mogły jej zdradzić, ponieważ natura poskąpiła swoich łask w tej dziedzinie, obdarzywszy w dwójnasób jej siostrę Morgan.

– Szeregowy Reilly.

Fanny wyprężyła się w pozycji na baczność.

– Tak jest, starszy sierżancie!

– Ile masz lat, dzieciaku? Piętnaście?

– Nie, starszy sierżancie! – zaprzeczyła z oburzeniem Fanny, która skończyła już dwadzieścia lat. Liczyła, że zostanie to uznane za urazę chłopca, który nie musiał jeszcze golić zarostu. – W grudniu będę miał siedemnaście!

– Marny z ciebie kłamca, szeregowy Reilly. Nie chcę dzieciaków w swoim oddziale. Ale Bóg mi świadkiem, że cholernie potrzebuję ludzi. Każdego mężczyzny, jakiego tylko mogę mieć. Także i ciebie. Chryste! Siedemnaście lat, trzymaj mnie cioteczko Nellie. Następnym razem dadzą mi oseski przy piersi.

– Tak jest, sir... starszy sierżancie!

Kiedy dotarli do Ostendy, Fanny zdążyła przekonać samą siebie, że była bezpieczna.

Myliła się.

– Szeregowy Reilly!

Czego znowu chciał ten człowiek? Fanny miała ochotę podnieść oczy do nieba, gdy usłyszała tuż przy sobie głos Harta. Zrównał swojego wierzchowca z jej koniem, gdy tylko wyjechali z miasta. Czy ten człowiek nie miał nic lepszego do roboty, niż ją prześladować? I to wtedy, gdy wreszcie uwierzyła, że jest bezpieczna, anonimowa, niemal niewidzialna?

– Starszy sierżancie!

– Teraz możemy swobodniej porozmawiać. Kogo ścigasz, szeregowy Reilly? Brata? Kochanka? Ojca swego nienarodzonego dziecka?

– Sir? – Fanny wpatrywała się wprost przed siebie, chociaż poczuła się tak, jakby jej serce wypadło z piersi i potoczyło się po brukowanej kocimi łbami drodze wprost pod kopyta Molly.

– Starszy sierżancie, do diabła! Zaprzeczanie nic nie da, szeregowy Reilly. Masz przed sobą człowieka doświadczonego, który nie takie rzeczy już widział w przeszłości.

Fanny przełknęła z trudem, nagle całkiem zaschło jej w ustach.

– Tak... tak jest, starszy sierżancie.

– Kogo ścigasz, szeregowy?

– Wolę nie mówić, starszy sierżancie.

– Słuchaj, dziewczyno, na tym właśnie polega twój błąd. Ja cię nie proszę o odpowiedź. To nie jest przyjacielska pogawędka, zrozumiano?

Fanny uniosła podbródek.

– On nie wie, że za nim pojechałam. To nie jego wina, sir.

– Starszy sierżancie! Musisz mieć strasznie zakuty łeb, szeregowy Reilly, skoro nie możesz zapamiętać nawet takiego drobiazgu. Takiego ważnego drobiazgu. Będziesz trzymać się na osobności, sypiać z końmi i trzymać gębę na kłódkę, nawet jeśli moi ludzie uznają cię przez to za idiotę. Czy popełniliby poważny błąd, szeregowy Reilly, gdyby tak pomyśleli?

– Nie, starszy sierżancie – odparła Fanny, szybko mrugając powiekami, żeby powstrzymać napływające do oczu łzy. – Szukam porucznika Riana Becketa, oficera 13 Pułku Kawalerii, starszy sierżancie. Mojego brata.

Starszy sierżant Hart potarł ręką czerwoną twarz.

– Brata, tak? Przynajmniej nie masz bachora w brzuchu, dobre i to. Dzięki, Najświętsza Panienko. Ale brat nie podziękuje ci za to, że za nim pogoniłaś, szeregowy Reilly. Mężczyzna lubi czuć się mężczyzną, panem siebie.

Fanny żałośnie kiwnęła głową. To, co w zaciszu własnej sypialni wydawało jej się znakomitym planem, teraz jawiło się jako pomysł głupi i niemożliwy do zrealizowania. W momencie, kiedy stanęła w pełnym świetle, a jeśli wierzyć starszemu sierżantowi Hartowi, to już w ciemnościach okrętowej ładowni jej maskarada rozwiała się jak poranna mgła nad Romney Marsh w słoneczny, sierpniowy dzień.

– On jest już tutaj od pewnego czasu, sir – powiedziała Fanny, rezygnując z prób udawania żołnierza. – Czy pan wie, gdzie może być?

– Założę się, że w rejonie zwanym Scendelbeck. Nie podnoś głowy i nie odzywaj się, to wkrótce go spotkasz. Ale nie chciałbym być w twojej skórze, dziewczyno, kiedy brat cię zobaczy...

Rian obserwował lorda Uxbridge, wracającego po całodziennej inspekcji swoich oddziałów. Wyglądał dokładnie jak bohater z jego młodzieńczych marzeń, z czasów, gdy Rian po raz pierwszy zaczął myśleć o żołnierce. Nie można było oderwać oczu od szkarłatnego, szytego na miarę munduru i ciemnych, falujących nad czołem włosów, od lśniących w słońcu epoletów i wspaniałego wierzchowca, który wysoko podnosił nogi, stąpając dumnie, jakby szczycił się tym, że nosi na grzbiecie tak przystojnego mężczyznę.

Podobno Wellington bez entuzjazmu powierzył Uxbridge’owi dowodzenie kawalerią, jak słyszał Rian, ponieważ raziło go jego upodobanie do elegancji i chęć błyszczenia, ale Żelazny Książę nie miał właściwie wyboru, ponieważ Uxbridge był najlepszym generałem kawalerii w całej brytyjskiej armii.

– Czy pan wie, że ten nasz lord uciekł jakiś czas temu ze szwagierką Wellingtona? – rozległ się tuż obok Riana przeciągły głos. – Oczywiście wybuchł potężny skandal, którego książę dotąd nie wybaczył naszemu pięknemu lowelasowi. Tylko swym talentom na polu bitwy Uxbridge zawdzięcza to, że nie gnije teraz w Londynie, nie mając do roboty nic poza przymiarkami u krawca.

Rian niechętnie odwrócił głowę i spojrzał na lorda Brede, który nonszalancko opierał się o kamienny murek otaczający kompletnie stratowane pole pszenicy. Hrabia wyglądał nie lepiej niż przed kilkoma dniami; może nawet gorzej. Jednak w jego znużonych orzechowych oczach nadal błyszczały te same iskierki rozbawienia co w gospodzie, gdy go odprawił.

Rian zeskoczył z murku na ziemię i skłonił się.

– Proszę przyjąć moje przeprosiny, milordzie. To alkohol przemawiał przeze mnie.

– Alkohol i młodość. – Valentine Clement uśmiechnął się i przesunął beznamiętnym, leniwym spojrzeniem po zgrabnej sylwetce Riana. Czy on sam był kiedyś równie młody i pełen zapału? Może przed Talaverą, Albuerą, Salamanką i pozostałymi bitwami. Do licha, tak bardzo chciał, żeby już było po wszystkim, a tymczasem czekało ich kolejne starcie z wielkim, starym Bonapartem. – Znalazł pan już ordynansa? Chyba tak, bo ten szkarłatny kubraczek jest doskonale wyprasowany i lśni czystością. Nie zastanawiał się pan nigdy, Becket, jakim znakomitym celem jest taka barwa? No, ale na paradzie wyglądacie wszyscy niezwykle... elegancko.

Rian, bardzo jeszcze młody i porywczy, w nagłym przypływie zuchwałości wskazał ręką wyszargany, obszerny płaszcz lorda, jego niepozorną białą koszulę i luźne spodnie.

– Lepsza jest nierzucająca się w oczy bura szarość polnej myszy... albo domowego szczura?

– Czasami tak, poruczniku, czasami lepsza – wycedził przeciągle Brede. Przesunął cygaro w kącik ust, potarł zapałką o polny kamień i spoglądając na Riana spod spadających na brwi jasnobrązowych włosów, przytknął płomień do końca cygara. Było w tym człowieku coś zimnego, pomimo pozornej swobody. Najwyraźniej Valentine Clement, lord Brede, szpieg i abnegat, źle znosił głupotę. – Wkrótce ruszamy.

– Ruszamy? – Rian starał się utrzymać równy, spokojny ton głosu. – Przypuszczam, że pan wie dokąd.

Brede powiódł spojrzeniem po zmordowanych, spoconych jak myszy żołnierzach, którzy po komendzie „rozejść się” zarzucili karabiny na ramiona i powlekli się w poszukiwaniu jakiegokolwiek skrawka równej ziemi czy płaskiego kamienia, na którym mogliby odpocząć po kolejnym dniu maszerowania w pełnym słońcu.

– Za mną – rzucił i zręcznie przeskoczył przez murek. Ruszył w stronę pasa drzew wyznaczających granicę stratowanego pola pszenicy, nie oglądając się za siebie. Nie miał wątpliwości, że młody Becket za nim podąży.

Rian obejrzał się najpierw za siebie, a gdy kapitan Moray puścił do niego oko, starannie poprawił szablę i dopiero potem wskoczył na mur, przerzucił nogi na drugą stronę i poszedł za człowiekiem, za którym nie przepadał. Zapewne dlatego, że tamten już niejednokrotnie się sprawdził, podczas gdy Rian miał jeszcze sporo do udowodnienia.

Szli przez obóz, wzdłuż równej linii niewielkich białych namiotów. Minęli ogniska, przy których gotowano posiłek, i wreszcie znaleźli się wśród drzew. Dopiero wtedy Brede odwrócił się w stronę Riana i znowu poddał go chłodnej, badawczej obserwacji.

– Jeśli nie ma mi pan nic do powiedzenia, to... – zaczął Rian, ale lord przerwał mu ruchem ręki.

Zaciągnął się głęboko cygarem, wypuścił strumień błękitnego dymu i powiedział wreszcie to, co miał do powiedzenia. Poczucie, że ma się wobec kogoś dług wdzięczności, to coś okropnego. Nawet wobec Jacka, który uratował mu życie. I to nie raz, ale dwukrotnie. Valentine nie zamierzał jednak trzymać tego ładniutkiego chłopca w puchowym kokonie. Każdy mężczyzna ma prawo się sprawdzić.

– Jack zapewnia mnie w liście, że ma pan po kolei w głowie, potrafi jeździć na wszystkim, co ma cztery nogi, a czasem i mniej, umie strzelać i posługiwać się tym ślicznym ostrzem, które wisi u pasa pana starannie wyprasowanego mundurka. Zna pan również swoje miejsce, jak twierdzi mój stary przyjaciel, i potrafi pan dochować tajemnicy. Teraz proszę posłuchać. Widział pan dzisiaj Uxbridge’a, Becket. Można by pomyśleć, że to goguś i bawidamek, ale radzę trzymać się jak najbliżej niego. On doskonale wie, po co się tutaj znalazł, w głębi serca jest twardy jak skała. Do jutra dotrą tutaj Pułki Jedenasty, Dwunasty, reszta Trzynastego, Szesnasty i Dwudziesty Trzeci. W przeważającej części to lekka dragonia. Będziecie manewrowali bez końca na pobliskich polach, osiem, może nawet dziesięć godzin dziennie, dopóki Uxbridge nie będzie usatysfakcjonowany. A potem, Becket, proszę wykorzystywać każdą chwilę na wypoczynek. Niech pan śpi, ile się tylko da. I da koniowi odpocząć. Niech pan zachowuje trzeźwość, najada się do syta i pilnuje, by zawsze mieć suche pończochy – wilgotne najlepiej wieszać wokół szyi, w ten sposób szybko wysychają. Proszę tylko nie zgubić zapasowej pary, na litość boską! Jeśli odparzy pan stopy, nie będzie z pana żadnego pożytku. Kiedy następnym razem stąd wyruszycie, Becket, to już na pole bitwy.

Krew szybciej popłynęła w żyłach Riana.

– Kiedy? Gdzie?

Brede uśmiechnął się. Rian nadal miał trudności z pogodzeniem zaniedbanego wyglądu i inteligencji bijącej z przenikliwych orzechowych oczu.

– Domyślam się, że gdzieś w okolicach Quatre Bras lub Ligny, ale tego jeszcze nikt nie wie. Na razie. Mam nadzieję, że decyzja zapadnie, zanim sporządzę swój ostateczny raport. Teraz proszę posłuchać uważnie. Nikt z nas nie jest już w stanie powstrzymać zbliżającej się bitwy. Koalicja do tego nie dopuści, Napoleon nie zdoła uniknąć walki. Ale mogę pana stąd zabrać.

– Jack pana o to prosił?

Brede uśmiechnął się.

– Nie. Ale mu bardzo na panu zależy, a mnie zależy na nim. I mam wystarczające wpływy, by załatwić panu przeniesienie do sztabu Wellingtona. Książę potrzebuje dobrych ludzi, bo Pakenham i wielu innych zostało posiekanych na kawałki w Nowym Orleanie podczas tej bezsensownej wojny.

Rian kiwnął głową.

– Mój brat Spencer walczył pod Moraviantown. Twierdzi, że to nie była chwalebna bitwa.

Brede puścił tę uwagę mimo uszu. Musiał przed zmrokiem zdążyć jeszcze w kilka miejsc.

– Jego wysokość nie chowa się za plecami innych, więc będąc przy nim, nie uniknie pan niebezpieczeństwa. Ale w wojnie można walczyć na różne sposoby, Becket. Można zmierzyć się z przeciwnikiem na polu bitwy albo zmagać się na umysły. – Wyjął z ust cygaro i przyjrzał się jego rozżarzonemu końcowi. Pod drzewami zaczynał już zapadać zmrok, słońce chyliło się ku zachodowi i wkrótce miało zniknąć za horyzontem. – Tylko raz składam panu taką propozycję, Rianie Becket. I wyłącznie ze względu na starego przyjaciela, który wyświadczył mi niejedną przysługę na półwyspie. Jak pan słusznie zauważył, nie jestem niańką.

– Dziękuję, milordzie – powiedział Rian i skłonił się. – Czuję się, oczywiście, zaszczycony.

– Tylko dureń nie czułby się zaszczycony. – Brede uśmiechnął się znowu. – Wrócę tu za dwa dni, bo mam jeszcze pewne sprawy do załatwienia, sprawy, które nie mają z panem nic wspólnego. Spotkamy się w poniedziałek, dokładnie w tym miejscu, koło południa. Będę miał ze sobą przydział dla pana. Ma pan być gotów do drogi albo odjadę bez pana. Zrozumiano?

Rian otworzył usta, by odpowiedzieć, ale Brede odwrócił się już od niego i odszedł. Z gracją wskoczył na smukłego srokatego siwka, który czekał na polu pszenicy w odległości najwyżej dziesięciu kroków, trzymany za uzdę przez... samego kapitana Moraya.