Opis

Niekiedy miłość trwa aż do ostatniego tchnienia.

Każda decyzja niesie ze sobą konsekwencje, a siedemnastoletnia Layla musi stawić czoła najtrudniejszym wyborom. Co wybierze, światło czy mrok? Z jednej strony grzeszny, seksowny, demoniczny książę Roth, z drugiej Zayne – wspaniały, troskliwy strażnik, z którym jednak nigdy nie wyobrażała sobie związku. Najtrudniejsza decyzja dotyczy jednak tego, której połowie swojej natury powinna zaufać.

Dziewczyna ma też nowy problem. Najniebezpieczniejszy z demonów, Lilin, został uwolniony, by siać spustoszenie wokół niej, włączając w to jej przyjaciół. Aby uchronić Sama przed losem dużo gorszym niż śmierć, Layla musi paktować z wrogiem, jednocześnie chroniąc miasto – i swoją rasę – przed zniszczeniem.

Rozdarta między dwoma światami i dwoma różnymi chłopakami, niczego nie jest pewna, a już najmniej tego, czy przeżyje, zwłaszcza kiedy dają o sobie znać stare kłopoty. Czasami jednak, gdy tajemnica goni tajemnicę, a prawda wydaje się niemożliwa do odkrycia, trzeba posłuchać głosu serca, wybrać stronę i walczyć do utraty tchu…

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)

Liczba stron: 436

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Dla fanek Zayne’a i Rotha,

dla każdego, kto polubił Laylę

i chciałby mieć własną Bambi.

Dla każdego, kto kibicuje

swojemu ulubionemu facetowi

i głosował, którego powinna wybrać Layla.

Dziękuję, że towarzyszycie mi w tej podróży.

Rozdział pierwszy

Stałam w salonie Stacey, a cały mój świat po raz kolejny rozpadał się na drobne kawałki.

Sam był lilinem.

Paraliżujący strach wyciskał powietrze z moich płuc, gdy wpatrywałam się w kogoś, kto był jednym z moich najlepszych przyjaciół. Przez demonicznego adiutora, Bambi, i niezdolność do widzenia dusz, kiedy znajdowała się na mnie,nie byłam wcześniej w stanie zauważyć tego, co cały czas miałam przed nosem. Nikt tego nie dostrzegł, jednak to był Sam – to on wywołał chaos w szkole i przyczynił się do ostatnich zgonów. Zamiast odebrać duszę pojedynczym dotykiem, jak mógł to zrobić lilin, Sam się nie spieszył, skubiąc po trochu to tu, to tam, bawiąc się ofiarami i igrając z wszystkimi.

Zabawiając się mną.

Poza tym, że to, co stało teraz w domu Stacey – w skórze Sama, perfekcyjnie skrojonym kostiumie, nie było prawdziwym Samem… On już nie istniał. Bolesna świadomość, że mój przyjaciel nie żyje, i to od jakiegoś czasu, a żadne z nas o tym nie wiedziało, przeszyła mnie do szpiku kości.

Nie, żebym była w stanie go uratować. Nikt z nas nie mógł, a teraz jego dusza… jego dusza znalazła się na dole, dokąd trafiały wszystkie dusze zabrane przez lilina. Mój żołądek zacisnął się w supeł.

– Nie możesz mnie pokonać – powiedział lilin głosem brzmiącym identycznie, jak głos Sama. – Dołącz więc do mnie.

– Albo co? – Serce waliło mi w piersi, jak młotem. – Albo umieraj? Czy to nie strasznie banalne?

Lilin przechylił głowę na bok.

– Właściwie nie to chciałem powiedzieć. Potrzebuję twojej pomocy, by uwolnić naszą matkę. Aczkolwiek pozostali mogą umrzeć.

Naszą matkę. Nim zdołałam zastanowić się nad faktem, że byłam związana z istotą, która zabiła mojego przyjaciela i wywołała tak wielką katastrofę, Zayne przybrał swoją prawdziwą postać, rozpraszając mnie tym. Jego koszulka rozdarła się na plecach, gdy rozwinął skrzydła, a skóra przybrała odcień ciemnego granitu. Na głowie wyrosły mu dwa zakrzywione w tył rogi, rozdzielając długie pasma blond włosów, a nos się spłaszczył. Zayne rozchylił usta, odsłaniając kły, a z jego gardła dobył się niski, ostrzegawczy pomruk. Podszedł do Sama, zaciskając masywne dłonie w pięści.

– Nie! – krzyknęłam. Zayne zatrzymał się gwałtownie i natychmiast na mnie spojrzał. – Nie podchodź do niego. Twoja dusza – ostrzegłam zdenerwowana. A przynajmniej to, co z niej zostało, zważywszy na fakt, że ostatnio przypadkowo skubnęłam jej kawałek.

Zayne cofnął się, zachowując ostrożność.

Ponownie skupiłam się na ukrytym w ciele Sama potworze. Cokolwiek stało teraz przed nami, dzieliłam z tym ciało i krew. Dopiero niedawno odkryłam, w jaki dokładnie sposób stałam się półdemonem i półstrażnikiem. Byłam córką Lilith i to… to naprawdę stanowiło część mnie. Zrodziłam się z Lilith, więc moja krew była równie zła jak jej. To coś chciało ją uwolnić? Niemożliwe. Gdyby Lilith znalazła się na ziemi, świat, który znamy, zmieniłby się nieodwracalnie.

– Nie pomogę ci uwolnić Lilith. – Nie chciałam nazywać ją matką. Fuj. – Nigdy.

Lilin uśmiechnął się, przyglądając mi się ciemnymi, atramentowymi oczami.

– Podejdź, jak blisko chcesz. – Istota zignorowała moje oświadczenie, drwiąc z Zayne’a. Drwiąc z nas wszystkich. – Ona nie jest jedyną w tym pomieszczeniu, która posmakowała duszy strażnika.

Wciągnęłam gwałtownie powietrze, aż zapiekły mnie płuca, a Stacey jęknęła. W ułamku sekundy zobaczyłam jej relację z Samem. Od zawsze byli przyjaciółmi, lecz dziewczyna dopiero niedawno zdała sobie sprawę, że Sam od wieków był w niej zakochany. Nie zwracała jednak na niego uwagi, dopóki nie zaczął się zmieniać…

O Boże.

Stacey musiała być zdruzgotana, widząc, że chłopak, którego w końcu pokochała, stał się gorszy niż potwory krążące nocą po ulicach. W tej sytuacji nie mogłam pozwolić sobie na odwrócenie uwagi od lilina. Stworzenie w każdej chwili mogło wykonać ruch, a troje z nas było narażonych na najgorszy rodzaj jego ataku.

– Nic nie może równać się z odebraniem czystej duszy, ale to już wiesz, Laylo. Całe to ciepło i dobroć ześlizgujące się w dół gardła niczym płynna, szlachetna czekolada. – Lilin uniósł głowę i jęknął w taki sposób, przez który w normalnych okolicznościach zarumieniłabym się. – Ale brak pośpiechu i rozkoszowanie się smakiem jest jeszcze bardziej dekadenckie. Powinnaś spróbować, Laylo, i przestań być tak zachłanna, gdy się pożywiasz.

– A ty powinieneś spróbować się zamknąć. – Od potężnego demona stojącego obok mnie biło ciepło. Roth, następca piekielnego tronu, nie zmienił jeszcze postaci, ale wiedziałam, że to niedługo nastąpi. Jego słowa ociekały wściekłością. – Co ty na to?

Lilin nawet nie zerknął na Rotha.

– Lubię cię. Naprawdę, książę. Szkoda, że skończysz martwy.

Zacisnęłam dłonie, paznokcie wbiły mi się w skórę, gdy poczułam gorący i gorzki gniew. Emocje eksplodowały. Na domiar złego stałam pomiędzy Zayne’em a Rothem, co zazwyczaj było wyjątkowo niekomfortowe, ale teraz, po tym jak Roth…

Nie mogłam teraz o tym myśleć.

– Jesteś dość odważny, rzucasz groźby, choć mamy przewagę liczebną.

Stworzenie wzruszyło ramieniem w geście typowym dla Sama, co mnie zabolało.

– A może jestem po prostu inteligentny? – zapytała bezczelnie istota. – I może wiem lepiej niż wy wszyscy, jak to się skończy?

– Za dużo gadasz – warknął Roth, stawiając krok w przód. – O wiele za dużo. Dlaczego źli goście zawsze ciągną obrzydliwie długie i nudne monologi? Skupmy się od razu na części z zabijaniem, dobra?

Lilin posłał nam krzywy uśmieszek.

– Tak ci się spieszy do ostatecznej śmierci?

– Raczej spieszy mi się, by zamknąć ci jadaczkę – odparł Roth, przesuwając się i znów stając tuż obok mnie.

– To cały czas byłeś ty? – Głos Stacey drżał od bólu, który musiała odczuwać. – Nie byłeś Samem? Od kiedy…

– Od kiedy Dean rozpoczął swoje szaleńcze przedstawienie. To było dobre. – Lilin parsknął śmiechem, przyglądając się jej ciemnymi oczami. – Sama nie ma w domu już od jakiegoś czasu, ale mogę cię zapewnić, że podobał mi się… czas, który razem spędziliśmy, zapewne tak bardzo, jak podobałby się i jemu. Jeśli to dla ciebie jakieś pocieszenie.

Stacey nakryła usta rękoma, tłumiąc słowa, a po jej bladej twarzy spłynęły łzy.

– O Boże.

– Nie do końca – mruknęła gładko istota.

Podeszłam do Stacey, odwracając od niej uwagę lilina. Było mi niedobrze, czułam, że zaraz zwymiotuję.

– Dlaczego? – zażądałam odpowiedzi. – Od tygodni się przy nas kręcisz. Dlaczego nas nie zaatakowałeś?

Lilin westchnął ciężko.

– Nie chodzi mi jedynie o przemoc, zniszczenie i śmierć. Szybko odkryłem, że na ziemi jest wiele ciekawych rzeczy, spraw, które mnie cieszą. – Stwór puścił oko do Stacey, a ja się wściekłam.

Skóra zaczęła mnie swędzieć, jakbym miała na sobie tysiąc jadowitych mrówek.

– Nie patrz na nią. Nie mów do niej, nawet nie oddychaj w jej kierunku i nie myśl, że kiedykolwiek ponownie ją dotkniesz.

– Och, robiłem znacznie więcej – odparł lilin. – O wiele więcej. Wszystko, czego chciał wasz Sam, choć nie miał jaj, by to zrobić. Ale uwierzcie mi, że w tej chwili nie to jest jego zmartwieniem. Widzicie, pochłonąłem go, całą jego duszę. Na ziemi nie pozostał po nim żaden okruch. Nie jest upiorem, jak pozostali, którzy stanęli mi na drodze. Jeśli o niego chodzi, nie bawiłem się jedzeniem, skubiąc go po kawałku. Nie, jego już nie ma. Jest w…

W jednej chwili wydarzyło się kilka rzeczy jednocześnie.

Stacey rzuciła się w kierunku lilina, unosząc ręce, jakby chciała wymazać mu z twarzy ten szyderczy uśmieszek. Lilin zbliżył się do niej i, choć z jakiegoś powodu jeszcze nie odebrał jej duszy, teraz wiedziałam, że nie było żadnej gwarancji, iż tego nie zrobi. Lilin zachowywał się nieprzewidywalnie. Pokazał czym naprawdę był, a ja podejrzewałam, że robił to dla zabawy. Stworzenie stało od Stacey na wyciągnięcie ręki, a ja… cóż, tak jakby straciłam kontrolę. Zawrzała we mnie wściekłość.

Bez trudu zaczęłam się zmieniać.

Podobnie jak zdejmuje się sweter, pozbyłam się ludzkiej powłoki, którą nosiłam od tak dawna, i której w jakiś sposób rozpaczliwie się trzymałam. Wcześniej nigdy nie było to tak łatwe. Kości nie pękły i nie scaliły się na nowo. Skóra się nie naciągnęła, ale czułam jak twardnieje, stając się odporna na ostrza i kule. Podniebienie zaczęło mnie swędzieć, aż pojawiły się ostre kły potrafiące przeciąć nawet skórę strażnika, a już na pewno lilina. U podstawy mojego karku, po obu stronach kręgosłupa uwolniły się i rozpostarły skrzydła.

Ktoś w pomieszczeniu gwałtownie wciągnął powietrze, jednak nie zwróciłam uwagi kto.

Poruszając się szybko, niczym atakująca kobra, złapałam Stacey za rękę i pociągnęłam za siebie. Znalazłam się między nią a lilinem.

– Powiedziałam, żebyś jej nie dotykał. Nie patrzył na nią. Nie oddychał w jej kierunku. Jeśli to zrobisz, urwę ci łeb i wykopię go przez okno.

Lilin wzdrygnął się, postawił krok w tył. Wytrzeszczył czarne oczy, a na jego twarzy odmalowało się zdziwienie. Zacisnął usta.

– To nie fair.

Co u licha? Czy na jego obliczu właśnie zobaczyłam strach?

– Wyglądam, jakby mnie to obchodziło?

– Och, będzie. – Lilin cofnął się jeszcze bardziej, zmierzając do drzwi. – Będzie cię bardzo obchodziło.

I wtedy zniknął, obracając się i wychodząc z domu tak szybko, że stałam oniemiała, wpatrując się w pusty korytarz. Nie rozumiałam. Lilin nie zląkł się Zayne’a czy Rotha, ale gdy zmieniłam postać, podkulił ogon i zwiał?

Ugh!

– Cóż, to było… rozczarowujące. – Obróciłam się powoli, składając skrzydła. Najpierw zobaczyłam Zayne’a.

Wrócił do ludzkiej postaci. Zayne zawsze, nawet gdy wydawał się wyczerpany, był tak przystojny jakby wyszedł wprost z czasopisma „Town and Country”. Jego uroda wykraczała ponad wygląd przeciętnego Amerykanina, był ciachem dla każdej dziewczyny na tej planecie. Przypominał moje wyobrażenie anioła. Miał jasne, niebieskie oczy i niemal niebiańskie rysy twarzy, teraz patrzył na mnie z lekko rozchylonymi ustami. Jego cudownie piękna twarz była blada, przez co wyraźnie widziałam cienie pod oczami. Wpatrywał się we mnie, jakby nigdy wcześniej mnie nie widział, co sprawiło, że poczułam się dziwnie, ponieważ razem się wychowaliśmy. Jakbym stała się jakimś niezwykłym okazem.

Zaniepokoiłam się nieco, kiedy spojrzałam w kierunku kanapy. W pewnym momencie Zayne przysunął się bliżej do miejsca, gdzie znalazła się Stacey. Spodziewałam się, że zobaczę ją kołyszącą się i zwiniętą w kulkę, ale ona również się we mnie wpatrywała, przyciskając do policzków dłonie i, choć w innych okolicznościach ta mina by mnie rozśmieszyła, w tej chwili wcale nie było mi do śmiechu.

Moje serce biło jak oszalałe, gdy cofnęłam się w kierunku tylnej części pomieszczenia, gdzie stał Roth. Spojrzałam w jego bursztynowe oczy. Były wielkie, z rozciągniętymi pionowo źrenicami. Mimo to miło było na niego popatrzeć.

Roth był… cóż, na tej ziemi nie dałoby się znaleźć drugiego takiego, jak on. Prawdopodobnie miało to związek z faktem, że nawet w najmniejszym stopniu nie był człowiekiem, za to był porażający. Zawsze cudowny, nawet gdy stylizował swoje czarne włosy na jeża. Wolałam jednak jego mniej staranny image, jak teraz, kiedy włosy opadały mu na czoło, przysłaniając koniuszki uszu i równe, ciemne brwi. Złote oczy w zewnętrznych kącikach miały nieco skośny kształt. Kości policzków i szczęki były tak ostro zarysowane, że można nimi ciąć szkło, a za możliwość szkicowania lub dotknięcia jego twarzy – każdy artysta dałby się pokroić. Pełne, wyraziste usta rozchyliły się w tej chwili.

Jego skóra była opalona. Podobnie jak Zayne, przyglądał mi się z takim zdziwieniem, jakby moje właściwe miejsce znajdowało się pod mikroskopem.

Mój niepokój zmienił się w obawę, która rozprzestrzeniła się wewnątrz.

– No co? – spytałam szeptem, rozglądając się po pokoju. – Dlaczego patrzycie na mnie jakby… jakby było ze mną coś nie tak?

Przecież nie mogli się tak gapić tylko dlatego, że powiedziałam lilinowi, że urwę mu łeb. Tak, wcześniej nie byłam agresywna, ale przez ostatni tydzień sądziłam, że to ja byłam lilinem, całowałam się z Zayne’em i niemal odebrałam mu duszę, po czym zostałam skuta i uwięziona przez klan, który mnie wychował i ten sam klan prawie mnie zabił – wzięłam głęboki wdech – następniezostałam uzdrowiona dzięki interwencji Rotha i działaniu tajemniczego wywaru dostarczonego przez konwent czarownic i czarowników czczących Lilith. Teraz zaś odkryłam, że mój przyjaciel nie żyje, jego dusza wylądowała w piekle, a jego miejsce zajął lilin. Można by pomyśleć, że potrzebuję chwili wytchnienia.

Roth odchrząknął.

– Mała, spójrz… spójrz na swoją rękę.

Na rękę? Dlaczego, u licha, w całym tym szaleństwie miałby mnie prosić właśnie o to?

– Zrób to – powiedział cicho i zbyt łagodnie.

Strach eksplodował we mnie, ale spojrzałam na lewą rękę. Spodziewałam się, że zobaczę dziwaczny, marmurowy, szaro-czarny wzór, mieszaninę skór demona i strażnika, których geny nosiłam w sobie, kombinację, którą już znałam. Moje paznokcie wydłużyły się i zaostrzyły, wiedziałam, że były na tyle twarde, by rozciąć stal, tak twarde, jak moja skóra, która… wciąż była różowa. Naprawdę różowa.

– Co do…? – Spojrzałam na drugą rękę, która wyglądała identycznie. Była różowa. Poruszyłam skrzydłami, przypominając sobie, że jednak się zmieniłam.

Zayne przełknął ślinę.

– Twoje… twoje skrzydła…

– Co z moimi skrzydłami? – niemal pisnęłam, wyciągając rękę w tył. – Złamane? Nie rozwinęły się w całości… – Moje palce nawiązały kontakt z czymś miękkim i jedwabistym. Szarpnęłam dłoń z powrotem. – Co…

Załzawione oczy Stacey były wielkie jak spodki.

– Ee, Laylo, nad kominkiem jest lustro. Chyba powinnaś się w nim przejrzeć.

Spojrzałam Rothowi w oczy, zanim odwróciłam się na pięcie i podbiegłam do kominka. Byłam pewna, że matka Stacey nigdy go nie używała. Złapałam się jego białej obudowy i spojrzałam w swoje odbicie.

Wyglądałam normalnie, jak przed przemianą… jakbym wybierała się do szkoły, czy coś. Moje oczy miały odcień jasnej szarości rozwodnionej błękitem. Włosy tak jasne, że niemal białe, były jak zwykle rozrzucone na wszystkie strony. Wyglądałam jak pozbawiona kolorów chińska laleczka, żadna nowość, poza dwoma kłami wystającymi z moich ust. Nie chciałabym pokazywać ich w szkole, ale nie one zwróciły moją uwagę.

To skrzydła.

Wielkie, nie tak duże jak u Zayne’a czy Rotha, przeważnie miały fakturę skóry, ale teraz były czarne… czarne i pokryte piórami. Prawdziwymi piórami. Ta miękka, jedwabista rzecz, którą poczułam? To były małe piórka.

Pierze.

– O Boże – szepnęłam do swojego odbicia. – Mam pióra.

– To zdecydowanie pierzaste skrzydła – powiedział Roth.

Obróciłam się, końcówką prawego pierzastego skrzydła przewracając lampę.

– Mam pióra na skrzydłach!

Roth przechylił głowę na bok.

– Tak, masz.

W ogóle nie pomagał, więc zwróciłam się do Zayne’a.

– Dlaczego mam pióra na skrzydłach?

Zayne powoli pokręcił głową.

– Nie wiem, Laylo. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.

– Kłamczuch – syknął Roth, piorunując go morderczym spojrzeniem. – Już to widziałeś. Ja również.

– Ja nie widziałam – mruknęła Stacey, która w tej chwili przyciągnęła kolana do piersi i wyglądała, jakby zaraz miała się zacząć kołysać. Do niedawna Stacey nie wiedziała kim naprawdę był Roth. Nie wiedziała nawet o mnie. To musiało być dla niej dużym zaskoczeniem.

– Dobra. Kiedy i gdzie widzieliście to wcześniej? – zapytałam ostro, oddychając zbyt pospiesznie. – Od teraz będę musiała golić skrzydła?

– Mała… – Usta Rotha drgnęły.

Uniosłam rękę, wskazując na niego palcem.

– Nie waż się śmiać, kretynie! To wcale nie jest śmieszne. Moje skrzydła to wybryk natury!

Uniósł obie ręce.

– Nie będę się śmiał, ale myślę, że powinnaś odpuścić sobie maszynkę do golenia. Poza tym wiele stworzeń ma pióra na skrzydłach.

– Kto na przykład? – zażądałam odpowiedzi. Wciąż istniały nadnaturalne istoty, których nie znałam?

– Na przykład… jastrzębie – odparł.

Ściągnęłam brwi.

– Jastrzębie?

– I orły?

– Nie jestem ptakiem, Roth! – Traciłam cierpliwość. –Dlaczego mam pióra na skrzydłach?! – wrzasnęłam tym razem do Zayne’a. – Widziałeś to wcześniej? Gdzie? Niech mi ktoś powie…

Przerwałam, ponieważ podłoga pod moimi stopami zaczęła drżeć. Wstrząsy nasiliły się, przenosząc się na ściany, poruszając lustrem i obrazami. Kawałek tynku odpadł z sufitu. Dom zachwiał się w posadach i rozległ się ogłuszający huk.

Stacey poderwała się z kanapy i złapała Zayne’a za ramię.

– Co się dzieje?

Zapominając o skrzydłach, wymieniłam z Zayne’em znaczące spojrzenie. To wszystko wyglądało zbyt znajomo. Czułam to już wcześniej, gdy…

Przez okno, drobne pęknięcia w ścianie i spod desek podłogowych wpadł oślepiający blask. Miękkie, jasne światło wędrowało po suficie i zaczęło przesuwać się w dół. Odskoczyłam na bok, unikając nawet najdrobniejszych promieni. Dobrze pamiętałam, co stało się ostatnim razem, gdy byłam na tyle głupia, by dotknąć tego światła.

Mój gatunek nie mógł tego zrobić. Roth także.

– Cholera – mruknął książę.

Moje serce stanęło, gdy ucichło dudnienie, a piękna poświata zniknęła. W okamgnieniu Roth stanął obok, trzymając mnie za ramię.

Stacey wzięła głęboki oddech.

– Dlaczego tu pachnie, jakby ktoś chciał nas udusić świeżym praniem?

Miała rację, nowa woń wypełniła powietrze. Dla mnie zapach był piżmowy i słodki. Niebo… niebo pachniało tak, jak każdy tego chciał, tym czego najbardziej na świecie pożądał, więc każdemu ta woń przypominała coś innego.

Zayne wepchnął Stacey za siebie. Miałam przeczucie, że Roth zamierzał wyciągnąć stąd nasze niezbyt anielskie tyłki. W pomieszczeniu dało się odczuć potężną moc. Słodki aromat, który napełnił mnie tęsknotą, zmienił się w zapach koniczyny i kadzidła. Poczułam ciepło na plecach i wiedziałam, że było za późno na ucieczkę.

O nie.

Stacey wciągnęła gwałtownie powietrze.

– O mój… – Jej oczy wywróciły się do tyłu, a kolana odmówiły posłuszeństwa. Złożyła się jak harmonijka. Zayne złapał ją nim uderzyła w podłogę, ale nawet nie miałam czasu się o nią martwić.

Nie byliśmy sami.

Nie chciałam się odwracać, ale musiałam to zrobić. Musiałam, ponieważ chciałam ich zobaczyć, zanim wymarzą mnie z powierzchni ziemi. Roth pewnie poczuł to samo, bo również się odwrócił. Miękki blask odbijał się na jego policzkach. Zmrużył oczy, a ja zerknęłam na drzwi.

Dwaj z nich stali tam niczym wartownicy, wysocy na jakieś dwa metry, a może nawet więcej. Byli tak piękni, że patrzenie na nich niemal sprawiało ból. Ich włosy miały kolor pszenicy, skóra mieniła się, absorbując otaczające ich światło. Nie byli biali, czarni, ani nawet nie mieli koloru pośredniego, jednak w jakiś sposób łączyli wszystkie barwy jednocześnie. Nosili coś w rodzaju lnianych spodni. Ich oczy były śnieżnobiałe, bez tęczówek i źrenic. Zastanawiałam się, jak w ogóle mogli widzieć. Mieli nagie klatki piersiowe i stopy. Szerokie ramiona były rozbudowane, podobnie jak u strażników, zaś wspaniałe, olśniewająco białe skrzydła rozciągały się na przynajmniej dwa i pół metra w każdą stronę.

I również pokrywały je pióra.

Choć w przeciwieństwie do moich, na ich piórach znajdowały się setki oczu, a właściwie gałek ocznych, które nie mrugały, ale poruszały się nieustannie, sprawiając wrażenie, że chłonęły wszystko jednocześnie.

Każda z postaci trzymała złoty miecz, prawdziwy, pieprzony miecz – miecz, który wydawał się długi, jak moje nogi. Cały ten obraz był prawdopodobnie najbardziej szaloną rzeczą, jaką widziałam, a w moim siedemnastoletnim życiu widziałam ich już naprawdę wiele.

Stali tutaj ci, którzy prowadzili to małe przedstawienie zwane życiem, którzy stworzyli strażników, i którzy dla demonów stanowili odpowiednik przerażających potworów. Nigdy w historii nie zdarzyło się, by przebywali w obecności kogokolwiek, kto miał w żyłach choćby ślad demonicznej krwi, bez natychmiastowego zakończenia jego istnienia.

Czułam moje skrzydła – opierzone skrzydła – przyciśnięte ciasno do pleców. Nie wiedziałam nawet dlaczego próbowałam je w tej chwili ukryć, ale byłam odrobinę skrępowana. Mimo to nie miałam ochoty zmieniać się w ludzką postać. Na pewno nie w obecności tych stworzeń.

Nie mogłam oderwać od nich wzroku. Podziw walczył z przerażeniem. Byli… byli aniołami, a ich opierzone skrzydła świeciły tak jasno, że właściwie płonęły. Nigdy nie znalazłam się w obecności żadnego z nich, nie było mi wolno nawet gdy przybywały do rezydencji, by spotkać się z liderem naszego klanu, Abbotem. Zawsze zmuszano mnie do opuszczania domu, więc nie sądziłam, że kiedykolwiek ich zobaczę.

Dotknęła mnie nieodparta potrzeba zbliżenia się do nich, więc musiałam wykorzystać całą swoją siłę, by zignorować to uczucie. Odetchnęłam głęboko. Ich zapach był wspaniały.

Roth nagle się szarpnął, a mnie serce podeszło do gardła. Obleciał mnie strach. Zrobili mu coś? I wtedy to zobaczyłam. Cień wypływający z niego, wypełniający przestrzeń pomiędzy nami. To również już wcześniej widziałam. Działo się tak za każdym razem, gdy adiutor schodził z jego skóry.

Wiedziałam, że to nie Bambi czy kocięta, ponieważ cień pochodził ze środkowej części jego ciała… cóż, głównie z tej, gdzie był pasek jego jeansów. Znajdował się tam tylko jeden tatuaż, tylko jeden widziałam.

Był to smok. Roth ostrzegał wcześniej, że schodził z jego skóry tylko wtedy, gdy kłopoty były naprawdę poważne lub poważnie się wkurzył.

Były tu alfy, a do zabawy właśnie włączał się Tuptuś.

Rozdział drugi

Czekając na pojawienie się wielkiego i niebezpiecznego smoka, zesztywniałam i wstrzymałam oddech. Mieliśmy zginąć przerażającą śmiercią w płomieniach.

Ogromny cień zmienił się w tysiące małych, czarnych kropek, które wirowały w powietrzu niczym miniaturowe tornada, przybierając określony kształt. Sekundy mijały, a na brzuchu i plecach smoka ukazywały się opalizujące niebieskie i złote łuski. Pojawiły się ciemnoczerwone skrzydła, długi, dumny pysk i szponiaste tylne łapy. Jasnożółte oczy przypominały oczy Rotha.

Stworzenie było piękne.

Ale… smok przybrał rozmiar kota – małego kotka.

Nie tego się spodziewałam.

Jego skrzydła poruszały się bezszelestnie, gdy unosił się po lewej stronie Rotha, wywijając ogonem. Był maleńki i taki… taki uroczy.

Zamrugałam powoli.

– Masz… masz… kieszonkowego smoczka?

Zayne parsknął gdzieś za moimi plecami.

Roth westchnął ciężko.

Nawet jeśli nasze życie było zagrożone i istniało duże prawdopodobieństwo, że każdy z nas umrze, zdecydowanie Roth i Zayne wciąż nie pałali do siebie sympatią.

Smok obrócił głowę w moją stronę, otworzył paszczę i pisnął. Bardziej nawet miauknął, a z jego pyska wydobyła się chmurka czarnego dymu. Nie było ognia. Zaledwie czarna mgiełka o słabym zapachu siarki. Uniosłam brwi.

– Zabierz nam sprzed oczu tego adiutora – zażądał alfa, sprawiając, że się skrzywiłam. Ten, który się odezwał stał po prawej stronie drzwi. Jego głos był niesamowicie głęboki, wibrował zarówno w pomieszczeniu, jak i we mnie. Spodziewałam się poniekąd, że pękną mi bębenki.

Zaskoczyło mnie, że alfy nie starały się od razu zlikwidować Tuptusia, ale nie wyglądało na to, by ten kieszonkowy smoczek stanowił dla nich jakieś istotne zagrożenie.

Postawa Rotha wydawała się wyluzowana, wiedziałam jednak, że był spięty, gotowy rzucić się do akcji.

– Jasne, ale to się nie stanie.

Usta alfy ułożyły się w szyderczy uśmiech.

– Jak śmiesz się odzywać? Mogę zakończyć twoje istnienie zanim zdołasz zaczerpnąć kolejny oddech.

– Możesz – odparł Roth spokojnie. – Ale tego nie zrobisz.

Wytrzeszczyłam oczy. Pyskowanie alfom nie było zbyt mądrym posunięciem.

– Roth – mruknął Zayne. Wydawało mi się, że stał bliżej, ale nie chciałam odrywać wzroku od alf, by to sprawdzić. – Może spuścisz trochę z tonu?

Książę wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Nie. A wiesz dlaczego? Bo alfy mogą mnie unicestwić, ale tego nie zrobią.

Naprzeciw nas, alfa, który wcześniej się odezwał, spiął się, ale nic nie powiedział.

– Widzisz, jestem ulubieńcem, następcą tronu – ciągnął Roth, a jego uśmiech się poszerzył. – Jeżeli unicestwią mnie, gdy nie zrobiłem nic, co by to usprawiedliwiało, to będą mieli do czynienia z Szefem. A tego nie chcą.

To mnie zaskoczyło. Nie mogli mu nic zrobić ze względu na to, kim był? Zawsze uważałam, że robili, co im się żywnie podobało.

Alfa, który do tej pory milczał, odezwał się:

– Zasady ustanowiono z pewnego powodu. Nie znaczy to, że nam się podobają, sugeruję więc, byś nie przeginał.

W odpowiedzi Roth zrobił coś niewyobrażalnego. Uniósł rękę i wyprostował środkowy palec.

– To się liczy jako przeginanie, Bob?

Cholera, pokazał palec alfie! I nazwał go „Bob”! Kto tak robi? No, serio?

Moja szczęka uderzyła o podłogę, gdy mały Tuptuś kaszlnął, a z jego pyska uleciała kolejna chmurka dymu.

– Nie poraża mnie wasza chwała – stwierdził Roth. – Siedzicie sobie na puchatych obłoczkach i osądzacie każdą żyjącą na ziemi istotę. Nie wszystko jest czarne lub białe. Wiecie o tym, a jednak nie dostrzegacie szarości.

W białych oczach alfy przeskoczyła iskra.

– Pewnego dnia, książę, spotkasz się ze swoim przeznaczeniem.

– Zrobię to dość spektakularnie – odparł. – I będę przy tym zajebiście dobrze wyglądał.

Zamknęłam oczy na krótką chwilę. O Boże…

Alfa stojący po prawej zmienił pozycję. Jego wielka dłoń zacisnęła się na rękojeści miecza. Miałam przeczucie, że chciał przebić nim Rotha. Zdecydowałam, że nadszedł czas, bym włączyła się do rozmowy.

– Jesteście tutaj z powodu lilina, prawda? Powstrzymamy go. – Nie wiedziałam, jak tego dokonamy i prawdopodobnie nie powinnam składać takich obietnic istotom, które w okamgnieniu mogły mnie unicestwić, ale nie miałam wyboru. Nie tylko dlatego, że musiałam odwrócić ich uwagę od Rotha, ale ponieważ lilina trzeba było powstrzymać. Wszystkie stworzenia, które posiadały duszę były w tej chwili w niebezpieczeństwie. – Przyrzekam.

– Strażnicy zajmą się lilinem. Do tego zostali stworzeni. Ich zadaniem jest ochrona ludzkości. Jeśli sobie nie poradzą, zapłacą ostateczną cenę, podobnie jak demony –odpowiedział alfa, który mówił jako pierwszy. – Ale jesteśmy tutaj, by zawrzeć z tobą umowę.

Moje serce ponownie się zatrzymało.

– Ze mną?

Alfa, którego Roth nazwał Bobem, zmrużył oczy.

– Jesteś bluźnierstwem najwyższego rzędu. Wcześniej byłaś paskudztwem, którego należało się pozbyć, teraz jesteś dewiacją, na którą nie możemy pozwolić.

Roth przechylił głowę na bok, a Zayne ruszył do przodu.

– Nie! – krzyknął. Jego skrzydła zatrzepotały. – Nigdy nie zrobiła niczego…

– Naprawdę? – zapytał drugi alfa oschle, unosząc skrzydła. Oczy na ich piórach rozejrzały się po pomieszczeniu, po czym wszystkie z nich – setki oczu – skupiły się na mnie. – Widzimy wszystko, strażniku. Sprawiedliwości musi stać się zadość.

Bob uniósł miecz, ale nim zdołałam cokolwiek zrobić, Roth złapał mnie za ramiona i wepchnął na Zayne’a. Odbiłam się od jego piersi i wyłożyłabym się na podłodze, gdyby Zayne nie przytrzymał mnie w pasie.

Tuptuś, wciąż unosząc się przy ramieniu Rotha, wydał z siebie kolejne piśnięcie… które przemieniło się w ryk wstrząsający domem nawet większy niż wtedy, kiedy pojawiły się w nim alfy.

Roth pochylił głowę i się uśmiechnął.

– Jak już mówiłem, rozmiar nie ma znaczenia.

Tuptuś zaczął rosnąć w tempie, za którym nie byłam w stanie nadążyć. Jego łapy powiększyły się do wielkości pnia drzewa, a szpony osiągnęły długość haków. Niebieskie i złote łuski smoka uwydatniły się, stając się kuloodporne, a pod tylnymi nogami, rozciągniętymi teraz na podłodze, zaczęły pękać deski. Szkarłatne skrzydło uderzyło w sufit, rozbijając go. Tynk opadł w gęstej chmurze, drugie skrzydło w tym czasie przewróciło fotel.

Alfa krzyknął coś, co utonęło w niskim melodyjnym pomruku smoka. Stworzenie ruszyło do przodu, kołysząc nad podłogą kolczastym ogonem. Meble poleciały na ścianę, zrzucając z niej portret. Rozpadło się okno i chłodne powietrze wdarło się do środka. Tuptuś zatrzymał się przed nami, z pyskiem skierowanym w stronę alf, cofnął się i prychnął ogniem z nozdrzy. Płomień okopcił pozostałości sufitu, gdy Bob znowu coś powiedział.

– Zrób jeden krok w jej stronę, a usmażę sobie alfę – rzucił cichym i śmiertelnie spokojnym tonem Roth. – Na chrupko.

Drugi z alf cofnął się, jednak Bob wyglądał, jakby miał wybuchnąć.

– Śmiesz nam grozić?

– Śmiem o wiele więcej. – Skóra Rotha wydawała się cienka, jego twarz nabrała ostrości. – Nie pozwolę, by choć włos spadł jej z głowy. Jeśli chcesz się do niej dostać, musisz przejść przeze mnie.

Bob uśmiechnął się szeroko, a mój żołądek fiknął koziołka. Roth najwyraźniej był zdecydowany, by zginąć z mojego powodu. Poświęcił się i dał wciągnąć do kotłów, wrócił stamtąd, po czym wystąpił przeciwko Szefowi, ratując mi życie. Nie mogłam pozwolić, żeby ponownie narażał się się dla mnie.

– Stop! – Wyrwałam się z objęć Zayne’a, ale Tuptuś się przesunął. Machnął ogonem, który zatrzymał się centymetr od mojego biodra.

Nie mogłam iść dalej. Spanikowanym wzrokiem przeskakiwałam pomiędzy Rothem a alfami.

– Jeśli macie jakiś problem, to ze mną, nie z nimi, więc może…

Jeszcze kiedy mówiłam, Bob ruszył na Rotha, unosząc ognisty miecz, co nie spodobało się Tuptusiowi. Odchylił się w tył, wyciągnął długą szyję i otworzył paszczę, odsłaniając kły wielkości pięści. Poczułam woń siarki, a po chwili z jego pyska wystrzeliła kula ognia.

Przepełniony bólem krzyk urwał się nagle, a w miejscu, w którym stał Bob, pozostała jedynie kupka popiołu.

Wszyscy zamarli. Nikt się nie odezwał, nikt nawet nie odetchnął, po czym usłyszałam słowa Rotha, przyglądającego się bałaganowi:

– Na chrupko.

Moje nogi były jak z waty, gdy bezradnie uniosłam rękę. Tuptuś zwrócił się w stronę drugiego alfy. Nastąpiła seria obrzydliwych chrupnięć, po czym smok zerknął przez ramię, spojrzał na mnie złotymi oczami i otworzył paszczę. Błyszcząca niebieska ciecz barwiła jego zębiska, gdy smok sapnął i wydał z siebie dźwięk przypominający gardłowy chichot.

Bambi pożarła strażnika.

Tuptuś pochłonął alfę.

Te adiutory naprawdę nie popisały się manierami.

Co ważniejsze, nie miałam pojęcia, że cokolwiek było w stanie zabić alfę lub go zjeść.

– O-o! – wrzasnęła Stacey, więc obróciłam się w chwili, gdy wciskała się w róg kanapy. – W moim domu jest smok! Smok! – Najwyraźniej wciąż była zbyt oszołomiona po omdleniu, by pamiętać, iż znajdowały się tu również anioły.

– Tuptuś – zawołał Roth. – Wracaj.

Smok beknął, wydmuchując przy tym gęsty dym i się obrócił. Odsunęłam się od jego ogona, to samo zrobił Zayne. Kominek jednak nie odskoczył. Zabójczy ogon uderzył w niego, wyłamując kilka cegieł, które spadły na podłogę i rozbiły się na kawałki. Tuptuś przestępował ciężko z łapy na łapę.

Zayne zmarszczył czoło.

– To… to chodzi?

Roth przewrócił oczami.

– Nie wychodzi za często.

– Z oczywistych względów – mruknęła Stacey.

Tuptuś podniósł ogon i uderzył nim w podłogę, niszcząc to, co jeszcze z niej zostało, zarabiając przy tym ostre spojrzenie Rotha. Smok pokręcił łbem, po czym zadrżał i skurczył się do uroczej, kieszonkowej postaci. W końcu wrócił do Rotha, układając się na jego twarzy w kształt niewielkiego cienia, który zsunął się po szyi i zniknął pod kołnierzykiem koszulki.

Uderzyła mnie panująca w pomieszczeniu absolutna cisza, ledwie byłam świadoma powrotu do mojej ludzkiej postaci. Moje myśli goniły od jednej kiepskiej sytuacji do drugiej. Sam to lilin. Miałam pierzaste skrzydła. Pojawiły się alfy. Tuptuś…

– Mama mnie zabije – szepnęła Stacey, przyciskając do piersi poduszkę. Spojrzała w górę. – Jak ja to wyjaśnię?

Roth zacisnął usta.

– Wybuchem gazu? – Stacey niemrawo powtórzyła te słowa, a Roth kontynuował: – Mogę wywołać pożar, sprawić, by wyglądało to nieco bardziej autentycznie. Nie zniszczę góry, jeśli chcesz.

– Masz w tym sporo praktyki, co? – zapytał Zayne.

– Ach, kiedy pojawia się Tuptuś zawsze lepiej zwalić wszystko na stary dobry wybuch gazu. To wygodne. – Roth zwrócił się do mnie: – Dobrze się czujesz?

Czy czułam się dobrze?

Złość mieszała się ze strachem – obawami o niego. Patrzyłam przez chwilę na Rotha, po czym rzuciłam się w jego stronę:

– Coś ty sobie myślał? – warknęłam, szturchając go w pierś. – Groziłeś alfom! – Ponownie go uderzyłam, tym razem mocniej, tak by zabolało.

– Au! – Potarł pierś, ale jego oczy zabłyszczały. Uważał, że to było zabawne!

Zayne podszedł do kupki popiołu.

– Więcej niż groził. Pozwolił Tuptusiowi ich zjeść.

– Hej, ściśle rzecz ujmując, jednego usmażył, a drugiego zjadł – poprawił Roth, klepiąc się po brzuchu, gdzie odpoczywał teraz smok.

– O Boże! – Tym razem uderzyłam go w ramię. – Będziesz miał spore kłopoty, Roth! Ogromne kłopoty.

Wzruszył ramieniem.

– Broniłem się.

– Broniłem się – przedrzeźniałam go, kiwając głową. – Nie można tak po prostu zabijać alf!

– Zabiłeś te anioły? – zapytała Stacey, więc jednak je pamiętała.

Posłał jej niewinny uśmieszek.

– Cóż, ja nie, ale…

– Roth! – krzyknęłam, cofając się, by nie zacząć go dusić. – To nie jest śmieszne. Ty…

Kiedy chciał, mógł być cholernie szybki. W jednej chwili znajdował się kilka metrów ode mnie, a już w następnej stał tuż obok, obejmując moją twarz. Pochylił głowę tak, że nasze oczy znalazły się na jednym poziomie.

– Istnieją zasady, mała.

– Ale…

– Zasady, których nawet alfy muszą przestrzegać. Nie mogą mnie atakować bez fizycznej prowokacji. Jeśli to zrobią, wkurzą Szefa, a ten się tak zemści, że przy tymdziałania lilina na ziemi będą wyglądały, jak dziecinne igraszki. Nie jestem zwyczajnym demonem. Jestem następcą tronu. Podnieśli na mnie rękę, a ja się broniłem. Koniec tematu.

Ale przecież ich prowokował, może nie fizycznie, ale nie był bezstronnym obserwatorem. Kiedy minął pierwszy szok, pozostała inna gorzka pigułka do przełknięcia. A jeśli Roth się mylił? Jeśli w tej chwili w drodze, by pomścić swoich braci, było więcej alf?

– Nic mi nie będzie. – Patrząc mi w oczy, przysunął się bliżej, aż nasze stopy znalazły się w jednej linii. – Nikt mi nic nie zrobi. Obiecuję.

– Nie możesz tego obiecać – szepnęłam, patrząc mu głęboko w oczy. – Nikt z nas nie może.

Zsunął ręce, palce wplótł w luźne pasma moich włosów.

– Ja mogę.

Te dwa słowa były niczym wyzwanie rzucone całemu wszechświatu. Spuściłam wzrok, kiedy odsunął mi włosy, zakładając je za uszy. Roth powoli cofnął ręce, a wtedy zdałam sobie sprawę, że nie jesteśmy sami.

Gwałtownie obróciłam głowę i napotkałam spojrzenie wpatrzonego we mnie Zayne’a. Przez chwilę naprawdę go zobaczyłam. Nie tylko prawie go zabiłam, niewiele brakowało, a zrobiłabym coś o wiele, wiele gorszego. Kiedy strażnik tracił duszę, zmieniał się w przerażającą kreaturę. Wiedziałam o tym, bo na własne oczy widziałam, co stało się ze strażnikiem, któremu odebrano duszę. Nieomal zrobiłam to samo Zayne’owi, a on wciąż tu był, nadal przy mnie trwał.

Odczułam ból w piersi, gdy ujrzałam głęboką nieufność w jego spojrzeniu. Mój żołądek zacisnął się w paskudny supeł, otworzyłam usta, ale nie wiedziałam co powiedzieć. Nagle moje serce i rozum podążyły w dwóch przeciwnych kierunkach. Na szczęście nie miałam okazji, by cokolwiek z siebie wydusić.

– Zostawiłem cię na kilka godzin, a ty pozwoliłeś Tuptusiowi zjeść jednego i usmażyć drugiego alfę?

Stacey krzyknęła, a ja obróciłam się z jękiem. Na środku zniszczonego salonu stał Cayman. Pojawił się znikąd. Puf i był. Miał na sobie ciemne spodnie, białą, elegancką koszulę, której zapinanie było najwyraźniej zbyt nudnym dla niego zajęciem, a jego jasne włosy luźno opadały wokół kwadratowej twarzy. W demonicznej hierarchii – jak niegdyś wyjaśnił mi Roth – Cayman jako gestor piekielny należał do średniego szczebla. Był demonem zajmującym się wszelakimi umowami, ale podejrzewałam, że był dla Rotha kimś więcej niż tylko… hmmm, współpracownikiem. Bez względu na to, czy Roth się do tego przyznawał, czy też nie, przyjaźnili się.

– To była szybka akcja – odparł Roth, krzyżując ręce na piersi.

Cayman wzruszył ramionami.

– Takie czasy, stary. W ciągu godziny informacja pojawi się zapewne na jakimś Facebooku alf.

Alfy miały konta na Facebooku?

Stacey w tej chwili trzymała poduszkę przy ustach, więc widziałam jedynie jej wielkie, brązowe oczy. Kiedy się odezwała, jej głos był stłumiony:

– Kto to?

Już miałam wyjaśnić, ale Cayman skłonił się jej, rozkładając ramiona w teatralnym geście.

– Najprzystojniejszy, najmądrzejszy i najbardziej uroczy demon, jaki w ogóle istnieje. Jednak wiem, że trudno to wymówić, więc możesz nazywać mnie Cayman.

– Ee… – Rozejrzała się po pokoju. – Okej.

Skóra Zayne pociemniała, co oznaczało, że znów był bliski przemiany. Miałam jednak nadzieję, że nad tym zapanuje. Cayman był przyjacielem, jeszcze tego nam brakowało, by tych dwoje rzuciło się na siebie.

– Roth ma kłopoty?

– Mała, ja…

Przerwałam mu, unosząc rękę.

– Cicho. Cayman, czy on ma kłopoty?

Demon się uśmiechnął.

– Myślę, że lepiej zadane pytanie brzmiałoby: kiedy on nie ma kłopotów?

Mrużąc oczy, musiałam przyznać, że to trafna uwaga.

– Dobra, ma większe kłopoty niż normalnie?

– Ach… – Cayman spojrzał na Rotha, a jego szeroki uśmiech przekształcił się w diabelską wesołość. Najwyraźniej dobrze się bawił. – Powiedzmy tylko, że Szef nie jest zadowolony z tego, co się tu wydarzyło. Właściwie, Szef wkurzył się z powodu wielu rzeczy, więc jeśli w najbliższym czasie Roth zjawi się na dole, najprawdopodobniej przez dłuższą chwilę stamtąd nie wróci. Na przykład przez jakieś kilka dekad.

Wciągnęłam gwałtownie powietrze.

– Niezbyt dobrze. – To tyle, jeśli chodziło o Szefa wspierającego Rotha.

– Mogło być gorzej – powiedział Roth z szerokim uśmieszkiem.

Cayman przytaknął.

– Jeśli mam być szczery, sądzę, że Szef cieszył się z tego, co zrobił Tuptuś, ale wiecie, polityka. – Westchnął, a ja uniosłam brwi. – Rujnuje całą zabawę.

Zaczynała mnie boleć głowa.

– Dzisiaj było…

– Niewiarygodnie? – podsunęła Stacey. Odłożyła poduszkę i złapała się za policzki. Była blada i spięta. Jej dłonie drżały, kiedy przetarła skórę pod oczami.

Powoli skinęłam głową i się obróciłam. Spojrzałam na Rotha, a następnie na Zayne’a. Obaj wpatrywali się we mnie, czekając. Chciałam udawać, że nie wiem, o co im chodzi, ale byłoby to kłamstwo.

I tchórzostwo.

Poczułam ciężar na ramionach, zdenerwowana potarłam skronie. Było tyle spraw, które musieliśmy wyprostować.

– Trzeba się tym zająć. – Wskazałam na zrujnowany pokój. Unosił się w nim zapach siarki. W zasadzie byłam wdzięczna za to, że mogłam się na czymś skupić. – Żeby Stacey nie miała problemów.

– Doceniam to – powiedziała, a kiedy na nią spojrzałam, zobaczyłam, że przeczesywała włosy palcami.

Roth postąpił naprzód:

– Może pójdziecie do cukierni Cakes&Things, a ja się tym zajmę? Może tak być? – pytanie skierował do Zayne’a, który skinął głową.

– Zaopiekuję się nimi – odparł krótko.

Roth zawahał się, po czym wziął głęboki wdech.

– Jeśli pojawią się inni strażnicy…

– Ochronię je przed czymkolwiek i kimkolwiek, kto się pojawi – zapewnił go Zayne. Po chwili westchnął ciężko. – Nawet… nawet jeśli będzie to mój klan.

– Ja również potrafię się bronić – rzuciłam, a Roth posłał mi rozbawione spojrzenie. – No co? Zaufaj mi. Jeśli ktoś z… mojego byłego klanu stanie mi na drodze, nie otworzę ramion, by go uściskać. – Zignorowałamfalę strachu, który pojawił się na myśl o spotkaniu z którymś z nich twarzą w twarz. – No, może poza Nicolaiem i Dezem. Myślę, że oni…

– Mała – powiedział Roth.

Westchnęłam.

– Nieważne. Chodźmy. – Podeszłam do Stacey i delikatnie wyjęłam z jej rąk poduszkę, którą znowu kurczowo trzymała przy sobie. – Chcesz wyjść?

Zamrugała kilkakrotnie.

– A mam jakiś wybór? Powinnam zostać, gdy Roth podpali moje mieszkanie? Nie, dziękuję.

Dobrze było widzieć, że po tak ciężkim dniu, Stacey wciąż zachowywała się przemądrzale.

Roth zbliżył się do Caymana i położył rękę na jego ramieniu.

– Miej na wszystko oko, dobra?

Lista rzeczy, których miał pilnować Cayman prawdopodobnie była astronomicznie długa.

– Tak jest. – Cayman zniknął. Puf i już go nie było.

Kręcąc głową, ponownie popatrzyłam na Stacey. Widziałam łzy w jej oczach, gdy spojrzała na mnie spod rzęs.

– Sam… nie żyje, prawda?

Położyłam poduszkę na kanapie i uklęknęłam. Emocje ścisnęły mnie za gardło.

– Tak. Nie żyje.

Zacisnęła powieki i zadrżała.

– Pamiętam, jak mówiliście o… lilinie i o tym, co robi ludziom. Jeśli Sam nie żyje, jego dusza…

Jego dusza znajdowała się w piekle. Wiedziałam o tym. Stacey także. Wszyscy w tym mieszkaniu mielitego świadomość, a nie było nic bardziej przerażającego niż uwięzienie w piekle. Sam nie zasługiwał na te wszystkie straszne rzeczy, które cierpiała tam dusza.

Wzięłam obie ręce Stacey w swoje i ścisnęłam.

– Obiecuję, że wydostaniemy duszę Sama z piekła. Przyrzekam.

Rozdział trzeci

– Nie powinnaś składać tej obietnicy – powiedział cicho Zayne, w chwili gdy Stacey poszła do toalety w cukierni znajdującej się kilka przecznic od jej mieszkania. Chciałam iść z nią, ale stanowczo odmówiła, twierdząc że chce być sama.

Siedziałam w boksie przy oknie, obserwując ludzi na zewnątrz, ich aury miały oszałamiające kolory. Dziwnie było znów je widzieć. Trochę przywykłam już do tego, że ich nie dostrzegałam, gdy Bambi siedziała na mnie i zapominałam, jak mogły rozpraszać.

– Dlaczego nie?

Zayne usiadł naprzeciwko mnie. Na jego twarzy malowała się troska.

– W jaki sposób masz zamiar uwolnić duszę Sama z piekła, Laylo? Być może Roth jest księciem, ale wątpię, by mógł o to prosić, nawet jeśli ma silną pozycję. Piekło nie odda duszy Sama tak po prostu.

– Mój plan nie sięga tak daleko. – Właściwie miałam nadzieję, że to Roth nam pomoże. Mimo wszystko jako książę mógł pozwalać Tuptusiowi na smażenie i pożeranie alf. – Ale musimy to zrobić. Zayne, Sam jest moim przyjacielem. – Głos mi się załamał, poczułam, że zaczynam tracić kontrolę nad wymykającymi się emocjami. – A nawet gdyby nim nie był, nie mogłabym go tam zostawić. Nie zasłużył na to. Boże, Zayne, Sam na to nie zasłużył.

– Wiem. – Zayne spuścił głowę, choć wciąż patrzył mi w oczy. – Nie mówię, że mamy o nim zapomnieć.

– Musimy coś zrobić – powtórzyłam, westchnęłam ciężko i oparłam łokcie na stoliku. Zerknęłam na drzwi, za którymi zniknęła Stacey. Prosiła o trochę czasu, ale ciężko mi było spełnić jej prośbę. Biorąc pod uwagę wszystko, co się wydarzyło, byłam zdziwiona, że mogliśmy tu siedzieć i normalnie rozmawiać. – Musimy też wymyślić, co zrobić z lilinem i…

– Hej, zwolnij na chwilę. – Zayne wyciągnął rękę przez stół i położył ją na mojej dłoni. Przyglądałam mu się i zrobiło mi się ciężko na sercu. Za każdym razem, gdy teraz na niego patrzyłam, widziałam cienie pod oczami i otaczającą go stłumioną aurę. Nie mogłam tego nie dostrzec. – Wiem, że wydarzyło się dużo szalonych rzeczy, ale też przez wiele przeszłaś. Musimy o tym porozmawiać.

Naprawdę nie chciałam o tym mówić, bo wiedziałam, że mogę sobie z tym nie poradzić.

Jednak Zayne miał inne pomysły.

– Wiesz, jak ciężko mi siedzieć po drugiej stronie i nie zbliżyć się do ciebie, by cię przytulić? Dotknąć cię, by się upewnić, że żyjesz? – zapytał, a szczerość w jego tonie sprawiła, że oddech uwiązł mi w gardle. – To, co się stało, nie było twoją winą. Musisz o tym wiedzieć. Zarówno mój klan, nasz klan, jak i mój ojciec nigdy nie powinni zrobić tego, co uczynili.

Spojrzałam na rękę Zayne’a spoczywającą na mojej, na tę, która trzymała mnie przez tak wiele lat. Zamknęłam oczy i natychmiast zobaczyłam Zayne’a, bladego i nieruchomego, leżącego na podłodze mojego pokoju. Pamiętałam, jak Abbot, strażnik, który mnie wychował, spojrzał na mnie, gdy ujrzał syna. Widział potwora, którego pomógł stworzyć. Serce mi się ścisnęło, gdy przypomniałam sobie pełen strachu lot przez posiadłość i nieudaną, rozpaczliwą próbę ucieczki.

Ucieczki zakończonej zamknięciem mnie i odurzeniem, pozostawieniem w ciemności bez nadziei na ponowne ujrzenie światła dziennego. Wciąż mogłam przypomnieć sobie zapach stęchlizny unoszący się w tamtej piwnicy, nadal czułam łańcuchy, którymi mnie skuto, gdy zostałam przewieziona do tajnego magazynu.

– Laylo?

Zadrżałam, przypominając sobie, że nie jestem już w klatce. Otworzyłam oczy i wyrzuciłam te nieprzyjemne myśli z głowy.

– Doceniam, że to mówisz. Masz rację. To, co mi zrobili było złe. Rozumiem, że sądzili, że to ja byłam przyczyną problemów w posiadłości, do diabła, nawet ja myślałam, że wszystkim zagrażam, ale posunęli się za daleko.