Wydawca: Buchmann Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski Rok wydania: 2012

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Odwet - Jack Higgins

Jack Fox, odznaczony bohater wojny o Kuwejt, absolwent Harvardu, poważany biznesmen, jest zarazem wschodzącą gwiazdą międzynarodowego kartelu kryminalnego, siostrzeńcem szefa nowojorskiej mafii. Młoda, ambitna dziennikarka Kate Johnson odkrywa drugie oblicze Foxa i płaci za to śmiercią. Blake - jej były mąż, szef tajnej jednostki zwanej Piwnicą, podległej bezpośrednio prezydentowi USA, postanawia się zemścić. W wymierzeniu sprawiedliwości pomaga mu Sean Dillon, były bojownik IRA obecnie zaufany współpracownik brytyjskich służb specjalnych.

Opinie o ebooku Odwet - Jack Higgins

Fragment ebooka Odwet - Jack Higgins

Tytuł oryginału:

Day of Reckoning

Copyright © Harry Patterson 2000

All rights reserved

Polish edition copyright © Buchmann Sp. z o.o., Warsaw, 2012

Copyright © for the Polish translation by

Andrzej Szulc

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Skład: TYPO 2 Jolanta Ugorowska

ISBN 978-83-7670-556-9

www.fabrykasensacji.pl

Wydawca:

Buchmann Sp. z o.o.

ul. Wiktorska 65/14, 02-587 Warszawa

Tel./fax 22 6310742

www.buchmann.pl

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.virtualo.eu

Kiedy niecnie zgrzeszyłeś, czeka na ciebie diabeł.

HELLSMOUTH

1

Tym, co obudziło, a może nawet przywróciło do życia Blake’a Johnsona, był szczur. Dziwne, że w ogóle zasnął, siedząc na kamiennym stopniu, zanurzony po pas w wodzie. Kiedy poczuł, że coś siedzi mu na szyi, ocknął się i wyprostował.

W padającym przez kratę świetle zobaczył szczura, który ześlizgnął się z jego lewego ramienia, wpadł z pluskiem do wody, a potem wynurzył się i obrócił w jego stronę spiczasty pyszczek i nieruchome oczka.

Przypomniało to Blake’owi moment sprzed dwudziestu pięciu lat, gdy jako młody sierżant sił specjalnych pod koniec wojny w Wietnamie tkwił zanurzony po szyję w moczarach delty Mekongu, starając się uniknąć nagłej śmierci z rąk Vietcongu. Tam też roiło się od szczurów, zwabionych przez dużą liczbę trupów.

Tu jednak nie było trupów. Tylko zakratowane wejście, przez które sączyło się słabe światło, chropowate kamienne ściany tunelu, intensywny odór ścieków i zamontowana w odległości czterdziestu jardów z drugiej strony krata, która oznaczała, że nie ma jak się stąd wydostać. Stwierdził to zaraz po tym, gdy go tu umieścili.

Szczur dryfował na powierzchni wody, obserwując go, dziwnie przyjaźnie nastawiony.

– Bądź grzeczny – powiedział cicho Blake. – I zmykaj stąd.

Poruszył wodę i szczur uciekł. Przemarznięty do szpiku kości Blake odchylił głowę do tyłu i próbował się skupić. Pamiętał, że ocknął się z letargu w range roverze, czując, jak ustępuje działanie narkotyku. Wjeżdżali właśnie w ulewnym deszczu na jakieś wzgórze, szalała burza i w świetle błyskawicy zobaczył wzburzone morze, klif, a nad nim zamek jakby żywcem przeniesiony z bajek braci Grimm.

Kiedy jęknął i próbował się wyprostować, Falcone, który siedział obok kierowcy, obrócił się i uśmiechnął.

– Proszę, proszę. Z powrotem w świecie żywych.

– Gdzie ja jestem? – wymamrotał Blake, starając się desperacko powrócić do rzeczywistości.

– Na końcu świata, przyjacielu – odparł Falcone, nie przestając się uśmiechać. – Od Ameryki dzieli nas tylko Atlantyk. Nazywają to miejsce Hellsmouth.

Zaczął się śmiać, a Blake zapadł z powrotem w letarg.

Czas jakby stanął w miejscu. Krzyżując ręce na piersi, żeby zachować resztki ciepła, poczuł ból w zabandażowanym prawym ramieniu. Mimo oszołomienia zmysły miał czujne i wyostrzone i gdy za jego plecami rozległ się szczęk metalu, od razu się wyprostował.

– Hej, żyje pan, dottore - zawołał Falcone, otwierając zakratowane wejście. – Jeszcze nas pan nie opuścił.

– Pierdol się – wykrztusił Blake.

– Znakomicie. Daje pan oznaki życia. To mi się podoba. Wychodzimy.

Złapał go za kołnierz koszuli i pociągnął za sobą. Blake potknął się na progu i wylądował na czworakach na korytarzu. Stał tam Russo. Jego brzydką twarz wykrzywiał uśmiech.

– Nie wygląda za dobrze.

– I w dodatku cholernie śmierdzi. Obmyj go.

Do mosiężnego kranu w ścianie podłączony był szlauch. Russo odkręcił kran i puścił na Blake’a strumień wody. Była lodowato zimna i Amerykaninowi natychmiast zaparło dech w piersi. Po kilku chwilach Russo zakręcił kran i rzucił mu koc na ramiona.

– Szef chce się z tobą widzieć, więc zachowuj się grzecznie.

– Będzie grzeczny, bez dwóch zdań – stwierdził Falcone. – Dokładnie tak jak jego urocza żonka w Brooklynie.

Blake owinął się kocem i podniósł wzrok.

– Ty to zrobiłeś?

– Człowieku, to tylko praca.

– Zabiję cię za to.

– Nie bądź głupi. Tak się składa, że to ty żyjesz na kredyt. Chodźmy, nie każmy szefowi czekać.

Wspięli się po kamiennych schodach i w końcu stanęli przed okutymi żelazem, czarnymi dębowymi drzwiami. Russo otworzył je i Falcone wepchnął Blake’a do dużej komnaty. Po lewej stronie widać było schody, na kamiennym palenisku płonęły polana. Całe wnętrze miało w sobie coś nierealnego, jakby stanowiło dekorację do kiepskiego filmu.

– Gdzie się podział Dracula? – zapytał Blake.

Russo zmarszczył czoło.

– Dracula? O co ci chodzi?

– Nieważne.

Przy kominku siedziało dwóch mężczyzn, Rossi i Cameci. Blake oglądał wcześniej ich fotografie na ekranie komputera: kolejni żołnierze rodziny Solazzo.

Falcone pchnął go do przodu.

– Hej, pojąłem aluzję, człowieku. Najlepszy był Christopher Lee. Uwielbiałem te filmy Hammera.

Russo otworzył kolejne dębowe drzwi. Za nimi była kolejna komnata z wysoko sklepionym sufitem, płonącymi świecami i jeszcze jednym kominkiem z grubo ciosanych kamieni. Za wielkim biurkiem siedział skryty w cieniu mężczyzna.

– Wprowadźcie pana Johnsona do środka. Blisko kominka. Musi mu być zimno – powiedział.

Falcone zaprowadził Blake’a do kominka i podsunął mu krzesło.

– Siadaj.

– Chyba nie pogardzi pan brandy? – zapytał mężczyzna.

Blake usiadł, a Russo podszedł do stojącego z boku stolika, nalał brandy z karafki i przyniósł mu kieliszek. Alkohol palił w przełyku i Amerykanin zakaszlał.

– Teraz daj mu papierosa, Aldo. Podobnie jak my wszyscy, pan Johnson próbuje rzucić palenie, ale życie jest krótkie, sztuka długa, a eksperymenty niebezpieczne. Chyba jest na to odpowiednie określenie po łacinie, ale nie mogę go sobie przypomnieć…

– Nie wbili tego panu do głowy na wydziale prawa w Harvardzie? – zapytał Blake.

Wziął papierosa, Falcone podał mu ogień.

– Tak się składa, że nie – odparł mężczyzna. – Ale bystry z pana człowiek. Z pewnością zna mnie pan dobrze.

– Po co ta cała zabawa? Oczywiście, że pana znam. Jack Fox, duma rodziny Solazzo. Może pan śmiało zapalić światło.

Po krótkiej chwili zapaliła się lampa i w jej świetle ukazał się Fox: trójkątna demoniczna twarz, ciemne włosy, drwiący uśmiech. Wziął papierosa ze srebrnej papierośnicy i zapalił go.

– Aja znam pana, panie Johnson. Wrócił pan z Wietnamu z piersią obwieszoną medalami, wstąpił do FBI i ocalił życie prezydentowi Jacke’owi Cazaletowi, kiedy był jeszcze senatorem. Zastrzelił pan dwóch łajdaków i sam oberwał kulką. Teraz rządzi pan w Piwnicy Białego Domu, dowodząc podlegającym wyłącznie prezydentowi oddziałem do specjalnych poruczeń. Niestety jednak – Fox przerwał i wypuścił z ust dym – nie sądzę, żeby Cazalet mógł teraz pana uratować.

Blake strzelił palcami na Falconego.

– Jeszcze jedną brandy… Jest takie stare sycylijskie przysłowie, które powinno trafić panu do przekonania. Pańska matka pochodzi przecież z Sycylii. „Kiedy niecnie zgrzeszyłeś, czeka na ciebie diabeł”.

Fox roześmiał się.

– Czy ten diabeł to ma być pan, czy Sean Dillon?

– Wedle życzenia. Ale niech Bóg ma pana w opiece, jeśli to będzie Dillon.

Fox pochylił się do przodu.

– Pozwól, że coś ci powiem, Johnson. Mam nadzieję, że to będzie Dillon. Czekałem bardzo długo, żeby posłać mu kulkę w łeb. Tobie zresztą też.

– Zabiłeś moją żonę – stwierdził Blake.

– Twoją byłą żonę – uściślił Fox. – Osobiście nic do niej nie miałem. Wtykała po prostu nos w nie swoje sprawy. Szkoda, że nie potrafisz tego zrozumieć. Przysporzyłeś mi wielu zmartwień. Teraz będziesz musiał za to zapłacić. Mam nadzieję, że Dillon jest dość głupi, żeby tu przyjechać – dodał z uśmiechem. – Wtedy będę miał w garści was obu.

– Albo my będziemy mieli ciebie.

– Zabierzcie go z powrotem – polecił Fox.

Światło zgasło i Russo uderzył Blake’a w brzuch. Kiedy zgiął się w pół, złapali go pod ramiona i powlekli za sobą.

NOWY JORK

2

Na Manhattanie był mokry marcowy wieczór. Gdy lincoln podjechał pod Trump Tower, śnieg dawno już przestał padać, ale zastąpił go ulewny deszcz. Jack Fox siedział z tyłu, Russo za kierownicą, Falcone obok niego. Stanęli przy krawężniku i Falcone wysiadł, trzymając w ręku parasol.

– Macie dwie godziny wolnego – oznajmił Fox, po czym wyjął z kieszeni studolarowy banknot. – Idźcie coś zjeść. Wezwę was przez komórkę, kiedy będziecie potrzebni.

– Tak jest. – Falcone odprowadził go z parasolem do wejścia do budynku. – Proszę przekazać wyrazy szacunku Donowi.

Fox poklepał go ramieniu.

– Don Solazzo wie, że jesteś wobec niego lojalny, Aldo – powiedział i zniknął w środku.

Pokojówka, która wpuściła go do apartamentu na najwyższym piętrze, była typową Włoszką, ubraną w skromną czarną suknię. Nie mówiąc ani słowa, wprowadziła go do ogromnego salonu, z którego roztaczał się niewiarygodny widok na Manhattan. Jego wuj siedział przy kominku, czytając magazyn „Truth”. Don Marco Solazzo miał siedemdziesiąt pięć lat i wydatny brzuch, skryty pod luźno leżącym lnianym garniturem. W spokojnej twarzy tkwiły pozbawione wyrazu oczy. Obok, na podłodze, leżała laska z gałką z kości słoniowej.

– Cześć, Jack. Wejdź.

Jego siostrzeniec dał krok do przodu i pocałował go w oba policzki.

– Dobrze wyglądasz, wuju.

– Ty też. – Don podał mu magazyn. – Czytam właśnie artykuł o tobie. Ładnie się prezentujesz, Jack. Bardzo elegancko. Garnitury z Savile Row. Uśmiech od ucha do ucha. Piszą, jakim byłeś bohaterem, o odznaczeniach, które dostałeś za wojnę w Zatoce. Wszystko to bardzo mnie cieszy, ale potem będą chyba musieli wspomnieć o drugiej stronie medalu. O tym, że chociaż nazywasz się Fox, twoją matką była Maria Solazzo, siostra Don Marca Solazzo, niech spoczywa w pokoju razem z twoim ojcem. To nie jest dobre.

Fox machnął ręką.

– To zwykłe banały. W końcu wszyscy wiedzą, że jestem z tobą spokrewniony. Nie mieści im się tylko w głowie, że mógłbym nie przestrzegać prawa.

– Tak uważasz? Myślisz, że tej reporterce, tej Katherine Johnson, zależy na „zwykłych banałach”? Nie łudź się. Ona wie, kim jesteśmy, mimo że prowadzimy interesy na Wall Street. Angażujemy się w nieruchomości, finanse, produkcję przemysłową, ale jesteśmy w dalszym ciągu mafią, i to daje nam siłę. Ta strona naszej działalności nie jest przeznaczona dla ludzi takich jak ona. Tak, ona za czymś węszy, a ty… Dobry z ciebie chłopak, Jack, świetnie sobie radzisz, ale ja nie jestem głupcem. Wiem, że oprócz rodzinnych interesów masz tę gorzelnię w Brooklynie, gdzie pędzisz tanią whisky dla klubów.

– Ależ, wuju…

Don machnął ręką.

– Rozumiem, że młody człowiek chce sobie dorobić na boku, jednak czasem robisz się chciwy. Nie ma niczego, o czym bym nie wiedział. Na przykład o twoich konszachtach z IRA i tym podziemnym bunkrze, gdzie przechowują broń, której nie oddali władzom. Broń, którą im dostarczyłeś. O twoich podróżach do Londynu, do Colosseum…

– To nasze flagowe kasyno, wuju.

– Oczywiście, ale jeżdżąc tam, organizujesz włamania wspólnie z naszymi londyńskimi znajomymi. W zeszłym miesiącu zgarnąłeś ponad milion funtów z opancerzonej furgonetki – stwierdził Don i uciszył siostrzeńca skinieniem dłoni. – Nie irytuj mnie, próbując zaprzeczać.

– Wuju…

– Po prostu pamiętaj, co jest naszym głównym celem. W Ameryce rynek narkotyków jest w zastoju. Trzeba rozwijać go w Rosji i krajach wschodniej Europy. Tam są prawdziwe pieniądze. Prostytucję zostaw Rosjanom i naszym chińskim przyjaciołom. Pobieraj tylko procent.

– Jak każesz, wuju.

– Inne rzeczy też są w porządku, Jack, ale w przyszłości nie rób nic za moimi plecami.

– Tak, wuju.

– A co się tyczy tej reporterki, tej Johnson… Poszedłeś z nią do łóżka? Chcę znać prawdę.

Fox zawahał się.

– To nie jest to, co myślisz.

– Więc co? Dlaczego tak jej zależy, żebyś dobrze wypadł? Ona czegoś chce, mówię ci, coś knuje. Ten artykuł nie jest taki zły, ale co będzie potem? – Don potrząsnął głową. – Wzięła cię pod włos, Jack, a ty dałeś się nabrać. Dowiedz się lepiej, czego ta dziewczyna naprawdę chce.

– Co mi radzisz, wuju?

– Sprawdź jej mieszkanie. Zobacz, co tam znajdziesz. – Don Marco sięgnął po dzbanek. – Napij się martini, a potem coś zjemy.

Terry Mount nie rzucał się w oczy: drobny i chudy, mógł uchodzić za zwykłego dostawcę pizzy. W rzeczywistości był uzdolnionym włamywaczem i przechwalał się, że nie ma zanika, którego nie potrafiłby otworzyć. Siedział tylko raz, jako małolat. Jego nierzucająca się w oczy powierzchowność nieraz ratowała mu skórę.

Łatwy skok sprzed dwóch nocy przyniósł mu na czysto piętnaście tysięcy dolarów, które odebrał przed godziną od pasera, nic dziwnego zatem, że dopisywał mu humor. Popijał właśnie przyrządzoną przez barmana whisky z sokiem cytrynowym, gdy czyjaś ciężka dłoń oparła się o jego ramię.

Odwrócił się i żołądek podszedł mu do gardła.

– Świetnie wyglądasz, Terry – stwierdził z uśmiechem Falcone.

Obok o bar oparł się Russo. Terry wziął głęboki oddech.

– Chcesz czegoś, Aldo?

– Ja nie. To rodzina Solazzo chce, żebyś oddał im przysługę. Ale ty przecież nigdy nie odmówiłbyś Donowi, prawda, Terry?

– Oczywiście, że nie – wymamrotał Terry, po czym sięgnął po whisky i wypił ją jednym haustem.

– Tyle że w tym akurat przypadku oddasz przysługę Jackowi Foxowi.

Słysząc to, Terry o mało nie załatwił się w spodnie.

– Zrobię wszystko, co w mojej mocy – odparł.

– To się rozumie samo przez się. – Falcone poklepał go po policzku. – Daj mu jeszcze jedną szklaneczkę – powiedział do wyraźnie zaniepokojonego barmana. – Będzie mu potrzebna.

– Słuchajcie, nie chcę tutaj żadnych problemów. – zaczął barman.

Russo pochylił się nad barem. W jego głęboko osadzonych w brzydkiej twarzy oczach czaiła się groźba.

– Nalej mu pierdolonego drinka i zamknij się, jasne? – powiedział i mężczyzna szybko zrobił trzęsącymi się rękoma, co mu kazano.

Jack Fox siedział w salonie na drugim piętrze swojego domu przy Park Avenue, jedząc lekki lunch składający się z szampana i sandwiczy z wędzonym łososiem. Wbijał właśnie zęby w kolejną kanapkę, gdy Falcone wprowadził Terry’ego Mounta.

– Masz zatroskaną minę, Terry – stwierdził Fox. – Co się stało?

Falcone wyjął z kieszeni plik pieniędzy.

– A to co? Wygrałeś na loterii, Aldo? – zapytał Jack.

– Nie, signore, ale Terry chyba wygrał. Mam tutaj piętnaście kawałków.

Fox skinął głową, wskazując wiaderko z szampanem, i Falcone nalał mu kolejny kieliszek.

– Widzę, że znowu byłeś niegrzeczny, Terry.

– Próbuję po prostu związać koniec z końcem, panie Fox.

– To się świetnie składa – uśmiechnął się Fox. – Możesz zarobić dwa patole.

Terry przewrócił oczyma.

– I co mam za to zrobić?

– To, co najlepiej potrafisz. – Fox przesunął w jego stronę kartkę, która leżała na stole. – Katherine Johnson. Barrow Street dziesięć. Na samym końcu Greenwich Village. Wejdziesz tam dzisiaj po południu.

– Ale to nie zostawia mi czasu na przygotowania.

– Do czego chcesz się przygotowywać? – spytał chłodnym tonem Fox. – To mały domek. Właścicielki nie będzie. Chełpiłeś się, że potrafisz się wszędzie włamać.

Terry oblizał wargi.

– Co mam zrobić?

– Facetka jest dziennikarką, więc znajdziesz tam prawdopodobnie komputer, magnetowid, tego rodzaju rzeczy. Przynieś wszystkie dyskietki, jakie znajdziesz. I kasety wideo z jej półki w gabinecie.

– Ludzie mają na ogół dużo kaset wideo – zauważył Terry. – Czy mam zabrać wszystkie?

– Nie bądź głupi, Terry – odparł cierpliwie Fox. – Nie potrzebuję Brudnego Harry’ego aniRio Bravo. Po prostu rusz głową. Chłopcy zawiozą cię tam, zaczekają na ulicy i przywiozą cię z powrotem. O piątej chcę mieć tutaj wszystko, co znajdziesz. Jestem pewien, że się na tobie nie zawiodę.

Zanim Terry zdążył się rozejrzeć po salonie, Falcone wypchnął go na zewnątrz.

Na Barrow Street Terry pojawił się w lotniczej kurtce z napisem Smith Electronics na plecach. Po trzech dzwonkach nie zawracał sobie głowy frontowymi drzwiami, ale poszukał piwnicy. Drzwi na dole zaopatrzone były w dwie zasuwy, które nie sprawiły mu większych problemów.

Znalazł się w małej pralni i wbiegł z niej po schodach do holu wejściowego. Można było stamtąd wejść do saloniku, jadalni i kuchni, jednak Terry wspiął się jeszcze wyżej, na pierwsze piętro. W ciszy słychać było tylko tykanie ściennego zegara w holu. Pierwsze drzwi, które otworzył, prowadziły do gabinetu. Zobaczył zastawione książkami i kasetami wideo półki, komputer oraz dwukasetowy magnetofon. Włączył wszystkie urządzenia, wyciągnął z nich taśmy oraz dyskietki i wrzucił je do torby, którą miał na lewym ramieniu. Kiedy otworzył szuflady szafek, znalazł kolejne dyskietki i kasety, które również zabrał.

Potem zobaczył rzędy filmów nagranych na wideo i szkoleniowych taśm. Przejechał ręką po półkach i zrzucił je wszystkie na podłogę.

W porządku, pomyślał. Zrobił to, czego chciał od niego Fox. Czas się stąd zmywać. Na stoliku przy ścianie stało kilka butelek i kieliszki. Terry nalał sobie trochę bourbona i wypił, po czym wyszedł tą samą drogą, którą wszedł, zamknął za sobą drzwi piwnicy i wrócił do Falconego i Russa.

Fox czekał na niego z niecierpliwością. Wziął dyskietki i kasety, które dostarczył mu Terry, i posłał znaczące spojrzenie Russowi.

– Zaopiekuj się nim. Ale ty zostań – dodał, zwracając się do Falconego. – To może okazać się przykre.

– W takim razie będzie przykre dla nas obu, signore.

Fox zaczął sprawdzać dyskietki. Zawierały w większości robocze notatki, listy oraz rachunki, więc szybko dał sobie z nimi spokój. Ale przesłuchując taśmy, które Mount wyjął z magnetofonu, już przy drugiej trafił w dziesiątkę.

Z początku usłyszał niewinną rozmowę o rodzinnych interesach i innych sprawach. Kobieta miała przyjemny, zmysłowy głos, a mężczyzna…

– Jezus Maria, signore - mruknął Falcone. – Przecież to pan.

W tle słychać było odgłosy restauracji i cichą muzykę.

– Nagrywała nas – powiedział Fox.

Nagle tło się zmieniło. Kobieta najwyraźniej nagrywała swoje spostrzeżenia.

– „Nie ma wątpliwości, że choć Jack Fox chce uchodzić za wojennego bohatera i szanowanego biznesmena z Wall Street, w rzeczywistości jest wschodzącą gwiazdą rodziny Solazzo i odnowionej mafii. Uśpię jego czujność pierwszym artykułem w »Truth«, a potem uderzę prosto między oczy. Być może nawet uda mi się nakręcić specjalny program dla Truth Channel. Muszę po prostu zachowywać się swobodnie i bez przerwy mu kadzić. Jego próżność powinna dokonać reszty”.

Fox wyłączył magnetofon.

– A to dziwka!

– Na to wygląda, signore. Co powinniśmy zrobić?

Fox wstał, podszedł do kredensu i nalał sobie szklankę szkockiej.

– Chyba wiesz, stary przyjacielu – powiedział, po czym podszedł do telefonu i wystukał numer. – Poproszę Katherine Johnson. Cześć, Kate. Tu Jack Fox. Czy mogę zaprosić cię dziś na kolację? Zastanawiałem się nad twoim artykułem i pomyślałem sobie, że są jeszcze inne rzeczy, które mogłyby cię zaciekawić. Jesteś zainteresowana? Wspaniale. W takim razie możesz nie wracać do domu. Poślę po ciebie samochód. Podjedziecie po mnie na Park Avenue. Kupiliśmy właśnie nową restaurację w Brooklynie i chciałbym ją sprawdzić. Pomożesz mi? Wspaniale! Wysyłam po ciebie Falconego.

Odkładając słuchawkę, ze zdziwieniem zorientował się, że ogarnia go autentyczny żal.

Tego samego deszczowego wieczoru, już po zmierzchu, Katherine usiadła na tylnym siedzeniu lincolna: była drobną, ładną kobietą koło czterdziestki, z ciemnymi włosami i inteligentną twarzą. Russo siedział przy kierownicy, Falcone z przodu obok niego. Podjechali pod dom przy Park Avenue i Falcone zadzwonił do Foxa z komórki.

– Jesteśmy na dole, signore - powiedział i odwrócił się do Katherine. – Szef zaraz zejdzie.

Uśmiechnęła się i wyjęła z paczki marlboro. Falcone podał jej ogień.

– Dziękuję.

– Prego, signora.

Falcone zamknął dzielącą ich szybkę i po chwili pojawił się Fox, ubrany w czarny płaszcz. Wsunął się do samochodu i cmoknął kobietę w policzek.

– Ślicznie wyglądasz, Kate.

Lincoln ruszył z miejsca.

– Ty też nie najgorzej.

Fox uśmiechnął się szeroko.

– To będzie na pewno udany wieczór.

Dokładnie w tej samej chwili Terry Mount wlał w siebie kolejną whisky z sokiem cytrynowym w barze w śródmieściu, świadom przyjemnej wypukłości, jaką siedemnaście tysięcy dolarów tworzyło w prawej kieszeni na jego piersi. Wyszedł z baru, postawił kołnierz dla ochrony przed deszczem i nagle zorientował się, że ktoś za nim idzie. Chwilę później jego ubranie przebiła igła.

– Skręć w tę alejkę – odezwał się czyjś głos.

Mount wykonał polecenie i został przygwożdżony do muru, a potem go przeszukano.

– Siedemnaście kawałków! Nieźle ci poszło.

– Kim jesteś?

– Wielkim czarnym skurwysynem o imieniu Henry. Na pewno nie chciałbyś mnie spotkać pod prysznicem na Rikers Island.

– Zrobiłem tylko to, co mi kazano – wymamrotał przerażony Terry.

– To oznacza, że za dużo wiesz. Pozdrowienia od rodziny Solazzo.

Nóż przebił mostek i odnalazł serce. Terry Mount osunął się na ziemię.

Marcowy zmierzch zapada wcześnie i było już ciemno, kiedy lincoln skręcił w prawo z Columbia Street i zatrzymał się przy nabrzeżu, przy którym przycumowanych było kilka statków. Russo zgasił silnik.

– Co się dzieje? – zapytała nagle zaniepokojona Katherine Johnson. – Gdzie jesteśmy, Jack?

– To już koniec zabawy, signora. Wzięłaś mnie chyba za durnia.

Katherine uśmiechnęła się.

– Daj spokój, Jack.

– To ty daj sobie spokój. Kazałem przeszukać twój dom. Znalazłem kasetę z nagraniem naszej rozmowy. Ja sam nie powiedziałem nic ciekawego, za to ty okazałaś się bardzo rozmowna. „Zachowywać się swobodnie i bez przerwy mu kadzić?” Nie powinnaś mi tego robić.

– Na litość boską, Jack, musisz mnie wysłuchać.

– Nie, dość już mam słuchania. I gadania.

Z tyłu podjechała limuzyna i Fox wysiadł.

– Zrób to porządnie, Aldo – powiedział do Falconego.

– Według rozkazu, signore.

Fox wsiadł do drugiej limuzyny i odjechał.

Katherine próbowała otworzyć drzwi, lecz Russo powstrzymał ją, podnosząc w górę swoją wielką pięść.

– Zostaw ją! – zawołał Falcone. – Nie chcę żadnych sińców.

Złapał Katherine za kark i zmusił do uklęknięcia na podłodze. Jej spódnica powędrowała do góry.

– Załatwimy to raz-dwa – powiedział, mocno trzymając wyrywającą się dziennikarkę.

Russo wyciągnął z kieszeni pojemnik i wyjął z niego strzykawkę.

– Na pewno ci się spodoba, mała. Najlepsza heroina na rynku. – Wbił jej igłę w lewe udo, a potem jeszcze raz, w prawy pośladek. – Proszę bardzo.

Katherine krzyknęła i osunęła się na siedzenie.

Russo poklepał ją po pośladku.

– Całkiem niezła laska – stwierdził. – Może mógłbym z nią trochę pobaraszkować…

Zaczął rozpinać rozporek, ale Falcone odepchnął go na bok.

– Ty głupi sukinsynu! Chcesz wszystko popsuć? Chodź, pomóż mi. Mamrocząc coś pod nosem, Russo złapał Katherine za stopy, Falcone wziął ją pod ramiona i razem ponieśli ciało na skraj pirsu.

– Trzy, cztery… – odliczył Falcone i Katherine wylądowała w wodzie.

– Chodźmy się czegoś napić – zaproponował.

Wrócili do lincolna i po chwili już ich nie było.

Żaden z nich nie zauważył torebki Katherine, która wypadła z samochodu i leżała teraz przy stojącej na nabrzeżu skrzyni.

Nazajutrz o szóstej rano w okna starego komisariatu przy East River siekł deszcz. Harry Parker, którego przed godziną wyrwano z ciepłego łóżka, pił kawę z automatu. Kiedy do gabinetu weszła sierżant detektyw Helen Abruzzi, podniósł wzrok znad filiżanki.

– Cienka lura – poinformował ją. – Przypomina mi, dlaczego przerzuciłem się na herbatę. Co tam mamy?

– Dziewczyna nazywa się Charlene Wilson. Pracowała w barze ze striptizem niedaleko stąd.

– I dorabiała na boku?

– Niestety.

– Co się stało?

– Niejaki Paul Moody zabrał ją do domu. Kiedy do nas trafiła, była zgwałcona przez usta i podduszona. Facet związał jej nadgarstki.

Parker zmarszczył czoło.

– To przypomina te dwa morderstwa w Battery Park.

– To samo przyszło mi na myśl, kapitanie, i dlatego po pana zadzwoniłam. Charlene ocalała, bo facet schlał się i zasnął, a jej udało się oswobodzić ręce.

Parker pokiwał głową.

– Daj mi znać, kiedy wszystko będzie gotowe do konfrontacji.

Helen wyszła, a Parker podszedł do zalanego deszczem okna i wyjął paczkę marlboro. Dawno już przestał udawać, że próbuje zerwać z nałogiem. Zapalił papierosa i utkwił posępny wzrok w rzece: wielki czarny mężczyzna, który wychował się w Harlemie, skończył wydział prawa na Harvardzie, a potem zdecydował się pracować w policji, zamiast w kancelarii prawniczej. Osobiście nie miał nic przeciwko siedemdziesięciogodzinnemu tygodniowi pracy, ale jego żonie wcale się to nie podobało i dlatego się z nim rozwiodła.

Od trzech lat był szefem specjalnego wydziału zabójstw mieszczącego się w podziemiach gmachu przy Police Plaza. Zajmowanie się morderstwami wprawiało go czasami w depresję. Kiedy człowiek zbliża się do pięćdziesiątki, zaczyna się zastanawiać, czy przypadkiem nie powinien zająć się czymś innym. Ciekawe, czy Blake Johnson mówił serio, wspominając, że być może znalazłoby się dla niego miejsce w tej jego komórce wywiadowczej w Waszyngtonie?

Drzwi otworzyły się.

– Kurtyna w górę! – zawołała Helen Abruzzi.

Dziewczyna siedząca w pokoju, w którym odbywała się konfrontacja, była w fatalnym stanie: miała zarzucony na ramiona koc, spuchniętą twarz, podbite oko i siniaki na szyi. Helen stanęła za nią i położyła jej rękę na ramieniu, kiedy Parker czytał akta. Skończywszy, skinął głową i nacisnął przycisk. W pokoju zabłysło jasne światło i po drugiej stronie szyby pojawiło się pięciu mężczyzn. Dziewczyna krzyknęła.

– Numer trzeci. To on – powiedziała i wybuchnęła płaczem.

Współczucie nie przychodzi łatwo o szóstej nad ranem, ale Parker przemógł się i objął ją ramieniem.

– Wiem, że jest ci ciężko, ale to jedno mogę ci obiecać: załatwię go na cacy. – Ścisnął jej ramię i dał znak Helen. – Zabierz ją i każ wprowadzić tego sukinsyna.

Przez chwilę stał przy oknie, patrząc na rzekę. W końcu drzwi się otworzyły i pojawiła się z powrotem Helen Abruzzi, a w ślad za nią dwaj funkcjonariusze, którzy wprowadzili skutego kajdankami Paula Moody’ego.

– Kim pan jest, do diabła? – zapytał Moody.

– Kapitan Harry Parker. Sierżant Abruzzi postawiła ci całkiem długą listę zarzutów, Moody. Na początek gwałt dokonany ze szczególnym okrucieństwem.

– Dziwka sama tego chciała. To sadomasochistka, lubi takie rzeczy. Człowieku, sam byłem zszokowany.

– Nie wątpię, że byłeś. Aha, zapomniałem wspomnieć, że mamy tu do czynienia z gwałtem na osobie nieletniej.

Na chwilę zapadła cisza.

– Nieletniej? – zdziwił się Moody.

– Sierżant Abruzzi ci nie powiedziała? Ta dziewczyna, Charlene Wilson, dwa tygodnie temu skończyła piętnaście lat.

Moody pobladł.

– Człowieku, nic o tym nie wiedziałem.

– Teraz już wiesz – stwierdziła Helen.

– Jest jeszcze jedno… – powiedział Parker. – W ciągu trzech ostatnich miesięcy w Battery Park doszło do dwóch zabójstw, dokonanych w preferowany przez ciebie sposób, Moody. Młode dziewczęta były wiązane, gwałcone i bite.

– Nie uda się wam mnie w to wrobić.

– Wcale nie musimy. Pobraliśmy od Charlene Wilson całkiem niezłe próbki DNA. Mamy również DNA zabójcy z Battery Park. Założę się o moją emeryturę, że będą pasować – oświadczył Parker.

– Pierdolę cię, czarnuchu – warknął Moody i rzucił się na niego. Dwaj funkcjonariusze musieli go obezwładnić.

– Powinieneś oszczędzać siły, Paul – mruknął Parker. – Będziesz ich potrzebował, żeby przetrwać jakoś czterdzieści lat za kratkami. – Dał znak dwóm gliniarzom. – Zabierzcie stąd tę kupę gnoju.

Kiedy za Moodym zamknęły się drzwi, obrócił się ponownie do okna.

– To zły człowiek, kapitanie – stwierdziła Helen.

– Oni wszyscy są źli, pani sierżant. – Parker odwrócił się. – Muszę łyknąć świeżego powietrza. Przeszedłbym się trochę, gdyby znalazła mi pani jakiś parasol. Później wrócę, żeby podpisać papiery.

– W porządku, kapitanie.

Parker uśmiechnął się i jego rysy nagłe złagodniały.

– Zauważyłem, że dobrze pani sobie tutaj radzi. Jeśli zależy pani na pracy przy Police Plaza, być może zwolni się tam wkrótce posada inspektora. Zasługuje pani na nią. Nie mogę niczego obiecać, ale może coś da się zrobić.

- Dziękuję, kapitanie.

– Doskonale. Zobaczymy się później. Na razie niech pani zadzwoni do dyżurnego i zorganizuje mi ten parasol.

Na nabrzeżu lało jak z cebra. Parker pożyczył policyjny płaszcz przeciwdeszczowy z kapturem i trzymał w ręku parasol, który znalazła dla niego Abruzzi. Deszcz dobrze na niego działał, rozjaśniał mu w głowie. Zapalając kolejnego papierosa, zobaczył starszego mężczyznę, który biegł spanikowany w jego stronę.

– Co jest? O co chodzi? – zapytał, podnosząc rękę.

– Szukam policji!

– Już ją pan znalazł. Co się stało?

– Nazywam się Richardson. Jestem nocnym stróżem w starym magazynie Darmera. Skończyłem właśnie zmianę i podszedłem do skraju nabrzeża, żeby wyrzucić niedopałek i… tam w wodzie jest kobieta!

– W porządku, niech pan mi pokaże – powiedział Parker, popychając mężczyznę do przodu.

Katherine Johnson unosiła się na głębokości dwóch stóp pod powierzchnią ciemnozielonej wody. Jej ręce przylegały do boków, nogi były rozsunięte, a oczy spoglądały w wieczność. Na jej twarzy malowało się zdumienie.

Harry Parker wyjął komórkę i zadzwonił na komisariat.

– Tu kapitan Parker. Jakieś trzysta jardów od was mam tu w wodzie zwłoki nieznanej kobiety. Przyślijcie ambulans i wsparcie. – Stał przez chwilę z komórką w ręku, po czym podał ją Richardsonowi i zdjął płaszcz. – Niech pan to potrzyma.

Zszedł na dół po kamiennych schodkach i, znalazłszy się po pas w wodze, sięgnął po ciało. Była to głupota, ponieważ wyłowieniem zwłok powinna zająć się ekipa dochodzeniowa, lecz czuł, że po prostu nie może tego tak zostawić. Ku własnemu zdziwieniu potraktował tę sprawę bardzo osobiście.

Kiedy woda sięgnęła mu do piersi, przyciągnął kobietę i podniósł ją w górę. Na górze zatrzymały się z piskiem opon samochody ekipy dochodzeniowej.

Wrócił do domu, przebrał się, zjadł w kawiarni na rogu śniadanie składające się z jajek na bekonie i filiżanki herbaty, a potem pojechał do biura. Nie dawała mu jednak spokoju twarz wyłowionej kobiety, jej oczy. Zadzwonił do sierżant Abruzzi.

– Co się dzieje z ciałem kobiety, którą znalazłem w wodzie?

– Jest w kostnicy. Sprowadzili już głównego patologa. Z tego co wiem, jeszcze dziś rano przeprowadzi sekcję.

– Powiedz mu, że do niego wpadnę.

Kiedy Harry Parker przybył do biura głównego patologa, doktor George Romano jadł właśnie kanapkę i popijał kawę.

– Harry, mój drogi, co cię tu sprowadza?

– Chodzi mi o tę kobietę. To ja wyłowiłem ją z rzeki.

– Masz osobisty stosunek do tej sprawy?

– Coś w tym rodzaju.

– Zaraz skończę sekcję. Zrobiłem sobie właśnie małą przerwę. Co chcesz wiedzieć? Czy sama wpadła, czy ktoś ją popchnął?

– Właśnie.

– Dobrze, Harry – odparł patolog. – Chodź ze mną, bo coś mi tu śmierdzi.

Dopił kawę i wyszli na korytarz.

W prosektorium czekało na nich dwóch odpowiednio ubranych laborantów. Romano podniósł ręce i jeden z nich pomógł mu założyć fartuch.

– Należy do ciebie, Harry – mruknął, myjąc ręce.

Katherine Johnson leżała naga na pochyłym stalowym stole, głowę miała opartą o drewniany blok. Z bladą skórą kontrastowało ostro nacięcie w kształcie litery Y na jej korpusie. Romano znowu podniósł ręce i drugi z laborantów naciągnął na nie rękawiczki. Obok stał wózek z instrumentami, na obrotowym ramieniu zamontowana była kamera.

– Wtorek, drugiego marca – powiedział Romano. – Przystępujemy do dalszego ciągu sekcji Katherine Johnson, zamieszkałej na Barrow Street w Greenwich Village.

– Co to ma znaczyć? – przerwał mu Parker.

– Nic nie wiedziałeś? – Romano zrobił zdziwioną minę. – Ten facet, który zobaczył ją w wodzie, Richardson, kręcił się jeszcze jakiś czas w pobliżu i odnalazł torebkę. Musiała ją upuścić, kiedy podchodziła do pirsu. W środku były dokumenty, więc mogliśmy ją zidentyfikować.

– W porządku. Ale dlaczego twierdzisz, że coś tu śmierdzi?

– To elegancka kobieta, dobrze odżywiona, w znakomitej kondycji fizycznej, mniej więcej czterdziestoletnia.

– I co z tego?

– Śmierć nastąpiła w wyniku potężnego przedawkowania heroiny. Wystarczyłoby, żeby ją zabić dwa razy. Coś tu nie pasuje. Ktoś taki jak ona, w tak dobrej formie? Poza tym na tym etapie ćpania musiałaby mieć pokłute całe ciało. A ona ma tylko dwa nakłucia, i to zupełnie niedawne. Jedno na lewym udzie, drugie na prawym pośladku. I co robiła w rzece?

– Niechcący przedawkowała i wpadła do wody?

– Może. Ale ja osobiście w to wątpię. Powiedziałem już, że nie wygląda mi na narkomankę. Jest coś jeszcze… W torebce miała ubezpieczenie medyczne, więc sprawdziłem je. Jest leworęczna.

– I co z tego?

– Harry, raczej nie wyobrażam sobie leworęcznej osoby, która robi sobie zastrzyk w prawy pośladek. To możliwe, ale mało prawdopodobne.

Sięgnął po piłę wibracyjną De Souttera.

– Więc twierdzisz, że ktoś ją załatwił? – zapytał Parker.

– Podobnie jak ty, Harry, od dawna pracuję w tej branży. Takie rzeczy się po prostu czuje. Owszem, uważam, że ktoś ją zabił.

– To znaczy, że mam na biurku sprawę o morderstwo.

– Zgadza się. Teraz mam zamiar rozciąć czaszkę, więc jeżeli nie bawią cię takie rzeczy, lepiej wyjdź.

– Świetna rada. Chyba z niej skorzystam – mruknął Harry Parker i opuścił prosektorium.

Kiedy wszedł do gabinetu Helen Abruzzi, sierżant pracowała przy swoim biurku.

– Słyszałem, że ustaliliście tożsamość naszej NN – powiedział. – Mogę zerknąć?

– Interesująca kobieta. Była reporterką magazynu „Truth”, nazywała się Katherine Johnson. Zrobiłam wydruk wszystkich danych. Rozwiedziona, bezdzietna. Jej były mąż nazywa się Blake Johnson i pracuje w FBI.

Parkerowi zrobiło się sucho w ustach.

– Blake Johnson?

– Zgadza się. Zna go pan?

– Pracowaliśmy razem. Ale odszedł już z FBI. Pracuje teraz bezpośrednio dla prezydenta.

– Jezu! To będzie gorąca sprawa.

– Najgorętsza, jaką można sobie wyobrazić. Ani pary z gęby, pani sierżant.

– Oczywiście.

– Nie ma pani przypadkiem czegoś na wzmocnienie?

Abruzzi zawahała się, a potem wyjęła z szuflady biurka butelkę irlandzkiej whiskey.

– Do celów medycznych – wyjaśniła.

– Czasami rzeczywiście tego potrzebujemy. Od tej chwili pracuje pani dla mnie. Załatwię to z pani zwierzchnikiem. Przede wszystkim chcę, żeby pani zadzwoniła do Białego Domu i poprosiła do telefonu niejaką Alice Quarmby. Zanotowała pani? To asystentka Johnsona. Muszę z nią porozmawiać.

Odwrócił się do okna i pociągnął łyk z butelki. Abruzzi połączyła się z Białym Domem i po chwili oddała mu słuchawkę.

– Alice? Tu Harry Parker. Czy jest tam Blake?

– Jest w tej chwili u prezydenta.

– Niech to szlag…

– Czy to coś ważnego? – zapytała po krótkim wahaniu asystentka Johnsona i wtedy jej powiedział.

W Gabinecie Owalnym prezydent Jake Cazalet przeglądał wspólnie z Blakiem Johnsonem najświeższe raporty na temat sytuacji w Irlandii. Przy drzwiach stał ulubiony ochroniarz prezydenta, weteran wojny w Zatoce, Clancy Smith. Zadzwonił telefon i Cazalet podniósł słuchawkę.

– Mówi Alice Quarmby, panie prezydencie.

– Cześć, Alice. Chcesz mówić z Blakiem?

– Nie, panie prezydencie, chcę mówić z panem.

Cazalet wyprostował się, poznając po tonie jej głosu, że stało się coś złego.

– Mów, Alice.

Kiedy po minucie odłożył słuchawkę, na jego twarzy malował się autentyczny ból, ponieważ chodziło o człowieka, do którego żywił wyjątkowo ciepłe uczucia, człowieka, który uratował życie jemu i jego ukochanej córce.

Blake siedział przed nim w samej koszuli, pochylony nad dokumentami.

– Jakaś zła wiadomość, panie prezydencie? – zapytał. – Co takiego powiedziała Alice?

Cazalet wstał, podszedł do okna i przez chwilę patrzył na deszcz. W końcu zmobilizował się i odwrócił się z powrotem do Johnsona.

– Jesteś moim prawdziwym przyjacielem, Blake, i jednym z najwspanialszych ludzi, jakich znam, a mimo to będę musiał ci teraz sprawić straszliwy ból. Tak czy owak, chwała Bogu, że usłyszysz to ode mnie, a nie od kogoś innego.

Na twarzy Blake’a odbiła się konsternacja.

– Co się stało, panie prezydencie? – zapytał.

Cazalet przekazał mu tragiczną wiadomość.

Blake wstał z krzesła.

– Whisky, Clancy. Dużą whisky – polecił prezydent swemu ochroniarzowi.

Clancy natychmiast ruszył do kredensu i po kilku sekundach wrócił z kryształową szklanką wypełnioną do połowy bourbonem. Blake wlepił w nią oczy, a potem wypił wszystko duszkiem i odstawił szklankę na biurko.

– Przepraszam, panie prezydencie. To dla mnie szok. Chociaż wzięliśmy rozwód, zawsze byliśmy ze sobą bardzo związani i teraz… Czy mogę oddzwonić do Alice?

– Oczywiście. Skorzystaj z telefonu w przedpokoju, a potem porozmawiamy.

– Dziękuję.

Clancy otworzył drzwi i Blake wyszedł z gabinetu.

– Muszę zapalić, Clancy – stwierdził Cazalet.

Ochroniarz wyjął z kieszeni paczkę papierosów, wysunął z niej jednego i podał prezydentowi. Cazalet zapalił i mocno się zaciągnął.

– Wpadłem w nałóg w Wietnamie, podobnie jak Blake. A ty, Clancy? Zacząłeś palić podczas wojny w Zatoce?

– Owszem. Były to długie dni nudy przerywanej momentami grozy. Człowiek ma wtedy czasem ochotę się sztachnąć.

Cazalet pokiwał głową.

– Wszyscy jesteśmy starymi żołnierzami. – Westchnął. – Blake nie zasłużył sobie na to. Jeśli jest coś, co możemy dla niego zrobić, będę ci wdzięczny, Clancy.

– To dla mnie zaszczyt, panie prezydencie.

Dwadzieścia minut później Johnson pojawił się z powrotem z poszarzałą twarzą i płonącymi oczyma.

– Czy mogę ci w jakiś sposób pomóc, Blake?

– Nie, panie prezydencie… z wyjątkiem udzielenia zgody na wyjazd do Nowego Jorku.

Cazalet spojrzał na Clancy’ego Smitha.

– Zadzwoń, gdzie trzeba – polecił – i każ przygotować gulfstreama, który bezzwłocznie zabierze Blake’a do Nowego Jorku.

– Załatwione, panie prezydencie – oświadczył Clancy i wyszedł z gabinetu.

Cazalet odwrócił się do Blake’a.

– Czy wiesz, jak to się stało, przyjacielu?

– Nie, panie prezydencie – odparł Blake, zakładając marynarkę. – Ale zamierzam się tego dowiedzieć. Z pomocą Harry’ego Parkera na pewno mi się to uda. Dziękuję bardzo za okazane zrozumienie, panie prezydencie – dodał, podając mu rękę.

Cazalet uścisnął ją, a Johnson odwrócił się i wyszedł.