Wydawca: Filia Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2018

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 364 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Ostatni oddech - Robert Bryndza


Na śmietniku zostaje znalezione ciało dziewczyny. Choć detektyw Erika Foster zjawia się na miejscu jako jedna z pierwszych, to nie jej zostaje przydzielona sprawa morderstwa. Wciąż walcząc o miejsce w zespole śledczym, Foster i tak angażuje się w dochodzenie. Szybko odkrywa powiązania ze sprawą zabójstwa sprzed czterech miesięcy. Wtedy również ktoś porzucił zwłoki kobiety w podobnym miejscu. Dodatkowo obie ofiary miały identyczne rany. Wszystko wskazuje na to, że chowający się za fałszywymi tożsamościami morderca śledzi i wabi swoje ofiary korzystając z Internetu. Erika musi więc znaleźć człowieka, który zdaje się mieć tysiące twarzy, a żadna z nich nie jest prawdziwa. Tymczasem zostaje porwana kolejna dziewczyna. Foster i jej zespół muszą ją znaleźć, zanim zabójca  zrealizuje swój upiorny, sadystyczny plan.

Ostatni oddech” trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Nie odłożysz tej książki aż do dramatycznego finału!

Opinie o ebooku Ostatni oddech - Robert Bryndza

Fragment ebooka Ostatni oddech - Robert Bryndza

Dla Veroniki, Filipa i Evie

Najstraszniejsze potwory to te,

które czyhają w naszych duszach…

Edgar Allan Poe

Prolog

Poniedziałek, 29 sierpnia 2016 roku

Była trzecia rano, smród zwłok wypełniał samochód. Od wielu dni utrzymywały się nieznośne upały. Jechał z odkręconą na maksa klimatyzacją, ale z bagażnika nadal napływał odór jej rozkładającego się ciała. Szybko gniła. Przecież włożył ją tam zaledwie dwie godziny wcześniej. Ale muchy ją znalazły; żeby je odpędzić, machał rękami w ciemnościach. Wyglądało to całkiem zabawnie. Gdyby nadal żyła, być może też by się śmiała.

Mimo ryzyka lubił te swoje nocne wypady, jazdę po opuszczonej autostradzie i po przedmieściach Londynu. Dwie ulice dalej zgasił światła i skręcił. Wyłączył silnik. Samochód sunął w ciszy, mijał domy o ciemnych oknach, aż wreszcie stoczył się do stóp wzgórza, gdzie z dala od drogi znajdowała się mała opuszczona drukarnia. Przy chodniku rosły wysokie, rzucające cień drzewa, światła miasta otaczały pomarańczową poświatą wszystko wokół. Skręcił na parking, samochód podskakiwał na korzeniach drzew, które podniosły asfalt.

Podjechał do kontenerów na śmieci stojących przy wejściu do drukarni i skręcił ostro w lewo. Ustawił się tyłem do ostatniego pojemnika.

Przez jakiś czas siedział w milczeniu. Drzewa zasłaniały domy po drugiej stronie, a w miejscu, gdzie rząd szeregowców stykał się z parkingiem, znajdował się tylko mur. Pochylił się do schowka w samochodzie i wyjął parę lateksowych rękawiczek. Wysiadł i poczuł gorąco bijące od popękanego asfaltu. W ciągu kilku sekund dłonie w rękawiczkach były mokre. Gdy otworzył bagażnik, duża mucha zabzyczała i spróbowała usiąść mu na twarzy. Machnął rękami i splunął, by ją przegnać.

Odsunął wieko kontenera na śmieci; uderzył go smród, ze środka wyleciały kolejne muchy, które składały jaja w ciepłych gnijących odpadkach. Wrzasnął, odpędził je i ponownie splunął, a potem wrócił do bagażnika swojego samochodu.

Była taka piękna do samego końca, jeszcze kilka godzin temu, gdy krzyczała i błagała, teraz leżała bezwładna, z tłustymi włosami i zabrudzoną odzieżą. Ani ona, ani on nie potrzebowali już jej ciała.

Jednym płynnym ruchem podniósł ją, wyjął z bagażnika i ułożył wzdłuż czarnych worków. Następnie zamknął wieko kontenera. Rozejrzał się wokół, nikogo nie dostrzegł. Wsiadł do samochodu i rozpoczął długą podróż do domu.

Następnego ranka mieszkanka domu z naprzeciwka podeszła do śmietnika, niosąc ze sobą pękaty czarny worek. W święto państwowe nie odbierano śmieci, a do niej przyjechali teściowie, żeby odwiedzić nowo narodzonego wnuka. Uniosła pokrywę pierwszego kontenera, by wrzucić worek. Wyfrunęła na nią chmara much.

Odsunęła się, próbowała je odpędzić. A potem zobaczyła ciało młodej dziewczyny leżące na czarnych workach. Ofiara została okrutnie pobita: jedno oko zakrywała opuchlizna, na głowie widniała rana, we wczesnoporannym upale zwłoki pokrywały muchy.

Następnie kobieta poczuła smród. Upuściła czarny worek ze śmieciami i zwymiotowała na gorący asfalt.

Rozdział 1

Poniedziałek, 9 stycznia 2017 roku

Główna inspektor Erika Foster patrzyła, jak detektyw Peterson wyciera płatki topiącego się śniegu ze swych krótkich dredów. Był wysoki i szczupły, arogancji i uroku miał akurat tyle, ile trzeba.

Rolety zasłaniały wirujący śnieg, telewizja mruczała spokojnie w tle, a mały salon z aneksem kuchennym był skąpany w ciepłym świetle dwóch nowych lamp. Po długim dniu pracy Erika zaplanowała sobie gorącą kąpiel i wczesne pójście do łóżka, potem jednak zadzwonił Peterson ze smażalni ryb za rogiem i spytał, czy jest głodna. Zanim zdążyła wymyślić jakąś wymówkę, potwierdziła. Wcześniej pracowali przy kilku zakończonych sukcesem sprawach i Erika była przełożoną Petersona, teraz jednak znajdowali się w różnych jednostkach: Peterson w wydziale zabójstw, a ona przekładała papiery w dziale statystyk przestępczości i coraz bardziej nienawidziła tej roboty.

Peterson podszedł do kaloryfera i równo rozłożył na nim ręcznik, a potem odwrócił się do Eriki z uśmiechem.

– Na zewnątrz szaleje nawałnica – powiedział, złożył dłonie i zaczął w nie chuchać.

– Miałeś miłe święta? – spytała.

– Było w porządku, tylko ja i rodzice. Kuzynka się zaręczyła – dodał, zdejmując skórzaną kurtkę.

– Gratulacje. – Nie pamiętała, czy kiedykolwiek wspominał o jakiejś kuzynce.

– A co u ciebie? Byłaś na Słowacji?

– Tak, razem z siostrą i jej rodziną. Spałam na łóżku piętrowym ze swoją siostrzenicą… Chcesz piwa?

– Chętnie.

Przerzucił kurtkę przez oparcie sofy i usiadł. Erika otworzyła lodówkę i zajrzała do środka. Sześciopak piwa znajdował się w szufladzie na warzywa, a do jedzenia miała tylko kilkudniową zupę w rondlu. Chciała przejrzeć się w jego nierdzewnej stali, jednak kształt naczynia zniekształcał odbicie i jej twarz wyglądała na wychudłą, ale z olbrzymim czołem jak w krzywym zwierciadle. Powinna była grzecznie skłamać, że już jadła.

Kilka miesięcy wcześniej, po wyjściu do pubu z przyjaciółmi, Erika i Peterson wylądowali w łóżku. Żadne z nich nie czuło, że to była tylko przygoda na jedną noc, ale od tej pory starali się zachowywać jak profesjonaliści. Przed świętami spędzili ze sobą jeszcze dwie noce i za każdym razem Erika wyszła z mieszkania Petersona jeszcze przed śniadaniem. Teraz jednak to on był u niej, byli trzeźwi, a na półce przy oknie stało oprawione w pozłacaną ramkę zdjęcie jej tragicznie zmarłego męża.

Próbując odpędzić zdenerwowanie i poczucie winy, wyjęła dwa piwa i zamknęła lodówkę. Reklamówka w biało-czerwone paski, zawierająca rybę i frytki, leżała na ladzie, zapach sprawił, że Erice ślina napłynęła do ust.

– Lubisz jeść z papieru? – spytała, otwierając piwa.

– To jedyny dopuszczalny sposób. – Wyciągnął rękę na oparciu sofy i założył nogę na nogę. Wyglądał na pewnego siebie i zadowolonego.

Wiedziała, że zabije miłą atmosferę, czekała ich jednak poważna rozmowa, musiała wyznaczyć granice. Wyjęła dwa talerze i zaniosła je razem z reklamówką i piwami do stolika w salonie. W ciszy odwinęli jedzenie, znad ryby w chrupiącej panierce i złotych rozmiękłych frytek unosiła się para. Przez chwilę jedli.

– Peterson, James, posłuchaj… – zaczęła Erika.

Nagle zadzwonił jego telefon. Wyjął go z kieszeni.

– Przepraszam, ale muszę odebrać.

Kiwnęła głową, żeby sobie nie przeszkadzał.

Odebrał, słuchał przez chwilę ze zmarszczonymi brwiami.

– Naprawdę? Dobrze, nie ma sprawy, jaki to adres? – Wziął długopis ze stolika i zaczął pisać na kartce z notesu leżącego na stoliku. – Jestem niedaleko. Mogę tam teraz podjechać i przypilnować wszystkiego do twojego przyjazdu… Tylko jedź ostrożnie w tę pogodę. – Zakończył rozmowę, wsadził do ust garść frytek i wstał.

– Co się stało?

– Jacyś studenci znaleźli w kontenerze na śmieci okaleczone ciało młodej dziewczyny.

– Gdzie?

– Na Tattersall Road, obok New Cross… Cholera, ale te frytki są dobre – dodał i zjadł kolejną. Wziął skórzaną kurtkę, sprawdził, czy ma przy sobie legitymację policyjną, portfel i kluczyki od samochodu.

Erika ponownie poczuła ukłucie żalu, że nie pracuje już w wydziale zabójstw.

– Przepraszam, Eriko. Dokończymy następnym razem. Teoretycznie miałem wolny wieczór. Co chciałaś powiedzieć wcześniej?

– W porządku. Nic takiego. A kto dzwonił?

– Główna inspektor Hudson. Utknęła w zaspie. Nie tyle utknęła, ile jedzie z centrum, a drogi są bardzo kiepskie.

– New Cross jest niedaleko, pojadę z tobą – oświadczyła, odstawiła talerz i wzięła z blatu w kuchni swoją legitymację i portfel.

Peterson wyszedł za nią na korytarz. Włożył kurtkę. Zerknęła w małe lustro na korytarzu, wytarła tłuszcz z frytek z kącika ust i przeczesała palcami krótkie blond włosy. Zauważyła, że po tygodniu świątecznych posiłków jej twarz wyglądała na pełniejszą. Spojrzeli na siebie w lustrze, dostrzegła, że Peterson się nachmurzył.

– Jakiś problem?

– Nie. Ale pojedziemy moim samochodem.

– Nie. Ja jadę swoim.

– Masz zamiar wykorzystać swój wyższy stopień?

– O czym ty mówisz? Ty jedziesz swoim samochodem, ja swoim. Utworzymy konwój.

– Eriko. Przyszedłem do ciebie na rybę z frytkami…

– Tylko na rybę z frytkami?

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Nic. Dostałeś wezwanie z pracy, a ja jako wyższa stopniem powinnam jechać z tobą na miejsce zbrodni. Zwłaszcza jeśli główna inspektor Hudson się spóźnia… – Urwała, wiedziała, że przeciąga strunę.

– Wyższa stopniem. Nie dasz mi o tym zapomnieć, prawda?

– Mam nadzieję, że o tym nie zapomnisz – warknęła, wkładając płaszcz. Wyłączyła światło i wyszli z mieszkania w niezręcznej ciszy.

Rozdział 2

Padał gęsty śnieg, gdy Erika wyjechała z drogi prowadzącej na stację New Cross i skręciła w Tattersall Road. Chwilę później skręcił również Peterson. Na rogu, w którym obie drogi się spotykały, znajdował się salon mebli kuchennych z dużym parkingiem przed budynkiem. Na chodniku zbierał się śnieg, w którym odbijały się migające niebieskie światła trzech zaparkowanych radiowozów. Rząd szeregówek rozciągał się na wzgórze, Erika widziała kilku sąsiadów stojących w oświetlonych drzwiach i patrzących, jak funkcjonariusze rozwijają taśmę policyjną i oddzielają parking od salonu z meblami, zwróconego tyłem do pierwszego z domów. Erika ucieszyła się na widok inspektor Moss stojącej na chodniku przed kordonem policyjnym i rozmawiającej z jednym z mundurowych. Była jej dobrą koleżanką i razem z Petersonem pracowali nad kilkoma sprawami zabójstw. Erika i Peterson znaleźli miejsca do zaparkowania po drugiej stronie drogi, a potem podeszli do Moss.

– Miło cię widzieć, szefowo – rzekła Moss i ścisnęła poły płaszcza, by osłonić się przed śniegiem. Była niską i krępą kobietą o krótkich, rudych włosach i twarzy usianej piegami. – Jesteś tutaj oficjalnie?

Erika odpowiedziała „tak” w tym samym czasie co Peterson, który odrzekł „nie”.

– Możesz dać nam chwilę? – poprosiła Moss mundurowego.

Ten kiwnął głową i ruszył w stronę jednego z radiowozów.

– Gdy Peterson dostał wiadomość, byłam z nim – wyjaśniła Erika.

– Zawsze się cieszę, kiedy jesteś obok – odparła Moss. – Po prostu myślałam, że tę sprawę będzie prowadzić Hudson.

– Przejmie ją po swoim przyjeździe. – Erika zamrugała, żeby pozbyć się płatków śniegu z rzęs. Moss spojrzała na nią i na Petersona i zapadła niezręczna cisza.

– Mogę zobaczyć, z czym mamy do czynienia? – spytała Erika.

– Znaleziono ciało młodej, bardzo pobitej dziewczyny. Przez tę pogodę nie dotarli jeszcze kryminalistycy. Jeden ze studentów, który mieszka w skrajnej szeregówce w tamtym rzędzie, przyszedł tutaj wyrzucić śmieci i znalazł ciało.

– Mamy kombinezony?

Moss pokiwała głową. Podeszli do taśmy policyjnej, rozciągniętej od bramy wjazdowej do parkingu, i zrobiło się niezręcznie, gdy Erika czekała, aż Peterson podniesie dla niej taśmę. Spojrzała na niego z ukosa, a gdy uniósł taśmę, minęła go i weszła na parking.

– Cholera jasna, czy oni są teraz parą? – mruknęła do siebie Moss. – Mówi się, żeby nigdy nie pracować z dziećmi ani zwierzętami, nikt nigdy nie wspominał o parach.

Poszła za nimi i dołączyła do nich, gdy wkładali kombinezony. Potem schylili się, jeszcze raz przeszli pod policyjną taśmą i podeszli do wielkiego przemysłowego kontenera na śmieci, przymocowanego łańcuchem do ceglanej ściany sklepu meblowego. Pokrywa była otwarta. Moss zaświeciła latarką do środka.

– Mój Boże – rzekł Peterson, cofnął się i zasłonił dłonią usta.

Erika się nie skrzywiła, tylko cały czas wpatrywała się w ciało.

Na równo ułożonych tekturowych pudłach leżało na boku ciało młodej kobiety. Została bardzo mocno pobita; miała opuchliznę wokół oczu, a długie brązowe włosy ubrudzone krwią. Od pasa w dół była naga, na nogach widniały nacięcia i rany. Nie dało się określić koloru koszulki, którą miała na sobie, ponieważ materiał przesiąkł krwią.

– I spójrzcie – powiedziała łagodnie Moss. Skierowała promień latarki na górę głowy dziewczyny, tam gdzie czaszka była zapadnięta.

– I to studenci ją znaleźli? – spytała Erika.

– Gdy przyjechała policja, czekali na zewnątrz – odparła Moss. – Drzwi ich domu otwierają się na parking, tak więc kiedy otaczaliśmy miejsce zbrodni taśmą, nie mogliśmy ich już wpuścić do środka.

– Gdzie oni są?

– Policja wsadziła ich do radiowozu przy drodze.

– Zamknijmy wszystko do czasu przybycia techników – zaproponowała Erika, zauważywszy, że śnieg utworzył już cienką warstwę na ciele i kartonach.

Peterson powoli opuścił pokrywę, odgradzając ciało od żywiołów.

Nagle usłyszeli jakieś głosy przy policyjnym kordonie i głośny sygnał radia. Podeszli do miejsca, w którym stali główna inspektor Hudson, niska blondynka z fryzurą bob, i nadinspektor Sparks, wysoki, szczupły mężczyzna o pociągłej twarzy naznaczonej bliznami po trądziku. Tłuste włosy miał zaczesane z czoła, jego garnitur był brudny.

– Eriko. Co tutaj robisz? Ostatnio, gdy coś o tobie słyszałem, znajdowałaś się całą galaktykę stąd – rzekł.

– Jestem w Bromley – odparła.

– To to samo.

Hudson stłumiła śmiech.

– Bardzo zabawne – powiedziała Erika. – Tak samo jak ta martwa dziewczyna, która została pobita na śmierć i porzucona w kontenerze na śmieci.

Hudston i Sparks przestali się złośliwie uśmiechać.

– Erika tylko nam pomagała. Pogoda spowolniła pracę, a ona mieszka niedaleko – wyjaśniła Moss.

– Gdy mnie wezwano, byliśmy razem. Też mieszkam w sąsiedztwie – zaczął Peterson, ale Erika rzuciła mu ostre spojrzenie.

– Rozumiem – rzekł Sparks, zauważywszy jej wzrok. Przerwał, jakby zapamiętywał tę informację, by później wykorzystać ją przeciwko Erice, a potem podszedł do taśmy policyjnej i podniósł ją dłonią w czarnej rękawiczce.

– Eriko, oddaj swój kombinezon. A potem poczekaj na mnie na zewnątrz. Musimy porozmawiać.

Moss i Peterson chcieli się wtrącić, ale Erika pokręciła nieznacznie głową i ruszyła w stronę kordonu.

Rozdział 3

Opuściła miejsce zbrodni i poszła dalej ulicą. Chodziła wewnątrz plamy pomarańczowego światła rzucanego przez jedną z latarni. Padał gęsty śnieg. Po chwili przykucnęła, postawiła kołnierz płaszcza i wsadziła ręce głęboko do kieszeni. Czuła się bezsilna, patrząc z boku, jak czarny van ekipy kryminalistycznej parkuje na chodniku przed policyjnym kordonem. Mimo mrozu nie miała ochoty wracać do swojego samochodu. W schowku trzymała awaryjną paczkę papierosów. Kilka miesięcy wcześniej rzuciła nałóg, ale w chwilach stresu nadal miała ochotę zapalić. Nie chciała jednak złamać swojego postanowienia z powodu Sparksa. Parę minut później wyłonił się z bramy i podszedł do niej.

– Eriko, dlaczego tutaj jesteś? – spytał. W świetle latarni zauważyła u niego pierwsze siwe pasma, poza tym wyglądał na wychudzonego.

– Mówiłam ci przecież, powiadomiono mnie, że główna inspektor Hudson się spóźni.

– Kto cię powiadomił?

Zawahała się.

– Byłam z Petersonem, gdy do niego zadzwoniono, chciałabym jednak podkreślić, że to nie jego wina. Nie dałam mu zbyt dużego wyboru w tej kwestii.

– Byłaś z nim?

– Tak…

– Chciałaś nacieszyć się jego innością? – spytał ze złośliwym uśmiechem.

Poczuła, jak mimo mrozu oblewa się rumieńcem.

– Nie twoja sprawa.

– A moje miejsce zbrodni to nie twoja sprawa. Ja szefuję wydziałowi zabójstw. Ty dla mnie nie pracujesz i nie jesteś tutaj mile widziana. Więc się odpierdol.

Erika podeszła bliżej i spojrzała mu w oczy.

– Coś ty powiedział?

Miał nieświeży, kwaśny oddech.

– Słyszałaś, Eriko. Odpierdol się. Wcale nie chcesz pomóc, tylko namieszać. Wiem, że ubiegasz się o powrót do wydziału zabójstw. Co za ironia losu, biorąc pod uwagę fakt, że odeszłaś, gdy zostałem twoim przełożonym. – Erika patrzyła na niego wściekle. Wiedziała, że jej nienawidził, w przeszłości jednak zachowywali chociaż pozory i próbowali odnosić się do siebie z szacunkiem.

– Nie waż się tak do mnie więcej mówić.

– Proszę tak do mnie nie mówić, sir – poprawił ją.

– Wiesz, Sparks, może i dostałeś awans dzięki lizusostwu, musisz jednak zasłużyć sobie jeszcze na szacunek – odparła, wytrzymując jego spojrzenie. Padał coraz gęstszy śnieg, płatki stały się ogromne i ciężkie, przyklejały się do jego marynarki. Erika nie odwracała wzroku. Podszedł do nich jeden z mundurowych i Sparks musiał na niego spojrzeć.

– Co jest? – warknął.

– Przyjechał opiekun miejsca zbrodni, sir, jedzie też do nas właściciel salonu mebli, żebyśmy mogli wykluczyć go z grona podejrzanych.

– Wynoś się z mojego miejsca zbrodni – powiedział Sparks do Eriki. Razem z mundurowym poszli w stronę taśmy policyjnej, ich buty pozostawiały na śniegu świeże ślady.

Erika nabrała powietrza i spróbowała się uspokoić, czuła, jak łzy napływają jej do oczu.

– Przestań, to przecież tylko kolejny dupek w twojej pracy – zaczęła się strofować. – Gorzej byłoby, gdybyś to ty leżała w tym kontenerze.

Otarła łzy i ruszyła w stronę samochodu. Minęła radiowóz, w którym były zapalone światła. Okna zaczęły już parować, ale dostrzegła w środku troje młodych ludzi: dwie dziewczyny z tyłu i młodego blondyna z przodu. Chłopak odwrócił się do nich i żywo gestykulowali. Erika zwolniła, a potem przystanęła.

– Walić to – powiedziała.

Zawróciła i podeszła do radiowozu. Rozejrzała się wokół, by się upewnić, że nikogo nie ma, zapukała w okno, a potem otworzyła drzwi i pokazała swoją legitymację.

– Czy to któreś z was znalazło ciało? – spytała. Spojrzeli na nią i pokiwali głowami, nadal zszokowani. Nie mieli więcej niż po osiemnaście lat. – Rozmawialiście już z policją?

– Nie, siedzimy tutaj od dawna. Kazano nam czekać, ale zaraz zamarzniemy – wyjaśnił chłopak.

– Mój samochód stoi po drugiej stronie drogi. Włączymy ogrzewanie i porozmawiamy.

Rozdział 4

Ogrzewanie pracowało i ciepłe powietrze z wolna wypełniało auto. Młody chłopak usiadł obok niej na siedzeniu pasażera i zaczął rozcierać gołe dłonie. Był chudym blondynem z brzydką cerą, miał na sobie koszulkę, cienką kurtkę i dżinsy. Z tyłu zajęły miejsca dwie dziewczyny. Ta, która usiadła za Eriką, była piękna i miała karmelową cerę. Była ubrana w dżinsy, czerwoną bluzę i fioletowy hidżab, przypięty z lewej strony srebrną broszką z motylem. Obok niej usiadła druga dziewczyna, niska i tęga, z krótkimi brązowymi włosami i zębami jak królik. Była ubrana w brudny szlafrok koloru brzoskwiniowego.

– Jak się nazywacie? – spytała Erika, gdy już wyjęła z torby notes i położyła go na kierownicy.

– Ja jestem Josh McCaul – przedstawił się chłopak.

Próbowała to zanotować, ale wkład się wyczerpał.

– Możesz sprawdzić, czy w schowku nie ma drugiego? – poprosiła.

Pochylił się do przodu, żeby sprawdzić, koszulka odsłoniła tatuaż w kształcie liścia marihuany, znajdujący się w dole kręgosłupa. Chłopak zaczął szukać wśród starych paczek ze słodyczami i awaryjną paczką papierosów i wreszcie podał jej długopis.

– Mogę się poczęstować? – spytał na widok otwartej paczki minibatoników Mars.

– Oczywiście – odparła. – Też chcecie?

– Nie – powiedziała dziewczyna w hidżabie i dodała, że nazywa się Aashirya Khan. Druga dziewczyna też nie przyjęła batonika.

– Jestem Rachel Dawkes, wymawiane bez „a”…

– Chodzi jej o to, że Rachel jest bez „a”, nie Dawkes. Naprawdę bardzo tego pilnuje – rzekł Josh, odpakowując drugiego marsa.

Rachel wydęła usta z niezadowoleniem i poprawiła szlafrok.

– I wszyscy wynajmujecie mieszkanie obok salonu mebli kuchennych? – spytała Erika.

– Tak, studiujemy na Goldsmiths University – odparła Rachel. – Ja filologię angielską, Aashirya też. A Josh sztukę.

– Czy w ciągu kilku ostatnich dni widzieliście albo słyszeliście coś podejrzanego, czy ktoś kręcił się wokół tych kontenerów albo po parkingu salonu meblowego?

Aashirya zmieniła pozycję i zaplotła dłonie leżące na kolanach. Wielkimi oczami patrzyła na drugi wóz techników, który przejeżdżał obok ich domu.

– To nieciekawa okolica, tutaj w nocy zawsze ktoś wrzeszczy – oświadczyła i zaczęła płakać.

Rachel przechyliła się, by ją przytulić. Josh żuł resztki batonika i z trudem przełykał.

– Co masz na myśli, mówiąc, że ktoś wrzeszczy? – spytała Erika.

– Są tutaj cztery puby i mieszka wielu studentów, bo jest tu tanio. To południowy Londyn. Przestępcy czają się na każdym rogu.

Teraz okna samochodu już parowały. Erika zaczęła regulować ogrzewanie.

– Kto znalazł ciało?

– Josh – odparła Rachel. – Wysłał mi wiadomość, żebym wyszła na zewnątrz.

– Wysłał wiadomość?

– Esemesa – wyjaśnił Josh, jakby Erika nic nie rozumiała. Policjantkę ponownie uderzyła różnica pokoleń. Ona na pewno wbiegłaby do domu i o wszystkim im powiedziała, ale Josh sięgnął po telefon. – Nasz kosz na śmieci był pełen, a kontenery przy salonie z pewnością nie były wykorzystywane przez święta, pomyślałem więc, że będą puste.

– Wszyscy wyszliśmy na zewnątrz – dodała Aashirya.

– O której godzinie to się stało? – spytała Erika.

– Po wpół do szóstej – odparł Josh.

– A o której zamykają salon meblowy?

– Jest zamknięty aż do Nowego Roku. Słyszeliśmy, że właściciel zbankrutował – wyjaśnił Josh.

– Czyli w ciągu ostatnich kilku dni było bardzo cicho?

Pokiwali głowami.

– Rozpoznajecie ofiarę? Może to jakaś studentka albo dziewczyna z sąsiedztwa?

Zaprzeczyli, krzywiąc się na wspomnienie martwej dziewczyny.

– Mieszkamy tutaj dopiero od września, jesteśmy na pierwszym roku – odrzekł Josh.

– Kiedy będziemy mogli wrócić do domu? – spytała Rachel.

– Teraz jest częścią miejsca zbrodni, a takie rzeczy trochę trwają.

– Może pani powiedzieć nam coś konkretniejszego?

– Przykro mi, ale nie.

– Ta dziewczyna w kontenerze prawdopodobnie była prostytutką – dorzuciła sztywno Rachel i poprawiła klapy szlafroka. – To właśnie taka okolica.

– Znacie jakieś miejscowe prostytutki?

– Nie!

– To skąd wiesz, że była jedną z nich?

– No cóż, z jakiego innego powodu dziewczyna znalazłaby się w takiej… Jak inaczej mogłoby do tego dojść?

– Rachel, naiwność i ocenianie innych z góry nie zaprowadzi cię zbyt daleko w życiu – upomniała ją Erika.

Dziewczyna zacisnęła usta i zaczęła gapić się w zaparowane okno.

– Czy możecie powiedzieć mi coś jeszcze? Czy widzieliście cokolwiek, nawet jakiś drobiazg? Czy poza miejscowymi dziwakami nikt się tutaj nie kręcił? Nikt nie wzbudzał podejrzeń? – Pokręcili głowami. – A co z sąsiadami z naprzeciwka? Jacy oni są? – Wskazała linię ciemnych domów po drugiej stronie drogi.

– Nie za bardzo ich znamy. Mieszkają tam studenci i kilka starszych pań – odparł Josh.

– Gdzie mamy się zatrzymać? – wtrąciła cicho Aashirya.

– Mój przyjaciel dał mi klucze, żebym karmił jego kota. Może tam? – zaproponował Josh.

– A gdzie to jest? – spytała Erika.

– W pobliżu Ladywell.

– Proszę pani, co się teraz stanie? – odezwała się Rachel. – Czy będziemy musieli iść do sądu albo wziąć udział w okazaniu podejrzanych?

Erice zrobiło się ich żal, byli strasznie młodzi i zaledwie kilka miesięcy wcześniej wyjechali z domów, by zamieszkać w jednej z najmniej ciekawych dzielnic Londynu.

– Pewnie zostaniecie wezwani do sądu, ale minie jeszcze mnóstwo czasu. Na razie możemy zaproponować wam pomoc psychologa. Mogę załatwić wam jakiś awaryjny nocleg, ale to zajmie trochę czasu. Jeśli dacie mi adres, to podrzucę was do mieszkania tego kolegi. Ale z pewnością będziemy musieli porozmawiać raz jeszcze i spisać wasze oficjalne zeznania.

Aashirya trochę się opanowała i otarła oczy wierzchem dłoni. Erika zaczęła szukać chusteczki w torbie.

– Czy któreś z was musi zadzwonić do rodziców?

– Mam swój telefon – odparła Rachel i poklepała się po kieszeni szlafroka.

– Moja mama pracuje na nocną zmianę – rzekł Josh.

– Mój telefon został w mieszkaniu. Chciałabym zadzwonić do ojca – powiedziała Aashirya i wzięła chusteczkę od Eriki.

– No to zadzwoń z mojego, skarbie – zaproponował Josh i podał jej swój telefon.

Aashirya wybrała numer i czekała, przyciskając telefon do hidżabu. Josh wytarł parę z szyby. Przyjechał już samochód patologa, właśnie wprowadzano nosze na parking.

– Wyrzucono ją jak śmieci – rzekł Josh. – Kto mógłby coś takiego zrobić?

Erika wyjrzała przez okno, bardzo chciała poznać odpowiedź na to pytanie. Przy bramie pojawił się Sparks ubrany w kombinezon i wiedziała, że teraz musi szybko zniknąć.

Rozdział 5

Następnego ranka Erika obudziła się sama. Liczyła, że Peterson zadzwoni z informacjami z miejsca zbrodni, gdy jednak włączyła telefon, okazało się, że nie ma żadnych nieodebranych połączeń ani wiadomości.

Droga do pracy zajęła jej więcej niż zwykle; piaskarki pracowały całą noc, ale po zawalonych błotem pośniegowym drogach jechało się bardzo wolno. Gdy wreszcie dotarła do Bromley, zobaczyła, że centrum miasta jest szare, a promienie porannego słońca z trudem przebijają się przez niskie chmury. Śnieg padał cały czas, topił się na wysypanych piaskiem drogach, ale utrzymywał na chodnikach. Komisariat w Bromley znajdował się na końcu głównej ulicy w mieście, naprzeciwko stacji kolejowej i wielkiego supermarketu Waitrose. Podróżni właśnie wchodzili na stację, niecierpliwie stali w kolejce do niewielkiej kawiarenki.

Erika zostawiła samochód na podziemnym parkingu i wjechała windą na parter. Kilku mundurowych schodziło właśnie z nocnej zmiany, przywitali się z nią, gdy szła przez szatnię w stronę niewielkiej kuchni. Zaparzyła sobie herbaty i zabrała ją na górę, do przydzielonego jej biura na rogu. Westchnęła na widok stosu nowych teczek z dokumentami leżących na biurku. Właśnie je przeglądała, gdy ktoś zapukał do jej drzwi. Uniosła głowę i zobaczyła posterunkowego Johna McGorry’ego, przystojnego, ciemnowłosego policjanta po dwudziestce.

– Szefowo, wszystko w porządku?

– Dzień dobry, John. Co mogę dla ciebie zrobić?

– Zdążyła pani już przejrzeć moje podanie?

Pod koniec roku John był częścią zespołu Eriki podczas badania sprawy dawnego zaginięcia i po tym, jak sprawa zakończyła się sukcesem, rozpoczął starania o przyznanie mu stopnia sierżanta.

– John, przepraszam. Dzisiaj na nie zerknę… Było… no cóż, były święta i w ogóle.

– Dzięki, szefowo – rzekł z uśmiechem.

Zrobiło jej się głupio. Dostała jego podanie tydzień przed świętami. Usiadła przy biurku i zalogowała się do poczty, by znaleźć wiadomość od Johna, jednak natychmiast zwróciła uwagę na nowy mail:

DW: Głównainspektor Foster,

piszę w odpowiedzi na pani wniosek o przeniesienie do wydziału zabójstw. Niestety, tym razem pani wniosek nie został pozytywnie rozpatrzony.

Z poważaniem

Barry McGough

Dział Personalny

– Sparks… – mruknęła. Podniosła słuchawkę i zadzwoniła do Petersona. Odebrał po kilku sygnałach, miał zaspany głos. – Cholera. Obudziłam cię.

– Tak – odparł i odchrząknął. – Pracowaliśmy do drugiej w nocy.

– Dowiedziałeś się czegoś jeszcze?

– Niewiele. Melanie Hudson kazała mnie i Moss chodzić po domach i wypytywać ludzi, ale żaden mieszkaniec Tattersall Road nic nie widział.

– Posłuchaj. Przepraszam, że wczoraj na ciebie naskoczyłam.

– Ale dlaczego…?

– Nic nikomu nie mówiłam, ale złożyłam podanie o powrót do wydziału zabójstw.

– Chcesz pracować dla Sparksa?

– Nie, chcę rozwiązywać sprawy zabójstw. Od kilku miesięcy siedzę za biurkiem i piszę jakieś cholerne raporty. Nieważne. To nie ma już znaczenia, bo odrzucono mój wniosek.

– Przykro mi. Podali przyczynę?

– Nie.

– Eriko, oni oceniają, ile musieliby ci zapłacić, i to działa na twoją niekorzyść.

– Wydaje mi się, że bycie mną działa na moją niekorzyść. I jestem pewna, że Sparks maczał w tym paluchy… Gdyby tylko oceniali wniosek po liczbie spraw, jakie udało mi się rozwiązać… Na podstawie liczby zabójców, których wsadziłam za kratki.

– Ale to nie zwiększa oszczędności. Wiedziałaś, że wsadzenie kogoś do więzienia kosztuje tyle samo co nocleg w Ritzu?

– Do tego to się sprowadza?

– Jak na kogoś tak mądrego jesteś strasznie naiwna.

– Ale przecież nie można myśleć w tych kategoriach. Zbyt wiele osób sądzi, że pieniądze są najważniejsze.

Peterson westchnął.

– Posłuchaj. Spałem trzy godziny. Zgadzam się z tobą, ale zanim zaczniemy debatować, muszę się jeszcze zdrzemnąć.

– Dobrze. I jeszcze raz przepraszam za wczoraj.

– W porządku. A ty czekaj, z pewnością nadarzy się jakaś okazja.

– Wiem. Po prostu mam dość siedzenia tutaj na prowincji i grzebania się w papierzyskach dla Ronalda McDonalda[1].

Nagle usłyszała chrząknięcie, spojrzała w górę i zobaczyła w drzwiach mężczyznę z rudą czupryną. Wykapanego Ronalda McDonalda, czyli nadinspektora Yale.

– Dobra, muszę kończyć… – Rozłączyła się. – Dzień dobry, szefie, w czym mogę pomóc? – spytała zawstydzona.

– Eriko, możemy porozmawiać? – Był wysokim i chudym mężczyzną z krzaczastą rudą brodą, pasującą odcieniem do włosów. Miał czerwoną, usianą plamami twarz, a wielkie niebieskie oczy zawsze mu łzawiły, co zapewne było reakcją na coś, co zjadł.

– Tak, sir. Czy chodzi o raport ze statystyk przestępstw popełnionych z użyciem noża?

– Nie. – Zamknął drzwi i usiadł przed jej biurkiem. – Rozmawiałem z nadinspektorem Sparksem…

Yale miał zwyczaj urywania zdań i czekania, aż człowiek sam zacznie się obwiniać.

– Co u niego? – spytała lekko Erika.

– Powiedział, że wczoraj wparowałaś na jego miejsce zbrodni.

– Przyjechałam z inspektorem Petersonem, byłam z nim, gdy wezwano go na miejsce, a ponieważ pogoda spowolniła pozostałych policjantów, postanowiłam mu pomóc i pojechałam razem z nim.

– Sparks mówi, że musiał ci nakazać opuszczenie miejsca zbrodni.

– Czy „odpierdol się” można interpretować jako rozkaz, sir? To dokładny cytat.

– A potem zostałaś i przyjęłaś zeznania od trojga studentów, którzy odkryli ciało Lacey Greene.

Uniosła brwi.

– Ustalono już tożsamość ofiary?

Yale przygryzł wargę, bo zrozumiał, że zdradził więcej, niż chciał.

– Na litość boską, Eriko. Trujesz o awansie, a zachowujesz się jak nastolatka!

– Troje świadków zostało pozostawionych w nienagrzanym samochodzie. Tattersall Road to bardzo nieciekawa okolica. Było już późno w nocy, a oni nie byli odpowiednio ubrani na taką temperaturę. Jedna z dziewcząt miała na sobie szlafrok, druga hidżab… – Na chwilę przerwała, a potem ciągnęła: – Takie dziewczęta to łatwy cel ataku, a ponieważ mamy do czynienia z coraz potężniejszym zjawiskiem islamofobii, zwłaszcza w takich dzielnicach…

Yale uniósł krzaczastą brew i przez chwilę stukał palcami w biurko. Oboje wiedzieli, że szła na łatwiznę, ale miała rację.

– Przyjęłam zeznania od trojga świadków, odwiozłam ich do wolnego lokum, gdzie mogli się spokojnie przespać, i wysłałam mail z pełnym raportem i wszystkimi informacjami do nadinspektora Sparksa.

– Eriko, wiem, że nie jesteś tutaj szczęśliwa. Rozumiem to. Dla mnie praca z tobą to też średnia przyjemność.

– Wystąpiłam o przeniesienie, ale nie wyrażono zgody.

Wstał.

– W takim razie powinniśmy spróbować wycisnąć z tego, co się da. Pod koniec dnia muszę zobaczyć pierwszy projekt twojego raportu na temat przestępczości przy użyciu noża w tym okręgu administracyjnym.

– Oczywiście, sir.

Chciał powiedzieć coś jeszcze, ale tylko kiwnął głową i wyszedł. Erika usiadła i wyjrzała przez okno. Ulica ciągnęła się aż do skrzyżowania, gdzie przechodziła w deptak. Przed sklepem sprzedającym wszystko za funta ciągnęła się kolejka. Pojawił się młody Azjata, otworzył drzwi i tłum rzucił się do przodu.

Właśnie miała zamiar zaparzyć sobie kolejną herbatę, gdy zadzwonił telefon.

– Czy rozmawiam z detektyw Foster? – zapytał młody męski głos.

– Główna inspektor Foster przy telefonie.

– Dzień dobry. Z tej strony Josh McCaul, z wczoraj… – Urwał i usłyszała w tle odgłos pracującego ekspresu do kawy. – Możemy porozmawiać?

– Josh, skontaktuje się z tobą jeden z moich kolegów, by spisać wasze oficjalne zeznania.

– Ale zanim to nastąpi, muszę z panią porozmawiać.

– O czym?

– O ofierze – wyjaśnił cicho.

– Mówiłeś, że jej nie znasz?

Nastąpiła długa chwila ciszy, a potem chłopak rzekł:

– Nie znam. Ale chyba wiem, kto zabił tę dziewczynę.

[1] klaun, maskotka sieci McDonald’s

Rozdział 6

Erika zgodziła się spotkać z Joshem w Brockley Jack, brytyjskim pubie przy ruchliwej Brockley Road. O jedenastej rano w pubie panowała cisza, nie było tam nikogo poza dwoma brudnymi mężczyznami, którzy zamówili po dużym piwie, a potem po jeszcze jednym.

Josh stał za barem, miał na sobie czarną koszulkę z długimi rękawami. Ustawiał czyste naczynia na wielkim srebrnym ekspresie do kawy. Wyglądał na przerażonego.

– Dzień dobry. Gdzie chcesz porozmawiać? – spytała Erika.

– Możemy pójść do ogródka? Muszę zapalić – odparł.

W drzwiach za nim stanęła kobieta w średnim wieku, z mocnym makijażem i w czerwonej bluzce. Spojrzała ostro na Erikę.

– Zakładam, że chce pani napić się kawy? – warknęła.

– Poproszę czarną bez cukru.

– Przyniosę. Josh, jeśli będzie ci zimno, włącz ogrzewanie.

Ogródek piwny był niewielki, wysoka ściana sąsiadowała z rzędem domów. Usiedli pod zadaszeniem. Josh włączył przenośny ogrzewacz i przysunął bliżej. Erika poczuła ciepłe fale powietrza. Po chwili kobieta przyniosła im kawę i popielniczkę.

– Josh, w razie czego będę w barze. Pamiętaj, że on dzwonił – powiedziała na odchodnym do Eriki i się skrzywiła.

– Czy ona jest tak groźna, na jaką wygląda? – spytała Erika i napiła się kawy.

– Sandra jest w porządku, trochę mi matkuje – odparł Josh, wyjął paczkę papierosów i zapalił jednego. – Skąd pani pochodzi? Ma pani dziwny akcent.

– Ze Słowacji, ale mieszkam w Anglii od dwudziestu pięciu lat.

Przechylił głowę i przyjrzał się jej.

– Ma pani północny akcent, ale słychać w nim obcą nutę.

Erika zauważyła, że w słabym styczniowym słońcu chłopak wyglądał na bladego i chorego.

– Tak. Uczyłam się angielskiego w Manchesterze, gdzie spotkałam męża.

– Od dawna jest pani mężatką?

– Nie jestem. Zginął kilka lat temu.

– Przykro mi.

Mimo chłodu przy ogrzewaczu było bardzo ciepło. Josh zaczął podwijać rękawy, potem jednak się zreflektował, ale Erika zdążyła zauważyć ślady po igłach na jego rękach.

– Josh, nie ja prowadzę tę sprawę. Powinieneś rozmawiać o tym z nadinspektorem Sparksem.

– Tym dziwnym gościem przypominającym wampira?

Stłumiła uśmiech.

– Tak, z nim.

Josh zgasił papierosa, zapalił kolejnego, a potem wypuścił dym i przygryzł wargę.

– Wydaje mi się, że wiem coś o tej zmarłej dziewczynie. Ale jeśli o tym powiem, będę musiał przyznać się do czegoś nielegalnego.

– Zacznij mówić hipotetycznie – odparła i położyła mu dłoń na ramieniu.

Delikatnie się wzdrygnął.

– A co, jeśli jakaś osoba kupuje narkotyki od dilera, a potem widzi tego dilera w miejscu zbrodni?

– O czym mówimy? O marihuanie?

Pokręcił głową.

– O czymś o wiele gorszym.

– Czy ta osoba była już wcześniej skazana?

– Nie… Nie, nie była – szepnął, wpatrując się w podłogę.

– W takim razie wątpię, by prokuratura wysunęła oskarżenie. Potrzebujesz pomocy?

– Mam wszystkie numery, muszę tylko zadzwonić… – Josh zgasił papierosa, z trudem powstrzymując łzy.

– Josh, widziałeś tę dziewczynę w kontenerze. Zamordowano ją w okrutny sposób.

Kiwnął głową i otarł łzy.

– Ten diler cały czas kręci się w pobliżu klubu studenckiego. Wyszedłem ze śmieciami wcześniej, niż zeznałem. Gdy znalazłem się na zewnątrz po raz pierwszy, on tam stał. Wróciłem więc do środka.

– O której to było?

– O piątej albo wpół do szóstej.

– Dlaczego wróciłeś do domu, gdy go zobaczyłeś?

– Jestem mu winien pieniądze… niewiele, ale on jest naprawdę upierdliwy. Myślałem, że przyjechał do mnie.

– A co dokładnie robił?

– Po prostu stał obok tamtego kontenera.

– Tylko stał?

– Trzymał rękę w środku. A potem się cofnął i tylko się gapił.

– Wiesz, jak się nazywa?

– Steven Pearson.

– Adres?

– Z tego, co się orientuję, jest bezdomny.

– Josh, czy znalazłeś ciało tak, jak mi powiedziałeś, około wpół do ósmej?

– Tak, to akurat prawda. Wyszedłem ze śmieciami, kiedy już go nie było.

– Czy zechcesz zeznać to oficjalnie?

– A jeśli się nie zgodzę?

– Jeśli nie, będziesz mieć na sumieniu zarówno problem z narkotykami, jak i zabójstwo młodej dziewczyny.

Utkwił wzrok w ziemi, a potem kiwnął głową.

– Dobrze.

Kiedy Erika wróciła do samochodu, zadzwoniła do Johna z Bromley po numer telefonu głównej inspektor Hudson. Telefon Melanie przełączył od razu na pocztę głosową, tak więc Erika zostawiła jej krótką wiadomość na temat zeznań Josha i tego, co widział.

Wyjrzała przez okno na parking. Zaczynało mocno padać, Sandra wybiegła tylnymi drzwiami z workiem śmieci i wrzuciła je do otwartego kontenera.

Potem Erika wykonała kolejny telefon, by dowiedzieć się, kto będzie przeprowadzał sekcję zwłok Lacey Greene.

Rozdział 7

Po jedenastej następnego dnia Erika przyjechała do kostnicy w Lewisham, gdzie spotkała się z lekarzem sądowym Dougiem Kernonem. Był wielkim, wesołym mężczyzną po sześćdziesiątce, o krótkich siwych włosach i rumianej twarzy.

– Erika Foster, jak się cieszę, że wreszcie mogę cię poznać! Eve wiele o tobie słyszała! – ryknął radośnie, uścisnął jej dłoń i przeprowadził ją przez swój niewielki gabinet do kostnicy.

– Dobrego czy złego?

– Trochę tego, trochę tego. – Uśmiechnął się i poprawił okulary na nosie.

Erika skłamała, mówiąc, że bierze udział w śledztwie w sprawie zabójstwa Lacey Greene. Wykorzystała swój stopień i reputację, powinna jednak wiedzieć, co robi.

– Właśnie minęłaś się z główną inspektor Hudson. Zakładam, że jako dowodząca w tej sprawie przekaże ci raport?

– Chciała poznać moje zdanie – skłamała Erika. – Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko kolejnemu streszczeniu raportu z sekcji zwłok?

– Nie, absolutnie – odparł i machnął ręką. Jego gabinet był zawalony standardową literaturą medyczną i, jak na starszą osobę uprawiającą taki zawód przystało, różnymi dziwnymi rzeczami. Pod niewielkim oknem stały lampa lawa i stacjonarna bieżnia, ale taśmociąg był zastawiony tackami z wyhodowaną w domu sałatą. Najwyraźniej też Kernon miał słabość do brytyjskiej aktorki Kate Beckinsale. Erika naliczyła dziewięć zdjęć z różnych filmów. Na biurku leżały kawałki rozwiniętego papieru pergaminowego, na których wyłożono mięsa i sery, oraz pajda chleba na drewnianej tacy.

– Nie jesteś głodna? – spytał, patrząc tam, gdzie ona. – Właśnie miałem otworzyć słoik ostrych warzyw produkcji mojej żony.

– Nie, dziękuję. Niedługo muszę wracać do biura. – Od wielu lat miała do czynienia ze śmiercią, nie wiedziała jednak, czy zjedzone przed oględzinami ciała chorizo i stilton jej nie zaszkodzą.

– Oczywiście, zatem zaczynajmy.

Gdy wyszli z przytulnego gabinetu do chłodnej kostnicy, wyraz jego twarzy uległ zmianie. Wyciągnął jedną ze znajdujących się na wielkiej ścianie szuflad i wysunął czarny worek z ciałem.

Erika podeszła do ekranu komputera stojącego w rogu kostnicy, na którym znajdowały się szczegóły raportu Douga i zdjęcie z prawa jazdy Lacey. Była atrakcyjną kobietą średniego wzrostu, o długich, lśniących, brązowych włosach i pięknej twarzy w kształcie serca. Biło od niej młodzieńcze, wręcz anielskie piękno, i to wszystko zostało uchwycone na zdjęciu w dokumencie. Erika mogła więc założyć, że w rzeczywistości dziewczyna była jeszcze piękniejsza.

Z tyłu usłyszała cichy odgłos otwieranego zamka błyskawicznego i szelest, gdy Doug rozsuwał worek. Nabrała powietrza i się odwróciła.

Zmyto krew z jej ciała, nie można było jednak rozpoznać w niej dziewczyny ze zdjęcia. W miejscu oczu miała dwie wielkie, nabrzmiałe gule. W kontenerze leżała na boku, teraz znajdowała się na plecach i Erika widziała, że lewa kość policzkowa była złamana. Klatkę piersiową, ręce i uda pokrywały głębokie nacięcia.

Doug pozwolił jej się przez chwilę przyglądać, a potem zaczął wyjaśniać, co udało mu się ustalić.

– Nacięcia wykonano bardzo ostrym narzędziem. Mają równą głębokość i wielkość, podejrzewam więc, że pocięto ją małym ostrym nożem. Z tyłu czaszki znajduje się ślad po uderzeniu czymś tępym, kości lewego oczodołu i lewego policzka są połamane. Widać, że ma przekłute uszy, kolczyk z lewego ucha został wyrwany. – Wskazał rozerwany płatek ucha.

– Czy została wykorzystana seksualnie?

– Nie ma śladu po nasieniu ani lateksie – wyjaśnił. – Ale ma poranione ścianki pochwy. Nacięcia są niewielkie i znowu zrobiono je niewielkim, bardzo ostrym narzędziem… Może nożykiem introligatorskim albo skalpelem.

– Torturowano ją.

– Podejrzewam, że tak. Zwróć też uwagę na nadgarstki. Widać sińce świadczące o tym, że została spętana. Wydaje mi się, że związano jej ręce cienkim łańcuchem: zobacz, widać jakby ślad ogniwa. Takie same sińce ma na szyi.

– Została związana… Czy udało ci się zdobyć jakiś materiał spod paznokci?

– Spójrz na jej palce – powiedział i delikatnie podniósł jedną z dłoni.

Erika poczuła gwałtowny ucisk w żołądku. Ofierze wyrwano wszystkie paznokcie.

– Gdy zobaczyłam ją na miejscu zbrodni, miała policzek ułożony na dłoni. Nie zauważyłam tego… Może go podrapała, a on nie chciał, żebyśmy ustalili jego DNA.

Doug pokiwał głową.

– Prawą rękę ma złamaną w dwóch miejscach, palce prawej stopy zostały zmiażdżone.

– Jaka jest przyczyna śmierci?

– Mimo wszystkich tych ran przyczyną śmierci była znaczna utrata krwi z nacięcia lewej tętnicy udowej. – Stanął z boku stołu i delikatnie rozłożył nogi dziewczyny, pokazując małe nacięcie wysoko po wewnętrznej stronie uda obok narządów płciowych.

Erika zauważyła, że dziewczyna była wygolona, pozostał tylko mały pasek włosów.

– Czy wygolono ją podczas sekcji zwłok? – spytała.

– Nie.

Erika nie chciała wyciągać zbyt pochopnych wniosków, ale czy nie była to oznaka rozwiązłości? Spojrzała na Douga.

– Nie wykorzystywałbym tego do oceny moralności tej biednej dziewczyny – rzekł, jakby czytając w jej myślach. – Czyżby po prostu kiepsko wybrała sobie partnera? A może sytuacja wymknęła się spod kontroli i nie miała jak uciec? Ustalenie tego to już twoje zadanie.

– Jej zaginięcie zgłoszono w zeszłym tygodniu, a ciało znaleziono po kilku dniach.

– Tak. Moim zdaniem rany były zadawane w różnych odstępach czasowych przez kilka dni, niektóre zaczęły się już goić. Rozcięcie tętnicy z pewnością było śmiertelne i musiała wykrwawić się w ciągu kilku minut.

– Myślisz więc, że była gdzieś przetrzymywana i torturowana?

– Widzę tylko, że rany zadawano przez kilka dni…

– Jestem zaskoczona, że tak szybko udało się wam ustalić jej tożsamość – przyznała Erika.

– Gdy ofiarę znajduje się z jej torebką, portfelem i dowodem, to całkiem łatwe… ale chyba powinnaś o tym wiedzieć? – zauważył, mrużąc oczy.

– Tak. Oczywiście.

Wyglądał, jakby nie kupił jej wytłumaczenia, mówił jednak dalej.

– Rozcięcie tętnicy udowej zostało zrobione bardzo precyzyjnie. Doskonale wiedział, co robi.

– Czyli myślisz, że to „on”?

– Eriko, czy masz zamiar pilnować, żebym był poprawny politycznie?

– Nie. Po prostu wiem, że kobiety potrafią być tak brutalne jak mężczyźni…

Przywołał ją gestem do wiszącego na ścianie wielkiego plakatu przedstawiającego budowę anatomiczną człowieka. Przedstawiał on ciało nieokreślonej płci z rozłożonymi rękami. Widać było umiejscowienie wszystkich głównych narządów i tętnic.

– Widzisz, tutaj mamy tętnicę udową – wyjaśnił i wskazał odpowiednie miejsce długopisem. – Znajduje się w tkance tłuszczowej. Tętnica udowa jest wykorzystywana na przykład podczas angioplastyki wieńcowej.

– Myślisz, że zabójca zna się na medycynie?

– Znowu odpowiem, że ustalenie tego należy już do was.

– Udało ci się określić czas zgonu?

– Na podstawie stopnia stężenia pośmiertnego powiedziałbym, że nie żyła co najmniej od czterdziestu ośmiu godzin.

Czyli od chwili, w której zaginęła, do momentu gdy umarła, minęły cztery dni, pomyślała Erika. Cztery dni strachu, cierpienia i bólu.

Odwróciła się od plakatu i podeszła do stołu, by spojrzeć na Lacey i ranę po wewnętrznej stronie uda.

– A czy ten ktoś nie mógł trafić w tę tętnicę przypadkiem? Ciął i akurat ją uszkodził? – spytała.

– To możliwe, ale musiałby mieć dużo szczęścia. Poza tym za pierwszym razem naciął tętnicę w prawidłowy sposób. Jeśli dziewczyna była nieprzytomna, tętnicę z pewnością było łatwiej zlokalizować, widać jednak, że ona walczyła.

Erika spojrzała na pobitą twarz Lacey. Długa linia szwów od pępka do klatki piersiowej, zrobionych po autopsji, nie pasowała do reszty śladów na ciele. Nagle Erika zapragnęła, żeby pozostałe rany też zostały zaszyte. Bo to jedno szycie zdawało się jeszcze bardziej podkreślać resztę ran.

– Naprawdę byłoby świetnie, gdybyś go złapała – oświadczył Doug i zrobił smutną minę.

Kiwnęła głową.

– Złapię. Zawsze łapię.

Rozdział 8

Erika pojechała z powrotem do komisariatu w Bromley i resztę dnia spędziła na ponurym wpatrywaniu się w arkusz kalkulacyjny na monitorze komputera. Nie potrafiła skupić się na liczbach, które cały czas jej się rozmazywały. Widziała tylko zmasakrowane ciało Lacey, leżące w kostnicy.

Przed piątą miała iść po kawę, postanowiła jednak wykonać telefon. Tym razem Melanie Hudson odebrała.

– Dostałaś moją wiadomość? – spytała Erika. – Josh McCaul, chłopak, który mieszka obok salonu meblowego, widział dziwnie zachowującego się mężczyznę, Stevena Pearsona, na jakiś czas przed tym, gdy odkrył zwłoki Lacey Greene…

– Dostałam twoją wiadomość – padła poirytowana odpowiedź. – Mamy go już w areszcie.

– Tak szybko?

– Tak. Przywieźliśmy go kilka godzin temu. Jeszcze raz przepytaliśmy sąsiadów i jeden z nich go widział. Steven Pearson jest znany policji z przestępstw takich jak: próba gwałtu, ciężkie uszkodzenie ciała i spowodowanie średniego uszczerbku na zdrowiu. Miał przy sobie jej karty kredytowe oraz skalpel chirurgiczny. Jego ręce i twarz są podrapane.

– A jej telefon komórkowy?

– Nie… Eriko, posłuchaj, doceniam fakt, że przekazujesz mi informacje o tej sprawie, ale nadinspektor Sparks dał ci wyraźny rozkaz trzymania się z daleka od dochodzenia.

– Tak, ale…

– Eriko, ja chcę tylko wykonywać swoją pracę w spokoju. Mam w areszcie zabójcę Lacey Greene i wygląda na to, że śledztwo szybko się skończy. Trzymaj się od tej sprawy z daleka, inaczej bardzo utrudnię ci życie.

Rozległo się trzaśnięcie i połączenie się skończyło. Erika rzuciła wściekle słuchawką. Za oknem wirował gęsty śnieg, przykrywając ulicę. Taka pogoda z reguły bardzo poprawiała jej nastrój, teraz jednak, w swym małym gabinecie w Bromley, czuła się odizolowana od świata. Odwróciła się do komputera i spróbowała się skoncentrować.

Lacey Greene została porwana, przez cztery dni ją gdzieś przetrzymywano i torturowano, a na końcu z chirurgiczną precyzją przecięto jej trudną do znalezienia tętnicę udową.

Czy bezdomny narkoman miałby tyle oleju w głowie, by to zrobić? A jeśli nawet, to po co kręciłby się wokół miejsca zbrodni, tak że zauważyło go dwóch świadków?

Rozdział 9

Tej nocy Erika nie mogła zasnąć. Przez kilka godzin leżała w ciemnościach, potem wstała i podeszła do okna. Wyraźnie widziała niewielki parking pod swoim blokiem. Śnieg nadal padał, wszystkie samochody wyglądały jak małe kopczyki. W rogu oparte o wysoką ścianę stały trzy kontenery na śmieci. Wokół panowała cisza; jedynym dźwiękiem był cichy szum śniegu uderzającego w parapet. Nie potrafiła pozbyć się z głowy obrazu zmasakrowanego ciała Lacey Greene. Dwudziestodwuletniej Lacey, która miała przed sobą całe życie.

Erika wiedziała, jak ogromną rolę w takich sytuacjach odgrywało przeznaczenie. Gdyby ofiara wyszła z baru dziesięć minut później, pamiętała o zamknięciu drzwi w samochodzie albo poszła trochę inną drogą, nadal by żyła.