Wydawca: Amber Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2016

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 535 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Ostatni dobry człowiek - A.J. Kazinski

Bóg powiedział Mojżeszowi, że na świecie zawsze będzie trzydziestu sześciu sprawiedliwych. To oni będą nas wszystkich chronić. Bez nich ludzkość zginęłaby. Oni jednak nie wiedzą, że zostali wybrani.

W różnych częściach świata śmiercią nagłą i niewytłumaczalną giną mężczyźni i kobiety. Na ich ciałach widnieje tajemniczy znak.
Duński negocjator policyjny Niels Bentzon, wrażliwy humanista załamujący się po każdym niepowodzeniu, i Hannah Lund, wybitna astrofizyczka  zmagająca się z depresją, rozpoczynają szaleńczy wyścig z czasem, by ocalić ostatnich sprawiedliwych. Ale wcześniej muszą ich znaleźć.
Bo kto to jest dobry człowiek?

Opinie o ebooku Ostatni dobry człowiek - A.J. Kazinski

Fragment ebooka Ostatni dobry człowiek - A.J. Kazinski

Korekta

Jolanta Kucharska

Barbara Cywińska

Projekt graficzny okładki

Courtesy of J.C. Lattès

Zdjęcie na okładce

© Ilona Wellmann/Trevillion Images

Zdjęcie autorów

© Mikkel Østergaard

Tytuł oryginału

Den sidste gode mand

Copyright © by A.J. Kazinski 2010

Published by agreement with Leonhardt & Høier Literary Agency

A/S, Copenhagen

For the Polish edition

Copyright © 2011 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4327-6

Warszawa 2012. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o. o.

Ostatni dobry człowiek

Przypowieść o „sprawiedliwych ludziach Boga”, do której nawiązuje powieść, pochodzi z Talmudu, zbioru pism religijnych spisanych w Izraelu i Babilonie. Według Żydów są one bezpośrednim przekazem tego, co Bóg powiedział Mojżeszowi.

A miał mu między innymi powiedzieć, że na świecie zawsze będzie trzydziestu sześciu sprawiedliwych. To oni będą nas wszystkich chronić. Bez nich ludzkość zginęłaby.

Oni jednak nie wiedzą, że zostali wybrani.

Jedenastego września 2008 roku w siedzibie głównej ONZ-etu w Nowym Jorku odbył się największy na świecie międzynarodowy kongres, poświęcony przeżyciom z pogranicza śmierci. Przewodniczył mu doktor Sam Parnia. Podczas kongresu omawiano coraz liczniejsze na całym świecie przypadki takich doświadczeń. Przywróceni do życia ludzie opisują niezwykłe przeżycia, których doświadczali. Zjawisk tych nauka nie potrafi wyjaśnić.

Część IKsięga Umarłych

O ziemio, nie zakrywajże mojej krwi!

I niech nie ustanie moja skarga!

Księga Hioba, 16

Ludzie umierają cały czas. Najczęściej w szpitalach. Dlatego plan był genialny. Prosty, niemal banalny:

Wszystkie znane lekarzom przeżycia z pogranicza śmierci miały zostać zweryfikowane. Jak? Oczywiście na szpitalnym oddziale ratunkowym, bo wszystkie przekazy ludzi, którzy przeżyli śmierć kliniczną, których oddech się zatrzymał, których serce przestało bić, układały się w pewien określony wzór. Unosili się do góry i, zawieszeni gdzieś pod sufitem, spoglądali w dół na swoje ciała. Często byli w stanie opisać szczegóły, których ich mózg nie mógł sobie wymyślić w chwili śmierci. Opisywali, jak jakiś lekarz przewrócił wazon, co lekarz czy lekarka mówili do pielęgniarki, kto wchodził do sali bądź z niej wychodził i kiedy. Niektórzy potrafili nawet opowiedzieć, co się działo w sali obok. Ale nie było to naukowo dowiedzione.

I to właśnie miało się teraz zmienić.

W tym celu, w ramach międzynarodowego badania, na oddziałach ratunkowych i na OIOM-ach, gdzie najczęściej reanimowano ludzi, postanowiono zamontować niewielkie półeczki. Tuż pod sufitem. Na tych półeczkach położono zdjęcia, ilustracje odwrócone zadrukowaną stroną do góry. Można było je zobaczyć, tylko wisząc pod sufitem.

Agnes Davidsen była członkiem duńskiej grupy badawczej. Lekarze śmiali się z ich planów, ale nie protestowali. Wymogli jedynie, żeby badacze sami opłacili montaż półeczek. Agnes była obecna przy instalowaniu półeczki w Szpitalu Krajowym, Rigshospitalet, w Kopenhadze. Nawet osobiście trzymała drabinę, na którą wszedł dozorca z zapieczętowaną kopertą ze zdjęciem w ręku. Sama też zgasiła światło, kiedy złamano pieczęć i umieszczono zdjęcie na półce. Tylko ludzie z głównej siedziby organizacji wiedzieli, co jest na zdjęciu bądź na rysunku. Poza tym nikt. Gdzieś w tle słychać było włączony telewizor. W Kopenhadze miało się odbyć europejskie spotkanie na szczycie w sprawie klimatu. Francuski prezydent, Nicolas Sarkozy, powiedział, że Europa nie zaakceptuje wzrostu temperatury wynoszącego więcej niż dwa procent. Agnes, która właśnie pomagała dozorcy złożyć drabinę, pokręciła głową. Brzmiało to dość niedorzecznie. Nie zaakceptuje. Jakby człowiek mógł dowolnie obniżać bądź zwiększać temperaturę na Ziemi, jakby wystarczyło przekręcić termostat.

Podziękowała dozorcy i jeszcze raz spojrzała na półkę pod sufitem. Teraz pozostawało tylko czekać na telefon ze szpitala z wiadomością, że w sali właśnie ktoś umarł.

I powrócił.

1

Świątynia Yonghegong, Pekin, Chiny

Obudziły go wstrząsy, ale to nie ziemia drżała. Do takich wstrząsów przywykł. Pod świątynią Yonghegong prowadziła linia metra, będąca stałym zagrożeniem dla mającego trzysta pięćdziesiąt lat kompleksu świątyń w centrum chińskiej stolicy. Obudził się, bo gdy spał, ktoś się nad nim nachylił. Ktoś mu się przyglądał. Był tego pewien.

Mnich Ling usiadł na łóżku i rozejrzał się dookoła. Słońce dopiero zaczynało zachodzić, ból sprawił, że położył się wcześniej spać.

– Ktoś tu jest? – spytał.

Wszystko mu dokuczało, nie potrafił powiedzieć, czy bolą go plecy, żołądek, czy płuca. Słyszał, jak młodzi mnisi rozmawiają na dziedzińcu; ostatni zachodni turyści opuszczali świątynię.

Pokonał ból i wstał. Cały czas miał wrażenie, że w pomieszczeniu jeszcze ktoś jest. Ale nikogo nie widział. Nie mógł znaleźć swoich sandałów, ruszył więc boso po kamiennej posadzce. Było zimno. Może to zawał, pomyślał. Oddychał z trudem. Czuł, że ma spuchnięty język, zachwiał się. Już myślał, że upadnie, ale wiedział, że musi się utrzymać na nogach. Jeśli teraz upadnie, już nigdy się nie podniesie. Wziął głęboki wdech i poczuł silne pieczenie w tchawicy i płucach.

– Ratunku! – próbował wołać, ale jego głos był za słaby i nikt go nie słyszał. – Ratunku!

Ling wyszedł na wąski wilgotny korytarz i wszedł do pomieszczenia obok. Pomarańczowe słońce wdzierało się ostrożnie przez wysokie okno. Zaczął oglądać swoje ciało. Niczego nie dostrzegł. Ani na rękach, ani na brzuchu, ani na piersiach. Nagle zakręciło mu się w głowie. Na chwilę zamknął oczy. Przestał walczyć i zniknął w ciemnej otchłani bezgranicznego cierpienia. Chwila uspokojenia. Ból przychodził falami, za każdym razem silniejszy. Teraz miał chwilę wytchnienia.

Ręce mu drżały, kiedy otworzył szufladę i zaczął ją przeszukiwać błędnymi ruchami. W końcu znalazł to, czego szukał: niewielkie porysowane lusterko. Przejrzał się w nim. Twarz pełna strachu. Ling odciągnął nieco płócienną opaskę na biodrach i ustawił lusterko tak, żeby mógł obejrzeć dół swoich pleców. Wstrzymał oddech.

– Boże – wyszeptał. – Co to jest?

W odpowiedzi usłyszał, jak lusterko rozbija się o podłogę.

Zamontowany na ścianie stary automat telefoniczny na monety nie przypominał z daleka niosącego zbawienie anioła, ale to była jego jedyna szansa. Doczołgał się do niego. Kolejna fala bólu sprawiła, że musiał się na chwilę zatrzymać. Chwila ta wydała mu się wiecznością. Otworzył oczy i znów spojrzał na automat telefoniczny, któremu kiedyś był tak przeciwny. Władze zmusiły mnichów do zamontowania go ze względu na odwiedzających świątynię turystów. Jeśli komuś coś by się stało, musiała być możliwość wezwania pomocy. Z tego samego powodu na ścianie wypisany był wielkimi cyframi numer alarmowy, obok stała doniczka z monetami. Ling wyciągnął rękę, próbując jej dosięgnąć. Chwycił za jej brzeg, ale stracił równowagę i musiał ją puścić, żeby wesprzeć się ręką o ścianę. Doniczka upadła, rozbiła się, monety wysypały się na podłogę. Ling się zawahał. Nie wierzył, że zdoła się schylić. Poza tym miał się schylać po błyszczące monety, którymi gardził przez większą część swojego życia? Czy naprawdę to miała być jedna z jego ostatnich czynności tu na ziemi? Ale przecież nie chciał jeszcze umierać. Podniósł więc drżącymi dłońmi monetę, włożył ją do automatu i wykręcił trzy cyfry, wypisane na ścianie. Czekał.

– Odezwij się, odezwij się – powtarzał jak zaklęcie.

W końcu usłyszał głos kobiety.

– Centrum alarmowe.

– Musicie mi pomóc.

– Co się stało? Skąd pan dzwoni?

Głos w słuchawce był spokojny, opanowany. Niemal mechaniczny.

– Płonę. Ja…

Ling zamilknął i się odwrócił. Ktoś był w pobliżu. Był tego pewien. Ktoś cały czas go obserwował. Przetarł oczy, ale na darmo, nadal nikogo nie widział. Kto chciał go skrzywdzić?

– Muszę wiedzieć, gdzie pan jest – powiedziała kobieta.

– Proszę mi pomóc…

Przy każdym słowie przeszywał go ból, czuł go w plecach, na szyi, w ustach i na spuchniętym języku.

– Pana nazwisko – przerwała mu kobieta, grzecznie, ale stanowczo.

– Ling, Ling Cedong. Ja… Proszę mi pomóc! Moja skóra… płonie!

– Panie Cedong… – przerwała mu znów kobieta, tym razem już wyraźnie zniecierpliwiona. – Gdzie pan się obecnie znajduje?

– Pomóżcie mi!

Nagle się zatrzymał. Coś w nim się załamało. Jakby świat wokół niego cofnął się o krok, zostawiając go w dziwnej nierzeczywistości. Dźwięki zniknęły. I dochodzące z dziedzińca śmiechy. I głos w słuchawce. Czas stanął w miejscu. Znalazł się w innym świecie. Czy raczej na progu do innego świata. Z nosa poleciała mu krew.

– Co się dzieje? – wyszeptał. – Tak tu cicho.

Puścił słuchawkę.

– Halo? – dał się słyszeć mechaniczny głos w słuchawce, która teraz kołysała się na kablu. – Halo?

Ale Ling już tego nie słyszał. Zrobił kilka chwiejnych kroków w stronę okna. Spojrzał na stojące na parapecie trzy szklanki. W jednej była woda. Może powinien się napić? Sięgnął po szklankę, ale nie był w stanie dobrze jej chwycić. Trącił ją tylko, wyleciała przez okno i rozbiła się na kamiennym dziedzińcu.

Zebrani na dole mnisi spojrzeli w górę. Ling próbował dać im jakiś znak. Widział, jak ich wargi się poruszają, ale nie słyszał ich głosów.

Czuł w ustach smak krwi. Nos mu krwawił.

– Dobry Boże – jęknął. – Co się ze mną dzieje?

Przez moment miał wrażenie, że zaraz przestanie istnieć. Że zostanie zredukowany do pionka we śnie innego człowieka; człowieka, który właśnie się budził. I nie mógł niczego zrobić. Dźwięki wokół niego zniknęły. Upadł. Wylądował na plecach, spojrzał do góry. Wokół niego panowała całkowita cisza. Uśmiechnął się i uniósł rękę. W miejscu, gdzie przed chwilą był sufit, widział teraz pierwsze blade jeszcze gwiazdy na wieczornym niebie.

– Jest tak cicho – wymamrotał. – Wenus. I Droga Mleczna.

Mnisi wbiegli do izby i pochylili się nad nim. Ale Ling ich nie widział. Jego wyciągnięta ręka była wiotka. Na ustach widniał uśmiech.

– Próbował dzwonić – powiedział jeden z mnichów, sięgając po słuchawkę. – Do centrum alarmowego.

– Ling!

Najmłodszy z mnichów, niemal jeszcze chłopiec, próbował z nim rozmawiać.

– Ling? Słyszysz mnie?

Żadnej odpowiedzi. Młody mnich spojrzał na pozostałych.

– Nie żyje – powiedział.

Wszyscy milczeli. Po chwili schylili głowy. Niektórzy mieli łzy w oczach. W końcu najstarszy z nich przerwał milczenie.

– Idźcie po kapłana. Nie mamy dużo czasu.

Któryś z mnichów chciał posłać po niego chłopca, ale najstarszy z nich go powstrzymał.

– Nie. Ty idź po niego. On nigdy jeszcze tego nie doświadczył. Oszczędźmy mu tego.

Mnich wybiegł. Chłopiec spojrzał na najstarszego z nich.

– Co teraz się stanie? – spytał przestraszony.

– Przyjdzie Phowa. Musimy posłać duszę… Zaraz tu będzie...

– Phowa?

– Pomoże duszy wyruszyć w drogę. Opuścić ciało przez głowę. Mamy zaledwie kilka minut.

– A jeśli nie zdążymy?

– Zdążymy. Phowa działa szybko. Chodź, pomóż mi. Nie może tak tu leżeć.

Nikt nie zareagował.

– Chwyćcie go.

Chłopiec i dwaj inni mnisi chwycili Linga za nogi. Podnieśli go i przenieśli na łóżko. Położyli na boku. Kiedy najstarszy z mnichów zaczął odwracać go na plecy, nagle znieruchomiał.

– Co to takiego? – spytał.

Pozostali mnisi podeszli bliżej.

– Tu, na jego plecach.

Wszyscy nachylili się teraz nad zmarłym mnichem.

– Co to jest? – spytał chłopiec.

Nikt nie odpowiedział. Stali w milczeniu, przyglądając się dziwnemu znakowi, który pojawił się na plecach Linga. Sięgał od łopatki do łopatki i w dół, do połowy pleców. Jakby tatuaż albo ślad po oparzeniu.

Jakby coś wypaliło mu plecy.

2

Szpital Suvarna, Bombaj, Indie

Trzy dni temu Giuseppe Locatelli dostał mejl z prośbą o pomoc w zlokalizowaniu ciała niedawno zmarłego hinduskiego ekonomisty. Giuseppe nie palił się do tego, ale chętnie opuściłby Indie, i pomyślał, że jeśli dobrze wypełni powierzone mu zadanie, być może zasłuży sobie na lepsze stanowisko we włoskiej ambasadzie w innym miejscu świata. Może w Stanach. To było jego marzenie. Waszyngton. Albo w konsulacie w Nowym Jorku, który także obsługiwał ONZ. Wszystko było lepsze od tych cuchnących ulic. Dlatego zgodził się bez wahania.

Mimo wczesnej pory podróż była długa i męcząca. Taksówka sunęła powoli przez dzielnicę slumsów. Już podczas pierwszego tygodnia pobytu w Indiach Giuseppe zrozumiał, że nie wolno mu patrzeć na biedaków. Jeśli ulegnie, zaraz będzie miał za sobą długi ogon żebrzących dzieciaków. Jeśli natomiast uda mu się zachować obojętne spojrzenie i patrzeć prosto przed siebie, wtedy zostawią go w spokoju. Idąc ulicą w Indiach, należy wypierać biedę ze swojej świadomości; płakać można dopiero, gdy zostanie się samemu. Inaczej ryzykuje się rozerwanie na kawałki.

Taksówka się zatrzymała.

– Szpital Suvarna, sir.

Giuseppe zapłacił kierowcy i wyskoczył z taksówki. Przed szpitalem stała kolejka ludzi. W tym kraju wszędzie są kolejki, pomyślał. Na plaży, na policji, przed każdą najmniejszą kliniką, choćby dysponowała tylko plastrem i gazą. Giuseppe przepchnął się przez tłum ludzi, nie patrząc im w oczy. Starał się w ogóle niczego nie widzieć.

Podszedł do recepcjonisty, zwracając się do niego po angielsku.

– Giuseppe Locatelli – przedstawił się. – Z włoskiej ambasady. Jestem umówiony z doktorem Kaheyem.

Doktor Kahey zdawał się nie poddawać nawałowi pracy. Wyszedł do niego spokojny, opanowany. Kiedy schodzili schodami do kostnicy, opowiadał mu o Włoszech, o Sardynii, gdzie Giuseppe zresztą nigdy nie był. Był za to pełen podziwu dla zapracowanego lekarza.

– Ci wszyscy ludzie, czekający tam na zewnątrz. Jak sobie radzicie?

– Oni nie przyszli tu po poradę medyczną. – Doktor Kahey roześmiał się pobłażliwie. – Proszę się nie martwić.

– A po co?

– Żeby okazać mu szacunek.

– Komu?

Doktor spojrzał zdziwiony na swojego rozmówcę.

– Człowiekowi, którego przyjechał pan obejrzeć. To Raj Bairoliya. Nie zauważył pan, że mają ze sobą kwiaty?

Giuseppe się zaczerwienił. Niczego nie zauważył. Szedł, patrząc prosto przed siebie, bojąc się spojrzeć komukolwiek w oczy, żeby nie paść ofiarą żebraków.

Kahey mówił dalej po angielsku ze swoim śpiewnym hinduskim akcentem.

– Bairoliya należał do najbliższych doradców pana Muhammada Yunusa, wynalazcy mikropożyczek. Zna pan pana Yunusa?

Giuseppe pokręcił głową przecząco. Nie znał Yunusa, ale słyszał o mikropożyczkach, które sprawiły, że tysiące ludzi mogło założyć własne niewielkie firmy.

– W 2006 roku Yunus otrzymał Nagrodę Nobla – poinformował go doktor Kahey, wyciągając z chłodni ciało zmarłego ekonomisty. – Chociaż tak naprawdę powinien ją dostać Bairoliya – dodał.

Giuseppe pokiwał głową. Lekarz odkrył ciało. Zmarły ekonomista wyglądał pogodnie. Tylko twarz miał szarą jak popiół. Giuseppe pomyślał, że taki sam odcień szarości miała po śmierci twarz jego babci, którą wystawiono na lit de parade. Odchrząknął i zaczął tłumaczyć lekarzowi, że musi teraz zadzwonić do włoskich władz policyjnych, które go tu wysłały.

– Sure, sure – zgodził się doktor.

Giuseppe zadzwonił i natychmiast otrzymał połączenie.

– Tommaso Di Barbara?

– Si.

– Giuseppe Locatelli. Chiamo dall’ambasciata a Mumbai.

– Si. Si!

– Zgodnie z pana prośbą stoję teraz bok ciała Raja Bairoliya.

Głos w telefonie był schrypnięty, ale podniecony.

– Jego plecy. Widzi pan jego plecy?

Giuseppe zwrócił się do lekarza, który odszedł na bok zapalić papierosa.

– Włoskie władze interesują jego plecy.

– Rozumiem, chce pan zobaczyć znak.

Doktor wzruszył ramionami i położył żarzącego się papierosa na parapecie.

– Może pan mi powie, co to jest? – spytał, patrząc wyzywająco na Giuseppego. – Musi mi pan pomóc.

Mężczyzna stał ze słuchawką w ręku i nie bardzo wiedział, czego doktor od niego oczekuje.

– Musimy go odwrócić.

– Niech pan oddzwoni – usłyszał Giuseppe w słuchawce po włosku i połączenie zostało przerwane.

– Proszę go chwycić. Proszę się nie bać. On nikomu nic nie zrobi. Na trzy. Gotowy?

Doktor Kahey uśmiechał się, kiedy Giuseppe chwycił zwłoki.

– Raz, dwa, trzy!

Odwrócili zwłoki na bok, ręka lekko osunęła się poza krawędź. Giuseppe Locatelli patrzył zdumiony na plecy zmarłego. Od łopatki do łopatki ciągnął się znak.

– Co to jest?

3

Polizia di Stato, Wenecja, Włochy

Tommaso Di Barbara cały dzień czekał na ten telefon. Siedział, wpatrując się w aparat i cierpiąc z powodu rozwijającej się u niego grypy. W końcu telefon zadzwonił, cholernie nie w porę. Patrzył na aparat telefoniczny, podczas gdy jego szef zerkał na niego oskarżycielsko.

– Nic ci o tym nie wiadomo? – spytał inkwizytorskim tonem. – Paczka przesłana pocztą dyplomatyczną na adres naszego komisariatu? Z Chin?

Tommaso nie odpowiadał. Zastanawiał się, co jego szef, Commissario Morante, robi o tej porze w komisariacie. Zwykle pokazywał się tu jedynie z okazji ważnych wizyt. Nagle poczuł się dziwnie nieswojo. Odniósł wrażenie, że jego dni w tym miejscu są policzone.

– Na pewno nic nie wiesz? – powtórzył szef. – Ktoś wykorzystał oficjalne kanały, żeby skłonić chińskie władze, by przesłały nam paczkę z nagraniem. Przez Interpol. Bez mojej wiedzy.

W oddechu szefa dawało się wyczuć chianti i czosnek.

– Zaraz zaczynam zmianę – powiedział Tommaso wymijająco.

Wstał i uciekł w deszcz.

Most, prowadzący z komisariatu do policyjnych łodzi, był pierwszą rzeczą, która rzucała się w oczy wszystkim prominentnym gościom przybywającym do Wenecji. Po przybyciu ze stałego lądu przyjmowani byli przez Commissaria Morantego, który następnie prowadził ich przez stary budynek komisariatu, gdzie kiedyś mieszkali mnisi, wzdłuż policyjnego mostu do Canal Grande. Dzisiaj jednak nie było żadnych gości. Był tylko deszcz. Tommaso wskoczył do łodzi, wyjął komórkę i wybrał „ostatnie odebrane połączenie”.

– Halo?

– Ponownie Di Barbara. Nadal pan tam jest?

– Tak, tak.

Giuseppe Locatelli sprawiał wrażenie wzburzonego.

Tommaso zaklął w duchu. Ten cholerny deszcz. Niemal nic nie słyszał. Zakrył dłonią drugie ucho. Słuchał.

– Nadal jestem w kostnicy.

– Odwróciliście go?

– Tak. Ma…

– Proszę mówić głośniej! – krzyczał Tommaso. – Nie słyszę pana.

– Ma znak. Wygląda niesamowicie. Jak… – zaczął i zamilkł.

– Jak tatuaż? – przerwał milczenie Tommaso.

– Tak.

Falvio i nowy policjant z Puglia biegli przez deszcz. Mieli nocną zmianę razem z Tommasem.

– Może pan zrobić zdjęcie komórką?

– Tak, ale mam też aparat fotograficzny. Prosił mnie pan o to w mejlu.

Tommaso zaczął się szybko zastanawiać. Jeśli dobrze odczytywał nastrój szefa, niewykluczone, że jego czas w komisariacie zbliża się do końca. Nie miał czasu czekać na zdjęcia z Indii.

– Niech pan zrobi kilka zdjęć komórką. Słyszy mnie pan? Sprawa jest pilna. Proszę zrobić zdjęcie całych pleców i zbliżenie. Proszę podejść najbliżej, jak pan może, ale proszę pamiętać, że zdjęcie ma być ostre.

Flavio i drugi policjant otworzyli drzwi i weszli do kabiny łodzi. Pozdrowili go, Tommaso skinął im głową.

– Zrozumiał mnie pan? – upewnił się.

– Tak – odpowiedział Giuseppe.

– Proszę wysłać mi MMS.

Przerwał rozmowę. Znalazł w kieszeni słoiczek z tabletkami i połknął dwie, niczym nie popijając. Zaczął się zastanawiać, kto mógł go zarazić? Może ktoś w hospicjum? Któraś z pielęgniarek albo sióstr, które opiekowały się jego matką? Myśl o umierającej matce przyprawiła go o wyrzuty sumienia.

Dworzec Santa Lucia, Wenecja

Paszport zdradzał, że przybywał z Gwatemali. Był to najmniejszy paszport, jaki Tommaso kiedykolwiek miał okazję oglądać: złożony na pół maleńki kawałek tektury. Bez miejsca na pieczątki czy wizy, tylko zniszczona fotografia właściciela, który z wyglądu przypominał Indianina, i jakieś podejrzane pieczątki równie podejrzanej instytucji po drugiej stronie Atlantyku.

– Poco, poco – odpowiedział jego właściciel na pytanie Tommaso, czy mówi po włosku.

– Po francusku? Też nie.

Mężczyzna mówił jedynie trochę po angielsku, który to język nie był silną stroną Tommasa. Co zresztą we Włoszech było dość powszechne. Nawet jego nauczyciel angielskiego nie władał tym językiem. Natomiast wtłaczano im do głów francuski. Tommaso chętnie podciągnąłby swój angielski, ale uznał, że teraz jest już na to za późno. Kiedy skończy się dwadzieścia pięć lat, jest już za późno na naukę czegoś nowego, tego nauczył go ojciec. A kiedy skończy się trzydziestkę, pora zacząć być swoim lekarzem. Ojciec Tommasa, który nigdy nie opuścił Cannaregio w Wenecji, zmarł, ponieważ odmówił pójścia do lekarza, kiedy zaczął mieć problemy z płucami. Tommaso był pewien jednego: ojcowie powinni mniej mówić. Wiedział jednak również, że pod wieloma względami był wierną kopią swojego ojca.

Wyprostował się i spojrzał na swoje odbicie w szybie przedziału. Zwykle widział wtedy twarz o ostrych rysach, gładko ogolonej brodzie, przenikliwych oczach, włosach przyprószonych siwizną i z wyraźnie zaznaczoną szczęką. Dzisiaj jednak jego twarz zdradzała wyraźnie, że powinien teraz leżeć w domu pod pierzyną. Tommaso pierwszy przyznawał, że to jego przystojny wygląd stawał na drodze jakiegokolwiek trwałego związku. Po prostu miał za dużo pokus. Chociaż ostatnio było ich już jakby mniej. Odkąd skończył czterdziestkę. Nie żeby jego wygląd znacząco się zmienił. Zmienili się ludzie dookoła niego. Pobrali się i czerpali teraz radość z bliskości z drugą osobą. Niemal codzienne tłumaczył sobie, że powinien znaleźć sobie żonę. Dzisiaj wieczorem raczej mu się to nie uda, stwierdził, gdy znów spojrzał na swoje odbicie w szybie.

– Grazie – powiedział, skinął głową do Indianina z Gwatemali i wysiadł z wagonu na peron.

Natychmiast sprawdził swoją komórkę. Żadnych nowych wiadomości. Żadnych zdjęć. Zerknął na zegar na stacji. Wtorek, piętnasty grudnia 2009 roku, pierwsza osiemnaście. Wiedział, że zanim wiadomość dotrze, mija czasem kilka minut, niekiedy nawet godzin, tym bardziej że jest to wiadomość z Azji. Także służby często opóźniały przekaz, by móc zapoznać się z jego treścią. Rozmowy obywateli były dokładnie kontrolowane.

– Flavio! – zawołał Tommaso do swojego kolegi. – Flavio!

Na zmianie, która zaczęła się siedemnaście minut temu w deszczu, było jedynie trzech funkcjonariuszy. Główna siedziba policji mieściła się w budynku naprzeciwko dworca. Wiedzieli, że w pociągu z Triestu, który przyjeżdża o w pół do drugiej, często są nielegalni imigranci ze wschodniej Europy, skłonni próbować szczęścia na Zachodzie, pracując za kiepskie pieniądze w kuchni jakiejś nędznej knajpy.

Flavio schował się przed deszczem pod stalowym daszkiem na peronie. Przekrzykując hałas, zawołał do Tommasa:

– Puszczamy ich!

– Dlaczego?

– Samobójstwo na Murano.

– Samobójstwo?

– Albo morderstwo. Na tych wyspach nigdy nie wiadomo.

Flavio wytarł nos, trzy mocne dmuchnięcia, i schował chusteczkę z powrotem do kieszeni.

Tommaso znów zerknął na telefon komórkowy. Nadal żadnych wiadomości z Indii. Czyżbym obawiał się odpowiedzi? – zastanawiał się w drodze do policyjnej łodzi. Niemal we wszystkich pozostałych przypadkach miał rację. Kilka miesięcy temu coś podobnego zdarzyło się w Hanoi. Znaleziono ciało. Śmierć nastąpiła w taki sam sposób jak zawsze. Ten sam znak. Ofiarą był znany dobroczyńca.

Zanim Falvio zdążył zawrócić łódź na kanale, Tommaso zauważył światło w gabinecie szefa. Wiedział, że może to oznaczać tylko jedno: Commissario Morante poruszył niebo i ziemię, żeby dowiedzieć się, kto sprawił, że chińskie władze przesłały paczkę z nagraniem. I zapewne wkrótce się dowie, ponieważ Commissario był człowiekiem dociekliwym. Niedługo więc się dowie, że Tommaso wykorzystał Interpol, by ostrzec policję w kilku europejskich stolicach. Między innymi w Kopenhadze.

4

Kopenhaga, Dania

Lodowato zimne godziny w Nordvest.

Deszcz uderzał z dużą siłą o dach radiowozu, spokojnie, wręcz monotonnie. Krople stawały się coraz cięższe. Wkrótce deszcz nad Kopenhagą zamieni się w miękki śnieg, pomyślał Niels Bentzon, kiedy drżącymi palcami próbował wyciągnąć z paczki przedostatniego papierosa.

Przez zaparowane szyby świat wokół niego wydawał się nieprzeniknionym woalem wody, ciemności i migoczących świateł mijających go samochodów. Odchylił się do tyłu. Wpatrywał się w nicość. Bolała go głowa; dziękował Bogu, że szef patrolu poprosił, żeby zaczekał na niego w wozie. Dortheavej. Miał problem z tą ulicą. Może dlatego, że okolica zdawała się przyciągać nieszczęścia. Nie zdziwiłby się nawet, gdyby w pozostałej części Kopenhagi tej nocy nie padało.

Próbował sobie przypomnieć, kto pierwszy założył tu swoją siedzibę: Wspólnota Islamska czy Ungdomshuset, Dom Młodzieżowy. Działalność obu organizacji była zaproszeniem dla kłopotów. Wszyscy policjanci to wiedzieli. Prośba o posiłki na Dortheavej w Nordvest znaczyła albo zagrożenie wybuchem bomby, albo demonstrację, podłożenie ognia czy generalnie przemoc.

Niels uczestniczył w ewakuacji starego Domu Młodzieżowego, kiedy to wezwano do pomocy niemal wszystkich policjantów z całego kraju. Paskudna sprawa. Nie lubił do niej wracać. Pamiętał, jak w pewnym momencie znalazł się w bocznej uliczce, próbując spacyfikować dwóch młodych chłopaków uzbrojonych w ogromne pałki. Trafili go w lewą rękę i dolne żebra. Młodzi ludzie ziali nienawiścią, a ofiarą ich frustracji padł Niels. Kiedy w końcu udało mu się rzucić jednego z nich na asfalt i zakuć w kajdanki, chłopak obrzucił go bluzgiem przekleństw. Rozpoznał akcent, młody mężczyzna pochodził niewątpliwie z północnej Zelandii, z okolic Rungsted, matecznika bogatych.

Tej nocy problemem nie była jednak ani rozwścieczona młodzież, ani islamiści, tylko były żołnierz, który postanowił przeznaczyć nadmiar amunicji na swoją rodzinę.

– Niels!

Niels udał, że nie słyszy pukania w szybę. Zostało mu jeszcze trzy czwarte papierosa.

– Niels. Wychodź natychmiast!

Dwa pociągnięcia i wyszedł na deszcz.

Młody funkcjonariusz spojrzał na niego.

– Ale pogoda!

– Co wiemy? – spytał Niels.

Rzucił niedopałek i skierował się w stronę ogrodzenia.

– Oddał trzy, może cztery strzały, wziął zakładnika.

– Wiemy coś o zakładniku?

– Nic.

– Są tam dzieci?

– Niczego nie wiemy, Niels. Na klatce jest Leon.

Funkcjonariusz wskazał dłonią w stronę budynku.

Wtorek, piętnasty grudnia 2009

Fuck you! – napisała jakaś szczera dusza na ścianie tuż nad listą z nazwiskami mieszkańców. Klatka schodowa była ruiną, świadectwem podejmowanych w ostatnich latach decyzji politycznych. „Zachować Christinię”, „Pieprzyć Izrael”, „Śmierć psom” zdążył przeczytać, zanim zatrzasnęły się za nim zardzewiałe drzwi wejściowe. Był przemoknięty do suchej nitki.

– Pada?

Nie potrafił powiedzieć, który z trójki funkcjonariuszy próbował być zabawny.

– Drugie piętro?

– Yes, sir.

Pewnie teraz śmieją się za moimi plecami, pomyślał, idąc na górę.

Po drodze minął kolejną parę młodych policjantów w kuloodpornych kamizelkach i z bronią automatyczną w ręku. Od czasu kiedy Niels dwadzieścia lat temu został przyjęty do szkoły policyjnej, świat nie stał się lepszy. Przeciwnie. Widział to po oczach tych młodych policjantów. Zimnych, surowych, nieprzyjaznych.

– Spokojnie, chłopcy, wszyscy wrócimy do domu żywi – wyszeptał, mijając ich na schodach.

– Leon! – zawołał jeden z funkcjonariuszy. – Idzie negocjator!

Niels dobrze znał Leona. Gdyby kazać mu wybrać motto przyświecające jego działaniom, byłoby to: „Operacja się udała, pacjent umarł”.

– Czy to mój przyjaciel Damsbo? – zawołał Leon z podestu, jeszcze zanim zobaczył Nielsa.

– Nie wiedziałem, że masz przyjaciół.

Leon zbiegł dwa stopnie i zaskoczył Nielsa, stając przed nim z niewielkim pistoletem maszynowym, marki Heckler & Koch, w ręku.

– Bentzon? Skąd, do diabła, cię wygrzebali?

Niels spojrzał mu w oczy: martwe i szare, jak pogoda w listopadzie.

Niels dawno nie widział Leona. Sześć miesięcy był na zwolnieniu. W tym czasie broda Leona posiwiała, włosy jakby nieco się cofnęły, zostawiając wolne miejsce dla zmarszczek.

– Myślałem, że przyjdzie Damsbo.

– Jest chory. A Munkholm ma urlop – powiedział Niels, odsuwając od siebie lufę broni.

– Dasz radę, Bentzon? Trochę czasu minęło, prawda? Nadal jesteś na lekach?

Na ustach Leona pojawił się pogardliwy uśmiech.

– Podobno ostatnio zajmujesz się głównie wypisywaniem mandatów za przekroczenie prędkości – ciągnął.

Niels pokręcił głową przecząco, starając się nie pokazać po sobie, że się zadyszał. Wziął kilka głębokich oddechów, udając, że próbuje się skupić.

– Jest bardzo źle? – spytał.

– Peter Jansson, dwadzieścia siedem lat. Uzbrojony. Weteran z Iraku. Chyba nawet dostał medal. Grozi, że zastrzeli całą rodzinę. Jego kolega jest w drodze. Może przekona go, żeby przynajmniej puścił dzieci, zanim strzeli sobie w łeb.

– Może uda nam się przekonać go, że nie musi strzelać sobie w łeb? Jak myślisz, Leon?

– Kiedy ty wreszcie zrozumiesz, że są typki, którym naprawdę nie warto poświęcać czasu? Uratujesz go, pójdzie do więzienia, potem na rentę i kto wie, co jeszcze. Będzie kosztował podatników niezły szmal.

Niels już go nie słuchał, postanowił nie ulegać cynizmowi kolegi.

– Jeszcze coś? Co wiemy o samym mieszkaniu?

– Dwa duże pokoje. Do pierwszego wchodzi się bezpośrednio z korytarza, nie ma holu. Podejrzewamy, że facet jest właśnie tam, po lewej stronie. Albo w sypialni. Słyszeliśmy strzały, wiemy, że w mieszkaniu jest dwójka dzieci i żona, to znaczy jego była żona. Niewykluczone też, że tylko jedno z dzieci jest naprawdę jego.

Niels spojrzał pytająco na Leona.

– Cóż, różni sąsiedzi różnie mówią. Wchodzisz?

Niels skinął głową.

– Niestety nie jest kompletnym kretynem.

– Co to znaczy?

– Wie, że jest tylko jeden sposób, który zagwarantuje mu, że negocjator nie ma broni ani nadajnika.

– Chcesz powiedzieć, że zażądał, żebym się rozebrał?

Głęboki wdech. I współczujące spojrzenie.

– Zrozumiem, jeśli odmówisz. Wtedy przypuścimy szturm.

– Nie, w porządku. To nie pierwszy raz – powiedział Niels i zaczął odpinać pasek.

Za rok, latem, minie piętnaście lat, kiedy Niels Bentzon zaczął pracować w wydziale zabójstw. Ostatnich dziesięć lat przepracował jako negocjator. Wzywano go w sytuacjach, kiedy bandyta brał zakładników albo gdy ktoś odgrażał się, że popełni samobójstwo. Zawsze byli to mężczyźni. Kiedy ceny akcji leciały na łeb, na szyję, a ekonomiści zaczynali mówić o kryzysie finansowym, wtedy niektórzy wyjmowali broń i kładli ją przed sobą na stole. Niels nie przestawał się dziwić, ile broni ludzie trzymali w domach. Pistolety z okresu II wojny światowej. Broń myśliwska i sztucery, bez pozwolenia.

– Nazywam się Niels Bentzon, jestem policjantem. Tak jak prosiłeś, nie mam na sobie ubrania. Nie mam też broni ani nadajnika – powiedział Niels i ostrożnie uchylił drzwi. – Słyszysz mnie? Mam na imię Niels. Jestem policjantem i jestem nieuzbrojony. Wiem, że jesteś żołnierzem, Peter. Wiem też, że nie jest łatwo odebrać komuś życie. Chcę tylko porozmawiać.

Stał w niewielkim korytarzyku i nasłuchiwał. Żadnej odpowiedzi, tylko woń strachu i życia, które się nie udało. Jego oczy powoli przyzwyczajały się do ciemności.

Gdzieś w oddali szczekał jakiś miejscowy kundel. Niels poczuł pod nogą łuski. Podniósł jedną. Była jeszcze ciepła. Odczytał wygrawerowany na niej napis: 9 milimetrów. Kaliber był mu znany. Trzy lata temu miał nawet zaszczyt zostać trafiony takim nabojem niemieckiej produkcji w udo. Kiedy chirurg mu go dał, schował go do górnej szuflady komody Kathrine. Parabellum 9 milimetrów. Najczęściej używany kaliber na świecie. Nazwa Parabellum pochodziła z łaciny. Wpisał ją w Google, sprawdził: Si vis pacem, para bellum. „Pragniesz pokoju, szykuj się do wojny”. Tak brzmiało motto niemieckiej fabryki Deutsche Waffen und Munitionfabriken. Tej samej, która zaopatrywała w amunicję armię niemiecką podczas dwóch wojen światowych. Rzeczywiście można było mówić o pokoju.

Niels położył łuskę na podłodze, tam gdzie ją znalazł. Stał chwilę i próbował wziąć się w garść. Zanim zacznie, musi pozbyć się przykrych myśli. Inaczej pokona go strach. Najmniejsze drżenie jego głosu zdenerwuje mężczyznę.

Kathrine. Myślał o Kathrine. Nie powinien tego robić. Nie będzie w stanie działać.

– Wszystko w porządku, Bentzon? – wyszeptał Leon gdzieś za nim.

– Zamknij drzwi – odpowiedział Niels twardo.

Leon posłuchał go. Jadące ulicą samochody oświetlały okna. Niels zobaczył swoje odbicie w szybie. Blady, wystraszony, nagi i bezbronny. Marzł.

– Stoję w twoim pokoju, Peter. Mam na imię Niels. Czekam, żebyś się do mnie odezwał.

Był spokojny. Całkowicie spokojny. Wiedział, że negocjacje potrafią czasem trwać całą noc. Zwykle jednak nie potrzebował aż tyle czasu. Najważniejsze w takich sytuacjach było dowiedzieć się jak najwięcej o tym drugim w jak najkrótszym czasie. Należało poznać człowieka, który zagrażał innym. Dopiero kiedy zobaczyło się człowieka, pojawiała się nadzieja. Leon był kretynem. Widział tylko groźbę. Dlatego zawsze strzelał.

Niels szukał w mieszkaniu Petera śladów człowieka. Tych decydujących drobiazgów. Spojrzał na zdjęcia na lodówce. Peter z żoną i dwójką dzieci. Zdjęcia dzieci były podpisane: Clara i Sofie. Literki zostały zrobione z magnesów. Obok było zdjęcie Petera i Alexandry. Clara, najstarsza, była już dużą dziewczynką. Nosiła aparat na zębach, miała wypryski na twarzy. Między dziewczynkami była spora różnica wieku. Sofie była jeszcze mała. Delikatnej budowy, jasne włoski. Podobna do Petera. Clara natomiast nie była podobna ani do matki, ani do ojca. Może była dzieckiem z poprzedniego małżeństwa? Niels zaczerpnął powietrza i wszedł do pokoju.

– Peter? Czy Clara i Sofie są z tobą? A Alexandra?

– Spieprzaj stąd – doszedł go stanowczy głos gdzieś z tyłu mieszkania.

Niels poczuł chłód, zaczął lekko drżeć. Peter nie był zdesperowany. Był zdeterminowany. Desperacja poddawała się negocjacjom, z determinacją było gorzej. Kolejny głęboki wdech. Bitwa nie była jeszcze przegrana. Dowiedz się, czego chce. To było teraz najważniejsze. Jeśli niczego nie chce, zastanów się, czego mógłby chcieć. Wymyśl coś, cokolwiek. Skłoń jego mózg do myślenia o przyszłości. Sądząc po stanowczym głosie Petera, jego mózg skłaniał się ku końcowi, to mogły być ostatnie minuty.

– Mówiłeś coś? – spytał Niels, chcąc zyskać na czasie.

Żadnej odpowiedzi.

Znów zaczął się rozglądać. Wciąż brakowało mu tego drobiazgu, który mógłby nieco rozluźnić sytuację. Tapeta w słoneczniki, ogromne słoneczniki od podłogi po sufit. Zapach wilgoci i psich szczyn, i czegoś jeszcze. Świeżej krwi. Jego wzrok padł na jej źródło, na ciało, zwinięte w kącie w sposób, który wydawał się niemożliwy.

Alexandra dostała dwie kulki w serce. Tylko w filmach bohater badał puls ofiary. W rzeczywistości wystarczało spojrzeć na ziejącą dziurę w sercu. Kobieta patrzyła na Nielsa szeroko otwartymi oczami, słyszał cichy płacz dzieci.

– Peter? Wciąż tu jestem. Mam na imię Niels…

Przerwał mu jakiś głos.

– Masz na imię Niels i jesteś policjantem. Słyszałem! Powiedziałem, że masz stąd spieprzać!

Niski, stanowczy głos. Skąd dochodził? Z łazienki? Czemu Leon, do diabła, nie zadbał o plan mieszkania?

– Chcesz, żebym sobie poszedł?

– Tak, do cholery!

– Niestety, to niemożliwe. To moja praca. Wyjdę dopiero, kiedy skończymy, jakiekolwiek to zakończenie będzie. Wiem, że mnie rozumiesz. Bo i twoja, i moja praca polega na tym, że jesteśmy do końca, nawet jeśli jest to trudne.

Nasłuchiwał chwilę. Nadal siedział obok zwłok Alexandry. W ręku kobiety była kartka. Mięśnie nie zdążyły jeszcze zesztywnieć, wyjął ją bez trudu. Wstał, podszedł do okna, przez które padało światło z latarni na Dortheavej. Było to pismo z resortu obrony. Wypowiedzenie. Za dużo słów, trzy bite strony. Przejrzał je szybko: problemy osobiste… niestabilny… nieszczęśliwy zbieg okoliczności… propozycja pomocy… przeszkolenie… Niels miał przez moment wrażenie, jakby znalazł się w kieszeni czasu. Jakby wślizgnął się w ostatnie rodzinne zdjęcie. Widział przed sobą całą sytuację:

Alexandra znajduje list. Peter został zwolniony z wojska. Rodzina zostaje pozbawiona jedynego dochodu. Zwolnili go, kiedy jeszcze nie zdążył przetrawić tego, co robił i widział, służąc ojczyźnie. Niels jest pewien, że nigdy o tym nie rozmawiali. Żołnierze z Iraku i Afganistanu. Nie chcieli odpowiadać na najbardziej oczywiste pytania: „Strzelałeś?”, „Pozbawiłeś kogoś życia?” Stosowali uniki. Bo strzały, które oddawali, rozrywały na strzępy organa ich wrogów, ale w nie mniejszym stopniu także raniły dusze tych, którzy strzelali.

Peter został zwolniony ze służby. Pojechał na wojnę jako prawdziwy mężczyzna, wrócił jako wrak. Alexandra nie potrafiła sobie z tym poradzić. Myślała przede wszystkim o dzieciach, była przecież matką. Żołnierz strzela, matka myśli o swoich dzieciach. Może krzyczała na niego? Że się do niczego nie nadaje, że zawiódł. I wtedy Peter zrobił to, czego go uczono. Jeśli konfliktu nie można rozwiązać w sposób pokojowy, wtedy strzela się do wroga. Alexandra była wrogiem.

Nareszcie.

Nareszcie znalazł coś, co mógł wykorzystać. Postanowił rozmawiać z Peterem jak z żołnierzem. Przemówi do jego honoru, do jego męskości.

5

Murano, Wenecja

Wczesna zima, szczyt sezonu na samobójstwa na europejskim kontynencie. Ale to nie było samobójstwo. To była zemsta. Bo przecież nie użyłby stalowej linki, żeby się powiesić. Na pewno nie miałby problemu ze znalezieniem sznurka na wyspie, gdzie było tylu szkutników.

Flavio wymiotował do kanału, wdowa po zmarłym szklarzu już dawno zniknęła. Poszła szukać pocieszenia u sąsiadów mieszkających nieco dalej przy tej samej ulicy. Tommaso słyszał od czasu do czasu jej krzyki. Przed domem zebrała się reprezentatywna grupa mieszkańców wyspy. Mąż zaufania z huty szkła, mnich z klasztoru Świętego Łazarza, sąsiad i kupiec. Tommaso zastanawiał się, czego ten ostatni tu szuka. Może miał nadzieję zainkasować jakiś niezapłacony rachunek? Niewiarygodne, co kryzys robi z ludźmi. Mieszkańcy wyspy byli szczególnie narażeni: izolacja, zamknięta społeczność, ściśle wyznaczone role. Nic dziwnego, że Wenecja powoli, niemal niezauważalnie zaczynała przodować, jeśli chodzi o liczbę samobójstw we Włoszech.

Dom był wilgotny, niski, kiepsko oświetlony. Tommaso wyjrzał przez okno i zobaczył twarz kobiety. Jadła kanapkę. Spojrzała na niego z poczuciem winy, uśmiechnęła się i wzruszyła ramionami. Mogła być głodna mimo śmierci szklarza. Tommaso słyszał rozmawiających na zewnątrz ludzi. Głównie męża zaufania. Opowiadał o tanim szkle importowanym z Azji i sprzedawanym turystom. W ten sposób odbierano pracę miejscowym. Tym, którzy uczynili dmuchanie szkła swoim rzemiosłem. To skandal!

Tommaso znów zerknął na komórkę. Gdzie, do licha, są te zdjęcia? Ciało szklarza zakołysało się lekko. Jak długo wytrzyma stalowa linka? Jeśli krąg szyjny został złamany, metalowa linka wkrótce przetnie szyję.

– Flavio! – zawołał Tommaso.

Policjant stanął w drzwiach.

– Napiszesz raport.

– Nie mogę.

– Przestań! Podyktuję ci. Usiądź do niego plecami.

Flavio wziął krzesło, odwrócił je w stronę wilgotnej ściany i usiadł. Pachniało sadzą. Jakby ktoś wiadrem wody zgasił ogień w kominku.

– Gotowy?

Flavio siedział z notesem, wpatrując się w ścianę.

Tommaso zaczął od części oficjalnej:

– Dotarliśmy na miejsce nieco przed godziną drugą. Otrzymaliśmy telefon od wdowy szklarza. Nazywa się Antonella Bucati. Piszesz?

– Tak.

Syrena. Nareszcie. Tommaso zaczął nasłuchiwać. Karetka wyłączyła syrenę, gdy wjechała na prom płynący zapuszczonym kanałem z laguny. Rzężący silnik i jednostajne uderzenia fal o na wpół przegniłą burtę oznajmiły przybycie karetki na kilka sekund, zanim ratownicy medyczni wyskoczyli na brzeg. Niebieskie światło rozświetliło pokój, przypominając Tommasowi, jak ciemną porą roku jest zima w Wenecji. Jakby wilgoć kradła wszelkie resztki światła padającego przez okna nielicznych domów, w których nadal mieszkali ludzie. Reszta Wenecji pogrążona była w ciemnościach. Większość miasta należała do Amerykanów i Saudyjczyków, którzy odwiedzali miasto najwyżej dwa razy w roku.

Tommaso spojrzał na wisielca i w tym momencie zapiszczała komórka. Jego wzrok przykuła biała warstwa na czarnych obcasach butów szklarza. Poskrobał podeszwę, biała warstwa natychmiast odpadła.

– Możemy go już zabrać? – spytał Lorenzo.

Lorenzo był kierowcą karetki i kolegą Tommasa ze szkoły. Kiedyś doszło między nimi do bójki; Lorenzo wygrał.

– Jeszcze nie.

– Próbujesz mi wmówić, że to morderstwo? – powiedział Lorenzo, szykując się do odcięcia wisielca.

– Flavio! – zawołał Tommaso. – Jeśli dotknie ciała, masz zakuć go w kajdanki.

Lorenzo tupnął nogą z wściekłości.

– Latarka – zażądał Tommaso, wyciągając rękę.

Flavio przyłożył dłoń do ust, spuścił wzrok i podał mu latarkę.

Na podłodze nie było żadnych śladów. Chociaż… W kuchni zostało zamiecione, właśnie w miejscu, gdzie z belki pod sufitem zwisało ciało szklarza. Podłoga w pokoju była brudna. Telefon ponownie zapiszczał. Tommaso otworzył drzwi kuchenne. Ogródek za domem był zarośnięty chwastami. Wino pięło się ku górze. Kiedyś, dawno temu, ktoś próbował puścić je wokół tarasu, ale poddał się i pozwolił winorośli podążyć za słońcem. Teraz wino sięgało już dachu. W warsztacie paliło się światło. Tommaso przeszedł kilka kroków przez ogródek i otworzył drzwi. W przeciwieństwie do reszty domu panował tu porządek. Pedantyczny porządek.

Kolejna wiadomość na wyświetlaczu. Przychodziły teraz falami. Nie miał odwagi na nie spojrzeć.

Podłoga w warsztacie była wylana z białego betonu. Tommaso schylił się i poskrobał powierzchnię, była porowata, jakby z kredy. Biała warstwa na obcasach szklarza. Usiadł na krześle. Flavio wołał go, ale udał, że go nie słyszy. Jego pierwsze wrażenie było słuszne. To nie było samobójstwo. To była zemsta. Zemsta żony. Szklarz został zabity w warsztacie, a potem jego ciało przeciągnięto do kuchni, stąd biała warstwa na obcasach jego butów.

– Co ty tu robisz?

Tommaso spojrzał na stojącego w drzwiach Flavia.

– Wszystko w porządku? Wyglądasz na chorego.

Tommaso zignorował jego diagnozę.

– Potrzebny będzie lekarz sądowy. I technicy z Veneto.

– Dlaczego?

Tommaso przeciągnął palcem po podłodze i uniósł go do góry w demonstracyjnym geście, żeby Falvio zobaczył, że jest biały.

– To właśnie szklarz ma na butach. Możesz sprawdzić.

Minęło kilka sekund, zanim do Falvia dotarło, co Tommaso powiedział.

– Aresztujemy wdowę? – spytał.

– To byłby dobry początek.

Flavio pokręcił głową, wyglądał na zmartwionego. Tommaso doskonale wiedział, co w tej chwili przeżywa. Przygnębienie. Przez najbliższe godziny przyjdzie mu wysłuchiwać opowieści wdowy o biedzie, pijaństwie, utraconych miejscach pracy, domowej przemocy, kłamstwach. Może wdowa po prostu miała już dosyć? Flavio zadzwonił do komisariatu i zaczął się szykować do dokonania koniecznych zatrzymań. Tommaso zaczerpnął powietrza. Dzisiaj w nocy nastąpi koniec świata, pomyślał. Niemal bał się odczytać wiadomości w komórce. Cztery MMS-y od Giuseppego Locatellego w Indiach. Wyjął okulary do czytania i zaczął się przyglądać pierwszemu zdjęciu: znak na plecach zmarłego mężczyzny. Dokładnie taki sam jak u innych. Obejrzał zbliżenia.

– Trzydziesty czwarty – powiedział do siebie. – Zostało jeszcze dwóch.

6

Dortheavej, Kopenhaga

Maniakalno-depresyjny. Niels słyszał, jak Leon szepcze coś do policjantów po drugiej stronie drzwi. Wiedział, że tak o nim mówią. Wiedział też, co to oznaczało w ich języku: facet ma coś nie tak z głową. Ale Niels nie był maniakalno-depresyjny. Tylko zdarzało mu się niekiedy tracić nad sobą panowanie. Czasem bywał też w dołku. Ostatni trwał kilka miesięcy.

Stał na środku pokoju i przyglądał się swoim gołym nogom. Nadal drżały. Zimno sprawiało, że nie był w stanie się opanować. Przez moment zastanawiał się, czy nie uciec. Zwiać stąd. Niech Leon załatwi to po swojemu. Sam nigdy nie oddał żadnego strzału ze swojej broni. I nigdy tego nie zrobi. Był tego pewien. Nie byłby w stanie. Może to tłumaczyło fakt, że został negocjatorem? Jedyny funkcjonariusz, który nigdy nie nosi broni.

Odchrząknął.

– Myślisz, że nie wiem, jakie to uczucie? Mieć taką pracę, jaką my mamy, ty i ja.

Wiedział, że Peter go słucha. Słyszał jak oddycha. Teraz musi zdobyć jego zaufanie i doprowadzić do tego, żeby wypuścił dzieci.

– Ludzie nie wiedzą, jak to jest kogoś zabić. Wtedy człowiek ma wrażenie, że zabija też i siebie.

Niels pozwalał zdaniom zawisnąć na kilka sekund w powietrzu.

– Odezwij się do mnie, Peter! – zawołał.

Jego słowa zabrzmiały niczym rozkaz. Sam był zaskoczony ostrym tonem. Ale Peter był żołnierzem. Przywykł do rozkazów.

– Powiedziałem: Odezwijcie się, żołnierzu!

– Czego chcesz? – zawołał Peter z sypialni. – Czego, do cholery, ode mnie chcesz? – powtórzył.

– Nie ja. Tylko czego ty chcesz, Peter. Czego chcesz? Odejść? Rozumiem cię. Świat jest okrutny.

Żadnej odpowiedzi.

– Idę do ciebie. Jestem nieuzbrojony, i – tak jak prosiłeś – nie mam na sobie ubrania. Pchnę powoli drzwi, żebyś mógł mnie zobaczyć.

Zrobił trzy kroki w stronę drzwi.

– Teraz otworzę drzwi.

Odczekał kilka sekund. Musiał uspokoić oddech. Nie wolno mu było okazać nerwowości. Na sekundę zamknął oczy. Otworzył je i pchnął drzwi. Stanął na progu. Na łóżku leżała dziewczynka. Clara, starsza z córek. Ciało zdawało się bezwładne. Na pościeli była krew. Peter siedział w kącie sypialni i patrzył zdziwiony na nagiego mężczyznę, który nagle pojawił się w drzwiach. Żołnierz miał na sobie mundur. Rozglądał się niespokojnie. Był jak ranne zwierzę. Trzymał w ręku myśliwski sztucer i mierzył nim w Nielsa. Między nogami miał butelkę, w której był jakiś płyn.

– Nie możesz mi rozkazywać – wyszeptał Peter, ale nie brzmiał już równie pewnie.

– Gdzie jest Sofie?

Peter nie odpowiedział, ale spod łóżka doszły ich ciche dźwięki. Żołnierz opuścił broń i wskazał lufą na małą Sofie, która skuliła się w kłębek pod łóżkiem.

– Odejdziemy stąd – powiedział żołnierz i po raz pierwszy spojrzał Nielsowi w oczy.

Niels wytrzymał jego spojrzenie.

– Tak, my odejdziemy. Ale nie Sofie.

– Cała rodzina.

– Teraz usiądę.

Niels usiadł. Z łóżka, na którym leżało ciało martwej dziewczynki, kapała krew. Kropla trafiła w gołą stopę Nielsa. W powietrzu unosił się zaduch zatęchłej pościeli i alkoholu. Niels pozwolił, by minęło kilka sekund. Czuł, że Peter nie jest jeszcze gotów, by strzelić do córeczki. Były różne sposoby negocjacji, dużo różnych technik. Tak dużo, że kiedy dwaj koledzy Nielsa wrócili z kursu ze Stanów organizowanego przez FBI, Niels poczuł wyraźnie, że pozostał w tyle. Pierwotnie też miał z nimi jechać, ale jego lęk przed podróżowaniem zatrzymał go w domu. Już sama myśl, że miałby wejść do ważącej wiele ton kupy żelastwa i lecieć nad Atlantykiem na wysokości czterdziestu tysięcy stóp, była nie do przyjęcia. Rezultat był do przewidzenia. Szefowie coraz rzadziej korzystali z jego usług. Chyba że ktoś miał urlop albo był chory, jak dzisiaj wieczorem.

Zgodnie z podręcznikiem powinien teraz rozpocząć negocjacje. Spowodować, żeby Peter sformułował jakieś żądania, życzenia, cokolwiek. Żeby zyskać na czasie i zakłócić jego skupienie. To mogło być coś zwykłego, banalnego. Mógł zażyczyć sobie whisky albo papierosa. Ale Niels już dawno zarzucił podręcznik.

– Sofie! – zawołał. – Sofie! – zawołał ponownie.

– Tak? – doszło go spod łóżka.

– Chcę chwilę porozmawiać z twoim tatusiem. Na takie dorosłe tematy. Dlatego chcemy zostać sami!

Mówił ostrym tonem, nie odrywając nawet na sekundę wzroku od Petera. Sofie nie odpowiedziała. Niels był teraz oficerem, przełożonym Petera, ale i jego sojusznikiem.

– Masz zrobić to, o co tatuś i ja cię prosimy! Wyjdź z pokoju! Na klatkę!

W końcu usłyszał ruch pod łóżkiem.

– Nie patrz na nas, tylko wyjdź! – polecił głośno.

Usłyszał tupot małych nóżek, po chwili otwieranie drzwi, które niemal natychmiast znów się zamknęły. W sypialni zostali teraz on, Peter i martwa dziewczynka.

Przyglądał się bacznie żołnierzowi. Peter Jansson, dwadzieścia siedem lat. Były żołnierz. Prawdziwy duński bohater. Peter odwrócił broń i oparł teraz brodę o lufę. Zamknął oczy.

Niels słyszał, jak Leon szepcze coś na klatce.

– Pozwól mu to zrobić, Niels. Niech kretyn palnie sobie w łeb.

– Gdzie chcesz zostać pochowany?

Niels był całkowicie spokojny. Rozmawiał z żołnierzem, jakby byli dobrymi znajomymi.

Peter otworzył oczy. Nie spojrzał na Nielsa, tylko uniósł wzrok do góry. Może był wierzący? Niels wiedział, że wielu wysłanych na misję żołnierzy korzystało z usług księdza częściej, niż się do tego przyznawali.

– Wolisz kremację?

Żołnierz chwycił mocniej broń.

– Chcesz, żebym coś komuś przekazał? Pewnie jestem ostatnią osobą, z którą rozmawiasz.

Żadnej reakcji. Peter oddychał ciężko. Widać odebranie sobie życia wymagało więcej odwagi niż odebranie życia żonie i córce.

– Peter, czy chcesz, żebym się z kimś zobaczył? Chcesz komuś przekazać jakąś wiadomość?

Rozmawiał z Peterem, jakby tamten był już jedną nogą w zaświatach.

– To, czego doświadczyłeś w Iraku, tego żaden człowiek nie powinien doświadczać.

– To prawda.

– A teraz chcesz pójść dalej.

– Tak.

– Rozumiem cię. Jak chcesz, żeby cię zapamiętano? Co dobrego zrobiłeś?

Peter się zastanawiał. Niels czuł, że coś w nim poruszył. Mężczyzna po raz pierwszy zdawał się zajęty czymś innym niż myśleniem o tym, jak zabić siebie i swoją rodzinę i zniszczyć cały ten pochrzaniony świat. Postanowił nie odpuszczać.

– Odpowiedz mi! Peter! Co dobrego zrobiłeś? Co?

– To była rodzina… Wioska niedaleko Basry, znalazła się pod ostrzałem… – zaczął, ale Niels widział, że Peter nie ma siły, żeby dalej mówić.

– To była iracka rodzina? Uratowałeś ich?

– Tak.

– Uratowałeś komuś życie. Nie tylko odbierałeś życie. To zostanie ci zapamiętane.

Peter opuścił broń. Na chwilę stracił swoją czujność, jak powalony na deski bokser.

Niels zareagował natychmiast. W ciągu sekundy był przy nim i chwycił za lufę. Peter spojrzał na niego zdziwiony, ale nie zamierzał puścić broni. Niewiele myśląc, Niels zdzielił go ręką w głowę.

– Puszczaj! – zawołał.

Usłyszał jęk i w pierwszej chwili pomyślał, że to Peter tak zawodzi. Ale Peter siedział spokojnie, najwyraźniej się poddał. Niels się odwrócił. Dziewczynka na łóżku się poruszyła.

– Leon! – zawołał.

Do pokoju wpadli policjanci. Leon pierwszy. Zawsze był pierwszy. Rzucili się na żołnierza, mimo że nie stawiał oporu. Po schodach biegli już sanitariusze.

– Ona żyje! – rzucił Niels.

Wyszedł z sypialni, ktoś okrył go kocem. Zatrzymał się w drzwiach, odwrócił i spojrzał za siebie. Peter płakał. Był bliski załamania. Płacz dobrze mu zrobi. Niels to wiedział. Płacz niósł nadzieję. Sanitariusze położyli dziewczynkę na noszach i szykowali się do wyjścia.

Niels schował się w kuchni okryty kocem, pachnącym policyjnymi psami. Niech inni zajmą się resztą. Zauważył, że na obiad były kotlety mielone z sosem berneńskim. Z proszku.

Na zewnątrz nadal padało. A może spadł już pierwszy śnieg? Szyba zaparowała.

– Bentzon.

Leon wszedł do kuchni. Podszedł do niego.

– Jest jedna rzecz, o którą chciałbym cię spytać.

Niels czekał. Czuł na sobie nieprzyjemny oddech Leona.

– O czym wtedy myślisz?

– Naprawdę chcesz wiedzieć?

– Tak.

Niels nabrał powietrza do płuc. Leon zaczął jeść mielone kotleciki. Maczał je w sosie i wkładał do ust.

– Myślę o czymś, co kiedyś usłyszałem w radiu. O Abrahamie i Izaaku.

– Bałem się, że coś takiego powiesz.

– Ty spytałeś.

– A co z nimi? Nie jestem dobry w te klocki – przyznał Leon, przeżuwając kotleciki.

– Jakiś ksiądz powiedział kiedyś w radiu, że tej historii nie należy rozgłaszać. Pamiętasz ją? Bóg mówi do Abrahama, że ma poświęcić syna, by dowieść swojej wiary.

– Ksiądz miał rację. To chore. Jestem za tym, żeby zabronić to głosić.

– Czy my właśnie tak nie postępujemy? Wysyłamy młodych mężczyzn na wojnę na pustyni, oczekując, że się poświęcą za nasze przekonania.

Leon przyglądał się chwilę Nielsowi. Uśmiech, nieco teatralny gest głową i już go nie było.

7

Lotnisko Charleroi, Bruksela, Belgia

Moja zemsta będzie odkupieniem.

Myśl pojawiła się w głowie Abdula Hadiego, jasna i klarowna, gdy patrzył z pogardą na funkcjonariusza ochrony. Jeśli naprawdę chciałbym uprowadzić samolot, wasza żałosna kontrola nie powstrzymałaby mnie.

Ale to nie było takie proste. Nie zamierzał uprowadzać samolotu, nie zamierzał uderzyć nim w siedzibę Unii Europejskiej. W telewizji czy w gazetach nie pojawią się zdjęcia zrozpaczonych rodzin przed listą ofiar wywieszoną przez towarzystwo lotnicze. Jego zemsta będzie inna, będzie sprawiedliwa.

Funkcjonariusz spojrzał na niego poirytowany. Abdul Hadi zrozumiał oczywiście jego pytanie już za pierwszym razem, ale chciał, żeby mężczyzna powtórzył swoje absurdalne żądanie.

– Czy może pan zdjąć buty, sir? – powiedział funkcjonariusz podniesionym głosem.

Abdul Hadi spojrzał na innych pasażerów, Europejczyków, którzy przed chwilą przeszli przez lotniskową bramkę, nie zdejmując butów. Pokręcił głową i zawrócił. Podszedł do dziwnej framugi, która piszczy, jeśli ma się monety w kieszeni. Zdjął buty, spokojnie i powoli, i włożył je do plastikowego pojemnika. Może podejrzewają, że mam w bucie nóż, jak Mohamed Atta, pomyślał, przechodząc przez urządzenie. Po chwili wezwał go do siebie kolejny pracownik ochrony. Tym razem chodziło o bagaż podręczny, który też najwyraźniej miał zostać potraktowany inaczej niż bagaż podręczny pozostałych pasażerów. Z większą podejrzliwością. Rozglądał się dookoła, gdy funkcjonariusze przeszukiwali jego kosmetyczkę. Tintin i nadziewane pralinki. Jego wiedza o Belgii była niewielka, wiedział jednak, że kraj ten słynie właśnie z tych dwóch rzeczy. Przypomniał sobie też, że w ubiegłym roku dwie Belgijki w średnim wieku zostały zamordowane w Wadi Dawan. Bojownicy Allacha zaatakowali zachodni konwój i dwie kobiety zginęły. Pokręcił głową. Sam nigdy nie odważyłby się jechać przez Wadi Dawan bez ochrony.

Nad sklepem wolnocłowym wisiała duża mapa świata. Przyglądał się jej, podczas gdy strażnicy otworzyli kolejną kieszeń jego kosmetyczki i zaczęli wyjmować baterie z jego maszynki do golenia. Terroryzm stworzył całkiem nową mapę świata, pomyślał. Nowy Jork był jego stolicą. Bombaj też otrzymał nowe znaczenie, podobnie jak Madryt i londyńskie metro. Szarm asz-Szajch. Tel Awiw i Jerozolima. Jego lud sięgnął po szeroki pędzel i malował świat na czerwono, tworząc nową mapę świata, w którym Madryt już nie będzie się kojarzył z kastanietami, a Nowy Jork ze Statuą Wolności. Tylko ze strachem.

Do dwóch pochylonych nad jego kosmetyczką pracowników ochrony dołączył teraz trzeci. Może ich przełożony? Nie podnosząc wzroku, spytał go po angielsku:

– Sam pan pakował walizkę?

– Oczywiście, to moja walizka.

– Dokąd pan leci?

– Do Sztokholmu.

– Pracuje pan tam?

– Nie, odwiedzam rodzinę. Mam wizę. Jest jakiś problem?

– Skąd pan pochodzi?

– Z Jemenu. To jakiś problem?

Funkcjonariusz oddał mu walizkę bez słowa przepraszam.

Abdul Hadi stanął na środku hali odlotów: sklepy, reklamy filmów, reklamy stylu życia. Czuł pogardę. Zachodni świat dziwnie podchodził do spraw bezpieczeństwa. To czysta fikcja, pomyślał. Podobnie jak wiara w cudowną moc reklamowanych produktów. Pasażerowie są teraz przekonani, że są bezpieczni. Ale nie są! Abdul Hadi bynajmniej nie zamierzał zabierać swojej broni na lotnisko. Po co dodatkowo wszystko komplikować? Wszystko miało na niego czekać, kiedy dotrze do celu. Wiedział, dokąd zmierza. Wiedział, kogo chce zabić, i wiedział, jak to zrobić.

Sztokholm, lot opóźniony

Zobaczył napis na tablicy odlotów. Nie przejął się tym, miał czas. Wyląduje w Sztokholmie z dużym zapasem. Ktoś będzie tam już na niego czekać, zawiezie go na dworzec kolejowy i pomoże wsiąść do właściwego pociągu jadącego do Kopenhagi.

Spojrzał na stojących wokół niego pasażerów i pomyślał: „Nie łudźcie się, nie jesteście bezpieczni”. Ta myśl cieszyła go. Możecie przeszukiwać moje walizki, kazać mi zdejmować buty, nawet ubranie, jak podczas poprzedniego międzylądowania. I tak to was nie uratuje.

Wrócił myślami do upokarzającego potraktowania go w Bombaju. Tylko jego jednego poproszono o przejście na bok. Posłusznie zszedł do piwnicy. Przed nim szło dwóch funkcjonariuszy ochrony, za nim dwóch hinduskich policjantów. Pomieszczenie, do którego go zaprowadzono, nie miało okien. Żadnych krzeseł, żadnego stolika. Kazano mu położyć ubranie na podłodze. Poprosił o krzesło, podłoga była brudna. Spytano go, czy chce zdążyć na samolot, czy też zamierza się awanturować? Zaczął się zastanawiać, czy może jednak powinien walczyć o swoje prawa? Ludzi z Zachodu tak nie traktowano, nawet jeśli komuś wydali się podejrzani. Postanowił skupić się na swoim celu. Na zemście.

Myśli nie dawały mu spokoju. Nigdy nie zostaniemy zaakceptowani w waszym świecie. Co najwyżej będziecie nas tolerować. Ale nigdy nas nie zaakceptujecie. Nie na równi z innymi. Przed wyjazdem rozmawiał o tym ze swoim najmłodszym bratem. Jeśli nie będzie mu dane wrócić, jego brat zostanie głową rodziny. Dlatego wrócił z Arabii Saudyjskiej, gdzie dotychczas pracował. Saudyjczycy byli chyba jeszcze gorsi od ludzi Zachodu. Byli dekadenccy. Żałośni. Kłamliwi. Wszyscy wiedzieli, że ich zakryte kobiety to szopka. W piątek wieczór wsiadali do wyczarterowanych odrzutowców i lecieli do Bejrutu. Kobiety przebierały się na pokładzie. Zrzucały swoje burki, mężczyźni wkładali garnitury Hugo Bossa. Przed wybuchem wojny domowej Abdul Hadi studiował na amerykańskim uniwersytecie w Bejrucie. Widział, jak w każdy piątkowy wieczór pojawiali się w mieście Saudyjczycy i jak byli ubrani. Kobiety opalały się na plaży w bikini, mężczyźni pili i grali w kasynie. Nie wiedział, kogo ma bardziej nienawidzić: Saudyjczyków, którzy w weekendy udawali ludzi Zachodu w jedynym na świecie mieście, gdzie to było możliwe, czy ludzi Zachodu, którzy ich do tego prowokowali. Kusząc obietnicą wolności. Pozwalając im robić rzeczy, które sami robili. Ale to było niemożliwe. Abdul Hadi wiedział to z własnego gorzkiego doświadczenia. Mimo że był przystojnym mężczyzną, a już na pewno w tamtym okresie, kiedy jeszcze nie zaczął siwieć, nie miał żadnych szans u młodych Amerykanek studiujących na uniwersytecie.

Tylko jedna przyjęła kiedyś jego zaproszenie. Caroline. Pochodziła z Chicago. Chciała zostać reżyserem filmowym. Wybrali się razem do kina na „Szczęki”. Przestała się nim interesować, kiedy się okazało, że nie jest Libańczykiem. Szukała miejscowego kolorytu, kogoś, kto zaprowadziłby ją do namiotu Beduina, pokazał jej prawdziwy Liban, zanim wróci do domu.

Sztokholm, lot opóźniony

Od tamtego dnia Caroline udawała, że go nie poznaje, kiedy spotykała go na terenie kampusu, a on obiecał sobie, że już nigdy nie zada się z żadną Amerykanką. Mieszkał z bratem w wynajętym pokoju na tyłach hotelu Commodore. Na dachu domu znajdował się basen, w którym jednak nigdy nie było wody. Po drugiej stronie podwórza była prywatna klinika, z której każdego popołudnia wynoszono wielkie worki z odpadami po operacjach plastycznych. Saudyjskie kobiety przyjeżdżały tu odsysać sobie tłuszcz i prostować krzywe nosy, by upodobnić się do kobiet takich jak Caroline. Ale to nigdy nie będzie możliwe. Dopóki Arabowie tego nie zrozumieją, dopóty nie zaznają prawdziwej wolności. Tkwić w marzeniu, które nie może się spełnić, to jakby siedzieć w więzieniu. Dlatego dobrze, że ktoś w końcu zaczął zmieniać mapę świata.

– Boardingcard, please.

Abdul podał szwedzkiej stewardesie swoją kartę pokładową, a ona uśmiechnęła się do niego. Dawno nikt tak się do niego nie uśmiechał.

– Lotnisko w Sztokholmie jest zamknięte z powodu opadów śniegu, sir – powiedziała.

„Sir” w jej ustach zabrzmiało z należytym szacunkiem, inaczej niż gdy używali go funkcjonariusze ochrony, jako wstępu do swoich poniżających procedur: Openyour bag, sir, Take off your clothes, sir.

– Wystartujemy, jak tylko lotnisko zostanie otwarte.

Stewardesa nadal się do niego uśmiechała, poczuł lekkie gorąco. Nie, nic z tego, pomyślał. Za mało czasu, za późno.

8

Silos Carlsberga, Kopenhaga

Drzwi windy zamknęły się z lekkim westchnieniem, czekając na decyzję Nielsa. A on, jak zwykle, włożył klucz, przekręcił i wcisnął guzik z napisem „20. piętro”. Gdy winda rozpoczęła swoje przekomarzania z siłą ciążenia, poczuł lekkie ssanie w żołądku. I nagle pomyślał o seksie. Tyle czasu minęło.

Kilka sekund później drzwi się otworzyły i Niels wszedł prosto do swojego mieszkania. Albo miał nieproszonych gości, albo zapomniał zgasić światło. Uznał, że pewnie to ostatnie, i wszedł do dużego pokoju. Był równie pusty jak wtedy, gdy go opuszczał. A jednak. Ktoś tu był. Poczuł lekki zapach, czego…? Będzie musiał spytać jutro Nataszę z piętra niżej. Miała klucze do jego mieszkania i wpuszczała tu czasem robotników. Biorąc pod uwagę, że budynek kilka lat temu przeszedł generalny remont, było zaskakująco dużo problemów: z wentylacją, instalacją elektryczną, gazem.

Pierwotnie browar Carlsberg zbudował osiemdziesięciopięciometrowy silos do przechowywania słodu. Kiedy jednak zakład połączył się z innymi dużymi browarami, magazyn okazał się zbędny. Niels w ostatnich latach rzadko pijał piwo. Jak wielu innych w jego wieku i o podobnym dochodzie, przerzucił się na cabernet-sauvignon. Wypijał pół butelki dziennie? Butelkę? Żeby coś uczcić czy dlatego, że był przygnębiony? Żeby uczcić, że kogoś dało się uratować, albo gdy był przygnębiony, bo ktoś zginął. A niech tam, fuck. Otworzył butelkę, nadal nie do końca wiedząc, z jakiego powodu to robi.

Zbliżała się druga w nocy, ale on wciąż nie czuł zmęczenia. Deszcz uderzał o duże panoramiczne okna. Nastawił krążek Beatlesów tak głośno, żeby w łazience słyszeć Blackbird. Spłukał z nóg krew dziewczynki, zanim usiadł do komputera. To stało się już rutyną. Zawsze siadał do niego po powrocie do domu. I rano, zaraz po wstaniu. Zawahał się chwilę, zanim włączył. Brakowało mu Kathrine. Brakowało mu jej w mieszkaniu. Czuł się obco, kiedy jej tu nie było.

Kathrine była partnerką w firmie architektonicznej, która odpowiadała za przekształcenie silosu w luksusowy apartamentowiec. To ona postanowiła, że kupią najpiękniejszy z nich. Zakochała się nim, tak twierdziła. Niels nie miał nic przeciwko temu. Nęciło go najwyższe piętro. Najlepszy widok w mieście. Tyle że gdy w browarze rozpalono pod kotłami, nad całą okolicą unosiła się specyficzna woń. Potem produkcja piwa została przeniesiona. Dokąd? Tego Niels nie wiedział. Może do Azji, jak wiele innych. Był zadowolony, że smród sfermentowanego owsa nie budził go już co rano. Wcześniej miał wrażenie, jakby cały czas czuł na twarzy oddech starego pijaka.

Rozejrzał się dookoła. Dwie dizajnerskie kanapy naprzeciwko siebie. Między nim solidny kwadratowy stolik. W blacie z czerwonego granitu było zagłębienie, w którym można było rozpalić nawet niewielkie ognisko. Bioetanol. Całkowicie bezwonny, tłumaczyła Kathrine sceptycznemu Nielsowi. Chociaż musiał przyznać, że ogień na stole wyglądał ładnie. Nigdy nie zaprosił tu nikogo z komendy. Mimo zachęceń ze strony Kathrine.

– Zaproś kolegów z pracy – powtarzała mu często.

Ale