Ostatnia prawdziwa love story - Brendan Kiely - ebook
Opis

Pewnej upalnej, lipcowej nocy Hendrix i Corrina postanawiają zaryzykować wszystko. Kradną samochód, wyciągają Dziadka z apartamentów dla seniorów, na tylną kanapę ładują psa i wyruszają w podróż z Los Angeles do Nowego Jorku. Ścigani przez rodziców, lekarzy Dziadka, a także policję, Hendrix i Corrina mogą się przekonać na własną rękę, czy Dziadek ma rację – to jest, czy jedynymi historiami zdolnymi przetrwać są historie miłosne. Oto książka o muzyce, przyjaźni, pierwszych i ostatnich miłościach, i wszystkim, co pomiędzy.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 309

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Tytuł oryginału:

THE LAST TRUE LOVE STORY

Copyright © 2016 by Brendan Kiely

All rights reserved.

Copyright © 2017 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga, Młody Book

Copyright © 2017 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga, Młody Book

Zarówno niniejsza książka, jak i zawarte w niej odniesienia do wydarzeń historycznych, rzeczywistych osób lub miejsc to fikcja literacka. Pozostałe imiona, postaci, miejsca i wydarzenia stanowią wytwór wyobraźni autora i wszelkie podobieństwo do rzeczywistych wydarzeń, miejsc i osób, żywych lub martwych, jest całkowicie przypadkowe.

Projekt graficzny okładki: Monika Drobnik-Słocińska

Redakcja: Małgorzata Najder

Korekta: Teresa Dziemińska, Marta Stasińska

ISBN 978-83-8110-255-1

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

Wydawnictwo Sonia Draga

pl. Grunwaldzki 8-10

40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

email:[email protected]

www.mlodybook.com.pl

www.facebook.com/BookMlody

www.instagram.com/mlodybook

E-wydanie 2017

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Dla Babci i dla Jessie,

które uczą mnie, jak słuchać w życiu sercem.

Miłość jest wszystkim, co istnieje –

To wszystko, co o niej wiemy.

– EMILY DICKINSON, SAMOTNY PIES

(przełożył Stanisław Barańczak)

Wróciwszy tak mądry, po tylu doświadczeniach,

zrozumiesz prawdziwie, co to jest Itaka.

– KONSTANDINOS KAWAFIS, ITAKA

(przełożył Zygmunt Kubiak)

PROLOG

Sytuacja wygląda tak: zgubiliśmy się gdzieś na zachód od Albuquerque, a samochód, który ukradliśmy, z przebitą oponą tkwi nosem w piachu. Dziadzio, Corrina i ja. Z każdym mijającym dniem Dziadzio coraz bardziej traci kontakt z rzeczywistością i jeżeli tylko spuszczę go z oka, istnieje ryzyko, że gdzieś pójdzie w tumanie kurzu i zniknie już na zawsze. Z kolei Corrina odeszła w przeciwnym kierunku, tak wkurzona, że w ogóle się już do mnie nie odzywa, i nawet nie wiem, czy jeszcze chce jechać ze mną na drugi koniec kraju. Ale obiecałem, że ją tam zabiorę. Tak jak obiecałem Dziadziowi – że zabiorę go, żeby raz jeszcze zobaczył tamten kościół, zanim choroba wymaże mu go z pamięci, a wraz z nim odbierze wszelkie wspomnienia po Babci. Ja tylko chcę dotrzymać tych niemożliwych do spełnienia obietnic, które poskładałem, tyle że mama, rodzice Corriny, lekarka Dziadzia, policja i cała reszta świata nas teraz szukają, a my ciągle mamy jeszcze ponad trzy tysiące kilometrów do zrobienia i zaledwie trzy dni.

Uznałbym, że to wszystko zaraz się skończy, ale nie mogę. No bo to nie może się tak skończyć. To nie może być koniec, nie dla Dziadzia, nie dla Corriny i nie dla mnie, bo to właśnie tu, na szosie gdzieś na końcu świata, wreszcie pojąłem, co Dziadzio ma na myśli, kiedy mówi, że sensem życia jest nauczyć się kochać.

CZĘŚĆ 1Jak się tu znaleźliśmy

ROZDZIAŁ 1Niemożliwa obietnica

Na dzień przed tym, jak wyrwaliśmy się z miasta i pognaliśmy przez szerokie, smagane wiatrem drogi Ameryki, stałem trzy piętra poniżej apartamentu Dziadzia, wpatrując się ponad plażą w wodę i ściskając w dłoniach świeżo oprawioną fotografię dwojga zmarłych ludzi.

Kompleks Apartamentów dla Seniorów Calypso Sunrise przycupnął w połowie drogi pomiędzy molo w Santa Monica a deptakiem Venice Beach. Mimo to w tym dziwnym, zawieszonym pośrodku miejscu, kiedy nikt przede mną nie przejeżdżał i spoglądałem poza nieliczne palmy wyrastające spiralą z piasku oraz rozciągający się za nimi pas plaży ku nieskończonemu bezmiarowi Pacyfiku – mogłoby się zdawać, że tkwiłem porzucony na brzegu wyspy, zapomniany pośród mórz.

Tak przynajmniej się czułem, kiedy tam stałem i zbierałem się w sobie, żeby odnieść mu zdjęcie. Tydzień wcześniej Dziadzio podczas jednego ze swoich ataków rozbił szkło i ramkę i choć udało mi się uratować samą fotografię, niepogiętą i w jednym kawałku, to odłamki szkła pokaleczyły mi dłoń. Ale przynajmniej ocaliłem zdjęcie. Zdjęcie przedstawiało Babcię z włosami upiętymi w typowy dla lat sześćdziesiątych kok, stojącą przed ich oklejonym drewnem kombi i trzymającą w rękach opatuloną, niemowlęcą wersję mojego taty. Dziadzio nie chciał jej zniszczyć, to była jego ulubiona fotografia Babci, ale zmiótł ją z biurka wraz z całą resztą w napadzie gniewu i rozbiła się o podstawę jego lampy podłogowej. Pół godziny zajęło mi uważne odkurzenie okolic biurka.

Dłoń wciąż mnie bolała, tym bardziej że owinąłem sobie na niej smycz Starego Grzmota. Zabawiał się właśnie w najlepsze z nogą ławki stojącej przy deptaku, mnie to jednak nie przeszkadzało, bo wolałem, żeby się wyszalał przed wejściem do Calypso, gdzie co prawda zwierzęta były mile widziane, ale pod warunkiem że nie zamierzały dobierać się do mieszkańców, gości lub też personelu. Z drugiej strony jak na amstaffa był całkiem niewielki, a gdy na dodatek zawadiacko wywieszał między zębami jęzor, byłby w stanie wykrzesać uśmiech i z truposza. W końcu się zmęczył i dał mi o tym znać ziewnięciem, więc poprowadziłem go za róg na parking i dalej, po schodach, do głównego wejścia.

Żaden z mieszkańców Calypso nie był szczególnie bogaty, mimo to kompleks miał postać szerokiego, ciągnącego się od przecznicy do przecznicy, trzykondygnacyjnego budynku z pokojami dziennymi, wewnętrznym barem szybkiej obsługi, atelier artystycznym, wspólnymi tarasami i przylegającym dużym ogrodem, gdzie w otoczeniu paru drzew stała fontanna i gdzie często widywałem się z Dziadziem, słuchałem jego opowieści lub czytałem mu wiersze.

Z większością przyjaznego, ubranego w niebieskie koszulki polo personelu znałem się z widzenia, przechodząc ze Starym Grzmotem przez hol, pomachałem więc pracownikom recepcji. W pierwszej kolejności zajrzałem do ogrodu – nie zastałem tam Dziadzia – po czym zawróciłem do windy i udałem się do jego apartamentu. Zapukałem. Nie było odpowiedzi, więc otworzyłem i przez drzwi wsunąłem głowę.

– Niech to – rzuciłem. Dziadzio znów miał kiepski dzień.

Pokój był zdemolowany. Łóżko stało na skos, skotłowane w nogach prześcieradła przypominały zamarznięte fale, zaś ubrania leżały porozrzucane na podłodze. Szuflady z komody powyciągał, opróżnił i cisnął w kierunku drzwi do łazienki. Nawet tam narobił zniszczeń. Otworzył na oścież szafkę pod umywalką, a buteleczki z lekarstwami, szampon, pastę do zębów i dezodorant wrzucił do wanny.

Tak naprawdę to nie zrobił tego Dziadzio, tylko ten człowiek, który przejmował nad nim kontrolę, gdy dostawał ataku – człowiek z burzą w spojrzeniu. Człowiek, którego nie poznawałem. A czasami, gdy było bardzo źle, kiedy spoglądał na mnie spod gniewnych brwi, obawiałem się, że i on mnie nie poznaje. Ale gdybym powiedział, że to nie on, że naprawdę to ktoś inny stoi w jego pokoju przy oknie, byłoby to podłe. Nie mogłem tak mówić. To był Dziadzio. Musiałem do tego przywyknąć i musiałem wymyślić, jak by mu pomóc.

Miał na sobie swój typowy strój, szare spodnie, dwubarwną guayaberę, a także buty, co było dobrym znakiem, bo sugerowało, że prawdopodobnie tego dnia wychodził już z pokoju. Wyglądał przez okno, ponad deptakiem i plażą wpatrując się w Pacyfik.

– Dziadziu – odezwałem się za jego plecami. – Dziadziu, to ja, Teddy.

Puściłem smycz Starego Grzmota, a on podbiegł do Dziadzia, obwąchał mu nogę i wrócił do mnie, jak gdyby czekał, aż powiem, co robić, a ja bardzo chciałem umieć mu odpowiedzieć.

Przeszedłem przez pokój i gdy zbliżyłem się do Dziadzia, przedstawiłem się raz jeszcze. Nadal stał do mnie plecami, a że nie chciałem, by nagle się na mnie zamachnął, postanowiłem go nie dotykać. Odsunąłem się i oparłem o ścianę. W świetle późnego popołudnia na jego policzkach błyskały na złoto łzy.

– Dziadziu – powtórzyłem.

Rozległo się pukanie. Nim zdążyłem coś powiedzieć, drzwi się otworzyły i stanęło w nich dwóch ubranych w polo pracowników ośrodka, dwóch mięśniaków – Julio i Frank  – wyglądających jak zawodnicy szkolnej drużyny futbolowej, którzy chodzą z wypiętą piersią i zwieszają ramiona tak szeroko, jak gdyby ciągle musieli wietrzyć sobie pachy. Julio i Frank zjawiali się, kiedy tylko w którymś z apartamentów występowała sytuacja kryzysowa, gdy ktoś gubił się w drodze do bufetu, do holu, podczas jakichś zorganizowanych zajęć czy też przy okazji posiłku.

– Wszystko w porządku? – zapytał Julio, wchodząc do pokoju i doskonale wiedząc, że tak nie jest. – Trzeba wezwać doktor Hannaway?

– Nie – odparłem.

Dziadzio powoli wciągał i wypuszczał powietrze, ocierając sobie łzy z policzków, tak więc wiedziałem, że już się uspokoił, a atak gniewu minął. Był cicho, ponieważ się bał. Spoglądał to na mnie, to znowu na okno. Prawdopodobnie nie wiedział, dlaczego zdemolował pokój. Możliwe, że wręcz nie pamiętał, że on to zrobił. Stary Grzmot otarł mu się o łydkę, a Dziadzio schylił się, by go podrapać.

– Panuję nad tym – powiedziałem olbrzymom.

– Wątpię – odparł Frank. Jego łysa czaszka połyskiwała, kiedy przekroczył próg i wszedł do pokoju. – Charlie? – odezwał się do Dziadzia.

Stanąłem im na drodze.

– Naprawdę. Panuję nad tym. Serio.

Julio zmarszczył brwi. Skinął głową w kierunku biurka z powyciąganymi wszystkimi szufladami i zrzuconymi na dywan długopisami, papierami i czasopismami.

– No weź, Teddy – odezwał się. – Jesteśmy przecież zawodowcami.

– A ja jestem dla niego rodziną – odparowałem. W rzeczywistości Dziadzio był właściwie wszystkim, co pozostało mi z rodziny. Rzecz jasna, była jeszcze mama, ale ona zwykle wyjeżdżała gdzieś w interesach, ciągle w pracy, akurat tego tygodnia w Szanghaju, przez co częściej niż z nią widywałem się z Dziadziem i to pomimo że nie mieszkał już z nami. Ona sama od czasu gdy przed siedmioma miesiącami umieściła go w Calypso, widziała go może ze dwa razy.

Pozostaliśmy zatem Dziadzio, ja i Stary Grzmot, bo taty też nie było i to od tak dawna, że już nawet o nim nie rozmawialiśmy. Tata nie żył.

– Wiem, kolego – powiedział Julio. – Ale czasami musisz pozwolić, byśmy się tym zajęli. Sam nie dasz rady.

Nie byłem dla niego żadnym kolegą. Ani też nie miałem, kurcze, dwunastu lat, choć Julio mówił do mnie, jakbym był dzieciakiem na szkolnej wycieczce, a nie siedemnastolatkiem, który stara się utrzymać w całości rodzinę czy też raczej to, co z niej pozostało, podczas gdy cała reszta świata miałaby głęboko gdzieś, gdyby Hendrixowie po prostu zniknęli niczym jedno ze wspomnień dziadka – trzask-prask, jakbyśmy w ogóle nigdy nie istnieli.

– Dziadziu – powiedziałem raz jeszcze. Stanąłem z boku, żeby go nie zaskoczyć ani nie przestraszyć. – Dziadziu, to ja. Teddy. Mamy coś do zrobienia.

Teddy. Mamy coś do zrobienia. Dorastając, słyszałem to od niego chyba z milion razy. Mama zawsze była w pracy. Byliśmy tylko ja i Dziadzio. Teddy. Mamy coś do zrobienia. I myliśmy podłogę w kuchni. Teddy. Mamy coś do zrobienia. Siadaliśmy i kończyliśmy moje wypracowanie do szkoły. Teddy. Mamy coś do zrobienia. I szliśmy do stołówki Świętego Krzysztofa, gdzie gotowaliśmy dla bezdomnych, którzy zjawiali się niczym drewno wyrzucane na plażę i deptak.

Dziadzio odwrócił się od okna i wiedziałem, że jest na powrót Dziadziem. Starym, wierzącym w dyscyplinę bohaterem wojennym – półuśmiech w kącikach jego ust oznaczał tyle, co u kogoś innego uśmiech od ucha do ucha. Spojrzenie znów mu się rozchmurzyło.

– Czego szukamy? – spytałem, ryzykując zburzenie chwilowego spokoju. Julio i Frank krążyli wkoło pełni wątpliwości, jak gdyby czekając, aż Dziadzio zrobi zamach, by mogli zawołać: Widzisz! A nie mówiłem!

– Tego zdjęcia, na którym Babcia stoi przy naszym kombi – odparł Dziadzio.

– No jasne – powiedziałem, starając się zachować jak największy spokój. – To nasze ulubione.

Dziadzio skinął głową, w dalszym ciągu z półuśmiechem na ustach.

– Tak, w rzeczy samej. Nasze ulubione.

– Panowie? – zwróciłem się do Julia i Franka. – Trochę prywatności?

Początkowo się wahali, ale Dziadzio zapewnił ich, że wszystko w porządku, ja zrobiłem to samo, a kiedy zabrałem się za zbieranie ubrań, Dziadzio zaczął ścielić łóżko. Stary Grzmot chodził jak po sznurku tam i z powrotem, odgradzając nas od osiłków. W końcu sobie poszli, a ja pomyślałem, jak to role się odwróciły, że teraz to ja pomagam Dziadziowi, tak jak rodzic pomaga dziecku, tak jak on pomagał mnie, kiedy wziął na siebie zapełnienie luki powstałej po moim Zmarłym Tacie.

Lecz zarazem wciąż czułem się jak jakiś dzieciak, bo nie wiedziałem, co robić. Kiedy wsunąłem szuflady na miejsce i pochowałem do nich ubrania, nie byłem w stanie zdecydować, czy powiedzieć Dziadziowi, że mam zdjęcie, czy nie. Bez trudu mogłem udać, że znalazłem je pod łóżkiem, mogłem też powiedzieć, że zbił je przed tygodniem i że obiecałem, że je naprawię i to zrobiłem, ale za późno – innymi słowy, mogłem powiedzieć prawdę, tyle że „prawda” to kurewsko przewrotne słowo, kiedy twój dziadek umiera na alzheimera.

Dziadzio skończył ścielić łóżko, naciągnąwszy równo prześcieradło i dokładnie upchnąwszy jego rogi pod materac, jak na byłego żołnierza piechoty morskiej przystało, po czym odszedł w stronę okna.

– Ciągle ją tam widzę – powiedział, wyglądając w dal. – Te małe, srebrne bransoletki, tę koszulę w kwiaty, kolor jej włosów. I ciągle ją słyszę. Słyszę jej śmiech. To, jak wymawiała moje imię. – Zacisnął pięść i potrząsnął nią, jak gdyby daleko ponad plażą przeklinał Pacyfik. – Skaranie boskie z tą chorobą. Przez nią drugi raz ją utracę.

Wziąłem spod drzwi torbę i stanąłem obok niego przy oknie. Chociaż byłem wyższy od Dziadzia, czułem się mały i głupi, ściskając torbę z fotografią Babci, jak gdyby zdjęcie mogło zastąpić osobę z krwi i kości. Objąłem Dziadzia ramieniem, podążyłem za jego spojrzeniem ku wodzie i zastanowiłem się, czy to miłość sprawia, że usiłujemy niemożliwego, tak jak Dziadzio, który starał się uchwycić każdego wspomnienia po Babci, choć choroba kolejno mu je odbierała.

– Dziadziu – powiedziałem, wyciągając zdjęcie z torby i mu je podając. – Mam je tutaj.

Delikatnie odebrał mi je z dłoni i zupełnie jakby to fotografia sama odciągnęła go od okna, trzymając ją przed sobą, podszedł do łóżka i usiadł na jego brzegu. „Gdybym zdołał mu ją przynieść wcześniej, pomyślałem, nie splądrowałby pokoju niczym pirat grabiący coś, co powinno być już jego”.

Ale nie zdołałem. Byłem, cholera, za wolny. Zabrało mi to zbyt wiele czasu, a czasu akurat Dziadziowi nie zbywało. Doktor Hannaway powiedziała mi, że wchodził w umiarkowany etap alzheimera, ale nadal mógł, a wręcz powinien, mieć kontakt ze światem. Powiedziała mi, że powinien wychodzić z pokoju i spędzać więcej czasu z ludźmi. Starałem się, ale zajęcia w Calypso go nie interesowały.

Dziadzio spojrzał na mnie. Poklepał miejsce obok siebie, więc przysiadłem się. Stary Grzmot poszedł za mną i wcisnął się Dziadziowi między nogi. Dziadzio poczochrał go po pysku, po czym uścisnął go kolanami. Objął mnie ramieniem, jak gdyby pragnął podnieść mnie na duchu, lecz owale jego powiek zdawały się cięższe i smutniejsze niż zazwyczaj.

– Teddy, chcę wrócić do domu.

– Wiem – odparłem, kiwając głową. – Też chciałbym, żebyś wrócił. Bez ciebie to nie to samo. Ale mama mówi, że jesteś za bardzo chory. Mówi, że nie możesz wrócić.

– Bo jestem chory.

– Nie, nie jesteś – głos mi się załamał.

– Jestem, Teddy. To straszne. Wiem. Nie panuję nad rzeczami. Choćby to zdjęcie. Jak to możliwe, bym je zgubił?

Zamilknął. Przełknąłem olbrzymią gulę, jaka narosła mi w gardle.

– Nie zgubiłeś tego zdjęcia – powiedziałem.

Zmrużył oczy, ale nic nie odpowiedział.

– Byłem tu w zeszłym tygodniu. Ramka… – Zawahałem się. – No, ramka była zbita, więc wziąłem ją do naprawy.

Zabrał ramię. Odetchnął głęboko, po czym chwycił mnie za dłoń.

– Teddy, nie pamiętam, bym zbił tę ramkę.

– To drobiazg.

– Nieprawda.

– Prawda – skłamałem, nie mówiąc, że miał wtedy kolejny zły dzień. I ile się nasprzątałem, ile go uspokajałem, aby tylko nie dopuścić, by do pokoju weszli Julio i Frank.

– No, weź – ciągnąłem. Teraz to ja ścisnąłem jego dłoń. – Nie przejmuj się tym. To nic takiego.

– Nie, to nie „nic takiego” – odpowiedział. – Nachodzi mnie to koszmarne uczucie, że ludzie się na mnie patrzą, jak gdyby właśnie coś do mnie powiedzieli, dopiero co zadali mi pytanie, a ja nie znam odpowiedzi, nawet nie wiem, o co mnie spytali. – Poczerwieniał na twarzy. – Nie chcę stracić wszystkiego. Dlatego właśnie muszę wrócić do domu.

– Nie mogę cię zabrać, Dziadziu. Mama nie pozwoli.

– Nie tutaj – odparł łagodnie. – Nie do waszego domu. Do mojego. Chcę wrócić do Ithaki, gdzie zostały wszystkie moje o niej wspomnienia. Chcę tam wrócić, nim się rozpłyną.

Pogłaskałem go po plecach, lecz on spojrzał na mnie, a twarz mu złagodniała.

– Nie pozwól mi o niej zapomnieć. Proszę. – Nie byłem pewien, czy mówi do mnie, czy tylko głośno myśli; spojrzenie miał szkliste i odległe. – Co bym dał, by znowu przejść się z nią po Mulberry, by znowu wejść po schodach kościoła Świętej Heleny, tak jak wtedy, kiedy się pobraliśmy. Nie pozwól, bym o niej zapomniał. Nie o niej.

Podtrzymałem go i powiedziałem, że do tego na pewno nie dopuszczę.

– Jestem z tobą, Dziadziu. To ja, Teddy. Jestem tu i nie pozwolę, by się tak stało.

Powtarzałem to, cały czas go trzymając i delikatnie bujając się wraz z nim na brzegu łóżka.

Złapał oddech i się wyprostował, ja zaś wiedziałem, że w tej chwili jest przytomny. Chwycił mnie za ramię i mocno przytrzymał. Jego oczy, tak samo błękitne jak moje, intensywnie się we mnie wpatrywały.

– Mam gdzieś, co się stanie i co przyjdzie mi zrobić, Teddy. Tylko nie pozwól, bym o niej zapomniał.

– Nie pozwolę.

– Obiecaj mi. – Chwycił mnie jeszcze mocniej, a ja wiedziałem, co dla Dziadzia znaczy dane słowo.

– Obiecuję.

– Trzymam cię za słowo, Teddy.

– Wiem. Obiecuję – powiedziałem, lecz zaciskający się w gardle węzeł podpowiedział mi, że kłamię, nawet jeżeli sam w to chciałem uwierzyć. Już trzeci raz mnie o to poprosił, trzeci raz mu obiecałem i naprawdę nie wiedziałem, czy sam ma tego świadomość. Ostatnim razem zdecydowałem się na jedyne rozwiązanie, jakie przyszło mi do głowy, a które nazwałem Rodzinną Księgą Hendrixów. Zacząłem robić notatki, spisując wszystko, co Dziadzio mówił i wspominał. Chciałem zebrać wszystko, od początku do końca, te drobne opowiastki, które razem splecione tworzyły wielką opowieść – a zwłaszcza to, co dotyczyło jego życia z Babcią, czyli opowieść dla niego najważniejszą. Był to jedyny sposób, na jaki wpadłem, by spróbować ją jakoś dlań ocalić.

Kotwica jego życia spoczywała w ziemi, lecz umysł zerwał mu się z tej kotwicy i dryfował coraz to dalej od niej.

Dziadzio, stary bohater wojenny, przeżył Wietnam, długi powrót po wojnie do kraju, krytykę, która czekała na niego po powrocie, a której nie pojmował, śmierć mojego taty, czyli jego własnego syna, a także śmierć swojej ukochanej żony. Lecz tam, usychając w pokoju na brzegu oceanu, kryjąc się przed światem za zasłoną łez, Dziadzio przegrywał walkę z alzheimerem.

– Teddy, niech mnie nawet to choróbsko zabije, ale nie pozwól, żebym o niej zapomniał.

ROZDZIAŁ 2Piosenka Corriny

Kiedy wraz ze Starym Grzmotem opuściliśmy apartamenty Calypso Sunrise, słońce zaczęło już zachodzić. Ruszyliśmy deptakiem w stronę domu, mijając skate park i przebijając się przez tłumy, które gromadziły się dookoła ulicznych grajków i sprzedawców sztuki. Gdy tak przechodziliśmy pośród stęknięć i metalowych zgrzytów siłowni pod gołym niebem Muscle Beach, pod rzędem drzew dostrzegłem Corrinę. Złota plaża przybierała różowawy odcień, czarne sylwetki palmowych pni odcinały się na tle pomarańczowego nieba. Przysiadłem pod jedną z palm, aby posłuchać.

Obejmowała gitarę akustyczną, z tych, które można podłączyć do prądu, a jedną stopę opierała na wzmacniaczu. Z włosami opadającymi na twarz grała powolną, meandrującą, bluesową melodię. Bez względu na rodzaj piosenki, zawsze wczuwała się na sto procent, porzucała wszelkie zahamowania i dawała muzyce dojść do głosu. Nie było w tym żadnej teatralności ani fałszywego, demonicznego opętania, w które i tak nikt by nie uwierzył, wyglądało raczej jak gdyby łączyła się z muzyką, jak gdyby coś w jej wnętrzu tańczyło w idealnej harmonii z każdą z nut. Kiedy zaśpiewała, głos miała ciepły i bogaty niczym promienie słońca roztapiające się za nią w wodach oceanu.

Gdy skończyła piosenkę, rozległy się oklaski, a do futerału gitary wpadło parę monet i banknotów. Podziękowała zgromadzonym, którzy zaczęli się rozchodzić. Było gorąco, włosy zwisały jej w spoconych kosmykach. Otarła brew i odsunęła okulary przeciwsłoneczne na czoło niczym opaskę. Nie byłem w stanie pojąć, jak w takim słońcu może wytrzymywać w czarnych jeansach i wysokich butach. Nawet w swej luźnej, kraciastej koszuli, której końce związała w węzeł na wysokości pępka, jeżeli pominąć pot na jej twarzy, wyglądała fajnie.

Znałem ją ze szkoły. Chodziliśmy do tego samego, ogromnego ogólniaka na wzgórzu ponad plażą i mimo że byliśmy rówieśnikami, ona dopiero co skończyła szkołę. Wiosną oboje uczestniczyliśmy w warsztatach poetyckich, lecz choć tak wyraźnie pamiętałem tyle jej osobistych wierszy, w których wspominała o tym, jak biała para z Los Angeles adoptowała ją w Gwatemali, nie uczyniło to nas przyjaciółmi. Byliśmy po prostu dwojgiem osób, które rozpoznawały się nawzajem pośród morza tysięcy innych. Tak naprawdę więc jej nie znałem, wiedziałem tylko, że uwielbiam słuchać jej śpiewu, a kiedy jest się trzecioklasistą w szkole średniej, a życie przypomina wir, który coraz to bardziej cię zasysa, a cały znajomy ci świat pęka, rozpada się i zawala wraz z tobą, takie właśnie drobne, piękne chwile są jak pęcherze powietrza, dzięki którym masz energię, by się nie poddawać.

Przez całe lato grała na deptaku, a że właśnie tamtędy wracałem z Calypso, często przystawałem, by jej posłuchać, dodając i porządkując notatki w Rodzinnej Księdze Hendrixów albo też w ramach gimnastyki umysłu gryzmoląc wiersze. Kiedy zatrzymywałem się, żeby posłuchać, jak gra, zazwyczaj wymienialiśmy skinienie głowy w rodzaju „Jak leci?” czy nawet parę słów, ale zwykle to ja czekałem, aż mnie zauważy. Lecz tego dnia pomyślałem: „Co mi tam. Odwagi!”. Odezwałem się.

– W tych ostatnich riffach grubo dałaś czadu – rzuciłem, mając nadzieję, że mniej więcej trafiłem w odpowiednie określenia.

Spojrzała na mnie i uniosła brwi.

– Hendrix – powiedziała. – Rozwalasz mnie, człowieku.

Wszyscy mówili na mnie Teddy albo Ted, ale nie Corrina. Dla Corriny byłem Hendrixem. Nawet mi to pasowało.

– W każdym razie fajnie wyszło.

– No… Ostatnio słucham w kółko Orianthi.

– Kogo?

– No właśnie. Gdyby była facetem, znaliby ją wszyscy. – Otarła pot z górnej wargi. – Poszukaj sobie. Naprawdę wymiata. – Rozejrzała się. Ludzie się rozeszli i zostaliśmy sami. – Ale pracuję teraz nad czymś nowym, własnym – powiedziała. – Chcesz posłuchać?

Skinąłem głową. Przyciągnęła wzmacniacz bliżej drzewa i przyciszyła. Jej miedziana bransoletka błyszczała w zachodzącym słońcu, gdy rozluźniła dłonie i palce, zamknęła oczy i zaczęła grać.

Nad deptakiem zapadła noc, a wciąż na nim rozproszonych ludzi ogarnęło lekkie upojenie. Ustawieni w kręgi bębniarze na plaży stawali się coraz bardziej hałaśliwi, mniej osób zaś przystawało, by posłuchać, jak gra Corrina. Znad plaży nadpływały obłoki dymu z marihuany. Corrina rywalizowała teraz ze zgiełkiem, jaki zastąpił stukot desek i kółek w skate parku.

Kiedy zaczęła kolejną piosenkę, grupka młodych ludzi ze szkoły, w większości tak jak Corrina niedawnych absolwentów, podeszła w jej kierunku. Była to wałęsająca się paczka superfajnych imprezowiczów, stylizujących się w strojach po tysiąc dolarów na wykończonych obszarpańców bądź to spalonych słońcem neohipisów, bądź też ciemnookich, niedospanych hardrockowców, którzy wyglądali, jak gdyby żyli tylko nocą. To był właśnie tłumek, pośród którego widywałem Corrinę na korytarzach szkoły czy też na schodach przed budynkiem. Dzieciaki, które wskakiwały sobie nawzajem do samochodów i ruszały na imprezy, których istnienia domyślałem się tylko dlatego, że widziałem je w filmach. Na deptaku mogliby spokojnie zatoczyć szeroki łuk i wyminąć Corrinę, lecz kiedy idący na czele stada Shawn Doogin tylko ją zobaczył, pociągnął całą resztę w jej stronę. Nie sposób było go nie rozpoznać. Był olbrzymi i jak tak stał w odblaskowych tenisówkach i uciętych szortach w panterkę, równie dobrze mógłby być jednym z gości z tej siłowni pod gołym niebem, co wyciskają sztangę z taką łatwością, z jaką inni jedzą ciasta czekoladowe. Objął ramieniem innego i wskazał na Corrinę. Ten zaśmiał się, po czym Shawn odchylił się w tył i powtórzył dowcip reszcie ekipy.

Corrina grała piosenkę z delikatnym, smutnym refrenem, a niskie dźwięki na gitarze wybrzmiewały powoli niczym dzwon gdzieś głęboko w porcie. Sama ją napisała, lecz Shawn i pozostali mieli to gdzieś. Nie przyszli tu, żeby posłuchać.

„Nasze dziecko tak nie postępuje” – śpiewała Corrina.

– No chyba! – zakrzyknął Shawn.

Corrina zamknęła oczy i śpiewała dalej.

– Dobrze wiemy! – odezwał się kumpel Shawna.

I tak ciągnęli w najlepsze, dokuczając jej aż do końca piosenki, głośno gadając, od czasu do czasu spoglądając na Corrinę i wybuchając śmiechem. W komentowanie włączyły się też niektóre dziewczyny, co mnie zaskoczyło, bo były to osoby, o których zawsze sądziłem, że się z nią przyjaźnią, jak choćby Dakota, biała dziewczyna, jedna z tych neohipisek w luźnej bluzie i jeansowych szortach, która wysunęła się zza Shawna.

– Nie wybierasz się na imprezę O’Keefe’a? – spytała. – Przegapiłaś transport?

Lecz nim jeszcze skończyła to mówić, natychmiast się zarumieniła, a jej szyję rozpalił archipelag czerwonych plam.

Myślałem, że Corrina zaraz podkręci dźwięk na wzmacniaczu i zmiecie ich wszystkich paroma potężnymi akordami z piekła rodem, ale tak się nie stało. W ogóle przestała grać. Oparła gitarę o wzmacniacz i złożyła dłonie na głowicy i pokrętłach.

– O czym ty mówisz? – spytała, opierając ciężkiego martensa o róg wzmacniacza i spoglądając wyczekująco na Dakotę.

– Ty tak na poważnie? – odezwała się inna dziewczyna, występując w obronie Dakoty. – Nie siedzisz tam teraz i nie liżesz się z Tobym?

– Nie jestem jego dziewczyną – odparła Corrina. – Nie interesuje mnie, gdzie kiedy jest.

– Taa – rzuciła Dakota. – To, to na pewno.

– A w zeszłym tygodniu to niby co? – dopytał Shawn. – Kiedy siedziałaś na tylnej kanapie w jego wozie?

Poruszał biodrami, zakręcił nimi i się roześmiał.

– Co? – spytała Corrina. Stopa zsunęła się jej ze wzmacniacza. Spróbowała czym prędzej się wyprostować.

– Myślisz, że jak się z gościem prześpisz, to będzie z tobą chodzić? – spytała Dakota.

– Że jak… co? – powtórzyła z wahaniem Corrina.

– On cię nawet nie lubi, Corrina – dodała Dakota.

Corrina oddychała ciężko.

– Nie spałam z nim – oznajmiła.

– Ta, jasne – rzucił Shawn.

– Nie spałam – podkreśliła Corrina.

– Jezu! – wykrzyknęła Dakota. Wystąpiła naprzód i wskazała palcem na Corrinę. – Owszem, spałaś. Wystarczy spytać Toby’ego. Sam wszystkim rozpowiada.

– Nie, nie – powtarzała Corrina. – D, to nie tak było. To zupełnie nie tak.

– Widzicie! – rzuciła Dakota, spoglądając na towarzystwo. – Widzicie, sama przyznaje!

– Nie, D, naprawdę – nalegała Corrina. – Daj mi wytłumaczyć.

– No, ale Toby wszystko już wytłumaczył – wciął się Shawn i gestem ręki wzbudził rechot grupki kolegów.

– Ta, jasne – skwitowała Dakota, odcinając się tak od Shawna, jak i od Corriny. – Chodzi o to, Corrina, że ostatnio spędzasz czas wyłącznie z facetami. Odkąd wzięłaś tę gitarę i uznałaś siebie za jakąś latynoską wersję Patti Smith.

Corrina wyprostowała się.

– Co? – powtórzyła słabym i pełnym napięcia głosem. – Dlaczego tak mówisz?

– Daj spokój. Myślisz, że jesteś taka fajna? To pewnie dlatego ciągle się ciebie trzymają – ciągnęła Dakota. – Przecież to oczywiste. Zgrywasz puszczalską, to się wokół ciebie kręcą.

– Uuuuujjj – zareagował Shawn, podpuszczając dalej Dakotę.

Corrina z mocno zaciśniętymi pięściami ruszyła w stronę zgromadzonych. Kierowała się prosto ku Dakocie, lecz Shawn zastąpił jej drogę. Był potężny i znacznie przewyższał i tak niską Corrinę.

– Hej – rzucił. – Wrzuć na luz.

– Odpierdol się, Shawn – odparowała Corrina. Spróbowała go obejść, lecz chwycił ją za ramię swoją niedźwiedzią łapą.

Czy to latarnie wzdłuż deptaka zaczęły jaśniej świecić, czy to noc poczęła okręcać się i ściślej nas oplatać, w każdym razie miało się wrażenie, że to jedna z tych chwil, kiedy emocje w tłumie rosną i ludzie tracą panowanie nad sobą: Corrina krzyczała na Dakotę, a dziewczyny darły się na Corrinę, do ataku dołączyła też część chłopaków, no a Corrina, wciąż przytrzymywana przez Shawna, wychylała się w stronę zgrai i odwarkiwała, ja zaś wstałem, pewien, że Stary Grzmot czuje, jak tętno w żyłach łomocze mi z prędkością stu mil na godzinę, a wibracje dygoczących dłoni przenoszą się smyczą na jego szyję, ponieważ zaczął szczekać i w podskokach zataczać ciasne kręgi. Część towarzystwa spojrzała w naszą stronę, ale większość nas olała, a ja tylko chciałem trzasnąć ich na odlew, żeby odlecieli plażą aż do Santa Monica, ale to Stary Grzmot pierwszy ruszył do działania, wyrywając mi smycz z ręki i wyskakując w stronę Shawna.

I o ile większość psów ruszyłaby pewnie do walki z odsłoniętymi zębiskami i tocząc ślinę z pyska, o tyle Stary Grzmot był inny. On bowiem wskoczył na nogę Shawna i począł czynić to, od czego wziął się jego nieprzyzwoity przydomek.

– Co jest?! – wrzasnął Shawn.

Inni zaczęli krzyczeć, bo, rzecz jasna, uznali, że Stary Grzmot wgryzł się w łydkę Shawna, lecz kiedy zdali sobie sprawę, że z wywieszonym mokrym jęzorem po prostu wesoło dyszy w powietrzu i że przez pomyłkę uznał awanturę za orgię, większość zebranych wybuchła śmiechem.

Nawet Corrina zdawała się zdezorientowana. Ze zdumieniem patrzyła, jak Stary Grzmot poczyna sobie z Shawnem. Ten puścił jej ramię, starając się wyswobodzić własną nogę, mimo to Corrina nie ruszyła za Dakotą.

– Wygląda na to, Shawn, że w końcu sobie kogoś znalazłeś – zauważyła.

Na te słowa reszta grupy się roześmiała, Shawn zaś wyglądał, jak gdyby miał walnąć Corrinę, za bardzo był jednak zajęty Starym Grzmotem. Ja natomiast nie chciałem, by uderzył czy to ją, czy też psa, więc dałem nurka, próbując uchwycić smycz, i pokręciwszy się przez chwilę wokół Shawna, wreszcie zdołałem złapać Starego Grzmota za obrożę i go odciągnąć.

Wszyscy spoglądali na mnie, a przynajmniej tak się czułem i nie wiedziałem, czy ktokolwiek z nich mnie zna lub chociaż kojarzy, ale przez krótką chwilę wydawało się, że całą sytuację udało się uspokoić.

Lecz wtedy Shawn się wydarł:

– Co z tym twoim kundlem jest nie tak?! – Nie był w stanie ustać w miejscu, a impulsy strachu zapewne wciąż przebiegały mu przez ciało, bowiem ręce i nogi mu się trzęsły.

– Słuchaj, przepraszam – powiedziałem zadowolony, że w ogóle jestem w stanie coś wykrztusić. – Z niego większy jest kochanek niż kiler.

Shawnowi ani trochę nie było do śmiechu. Zamachnął się tak szybko, że nie miałem kiedy się usunąć. Dotychczas w życiu uczestniczyłem w pięciu bijatykach i nie wygrałem ani jednej, toteż kiedy Shawn rąbnął mnie w brzuch, podtrzymałem idealną passę porażek.

Zwaliłem się na ziemię, Stary Grzmot zaczął warczeć i szczekać, lecz osunąłem się ze smyczą ciasno owiniętą wokół ręki, tak więc mógł tylko daremnie podskakiwać w miejscu. Nim Shawn zdołałby wyrządzić jeszcze jakąś szkodę, Corrina zawołała go po imieniu. Odwrócił się i w tym momencie jej duży, czarny bucior wystrzelił jak strzała, trafiając go prosto w jaja. Opadł na kolana. Wszyscy wrzeszczeli na siebie, Stary Grzmot dalej szczekał, a ja chciałem czym prędzej się stamtąd zabrać, lecz Shawn rąbnął mnie wprost w splot słoneczny i nie miałem pewności, czy kiedykolwiek uda mi się jeszcze złapać oddech, więc niezbyt mogłem się też ruszyć.

Kiedy tak starałem się zaczerpnąć tchu, wszyscy wokoło krzyczeli w najlepsze, aż w końcu paru chłopaków z grupki odciągnęło Shawna, a z kolei niektóre z dziewczyn na odchodnym powyzywały Corrinę od dziwek i innych – ciskając wyzwiska, które nader często padają wobec dziewczyn, ale już nie postępujących w identyczny sposób chłopaków. Dlaczego takiego Toby’ego nikt nie wyzywał od dziwek? Wszak to on o wszystkim rozpowiadał.

Corrina została i pomogła mi usiąść na krawężniku pod drzewami. Przytrzymałem Starego Grzmota między nogami, starając się go uspokoić, on jednak nie był tak głupi jak napalony i dam głowę, że wyczuwał wybuchową nerwowość, która przenosiła się przez moje palce, gdy czochrałem go po beżowych fałdach skóry na karku.

– Shawn to palant – powiedziała. – Ale twój pies jest prześmieszny. On tak zawsze?

– Owszem. Niestety. Ale nie mogę go zostawiać w domu, bo by zniszczył meble.

Słysząc to, ponownie się zaśmiała, w naturalny i swobodny sposób.

– Trafiony w brzuch, a nadal się uśmiechasz – zauważyła. – To coś o tobie świadczy. A przy okazji – dodała – fajna by z tego była nazwa kapeli: Trafiony w Brzuch i Nadal Się Uśmiecha.

– Tak w ogóle, to dzięki – powiedziałem.

– Że cię uratowałam?

– Moja ty bohaterko. – Uśmiechnąłem się.

Znowu się zaśmiała.

– Tak. Tak. – Pokiwała głową, jak gdyby zwracała się do zgromadzonej wokół nas niewidzialnej publiczności. – Owszem, chłopak próbuje flirtu. Trafiony w Brzuch i Nadal Się Uśmiecha: legendarna kapela wraca po latach z innym basistą.

– Co takiego?

– Nieważne, Hendrix.

Wciąż miałem kłopot z oddychaniem, po części przez otrzymany cios, trochę zaś dlatego, że siedziałem obok Corriny, dziewczyny, która za każdym razem, gdy rozmawialiśmy, doprowadzała do eksplozji nerwów w moim brzuchu. Koło jej lewego oka na moment, niczym gwiazdka, pojawiła się drobna, blada blizna, a kiedy zerknęła na mnie i posłała mi porozumiewawczy, ironiczny uśmiech, z powrotem zaparło mi dech w piersiach.

Odwróciła wzrok w stronę plaży i zaczęła wpatrywać się w ciemną dal.

– Ale wiesz, kogo chętnie trafiłabym w brzuch? Toby’ego „Dupka” Fullera.

Podniosła się i zaczęła podskakiwać tuż przede mną. Dyszała przez rozdęte nozdrza i gotów byłem pomyśleć, że z braku Toby’ego zaraz uderzy mnie.

– Corrina? – odezwałem się. – Wszystko w porządku?

– Żartujesz? Nie, Hendrix. Nic nie jest w porządku. – Przestała się ruszać i spojrzała na mnie.

– Wiem – odparłem. – Wyglądasz na wkurzoną.

– Nie jestem wkurzona! – krzyknęła. – Tak wyglądam, kiedy jest mi smutno, jasne?

– Jasne – powiedziałem tak spokojnie, jak tylko mogłem. – Jasne. Nie oceniam. Po prostu chciałbym zrobić coś, by ci pomóc.

– Ha. Jasne – odparła. – Wiesz, co by mi teraz mogło pomóc? Samochód. Chciałabym mieć samochód. Tak jestem wkurwiona, że mam ochotę z miejsca pojechać do tego typa. – Znowu podskakiwała, przy wypowiadanych słowach wymachując rękami w powietrzu, wymierzając szybkie serie ciosów. – Jezu! Chciałabym móc teraz skorzystać z auta „rodziców”. – Pokazała palcami cudzysłów:  – Pogruchotałam ich zaufanie wobec mnie? Macie, to sobie pogruchoczcie! – powiedziała, wystawiając środkowy palec. Pomachała ręką w powietrzu i obróciła się w stronę plaży. – To nie twój problem, Hendrix, tylko mój. Ty nie musisz jechać. – Znienacka odwróciła się ku mnie. – Właśnie, a ty? Nie masz przypadkiem samochodu?

– Nie. Auto mamy? Nie, nie możemy go pożyczyć – powiedziałem. – Czy też ja nie mogę.

– Dlaczego? – spytała, ale już widziałem, jak rozpogadza się na twarzy, układając w głowie plan.

– Nie mam prawa jazdy.

Corrina zaśmiała się.

– Hendrix, ty mnie rozbrajasz. Kim ty w ogóle jesteś, człowieku? Kto w Los Angeles nie ma prawa jazdy?

– Ja.

– No dobra, w takim razie czy twoja mama ma samochód, który ja bym mogła poprowadzić? – spytała Corrina.

Koszmarnie się przez to podenerwowałem, bo a) owszem, mama miała samochód, niebieski, najnowszy model malutkiego volkswagena beetle, a tak często była w rozjazdach, że prawie w ogóle z niego nie korzystała i zazwyczaj po prostu stał na podjeździe, kłując mnie w oczy, ale zarazem b) nie byłem z tych, co wsiadają za kółko i prują w noc samochodem matki, ponieważ w ogóle nie byłem z tych, co wychodzą i coś robią, no ale przy tym wszystkim było jeszcze c), a nad c), prawdę mówiąc, nie można było przejść do porządku dziennego. C) stanowiła Corrina. Przez całą wiosnę usiłowałem wyobrazić sobie powód, dla którego Corrina miałaby przywrzeć ustami do moich ust, a mając na uwadze wszystko to, co Dziadzio opowiadał mi o swoich wspomnieniach i jak były dla niego ważne, zdałem sobie sprawę, że kiedy będę w jego wieku, nie będę miał czego wspominać, o ile w tej właśnie chwili nie pójdę zrobić czegoś na własną rękę. Musiałem zrobić coś, co warte by było wspominania. Dlatego też postanowiłem d).

– Owszem – odparłem. – Owszem, ma.

ROZDZIAŁ 3Ucieczka od O’keefe’a

Pół godziny później pędziliśmy Centinela Avenue w kierunku dziesiątki, żeby dopaść Toby’ego. Podobno grał na domówce na wzgórzach. Corrina wyszukała jakąś muzykę w Radiu XM i gdy ta dudniła przez głośniki, mniej więcej co dwunasty oddech myślałem sobie: „A więc to tak się żyje jak Corrina”. Przez resztę czasu zamartwiałem się, że zaraz walniemy w inny samochód albo rząd plastikowych kontenerów na śmieci czy też przelecimy przez przeciwległy pas ruchu, przetniemy płot i rozbijemy się na dachu jednego z domów na zboczu po drugiej stronie ulicy, ponieważ Corrina prowadziła z pedałem gazu wciśniętym w podłogę, wyprzedzając każdy samochód, jaki się nawinął.

– Gdzie my jedziemy?! – krzyknąłem.

Nie odpowiedziała. Przemknęliśmy obok lotniska w Santa Monica i wjechaliśmy na dziesiątkę, a Corrina jeszcze przyspieszyła.

Nie tak wyglądało moje życie. Byłem typem człowieka, który siedzi sam w domu, w półmroku niewielkiego bungalowu i czyta poezję bądź też kontempluje zmieniające się na ścianach odcienie fioletu i niebieskości, podczas gdy oczy przyzwyczajają się do nocy, zaś panująca w pustym domu cisza zaczyna dudnić w głowie. Robiłem zapiski w Rodzinnej Księdze Hendrixów, żeby pewnego dnia istniał dowód na to, że rodzina Hendrixów w ogóle istniała i że w jej historii było też coś dobrego, bo to, co dotychczas znałem – historia pustki w kolorze indygo, historia życia mamy upływającego w hotelowych pokojach na wyjazdach z pracy, historia wygnania Dziadzia do Calypso, a także Zmarłego Taty, którego twarz znałem wyłącznie ze zdjęć, jakie udało mi się znaleźć albo wykraść ze starych albumów z fotografiami, które matka zakopała na dnie swojej szafy – takie życie zaczynało sprawiać wrażenie pozbawionego życia, nieobecnego, jak szept w mieście pełnym krzyków bez mała czterech milionów ludzi.