Perłowa Dama - Aleksandra Polak - ebook
Opis

Perłowa Dama” WCIĄGNIE CIĘ W ŚWIAT GWIAZD I DEMONÓW, CYRKOWYCH SZTUCZEK I MIŁOŚCI.

Magiczny cyrk powraca.  Ciemność znów atakuje. Takiego obrotu wydarzeń nikt się nie spodziewał!

Alicja walczy o przetrwanie w mrocznych podziemiach Hadesu, gdzie brat Hadriana, Tristan, staje się jej jedynym sprzymierzeńcem. Gdy dziewczyna w końcu ucieka, okazuje się to początkiem niebezpiecznych przygód. W nadziei na złamanie klątwy ciążącej nad braćmi, Circus Lumos wyruszają w daleką drogę i odkrywają sekrety potężnych magów. Pomiędzy Alicją i Tristanem nawiązuje się nić sympatii i życie dziewczyny kolejny raz przewróci się do góry nogami.

Jak potoczą się dalej losy cyrku? Co wydarzy się między Alicją a Tristanem? Kim jest tytułowa Perłowa Dama? Sięgnij po książkę i wyrusz w podróż z cyrkową trupą świateł i cieni.

 

CZYTELNICY O PIERWSZY TOMIE CIRCUS LUMOS:

Czytanie Króla Kier zaczęłam z wielkim sentymentem, ponieważ Alicja do bólu przypominała mnie ze szkolnych lat. Następnie wkroczyła magia wraz z klimatyczną aurą nieziemskiego cyrku i wtedy... ta książka porwała mnie do reszty!

Maja Kłodawska, Maja K.

 

Lektura obowiązkowa dla miłośników Darów Anioła, Cyrku Nocy oraz… Mean Girls. Król Kier to nowa przygoda, tajemnicza magia, historia doprawiona nastoletnim życiem i miłością nie z tej ziemi! Nie mogę się doczekać następnego tomu.

Paweł Dębowski, P42

 

Połączenie magii i romansu, skąpane w niesamowitym klimacie cyrku, potrafi przyprawić o szybsze bicie serca. Wejdź i zatrać się w Circus Lumos.

Zuzanna Burkowska, Kulturalna Szafa

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 461

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Copyright ‌© ‌Aleksandra Polak, 2018

Copyright ‌© ‌Wydawnictwo Poznańskie sp.z o.o., ‌2018

Redaktor prowadząca: ‌Milena Buszkiewicz

Redakcja: Dawid Wiktorski

Korekta: ‌Joanna ‌Pawłowska

Projekt typograficzny, składi łamanie: ‌Klaudia ‌Kumala

Projekt ‌graficzny okładkii stron ‌tytułowych: ‌FecitStudio

Fotografia na okładce: © ‌Serge Aubert | fotolia.com

© ‌Romolo Tavani | ‌shutterstock.com

Konwersja publikacji ‌do wersji elektronicznej: Dariusz ‌Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie ‌okładki książkiw internecie.

Wydanie ‌elektroniczne 2018

ISBN978-83-7976-913-1

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa ‌Poznańskiego sp.z o.o.

ul. Fredry ‌8, ‌61-701 Poznań

tel.: 61 ‌853-99-10

fax: ‌61 853-80-75

[email protected]

www.czwartastrona.pl

Czasami najtrudniej ‌jest ‌uwierzyć w prawdę.

Carlos Ruiz Zafón

„Pałac ‌Północy”

W tej sekundzie, ‌przysięgam, jesteśmy ‌jednym z nieskończonością.

Charlie ‌Kelmeckis

Z filmu ‌„Charlie”

Dla Rodzicówi Babci oraz ‌wszystkich moich ‌Przyjaciół, którzy swoimi równie ‌magicznymi sercami zainspirowali wielu ‌przyjaciół Alicji.

Zapewne ‌bez nich ‌trudne czasy stałyby się ‌znacznie ‌trudniejsze, ‌ciemne lochy Hadesu ‌dużo ciemniejsze,a gwiazdy ukryłyby się ‌zawstydzone tym smutnym ‌światem.

Prawda – to ‌niepozorne, krótkie ‌słowo ‌potrafi wszczynać ‌wojnyi burzyć ‌domy. Przekonałam sięo tym, stojącw zrujnowanym ‌korytarzu domu Circus ‌Lumos, wpatrując sięw przesiąkniętą ‌krwią szatę Okulusai zrujnowane ‌ściany jego wieżyczki.

W końcu ‌poznałam ‌wszystkie sekrety magów ‌ukrywających się ‌pod maskami tajemnici odsłoniłam ‌wszystkie sekrety podziemia Hadesu. ‌Prawda potrafi ‌nas zmienić. ‌Zmienia nas też miłość,a kierując ‌się nią, dopuszczamy ‌się czynów złychi dobrych. Walczyłamu boku ‌Hadriana, bo go kochałam, ‌całym sercemi całą sobą, szczerzei bezgranicznie. ‌Konrad, ‌kryjąc ‌się ‌pod szatą miłości ‌złeji zachłannej, ‌zdradził Circus Lumos. Okulusz miłości ‌ukrywał przed ‌nami ‌wiele rzeczy, ‌dusząc sięw ciasnej ‌celi ‌swojego serca. I kierując się właśnie miłością –zachłanną, ciemną i zmienioną w zatruwającą wszechświat nienawiść – Książę Cieni chciał złączyć niebo i piekło.

Choć ciągle czekaliśmy na ostateczne starcie światła i cienia, wierzyłam, że to blask zwycięży tę bitwę. Cóż innego mogłam zrobić? Widziałam światło w ciemnościach Hadesu i mimo że czasem podejrzewałam się o to, że oszalałam, chyba miałam rację. Wszyscy powtarzali, że to w tobie, Hadrianie, jest blask, że to ty dostałeś magię jasną, a Tristan utonął we własnej ciemności. Ja i w nim widziałam światło i zamierzałam o nie walczyć. Czy można kochać dwóch chłopaków naraz?

Puknij się w głowę – powtarzałam samej sobie.

Ale chyba jednak rzeczywiście okazało się to możliwe.

1

– Stoję w zupełnie pustym salonie i czuję zapach starego, spróchniałego drewna – mówił Hadrian, powoli przeżuwając czekoladowe ciastko. – Wszystko za każdym razem jest takie samo. Jestem pewien, że to dom, w którym mieszkaliśmy z Circus Lumos, gdy byłem jeszcze mały. W Szwajcarii. W tym śnie zawsze czuję obecność Okulusa na strychu i ruszam, żeby go odnaleźć. Jest bardzo ciemno, a ja mijam puste pokoje. W domu pali się tylko lampa naftowa. Widzę pajęczyny na suficie i pokruszony tynk. Wdrapuję się na strych, nagle dzwoni telefon. Wszystko się urywa.

Opowiadał mi ten sen wiele razy, lecz oboje nie wiedzieliśmy, co oznacza i dlaczego śni mu się niemal każdej nocy. Hadrian wiele razy nerwowo wiercił się na łóżku, po czym budził się zlany potem i zdezorientowany, a ja mogłam tylko go przytulić i zapewnić, że wszystko jest w porządku. Wtedy nie wiedzieliśmy jeszcze, jak ważna jest ta wizja, że wcale nie jest snem, lecz odebranym Hadrianowi wspomnieniem, które obnaża kłamstwa i sekrety jego najbliższych.

Przed naszymi oczami majaczyły niewyraźne znaki, a dzień, w którym Circus Lumos runął jak domek z kart, nadchodził niczym ciemne chmury, lecz my odwracaliśmy wzrok, przekonując samych siebie, że rozciąga się przed nami przejrzyste niebo. Jednak nim dotarłam do tego momentu w moim życiu, musiałam poradzić sobie z wieloma innymi, które wymagały ode mnie dużo więcej niż wszystko, co do tej pory przeszłam.

Spędziłam w Hadesie niemal dwa tygodnie, a dokładnie trzynaście dni, pięć godzin i trzydzieści dwie minuty. Liczenie umykających dni szybko stało się moim ulubionym zajęciem w ciemnej celi. Miałam przy sobie skórzany zegarek kupiony kilka lat wcześniej na pchlim targu i błagałam wszystkie siły wyższe, by bateria mnie nie zawiodła. Tym samym moją codzienną rutyną stało się układanie pod jedną ze ścian kamyczków w rzędzie, które symbolizowały kolejne dwadzieścia cztery godziny przeżyte w Hadesie. Słowo „przeżyte” było tutaj kluczowe, bo już pierwszej nocy domyślałam się, że moje życie w najciemniejszym miejscu świata wisi na włosku.

Tak też właśnie było, jednak przyznaję, że kolejny raz zostałam zaskoczona. Ci, których nazywałam przyjaciółmi, wbili mi przysłowiowy nóż w plecy, zaś ci, których mogłam nazwać wrogami, podali mi pomocną dłoń. Nie opuszczało mnie wrażenie, że los specjalnie zepchnął mnie do Hadesu, bym zrozumiała kilka zawiłych prawd życia.

Nauczyłam się, że ludzi nie można osądzać po pozorach, i choć spałam na zimnej, kamiennej podłodze, a moją toaletą była wydrążona dziura, to nawet w Hadesie dostrzegłam przebłysk światła. Grupa złych magów, którzy oddali swoje życie cieniom, miała jednak tyle historii, ilu członków. Chcieli, by świat zaszedł ciemnością, jednak nawet w mrocznym Hadesie nie było to tak proste.

Wpatrywanie się w minutnik pomogło mi przetrwać długie godziny w upiornych podziemiach, lecz uciekłam dzięki przedmiotowi, który nagle po prostu znalazł się przy mnie. Pierwszej nocy w mojej celi, wykończona rozmyślaniem o Hadrianie i Circus Lumos, w końcu położyłam się niepewnie na szorstkich kamieniach, a za poduszkę posłużyły mi własne dłonie. Dopiero po chwili zorientowałam się, że coś kłuje mnie w bok, i przesunęłam się o kilka centymetrów, przekonana, że to jeden z kamyków. Ale ból nie znikał. Podniosłam się poirytowana i przejechałam dłonią po podłodze, i odkryłam, że w tym miejscu nie było nic. Niepewnie włożyłam rękę do kieszeni bluzy i aż otworzyłam szerzej oczy, gdy wyjęłam z niej małą, błyszczącą fiolkę. Wspomnienie żegnającego się ze mną Hadriana wciskającego w moje dłonie esencję swojej mocy, uderzyło we mnie całą swoją siłą. Byłam pewna, że nie zabrałam fiolki z domu. Przemierzając las z Amelią i walcząc u boku Circus Lumos na starym dworcu, przeklinałam się w myślach, że zapomniałam o tym bezcennym flakoniku. Jak nagle znalazł się w mojej kieszeni? Jeszcze nigdy nie byłam tak zdezorientowana.

Zadrżałam na myśl, że ten mały przedmiot mógł ocalić Dianie życie. Dlaczego dopiero teraz pojawił się w mojej kieszeni?!

Musiałam zacisnąć dłoń – zaczęłam trząść się tak bardzo, że jeszcze chwila i upuściłabym fiolkę, i po moim wspomnieniu Hadriana i jedynym asie w rękawie zostałyby jedynie szklane okruchy.

Wzięłam kilka głębokich oddechów i kolejny raz spojrzałam na buteleczkę. Zirytowana stwierdziłam, że nawet nie wiem, jak mogłabym skorzystać z substancji. Zażyć w ostatniej chwili, nim Książę Cieni upiecze mnie na ruszcie? Podać Tristanowi, żeby wybić mu z głowy tak koszmarne pomysły jak porwanie mnie? Westchnęłam zrezygnowana i kolejny raz opadłam na zimną podłogę, a sen szybko skradł moje myśli. Wtedy jeszcze tego nie wiedziałam, lecz ta malutka fiolka naprawdę była moim kluczem do wolności.

Obudziły mnie odgłosy z korytarza. Tristan z impetem otworzył kamienne drzwi. Szarpnął klamką tak mocno, że ta aż wydała serię zgrzytów. W ostatniej chwili schowałam fiolkę do kieszeni, lecz brat Hadriana i tak rzucił mi podejrzliwe spojrzenie. Nie uraczywszy mnie ani jednym słowem, postawił na podłodze tacę z jedzeniem. Gdy zamykał drzwi, odważyłam się zapytać:

– Strasznie tu ciemno. Nie… nie mogłabym dostać lampki?

Rzucił mi ostre spojrzenie. Odpowiedział jednak mężczyzna, który zupełnie nagle pojawił się za plecami Tristana:

– Następnym razem wynajmiemy naszym więźniom pokój w hotelu – warknął, a mnie na jego widok aż przeszedł dreszcz. Nieznajomy był niezwykle chudy i wysoki, wyższy od Tristana o co najmniej dwie głowy. Całe jego ciało zdobiły czarne tatuaże w kształcie węży, które poruszały się leniwie co kilka sekund.

– A łazienka? – zapytałam, wlepiając wzrok w Tristana, by nie pozostawić wątpliwości, że to do niego kieruję skargi dotyczące jakości mojego lokum.

– Tam masz łazienkę – odpowiedział ponownie wysoki mężczyzna, wskazując kąt pomieszczenia. – Rusz się – powiedział do Tristana, a gdy ten odsunął się w głąb korytarza, znikając mi z pola widzenia, z hukiem zatrzasnął drzwi i znów pozostałam sama.

Nieprzenikniona ciemność z sekundy na sekundę coraz bardziej mnie przerażała. To był gęsty mrok piekieł, który oplatał mnie swoimi mackami. Czułam, że ktoś czai się za moimi plecami. Moje dłonie zaczęły się pocić, oddech stał się płytki i urywany. Czułam w celi czyjąś obecność i obracałam się nerwowo wokół własnej osi, by upewnić się, że lada moment nie rzucą się na mnie potwory Hadesu. Zrobiło mi się duszno i w końcu usiadłam, próbując odeprzeć wszystkie demoniczne zjawy. Uspokoiłam oddech i myśli, zamknęłam mocno oczy i niczym dziecko w ciemnym pokoju wmawiałam sobie, że wszystko będzie dobrze.

Powoli uniosłam powieki, jednak piekło wcale nie zniknęło. Pod sufitem zaiskrzyły tysiące par krwistoczerwonych ślepi. Wszystkie wpatrywały się we mnie wygłodniałe, a celę wypełnił złowieszczy syk. Krzyknęłam głośno, jakby w nadziei, że spłoszę demony. Fiolka w mojej kieszeni zaświeciła mocniej i gdy mrugnęłam, demonów już nie było. Przywarłam jeszcze mocniej do ściany i objęłam nogi spoconymi ramionami. Odetchnęłam głęboko, ni to w uldze, ni to w przerażeniu. Roztrzęsiona uważnie obserwowałam pomieszczenie, aż w końcu poddałam się i zasnęłam. Śniłam o głębokiej wodzie, pożarach, w których iskrzyły ślepia demonów, i wybudzałam się co kilkanaście minut w panice, by sprawdzić, czy ciągle jestem w jednym kawałku.

Kolejnej wizyty doczekałam się wieczorem. Drzwi uchyliły się powoli i w półśnie dostrzegłam twarz Tristana. Moje zmęczone oczy straciły na chwilę ostrość widzenia i w rysach Tristana dostrzegłam odbicie Hadriana, zupełnie jakby moje wszystkie pragnienia zmaterializowały się w podziemiach Hadesu, by wbić mi ostrze w serce. Gdy Tristan uniósł wzrok, od razu doszłam do siebie i usiadłam. Dostałam kilka kawałków kurczaka i ziemniaki, które natychmiast wpakowałam do ust.

Tristan oparł się o ścianę i przyglądał mi się podejrzliwie, a ja w duchu błagałam go, żeby wyszedł, bo jego okrutne podobieństwo do Hadriana zabierało mi siły, które postanowiłam w sobie zebrać, by przetrwać ten koszmar. Nagle zrobił kilka kroków w moim kierunku, a ja zamarłam z pełnymi ustami. Tristan trzymał ręce za plecami. Moje serce zaczęło bić jak szalone i już miałam wypuścić talerz z rąk, by chwycić flakonik z mocą Hadriana, kiedy chłopak powoli postawił przede mną dzban wody.

– Popij, bo jeszcze się zakrztusisz – mruknął. Zorientowałam się, że były to jego pierwsze słowa do mnie, odkąd mnie porwał.

– Pomyślałby kto, że tak cię to obchodzi. – Wzięłam łyk wody. – Jedzenie jest zimne.

– Poproszę Samiego, żeby następnym razem to on przyniósł ci posiłek. Myślę, że wtedy kurczak będzie piekielnie gorący. Nie wiem, czy będziesz z tego zadowolona.

– Sami?

– Ten z tatuażami. – Wyszedł, z impetem trzaskając drzwiami, by kilka minut później znów się w nich pojawić, tym razem z drugą osobą za swoimi plecami. Widząc ciemną sylwetkę w długim płaszczu, przeżyłam atak paniki, że to Książę Cieni przyszedł na pogawędkę, lecz chwilę później mój strach zamienił się w zaskoczenie.

– Chodź, udało mi się przekonać Tristana, że potrzebujesz normalnej toalety – powiedziała wróżka Dalia, odgarniając z ramion swoje długie, czarne włosy. Choć, jak szybko się o tym przekonałam, Książę Cieni nie pokazywał się na korytarzach nawet własnego przybytku, to w cieniu chowało się wiele znajomych twarzy.

– Co ona tu robi?! – krzyknęłam z niedowierzaniem.

– Mieszka? – odpowiedział Tristan.

– Od początku o wszystkim wiedziałaś?!

– O czym wiedziałam? – odparła spokojnie Dalia, niewiele robiąc sobie z mojego wzburzenia.

– O tym, że spotykam się z Hadrianem! Że walczy przeciw Hadesowi! Cały czas sama na niego polowałaś!

– Posłuchaj – powiedziała, a w jej głosie usłyszałam lekką irytację – ja na nikogo nie poluję. Jestem wolnym strzelcem i tak się składa, że akurat spędzam parę miesięcy w Hadesie.

– To brzmi, jakbyś przyjechała tu na rajskie wakacje.

– Mówiłem, że to głupi pomysł. Chodźmy już – wtrącił Tristan.

– Daję ci ostatnią szansę. Możesz iść ze mną i skorzystać z łazienki w moim pokoju albo gnić tu dalej – powiedziała wróżka i utkwiła we mnie wyczekujące spojrzenie. Tym razem jej twarz była nienaturalnie blada, a czarna farba, którą wymalowała się ostatnim razem, gdy spotkałyśmy się w budce na plaży, zniknęła. Odniosłam wrażenie, że kobiecie przybyło zmarszczek, że wyglądała na zmęczoną i słabą. Jej ruchy były wolne i wyważone, jednak brakowało im tej posągowej majestatyczności, którą wcześniej raziła ofiary swoich złowieszczych wróżb. Może i ona znalazła się tu wbrew własnej woli?

– Idę, idę – powiedziałam, przełykając ostatni kawałek kurczaka. – Ruszyłam w stronę Dalii, lecz Tristan nagle zastąpił mi drogę.

– Będziesz iść z pochyloną głową – rozkazał surowo. – Masz na nikogo nie patrzeć. Nie robić żadnych niepotrzebnych ruchów i kroków. A jeśli spróbujesz uciec, wrzucę cię do takiej celi, że ta wyda ci się luksusowym hotelem, zrozumiano?

Pokiwałam głową.

– Za mną – zarządziła Dalia i pierwszy raz przekroczyłam próg mojego więzienia, wchodząc w podziemne korytarze. Cuchnęły zgnilizną, a co kilka kroków w ścianie odznaczały się drzwi identyczne jak te prowadzące do mojej celi. Cień przywarł do nich, wijąc się i kotłując. Nie mogłam oprzeć się pokusie i gdy Tristan skręcił, a ja zostałam sama z Dalią, w końcu uniosłam głowę. Zobaczyłam na ścianie lampy w kształcie czaszek, z których ust i pustych oczodołów wyzierało chłodne światło. Wolałam nie wiedzieć, jak czaszki się tu znalazły. Korytarz wieńczyły wąskie schody prowadzące w górę Hadesu, którymi po chwili zaczęłyśmy się wspinać.

Prowadziły w sam środek podziemnego siedliska, gdzie rozciągało się dużo obszerniejsze pomieszczenie. Na podłodze leżały zardzewiałe łańcuchy. Moja noga zaplątała się w jeden z nich, potrącając kawałek ukruszonej, szarej kości. Słyszałam ten sam syk, co w mojej celi, i wyczułam w pobliżu obecność kilku osób, jednak nie rozglądałam się, mając w pamięci wytyczne Tristana.

Chwilę później znów zagłębiłyśmy się w kamienne korytarze, aż w końcu stanęłyśmy przed drzwiami, które Dalia otworzyła ogromnym kluczem.

Czarne, ozdobne meble zlewały się w całość z ciemnymi, kamiennymi ścianami. Światło ogromnego żyrandola zwisającego z wysokiego sufitu wydawało się docierać tylko do połowy wysokości pokoju, pozostawiając wąskie łóżko i nocną szafkę w niemal zupełnej ciemności. Po przeciwległej stronie pokoju dostrzegłam biurko i krzesło o niezwykle wysokim oparciu, z którego zwisało kilka peleryn i sukienek. Na samym środku blatu stała kryształowa kula, a obok niej stare, zniszczone skrzypce.

– Moja jedyna rozrywka – wyjaśniła Dalia, zatrzaskując drzwi.

– Myślałam, że w wolnych chwilach straszysz ludzi swoimi przepowiedniami.

– Przymusowy urlop. Tu masz ręcznik. – Rzuciła w moją stronę granatowy kawałek spranego materiału, jednocześnie wskazując drzwiczki obok biurka. Choć dostałam tylko małą, bezzapachową kostkę mydła i wiadro z gorącą wodą, to spędziłam w łazience dobre pół godziny.

Gdy w końcu owinęłam się sztywnym ręcznikiem, ten wydał mi się najcudowniejszą tkaniną na świecie.

Spojrzałam w okrągłe lustro wiszące tak wysoko, że aż musiałam stanąć na palcach, by dojrzeć swoją twarz. O dziwo nie wyglądałam tragicznie – spodziewałam się ujrzeć szare wory pod oczami, ziemistą cerę i zadrapania po walce, jednak moja skóra, choć wysuszona, nie wyglądała najgorzej, a rany już niemal się zagoiły. Gdy przeczesywałam włosy dłonią, Dalia ponaglająco zapukała do drzwi.

– Już wychodzę! – krzyknęłam i zaczęłam wciągać na siebie ubrania.

– Pospiesz się, to nie łaźnia.

– Jest w porównaniu z moją łazienką – zażartowałam i niechętnie wróciłam do pokoju wróżki. – Nadal nie mogę uwierzyć, że należysz do Hadesu.

– Już wspominałam, jestem wolnym strzelcem. – Dalia westchnęła, opierając się o biurko i wpatrując się w kryształową kulę.

– Co masz z nimi wspólnego, skoro jesteś wolnym strzelcem? Ja nie chciałabym tu przebywać, nawet gdyby płacili ciężarówkami złota.

– Ja też jestem związana z tą historią, Alicjo. Może nawet bardziej, niż bym sobie tego życzyła. Znałam matkę Hadriana i Tristana, gdy jeszcze była w ciąży. To ja odkryłam, że Felicja nosi dwójkę dzieci. Przepowiedziałam, że urodzą się bliźniaki, a Laurenty jest od tego momentu przekonany, że moja moc jest powiązana z braćmi i ciążącą nad nimi klątwą.

– Widzisz w tej kuli, który z nich wygra? – zapytałam słabo.

Dalia utkwiła wzrok w kuli, przez chwilę pozwalając błądzić swojemu spojrzeniu. Westchnęła, jakby myśląc nad odpowiedzią.

– Nie – odparła, a ja poczułam, że kamień spada mi z serca. – Niestety nie potrafię tego przewidzieć, ku niezadowoleniu całego Hadesu. Czas już wracać, Alicjo – dodała, wciąż stojąc przed biurkiem i nie spuszczając wzroku z kryształowej kuli. Podeszłam bliżej i stanęłam obok wróżki. Opuszkami palców musnęłam struny skrzypiec, a one wydały ciche, ponure jęknięcie.

– Hadrian powiedział mi kiedyś, że tylko nieliczni i najbardziej utalentowani magicy potrafią czytać z kryształowej kuli.

– Dokładnie tak. Ja jestem tylko oszukującą naiwnych uliczną wróżką.

– Chcesz powiedzieć, że ty też tego nie potrafisz?

– Z wielkim trudem, jednak Laurenty jest przekonany, że mogę wszystko, i każe mi tu siedzieć, żebym codziennie wypatrywała przyszłości Hadriana i Tristana. Poza twoją nową przyjaciółką, Stellą, i Okulusem mało kto potrafi wyczytać coś z kuli. Sama zobacz, to tylko kłęby ciemnego dymu.

– Tak, Stella… Poczekaj, ojciec Hadriana i Tristana też tu jest?!

– Za dużo pytań, Alicjo. Odprowadzę cię.

– Ale…

– Już!

Przez twarz wróżki przebiegł cień irytacji, więc szybko wyszłam z pokoju. Dalia prowadziła mnie bez słowa, zatopiona w myślach. Po ciepłej kąpieli korytarze Hadesu wydały mi się jeszcze zimniejsze, a moje wilgotne włosy chłonęły lodowate powietrze.

Nagle Dalia położyła dłoń na moim ramieniu.

– Poczekaj tu. Tylko nigdzie się nie ruszaj, zrozumiano?

Przytaknęłam bez słowa.

Dalia wróciła do swojego pokoju, a ja zostałam na korytarzu sama i zdezorientowana. Nie chciałam tkwić wśród demonicznego mroku, jednak nie zdążyłam nawet zaprotestować. Przysunęłam się do ściany, lecz gdy dotknęłam dłonią zimnego kamienia, ten rozżarzył się i zaskwierczał, a w szczelinie obok zaświeciły pomarańczowe oczy, złowieszcze i odrażające. Odsunęłam się i podeszłam do przeciwległej ściany, a wtedy wyłoniła się z niej smuga gęstego mroku. Demon zawirował i stanął przede mną, ukazując swoje zgniłożółte ślepia. Gdy otworzył paszczę, ujrzałam ostre jak brzytwy kły i uciekłam bliżej oświetlonej komnaty. Odejdź – myślałam, ściskając kieszeń. Demon wówczas jakby stracił mną zainteresowanie i rozpłynął się w ciemności. Stałam tam przez kilka sekund, kiedy usłyszałam głosy dobiegające z komnaty z łańcuchami. Dobiegały do mnie tylko stłumione, pojedyncze słowa.

– I co teraz zrobi?

– Czeka, aż on się załamie i przestanie myśleć o walce. Wtedy wyjdzie z cienia.

– I to ma być dobra strategia?

– Najwyraźniej najlepsza.

– To słowa Eryn czy twoje?

Powoli zbliżyłam się aż do samego końca korytarza i ukryłam się w ciemnym zakamarku, do którego nie dochodziło światło czaszek. Wyciągnęłam szyję i udało mi się dojrzeć dwie osoby. Blondyna z włosami sięgającymi pasa widziałam po raz pierwszy, obok stał Ignis. Mimowolnie przypomniałam sobie słowa Hadriana, że chłopak, zanim wkroczył do Hadesu, był przyjacielem Diany. Wspomnienie jej okrutnej i zupełnie bezsensownej śmierci spłynęło po moich policzkach w dwóch łzach.

Eryn. Słyszałam to imię już drugi raz. Okulus z pewnością wypowiedział je na starym dworcu. Znów odniosłam wrażenie, że w otaczającej nas rzeczywistości brakuje wielu elementów układanki. Trzymałam ich zaledwie garść, a do całego obrazka brakowało jeszcze tysiąca. Po kryjomu liczyłam, że może właśnie tutaj znajdę kilka brakujących elementów.

– Masz, tobie bardziej się przyda. – Dalia bezszelestnie wyłoniła się z mroku i rzuciła w moją stronę koc.

– Dziękuję – odparłam zaskoczona, nerwowo wyskakując z cienia, by nie pomyślała, że szpieguję. – Chociaż nie wiem, czy długo go poużywam. Zanim… Zanim zniknę.

– Pamiętasz, którą kartę dostałaś oprócz króla kier?

– Waleta. I trójkę pik, symbol…

– Chaosu i ciemności.

– To się akurat sprawdziło. – Zaśmiałam się nerwowo.

– Trójka pik to zła karta, ale nie karta śmierci. Dlatego przestań się trząść i czekaj na swojego króla kier, aż cię stąd wyciągnie. A teraz się pospiesz, bo obie będziemy miały kłopoty.

Kiedy dotarłam do celi, Dalia jeszcze przez chwilę wpatrywała się we mnie, po czym zatrzasnęła drzwi. Znów zostałam sama. Jeszcze raz przeczesałam włosy palcami, czekając, aż moje oczy przyzwyczają się do ciemności. Broniłam się przed paniką, smutkiem i wizją, że już nigdy nie zobaczę słońca. Starałam się nie snuć scenariuszy, że odmęt ślepi demonów będzie ostatnim, co ujrzę na tym świecie, i znów usiadłam w kącie celi. Moje plecy tętniły tępym, przeszywającym bólem od twardego, wyboistego oparcia. Zaburczało mi w brzuchu, zesztywniał mi kark i rozbolała głowa. Czułam się coraz gorzej.

Gdy próbowałam znaleźć pod zimną ścianą jak najwygodniejszą pozycję, dostrzegłam w pokoju coś bardzo dziwnego. W ścianie naprzeciwko mnie, tej z drzwiami, widziałam smugę światła, której wcześniej tam nie było. Podniosłam się i podbiegłam w jej kierunku. Z przyspieszonym biciem serca dotykałam szczeliny. Nie mogłam w to uwierzyć. Drzwi były uchylone na mniej niż centymetr, a rygiel zamka utknął między kamieniami.

Dalia nie domknęła celi.

2

Nie byłam pewna, czy mój zmęczony umysł nie płata mi okrutnego figla.

Gdy usłyszałam za drzwiami przyspieszone kroki, aż podskoczyłam ze strachu i usiadłam pod przeciwległą ścianą, by w razie czego udawać, że nie mam zielonego pojęcia o szczelinie. Miałam nadzieję, że Tristan nie przyjdzie życzyć mi dobrej nocy. Czekałam i choć nie łudziłam się, że wszyscy pójdą spać, to miałam chwilę, by przemyśleć sytuację.

Skuliłam się pod ścianą i pozwoliłam myślom swobodnie przelatywać przez moją głowę. Jeśli zdecydowałabym się wyjść, nie miałam pojęcia, w którym kierunku iść. Znałam drogę tylko do komnaty Dalii. W każdej chwili mogłam trafić do komnaty Księcia Cieni, prosto w jego szpony. Domyślałam się, że wyjście musi znajdować się na najwyższym piętrze. Zastanawiał mnie też brak strażników przy celach. Czyżby ucieczka z Hadesu była niemożliwa? Jeśli tak, to dlaczego Dalia zostawiła drzwi otwarte?

Tak wiele dylematów. Iść albo nie iść – oto jest pytanie.

Dochodziła jedenasta. Trochę się uspokoiłam. Gdy wskazówki mojego zegarka wskazały drugą, poczułam, że czas podjąć decyzję. Jeszcze raz podeszłam do drzwi. Zamknęłam oczy i wzięłam głęboki wdech. Część mnie chciała zostać i rozwikłać zagadki Hadesu i Okulusa, jednak przeważył mój instynkt przetrwania i strach przed nieznanym. Zaufałam słowom Dalii, że trójka pik nie jest kartą śmierci.

Ucieczka nie była jednak tak prosta, jak mi się wydawało. Drzwi nie chciały przesunąć się nawet o milimetr, a ja już zachłannie łapałam powietrze. Oparłam się o ścianę, by odetchnąć, a kilka sekund później popchnęłam drzwi z nową energią. Prawie krzyknęłam z ekscytacji, kiedy nieznacznie się ruszyły. Przeklinając w myślach grube ściany lochów, pchnęłam znowu, a metalowy rygiel zarył w kamienną ścianę, wpadając w zagłębienie między kamieniami.

Przeszył mnie zimny dreszcz. Przeraziłam się, że rano zostanę przyłapana na gorącym uczynku, i ogarnęła mnie panika. Miałam wrażenie, że ściany celi się kurczą, a czas przyspieszył i za kilka sekund świt nadejdzie wraz z wściekłością Tristana. Wyjęłam z kieszeni bluzy fiolkę, by odczytać godzinę na zegarku. Kiedy blask rozjaśnił celę, kamienie otaczające rygiel zaczęły powoli się wykruszać.

– Niemożliwe… – szepnęłam i przybliżyłam naczynie do zamka. Kamienie kruszyły się powoli, lecz nieprzerwanie, a im bliżej znajdowała się buteleczka, tym więcej kamiennych okruchów spadało na ziemię. Ostatni raz popchnęłam drzwi.

Chyba jeszcze nigdy w życiu nie przewróciłam się z takim impetem i robiąc tyle hałasu. Nie spodziewałam się, że drzwi ustąpią tak łatwo, i upadłam, zahaczając stopą o tacę po posiłku.

Zamarłam, nasłuchując, czy ktoś nie biegnie już do lochów, lecz korytarz wypełniała tylko głucha cisza. Spojrzałam zaniepokojona na czaszki. Miałam wrażenie, że obserwują każdy mój ruch. To zmobilizowało mnie do jak najszybszej ucieczki.

Podniosłam się i niepewnym krokiem ruszyłam przed siebie. Nie miałam pojęcia, co zrobię, jeśli na kogoś wpadnę. Wiedziałam, że jeśli zostanę przyłapana, to nie pomoże mi nawet fiolka. Powoli i najciszej jak umiałam zaczęłam wdrapywać się po schodach, aż w końcu znalazłam się w niewielkim pomieszczeniu, przez które jeszcze niedawno prowadziła mnie Dalia. Odchodziło stąd sześć korytarzy i od razu odrzuciłam ten, którym wróżka zaprowadziła mnie do swojego pokoju – był wąski, ciemny i prowadził w dół. Wybrałam ten najbardziej stromy, gdzie Ignis wcześniej zniknął ze swoim towarzyszem. Liczyłam, że kierowali się do wyjścia, a przynajmniej na wyższą kondygnację.

Podziemie ogarnął spokój nocy i miałam nadzieję, że wszyscy wojownicy chrapią już w swoich mrocznych, gotyckich komnatach.

Nawet moje chaotyczne i niepewne kroki zdradzały, że nie mam prawa włóczyć się po tych korytarzach. Z nerwów aż trzęsły mi się ręce. Ściany zbliżały się do siebie, zakręcając to w prawo, to w lewo. Szybko pożałowałam wyboru tej drogi. Jeśli ktoś nadszedłby z naprzeciwka, stanęłabym z nim twarzą w twarz niczym głupia sarna, która wychodzi na spotkanie myśliwemu.

Byłam już gotowa zawrócić, kiedy nagle korytarz rozszerzył się za kolejnym zakrętem, a przed moimi oczami pojawiły się strome schody. Podekscytowana wbiegłam na pierwsze stopnie i już miałam złapać za poręcz, kiedy zauważyłam, że wieńczy ją zatrważająco realistycznie wyrzeźbiona w kamieniu głowa kobry. Wzdrygnęłam się na myśl, że prawie włożyłam palce w jej rozchylony pysk, i już miałam pokonywać kolejne stopnie, kiedy oczy zwierzęcia zapłonęły słabym blaskiem i zaczęły poruszać się w każdą stronę, zupełnie jakby gad ożył i próbował dojrzeć coś w ciemnym korytarzu. Żołądek podszedł mi do gardła. Otrzeźwił mnie zimny pot spływający po moim czole i wręcz wystrzeliłam w górę schodów. Byłam pewna, że poręcz zaraz się poruszy, a kobra zatruje mnie swoim śmiercionośnym jadem, lecz na szczęście nic takiego się nie stało. Znalazłam się w ogromnym, wysokim pomieszczeniu przedzielonym dwoma rzędami surowych, odrapanych kolumn.

Nie zdążyłam nawet się rozejrzeć, bo instynktownie wskoczyłam za jedną z kolumn, zaalarmowana głosami dobiegającymi z przeciwległego końca pomieszczenia. Choć echo kroków niosło się wszędzie, to wiedziałam, że wojownicy Hadesu zaraz przejdą tuż obok mnie.

Pomieszczenie oświetlały pochodnie, rzucając pomarańczową łunę, dużo przyjemniejszą i mocniejszą niż mętny blask czaszek.

Delikatnie wychyliłam się zza filaru i od razu ich zobaczyłam. Kobieta i mężczyzna, oboje w pelerynach, które ciągnęły się za nimi i z pewnością zbierały cały kurz z podłóg Hadesu. Kaptury skrywały ich twarze, dostrzegłam tylko grube, brązowe warkocze wysokiej kobiety oraz długi sztylet w dłoni mężczyzny.

Przełknęłam ślinę i przytuliłam się do kolumny, licząc, że zajęta konwersacją para po prostu pójdzie dalej. Oczywiście nie miałam aż tyle szczęścia i prawie jęknęłam z przerażenia, kiedy kobieta przerwała mężczyźnie monolog o harpunach:

– Czekaj.

– Co się stało? – zapytał spokojnie jej towarzysz.

Jego się nie obawiałam. To bez wątpienia kobieta o długich warkoczach wyczuła moją obecność. Na chwilę zapadła pełna napięcia cisza, a chwilę później pomieszczenie wypełniło echo jej kroków. Najwyraźniej los uśmiechnął się do mnie na krótką chwilę, bo kobieta najpierw zajrzała za przeciwległy rząd kolumn. Zamarłam i wstrzymałam oddech, wyczekując odgłosu kroków. W panice kalkulowałam, ile zajmie mi złapanie pochodni. Wiedziałam, że moją jedyną szansą na ucieczkę jest wykorzystanie zaskoczenia. Wtedy nagle odezwał się mężczyzna, a w jego głosie usłyszałam irytację:

– Chodź już, Inez. Wiesz, że Eryn nie lubi, jak włóczymy się po podziemiach, kiedy śpi. Sami jej wszystko wypapla, jeśli nas nakryje.

To imię kolejny raz znienacka spowodowało prawdziwy huragan myśli. Eryn jest kobietą – pomyślałam, przez chwilę lekkomyślnie zapominając, że moja ucieczka wisi na włosku. Jedyne czego pragnęłam, to przekazać Hadrianowi wszystko to, co usłyszałam w podziemiach.

– Nie czujesz tego? – warknęła Inez, sprowadzając mnie myślami z powrotem do Hadesu, a adrenalina znów zalała moje ciało. Nie słyszałam już echa kroków. Kobieta musiała przystanąć i nasłuchiwać. Moje serce biło tak szybko i tak głośno, że byłam pewna, że donośne łomotanie zaraz dotrze do uszu Inez. Chyba wolałabym, żeby to Tristan mnie znalazł. Przynajmniej wiedziałam, czego mogę się po nim spodziewać. Tej dwójki w ogóle nie znałam, a zdawałam sobie sprawę, że członkowie Hadesu mogą mnie jeszcze zaskoczyć swoim okrucieństwem.

– Czego, Inez? Czego nie czuję?

– Smrodu lochów – odparła kobieta, po czym znów zapadła gęsta, złowroga cisza. Mężczyzna musiał w tym czasie próbować zwęszyć odór mojej celi, lecz na szczęście zupełnie mu to nie wychodziło.

– Nic nie czuję – oznajmił już mocno rozdrażniony. –Wyczuwam za to awanturę, jeśli Sami zaraz tędy przejdzie!

– Demony szepczą! – warknęła Inez. – Jeśli tylko się wsłucham…

Przeszył mnie zimny dreszcz. W brawurowym planie ucieczki nie wzięłam pod uwagę demonów, które, ukryte w każdym kącie Hadesu, obserwowały moje ruchy. Na szczęście Inez nie zdążyła się z nimi dogadać, bo jej towarzysz najwyraźniej pociągnął ją na schody, a ja prawie opadłam bezsilnie na podłogę. Wiedziałam jednak, że nie zostało mi wiele czasu, więc wzięłam kilka głębokich wdechów, wstałam i pobiegłam przed siebie, wciąż chowając się za kolumnami.

Na końcu pomieszczenia znajdowały się kolejne schody. Pokonałam je jednym susem, wchodząc w zimny, mroczny korytarz. Kilka razy wpadłam na kamienną ścianę, a gdy w końcu potknęłam się o wysoki próg, postanowiłam zaryzykować ostatni raz i wrócić po pochodnię. Wiedziałam, że jestem coraz bliżej wyjścia – stęchłe powietrze Hadesu zrobiło się lżejsze, świeższe, bez wątpienia mieszając się z powietrzem podmiejskich kanałów.

Wyrywając pochodnię z uchwytu, prawie zrzuciłam ją sobie na głowę, lecz w końcu pobiegłam na kolejne spotkanie ciemności. Znów dotarłam do wysokiego progu, który otwierał dalszą drogę, nieco węższą, lecz równie ciemną.

Nagle poczułam się bardzo nieswojo. Ruszyłam przed siebie, a światło pochodni lekko przygasło. Zaczęłam się trząść i pocić, a zmęczenie zamroczyło mi spojrzenie. Przystanęłam, by złapać oddech. Rozbolała mnie głowa, serce zaczęło kołatać w nierównych porywach, lecz oparłam się dłonią o ścianę i uparcie szłam dalej. Poruszałam się powoli, ledwo widząc, przerażona, że członkowie Hadesu mogą nakryć mnie w każdej chwili. Kilka metrów dalej korytarz rozgałęził się, a gdy stanęłam parę kroków bliżej dwóch ciemnych przejść, pochodnia przygasła, ledwo tląc się w pożerającej światło ciemności.

To właśnie wtedy zobaczyłam dziesiątki krwistoczerwonych oczu w korytarzu po lewej. Do moich uszu dotarł syk, a chwilę później demony zaczęły powoli, jakby ospale, się zbliżać. Były gigantyczne, kłębiły się jeden obok drugiego, co chwilę otwierając ziejące pustką paszcze, by pokazać ostre kły. Mieliły nimi ciemność, jakby w zapowiedzi, że zaraz rozerwą mnie na strzępy.

Usłyszałam własny krzyk i, niewiele myśląc, wbiegłam w drugi korytarz. Biegłam tak szybko, że aż paliły mnie wszystkie mięśnie. W końcu zatrzymałam się, wpadając na ogromne, metalowe drzwi zdobione podobiznami splecionych węży. Wrota zostały zaryglowane masywną belką. Spojrzałam za siebie i zobaczyłam tylko gęstą ciemność, a moja pochodnia znów zapłonęła mocniej. Odłożyłam ją ostrożnie na ziemię, po czym, sapiąc i stękając, ostatkiem sił otworzyłam wrota.

Moje serce zabiło mocniej z ekscytacji. To było to. Wyjście z Hadesu. Ucieczka z piekła.

Choć oświetlały je znajome mi już czaszki, to miejsce wcale nie wyglądało jak reszta podziemi. Stąpałam po mokrej, betonowej podłodze. Drewniane pudła, nad którymi roztaczał się smród padliny, otaczały rozrzucone po całym pomieszczeniu wysokie, metalowe klatki. Bez wątpienia dotarłam do podmiejskich kanałów, które Hades zagarnął i zaaranżował na swój niezwykle szpetny przedsionek.

Gdy po przeciwległej stronie tego osobliwego pomieszczenia dojrzałam okrągłe, metalowe drzwi z wyrytym symbolem miejskich kanałów, nie potrzebowałam ani chwili więcej. Od razu puściłam się tam biegiem. Nie zdążyłam się nawet rozpędzić, gdy za moimi plecami drzwi Hadesu trzasnęły z impetem o ścianę, a ktoś wykrzyczał moje imię.

– Stój!

Tristan.

Stanęłam jak wryta i spojrzałam na chłopaka. Zastygł w drzwiach, nie spuszczając ze mnie wzroku, w którym dostrzegłam przerażenie. To dodało mi odwagi.

Tristan się mnie boi, naprawdę boi – przekonywałam samą siebie i odwróciłam się, by z nową energią pobiec do drzwi.

Prawie zemdlałam, zszokowana i zamroczona panicznym strachem. To, co zobaczyłam przede mną, sprawiło, że tylko jęknęłam, gotowa na spotkanie z bolesną śmiercią. W moim kierunku pędził wilk. Głośno dyszący, rozjuszony i na pewno wygłodniały. Rozmiarami przypominał utuczonego niedźwiedzia, a w jego otwartym szeroko pysku świeciły ostre kły, po których spływała spieniona ślina.

Nagle poczułam, jak ktoś wyrywa mi pochodnię z dłoni, a widok pędzącego zwierzęcia zasłoniły mi plecy Tristana. Chłopak krzyknął i machnął pochodnią, na co wilk gwałtownie się zatrzymał, ciągle warcząc, wciąż gotując się do skoku.

– Wracaj do siebie! – zagrzmiał Tristan, a drapieżnik zaczął powoli się wycofywać. Dostrzegłam z tyłu jeszcze cztery równie ogromne bestie, które teraz wyszły ze swoich kryjówek i czekały na świeżą kolację. Wtedy szybko zrozumiałam, dlaczego w podziemiu stoją klatki.

Tristan złapał mocno moje ramię i, nie zważając na skowyt bólu, który sam uciekł z moich ust, pociągnął mnie z powrotem do Hadesu. Puścił moje ramię dopiero, gdy z powrotem zaryglował drzwi.

– Co ty wyprawiasz?! – wrzasnął, lecz puściłam jego słowa mimo uszu.

Emocje wywołane spotkaniem z wilkiem powoli opadały i miałam wrażenie, że mój system nerwowy po prostu się przepalił. Oparłam się o ścianę i zaczerpnęłam łapczywie powietrza.

– Uspokój się, wilki tu nie wejdą – rzucił pogardliwie.

– Czy wy jesteście normalni? – wydyszałam, ocierając pot ze skroni.

– To Hades, księżniczko. Czego się spodziewałaś, jednorożców i cukierków spadających z sufitu? – Tristan obdarzył mnie najbardziej rozwścieczonym spojrzeniem na świecie. – Zapytam jeszcze raz: co ty wyprawiasz?

– Uciekam. – Kolejny raz popisałam się elokwencją. Mogłam chociaż powiedzieć, że wybrałam się na spacer albo zwiedzam Hades, ale nie, ja bez ogródek oznajmiłam, że uciekam.

– Jak udało ci się dotrzeć tak daleko? Jak w ogóle wyszłaś z celi?

– Jestem pełna niespodzianek – odpowiedziałam wymijająco.

– Raczej w błędzie, jeśli myślisz, że każde pytanie będę ci zadawał dwa razy.

Spuściłam wzrok, nie mogąc wytrzymać świdrującego spojrzenia Tristana. Jego czarna koszulka opadała w nieładzie na równie czarne spodnie i tylko jego jasna skóra wyróżniała się w tym festiwalu ciemności. Stopy miał bose, pięści zaciśnięte.

Choć w rysach twarzy Tristana widziałam Hadriana, wiedziałam, że nie mogę dać się nabrać złudzeniu. To Tristan – powtarzałam w myślach. Zły, bezwzględny Tristan.

– Włożyłam kamyk do zamka i się nie domknął. Nikogo nie było na korytarzu, więc dotarłam aż tutaj – wytłumaczyłam, wzruszając ramionami. Nawet nie musiałam patrzeć na Tristana, by wiedzieć, że nie kupił tej historii.

– Coś przede mną ukrywasz – powiedział powoli, lustrując mnie wzrokiem od stóp do głów.

– Nic nie ukrywam – powiedziałam drżącym głosem.

– W takim razie pokaż kieszenie.

Otworzyłam szerzej oczy ze zdumienia. Tristan złapał moje spojrzenie, a na jego ustach rozciągnął się przebiegły uśmiech. Odgarnął swoje czarne włosy z czoła i rozkazał po raz kolejny:

– Wyjmij wszystko, co masz w kieszeniach. W spodniach, w bluzie, wszystko.

Zapomniałam języka w gębie. Hadrian zawsze wykazywał się ufnością i był skłonny uwierzyć nawet w największą głupotę, jednak Tristan doskonale wiedział, kiedy kłamię. Gdy zaśmiał się kpiąco, światło pochodni zaiskrzyło w jego smoliście czarnych oczach.

– Możemy już wrócić do mojej celi? – spróbowałam zmienić temat.

– Pokaż, co masz w kieszeniach – warknął Tristan, a ja oczami wyobraźni widziałam już tylko furię, w którą wpadnie, gdy zobaczy fiolkę z mocą Hadriana. Jeszcze w kanałach Tristan wyszarpał mi wszystko – kurtkę, telefon, klucze od domu, a nawet paczkę chusteczek. Fakt, że nagle byłam w posiadaniu czegoś tak cennego, na pewno wyprowadziłby go z równowagi, a ja nie dostałabym już nawet szklanki brudnej wody dziennie.

– Nic ci nie pokażę – krzyknęłam i skrzyżowałam ramiona w obronnym geście. – Łapy przy sobie!

Tristan zaczął się do mnie zbliżać, aż w końcu dzieliły nas tylko centymetry i już byłam pewna, że zaraz wyszarpie fiolkę z kieszeni mojej bluzy. Zacisnął usta w nerwowym napięciu i bezustannie mierzył mnie swoim świdrującym wzrokiem. Wtedy nagle w korytarzu rozległ się odgłos kroków i choć nie miałam zielonego pojęcia, kto zbliża się w naszym kierunku, nie mogłam być mu bardziej wdzięczna. Tristan odsunął się i oświetlił pochodnią korytarz.

– Wszystko w porządku? – Ignis, gdy mnie zobaczył, aż zaniemówił. – Co… Co ona tu robi?

– A jak myślisz? – warknął Tristan. – Może sama oznajmisz, co tu robisz? Śmiało, pochwal się.

Uparcie milczałam.

– A przed chwilą taka była odważna – mruknął cicho Tristan.

– I tak wieść się rozniesie – stwierdził Ignis. – Rozmawiałem z Inez, była zaniepokojona, dlaczego po całym Hadesie niesie się smród lochów. Nie wiem, jak Alicja przed nią uciekła, ale demony ją widziały.

– Nie interesuj się tak. – Tristan przerwał mu ku mojemu wielkiemu niezadowoleniu. Tak bardzo chciałam się dowiedzieć, komu demony doręczą informację o mojej ucieczce, licząc, że znów usłyszę coś o tajemniczej Eryn. – Lepiej pilnuj, żeby to ciebie nie dojrzały. Na szczęście w porę ją złapałem. Chodź.

Ignis w końcu na mnie spojrzał. Zastanawiałam się, czy wie, że Diana nie żyje, i czy jeszcze cokolwiek do niej czuł. Tristan wyrwał mnie z zamyślenia mocnym uściskiem i kolejny raz pociągnął za sobą. Chłopak popchnął Ignisa, torując nam drogę, a ten wpadł na ścianę i rzucił Tristanowi poirytowane spojrzenie. Tristan, niewiele sobie z tego robiąc, minął go z lekceważącą miną. Fiolka wydawała się cięższa niż kiedykolwiek, dlatego zasłaniałam kieszeń dłonią. Byłam pewna, że Tristan w swojej czujności może dostrzec nawet ten mały, wyboisty kształt pod materiałem mojej bluzy i marzyłam tylko o tym, by już rozstać się z wiecznie poirytowanym bratem Hadriana.

Pokonałam wraz z nim ciemny korytarz już bez duszności i kołatania serca, zupełnie jakby to, co wcześniej mnie atakowało, schowało się na widok Tristana. Ten trzymał pochodnię przed sobą, oświetlając nam drogę, jednak nie mogłam pozbyć się wrażenia, że wcale jej nie potrzebuje. Przeszliśmy pomiędzy rzędami kolumn, gdzie Tristan odłożył pochodnię na miejsce i pociągnął mnie dalej do lochów. Gdy znajdowaliśmy się już prawie przy mojej celi, zebrałam w sobie odwagę, by zapytać:

– Jak mnie znalazłeś?

– Intuicja.

No tak, niczego innego się nie spodziewałam.

Usiadłam na zimnej podłodze i błądziłam wzrokiem po znajomych mi już ścianach, kiedy Tristan badał zamek w drzwiach. Westchnął i chyba postanowił uwierzyć w moją historyjkę z kamieniem, widząc wykruszenia w ścianie. Wyglądał na zmęczonego, szare worki rozciągnęły się pod jego oczami i nagle zauważyłam, jak ziewa. Odsunął się od zamka i już miał zatrzasnąć drzwi, kiedy w ostatniej chwili odważyłam się go zatrzymać:

– Tristanie?

Znieruchomiał i utkwił we mnie pytające spojrzenie.

– Kim jest Eryn?

Jego mina z pewnością nie pomogła mi w szukaniu odpowiedzi na to nurtujące pytanie. Przez chwilę wpatrywał się we mnie bez słowa i pomyślałam, że byłby świetnym hazardzistą. Bez słowa zatrzasnął drzwi i usłyszałam, jak powoli i ostrożnie przekręca zamek. Odetchnęłam i wyciągnęłam z kieszeni fiolkę. Pierwsza próba ucieczki zakończyła się fiaskiem, lecz przynajmniej poznałam strukturę podziemi Hadesu. Obawiałam się, że konsekwencje mogą dopiero nadejść. Położyłam się na podłodze i jeszcze raz zadałam sobie jedno pytanie:

Kim jest Eryn?

3

Tej nocy emocje wzięły nade mną górę i nie pozwoliły mi wpaść w błogie objęcia Morfeusza. Nie potrafiłam zatrzymać szaleńczego biegu myśli. Euforia niedoszłej ucieczki z Hadesu mieszała się z szaleńczym strachem, że ograniczyło się to tylko do „niedoszłej”. Zaszłam tak daleko. Ucieczka była możliwa. Ale czy udałoby mi się ją powtórzyć? Im dłużej siedziałam w ciemności, która ciągle próbowała dobrać się do mojego serca, tym głębiej zatracałam się we własnych rozważaniach. Momentami odnosiłam nawet wrażenie, że żyję już tylko światem wspomnień, że tylko to mi pozostało.

Myślałam o pierwszym razie, kiedy zobaczyłam Okulusa. Lewitował w swoim pokoju w wieży i, jak się później dowiedziałam, czytał z gwiazd. Ten widok zrobił na mnie ogromne wrażenie, prawie tak wielkie jak wystawa Circus Lumosi pierwsza rozmowa z Hadrianem. Myślałam o jasnych tatuażach Okulusa i zastanawiałam się, co oznaczają. Tak wyraźnie widziałam oczyma wyobraźni jego twarz pochłoniętą blaskiem i okalające go planety. Zastanawiałam się, w jaki sposób Okulus właściwie słucha tego, co przekazują mu gwiazdy, i czy ja też potrafiłabym je usłyszeć. Czy dojrzał tam mój los? A może niczym Dalia widział wokół mnie tylko ciemność i chaos?

Ciemność i chaos – tylko to mnie otaczało. Nawet kamienie, o które się opierałam, w każdej chwili mogły zamienić się w paszczę potwora. Leżałam, wypatrując w pustce nowych odcieni czerni. Przejeżdżałam paznokciami po podłodze, tworząc symfonię zgrzytnięć, która wkrótce stała się w mojej głowie melodią wojennej pieśni. Moja dusza zanurzała się w odmętach mroku i właśnie teraz rozumiałam słowa Hadriana, że cienie żerują na emocjach. Im bardziej się denerwowałam, tym bardziej zbliżały się one do mojej głowy. Gdy bezradnie poddawałam się szaleństwu, ściskały moje serce. Wtedy za każdym razem wracałam do szczęśliwych wspomnień, a demony wycofywały się zawiedzione.

Z uśmiechem na ustach przypomniałam sobie, jak Stella trzasnęła drzwiami i nadąsana sprowadziła mnie piętro niżej. Niedługo potem setki wspomnień Hadriana i jego radosnej twarzy wywołały łzy. Żałowałam, że gdy widzieliśmy się po raz ostatni, walka skradła nasz wspólny czas. Zapamiętałam jego przerażoną minę, gdy próbował złapać moją rękę.

Byłam pewna, że przez te dni, kiedy nie było mnie przy nim, znów zmarniał. Pewnie schudł i kłóci się ze Stellą i Iwo. Oczyma wyobraźni widziałam go też stojącego przy oknie w zamyśleniu, wypatrującego mnie wśród bezczelnie radosnych przebiśniegów.

Myślałam też o rodzicach. Pewnie odchodzili od zmysłów. Miałam nadzieję, że Hadrian wymyślił dobre usprawiedliwienie mojej nieobecności i w całym tym zamieszaniu nie zapomniał się tym zająć. W przeciwnym razie po powrocie do domu – który wciąż dość optymistycznie przewidywałam w najbliższej przyszłości – dostałabym szlaban prawdopodobnie do końca życia.

Przed Julią już wcześniej ukrywałam tyle sekretów, odpowiadając wymijająco na jej pytania o Circus Lumosi otaczające ich przedziwne rzeczy. Aż wzdychałam na myśl, że tym razem będę musiała dodać do sterty kłamstw bajeczkę o spontanicznym wyjeździe na wakacje, gdzie nie miałam nawet zasięgu w telefonie.

Najbardziej bolał mnie fakt, że gdzieś tam, kilka metrów wyżej, miasto tętniło życiem, a Hadrian błąkał się między ludźmi, obwiniając się o wszystko, co się wydarzyło. Znałam go już na tyle dobrze, by wiedzieć, że uważał się za winnego śmierci Diany. Z pewnością czuł się też odpowiedzialny za Juliana, a apogeum jego zmartwień stałam się ja. Bolała mnie świadomość, że Hadrian bije się z tymi myślami w tym samym czasie, kiedy ja leżę w celi.

Płytki sen zmorzył mnie z samego rana. Odgłos kroków szybko wyrwał mnie z drzemki. Podniosłam się nerwowo w obawie, że ktoś zaraz wejdzie do celi i zażąda wyjaśnień w sprawie próby ucieczki.

Nic takiego jednak się nie stało, a echo kroków rozlegało się co jakiś czas, zupełnie jakby ktoś uprawiał poranny jogging w lochach. Znów opadłam na podłogę, lecz tym razem w końcu zasnęłam. Wybudziłam się na chwilę kilka razy, zaalarmowana najróżniejszymi dźwiękami, jednak zmęczenie nie pozwalało mi długo utrzymać się na jawie. Zasypiałam znowu, aż nagle ktoś tak mocno złapał mój nadgarstek, że prawie podskoczyłam w przerażeniu. Powinnam była od razu się domyślić, kto ma w zwyczaju traktować moją osobę z tak wielką gracją i delikatnością.

– Tristan?

– Dzisiaj postanowiłaś zostać śpiącą królewną? Widzę, że nocna eskapada trochę cię zmęczyła.

– Następnym razem możesz po prostu mnie zawołać, zamiast próbować zwichnąć mi nadgarstek – burknęłam, podnosząc się do pozycji siedzącej.

– Próbowałem cztery razy – powiedział, unosząc brwi. – Mamrotałaś przez sen.

Jęknęłam w duchu na myśl, że Tristan był świadkiem mojego zapewne głośnego chrapania.

Przetarłam pieczące oczy. Tristan podsunął w moją stronę tacę z miską wypełnioną po brzegi dziwną papką, którą tego dnia serwowali w Hadesie, oraz dzban wody. Od razu wzięłam spory łyk, potem kolejny i kolejny, aż strużka wody zaczęła spływać po mojej brodzie.

– Prawdziwa dama, nie ma co – zauważył uszczypliwie, ciągle nade mną stojąc.

– Wczoraj… – zaczęłam, ale nie miałam odwagi pociągnąć tego tematu. Zamilkłam, dalej sącząc wodę.

– Zająłem się tym – odparł krótko. – Masz dużo szczęścia.

– Tak?

– Po pierwsze, mam dziś dobry humor i puszczę ostatnią noc w niepamięć. Po drugie, ocaliłem cię przed rozszarpaniem przez wilki, więc powinnaś być mi wdzięczna. A po trzecie, Hades ma poważniejsze sprawy na głowie niż twoje nocne wycieczki. Tylko od teraz muszę cię mieć na oku – wyjaśnił, a jego twarz wykrzywił grymas niezadowolenia.

– Ja też się cieszę. – Przewróciłam oczami, równie poirytowana, że teraz będę widywać Tristana jeszcze częściej. – Nie powinniście ściągnąć tu Hadriana? Nie taki był cel tego wszystkiego?

– Zostaw to mądrzejszym – warknął, a ja tylko wzruszyłam ramionami i zabrałam się za kleistą papkę, która okazała się być ziemniakami z fasolą w śmierdzącym pomidorowym sosie. Tristan w końcu skierował się do wyjścia. Podniosłam wzrok i zerknęłam przelotnie na jego wysoką sylwetkę, kolejny raz próbując dostrzec w niej Hadriana, jednak tym razem mi się to nie udało. Nawet mój zmęczony umysł nie chciał na chwilę zabrać mnie do beztroskiej krainy złudzeń.

– Poczekaj! – powiedziałam. – Dziękuję, że rozgoniłeś te wilki.

Chłopak uniósł brwi. Zapewne spodziewał się kolejnego zażalenia z mojej strony. Co prawda przy okazji podziękowań miałam ochotę wypomnieć mu też, że w Hadesie niejednego więźnia mogłaby zabić ta koszmarna kuchnia, lecz wolałam nie dolewać oliwy do ognia. Z niechęcią musiałam też przyznać, że rzeczywiście wczoraj mnie uratował.

W odpowiedzi prawie niezauważalnie skinął głową i wyszedł w dziwnym pośpiechu. Dokończyłam jedzenie i usiadłam po turecku, wpatrując się w kontury metalowej miski wyróżniające się w ciemności złowieszczym połyskiem.

– I co teraz? – mruknęłam, przekonana, że jeszcze kilka samotnych godzin spędzonych w ciemności i w końcu naprawdę oszaleję.

Tego wieczora czekało mnie jednak spore zaskoczenie i musiałam odłożyć szaleństwo na później. Gdy dochodziła jedenasta, Tristan z impetem otworzył drzwi do mojej celi, a mętne światło korytarza oświetliło jego sylwetkę. Niósł pokaźnych rozmiarów wiadro, z którego po chwili do moich nozdrzy doleciał nieświeży i dość odpychający zapach.

– Wstawaj. Pójdziesz ze mną, skoro tak lubisz wycieczki.

– Dokąd?

– Do innego więźnia. – Przez sekundę zastanawiałam się, czy Hades porwał jeszcze kogoś z Circus Lumos, lecz szybko odrzuciłam tę możliwość. Tylko ja byłam taką niezdarą, żeby dać się złapać. Wcale nie uśmiechało mi się odwiedzać innych więźniów i stać z boku, kiedy Tristan gra im na nerwach, dlatego burknęłam tylko: