Opis

V i ostatni tom bestsellerowej serii "Lux"

Katy wie, że świat zmienił się w noc, gdy przybyli Luksjanie. Nie wierzy, że Daemon nie zrobił nic, kiedy jego rasa groziła usunięciem ludzkości i hybryd z powierzchni Ziemi. Jednak granice między dobrem a złem rozmyły się.

Daemon zrobi wszystko, by uratować tych, których kocha, nawet jeśli ma to oznaczać zdradę. Wkrótce odróżnienie wroga od przyjaciela stanie się niemożliwe, a świat zacznie się walić dookoła nich. Cena za uratowanie przyjaciół i ludzkości może okazać się bardzo wysoka.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)

Liczba stron: 376

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Dla każdego czytelnika, który natknął się na Obsydian i pomyślał: „Kosmici w liceum? Co to ma być? Czytałem dziwniejsze książki”, a potem pokochał Katy i Daemona tak bardzo jak ja. Dziękuję wam za to.

Rozdział 1

Katy

Kiedyś miałam plan na wypadek końca świata. Chciałam wejść na dach domu i najgłośniej jak się da puścić piosenkę R.E.M. It’s the End of the World as We Know it (And I Feel Fine). Jednak w prawdziwym życiu nie wszystko idzie po naszej myśli.

To już się działo – kończył się świat, jaki znałam, i z tą myślą wcale nie czułam się dobrze.

Otworzyłam oczy, podeszłam do białej zasłony i przez nią wyjrzałam na puste podwórko. Utkwiłam wzrok w gęstym lesie otaczającym domek Luca, który znajdował się w Coeur d’Alene – miasteczku w Idaho, którego nazwy nawet nie potrafiłam wymówić.

Podwórko było puste. Nie widziałam połyskującego, białego światła wśród drzew. Nikogo tam nie było. A raczej, niczego tam nie było. Nawet ptaki nie ćwierkały. Nie było żadnej oznaki leśnych zwierząt. Nie słyszałam świerszczy. Wszystko było tak ciche i spokojne, że od tego dostawało się gęsiej skórki.

Skupiłam się na miejscu, gdzie po raz ostatni widziałam Daemona. Moją pierś przeszył silny ból. Noc, gdy zasnęliśmy razem na kanapie, miała miejsce chyba wieczność temu, ale tak naprawdę minęło około czterdziestu ośmiu godzin, odkąd się obudziłam rozgrzana i oślepiona zbyt jasnym światłem Daemona. Nie dał rady tego kontrolować. Nawet jeślibyśmy wiedzieli, co to oznacza, niczego nie zmienilibyśmy.

Na Ziemię przybyły setki – jeśli nie tysiące – Luksjan, ale Daemon… zniknął razem z bratem i siostrą, a my zostaliśmy w domku.

W piersi poczułam ucisk, jakby ktoś zacisnął dłoń na moim sercu i płucach. Co jakiś czas przypominało mi się ostrzeżenie sierżanta Dashera. Ja naprawdę myślałam, że wszyscy w ośrodku Daedalusa powariowali, jednak oni mieli rację.

Boże, aż ciężko w to uwierzyć.

Luksjanie przybyli, tak jak ostrzegał Daedalus. Oni pewnie byli na to przygotowani. A Daemon… Zaczęłam się dusić, więc zamknęłam oczy i spróbowałam się uspokoić. Nie miałam pojęcia, dlaczego za nimi poszedł ani dlaczego oni jeszcze się do mnie nie odezwali. Nieustannie czułam przerażenie i niepokój. Zarówno w dzień, jak w nocy, gdy udało mi się zasnąć na chwilę.

Po której stronie stanie Daemon? Dasher pytał mnie o to wcześniej, gdy przetrzymywali mnie w Strefie 51. Teraz nie chciałam uwierzyć, że właśnie znałam odpowiedź na to pytanie.

W ciągu ostatnich dwóch dni z nieba spadło jeszcze więcej Luksjan. Ciągle się pojawiali, byli jak niekończący się deszcz meteorytów, a potem nie było…

– Nic.

Otworzyłam oczy, a zasłona wysunęła mi się spomiędzy palców i łagodnie wróciła na swoje miejsce.

– Wynoś się z mojej głowy.

– Nic na to nie poradzę – odpowiedział Archer ze swojego miejsca na kanapie. – Twoje myśli są tak głośne, że w głowie mam tylko Daemona. Można od tego zwariować.

Poczułam irytację. Nieważne, jak bardzo starałam się zatrzymywać swoje myśli i obawy tylko dla siebie. Było to bezużyteczne, gdy w domu znajdowało się aż dwóch originów. Ich umiejętność czytania w myślach szybko doprowadzała mnie do szału.

Znowu odchyliłam zasłonę, by spojrzeć w stronę lasu.

– Dalej nie ma żadnego śladu Luksjan?

– Nie. Przez ostatnie pięć godzin nie widziałem ani jednego spadającego światła. – Archer brzmiał na równie zmęczonego, jak ja się czułam. On też najwyraźniej się nie wyspał. Podczas gdy ja skupiałam wzrok na tym, co się dzieje na zewnątrz, on oglądał wiadomości. Stacje telewizyjne na całym świecie nadal trąbiły o tym dziwnym „zjawisku”.

– Niektóre stacje twierdzą, że to był tylko potężny deszcz meteorytów.

Parsknęłam śmiechem.

– W tej chwili ukrywanie czegokolwiek jest bezsensowne – powiedział Archer i miał rację.

To, co stało się w Las Vegas – co zrobiliśmy – zostało nagrane i w ciągu kilku godzin rozprzestrzeniło się po Internecie. Jeszcze tego samego dnia wszystkie filmiki zostały usunięte, ale szkody były nieodwracalne. Nie dało się zatrzymać prawdy, szczególnie z powodu nagrania uchwyconego przez helikopter stacji telewizyjnej, zanim Daedalus go zestrzelił. Poza tym, wielu ludzi nagrało wszystko telefonami, a tych filmików nie dało się usunąć. Internet to dziwne miejsce. Gdy jedni na blogach pisali o tym, co się stało i że to koniec świata, inni mieli do tego bardziej kreatywne podejście. Chyba nawet już zdążyli utworzyć jakiś mem.

Taki z niesamowicie fotogenicznym, świecącym kosmitą.

To Daemon w swojej prawdziwej postaci. Jego rysy twarzy były niewyraźne, ale wiedziałam, że to on. Jeśliby tu był i mógł to zobaczyć, uznałby to za komiczne. Jednak nie wiedziałam, czy on…

– Przestań – powiedział łagodnie Archer. – Nie wiemy, co, do cholery, Daemon czy którekolwiek z nich robi w tej chwili. Ale wrócą.

Obróciłam się od okna i w końcu spojrzałam na Archera. Jego włosy – ostrzyżone krótko, po wojskowemu – miały jasny, brązowy kolor. Był wysoki i miał szerokie ramiona. Wyglądał na kogoś, kto dałby radę każdemu.

Wiedziałam, że potrafił być śmiertelnie niebezpieczny.

Gdy po raz pierwszy spotkałam go w Strefie 51, uwierzyłam, że to tylko żołnierz jakich wielu. Dopiero gdy Daemon pojawił się w ośrodku, odkryliśmy, że Archer był wtyką Luca w Daedalusie i – podobnie jak Luc – był originem, dzieckiem Luksjanina i hybrydy.

Zacisnęłam dłonie w pięści.

– Ty naprawdę w to wierzysz? Że oni wrócą?

Oderwał wzrok od telewizora i skupił go na mnie.

– Teraz tylko w to mogę wierzyć.

To nie było zbytnio pocieszające.

– Przepraszam – powiedział, dając mi do zrozumienia, że znowu zaglądał do moich myśli. Skinął na telewizor, zanim znów się wkurzyłam. – Coś się dzieje. Dlaczego tylu Luksjan przybyło na Ziemię, a teraz zupełnie nic się nie dzieje?

To było pytanie roku.

– To chyba oczywiste – powiedział głos z korytarza. Luc wszedł do salonu. Był wysoki i szczupły, a brązowe włosy miał ściągnięte na karku w kucyk. Luc był młodszy niż my, miał około piętnastu lat, ale zachowywał się jak przywódca mafii i momentami potrafił być bardziej przerażający od Archera. – I dobrze wiesz, o czym mówię – dodał, patrząc na starszego origina.

Gdy Luc i Archer mierzyli się spojrzeniami – w ciągu ostatnich dwóch dni robili to często – ja usiadłam na oparciu fotela stojącego przy oknie.

– Mógłbyś wyjaśnić to na głos?

Piękna twarz Luca miała w sobie coś z dziecka. Była nieco pulchna, jakby jeszcze nie wyrósł z okresu dzieciństwa, ale w jego fioletowych oczach widziałam mądrość, która wykraczała poza jego wiek.

Oparł się o futrynę drzwi, krzyżując ręce na piersi.

– Oni planują. Dopracowują strategię. Czekają.

To nie brzmiało dobrze, ale nie byłam zbytnio zaskoczona. Poczułam pulsowanie w skroniach. Archer nic nie powiedział, tylko wrócił do patrzenia w telewizor.

– Z jakiego innego powodu mieliby się tu pojawić? – kontynuował Luc. Przechylił głowę, by wyjrzeć przez okno. – Jestem pewny, że nie dlatego, by ze wszystkimi podać sobie ręce i ucałować małe dzieci. Są tu z jakiegoś konkretnego powodu i to nie jest nic dobrego.

– Daedalus od zawsze wierzył, że dojdzie do inwazji. – Archer usiadł i oparł ręce na kolanach. – Projekt Origin miał być właśnie odpowiedzią na taką sytuację. Mimo wszystko w przeszłości Luksjanie nie traktowali dobrze innych inteligentnych form życia. Pytanie tylko, dlaczego teraz?

Skrzywiłam się i potarłam skronie. Nie wierzyłam, gdy doktor Roth powiedział mi, że tak naprawdę to Luksjanie doprowadzili do wojny z Arumianami – wojny, która zniszczyła obie planety. A ja myślałam, że sierżant Dasher i Nancy Husher – ta wredna małpa, przewodnicząca Daedalusa – byli zwykłymi szaleńcami.

Myliłam się.

Daemon też.

Luc uniósł brew i się zaśmiał.

– Och, no nie wiem, może to z powodu tego, co zrobiliśmy w Vegas. Wiemy, że wśród nas są Luksjanie-wtyki, którzy nie przepadają za ludźmi. Ale nie rozumiem, jak oni komunikują się z tymi spoza planety. Poza tym, to nie jest ważne. To i tak był odpowiedni moment na wejście.

Zmrużyłam oczy.

– Mówiłeś, że to zarąbisty pomysł.

– Wiele rzeczy uważam za zarąbiste. Jak broń nuklearna, dietetyczne napoje gazowane i dżinsowe kamizelki – odpowiedział. – Ale to nie znaczy, że powinniśmy zniszczyć ludzkość, wykorzystując do tego broń nuklearną, albo że dietetyczne napoje smakują dobrze, albo że należy pobiec do najbliższego sklepu i kupić dżinsową kamizelkę. Nie zawsze powinniście mnie słuchać.

Wywróciłam oczami.

– A co innego mielibyśmy zrobić? Jeśli Daemon i reszta by się nie ujawnili, złapano by nas.

Żaden z nich nic nie powiedział, ale pewnych rzeczy nie trzeba było mówić. Gdybyśmy zostali złapani, byłoby kiepsko, ale Paris, Ash i Andrew przynajmniej by żyli. I nie zginęłoby tylu niewinnych ludzi.

Jednak teraz nic nie mogliśmy z tym zrobić. Byliśmy w stanie zamrozić czas na kilka chwil, ale nikt nie potrafił go cofnąć, aby zmienić bieg wydarzeń. Co się stało, to się nie odstanie, ale Daemon podjął decyzję, by chronić nas wszystkich. Lepiej, żeby jemu nic się nie stało…

– Wyglądasz na wykończoną – skomentował Archer, jednak dopiero po chwili zrozumiałam, że mówił do mnie.

Luc spojrzał na mnie uważnie.

– Właściwie to wyglądasz beznadziejnie.

Rany. Jaki szczery.

Archer go zignorował.

– Chyba powinnaś się przespać. Chociaż przez chwilę. Jeśli coś się stanie, obudzimy cię.

– Nie. – Pokręciłam głową. – Nic mi nie jest. – Prawda była taka, że wcale nie czułam się dobrze. Miałam ochotę usiąść w kącie i zacząć bujać się w przód i w tył, ale nie mogłam się załamać. Nie mogłam też iść spać. Nie w sytuacji, gdy Daemon był nie wiadomo gdzie i nie, gdy cały świat ogarnął chaos. Jak w tych książkach o dystopii, które czytałam.

Westchnęłam. Książki – jak ja za nimi tęskniłam.

Archer zmarszczył brwi, przez co jego przystojna twarz przybrała nieco straszny wygląd. Nim cokolwiek powiedział, Luc odepchnął się od framugi i rzekł:

– Właściwie to myślę, że ona powinna iść porozmawiać z Beth.

Spojrzałam zaskoczona w stronę schodów. Ostatnim razem, gdy sprawdzałam, dziewczyna spała. Właściwie ostatnio głównie to robiła. Chyba jej trochę zazdrościłam tej umiejętności spania mimo sytuacji.

– Dlaczego? – zapytałam. – Obudziła się?

Luc wszedł do salonu.

– Myślę, że potrzebujecie rozmowy jak dziewczyna z dziewczyną.

Westchnęłam zrezygnowana.

– Luc, to chyba nie jest najlepszy czas na zacieśnianie naszych więzi.

– Nie jest? – Opadł na kanapę obok Archera i położył stopy na stoliku do kawy. – A co ty masz lepszego do roboty, poza staniem i gapieniem się w okno? Lub próbami wymknięcia się, by iść do tego lasu, szukać Daemona i zostać zjedzoną przez kuguary?

Wkurzona odgarnęłam na plecy włosy spięte w kucyk.

– Po pierwsze, nie dałabym się zjeść kuguarom. Po drugie, przynajmniej coś bym próbowała zrobić, coś innego, niż bezczynnie siedzieć.

Archer westchnął, ale Luc uśmiechnął się do mnie promiennie.

– Znowu będziecie się o to kłócić? – Spojrzał na chłopaka i jego kamienną twarz. – Podoba mi się, gdy wy dwoje zaczynacie wymianę zdań. To jak oglądanie małżeńskiej kłótni. Czuję, że powinienem iść do swojego pokoju i się ukryć, albo zrobić coś bardziej autentycznego. Może powinienem trzasnąć drzwiami lub…

– Zamknij się, Luc – warknął Archer, a potem znowu spojrzał na mnie. – Już niejednokrotnie o tym rozmawialiśmy. Pójście za nimi nie jest rozsądne. Będzie ich tam zbyt wielu, a nawet nie wiemy…

– Daemon nie jest jednym z nich! – krzyknęłam i ciężko oddychając stanęłam na równe nogi. – On do nich nie dołączył. Dawson i Dee też by tego nie zrobili. Nie wiem, co się dzieje. – Mój głos się załamał, bo poczułam gulę w gardle. – Ale nie zrobiliby tego. On zdecydowanie nie zrobiłby tego.

Archer się pochylił.

– Tego nie wiesz. My też nie.

– Dopiero co powiedziałeś, że wrócą! – Wybuchnęłam.

Jednak Archer nic nie powiedział, tylko skupił wzrok na telewizorze. Potwierdziło to, co i tak już wiedziałam. On nie sądził, że Daemon i reszta wrócą.

Zacisnęłam mocno usta i szybko pokręciłam głową. Nim kłótnia zaczęła się na dobre, obróciłam się w stronę korytarza.

– Dokąd idziesz? – zapytał Archer.

Oparłam się chęci, by go zignorować.

– Najwyraźniej idę pogadać z Beth.

– Brzmi jak niezły plan – skomentował Luc.

Zignorowałam go, weszłam na schody i energicznym krokiem poszłam na górę. Nie znosiłam siedzieć i nic nie robić. Nie znosiłam tego, że za każdym razem, gdy chciałam otworzyć frontowe drzwi, Luc lub Archer już stali obok, by mnie powstrzymać. A najbardziej nie znosiłam faktu, że oni po prostu byli w stanie mnie powstrzymać.

Może i byłam hybrydą, posiadającą najlepsze umiejętności Luksjan, ale oni byli originami i bez problemu mogliby kopnąć mnie tak mocno, że znalazłabym się w Kalifornii.

Na górze było cicho i ciemno, a ja nie lubiłam tu przebywać. Nie byłam pewna dlaczego, ale zawsze gdy tu przychodziłam, włoski na karku stawały mi dęba.

Beth i Dawson pierwszej nocy po przyjeździe zajęli ostatnią sypialnię po prawej stronie korytarza. Tam przesiadywała Beth, odkąd on… odszedł. Nie znałam dobrze tej dziewczyny, ale wiedziałam, że przeszła wiele, gdy była przetrzymywana przez Daedalusa. Nie uważałam jej też za bardzo stabilną hybrydę, ale to nie była jej wina. Ciężko mi to przyznać, ale czasami mnie przerażała.

Zatrzymałam się przed drzwiami i zapukałam.

– Tak? – Usłyszałam słaby głos zza drzwi.

Skrzywiłam się i nacisnęłam klamkę. Beth koszmarnie brzmiała i równie koszmarnie wyglądała. Siedziała na łóżku otulona kocami. Oczy miała podkrążone, a twarz bladą. Nieumyte włosy były kompletnie skołtunione. Starałam się nie oddychać zbyt głęboko, bo w pokoju śmierdziało potem i wymiocinami.

Jej błędne spojrzenie skupiło się na drzwiach do łazienki. To nie miało sensu. My, hybrydy, nie chorowałyśmy. Ani na przeziębienie, ani nawet na raka. Tak jak Luksjanie, byłyśmy odporne na każdą chorobę. Mimo to Beth nie wyglądała na zdrową.

W żołądku poczułam ucisk spowodowany niepokojem.

– Beth?

Jej wodniste oczy ponownie skupiły się na mnie.

– Czy Dawson już wrócił?

Moje serce ciężko zabiło. Ta dwójka tak wiele przeszła, więcej niż ja i Daemon, i to nie było sprawiedliwe.

– Nie, jeszcze nie wrócił. Co się z tobą dzieje? Wyglądasz na chorą.

Przyłożyła do gardła bladą dłoń i przełknęła ślinę z trudem.

– Nie czuję się zbyt dobrze.

Nie wiedziałam, jak poważne to było i chyba nie do końca chciałam się dowiedzieć.

– Co się stało?

Wzruszyła słabo ramionami.

– Nie powinnaś się martwić – powiedziała słabym głosem, zaciskając dłoń na krawędzi koca. – To nic takiego. Będzie dobrze, gdy Dawson wróci. – Ponownie odwróciła wzrok, wyciągnęła rękę i naciągnęła koc na brzuch. – Wszystko będzie z nami dobrze, gdy wróci Dawson.

– Z nami…? – Urwałam i wytrzeszczyłam oczy. Szczęka mi opadła.

Patrzyłam na nią w przerażeniu, gdy powoli głaskała swój brzuch. O nie. Jasna cholera…

Zrobiłam krok w jej kierunku i zaraz się zatrzymałam.

– Beth, czy ty jesteś… w ciąży?

Oparła głowę o ścianę i mocno zacisnęła powieki.

– Powinniśmy byli bardziej uważać.

Kolana się pode mną ugięły. Przypomniało mi się to, jak często spała. Jaka była wymęczona. Teraz to wszystko miało sens. Beth była w ciąży, a ja nie rozumiałam, jak do tego doszło. No bo gdzie były kondomy, ja się pytam?

Nagle przed oczami stanął mi obraz Micah, chłopca, który pomógł nam uciec z Daedalusa. Micah – mały dzieciak, który był w stanie skręcić komuś kark i ugotować mózg za pomocą myśli.

Jasna cholera, a ona miała w sobie jedno z takich dzieci? Przerażające, niebezpieczne, zabójcze dziecko? Archer i Luc kiedyś na pewno też tacy byli, ale jakoś mnie to nie pocieszało. Najnowsi origini, ulepszeni przez Daedalusa, byli zupełnie inni niż generacja Luca i Archera.

– Patrzysz na mnie, jakbyś była wkurzona – powiedziała delikatnie Beth.

Zmusiłam się do uśmiechu, chociaż na pewno nie wyszło mi to przekonująco.

– Nie. Jestem tylko zaskoczona.

Na jej ustach pojawił się lekki uśmiech.

– Tak, my też byliśmy. Koszmarne wyczucie czasu, prawda?

To chyba niedomówienie roku.

Patrzyłam na nią przez dłuższą chwilę, a w tym czasie uśmiech zdążył zniknąć z jej twarzy. Nie miałam pojęcia, co powiedzieć. Pogratulować? Z jakiegoś powodu nie wydawało mi się to właściwe, ale chyba dziwnie jest tego nie powiedzieć. Czy oni w ogóle wiedzieli o originach, o tych wszystkich dzieciach, które miał Daedalus?

Czy to dziecko będzie jak Micah?

Boże, czy to się działo naprawdę? Jakbyśmy nie mieli wystarczająco zmartwień. Poczułam ucisk w piersi, oznaczający możliwy atak paniki.

– Który… to miesiąc?

– Trzeci – odpowiedziała, z trudem przełykając ślinę.

Musiałam usiąść.

Szlag. Tu był potrzebny ktoś dorosły.

W myślach zobaczyłam brudne pieluchy i czerwone, rozpłakane dziecięce buzie. Czy to będzie jedno dziecko, czy trojaczki? Nigdy nie rozpatrywaliśmy tego myśląc o originach, ale Luksjanie zawsze rodzili się jako trojaczki.

Matko Boska, trójka dzieci?!

Beth spojrzała na mnie ponownie, a ja zadrżałam, widząc jej dziwny wzrok.

– Oni już nie wrócą tacy sami, prawda?

– Co?

– Oni – powiedziała. – Dawson, Daemon i Dee. Nie wrócą już tacy sami, prawda?

***

Jakieś trzydzieści minut później zeszłam po schodach. Czułam się skołowana. Chłopcy byli tam, gdzie ich zostawiłam. Dalej siedzieli na kanapie i oglądali telewizję. Gdy weszłam do pokoju, Luc spojrzał na mnie uważnie, a Archer wyglądał, jakby ktoś mu wcisnął kij w bardzo niekomfortowe miejsce.

I już wiedziałam.

– Obaj wiedzieliście o Beth? – Gdy patrzyli na mnie pustymi spojrzeniami, miałam ochotę, by im przyłożyć. – I nikt mi nie powiedział?

Archer wzruszył ramionami.

– Mieliśmy nadzieję, że to nie będzie problemem.

– O mój Boże. – Że to nie będzie problemem? Że niby bycie w ciąży, kiedy dziecko okaże się strasznym kosmitą, to nic takiego i, no nie wiem, po prostu samo przejdzie? Opadłam na krzesło i ukryłam twarz w dłoniach. Co teraz? Naprawdę nie wiedziałam. – Ona urodzi dziecko.

– Zazwyczaj tak się dzieje, gdy uprawia się seks bez zabezpieczenia – skomentował Luc. – Ale cieszę się, że wy dwie sobie pogadałyście, bo strasznie nie chciałem być tym, który przyniesie złe wieści.

– Ona urodzi jedno z tych przerażających dzieci – kontynuowałam, pocierając palcami czoło. – Będzie mieć dziecko, Dawsona nawet tu nie ma, a świat się wali.

– Ona jest dopiero w trzecim miesiącu. – Archer odchrząknął. – Nie panikujmy.

– Nie panikować? – wyszeptałam. Czułam narastający ból głowy. – Ona potrzebuje pewnych rzeczy, jak na przykład lekarza, który upewniłby się, że ciąża przebiega prawidłowo. Potrzebuje witamin i jedzenia, i pewnie solonych krakersów, i precli, i…

– Możemy jej to zapewnić – odpowiedział Archer, a ja uniosłam głowę. – Możemy jej zapewnić wszystko poza lekarzem. Jeśliby pobrano jej krew, mogłyby być problemy, szczególnie, gdy tyle się dzieje.

Popatrzyłam na niego pusto.

– Ale chwila. A moja mama…

– Nie. – Luc skupił na mnie ostre spojrzenie. – Nie możesz kontaktować się ze swoją mamą.

Wyprostowałam się.

– Mogłaby nam pomóc. Albo chociaż ogólnie powiedzieć, jak dbać o Beth. – Gdy ten pomysł już zakiełkował w mojej głowie, zamierzałam się go trzymać. Ale musiałam być ze sobą szczera. Po prostu bardzo chciałam z nią porozmawiać. Potrzebowałam tego.

– Już wiemy, czego Beth potrzebuje, a więcej dowiemy się od wujka Google. Twoja mama i tak nie zna się na ciężarnych hybrydach. – Luc zdjął nogi ze stolika do kawy i ciężko postawił je na podłodze. – A kontaktowanie się z twoją mamą byłoby bardzo ryzykowne. Jej telefon może być na podsłuchu. To niebezpieczne i dla niej, i dla nas.

– Naprawdę uważasz, że aktualnie obchodzimy Daedalusa?

– A chcesz ryzykować? – zapytał Archer, patrząc mi w oczy. – Chcesz nas, z Beth włącznie, narazić na niebezpieczeństwo na podstawie przeczuć i nadziei? Chcesz coś takiego zrobić matce?

Spojrzałam na niego groźnie, ale nic nie powiedziałam. Nie, nie chciałam tak ryzykować. Nie zrobiłabym tego nam czy mamie. Pod powiekami poczułam piekące łzy, więc wzięłam głęboki oddech, by się uspokoić.

– Pracuję nad czymś, co pomoże poradzić sobie z problemem, jakim jest Nancy. Mam nadzieję – oświadczył Luc. Ostatnio zauważyłam, że jego praca polegała głównie na siedzeniu na dupie.

– OK – powiedziałam zachrypniętym głosem. Marzyłam, by ból głowy zniknął, a panika przestała mnie ściskać za gardło. Musiałam wziąć się w garść, ale byłam coraz bliżej załamania. – Musimy kupić coś dla Beth.

Archer skinął głową.

– Tak zrobimy.

Niecałą godzinę później Luc pokazał mi listę rzeczy, które według Internetu były potrzebne. Nawet zakupów nie mogliśmy zrobić normalnie. Czułam się tu jak w więzieniu.

Gdy wkładałam złożony kawałek papieru do tylnej kieszeni spodni, chciało mi się śmiać, ale gdybym się roześmiała, pewnie nie potrafiłabym przestać.

Luc miał zostać z Beth, w razie gdyby coś… złego się stało, a ja postanowiłam iść z Archerem. Wydawało mi się, że to będzie dobry pomysł, w końcu wyjść z tego domu. Przynajmniej będę mieć poczucie jakiejś misji. A może wycieczka do miasta podsunie mi jakieś wskazówki co do tego, gdzie zniknęli Daemon i jego rodzina.

Włosy schowałam pod bejsbolówką, która zakrywała większość mojej twarzy, więc trudno będzie mnie rozpoznać. Nie byłam pewna, czy w ogóle ktoś jeszcze o mnie pamięta, ale wolałam nie ryzykować.

Późnym wieczorem powietrze na zewnątrz się ochłodziło. Cieszyłam się, że założyłam bluzę Daemona. Nadal czułam wokół siebie jego zapach, mieszaninę przypraw i świeżego powietrza.

Moja dolna warga zadrżała, gdy zajmowałam miejsce pasażera i trzęsącymi dłońmi zapinałam pas. Archer posłał mi szybkie spojrzenie, a ja zmusiłam się, by teraz nie myśleć o Daemonie. Nie chciałam się tym dzielić z Archerem.

Pomyślałam więc o lisach tańczących w spódniczkach z trawy.

Archer parsknął.

– Dziwna jesteś.

– A ty jesteś niegrzeczny. – Gdy ruszyliśmy z podjazdu, pochyliłam się i wyjrzałam przez okno. Jednak nic nie dostrzegłam wśród drzew.

– Już ci to wcześniej mówiłem. Czasem trudno jest tego nie robić. – Zatrzymał się na końcu żwirowej ścieżki i nim wyjechał na drogę, sprawdził, czy nic nie jedzie. – Wierz mi. Czasem wolałbym nie siedzieć w ludzkich głowach.

– Pewnie przebywanie ze mną przez ostatnie dni było dla ciebie straszne.

– Szczerze? Nie byłaś taka zła. – Spojrzał na mnie, gdy uniosłam brwi. – Nieźle się trzymasz.

Na początku nie wiedziałam, co na to odpowiedzieć, bo odkąd przybyli nowi Luksjanie, czułam, że w każdej chwili mogę się załamać. Nie byłam pewna, co sprawiało, że jeszcze tak dobrze się trzymałam. Rok temu odbiłoby mi i pewnie siedziałabym gdzieś sama w ciemnym kącie, ale ja już nie byłam tą samą dziewczyną, która wtedy po raz pierwszy zapukała do drzwi Daemona.

Pewnie już nigdy nie będę tą samą dziewczyną.

Wiele przeszłam, szczególnie od czasu, gdy trafiłam w ręce Daedalusa. Rzeczy, które mogłyby mnie przytłoczyć, tak naprawdę mnie wzmocniły. A przynajmniej tak lubiłam myśleć.

– Muszę się jakoś trzymać – powiedziałam w końcu i oplotłam się ramionami, patrząc na szybko znikające za nami sosny. Wzrok mi się zamazał. – Bo wiem, że Daemon się nie załamał, gdy… zniknęłam. Więc ja też nie mogę.

– Ale…

– Martwisz się o Dee? – wtrąciłam, skupiając na nim pełną uwagę.

Na jego szczęce zadrgał mięsień, ale nie odpowiedział. Gdy jechaliśmy do największego miasta w Idaho, dotarło do mnie, że nie robiłam tego, co trzeba. Że powinnam zrobić to, co Daemon zrobił dla mnie.

– Gdy zostałam porwana, Daemon przyszedł po mnie.

– To było coś innego – powiedział Archer, skręcając do najbliższego supermarketu. – On wiedział, w co się pakuje. Ty nie wiesz.

– Naprawdę wiedział? – zapytałam, gdy znalazł miejsce parkingowe blisko wejścia. – Mógł mieć mgliste pojęcie, ale wątpię, by wiedział naprawdę, a i tak to zrobił. Był odważny.

Archer spojrzał na mnie przeciągle, po czym wyciągnął kluczyki ze stacyjki.

– Ty też jesteś odważna, ale nie głupia. A przynajmniej mam nadzieję, że to się nie zmieniło. – Otworzył drzwi. – Trzymaj się blisko mnie.

Skrzywiłam się, ale wyszłam z samochodu. Parking był dość zapełniony. Zastanawiałam się, czy ci wszyscy ludzie byli tu, by zaopatrzyć się w razie apokalipsy. W wiadomościach mówili, że po „deszczu meteorytów” w większych miastach doszło do zamieszek. Lokalne władze i wojsko próbowały zaprowadzić porządek, ale telewizja – nie bez powodu – nazwała to „Czasem Apokalipsy”. Przez większość czasu miejscowość Coeur d’Alene wydawała się nietknięta tym, co się działo, chociaż w pobliskich lasach wylądowało wielu Luksjan.

W sklepie było dużo ludzi, którzy w wózkach mieli jedzenie w puszkach i butelki wody. Starałam się trzymać głowę dość nisko. Wyciągnęłam listę, a Archer wziął koszyk. Zauważyłam też, że nikt nie brał papieru toaletowego.

Gdyby kończył się świat, to byłaby pierwsza rzecz, jaką bym wzięła.

Gdy szliśmy do alejki z lekami, trzymałam się blisko Archera. Wzrokiem szukałam brązowej butelki z żółtą nakrętką.

Westchnęłam i spojrzałam na listę.

– Czy to nie mogło być ułożone w kolejności alfabetycznej?

– To byłoby zbyt łatwe. – Wyciągnął rękę i wziął butelkę. – Na liście jest żelazo, prawda?

– Tak. – Zauważyłam kwas foliowy, więc go wzięłam. Nie miałam pojęcia, co to w ogóle było i do czego służyło.

Archer przyklęknął.

– Przy okazji, odpowiedź na twoje wcześniejsze pytanie to „tak”.

– Że co?

Spojrzał na mnie uważnie.

– Pytałaś, czy martwię się o Dee. Martwię się.

Zacisnęłam palce na buteleczce, a oddech ugrzązł mi w gardle.

– Lubisz ją, prawda?

– Tak. – Skupił się na butelkach witamin dla ciężarnych. – Nawet mimo faktu, że Daemon jest jej bratem.

Spojrzałam w dół na niego i uśmiechnęłam się lekko, po raz pierwszy od czasu, gdy Luksjanie…

Grzmot jak przy błyskawicy pojawił się znikąd i wstrząsnął półkami z tabletkami. Cofnęłam się, przestraszona.

Archer wstał sprawnie i rozejrzał dookoła. Ludzie zatrzymali się w pół kroku, niektórzy mocno chwycili za swoje wózki, inni je puścili.

– Co to było? – Jakaś kobieta spytała mężczyznę, który stał obok niej. Obróciła się i chwyciła dziewczynkę, która mogła mieć nie więcej niż trzy lata. Przytuliła dziecko do piersi. Jej twarz była blada. – Co to…?

W sklepie znowu dało się słyszeć grzmot. Ktoś krzyknął. Buteleczki spadły z półek. Rozległ się tupot stóp. Gdy obróciłam się w stronę wejścia sklepu, moje serce zabiło mocniej. Coś błysnęło na parkingu, jak błyskawica uderzająca w ziemię.

– Cholera – warknął Archer.

Delikatne włoski na moich rękach stanęły dęba, gdy ruszyłam do końca alejki. Zapomniałam, że miałam nisko trzymać głowę.

Minęła sekunda ciszy, a potem grzmot uderzył znowu i znowu, aż poczułam to w kościach. Szyba z przodu sklepu pękła, krzyki nasiliły się, a gdy szkło się roztrzaskało, w ludzkich głosach dało się słyszeć śmiertelne przerażenie.

Na parkingu ze światła uformowały się postaci, ich wysokie, smukłe ciała promieniowały czerwienią, podobnie jak Daemon, tylko mocniej.

– O Boże – wyszeptałam, a buteleczki z tabletkami wyślizgnęły mi się z rąk i uderzyły o podłogę.

Wszędzie było pełno Luksjan.

Rozdział 2

Katy

Wszyscy, łącznie ze mną, zamarli na moment, jakby czas się zatrzymał, chociaż wiedziałam, że to się nie stało.

Postaci na parkingu obróciły się i płynnym krokiem zaczęły iść w naszą stronę jak drapieżniki. Ich ruchy były nienaturalne. Zupełnie nie przypominali Luksjan, którzy od lat przebywali na Ziemi.

Czerwona ciężarówka wyjechała z piskiem opon ze swojego miejsca parkingowego. Poczułam zapach palonej gumy. Kierowca wyglądał, jakby planował wjechać w stojących na zewnątrz Luksjan.

– O nie – wyszeptałam. Serce zaczęło mi mocno bić.

Archer chwycił mnie za rękę.

– Musimy się stąd wydostać.

Ja jednak przywarłam do ziemi i w końcu zrozumiałam, dlaczego ludzie nie mogli odwrócić wzroku, gdy dochodziło do jakiegoś wypadku. Wiedziałam, co miało nadejść. Wiedziałam, że to miało być coś, czego wcale nie chciałam widzieć, ale nie potrafiłam odwrócić wzroku.

Jedna postać ruszyła do przodu, a brzegi jej ciała zapulsowały światłem, gdy wyciągnęła rękę.

Ciężarówką szarpnęło. Cień mężczyzny za kierownicą i jakiejś mniejszej osoby obok na zawsze utkwi mi w pamięci.

Z dłoni Luksjanina gruchnęły iskry, a czerwone światło spłynęło wzdłuż ręki. Sekundę później energia wystrzeliła w powietrze, a ja poczułam zapach ozonu, jak po burzy. Światło uderzyło w ciężarówkę.

Wybuch wstrząsnął sklepem, a pojazd stanął w płomieniach i odleciał w stronę najbliższego samochodu. Ciężarówka wylądowała na dachu, a koła powoli przestawały się kręcić.

Nastał chaos. Gdy ludzie zaczęli biec w stronę wyjścia, krzyki rozwiały panującą ciszę. Jak dzikusy przepychali się między innymi i ich koszykami. Wielu z nich upadło, krzyczało, wierzgało na ziemi. Dzieci zaczęły płakać.

Luksjanie w momentalnie znaleźli się w sklepie. Byli wszędzie. Archer pociągnął mnie za półkę i przycisnął nasze ciała do ścianki. Minął nas nastoletni chłopak. Kątem oka dostrzegłam jego wściekle rude włosy, ale po chwili zrozumiałam, że to nie był kolor jego włosów, tylko krew. Nim kula światła uderzyła go w plecy, dobiegł do alejki z kosmetykami do ciała. Chłopak upadł na twarz i przestał się ruszać. W jego plecach widniała wypalona dziura.

– Jezu – sapnęłam i poczułam mdłości.

Archer spojrzał na mnie szeroko otwartymi oczami.

– Jest bardzo źle.

Zbliżyłam się do brzegu półki i wyjrzałam. Poczułam ucisk w żołądku, gdy dostrzegłam kobietę, która jeszcze przed chwilą trzymała w ramionach swoje dziecko.

Stała przed jednym z Luksjan z otwartymi z przerażenia ustami. Dziewczynka siedziała pod półką z książkami, zwinięta w pozycję embrionalną. Dopiero po chwili zauważyłam, że wydzierała się w niebogłosy.

– Tato! Tato!

Mężczyzna leżał przy niej w kałuży krwi.

Poczułam na skórze energię, gdy Luksjanin wyciągnął rękę i przyłożył ją do piersi kobiety.

– Co, do…? – wyszeptałam.

Kobieta wyprostowała plecy, jakby połknęła kij. Jej oczy się rozszerzyły. Z ręki Luksjanina zaczęło emanować białe, połyskujące światło, a potem zalało ono kobietę jak wodospad. Gdy światło dosięgnęło jej stóp, zaczęło blednąć, jakby wsiąknęło. Nagle kobieta odchyliła głowę w tył i otworzyła usta w niemym krzyku. Jej żyły rozświetliły się od wewnątrz. Biała sieć rozjaśniła jej czoło i oczy, a potem policzki i gardło.

Co się działo? Czułam, jak Archer przyciska się do mnie, gdy Luksjanin odsunął się od trzęsącej się kobiety. Gdy światło stawało się bledsze, a jej skóra straciła kolor, Luksjanin zaczął pulsować jakby w rytm uderzeń ludzkiego serca. To wszystko stało się w jednej chwili – podczas gdy postać Luksjanina się zmieniła, skóra kobiety pomarszczyła się, jakby w sekundę postarzała się o dekady. Ciało kobiety zapadło się, jakby została z niej wyssana cała siła witalna. Zgarbiła się, jej skóra stała się szara, a rysy twarzy zmieniły się nie do poznania. Luksjanin przestał jaśnieć i okazał swoją nową postać.

Wyglądał teraz dokładnie jak ta kobieta. Miał identyczną opaleniznę i zadarty nos. Jasnobrązowe włosy opadły na nagie ramiona, a oczy… miały nienaturalny niebieski kolor. Wyglądały jak szafiry, jak oczy Ash i Andrew.

Przejmują DNA. Usłyszałam głos Archera w głowie.I to bardzo szybko. Nigdy czegoś takiego nie widziałem. Nawet nie wiedziałem, że to możliwe. Brzmiał na zaniepokojonego.

To była istna inwazja. Przejęcie DNA było dla ludzi śmiertelne. I to wszystko działo się w supermarkecie. Wszędzie było pełno zasuszonych ciał.

– Musimy iść. – Archer zacisnął swoją rękę na mojej i przyciągnął mnie do siebie. – Teraz.

– Nie! – Próbowałam mu się wyrwać. – Musimy…

– Nie musimy nic robić. Musimy się stąd wydostać w cholerę. – Pociągnął mnie do końca półek. Ponownie byłam do niego przyklejona.

Mimo to cały czas mu się wyrywałam.

– Możemy im pomóc.

– Nie możemy – powiedział przez zaciśnięte zęby.

– Jesteś originem – warknęłam. – Powinieneś być superkosmitą, a wolisz…

– Uciec? Tak. Nie ma znaczenia, czy jestem originem, czy też nie. Tu jest pełno Luksjan. I są bardzo potężni. – Popchnął mnie do rzędu z pastą do zębów. Dopiero teraz zauważyłam, że w ręce ciągle miał buteleczki z lekami. – Nie widziałaś, co się tam właśnie stało?

Popchnęłam go, żeby się uwolnić.

– Oni zabijają ludzi! Możemy im pomóc.

Archer ponownie przycisnął mnie do półki. Na jego twarzy widniała irytacja.

– Na Ziemi nie ma Luksjan, którzy tak szybko potrafią przejąć DNA. Ci są znacznie silniejsi. Musimy się stąd wydostać, wrócić do domu, a potem…

Usłyszałam krzyk, więc odwróciłam się szybko. Na końcu alejki widziałam, że Luksjanin, który przybrał formę tamtej kobiety, patrzył teraz na małą dziewczynkę i uśmiechał się szyderczo.

Nie. Nie ma mowy, bym skazała to dziecko na śmierć. Nie miałam pojęcia, co ta Luksjanka planowała, ale wątpiłam, by miała zachowany instynkt macierzyński. Spojrzałam na Archera, który przeklął pod nosem.

– Katy – warknął. – Nie.

Za późno. Zerwałam się i pobiegłam alejką w stronę frontu sklepu. Gdy zbliżyłam się do półki z książkami, rozległ się huk, parking rozświetlił się i przybyło więcej Luksjan. Wybuchy światła nie ustawały.

Schowałam się na końcu alejki.

Luksjanka zastygła przed dziewczynką, a potem zwróciła głowę w moim kierunku. Spojrzała mi prosto w oczy i rozwarła czerwone usta. Miałam wrażenie, że jej zimne spojrzenie obniżyło temperaturę w pomieszczeniu. W tych oczach nie było nic ludzkiego, żadnego współczucia.

Od razu wiedziałam, że to będzie początek i koniec. Luksjanie na dobre zaczęli inwazję.

Z trudem przełknęłam ślinę i pochyliłam się, by chwycić dziewczynkę od tyłu. Jej krzyk mną wstrząsnął. Mała oszalała, zaczęła kopać i wić się w moich ramionach, ale mocno ją do siebie przytuliłam i zaczęłam się wycofywać.

W tej chwili Luksjanka zajaśniała światłem. Po jej ramionach spłynęła energia. Patrzyła na mnie, jakby potrafiła zobaczyć moje wnętrze. Każde słowo wypowiadała z szokującą prędkością, jakby dopiero co nauczyła się angielskiego.

– Czym ty jesteś?

O jasna cholera…

Szybko dotarły do mnie dwie rzeczy. Luksjanka potrafiła wyczuć, że nie byłam zwykłym człowiekiem, bo gdy cofnęła się i uniosła rękę, nie mogło to oznaczać nic dobrego. Ale nie miała też pojęcia, że byłam hybrydą.

Dziewczynka w moich ramionach zapiszczała i udało jej się uwolnić rękę. Zamachnęła się i zrzuciła moją czapkę, a włosy rozsypały mi się po ramionach. Luksjanka cofnęła się, obnażając zęby.

Niedobrze.

Wiedziałam, że pora się wycofać. Obróciłam się i zniknęłam w najbliższej alejce. Gdy minęłam zakręt, poczułam tak silny zapach spalonego ciała i plastiku, że przewróciło mi się w żołądku.

Kurde.

Nawet gdybym nie była hybrydą, nie musiałabym się długo zastanawiać, kto był kosmitą, a kto nie. Luksjanie, najwyraźniej bez wstydu, paradowali kompletnie nago.

Dotarło do mnie, że właśnie zobaczyłam więcej męskiego i kobiecego nagiego ciała, niż kiedykolwiek w życiu, ale w tej chwili nie to było moim największym zmartwieniem. Obróciłam się i zauważyłam obok siebie Archera.

Zostaliśmy otoczeni.

– Zadowolona? – zapytał Archer przez zaciśnięte zęby.

Patrzyło na nas co najmniej sześciu Luksjan. Na pewno próbowali zgadnąć, kim byliśmy. Troje z nich przybrało ludzką postać. Stali nad wysuszonymi ciałami, które właśnie przejęli. Kolejna trójka była w prawdziwej postaci, a ich ciała spowijało czerwono-białe światło. Za nami pojawiła się Luksjanka, która wyglądała jak matka dziewczynki.

Ich spojrzenia zdecydowanie nie wyrażały sympatii do nas.

Z mocno bijącym sercem powoli przykucnęłam i spojrzałam dziewczynce w oczy.

– Gdy cię puszczę, pobiegniesz najszybciej jak potrafisz – wyszeptałam. – I nie zatrzymasz się.

Nie byłam pewna, czy mnie zrozumiała, ale miałam taką nadzieję. Z trudem odetchnęłam, puściłam ją i popchnęłam w alejkę. Dziecko mnie nie zawiodło. Obróciła się i pobiegła, a ja wstałam, żałując, że nie byłam w stanie zrobić dla niej nic więcej.

Jeden ze świecących Luksjan ruszył do przodu, po czym zatrzymał się i przechylił głowę na bok. Reszta spojrzała na Luksjankę, której zabrałam dziecko.

To się źle skończy. Usłyszałam głos Archera. Czy jeśli poproszę, byś biegła, to mnie posłuchasz?

Odetchnęłam głęboko. Nie zostawię cię.

Uśmiechnął się kącikiem ust. Tyle to sam się domyśliłem. Przejdźmy do ofensywy. Oczyścimy sobie drogę do wyjścia.

W czasie mojego pobytu w Daedalusie nauczono mnie nie tylko walczyć jak człowiek, lecz także używać Źródła. Korzystałam z tego treningu, gdy byłam w Vegas, i chociaż znałam swoje umiejętności, nadal czułam obezwładniający strach.

Archer zaatakował bez ostrzeżenia.

Ruszył przed siebie, a energia spłynęła po jego ramionach i skoncentrowała się w jego dłoniach. Uderzył nią w nagą pierś Luksjanina, który stracił panowanie nad swoją ludzką postacią i wpadł na szklane drzwi półki z produktami mlecznymi. Pojemniki eksplodowały, a mleko spłynęło na podłogę.

Kolejny ze świecących Luksjan ruszył w stronę Archera, który właśnie obrócił się, by zaatakować nagą kobietę. Podłączyłam się do Źródła. Światło, które otoczyło moje ramiona, nie było tak intensywne jak światło Archera, ale wystarczyło. Popędziło wzdłuż alejki i uderzyło Luksjanina w ramię.

Przygotowałam się, by zaatakować ponownie, ale w ramieniu poczułam ból. W jednej sekundzie stałam, w następnej klęczałam, a moje lewe ramię dymiło. Dotknęłam go delikatnie i zmusiłam się, by wstać. Dłoń miałam zakrwawioną.

Obróciłam się i ledwo uniknęłam ciosu w twarz od Luksjanina w ludzkiej postaci – wyglądał jak młody mężczyzna. Przez kilka kroków zatoczyłam się, ale szybko złapałam równowagę i uniosłam nogę. Zamachnęłam się i wycelowałam stopą w obszar faceta, na który nawet nie chciałam patrzeć.

Luksjanin się przewrócił.

Uśmiechnęłam się podle, chwyciłam jego brązowe włosy w garść i zanim zdążył się podnieść uderzyłam kolanem w jego nos. Usłyszałam chrzęst kości, ale wiedziałam, że to go nie powstrzyma.

Wiedziałam, co należało zrobić.

Archer użył kolejnego pocisku, gdy ja skorzystałam ze Źródła. Światło spłynęło po mojej ręce i oświetliło czubek głowy Luksjanina, który zaczął się podnosić. Jego oczy błyszczały jak białe orbity.

W następnej sekundzie odleciałam w tył, jakby uderzył we mnie samochód. Powietrze naelektryzowało się energią w chwili, gdy uderzyłam plecami o ziemię. Przez moment byłam ogłuszona.

To zabolało.

Z jękiem przewróciłam się na bok i z