Wydawca: Amber Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2016

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 411 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Pasażer 23 - Sebastian Fitzek

Pięć lat temu żona i synek Martina Schwarza popłynęli na wakacje statkiem wycieczkowym. I na pełnym morzu zaginęli…

Od tego czasu Martin, policyjny detektyw i psycholog, żyje na dnie rozpaczy. Jedyne, co mu zostało, to ściganie zła. Podejmie się każdego, nawet najbardziej szaleńczego zadania, bo własne życie nie ma już dla niego żadnej wartości. Łamie wszelkie zasady i regulaminy, ale jest przerażająco skuteczny…

Po 5 latach Martin nagle dowiaduje się, że na tym statku znikali również inni pasażerowie. Wśród nich była mała dziewczynka, która teraz się odnalazła. Miała ze sobą misia synka Martina. Ale dziecko milczy…

Opinie o ebooku Pasażer 23 - Sebastian Fitzek

Fragment ebooka Pasażer 23 - Sebastian Fitzek

Redaktor serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Redakcja stylistyczna

Ryszard Turczyn

Korekta

Hanna Lachowska

Magdalena Stachowicz

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© FinePic®, München

Zdjęcie autora

© FinePic, Munich

Tytuł oryginału

Passagier 23

Copyright © 2014 by Verlagsgruppe Droemer Knaur GmbH & Co.

KG, Munich, Germany

www.sebastianfitzek.de

The book has been negotiated through AVA international GmbH,

Germany (www.ava-international.de).

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5803-4

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Od roku 2000 na całym świecie co najmniej 200 pasażerów i członków załogi statków wycieczkowych oraz promów wypadło za burtę.

Zaginieni bez śladu
„Der Tagesspiegel”, 25.08.2013

Statek wycieczkowy jest jak małe miasteczko, z tą różnicą, że w miasteczku nikt nie wypada za burtę, znikając bez śladu.

Amerykański deputowany Christopher Says
„Guardian”, 2010

Rekord

Prolog

Ludzka krew:

– hematokryt 44%

– osocze 55%

– i 100 procent bajzlu, kiedy po nakłuciu żyły w sposób niekontrolowany rozbryzguje się po całym pomieszczeniu.

Doktor, jak chętnie o sobie mówił, chociaż nigdy się nie doktoryzował, otarł czoło grzbietem dłoni. Wprawdzie w ten sposób tylko rozmazał rozbryzgi, które go trafiły, co przypuszczalnie wyglądało teraz dość obrzydliwie, ale przynajmniej nic nie skapnęło mu do oka, tak jak w zeszłym roku, podczas operowania prostytutki, kiedy to przez sześć tygodni żył potem w strachu, czy aby nie zaraził się AIDS, żółtaczką typu C albo jeszcze innym świństwem.

Nienawidził, kiedy coś nie szło według planu. Kiedy na przykład podano nieodpowiednią ilość środka znieczulającego. Albo wybrańcy w ostatniej chwili zaczynali się bronić i wyrywali sobie wenflony z żył.

– Błagam, nie… nie chcę… – mamrotał klient. Doktor zdecydowanie wolał to właśnie określenie. Wybraniec to słowo zbyt podniosłe, a pacjent jakoś źle brzmiało w jego uszach, ponieważ tak naprawdę chorzy byli tylko nieliczni z tych, którymi się zajmował. Również osobnik, którego miał teraz przed sobą, był zdrów jak ryba, mimo że w tym momencie wyglądał jak podłączony do prądu wysokiego napięcia. Czarnoskóry sportowiec przewracał oczami, toczył pianę z ust i prężył tułów w górę, rozpaczliwie szarpiąc pasy, którymi przymocowano go do wózka transportowego. Był lekkoatletą, doskonale wytrenowanym, w dodatku jako dwudziestoczterolatek u szczytu swoich możliwości. Ale co komu pomogą lata morderczego treningu, kiedy w żyłach płynie roztwór narkotyku? W za małej ilości, by go całkowicie wyłączyć, bo przecież wyrwał sobie wenflon, ale jednak wystarczająco dużej, żeby doktor bez najmniejszego trudu mógł go położyć z powrotem na plecach, kiedy minął najgorszy atak. Krew też już nie bryzgała, od kiedy udało mu się założyć opaskę uciskową.

– Cicho, cicho…

Uspokajającym gestem Doktor położył mu dłoń na czole. Wydawało się rozgorączkowane, pot lśnił w świetle halogenowej lampy.

– Co w pana nagle wstąpiło?

Klient otworzył usta. Z jego źrenic niby sprężynowy nóż wyskoczył strach. Z trudem można było zrozumieć, co mówi:

– Nie… nie… chcę… umie…

– Zaraz, zaraz, ale przecież wszystko już ustaliliśmy – uśmiechnął się uspokajająco Doktor. – Wszystko jest już przygotowane. Chyba mi się pan nie wycofa w ostatniej chwili, na moment przed tak idealną śmiercią.

Zajrzał przez otwarte drzwi do pomieszczenia obok, popatrzył na stanowisko instrumentariuszki ze skalpelami i elektryczną piłą do cięcia kości, podłączoną już do prądu.

– Czyżbym nie wyjaśnił panu tego wystarczająco dokładnie?

Westchnął. Oczywiście, że wyjaśnił. Zajęło mu to całe godziny. Wyjaśniał w kółko i od nowa, ale ten niewdzięczny kretyn najwyraźniej nic z tego nie zrozumiał.

– Będzie to bardzo nieprzyjemne, oczywiście. Ale tylko w ten sposób mogę sprawić, żeby pan umarł. Inaczej się nie da.

Lekkoatleta zaskomlał. Zaczął szarpać pasy, którymi miał przymocowane ręce, tyle że robił to już ze znacznie mniejszą siłą niż przedtem.

Doktor z zadowoleniem stwierdził, że znieczulenie w końcu zaczyna działać jak należy. Jeszcze trochę i będzie można zacząć operację.

– Widzi pan, mógłbym ewentualnie przerwać wszystko w tym momencie – powiedział, jedną rękę wciąż trzymając na czole sportowca, a drugą poprawiając maskę chirurgiczną. – No, ale po tym pański świat składałby się już tylko ze strachu i bólu. Niewyobrażalnego bólu.

Czarnoskóry sportowiec zamrugał oczami. Jego oddech stawał się spokojniejszy.

– Pokazywałem panu przecież zdjęcia. I nagranie. To z korkociągiem i połówką oka. Czegoś takiego chyba by pan nie chciał, prawda?

– Hmhmhhmmm… – wystękał klient, zupełnie jakby miał w ustach knebel, a potem rysy jego twarzy rozluźniły się, a oddech się spłycił.

– Uznaję to za potwierdzenie – powiedział doktor i zwolnił nogą hamulec wózka, żeby przewieźć klienta do pomieszczenia obok.

Do sali operacyjnej.

Trzy kwadranse później pierwsza i najważniejsza część przedsięwzięcia była już wykonana. Doktor nie miał już lateksowych rękawiczek i chirurgicznej maseczki, a zielony jednorazowy fartuch, który zawiązuje się z tyłu jak kaftan bezpieczeństwa, wyrzucił już do kubła. Mimo wszystko w smokingu i butach z ciemnej lakierowanej skóry czuł się znacznie bardziej, jakby był przebrany, niż kiedy miał na sobie strój operacyjny.

Przebrany i zawiany.

Nie pamiętał już, kiedy zaczął po każdej udanej operacji pić łyczek czegoś mocniejszego. Albo dziesięć, jak właśnie przed chwilą. Cholera, musi z tym skończyć… chociaż nigdy nie pił przed, tylko zawsze po. Mimo wszystko. Alkohol odbiera mu rozsądek.

Przychodzą mu do głowy głupie myśli.

Jak na przykład ta, żeby zabrać ze sobą nogę.

Zachichotał i popatrzył na zegarek.

Była dwudziesta trzydzieści trzy; musi się pośpieszyć, jeśli nie chce stracić głównego dania. Przystawki przeszły mu już koło nosa. Zanim jednak będzie mógł się skupić na perliczce, która dziś była w menu, musi zutylizować odpady biologiczne – niewykorzystane woreczki z krwią i prawe podudzie, które z idealną precyzją odpiłował tuż pod kolanem.

Podudzie było zawinięte w biodegradowalną plastikową torbę, którą po dotarciu do schodni musiał nieść oburącz, tak była ciężka.

Doktor był lekko zamroczony, ale nie na tyle, żeby nie zdawać sobie sprawy, że na trzeźwo nigdy nie przyszłoby mu do głowy taszczyć ze sobą ludzkie części ciała, zamiast jak zwykle przekazać je do spalarni. Tak bardzo jednak wkurzył się na swojego klienta, że ta przyjemność była warta ryzyka. A było ono niewielkie. Bardzo niewielkie.

Wydano ostrzeżenie przed sztormem. Kiedy już zostawi za sobą te pogmatwane ścieżki, potem wąskie przejście, które można było pokonać tylko w pozycji pochylonej, i korytarz z żółtymi przewodami klimatyzacyjnymi prowadzący do windy towarowej, to na pokładzie na pewno nie spotka żywej duszy.

Poza tym miejsce, które wybrał na pozbycie się odciętego kawałka nogi, nie było pod nadzorem kamer.

Może i jestem podpity, ale na pewno nie głupi.

Dotarł do ostatniego odcinka drogi, platformy u góry schodów, z których – jeśli w ogóle – korzysta raz w miesiącu co najwyżej ekipa konserwatorska, i otworzył ciężkie drzwi z okrągłym okienkiem.

Poczuł na twarzy gwałtowne uderzenie wiatru; miał wrażenie, jakby musiał pokonać niewidzialną ścianę, żeby w ogóle wyjść na pokład.

Świeże powietrze sprawiło, że siadło mu krążenie. W pierwszej chwili zakręciło mu się w głowie, ale szybko wziął się w garść, a smakujący solą wiatr zaczął go otrzeźwiać.

Chwiał się już nie z powodu wypitego alkoholu, tylko ze względu na silne przechyły, które we wnętrzu wycieczkowca „Sułtan Mórz” nie były tak odczuwalne ze względu na stabilizatory.

Szedł po deskach pokładu na szeroko rozstawionych nogach. Był na pokładzie 8 ½ , który dodano wyłącznie ze względów wizualnych. Kiedy patrzyło się z daleka, nadawał on rufie wycieczkowca bardziej dynamiczną linię, zupełnie jak spojler w sportowym samochodzie.

Doktor dotarł do najbardziej wysuniętego skraju rufy na bakburcie i wychylił się przez reling. W dole szalały fale Oceanu Indyjskiego. Skierowane w tył reflektory oświetlały pienisty ślad, ciągnący się za statkiem.

W zasadzie to chciał jeszcze coś powiedzieć, coś w rodzaju Hasta la vista, baby alboNo i to by było na tyle, ale jakoś nic zabawnego nie przychodziło mu do głowy, więc wysokim łukiem bez słowa wyrzucił torbę z fragmentem nogi za burtę.

W teorii wrażenia były jakby ciut przyjemniejsze, pomyślał, znowu odrobinkę bardziej trzeźwy.

Wiatr tak głośno świstał mu koło uszu, że nie miał szans usłyszeć, jak noga plasnęła pięćdziesiąt metrów niżej o powierzchnię wody. Za to jak najbardziej usłyszał głos za plecami:

– Co pan tam robi?

Odwrócił się gwałtownie.

Osobą, która tak śmiertelnie go przeraziła, nie był nikt dorosły z obsługi, Bogu dzięki, na przykład z ochrony, tylko mała dziewczynka, nie starsza od tej, którą dwa lata temu zajął się, podobnie jak całą jej rodziną, u wybrzeży Afryki Zachodniej. Siedziała po turecku obok skrzyni klimatyzatora czy innego agregatu. Na sprawach technicznych doktor nie znał się tak dobrze jak na skalpelach.

Ponieważ dziewczynka była tak mała, a otoczenie tak ciemne, nie zauważył jej wcześniej. Nawet teraz, wpatrując się w ciemność, widział tylko zarys jej postaci.

– Karmię ryby – powiedział zadowolony, że zabrzmiało to tak spokojnie, w przeciwieństwie do tego, co czuł w środku. Dziewczynka nie stanowiła dla niego fizycznego zagrożenia, ale jako świadek była mu zupełnie niepotrzebna.

– Niedobrze panu? – spytała. Miała na sobie jasną sukienkę, ciemne rajstopy i skafander. Ze względów bezpieczeństwa nałożyła czerwoną kamizelkę ratunkową, jaka leżała w szafie każdej z kabin.

Dzielna dziewczynka.

– Nie – odpowiedział i uśmiechnął się. – Czuję się świetnie. Jak się nazywasz?

Jego oczy powoli przyzwyczajały się do ciemności. Dziewczynka miała długie do ramion włosy i lekko odstające uszy, co jednak jej nie szpeciło. Wprost przeciwnie. Gotów był się założyć, że w pełnym świetle można już było dostrzec w niej atrakcyjną młodą kobietę, na jaką z pewnością wyrośnie.

– Anouk Lamar.

– Anouk? To francuskie zdrobnienie od imienia Anna, zgadza się?

Dziewczynka uśmiechnęła się.

– Aha, skąd pan wie?

– Wiem też dużo innych rzeczy.

– Tak? To może wie pan też, dlaczego tu siedzę?

Jej bezczelny głosik brzmiał piskliwie, ponieważ musiała przekrzykiwać wiatr.

– Malujesz morze – powiedział doktor.

Przycisnęła blok rysunkowy do piersi i uśmiechnęła się.

– To było łatwe. Co pan jeszcze wie?

– Że nic tu po tobie i już dawno powinnaś być w łóżku. Gdzie twoi rodzice?

Dziewczynka westchnęła.

– Tata nie żyje, a gdzie się podziewa mama, nie mam pojęcia. Często zostawia mnie wieczorami samą w kabinie.

– A tam ci się nudzi, co?

Przytaknęła.

– Zawsze wraca bardzo późno i śmierdzi. – Już nie mówiła tak głośno. – Dymem. I piciem. I potem chrapie.

Doktor nie mógł powstrzymać śmiechu.

– Dorośli tak już czasem mają.

Żebyś tak mogła usłyszeć, jak ja chrapię. Wskazał na blok rysunkowy.

– Udało ci się w ogóle cokolwiek narysować?

– Niee – pokręciła głową. – Wczoraj były piękne gwiazdy, ale dzisiaj jest tylko ciemno.

– I zimno – dorzucił Doktor. – Co ty na to, żebyśmy poszli poszukać twojej mamy?

Anouk wzruszyła ramionami. Nie wyglądała na specjalnie ucieszoną, ale powiedziała:

– Okej, czemu nie.

Wstała, nie pomagając sobie rękami.

– Czasami jest w kasynie – powiedziała.

– O, to się nawet dobrze składa.

– Dlaczego?

– Bo wiem, jak tam dojść na skróty – powiedział doktor z uśmiechem.

Rzucił ostatnie spojrzenie w morze, które w tym miejscu było tak głębokie, że noga lekkoatlety przypuszczalnie nie zdążyła jeszcze opaść na dno, potem wziął dziewczynkę za rękę i poprowadził do schodni, z której niedawno wyszedł.

Rozdział 1

Berlin

Dom, gdzie miało się odbyć śmiertelne party, wyglądał zupełnie tak jak ten, który sobie kiedyś wymarzyli. Wolno stojący, kryty czerwoną dachówką, z dużym ogródkiem od frontu za białym palisadowym płotem. Tutaj rozpalaliby grilla w weekendy, a latem ustawialiby na trawniku dmuchany basen. On zapraszałby przyjaciół i rozmawialiby o pracy, o dziwactwach swoich partnerów albo po prostu wylegiwaliby się na leżakach pod parasolem i patrzyli na dzieci, jak się bawią.

Razem z Nadją oglądali taki właśnie dom, kiedy Timmy właśnie rozpoczynał naukę w szkole. Cztery pokoje, dwie łazienki, kominek. Z kremowym tynkiem i zielonymi okiennicami. Nawet niedaleko stąd, na granicy Westendu i Spandau. Tylko pięć minut rowerem do szkoły podstawowej, w której uczyła wtedy Nadja. O rzut kamieniem od kompleksu sportowego, gdzie jego syn mógłby grać w piłkę. Albo w tenisa. Albo w cokolwiek.

Wtedy nie było ich na niego stać.

Dzisiaj nie było już nikogo, kto mógłby się z nim gdziekolwiek wprowadzić. Nadja i Timmy nie żyli.

I tak samo będzie niedługo z tym dwunastoletnim chłopcem w domu należącym do mężczyzny o nazwisku Detlev Pryga, który właśnie obserwowali… jeśli dalej będą marnować czas w czarnym vanie zaparkowanym przed posesją.

– To ja wchodzę – powiedział Martin Schwarz. Siedział z tyłu, w pozbawionym okien wnętrzu furgonetki, i wrzucił do plastikowego kosza na śmieci strzykawkę, której mlecznobiałą zawartość właśnie sobie wstrzyknął. Potem wstał od stołu z monitorem, pokazującym z zewnątrz obserwowany obiekt. Jego twarz odbijała się w przyciemnionych szybach samochodu. Wyglądam jak ćpun na głodzie, pomyślał Martin, i była to obraza. Dla każdego ćpuna.

W ostatnich latach stracił na wadze, więcej niż można by to określić jako zdrowe. Tylko jego nos był wciąż tak samo gruby jak zawsze. Nochal Schwarzów, w który od pokoleń byli wyposażeni wszyscy męscy potomkowie rodziny i który jego nieżyjącej żonie wydawał się seksowny, co według niego było ostatecznym dowodem na to, że miłość faktycznie jest ślepa. Jeśli już koniecznie chciałoby się powiedzieć o nim cokolwiek pozytywnego, to kinol nadawał jego twarzy godny zaufania, dobroduszny wyraz; czasem zdarzało się, obcy ludzie kłaniali mu się na ulicy, dzieci w wózkach uśmiechały się, kiedy się nad nimi pochylał (prawdopodobnie dlatego, że myliły go z klaunem), a kobiety całkiem otwarcie z nim flirtowały, czasem nawet w obecności swoich partnerów.

No coż, dzisiaj na pewno by tego nie zrobiły, przynajmniej dopóki miał na sobie te ciuchy. Obcisłe skórzane spodnie i marynarka, w jakie się wcisnął, już przy oddychaniu skrzypiały nieprzyjemnie. Kiedy przesuwał się do drzwi furgonetki, powstał odgłos, jakby wiązał na supeł ogromny balon.

– Stój, poczekaj – powiedział dowodzący akcją Armin Kramer, który od paru godzin siedział naprzeciw niego przy stoliku komputerowym.

– Na co?

– Na …

Zadzwoniła komórka Kramera i nie musiał kończyć zdania. Mający lekką nadwagę komisarz przywitał dzwoniącego elokwentnym „hm” i w toku dalszej rozmowy nie powiedział dużo więcej niż: „Co?”, „Nie!”, „Jaja sobie ze mnie robisz!” i: „Powiedz dupkowi, który to sknocił, że powinien ubrać się w coś ciepłego. Dlaczego? Bo w październiku może być cholernie zimno, kiedy przez kilka godzin będzie leżał przed komisariatem, gdy z nim skończę”. Tu Kramer się rozłączył.

– Fuck!

Uwielbiał używać języka amerykańskich gliniarzy od narkotyków. I tak samo wyglądać. Nosił rozdeptane kowbojskie buty, dziurawe dżinsy i koszulę w czerwono–białą kratę, która przypominała ścierkę do naczyń.

– W czym problem? – zapytał Schwarz.

– Jensen.

– A co się dzieje?

Jakie ten koleś może stwarzać problemy? Przecież siedzi u nas w izolatce.

– Nie pytaj mnie, jak mu się to udało, ale ten skurwiel wysłał do Prygi esemesa.

Schwarz skinął głową. Erupcje uczuć charakterystyczne dla jego rozmówcy, który właśnie wyrywał sobie włosy z głowy, były mu obce. Oprócz zastrzyku adrenaliny wstrzykniętego bezpośrednio do komory serca nie istniało prawie nic, co mogłoby przyśpieszyć jego puls. A już na pewno nie informacja, że któremuś z więźniów znowu udało się zdobyć narkotyki, broń albo, jak Jensenowi, komórkę. Więzienie było zorganizowane lepiej niż supermarket, miało większy asortyment towarów i było otwarte w godzinach bardziej dogodnych dla klientów. Również w niedziele i święta.

– Ostrzegł Prygę? – zapytał Kramera.

– Nie. Ten kutas pozwolił sobie na żart, co na jedno wychodzi. Chciał cię wkopać. – Komisarz masował sobie worki pod oczami, które ze sprawy na sprawę stawały się coraz większe. Gdybym chciał wysłać je pocztą, musiałbym nadać paczkę, zażartował ostatnio Kramer.

– Jak to? – zapytał Schwarz.

– Napisał mu, żeby Pryga się nie przestraszył, kiedy za chwilę pojawi się na imprezie.

– Dlaczego miałby się przestraszyć?

– Ponieważ się potknął i złamał sobie ząb. Lewą górną jedynkę.

Kramer popukał się grubym palcem w odpowiednie miejsce w ustach.

Schwarz kiwnął głową. Nigdy nie podejrzewałby tego zboczeńca o taką kreatywność.

Spojrzał na zegarek. Było krótko po siedemnastej.

Krótko po „za późno”.

– Niech to jasny szlag! – Kramer z wściekłością walnął w stolik komputerowy. – Tyle przygotowań i wszystko psu na budę. Musimy wszystko odwołać.

Zaczął się gramolić na przednie siedzenie.

Schwarz otworzył usta, żeby zaprotestować, ale zdawał sobie sprawę, że Kramer ma rację. Pół roku pracowali na ten dzień. Zaczęło się od plotki, tak niewiarygodnej, że przez długi czas uważano ją za miejską legendę. Jak się jednak okazało, „bug partys” wcale nie były czystym wymysłem, tylko naprawdę się odbywały. Spotkania, podczas których osoby zarażone HIV uprawiały seks bez zabezpieczeń ze zdrowymi ludźmi. Przeważnie za obopólną zgodą, dlatego takie eventy, podczas których ryzyko zarażenia dawało dodatkowy dreszczyk emocji, bardziej nadawały się na sprawę dla psychiatry, a nie prokuratora.

Zdaniem Schwarza, dorośli ludzie mogą sobie robić, co chcą, pod warunkiem, że robią to dobrowolnie. Wkurzało go tylko, że przez irracjonalne zachowania mniejszości niepotrzebnie umocnią się głupie uprzedzenia, jakie wiele osób żywi w stosunku do chorych na AIDS. A to dlatego, że „party z wirusem” były absolutnym wyjątkiem, podczas gdy przeważająca większość zainfekowanych prowadziła odpowiedzialne życie, a wielu z nich organizowało się nawet w aktywną walkę z chorobą i stygmatyzowaniem jej ofiar.

Walkę, którą niweczą samobójcze „Bug partys”.

Tym bardziej takie ich psychopatyczne warianty, jak ten tutaj.

Najnowszym trendem wśród zwolenników perwersji były „eventy”, podczas których gwałcono i zarażano wirusem niewinne ofiary. Przeważnie osoby niepełnoletnie. Na oczach płacącej za to publiczności. Nowa atrakcja na jarmarku obrzydliwości, który w Berlinie był czynny dwadzieścia cztery godziny na dobę. Często w porządnych domach na drobnomieszczańskich osiedlach, gdzie człowiek nigdy by się tego nie spodziewał. Tak jak właśnie tutaj, w Westendzie.

Detlev Pryga, człowiek, który na co dzień prowadził handel artykułami sanitarnymi, był cenionym współpracownikiem Jugendamtu, który regularnie brał pod swoje skrzydła najtrudniejszych podopiecznych. Takich z problemami narkotykowymi, ofiary molestowania seksualnego i innych, którzy więcej czasu spędzali w ośrodkach pomocy niż w szkole. Nieszczęśników, którzy często żyli w przekonaniu, że nocleg można dostać tylko w zamian za seks, i w przypadku których nikt nie zwracał uwagi, że za chwilę znowu uciekają, a potem trafiają z powrotem do ośrodka, zaniedbani i chorzy. Byli idealnymi ofiarami, bojącymi się policji rozrabiakami, którym rzadko dawano wiarę, jeśli czasem prosili o pomoc.

Również Liam, dwunastoletnie dziecko ulicy, który od miesiąca mieszkał w domu Prygi, po dzisiejszym wieczorze bardzo szybko znalazłby się z powrotem w rynsztoku. Ale najpierw na oczach obecnych gości musiałby uprawiać seks z Kurtem Jensenem, czterdziestotrzyletnim zarażonym HIV pedofilem.

Pryga poznał Jensena na internetowych czatach, gdzie różni zboczeńcy szukają swoich ofiar, i w ten sposób dostał się w policyjną sieć.

Teraz pedofil od dwóch tygodni siedział w areszcie śledczym. W tym czasie Schwarz przygotowywał się do wcielenia się w osobę Jensena, co było stosunkowo łatwe, ponieważ Jensen i Pryga nie wymienili się zdjęciami. Musiał tylko ubrać się w skórzany strój, który Pryga zażyczył sobie na potrzeby filmu, i ogolić głowę, ponieważ Jensen opisał siebie jako wysokiego, szczupłego, zielonookiego i ogolonego na łyso mężczyznę. Cechy, które po wizycie u fryzjera i założeniu soczewek kontaktowych pasowały teraz również do Martina Schwartza.

Największą trudnością w kamuflażu okazał się pozytywny test na AIDS, którego zażądał Pryga. Nie z wyprzedzeniem. Ale bezpośrednio na party. Zapowiedział, że będzie miał błyskawiczny test z holenderskiej apteki internetowej. Jedna kropla krwi i po trzech minutach na pasku pojawi się wynik.

Schwarz wiedział, że właściwie był to problem nie do rozwiązania, i tylko dlatego wybrano go do tej akcji. Od śmierci rodziny uchodził w policji za tykającą bombę. Pracującego pod różnymi przykrywkami śledczego, który w wieku trzydziestu ośmiu lat w swoim zawodzie sprężystym krokiem wkracza w wiek emeryta, i któremu brakuje tego najważniejszego, co w sytuacji krytycznej może uratować życie jemu i kolegom z zespołu: zdolności odczuwania strachu.

Policyjni psycholodzy badali go już cztery razy i tyleż razy skłaniali się do wniosku, że nie uporał się z samobójstwem żony, a już tym bardziej z tym, że przedtem pozbawiła życia ich wspólnego syna. Cztery razy wydawali zalecenie wcześniejszego przeniesienia go w stan spoczynku, ponieważ człowiek, który stracił poczucie sensu życia, może podejmować na służbie nieodpowiedzialne ryzyko.

Cztery razy mieli rację.

A mimo to dzisiaj znów siedział w samochodzie operacyjnym, i to nie tylko dlatego, że był najlepszy w swoim fachu, ale przede wszystkim dlatego, że nie znalazł się nikt inny, kto dobrowolnie dałby wstrzyknąć sobie do żyły antyciała HIV, żeby zmanipulować wynik testu. Co prawda surowica krwi została w specjalnym procesie sterylizacji oczyszczona z zarazków powodujących AIDS, ale policyjny lekarz nie chciał dać mu stuprocentowej pewności, dlatego już po wszystkim Schwartz będzie musiał rozpocząć trwającą cztery tygodnie terapię lekową, tak zwaną profilaktykę postekspozycyjną, w skrócie PEP. Proces, który już raz przecierpiał, po tym jak jakiś ćpun w parku Hasenheide wbił mu w kark zakrwawioną strzykawkę. Na ulotce „pigułek po”, które trzeba było połknąć najpóźniej dwie godziny po ewentualnym zainfekowaniu, było napisane, że trzeba się liczyć z bólem głowy, wymiotami i biegunką. Najwyraźniej Schwartz był bardziej wrażliwy niż inne osoby sprawdzające na sobie ten lek. Dużo bardziej wrażliwy. Co prawda nie rzygał ani nie musiał dłużej przesiadywać na kiblu, za to silne ataki migreny doprowadzały go nieomal do utraty przytomności. A czasem nie tylko nieomal.

– Idę – powiedział do Kramera, patrząc w monitor. Od dziesięciu minut nikt już nie wszedł do domu.

Naliczyli siedmioro gości, pięciu mężczyzn i dwie kobiety. Wszyscy przyjechali taksówkami. Praktyczne, jeśli się nie chce, żeby ktoś zanotował numery rejestracyjne parkujących samochodów.

– A co, jeśli Pryga przygotował się na wszystkie ewentualności i ma w zapasie mojego zastępcę, na wypadek, gdybym w ostatniej chwili się wycofał? – zapytał Schwartz. Goście byli najprawdopodobniej zdrowi. Na pewno nie w sensie psychicznym, ale w fizycznym tak. Ale oczywiście nie wiedzieli tego na sto procent.

Kramer potrząsnął głową.

– Nie ma tylu zarażonych pedofilów, którzy byliby zdolni do czegoś takiego. Wiesz, jak długo Pryga musiał szukać Jensena?

Tak. Wiedział.

Mimo wszystko ryzyko było zbyt duże.

Nie mogli też po prostu wziąć domu szturmem. Nie mieli do tego wystarczających podstaw. Gwałt miał się podobno odbyć w piwnicy. Pryga trzymał psy, które obwieszczały przybycie każdego z odwiedzających. Nawet jeśli działaliby błyskawicznie, nie udałoby się im wyłamać drzwi i przyłapać sprawców in flagranti. I z jakiego powodu mieliby aresztować obecnych? Zamknięcie się w kotłowni i postawienie kamery na materacu nie jest przestępstwem. Nawet kiedy leży na nim chłopiec z nagim torsem.

W najlepszym wypadku mogliby zamknąć Prygę i jego gości na kilka godzin w areszcie. W najgorszym tylko ostrzegliby chorych psychopatów.

– Nie możemy ryzykować, że dwunastoletni chłopiec zostanie zgwałcony i zarażony HIV – zaprotestował Schwartz.

– Chyba wcześniej mówiłem za szybko – powiedział Kramer i powtórzył, akcentując każde słowo, tak wolno, jakby rozmawiał z osobą niedorozwiniętą umysłowo: – Nigdzie nie idziesz. Masz. Jeszcze. Wszystkie. Zęby!

Schwartz podrapał się w trzy- albo może nawet już siedmiodniowy zarost na brodzie. Nie potrafił dokładnie powiedzieć, kiedy ostatni raz spał w domu.

– A doktor Malchow?

– Nasz policyjny lekarz? – Kramer spojrzał na niego, jakby Schwartz poprosił go o pampersa dla dorosłych. – Posłuchaj, wiem, że nie wszystkie klepki masz po kolei, ale nawet ty nie możesz być taki głupi, żeby dać sobie wyrwać zęby. A nawet jeśli… – Kramer spojrzał na zegarek. – Malchow będzie tu najwcześniej za dwadzieścia minut, znieczulenie zajmie jeszcze trzy, zabieg kolejne pięć. – Wskazał na monitor pokazujący front budynku. – Kto ci powiedział, że za te pół godziny nie będzie już po imprezie?

– Masz rację – powiedział Schwartz i wyczerpany usiadł na pokrytej tapicerką ławce przy bocznej ścianie.

– To co, przerywamy? – zapytał Kramer.

Schwartz nie odpowiedział i sięgnął pod siedzenie. Wyciągnął worek marynarski w kolorze wojskowej zieleni, który zabierał na każdą akcję.

– I co będzie? – zapytał dowodzący akcją.

Schwartz wyrzucił na podłogę ubrania, które wcześniej zamienił na skórzany strój, i zaczął szperać w czeluściach torby.

Po kilku sekundach pomiędzy zwojami kabli i rolkami taśmy klejącej, bateriami i narzędziami znalazł szukany przedmiot.

– Powiedz mi, proszę, że to tylko żart – powiedział Kramer, kiedy Schwartz poprosił go o lusterko.

– Dobra, nie trzeba – odpowiedział Schwartz, wzruszając ramionami. – Obejdzie się i bez tego.

Potem przyłożył cęgi do lewej górnej jedynki.

Rozdział 2

Sześć godzin później

Pan kompletnie zwariował.

– Dziękuję, że zakomunikowała mi to pani w tak delikatny sposób, pani doktor.

– Ale ja mówię poważnie.

Opalona młoda lekarka wyglądała tak, jakby chciała mu przywalić. Zaraz pewnie zapyta, czy on uważa się za jakiegoś Rambo, tak jak Kramer, dowódca Oddziału Specjalnego, dwaj sanitariusze i pół tuzina innych osób, które już to zrobiły po zakończeniu akcji.

Lekarka, według plakietki przyczepionej do kitla kliniki Charité, doktor Marlies Fendrich, oddychała zestresowana przez błękitną maseczkę chirurgiczną.

– Za kogo się pan uważa? Za Rambo?

Uśmiechnął się, co okazało się błędem, ponieważ zimne powietrze dotarło do odsłoniętego nerwu. Ułamał ząb tuż nad dziąsłem, za każdym razem, kiedy językiem dotykał pieńka, jego głowę przeszywały błyskawice bólu.

Oparcie fotela, na którym leżał, obniżyło się. Nad jego głową pojawiła się szeroka lampa i całkowicie go oślepiła.

– Otworzyć usta! – rozkazała lekarka, a on posłuchał.

– Wie pan, ile wysiłku potrzeba, żeby odbudować ząb? – usłyszał jej pytanie. Pochyliła się tak blisko jego twarzy, że widział pory na jej skórze. W przeciwieństwie do niego przykładała dużą wagę do higieny ciała. Ostatni peeling przechodził rok temu, kiedy dwaj Słoweńcy przeciągnęli go twarzą po asfalcie na parkingu restauracji przy autostradzie.

Nigdy nie jest dobrze, kiedy kamuflaż zostaje wykryty.

– Zostawił mi pan niecały milimetr podstawy, to o wiele za mało, żeby umocować na niej koronę – narzekała dalej Marlies. – Możemy spróbować ekspulsji, czyli wyciągnąć trochę wyżej korzeń, który wciąż tkwi w szczęce. Lepsze byłoby chirurgiczne przedłużenie korony, być może wtedy uniknęlibyśmy implantacji, ale wcześniej trzeba dokładnie oczyścić kanały. Po tym, co pan sobie zrobił, raczej nie będzie pan potrzebował znieczulenia przy spiłowy…

– Dwanaście! – Martin przerwał jej potok słów.

– Co dwanaście?

– Tyle lat miał chłopiec, którego przykuli łańcuchem do specjalnej huśtawki. Miał w ustach wkładkę uniemożliwiającą zaciśnięcie zębów, żeby nie mógł się bronić podczas seksu oralnego. Miałem zarazić go HIV.

– Wielki Boże! – Twarz lekarki straciła dużą część urlopowej opalenizny. Schwartz zastanawiał się, gdzie była. W środku października trzeba polecieć gdzieś daleko, żeby móc wylegiwać się na słońcu. Albo mieć szczęście. Sześć lat temu mieli je z Nadją. Podczas ich ostatniej podróży na Majorkę. Obchodzili dziesiąte urodziny Timmy´ego na plaży. Dostał wtedy poparzeń od słońca. Ostatni raz w życiu. Rok później jego żona i syn nie żyli, a on już ani razu nie pojechał na urlop.

– Sprawcy spodziewali się łysej głowy i brakującej jedynki. Co mam powiedzieć… – Pogłaskał się po łysej czaszce. – … mój fryzjer miał mniej więcej taki sam zły humor jak pani.

Dentystka zmusiła się do nerwowego uśmiechu. Widać było, że nie jest do końca pewna, czy Schwartz z niej nie żartuje.

– Czy on… mam na myśli chłopca, czy on…?

– Wszystko z nim w porządku – odpowiedział. Przynajmniej na tyle, na ile można to powiedzieć o chłopcu z sierocińca, który znów znalazł się w ośrodku, zaraz po tym, kiedy został uwolniony ze szponów perwersyjnych oprawców. Schwartz czekał, aż będzie miał na taśmie rozkaz Prygi: „Dogodzić chłopakowi we wszystkie otwory”. Kamera ukryta między ćwiekami jego skórzanej kurtki uchwyciła pełne oczekiwań uśmieszki gości, do których się odwracał, zanim powiedział „toster”, ustalone hasło Oddziału Specjalnego. Razem z pozornie pozytywnym testem na HIV oraz filmem wideo z własnoręcznie ustawionej przez Prygę kamery mieli dość materiału dowodowego, żeby na długo, na bardzo długo posłać te świnie za kraty.

– Przy odrobinie szczęścia nawet na dwa i pół roku – bąknął Kramer, kiedy zawoził go do kliniki Virhof, gdzie na początek dostał środek do PEP: trzy pigułki dziennie, przez pięć tygodni. Kramer musiał odwalić całą papierkową robotę, dlatego Martin sam dopytał się, jak trafić na oddział stomatologiczny, gdzie teraz, po kolejnych dwóch godzinach czekania, wreszcie przyszła na niego pora.

– Przepraszam pana – powiedziała lekarka. Miała drobną twarz z trochę za dużymi uszami i uroczymi piegami na nosie. W innym życiu Schwartz zastanawiałby się, czy nie powinien poprosić jej o numer telefonu, żeby ostatecznie tego nie zrobić, ponieważ był żonaty. Tak to w życiu bywa. Nigdy nie jest właściwa pora. Albo trafia się na ładną kobietę, kiedy ma się na palcu obrączkę. Albo nie ma się na palcu obrączki, ale każda ładna kobieta przypomina, co się straciło.

– Powiedziano mi tylko, że sam się pan okaleczył na służbie, a to by oznaczało, że jest pan po prostu…

– …czubkiem? – Schwartz dokończył zdanie, ponieważ najwyraźniej dentystce zabrakło na to odwagi.

– No właśnie. Nie miałam pojęcia, że…

– Już dobrze, nie ma sprawy. Niech pani po prostu wyrwie resztę i wszystko zszyje.

Doktor Fendrich pokręciła głową.

– Tak łatwo się nie da. Na pewno zechce pan założyć koronkę…

– Nie. – Schwartz uniósł dłoń w obronnym geście.

– Ale chyba nie jest panu obojętne, że oszpe…

– Gdyby pani wiedziała, ile rzeczy jest mi całkowicie obojętnych – powiedział matowym głosem i w tym momencie w jego kieszeni zabuczała komórka. – Przepraszam na chwilę.

Musiał się trochę odwrócić, żeby wyjąć telefon z tylnej kieszeni spodni. Ktokolwiek teraz do niego dzwonił, robił to z zastrzeżonego numeru.

– Proszę pana, tam czekają jeszcze inni pacjenci… – Lekarka zaczęła kolejne niedokończone zdanie i odwróciła się zirytowana, kiedy Schwartz zignorował jej protest.

– Tak?

Brak odpowiedzi. Tylko głośny gwizd, który przypominał mu stare modemy i reklamę operatora AOL z lat dziewięćdziesiątych.

– Halo?

Usłyszał echo własnego głosu i niewiele brakowało, żeby się rozłączył, kiedy w słuchawce rozległ się dźwięk, jakby ktoś grał w szklane kulki na szkle. Potem szum stał się cichszy, rozległ się dwukrotny głośny trzask i nagle mógł zrozumieć każde słowo.

– Halo? Nazywam się Gerlinde Dobkowitz. Czy mam przyjemność z niejakim Martinem Schwartzem?

Zaalarmowany zamrugał. Osoby dzwoniące pod ten numer nie miały żadnego powodu pytać go o nazwisko. Swój prywatny, zastrzeżony numer zdradził tylko kilku osobom i wszystkie doskonale wiedziały, jak on się nazywa.

– Halo? Pan Schwartz?

Obcy głos w telefonie miał wiedeński akcent i należał albo do starej kobiety, albo do młodej damy z dużym problemem alkoholowym. Schwartz postawił na to pierwsze, głównie z powodu staromodnego imienia i archaicznego sposobu wyrażania się.

– Skąd ma pani mój numer? – zapytał.

Nawet gdyby kobieta była pracownicą operatora komórkowego, w co nie wierzył, to i tak nie zwróciłaby się do niego, wymieniając jego prawdziwe nazwisko, lecz „Peter Pax”, pseudonimem, którym się posłużył, składając przed laty wniosek o ten numer; jego ulubiony pseudonim, ponieważ kojarzył mu się z Piotrusiem Panem.

– Powiedzmy, że jestem dobra w szukaniu – powiedziała kobieta.

– Czego pani chce ode mnie?

– Powiem panu, gdy tylko się spotkamy. – Gerlinde Dobkowitz zakaszlała ochryple. – Musi pan jak najszybciej zjawić się na pokładzie.

– Na pokładzie? O czym pani mówi?

Schwartz zauważył, że dentystka, która sortowała narzędzia na bocznym stoliku, spojrzała na niego pytającym wzrokiem.

– Na pokładzie „Sułtana Mórz”– usłyszał z ust starej kobiety. – W tym momencie jesteśmy gdzieś na kanale La Manche o dzień rejsu od Hamburga i płyniemy kursem na Southampton. Powinien pan jak najszybciej do nas dołączyć.

Schwartzowi zrobiło się zimno. Wcześniej, kiedy stał naprzeciwko Prygi, nie był zdenerwowany. Nie denerwował się również, kiedy w korytarzu jego domu ukłuł się igłą błyskawicznego testu na HIV i minęło więcej niż przewidywane trzy minuty, zanim w okienku testu pojawiła się druga kreska. A nawet wtedy, kiedy zobaczył nagiego chłopca przywiązanego do huśtawki ani kiedy zamknęły się za nim ogniotrwałe drzwi. Ale teraz jego puls skoczył w górę. A rana w ustach zaczęła pulsować w rytm bicia serca.

– Halo? Panie Schwartz? Przecież zna pan ten statek? – zapytała Gerlinde.

– Tak.

No pewnie.

Oczywiście, że znał.

Był to ten sam wycieczkowiec, na którym pięć lat temu jego żona podczas trzeciej nocy rejsu przez Atlantyk wspięła się na balustradę swojej kajuty z balkonem i skoczyła z wysokości pięćdziesięciu metrów. Niedługo po tym, jak przycisnęła nasączoną chloroformem myjkę do twarzy śpiącego Timmy’ego i wyrzuciła go za burtę.

Rozdział 3

Southampton 17 godzin później

Naomi uwielbiała thrillery. Im bardziej krwawe, tym lepiej. Na rejs luksusowym liniowcem „Sułtan Mórz” przytaszczyła ze sobą bez mała ciężarówkę książek (nie mogła przyzwyczaić się do tych nowomodnych elektronicznych czytników) i w dobry dzień potrafiła pochłonąć jedną całą – lub prawie – w zależności od tego, jak była gruba.

Albo jak krwawa.

Czasem nie była pewna, kto ma większego bzika: autor, który wymyślił tę chorą bzdurę, czy ona, która wydała pieniądze, żeby towarzystwem morderców i psychopatów umilać sobie czas przy basenie, mając w zasięgu ręki seksownych kelnerów, którzy między jednym rozdziałem a drugim donosili jej, zależnie od pory dnia, kawę, softdrinki albo koktajle.

W ciągu siedmiu lat małżeństwa, zanim dobry Bóg nabrał przekonania, że lepiej pasuje do niej urna na kominku niż obrączka na palcu, mąż powiedział jej kiedyś, że dziwi go, dlaczego ustanawia się ograniczenia wiekowe dla filmów i gier komputerowych, a nikt nie pomyślał o książkach.

Jakże słuszna uwaga.

Były takie sceny, które czytała lata temu i których od tamtej pory nie mogła pozbyć się z głowy, chociaż bardzo sobie tego życzyła. Na przykład ta z Czyściciela, w której Joe cieszy się na dziką seksualną przygodę z nową zdobyczą w parku, a tymczasem ta ześwirowana koza miażdży mu obcęgami jądro.

Przeszły ją ciarki.

Czytając coś takiego, można by pomyśleć, że to wytwór umysłu jakiegoś zboczeńca, tymczasem książka osiągnęła ogromny sukces, a jej autor, Paul Cleave, którego poznała na spotkaniu autorskim w ramach Międzynarodowego Festiwalu Kryminału, okazał się szarmancki, przystojny i dowcipny. Zabawny jak liczne fragmenty samej książki.

Nie ma oczywiście porównania z Hannibalem Thomasa Harrisa, kiedy zrobiło się jej niedobrze, gdy doktor Lecter łyżką wyjadał mózg z otwartej czaszki jeszcze żyjącego rywala. Książka zebrała prawie siedemset pięciogwiazdkowych ocen!

Chore.

Prawie tak samo chore jak historia trzydziestosiedmiolatki, którą porywacz przetrzymywał w studni, aż któregoś dnia opuścił jej wiadro z miską ryżu. Na misce były napisane dwa słowa, które kobieta, doktor biologii, ledwo mogła przeczytać w ciemności: Spirometra mansoni.

Łacińska nazwa pasożyta, który występuje głównie w południowo-wschodniej Azji i z którego wyrastają półprzezroczyste, rowkowate tasiemce, osiągające grubość sznurowadła i do trzydziestu centymetrów długości. Przeciskając się pod skórą człowieka, przedostają się do mózgu. Albo do oczu, tak jak w przypadku kobiety w książce, która po pewnym czasie odczuwała tak silny głód, że w końcu musiała zjeść zakażony ryż, żeby nie umrzeć z braku pożywienia.

Idiotyczna bzdura, ale jaki to miało tytuł?

Pomyślała o regale w domu, stojącym na oszklonej werandzie, o ustawionych alfabetycznie według nazwisk autorów książkach, ale nie mogła sobie przypomnieć.

Jak to możliwe? Przecież to nie było aż tak dawno, żeby… ach, już wiem!

W chwili, kiedy ból wyrwał ją z kilkusekundowej drzemki i z powrotem przeniósł do rzeczywistości, Naomi Lamar przypomniała sobie:

To nie była książka.

Tylko jej życie.

Gdzieś na „Sułtanie Mórz”.

I na jej nieszczęście wcale nie zanosiło się na szybki koniec.

Rozdział 4

Martin Schwartz z workiem marynarskim na ramieniu wchodził po prowadzącym na śródokręcie trapie „Sułtana” i czuł się bardzo nieswojo.

Nienawidził tego statku, subtelnych pastelowych kolorów okładzin ścian, mebli z mahoniu czy z drewna tekowego i miękkich dywanów, po których szło się jak po łące. Nienawidził śmiesznych uniformów załogi, które nosili nawet zwykli stewardzi, zupełnie jakby służyli w prawdziwej marynarce, a nie na jarmarku masowej turystyki. Nienawidził delikatnego zapachu wanilii, który dodawano do klimatyzacji; nienawidził euforii w oczach pasażerów, z którymi wchodził po trapie na pokład. Kobiet, mężczyzn, dzieci, rodzin. Cieszyli się na siedem nocy w luksusie, na otwarte całą dobę bufety all inclusive, relaksujące dni na morzu spędzane na pokładzie albo w zajmującym dwa tysiące metrów kwadratowych spa z over water fitnesscenter. Planowali obejrzenie różnych spektakli w najnowocześniejszym teatrze muzycznym na wodach świata i raczenie się koktajlami w jednym z jedenastu barów, rozlokowanych na siedemnastu pokładach. Zamierzali oddawać dzieci do Klubu Pirata, wspinać się na największą zjeżdżalnię wodną, jaką kiedykolwiek zbudowano na statku, przegrywać pieniądze w kasynie albo wydawać w galerii handlowej, którą urządzono w stylu włoskiej piazzy. Być może niektórzy wchodzili na pokład statku z mieszanymi uczuciami, jak do samolotu, z pełną szacunku obawą, czy technika, której powierzają swoją osobę, bez przeszkód dostarczy ich z miejsca A do miejsca B. Ale żadnemu z prawie trzech tysięcy pasażerów, co do tego Martin był pewien, ani na moment nie przyjdzie do głowy, że najbliższe dni spędzą po prostu w małym mieście, w którym wpadają na siebie tysiące ludzi różnych kultur i warstw społecznych, począwszy od pracowników pralni harujących za dwa dolary na godzinę, po milionerów na osłoniętych od wiatru miejscach do leżakowania na górnym pokładzie. Mieście, gdzie było wszystko, brakowało tylko stróżów prawa. Gdzie po wybraniu numeru 110 zjawiała się obsługa – a nie policja. Mieście, gdzie od momentu postawienia stopy na pokładzie każdy poddawał się porządkowi prawnemu jakiejś zacofanej republiki bananowej, pod której banderą zwodowano statek.

Martin nienawidził „Sułtana”, pasażerów i załogi.

Ale przede wszystkim nienawidził siebie samego.

Przysiągł sobie, że nigdy w życiu nie postawi nogi na wycieczkowcu. A już na pewno nie na tym. A tu jeden telefon emerytki, której nawet nie znał, kazał mu wyrzucić za burtę wszystkie postanowienia.

Jakie to prawdziwe!

Zaśmiał się w duchu cynicznie, a starsze, mające dużą nadwagę małżeństwo, które schodziło z pokładu po trapie, sceptycznie zmierzyło go wzrokiem.

Wyrzucić za burtę.

Lepiej nie można było tego wyrazić.

Dotarł na pokład dwunasty i studiował strzałki z numerami kabin. Do apartamentu 1211 musiał przejść na bakburtę.

Martin ziewnął. Chociaż (a może właśnie dlatego), że dzień wcześniej dentystka przekonała go jednak do wkręcenia prowizorycznego sztyftu, ból zęba przez całą noc nie dawał mu spokoju i poza dziesięciominutową drzemką w samolocie do Londynu nie miał przerwy na odpoczynek.

W taksówce z Heathrow do Southampton mało nie doprowadziła go do szału komórka. Najpierw próbował go złapać Kramer, potem osobiście szef, żeby na niego nawrzeszczeć, co mu strzeliło do głowy, żeby bez usprawiedliwienia opuścić odprawę po akcji. Jeśli natychmiast nie pojawi się na komisariacie, może zabierać swoje papiery.

– Poza tym obiecałeś, dupku jeden, że będziesz regularnie meldować się u lekarza. To diabelstwo, które, mam nadzieję, regularnie łykasz, może powodować zaburzenia pracy mózgu, chociaż wątpię, czy w twoim przypadku w ogóle da się zauważyć różnicę.

W którymś momencie Martin przekierował te wyzwiska na pocztę głosową. Nie wierzył, że z niego zrezygnują. Przy montowaniu kolejnej samobójczej akcji znów zapomną o tym wpisie do jego akt osobowych. A może tym razem faktycznie przesadził, że bez konsultacji z przełożonym i nawet nie składając wniosku o urlop, po prostu zabukował rejs na „Sułtanie”? W stupęćdziesięciometrowym apartamencie na pokładzie dwunastym, dwa tysiące euro za noc, w tym lot powrotny z Nowego Jorku do Berlina w biznesklasie.

W dodatku Martin wcale nie miał zamiaru udawać się w żadną podróż. Chciał tylko porozmawiać z Gerlinde Dobkowitz, przyjrzeć się jej rzekomym „dowodom” i natychmiast zejść ze statku. Najwyraźniej lekko zbzikowana staruszka odmówiła opuszczenia statku, żeby się z nim spotkać. Jak Martin wyczytał wczoraj w nocy w internecie, siedemdziesięcioośmioletnia Gerlinde Dobkowitz była na forach o rejsach wycieczkowych żywą legendą. Bogata rentierka jako jedna z niewielu wynajęła sobie dożywotnio apartament na „Sułtanie” i od chwili zwodowania statku, co miało miejsce osiem lat temu, opuszczała go tylko wtedy, kiedy bezwzględnie wymagały tego remonty gwarancyjne.

Martin musiał więc wejść do niej na pokład, a ponieważ na „Sułtana” nie wpuszczano nikogo bez karty pokładowej, był zmuszony do zabukowania kabiny. Jedyny dostępny w internetowej rezerwacji z dnia na dzień był apartament z werandą na rufie, wyszło więc na to, że dwudziestominutowa rozmowa będzie go kosztowała dwanaście tysięcy euro. W zasadzie plan podróży był tak ułożony, że miałby ponad dwie godziny na spotkanie, ale taksówkarz postawił sobie za cel pokazanie mu każdego korka na autostradach w południowej części Wielkiej Brytanii.

Nieważne, na pewno go to nie zrujnuje.

Co prawda jego pensja śledczego nie była zawrotnie wysoka, ale ponieważ od lat prawie nic nie wydawał, na jego koncie uzbierała się tak znaczna suma, że dwa miesiące temu bank wysłał mu nawet kartkę na trzydzieste ósme urodziny.

W tej chwili jednak, stojąc z ręką na klamce kabiny 1211, czuł się raczej jak facet po pięćdziesiątce.