11 osób interesuje się tą książką

Opis

Trzeci tom bestsellerowej serii "Lux"

Po wszystkim co się stało, nie jestem już tą samą Katy. I nie jestem pewna, jak to się skończy. Gdy każdy krok ku prawdzie zbliża nas do tajemniczej organizacji, odpowiedzialnej za torturowanie i testowanie hybryd, zdaję sobie sprawę, że dobre zakończenie nie istnieje. Śmierć kogoś bliskiego jest nadal świeża, pomoc przybywa z najmniej spodziewanego źródła, przyjaciele stają się dla nas śmiertelnym zagrożeniem, ale my nie możemy zawrócić. Nawet jeśli wynik tego starcia zniszczy nasze światy na zawsze.

Razem jesteśmy silniejsi… oni o tym wiedzą.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)

Liczba stron: 463

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Ta książka jest dedykowana zwycięskiej drużynie

„Inwazja Daemona”.

Dziewczyny, jesteście niesamowite!

Janalou Cruz

Nikki

Ria

Beth

Jessica Baker

Beverley

Jessica Jillings

Shaaista G.

Paulina Zimnoch

Rachel

Rozdział 1

Nie byłam pewna, co mnie obudziło. Gwiżdżący wiatr pierwszej ostrej śnieżycy w tym roku uspokoił się zeszłej nocy, i w moim pokoju było prawie cicho. Spokojnie. Przewróciłam się na bok i zamrugałam.

Oczyw kolorze liści wpatrywały się w moje. Oczy tak bardzo znajome, ale bez życia w porównaniu z tymi, które kochałam.

To był Dawson.

Przycisnęłam koc do piersi i powoli usiadłam. Odgarnęłam splątane włosy z twarzy. Może ciągle spałam. Naprawdę nie miałam pojęcia, dlaczego Dawson, brat bliźniak chłopaka, w którym byłam nieprzytomnie, głęboko i prawdopodobnie szaleńczo zakochana, siedział na skraju mojego łóżka.

– Eee, czy... wszystko dobrze? – Odchrząknęłam, bo słowa zabrzmiały ochryple, jakbym siliła się na seksowny ton. Czułam, że żałośnie poległam. Wszystkie te krzyki w klatce, w której zamknął mnie pan Michaels, psychopatyczny facet mojej mamy, ciągle miały wpływ na mój głos. A minął już tydzień.

Dawson spuścił wzrok. Gęste, długie rzęsy rzucały cienie na wysokie, regularne kości policzkowe, które były jaśniejsze niż powinny. Dawson nadal był w kiepskim stanie.

Spojrzałam na zegarek. Dochodziła szósta rano.

– Jak się tu dostałeś?

– Wpuściłem się. Twojej mamy nie ma w domu.

Gdyby to był ktoś inny, oszalałabym ze strachu, ale Dawsona się nie bałam.

– Utknęła w Winchesterz powodu śnieżycy.

Skinął głową.

– Nie mogłem spać.

– Wcale?

– Wcale. Deei Daemon martwią się. – Wyjaśnił krótko i utkwił we mnie wzrok, jakby chciał, żebym zrozumiała to, czego nie mówił na głos.

Rodzeństwo… do diabła, wszyscy byli bardzo zaniepokojeni, czekając, aż pokaże się Departament Obrony. Mijały kolejne dni od ucieczki Dawsona z więzienia. Dee ciągle próbowała poradzić sobie ze śmiercią Adama i nagłym pojawieniem się jej ukochanego brata. Daemon starał się wspierać brata i mieć wszystkich na oku. I chociaż nikt nie wpadł jeszcze do naszych domów, nie potrafiliśmy pozbyć się napięcia.

Wszystko wydawało się zbyt proste. A to nigdy dobrze nie wróży.

Czasami... czasami czułam się, jakbyśmy zmierzali prosto w pułapkę.

– A co robiłeś? – zapytałam.

– Spacerowałem – powiedział, patrząc w dal. – Nigdy bym nie przypuszczał, że znowu tu będę.

Aż strach pomyśleć, przez co przeszedł Dawson i do czego był zmuszany. Czułam w piersi ostry ból. Próbowałam o tym nie myśleć, ale kiedy to wracało, myślałam o Daemonie, który mógłby być w tej samej sytuacji. I wiedziałam, że bym tego nie zniosła.

Dawson teraz potrzebował towarzystwa. Wyciągnęłam rękę i objęłam nią znajomy kształt obsydianu.

– Chcesz o tym pogadać?

Znowu pokręcił głową, a jego za długie, zmierzwione włosy częściowo przysłoniły oczy. Kosmyki były dłuższe niż u Daemonai bardziej się kręciły. Potrzebował strzyżenia. Dawson i Daemon byli identyczni, ale teraz w ogóle nie wyglądali jak bliźniaki, i nie chodziło tu tylko o włosy.

– Przypominasz mi ją… Przypominasz mi Beth.

Nie miałam pojęcia, co powiedzieć. Jeśli kocha ją tak, jak ja kocham Daemona...

– Wiesz, że ona żyje? Widziałam ją.

Dawson napotkał mój wzrok. W jego oczach skrywało się wiele smutku i sekretów.

– Wiem, ale ona nie jest już taka sama. – Zamilkł i spuścił głowę. Kosmyki opadły na jego czoło dokładnie jak u Daemona. – Czy... kochasz mojego brata?

Słysząc rezygnację w jego głosie, ścisnęło mnie w piersi. Jakby myślał, że już nigdy więcej się nie zakocha.

– Tak.

– Przykro mi.

Drgnęłam naglei puściłam koc, który opadł niżej.

– Dlaczego ci przykro?

Dawson uniósł głowę i odetchnął ostrożnie, a potem – ruszając się szybciej, niżbym się spodziewała – musnął palcami blade, różowe ślady po kajdankach na moich nadgarstkach.

Nie znosiłam tych znamion i modliłam się, by jak najszybciej zniknęły. Kiedy na nie patrzyłam, przypominałam sobie ból, który powodował onyks przyciśnięty do mojego ciała. Trudno było wyjaśnić mamie, dlaczego mam tak zniszczony głos, nie wspominając nagłego pojawienia się Dawsona. Jej mina, gdy zobaczyła braci razem tuż przed śnieżycą, była prawie komiczna, chociaż najwyraźniej mama cieszyła się, że brat, „który uciekł z domu”, powrócił. Musiałam więc zakrywać blizny długim rękawem. Nie było z tym problemu w zimniejsze miesiące, ale nie mam pojęcia, jak je ukryję latem.

– Beth miała takie ślady, gdy ją zobaczyłem – powiedział cicho Dawson i odsunął rękę. – Wydostała się bez trudu. Problemw tym, że oni za każdym razem ją łapali i potem zawsze miała te ślady, ale zazwyczaj na szyi.

Poczułam narastające mdłości, więc przełknęłam. Wokół szyi? To straszne...

– Czy… czy często widywałeś Beth? – Wiedziałam, że pozwolono im na co najmniej jedno spotkanie podczas pobytu w ośrodku DOD.

– Nie wiem. Nie odróżniałem nocy od dnia. Na początku odliczałem czas, używając w tym celu ludzi, których mi przyprowadzali. Leczyłem ich i zazwyczaj... przeżywali, więc potem liczyłem, po ilu dniach się wszystko popsuje. Mijały cztery dni. – Znowu popatrzył za okno. Przez zasłony widziałam tylko nocne niebo i gałęzie pokryte śniegiem. – Nie byli zadowoleni, gdy wszystko się psuło.

Mogłam to sobie wyobrazić. DOD – lub Daedalus, grupa będąca częścią DOD – zmuszał Luksjan do mutowania ludzi. Czasami to działało.

Czasami nie.

Obserwowałam Dawsona, próbując sobie przypomnieć, co mówili o nim Dee i Daemon. Dawson był miły, zabawny i czarujący – męski odpowiednik Dee i zupełnie niepodobny do brata.

Ten Dawson był inny – ponury i zdystansowany. Nie rozmawiał ze swoim bratem i z tego, co mi wiadomo, nikomu nie powiedział o tym, coz nim robiono. Matthew, ich nieoficjalny opiekun, uważał, że najlepiej na niego nie naciskać.

Dawson nie powiedział też, jak uciekł. Podejrzewam, że dr Michaels – ten zakłamany gnój – wykiwał nas. Polecił nam uwolnić Dawsona, którego i tak już nie było, a on w tym czasie uciekł. Tylko takie wytłumaczenie miało sens.

Miałam inne, znacznie mroczniejsze i bardziej podłe wytłumaczenie.

Dawson spojrzał na swoje dłonie.

– Czy Daemon… też cię kocha?

Zamrugałam, gdy wróciłam do rzeczywistości.

– Tak. Tak myślę.

– Powiedział ci to?

Może nie słowami…

– Nie powiedział tego dosłownie, ale myślę, że mnie kocha.

– Powinien ci to powiedzieć. Powinien to powtarzać każdego dnia. – Dawson odchylił głowę i zamknął oczy. – Tak długo nie widziałem śniegu – powiedział rozmarzonym głosem.

Ziewnęłam i wyjrzałam za okno. Północno-wschodni front wstrząsnął naszym małym światem. Szkoła była zamknięta w poniedziałek i dzisiaj, a wczorajw wiadomościach mówili, że to jeszcze potrwa do końca tygodnia. Śnieżyca nie mogła wybrać sobie lepszej pory. Przynajmniej mieliśmy cały tydzień, by wymyślić, co, u diabła, zrobimyz Dawsonem, bo przecież nie mógł sobie tak po prostu wpaść do szkoły.

– Nigdy nie widziałam takich śnieżyc – powiedziałam. Pochodziłam z północnej Florydyi nieraz padał tam grad, ale nigdy to puchate coś.

Na jego ustach pojawił się smutny uśmiech.

– Gdy wzejdzie słońce, będzie pięknie. Sama zobaczysz.

Nie wątpię. Wszystko będzie przykryte bielą.

Dawson podskoczył i w sekundzie znalazł się po drugiej stronie pokoju. Chwilę później poczułam na szyi ciepłe łaskotki, a serce mi przyspieszyło.

– Brat nadchodzi.

Niespełna dziesięć sekund później Daemon stanął w drzwiach mojego pokoju. Z włosami rozczochranymi od spania, w spodniach od piżamy. Bez koszulki. Metr śniegu na dworze, a on półnagi.

Chciałam wywrócić oczami, ale musiałabym wtedy odkleić wzrok od jego klaty... i brzucha. Naprawdę częściej musi nosić koszulki. Dla mojego dobra.

Wzrok Daemona prześlizgnął się z brata na mnie i potem znowu do brata.

– Urządziliście piżama party?I nie zostałem zaproszony?

Jego brat minął go w ciszyi zniknął w korytarzu. Kilka sekund później usłyszałam trzaśnięcie drzwiami.

– Okay. – Daemon westchnął. – Tak wyglądało moje życie przez kilka ostatnich dni.

Serce mi się krajało.

– Przykro mi.

Podszedł do łóżka i przekrzywił głowę.

– Czy jaw ogóle chcę wiedzieć, co mój brat robił w twojej sypialni?

– Nie mógł spać. – Patrzyłam, jak się pochyla, żeby pociągnąć za kołdrę. Odruchowo ją złapałam. Daemon znowu za nią pociągnął, ale tym razem puściłam. – Powiedział, że wam to przeszkadza.

Daemon wślizgnął się pod kołdrę i położył na boku.

– On nam nie przeszkadza.

Łóżko z nim w środku zrobiło się za małe. Siedem miesięcy temu – cholera, cztery miesiące temu! – popłakałabym się ze śmiechu, gdyby ktoś mi powiedział, że najgorętszy, najbardziej humorzasty chłopak ze szkoły wyląduje w moim łóżku. Ale sporo się zmieniło. Siedem miesięcy temu nie wierzyłam w kosmitów.

– Wiem – powiedziałam i też położyłam się na boku. Przesunęłam wzrokiem po jego wydatnych kościach policzkowych, pełnej dolnej wardze i tych niesamowicie jasnych zielonych oczach. Daemon był piękny, ale miał charakterek – trochę jak róża z kolcami. Sporo czasu minęło, nim byliśmy w stanie przebywać w tym samym pokoju, nie myśląc o popełnieniu morderstwa pierwszego stopnia. Daemon naprawdę udowodnił swoje uczucia... wreszcie. Gdy się poznaliśmy, nie był najmilszą osobą, ale w końcu mi to wynagrodził. Nie było łatwo. – Powiedział mi, że przypominam mu Beth.

Daemon zmarszczył brwi, na co ja wywróciłam oczami.

– Nie w ten sposób.

– Chociaż kocham brata, to nie odpowiada mi, że przebywa w twojej sypialni.– Wyciągnął umięśnione ramię, palcami odgarnął mi z policzka kosmyk włosów i założył go za ucho. Zadrżałam, a on się uśmiechnął. – Czuję potrzebę zaznaczenia terytorium.

– Zamknij się.

– Och, uwielbiam, gdy się tak rządzisz. To seksowne.

– Jesteś nie do zniesienia.

Daemon się przysunął, przyciskając udo do mojego.

– Cieszę się, że twoja mama utknęła gdzieś w śnieżycy.

Uniosłam brew.

– Dlaczego?

Wzruszył szerokim ramieniem.

– Wątpię, żeby jej to pasowało.

– Nie pasowało.

Zbliżył się jeszcze bardziej, aż prawie już nic nie dzieliło naszych ciał. Spowiło mnie ciepło, które zawsze promieniowało od jego ciała.

– Twoja mama mówiła coś o Willu?

Poczułam chłód w żołądku. Wracamy do rzeczywistości – strasznej, nieprzewidywalnej rzeczywistości, gdzie nic nie jest takie, na jakie wygląda. Jak na przykład pan Michaels.

– To samo, co mówiła w zeszłym tygodniu, że wyjechał na jakąś konferencję i odwiedzić rodzinę. Oboje wiemy, że to kłamstwo.

– Najwyraźniej już to wcześniej zaplanował, żeby nikt nie wypytywał o przyczyny jego nieobecności.

Musiał zniknąć, bo jeśli wymuszona mutacja zadziała w jakikolwiek sposób, będzie potrzebował trochę wolnego.

– Myślisz, że wróci?

Przesunął knykciami po moim policzku i powiedział:

– Byłby wariatem.

Nie do końca, pomyślałam i zamknęłam oczy. Daemon nie chciał uleczyć Willa, ale został do tego zmuszony. Wtedy przemiana na poziomie komórkowym nie przechodzi we właściwy sposób. Will nie był śmiertelnie ranny, więc ta mutacja albo się utrzyma, albo zniknie. Jeśli zniknie, Will wróci. Mogę się o to założyć. Konspirował przeciwko DOD na własne ryzyko. I wiedział, że to Daemon mnie zmutował, a na tej informacji zależało DOD. Więc pewnie go zmuszą do powrotu. Stanowił problem, i to ogromny.

Więc czekaliśmy... Aż wszystko zwali się nam na głowę.

Otworzyłam oczyi zauważyłam, że Daemon ciągle mi się przypatruje.

– A co do Dawsona…

– Nie wiem, co robić – przyznał, śledząc knykciami moje gardło, a potem krzywiznę piersi. Zaparło mi dech. – Nie chce ze mną rozmawiać, a z Dee zamienił parę słów. Przez większość czasu siedzi zamknięty w swoim pokoju albo spaceruje po lesie. Śledziłem go i on o tym wie. – Ręka Daemona zatrzymała się na moim biodrze. – Ale on...

– Potrzebuje czasu, tak? – Pocałowałam go w czubek nosa, a potem się odchyliłam. – Sporo przeszedł, Daemonie.

Zacisnął palce.

– Wiem. A poza tym... – Tak szybko zmienił pozycję, że nie zauważyłam, kiedy się to stało. Teraz ja leżałam na plecach, a on na mnie z rękami po bokach mojej twarzy. – Zaniedbywałem moje obowiązki.

I wszystko, co się działo – każde zmartwienie, lęk i pytanie bez odpowiedzi – po prostu zniknęło. Daemon miał na mnie taki wpływ. Popatrzyłam na niego uważnie. Ciężko mi się oddychało. Nie byłam w stu procentach pewna, co te „obowiązki” oznaczały, ale już miałam barwne wyobrażenie.

– Nie spędzałem z tobą zbyt wiele czasu. – Przycisnął usta do mojej skroni, a potem do drugiej. – Ale to nie znaczy, że o tobie nie myślałem.

Serce podeszło mi do gardła.

– Wiem, że byłeś zajęty.

– Wiesz? – Prześledził ustami mój łuk brwiowy. Gdy skinęłam głową, zmienił pozycję i podparł się jednym łokciem. Wolną ręką złapał mnie za podbródek i odchylił głowę. Popatrzył mi badawczo w oczy. – Jak sobie radzisz?

Starałam się skupić na tym, co mówi, choć nie było mi łatwo.

– Jakoś. Nie musisz się martwić.

Wyglądał, jakby miał wątpliwości.

– Twój głos…

Skrzywiłam się i odchrząknęłam znowu.

– Jest lepiej.

Jego oczy pociemniały. Przesunął kciukiem po mojej szczęce.

– Nie do końca, ale przyzwyczaiłem się.

Uśmiechnęłam się.

– Tak?

Daemon przytaknął i przyciągnął moje usta do swoich. Pocałunek był słodki i miękki, a ja poczułam go na całym ciele.

– Jest nawet seksowny. – Jego usta znowu znalazły się na moich, ale tym razem trwało to dłużej. – Taki zachrypnięty. Ale chciałbym...

– Przestań. – Położyłam dłonie na jego gładkich policzkach. – Nic mi nie jest. Mamy ważniejsze rzeczy na głowie niż moje struny głosowe. Nie ma ich nawet w pierwszej dziesiątce naszych problemów.

Uniósł brew. Wow, mówiłam jak nad wyraz dojrzała osoba. Zaśmiałam się, widząc wyraz jego twarzy, co zepsuło moją nowo odkrytą dojrzałość.

– Tęskniłam za tobą – wyznałam.

– Wiem. Nie możesz beze mnie żyć.

– Nie byłabym tego taka pewna.

– Po prostu się przyznaj.

– I proszę. To twoje ego znowu przeszkadza. – Droczyłam się.

Pocałował mniew szyję.

– W czym przeszkadza?

– Burzy idealny zestaw.

Parsknął.

– A żebyś wiedziała, że mam idealny zestaw…

– Nie bądź obleśny. – Zadrżałam, bo pocałował mnie w szyję.

W życiu bym mu tego nie powiedziała, ale pomijając... tę kolczastą stronę osobowości, pojawiającą się od czasu do czasu, był najbliższą doskonałości osobą, jaką spotkałam w życiu.

Z wymownym śmiechem, który poczułam aż w środku, przesunął ręką wzdłuż mojego ramienia, talii, a potem złapał mnie za udo i założył sobie moją nogę wokół biodra.

– Jakie ty masz sprośne myśli. Miałem powiedzieć, że jestem idealny pod każdym względem.

Zaśmiałam się i objęłam go za szyję.

– Oczywiście. Jesteś skończonym niewiniątkiem.

– Nigdy nie twierdziłem, że jestem aż tak miły. – Dolna część jego ciała przycisnęła się do mnie, a ja energicznie wciągnęłam powietrze. – Jestem bardziej...

– Niegrzeczny? – Przycisnęłam twarz do jego szyi i głęboko wciągnęłam powietrze. Zawsze pachniał jak świeże powietrze, liście i przyprawy. – Wiem, ale jesteś miły pod tą niegrzeczną warstwą. I dlatego cię kocham.

Przeszył go dreszcz i zamarł. Szybkie uderzenie serca później przewrócił się na bok i mocno otoczył mnie ramionami. Tak mocno, że chwilę mi zajęło, zanim mogłam unieść głowę.

– Daemon?

– Wszystko dobrze. – Głos miał napięty. Pocałował mniew czoło. – Nic mi nie jest. To... ciągle wcześnie. Żadnej szkoły czy mamy, która wraca do domu i krzyczy twoje pełne imię. Tylko przez chwilę moglibyśmy udawać, że to szaleństwo na nas nie czeka. Możemy spać jak normalne nastolatki.

Jak normalne nastolatki…

– Podoba mi się, jak to brzmi.

– Mi też.

– Mi bardziej – wymamrotałam i wtopiłam się w niego, aż praktycznie byliśmy jednym. Czułam jego serce bijące dokładnie jak moje. Tego właśnie potrzebowaliśmy – chwili normalności. Tylko Daemon i ja...

Okno wychodzące na tył podwórka rozbiło się, gdy coś dużego i białego wpadło do środka. Śnieg i szkło posypały się po podłodze.

Krzyknęłam zaskoczonai spadłam z łóżka. Daemon skoczył na równe nogi i zmienił się w Luksjanina, stając się ludzką formą światła, tak jasną, że byłam w stanie patrzeć na niego tylko przez kilka cennych sekund.

Jasna cholera, powiedział głos Daemonaw moich myślach.

Skoro Daemon nie miał w planach ataku, podniosłam się na kolana i wyjrzałam zza łóżka.

– Jasna cholera – powiedziałam na głos.

Jeden cenny moment normalności skończył się wraz z ciałem leżącym na podłodze mojej sypialni.

Rozdział 2

Patrzyłam na martwego mężczyznę, ubranego jakby był gotów na rebelię na Słońcu. Na początku byłam lekko skołowana, więc dopiero teraz zauważyłam, że miał na sobie biały kombinezon, by wtopić się w krajobraz. Tylko ta czerwona plama na jego głowie psuła efekt…

Moje serce zabiło dziko.

– Daemon…?

Zachwiał się i wrócił do ludzkiej formy. Złapał mnie w talii i odciągnął.

– T-to oficer – wykrztusiłam i uderzyłam go w ramię, żeby się oswobodzić. – Jest z…

Nagle w drzwiach pojawił się Dawson. Jego oczy świeciły tak samo jak u Daemona – dwa jasne światła, jak wypolerowane diamenty.

– Podkradał się tuż przy linii drzew.

Daemon poluźnił uścisk.

– Ty… ty to zrobiłeś?

Wzrok jego brata podryfował do ciała. „To” – bo nie mogłam myśleć o nim jak o człowieku – leżało nienaturalnie poskręcane.

– Obserwował dom... robił zdjęcia. – Dawson uniósł stopiony aparat. – Powstrzymałem go.

O tak, rzucając „tym” w moje okno.

Daemon mnie puścił i podszedł do „tego”. Przykucnął i odchylił białą kurtkę. Na piersi widniała zwęglona plama, która się dymiła. Powietrze wypełniał swąd spalonego ciała.

Wspięłam się na łóżko i przycisnęłam rękę do ust, żeby nie zwymiotować. Widziałam już, jak Daemon uderza Źródłem w człowieka. Wtedy z ciała nie zostało nic poza popiołem, ale ta klatka piersiowa miała wypaloną dziurę.

– Cel ci nawala, bracie. – Daemon puścił kurtkę. Jego mięśnie pleców się napięły. – Naprawdę? Musiałeś trafić w okno?

Dawson spojrzał w kierunku okna.

– Wyszedłem z wprawy.

Szczęka mi opadła. Wyszedł z wprawy? Zamiast „to” spalić, rzucił „tym” w moje okno. Nie wspominając o tym, że zabił. Nie, nie mam zamiaru o tym myśleć.

– Mama mnie zabije – powiedziałam z uczuciem otępienia. – Naprawdę mnie zabije.

Ze wszystkich rzeczy lepiej się skupić na roztrzaskanym oknie, niż na „tym” na mojej podłodze.

Daemon wstał powoli, jego wzrok był nieodgadniony, zęby zaciśnięte. Nie spuścił z brata oka. Jego twarz była pustą maską. Odwróciłam się do Dawsona. Nasze spojrzenia się spotkały i po raz pierwszy zaczęłam się go bać.

***

Szybko się przebrałam i odwiedziłam łazienkę. Potem udałam się do salonu, w którym już znajdowali się kosmici. Mogli znaleźć się wszędzie w mgnieniu oka, a to korzyść z ich mocy światła.

Od śmierci Adama praktycznie każdy omijał mnie szerokim łukiem, więc nie byłam pewna, na co się zapowiadało. Pewnie na linczowanie. Doprowadziłam do śmierci Adama, więc zasłużyłam sobie na to.

Z rękami w kieszeniach Dawson przycisnął czoło do okna, przy którym wcześniej stała choinka. Był odwrócony plecami do pokoju. Nic nie powiedział od przyjścia kosmitów.

Dee usiadła na kanapie i wpatrywała się w plecy brata. Wyglądała na wzburzoną – jej policzki były czerwone z gniewu. Myślę, że przeszkadzało jej przebywanie w tym domu. Albo w ogóle blisko mnie. Po tym wszystkim... nie miałyśmy jeszcze czasu pogadać.

Popatrzyłam na innych. Złe bliźniaki, Ash i Andrew, siedziały przy Dee, a ich wzrok był skupiony na miejscu, gdzie wcześniej leżał Adam... martwy.

Po części nie znosiłam tego salonu, bo przypominał mi o tym, co się stało po wyznaniu przez Blake’a jego prawdziwych zamiarów. Gdy tu przychodziłam – co nie zdarzało się często, bo wyniosłam z salonu wszystkie książki – patrzyłam na przykryty dywanem punkt pod stolikiem. Sosnowa podłoga była teraz czysta i błyszcząca, ale ciągle widziałam kałużę połyskującej substancji, którą wycierałam z Matthew w Nowy Rok.

Miałam ochotę otoczyć się ramionami, żeby powstrzymać drżenie ciała.

Na schodach usłyszałam kroki dwóch osób, więc się odwróciłam. Zobaczyłam Daemona i jego opiekuna, Matthew. Wcześniej pozbyli się... „tego”, wyrzuciwszy „to” do lasu, a potem szybko sprawdzili teren.

Daemon podszedł do mnie i pociągnął za brzeg mojej bluzy.

– Już się tym zajęliśmy.

Matthew i Daemon zniknęli na schodach dziesięć minut temu z młotkiem, plandeką i gwoździami.

– Dziękuję.

Skinął głową i spojrzał na brata.

– Czy ktoś znalazł samochód?

– Przy drodze stał ford expedition – powiedział Andrew. – Usmażyłem go.

Matthew usiadł na skraju rozkładanego fotela. Wyglądał, jakby potrzebował alkoholu.

– To dobrze, ale jednocześnie niedobrze.

– No nie chrzań – warknęła Ash. Z bliska już nie wyglądała jak idealna lodowa księżniczka. Oklapnięte włosy wisiały wokół jej twarzy i miała na sobie dresy. W życiu bym nie pomyślała, że zobaczę ją w takim stroju. – To kolejny martwy oficer DOD. Który to już? Drugi?

Cóż, właściwie to czwarty, ale nie musieli o tym wiedzieć.

Odrzuciła włosy za plecy i oparła policzek na dłoni.

– Zaczną się zastanawiać, gdzie są, wiecie? Ludzie tak po prostu nie znikają.

– Ludzie znikają cały czas – powiedział cicho Dawson, nie odwróciwszy się.

Szafirowe oczy Ash skupiły się na nim. Cóż, właściwie wszyscy spojrzeli na Dawsona, skoro to był pierwszy raz, gdy się odezwał od przybycia wszystkich. Ash pokręciła głową, ale mądrze zamilkła.

– A co z aparatem? – zapytał Matthew.

Podniosłam stopioną rzecz i obróciłam ją. Ciągle była ciepła.

– Jeśli były tu jakieś zdjęcia, to już po nich.

Dawson się obrócił.

– Obserwował dom.

– Wiemy – powiedział Daemon, przysuwając się bliżej mnie.

Jego brat przekrzywił głowę na bok, a gdy przemówił, głos miał pusty.

– Czy to ma znaczenie, co było w aparacie? Obserwowali ciebie. I ją też. Nas wszystkich.

Przetoczył się przeze mnie kolejny dreszcz. To przez jego ton głosu.

– Następnym razem musimy... Nie wiem, pogadać z nimi najpierw, a nie rzucać ludźmi w okno. – Daemon skrzyżował ramiona na piersi. – Możemy tego spróbować?

– I puścić zabójców wolno? – zapytała Dee drżącym głosem. Jej oczy pociemniały z furii. – Bo to się najwyraźniej powinno stać. Ten oficer mógł zabić jednego z nas, a ty byś go tak po prostu puścił.

O nie. Mój żołądek się skurczył.

– Dee – powiedział Daemon i zrobił krok do przodu. – Wiem...

– Tylko nie „Wiem, Dee”. – Jej dolna warga zadrżała. – Puściłeś wolno Blake’a. – Przesunęła wzrok na mnie, a ja poczułam się, jakbym dostał kopa w brzuch. – Oboje go puściliście.

Daemon pokręcił głową i wyprostował ramiona.

– Dee, tej nocy wystarczyło już zabijania. Wystarczyło śmierci.

Dee zareagowała, jakby Daemon ją uderzył, i otoczyła się dla bezpieczeństwa ramionami w talii.

– Adam by tego nie chciał – powiedziała cicho Ash i oparła się o kanapę. – Nie chciałby więcej śmierci. Był takim pacyfistą…

– To niedobrze, że nie możemy go o to teraz zapytać, co nie? – Dee wyprostowała się nagle, jakby chciała się zmusić do następnych słów. – On nie żyje.

Przeprosiny zagotowały mi się w gardle, ale zanim się odezwałam, przemówił Andrew.

– Nie tylko puściłeś Blake’a, ale też nas okłamałeś. Dla niej? – Wskazał na mnie. – Nigdy nie oczekiwałem lojalności, ale ty? Daemon, o niczym nam nie powiedziałeś. I Adam umarł.

Odwróciłam się gwałtownie.

– Daemon nie odpowiada za śmierć Adama. Nie obwiniaj go o to.

– Kat…

– A czyja to wina w takim razie? – Dee napotkała mój wzrok. – Twoja?

Odetchnęłam ostro.

– Tak, moja.

Daemon zesztywniał przy mnie, a potem, jak zwykle, wtrącił się Matthew.

– Dobra, dosyć tego. Kłótnie i obwinianie się nikomu nie pomogą.

– Ale czujemy się przez to lepiej – wymamrotała Ash, zamykając oczy.

Zamrugałam, by pozbyć się łez, i usiadłam na skraju stołu. Czułam się sfrustrowana, bo chciało mi się płakać, a nawet nie miałam prawa do tych łez. Nie tak jak oni. Palcami mocno ścisnęłam kolana, a potem odetchnęłam.

– Teraz musimy się dogadywać – kontynuował Matthew. – Wszyscy, bo za dużo już straciliśmy.

Nastało milczenie, a potem:

– Zamierzam znaleźć Beth.

Wszyscy w pokoju znowu spojrzeli na Dawsona. Nic się nie zmieniło w jego wyrazie twarzy. Żadnych emocji. Nic. Nagle wszyscy zaczęli mówić jednocześnie.

Daemon przekrzyczał chaos.

– Nie mam mowy, Dawson.

– To niebezpieczne. – Dee wstała i złączyła dłonie. – Dopadną cię, a ja tego nie przeżyję. Nie kolejny raz.

Mina Dawsona pozostała pusta, jakby nic, co powiedzieli, nie miało znaczenia.

– Muszę ją odzyskać. Przepraszam.

Ash wyglądała, jakby ktoś ją uderzył w twarz. Ja pewnie wyglądałam tak samo.

– On oszalał – wyszeptała. – Oszalał, na serio.

Dawson wzruszył ramionami.

Matthew się pochylił.

– Dawson, wiem… my wszyscy wiemy, ile Beth dla ciebie znaczy, ale za nic nie uda ci się do niej dotrzeć. Najpierw musimy sobie poradzić z tym, co się dzieje.

Oczy Dawsona zapłonęły od emocji. Najpierw dostrzegłam gniew.

– Wiem, z czym się zmierzę. I wiem, co oni z nią robią.

Daemon podszedł do brata i znowu założył ramiona na piersi, jakby był gotowy do walki. Dziwnie się na nich patrzyło. Wyglądali identyczne, poza tym że Dawson był trochę szczuplejszy i miał dłuższe włosy.

– Nie mogę ci na to pozwolić – powiedział Daemon głosem tak niskim, że ledwo go słyszałam. – Wiem, że nie chcesz tego słyszeć, ale mowy nie ma.

Dawson się nie ugiął.

– Nie masz w tej kwestii nic do powiedzenia. Nigdy nie miałeś.

Nie zgadzali się, ale przynajmniej rozmawiali. To dobrze, nie? Chociaż wydawało mi się to niepokojące. Dee i Daemon nie myśleli, że jeszcze tego doświadczą.

Kątem oka zauważyłam, że Dee chciała do nich podejść, ale Andrew złapał ją za rękę i zatrzymał.

– Nigdy nie próbowałem cię kontrolować, Dawsonie. Nigdy o to nie chodziło, ale właśnie wróciłeś z piekła. Właśnie cię odzyskaliśmy.

– Ciągle jestem w piekle – odpowiedział Dawson. – I jeśli staniesz mi na drodze, pociągnę cię za sobą.

Przez twarz Daemona przetoczył się ból.

– Dawson…

Skoczyłam na równe nogi, od razu reagując na odpowiedź Dawsona. Zmusiła mnie do tego nieznana siła. Myślę, że to mogła być miłość, ale też nie podobał mi się ten ból na twarzy Daemona. Teraz rozumiem, dlaczego mama czasami tak się martwiła, gdy byłam zła lub smutna.

Podmuch wiatru przetoczył się przez salon, od czego zafalowały zasłony i kartki gazet mamy. Poczułam na sobie wzrok dziewczyn i ich zaskoczenie, ale byłam skupiona.

– Dobra, ten kosmiczny testosteron jest już trochę przytłaczający i ja naprawdę nie chcę mieć jeszcze bardziej zniszczonego domu. – Odetchnęłam. – Jeśli się nie uspokoicie, wykopię was na zewnątrz.

Teraz wszyscy popatrzyli na mnie.

– No co? – domagałam się odpowiedzi, z rozpalonymi policzkami.

Na ustach Daemona pojawił się powolny, ostrożny uśmiech.

– Uspokój się, Kotek, bo będę ci musiał znaleźć kłębek wełny do zabawy.

Zapłonęło we mnie rozdrażnienie.

– Nie zaczynaj ze mną, ty dupku.

Parsknął i skupił się na bracie.

Dawson wyglądał na lekko... rozbawionego. A może zbolałego, jedno z dwóch, bo tak naprawdę się nie uśmiechał. A potem bez słowa wypadł z salonu, trzaskając za sobą drzwiami.

Daemon spojrzał na mnie i skinęłam głową. Westchnął ciężko i podążył za bratem, bo nie można teraz było przewidzieć, dokąd Dawson pójdzie lub co zrobi.

Potem zjazd kosmitów się skończył. Odprowadziłam ich do drzwi, ale uwagę miałam skupioną na Dee. Musiałyśmy pogadać. Chciałam za wszystko przeprosić, a potem spróbować się wytłumaczyć. Nie oczekiwałam przebaczenia, ale musiałam spróbować z nią pogadać.

Przytrzymałam się klamki od drzwi, aż knykcie mi zbielały.

– Dee…?

Zatrzymała się na ganku, patrząc przed siebie. Nie odwróciła się do mnie.

– Nie jestem gotowa.

I po tych słowach drzwi same zamknęły mi się przed nosem.

Rozdział 3

Już i tak podpadłam mamie, więc postanowiłam nie wspominać o oknie, gdy zadzwoniła wieczorem. Miałam nadzieję i modliłam się, by drogi były wystarczająco przejezdne, by ktoś przyjechał naprawić okno, zanim mama wróci.

Nie znosiłam jej okłamywać. Ostatnio za często to robiłam i wiedziałam, że w końcu będę musiała jej o wszystkim powiedzieć, tym bardziej o jej tak zwanym chłopaku, Willu. Tylko jak niby ta nasza rozmowa przebiegnie? Hej, mamo, nasi sąsiedzi są kosmitami. Jeden z nich przypadkowo mnie zmutował, a Will to psychopata. Jakieś pytania?

Taa, mowy nie ma.

Zanim się rozłączyłam, znowu naciskała, żebym odwiedziła lekarza w sprawie mojego zachrypniętego głosu Na razie wmówiłam jej, że to tylko przeziębienie, ale jak się wytłumaczę za tydzień czy dwa? Boże, naprawdę miałam nadzieję, że do tego czasu głos mi się polepszy, chociaż istniała możliwość, że zostanie taki na stałe. Jako przypomnienie o... wszystkim.

Musiałam jej powiedzieć prawdę.

Złapałam opakowanie gotowego makaronu z serem i włożyłam je do mikrofalówki, ale potem popatrzyłam na ręce ze zmarszczonymi brwiami. Czy zadziałają tak jak podgrzewające moce Dee i Daemona? Odwróciłam pojemnik i wzruszyłam ramionami. Byłam zbyt głodna, by ryzykować.

Używanie ciepła nie wychodziło mi dobrze. Gdy Blake trenował ze mną kontrolowanie Źródła i próbował nauczyć wytwarzać ciepło – w tym przypadku ogień – podpaliłam swoje palce zamiast świeczki.

Czekałam na makaron i wyglądałam za okno nad zlewem. Dawson miał rację. Gdy słońce wzeszło, zrobiło się pięknie. Śnieg pokrył ziemię i gałęzie. Lodowe sople zwisały z drzew. Nawet teraz, po zachodzie, biały świat był piękny. Miałam ochotę wyjść i się pobawić.

Mikrofalówka zapiszczała. Zjadłam na stojąco moją niezdrową kolację. Wymyśliłam, że na dworze spalę te kalorie. Od czasu, gdy Daemon mnie zmutował, mój apetyt był nie z tego świata. W domu nie było już prawie niczego do jedzenia.

Gdy skończyłam, szybko chwyciłam laptopa i położyłam go na kuchennym stole. Mój mózg miał kłopoty z pracą po ostatnich wydarzeniach i musiałam coś sprawdzić, zanim zapomnę. Znowu.

Uruchomiłam wyszukiwarkę, wpisałam „Daedalus” i nacisnęłam Enter. Pierwszy link był do Wikipedii. To do przewidzenia. Przecież nie pojawiłaby się strona „Witamy w Daedalusie: Sekretnej Rządowej Organizacji”.

Wszystko odnosiło się do greckich mitów.

Dedal był uważany za wynalazcę, twórcę między innymi labiryntu Minotaura. Był też ojcem Ikara, dzieciaka, który podleciał za blisko słońca na wynalezionych przez Dedala skrzydłach, a potem utonął. Ikar zachwycił się lataniem i, znając bogów, za karę jego skrzydła się rozleciały. I ukarali Dedala za danie Ikarowi boskiej umiejętności latania.

Niezła lekcja historii, ale jaki w tym cel? Co miała wspólnego organizacja będąca częścią DOD, która nadzorowała ludzkich mutantów, z jakimś facetem...?

A potem to do mnie dotarło.

Dedal stworzył rożne rzeczy, które dały człowiekowi możliwość stania się kimś lepszym, potężniejszym. Te całe skrzydła dające boską umiejętność przypominały trochę moc ludzi zmutowanych przez Luksjan. Nie widziałam tu logiki, ale rząd najwyraźniej był tak zadufany w sobie, że nazwał organizację, wzorując się na greckim micie.

Zamknęłam laptopa. Wstałam, wzięłam kurtkę i wyszłam na zewnątrz. Nawet nie wiedziałam po co. Może kręcą się tam oficerowie? Moja bujna wyobraźnia wytworzyła obraz snajpera kryjącego się między drzewami i czerwony punkcik na moim czole. Milutko.

Westchnęłam i nałożyłam rękawiczki, które wyjęłam z kieszeni kurtki, a potem wkroczyłam na hałdy śniegu. Potrzebowałam wysiłku fizycznego, żeby mi się mózg nie przegrzał. Zaczęłam toczyć kulę śniegu po podwórku. Wszystko zmieniło się w ciągu ostatnich miesięcy, a potem w kilka sekund. Z nieśmiałego mola książkowego stałam się kimś wyjątkowym. Nastąpiła we mnie zmiana na poziomie komórkowym. Już nie widziałam świata w czerni i bieli. Wiedziałam, że nie obowiązują mnie normy społeczne.

Na przykład kwestia przykazania „nie zabijaj”.

Nie zabiłam Briana Vaughna, oficera, któremu zapłacił Will. Brian miał mnie wydać Willowi, a nie Daedalusowi. Byłam jego zabezpieczeniem. Inaczej Daemon zabiłby go od razu. Chciałam go zabić i pewnie bym to zrobiła, gdyby mnie Daemon nie uprzedził.

Nie przeszkadzał mi pomysł zabicia kogoś.

Z jakiegoś powodu zabicie dwóch złych kosmitów, Arumian, nie wpłynęło na mnie tak bardzo, jak sama myśl, że zabicie drugiego człowieka mi nie przeszkadza. Nie byłam pewna, co to o mnie mówi, bo jak kiedyś powiedział Daemon, życie to życie. Sama nie wiedziałam, jak zrozumieć słowa „nie przeszkadza mi zabicie drugiego człowieka”.

Miałam przemoknięte rękawiczki, gdy skończyłam pierwszą kulę. Zabrałam się do kolejnej. Wysiłek fizyczny zaczerwienił moje policzki, i to wszystko. Porażka.

Gdy skończyłam, mój bałwan miał trzy kule, ale żadnych ramion czy twarzy. Trochę odzwierciedlał to, jak się czułam w środku. Miałam najważniejsze części ciała, ale brakowało mi elementów, które tworzyłyby ze mnie prawdziwą osobę.

Już naprawdę nie wiedziałam, kim jestem.

Odeszłam od bałwana i otarłam rękawem czoło. Odetchnęłam ciężko. Moje mięśnie płonęły, a skóra szczypała, ale stałam w miejscu, aż księżyc wyjrzał zza grubej chmury, zsyłając srebrzyste światło na mojego niekompletnego stwora.

W mojej sypialni leżało dzisiaj martwe ciało.

Usiadłam na środku podwórka, na kopcu śniegu. Martwe ciało – kolejne martwe ciało, tak jak ciało Vaughna, które zostało rzucone na mój podjazd, jak Adama w moim salonie. Aż do teraz ze wszystkich sił starałam się nie myśleć o tych tragicznych wydarzeniach, ale właśnie przyszła mi do głowy kolejna myśl. Adam umarł, żeby mnie chronić.

Wilgotne, zimne powietrze zaszczypało mnie w oczy.

Gdybym od początku była szczera z Dee i powiedziała jej o tej nocy, gdy walczyliśmy z Baruckiem, ona i Adam byliby ostrożniejsi u mnie w domu. Wiedzieliby o Blake’u i o tym, że był, podobnie jak ja, waleczny jak kosmita.

Blake.

Powinnam była posłuchać Daemona. Zamiast tego chciałam się sprawdzić. Chciałam wierzyć, że Blake miał dobre intencje, gdy Daemon mówił, że coś jest z nim nie tak. Powinnam się tego domyślić, po tym jak rzucił we mnie nożem i naraził mnie na atak Arumianina.

Czy rzeczywiście był obłąkany? Nie sądzę. Był zdesperowany. Chciał utrzymać swojego przyjaciela, Chrisa, przy życiu i był w pułapce przez to, kim jest. Blake zrobiłby wszystko dla Chrisa. Nie tylko dlatego, że jego życie było połączone z tym Luksjaninem, ale dlatego, że zależało mu na przyjacielu. Może dlatego go nie zabiłam, bo nawet w najgorszych momentach widziałam w Blake’u część siebie.

Ja nie miałabym problemu z zabiciem jego wujka, by chronić przyjaciół.

A Blake zabił mojego przyjaciela, by chronić swojego.

Czy to było w porządku?

Byłam tak pogrążona we własnych myślach, że nie zwróciłam uwagi na ciepło rozchodzące się po mojej szyi. Podskoczyłam, gdy usłyszałam głos Daemona.

– Kotek, co ty robisz?

Obróciłam się i uniosłam głowę. Stał za mną ubrany w dżinsy i sweter. Jego oczy, otoczone ciemnymi rzęsami, błyszczały.

– Lepię bałwana.

Przyjrzał mi się.

– Widzę. Kilku rzeczy brakuje.

– Aha – mruknęłam posępnie.

Daemon zmarszczył brwi.

– Ale to nie tłumaczy, dlaczego siedzisz na śniegu. Na pewno przemoczyłaś sobie dżinsy. – Nastało milczenie i chyba kompletnie zmienił wyraz twarzy. – Czekaj. To znaczy, że będę miał lepszy widok na twój tyłek.

Zaśmiałam się. Daemon zawsze polepsza wszystko o stopień czy dwa.

Podszedł do mnie, a śnieg rozwiał się, żeby zrobić dla niego miejsce. Daemon usiadł przy mnie, krzyżując nogi. Przez moment żadne z nas nic nie mówiło, a potem pochylił się i trącił mnie ramieniem.

– Co naprawdę tutaj robisz? – zapytał.

Nigdy nie byłam w stanie niczego przed nim ukryć, a naprawdę nie chciałam z nim o tym rozmawiać.

– Co się dzieje z Dawsonem? Już uciekł?

Daemon wyglądał przez moment, jakby dalej chciał drążyć temat, ale zamiast tego tylko skinął głową.

– Jeszcze nie, bo pilnowałem go dzisiaj jak niańka. Chyba założę mu dzwoneczek.

Zaśmiałam się miękko.

– Chyba mu się to nie spodoba.

– Mam to gdzieś. – Lekka złość zabarwiła jego głos. – Poszukiwanie Beth nie skończy się dobrze. Wszyscy to wiemy.

Nie wątpię.

– Daemon, czy ty…

– Co?

Ciężko było ubrać myśli w słowa, bo gdy je powiem, staną się prawdziwsze.

– Dlaczego nie przyszli po Dawsona? Muszą wiedzieć, że tu jest. To pierwsze miejsce, w którym powinni go zacząć szukać. I najwyraźniej nas obserwują. – Wskazałam na tył domu. – Dlaczego po niego nie przyszli? Przyszli po nas?

Daemon spojrzał na bałwana i milczał przez kilka uderzeń serca.

– Nie wiem, ale mam podejrzenia.

Z trudem przełknęłam ślinę.

– Jakie?

– Naprawdę chcesz je usłyszeć? – Gdy skinęłam głową, wrócił do gapienia się na bałwana. – Myślę, że DOD byli świadomi planów Willa i wiedzieli, że Will będzie zamieszany w ucieczkę Dawsona. Więc na to pozwolili.

Odetchnęłam płytko i chwyciłam garść śniegu.

– Też tak myślę.

Spojrzał na mnie spod rzęs.

– Pytanie, dlaczego?

– To nie może być nic dobrego. – Pozwoliłam, by śnieg przesypał się przez moje palce. – To zasadzka. Musi być.

– Będziemy gotowi – powiedział po paru sekundach. – Nie martw się, Kat.

– Nie martwię się. – To kłamstwo, ale teraz wydawało się właściwe. – Musimy być o krok przed nimi.

– Prawda. – Daemon wyciągnął długie nogi. Spód dżinsów już przemókł. – Wiesz, jak zostaliśmy poza radarem ludzi?

– Dzięki wkurzaniu ich i izolowaniu się? – Uśmiechnęłam się do niego bezczelnie.

– Ha, ha. Nie. Udawaliśmy. Ciągle udawaliśmy, że nie jesteśmy inni, że nic się nie dzieje.

– Nie nadążam.

Położył się na plecach. Jego ciemne włosy kontrastowały z bielą.

– Jeśli będziemy udawać, że uszła nam na sucho ucieczka Dawsona, że nie uważamy tego za coś podejrzanego lub że nie jesteśmy świadomi, że oni wiedzą o naszych zdolnościach, to może zyskamy trochę czasu na wymyślenie, co oni robią.

Ułożył ręce wzdłuż ciała.

– I myślisz, że wtedy coś im się wymsknie?

– Nie wiem. Nie dałbym sobie ręki odciąć, ale to już coś. Nic lepszego i tak teraz nie mamy.

Ale i tak to było do dupy.

Uśmiechnął się, zadowolony z siebie, i zaczął machać nogami i rękami. Ładnie to wyglądało.

Zaśmiałam się, ale trwało to krótko, bo moje serce napuchło. Nigdy w życiu nie pomyślałabym, że Daemon będzie robił anioła na śniegu. I z jakiegoś powodu zrobiło mi się ciepło na sercu.

– Powinnaś tego spróbować – namawiał mnie z zamkniętymi oczami. – Lepiej się wtedy myśli.

Wątpiłam, że mi to pomoże w myśleniu, ale położyłam się obok i zrobiłam to samo.

– Wygooglowałam Daedalusa.

– Tak? I co znalazłaś?

Powiedziałam mu o micie i moim podejrzeniu, ale Daemon tylko parsknął śmiechem.

– Nie zdziwiłoby mnie ich wielkie ego.

– Sam takie masz, więc coś wiesz na ten temat – powiedziałam.

– Ha, ha. Bardzo śmieszne.

Uśmiechnęłam się szeroko.

– Jak ma mi to pomóc w myśleniu, tak przy okazji?

Zaśmiał się.

– Poczekaj jeszcze kilka sekund.

Czekałam, ale on usiadł, chwycił mnie za rękę i pociągnął do góry za sobą. Otrzepaliśmy się ze śniegu nawzajem – Daemon nie spieszył się przy pewnych moich obszarach. Odwróciliśmy się do naszych aniołów.

Mój był mniejszy i nie tak równy jak jego. Jego był idealny – musiał się popisać. Objęłam Daemona.

– Czekam na jakieś oświecenie.

– Nie ma żadnego. – Otoczył mnie ciężkim ramieniem, pochylił się i pocałował mnie w policzek. Usta miał miękkie, ciepłe. – Ale było fajnie, nie? A teraz... – Znowu popatrzył na bałwana. – Skończmy twojego bałwana. To nie jest takie skomplikowane. Przynajmniej nie ze mną.

Moje serce przyspieszyło. Tyle razy zastanawiałam się, czy Daemon potrafił czytać w myślach. Potrafił być niesamowicie spostrzegawczy, jeśli chciał. Oparłam głowę na jego ramieniu, zastanawiając się, kiedy zmienił się z koszmarnego palanta w... tego faceta, który ciągle doprowadzał mnie do furii, ale też nieustannie zaskakiwał i zdumiewał.

Faceta, w którym byłam szaleńczo zakochana.

Rozdział 4

Śnieżne pługi już oczyściły drogi w miasteczku, więc Matthew w mgnieniu oka ściągnął firmę, by naprawiła okno. Odjechali dziesięć minut przed przyjazdem mamy, która wyglądała, jakby jadła, spała i pomagała ratować ludzi w swoim pielęgniarskim fartuchu w groszki.

Objęła mnie i niemalże przewróciła.

– Kochanie, tak za tobą tęskniłam!

Uścisnęłam ją prawie tak samo mocno.

– Ja też. Czy... – Puściłam ją i zamrugałam, by pozbyć się łez. Odwróciłam wzrok i odchrząknęłam. – Czy ty się w ogóle myłaś przez ostatni tydzień?

– Nie. – Znowu próbowała mnie przytulić, ale odskoczyłam. Zaśmiałam się. Zobaczyłam błysk smutku w jej oczach, zanim skierowała się do kuchni. – Tylko żartuję. W szpitalu są prysznice, skarbie. Jestem czysta. Przysięgam!

Poszłam za nią. Od razu skierowała się do lodówki. Otworzyła drzwi i cofnęła się, a potem spojrzała ponad ramieniem. Kosmyki jej blond włosów uciekły z koka.

Ściągnęła delikatnie brwi i zmarszczyła nos.

– Katy…?

– Przepraszam. – Wzruszyłam ramionami. – Zasypało mnie. I byłam głodna. Bardzo.

– Właśnie widzę. – Zamknęła drzwi. – To nic. Pójdę później do sklepu. Drogi już nie są takie złe. – Zamilkła, pocierając brew. – Cóż, rzeczywiście nie miałaś jak jechać, ale mi się teraz uda.

To oznacza, że w poniedziałek będzie szkoła. Uch!

– Mogę pojechać z tobą.

– Byłoby miło, skarbie. Pod warunkiem, że nie nawkładasz pełno rzeczy do koszyka, a potem się nie ulotnisz, gdy będę chciała wracać.

Posłałam jej puste spojrzenie.

– Nie mam dwóch lat.

Zaczęła się uśmiechać, ale zamiast tego skończyło się na ziewaniu.

– Nawet nie miałam tam chwili oddechu. Większość pielęgniarek nie mogła dotrzeć na miejsce. Byłam na ostrym dyżurze, porodówce i, to moje ulubione – powiedziała, chwyciwszy butelkę wody – leczeniu uzależnień.

– Do bani. – Trzymałam się blisko niej, bo nagle zachciało mi się być blisko mamusi.

– Nawet nie masz pojęcia. – Upiła łyk i zatrzymała się u podstawy schodów. – Krwawili na mnie, sikali i rzygali. W tej kolejności, a czasami nie.

– Fuj – powiedziałam. – Muszę zapamiętać – pielęgniarstwo razem z pracą w szkolnictwie znalazły się na liście Prac, Których Za Nic Nie Będę Wykonywać.

– Aha! – Zaczęła wchodzić na schody, ale zatrzymała się nagle i obróciła lekko. O rany. – Zanim zapomnę, w następnym tygodniu będę mieć inne zmiany. Zamiast pracować w Grand w weekendy, będę w Winchester. W mieście jest tłoczniej, a w weekendy będzie więcej pracy niż tutaj. No i Will też wtedy pracuje, więc tak będzie lepiej.

A to by oznaczało... Że co? Moje serce drgnęło gwałtownie.

– Co powiedziałaś?

Mama zmarszczyła brwi.

– Kochanie, twój głos... Naprawdę muszę spojrzeć na twoje gardło. Okay? Albo Will na nie spojrzy. Jestem pewna, że nie będzie miał nic przeciwko.

Byłam jak sparaliżowana.

– Miałaś… wieści od Willa?

– Tak, rozmawialiśmy, gdy był na konferencji na zachodzie kraju. – Powoli się uśmiechnęła. – Wszystko dobrze?

Nie, nie jest dobrze.

– No dalej – powiedziała. – Chodź na górę, spojrzę na twoje gardło...

– Kiedy… rozmawiałaś z Willem?

Przez twarz mamy przemknął wyraz zdezorientowania.

– Kilka dni temu. Kochanie, twój głos…

– Z moim głosem wszystko dobrze! – Oczywiście w połowie się załamał, a mama popatrzyła na mnie, jakbym jej powiedziała, że zostanie babcią. To była moja szansa, by powiedzieć jej prawdę.

Weszłam na jeden stopień, ale się zatrzymałam. Wszystkie te słowa – ta prawda – zacięły się gdzieś między moimi strunami głosowymi i ustami. Z nikim nie gadałam o tym, że chciałam powiedzieć mamie prawdę. Czy mi uwierzy? A najgorsze w tym było to, że mama... kochała Willa. Wiem, że tak.

Mój żołądek skręcił się w ciasny supeł. Siliłam się, by w moim głosie nie było słychać paniki.

– Kiedy Will wraca?

Przyjrzała mi się z uwagą, zaciskając usta w cienką linię.

– Jeszcze nie w następnym tygodniu, ale, Katy... jesteś pewna, że to mi chciałaś powiedzieć?

Czy on naprawdę wróci? I jeśli rozmawiał z mamą, to znaczy, że z powodzeniem przeszedł mutację i teraz ja i Daemon jesteśmy z nim połączeni. A może to zniknęło?

Muszę pogadać z Daemonem. Teraz.

W ustach zrobiło mi się sucho, więc nie mogłam przełknąć.

– Tak. Przepraszam. Muszę iść…

– Dokąd? – zapytała.

– Zobaczyć się z Daemonem. – Wycofałam się, żeby wziąć buty.

– Katy. – Poczekała, aż się zatrzymam. – Will mi powiedział.

Zrobiło mi się zimno. Powoli się obróciłam.

– Co ci powiedział?

– Powiedział mi o tobie i Daemonie – że wy dwoje zaczęliście ze sobą chodzić. – Zamilkła i poczęstowała mnie typowym dla mam spojrzeniem. Tym, które mówiło „zawiodłam się na tobie”. – Powiedział, że o tym wspomniałaś. Wolałabym, żebyś powiedziała najpierw mi. Nie tak wychowałam córkę, żeby dowiadywać się o jej chłopaku od innej osoby.

Szczęka opadła mi prawie do podłogi.

Powiedziała coś jeszcze, a ja chyba pokiwałam głową. Tak szczerze, mogłaby mi powiedzieć, że po ulicy przeszli Loki i Thor. Już jej nie słuchałam. Co planuje Will?

Mama w końcu dała sobie spokój z rozmową, więc szybko włożyłam buty i zaciągnęłam tyłek do domu Daemona. Gdy drzwi się otworzyły, od razu wiedziałam, że to nie Daemon, bo nie poczułam łaskotek na karku.

Nie spodziewałam się jednak niebieskiego jak ocean wzroku Andrew.

– Ty – powiedział z pogardą w głosie.

Zamrugałam.

– Ja?

– Tak, ty, Katy, mała hybryda kosmity i człowieka.

– Eee, jasne. Muszę się zobaczyć z Daemonem. – Chciałam wejść, ale szybko zablokował mi przejście. – Andrew.

– Daemona tu nie ma. – Uśmiechnął się, ale nie było w tym krztyny ciepła.

Założyłam ramiona na piersi i nie chciałam się cofnąć. Andrew nigdy mnie nie lubił. On chyba ogólnie nie lubił ludzi. Ani szczeniaczków. Ani bekonu.

– Więc gdzie jest?

Andrew wyszedł na zewnątrz i zamknął za sobą drzwi. Stał tak blisko, że czubki jego butów stykały się z moimi.

– Zwiał gdzieś rano. Chyba podąża za tym szaleńcem.

Przeszyła mnie furia.

– Z Dawsonem jest wszystko w porządku.

– Naprawdę? – Uniósł brew. – Wydaje mi się, że wypowiada trzy spójne zdania na dzień i to wszystko.

Zacisnęłam dłonie w pięści po bokach. Delikatny wiatr rozwiał moje włosy wokół ramion. Tak bardzo chciałam go uderzyć.

– Bóg jeden wie, przez co przeszedł. Wykaż trochę współczucia, dupku. Nawet nie wiem, dlaczego z tobą gadam. Gdzie jest Dee?

Z jego twarzy zniknął złośliwy uśmieszek, zastąpiony takim zimnym, pełnym ostrej nienawiści.

– W domu.

Czekałam na więcej szczegółów.

– Tyle to się sama domyśliłam. – Znowu nie było odpowiedzi. Jeszcze chwila, a pokażę mu, co może zrobić „mała hybryda kosmity i człowieka”. – Dlaczego ty tu jesteś?

– Bo zostałem zaproszony. – Pochylił się tak nisko, że mógłby mnie pocałować. Nie miałam innego wyboru, więc musiałam się cofnąć. Podążył za mną. – A ty nie.

Auu. To zabolało. Zanim się spostrzegłam, uderzyłam plecami w balustradę. Zostałam uwięziona. Nie miałam dokąd iść, a on nie chciał odpuścić. Poczułam przypływ Źródła, które narastało we mnie i rozprzestrzeniało się po mojej skórze jak energia elektrostatyczna.

Sama mogłam go przesunąć.

Andrew musiał zobaczyć coś w moich oczach, bo parsknął.

– Nawet nie myśl, żeby to gówno wypróbować na mnie. Jak ty zaczniesz, to ja ci oddam. I nie będę żałował.

Trudno mi było się powstrzymać od zrobienia tego. Moja ludzka strona i ta druga, czymkolwiek była, chciały się podłączyć do Źródła i