Wydawca: HarperCollins Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2012

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 258 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Odnaleziony skarb - Nora Roberts

Nauczycielka literatury angielskiej Kate, po śmierci ojca odkrywa, że ten praktyczny i rzeczowy człowiek przez lata szukał statku zatopionego na dnie morza. Kate udaje się na wyspę, na której spędziła kiedyś niezapomniane wakacje, by dokończyć jego dzieło. Do pomocy angażuje Kaya, nurka głębinowego, z którym przeżyła kiedyś romans. Współpraca z Kayem okaże się czymś więcej niż tylko poszukiwaniem złota…

W cyklu Gwiazdy Mitry ukazały się następujące tytuły: Odnaleziony skarb, Zaginiona gwiazda, Schwytana gwiazda, Tajemnicza gwiazda.

Opinie o ebooku Odnaleziony skarb - Nora Roberts

Fragment ebooka Odnaleziony skarb - Nora Roberts

Nora Roberts

Odnaleziony skarb

Przełożyła Katarzyna

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Edwin J. Hardesty chyba naprawdę w to wierzył. Choć nigdy nie należał do ludzi, którzy puszczają wodze fantazji czy gonią za marzeniami, to jednak w jego spokojnym, poświęconym literaturze życiu nastąpił moment, kiedy całkowicie pochłonęło go poszukiwanie skarbu. Sądząc po sporządzonych przez niego notatkach, mapach, wykresach i zgromadzonych książkach, był przekonany, że naprawdę go znalazł.

Mrok wyłożonego boazerią gabinetu rozjaśniała pojedyncza lampa. W kręgu światła na solidnym dębowym biurku widniała dłoń – wąska, szczupła, bez pretensjonalnych pierścionków i nie przesadnie wypielęgnowana. A jednak nawet bez ozdób była to zdecydowanie kobieca dłoń, którą łatwo można by sobie wyobrazić z porcelanową filiżanką albo wachlarzem z piór. Elegancka dłoń, choć jej właścicielka nie uważała się za elegancką, delikatną czy szczególnie kobiecą. Kathleen Hardesty, podobnie jak jej ojciec, całe swoje dorosłe życie poświęciła nauczaniu. Jej główną troskę stanowiły umysły jej uczniów, pogłębianie ich wiedzy i poszerzanie horyzontów. Dotyczyło to również samej Kathleen. Ojciec od dzieciństwa wpajał jej, jak ważna jest edukacja. Podkreślał wyższość wykształcenia nad wszelkimi innymi aspektami życia. Dorastaniu Kathleen towarzyszył zapach kurzu gromadzącego się na książkach oraz łagodny ton niestrudzonych nauk ojca.

Oczekiwano od niej, że będzie najlepszą uczennicą, i spełniła te oczekiwania. Spodziewano się, że pójdzie śladem ojca, wybierając zawód. W wieku dwudziestu ośmiu lat Kate właśnie kończyła pierwszy rok pracy jako profesor literatury angielskiej na Uniwersytecie Yale.

W półmroku cichego gabinetu wyglądała na nauczycielkę literatury. Jasnobrązowe włosy starannie upięła na karku licznymi szpilkami. Szylkretowe oprawki okularów kontrastowały z mlecznobiałą cerą. Wyraźnie zarysowane kości policzkowe nadawały jej twarzy pewną wyniosłość, którą przełamywały ciepłe sarnie oczy.

Żakiet Kathleen wisiał na oparciu fotela, jej bluzka sprawiała wrażenie świeżo wyprasowanej. Podwinięte mankiety odsłaniały delikatne nadgarstki i płaski szwajcarski zegarek na lewej ręce. W uszach nosiła gustowne złote kolczyki, ofiarowane jej przez ojca na dwudzieste pierwsze urodziny, jedyny tak osobisty prezent, jaki kiedykolwiek od niego dostała.

Siedem długich lat później i jeden krótki tydzień po śmierci ojca Kate siedziała przy jego biurku. W pokoju wciąż unosił się zapach jego wody kolońskiej i tytoniu do fajki, którą palił wyłącznie tutaj.

W końcu zebrała się na odwagę, żeby przejrzeć jego papiery.

Nie miała pojęcia o chorobie ojca. Hardesty, mężczyzna tuż po sześćdziesiątce, wyglądał na zdrowego i silnego. Nie wspominał córce o swoich wizytach u lekarza, badaniach, wynikach elektrokardiogramu ani małych pigułkach, które stale ze sobą nosił. Znalazła je w wewnętrznej kieszeni marynarki. Atak serca. Nie wiedziała, że jego serce było takie słabe, bo nigdy nie dzielił się z nikim swoimi problemami. Nie wiedziała o wykresach, dokumentacji ani notatkach, które trzymał w biurku, bo swoimi marzeniami też się z nikim nie dzielił.

Teraz zastanawiała się, czy w ogóle znała człowieka, który ją wychował. Matkę ledwie zachowała w pamięci, ale mama odeszła ponad dwadzieścia lat temu. A ojciec żył jeszcze przed tygodniem.

Opierając plecy o oparcie fotela, przesunęła okulary na czoło, a potem kciukiem i palcem wskazującym potarła grzbiet nosa. Próbowała na własny użytek przywołać postać ojca, oddzielona od ciemności tylko snopem światła z lampy na biurku.

Hardesty był wysokim, postawnym mężczyzną z bujną szpakowatą czupryną i spokojnym obliczem. Lubił ciemne garnitury i białe koszule. Jedyną jego słabością był manikiur, który robił co tydzień. A jednak to nie fizyczny obraz ojca sprawiał Kate największą trudność. Jako ojciec...

Nigdy nie był dla niej surowy. Nie pamiętała, by choć raz podniósł głos, zwracając się do niej, czy kiedykolwiek ją uderzył. Nie musiał tego robić, pomyślała z westchnieniem. Wystarczyło, że dał wyraz swojemu rozczarowaniu i dezaprobacie.

Był inteligentny, niestrudzony, oddany. Ale wszystkie te cechy odnosiły się do jego powołania. Jako ojciec... zastanowiła się Kate. Nigdy nie był dla niej surowy. Nic więcej nie przychodziło jej na myśl i z tego powodu zalała ją kolejna fala wyrzutów sumienia i żalu.

Nie zawiodła go, tego była pewna. Zresztą sam jej to powiedział, dokładnie tymi słowy, kiedy została przyjęta do pracy na wydział anglistyki Uniwersytetu Yale. Swoją drogą ojcu w głowie się nie mieściło, by mogła go rozczarować. Kate miała świadomość, że oczekiwał, iż za dziesięć lat zostanie szefową wydziału, chociaż nigdy o tym nie rozmawiali. Tak daleko sięgały jego marzenia dotyczące córki.

Czy w ogóle zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo go kochała? Dumając nad tym, zamknęła oczy, zmęczone godzinami odcyfrowywania charakteru pisma ojca. Czy miał świadomość, jak rozpaczliwie pragnęła go zadowolić? Gdyby choć raz oznajmił jej, że jest z niej dumny...

Nie była przy nim w tych ostatnich chwilach, o których czyta się w książkach albo ogląda na filmach. Kiedy dotarła do szpitala, ojciec już nie żył. Zabrakło czasu na słowa. Zabrakło czasu na łzy.

Teraz siedziała sama w zadbanym domu na Cape Cod. Pani do sprzątania będzie nadal przychodziła w środowe poranki, a ogrodnik w soboty, żeby skosić trawę. Jej pozostanie robota papierkowa, sortowanie, układanie, wyrzucanie.

To się da zrobić. Kate odchyliła się do tyłu na zniszczonym skórzanym fotelu ojca. To się da zrobić, ponieważ to są sprawy praktyczne. A z takimi sprawami radziła sobie bez kłopotu. Ale co z dokumentami, które właśnie znalazła? Co począć z tymi starannymi wykresami, notesami pełnymi informacji, wskazówek, historii, teorii? Ponieważ należała do osób rządzących się logiką, rozważała, czy ich porządnie nie posegregować i nie pochować do teczek.

Ale znów inna jej część, ta, dzięki której człowiek od czasu do czasu zatraca się w fantazjach, w marzeniach typu „co by było, gdyby”, ta strona Kate pozwalała jej dostrzegać w słowie pisanym nieogarnione możliwości. Papiery na biurku ojca kusiły ją i zapraszały.

On w to wierzył. Pochyliła się znowu nad papierami. On w to wierzył, w innym wypadku nie traciłby czasu na dokumentację, badania, snucie hipotez. Nie ma już możliwości przedyskutowania tego z ojcem. A jednak czyż nie mówił jej o tym w pewien sposób, między wierszami?

Skarb. Zatopiony skarb. Zupełnie jak w powieści czy hollywoodzkim filmie. Sądząc z ilości kartek i notesów na biurku, ojciec przez wiele miesięcy – a może i lat – zbierał informacje, które pomogłyby zlokalizować angielski statek, który zatonął u wybrzeży Karoliny Północnej dwieście lat temu.

Kate natychmiast zobaczyła oczami wyobraźni Edwarda Czarnobrodego, krwiożerczego pirata, w swoim czasie będącego postrachem mórz. Takie rzeczy zdarzają się w powieściach przygodowych, pomyślała. W romansach...

Wyspa Ocracoke. Wspomnienie było wyraźne, słodkie i bolesne. Kate starała się wymazać z pamięci wszystko, co działo się podczas wakacji przed czterema laty. Wszystko i wszystkich. Teraz, skoro ma podjąć rozsądną decyzję na temat przyszłości, musi przywołać tamte długie leniwe miesiące na jednej z oddalonych od świata wysp przybrzeżnych Karoliny Północnej.

Zaczęła wówczas pisać pracę doktorską. Ojciec zaskoczył ją informacją, że zaplanował spędzić lato na Ocracoke i zaprasza ją, by mu towarzyszyła. Pojechała, rzecz jasna; zabrała ze sobą małą maszynę do pisania, pudło książek, ryzy papieru. Nie spodziewała się, że plaże z białym piaskiem i wołanie mew tak ją uwiodą. Nie spodziewała się, że zakocha się tak rozpaczliwie i nieprzytomnie.

Nieprzytomnie, powtórzyła Kate, jakby w obronie własnej. Musi sobie zapisać w pamięci, że to najbardziej trafne określenie. Bowiem w jej uczuciach do Kaya Silvera nie było krztyny rozsądku.

Nawet jego imię, pomyślała, było wyjątkowe, niekonwencjonalne, efekciarskie. Pasowali do siebie jak woda i ogień. To jednak nie powstrzymało jej; tamtego ciepłego, magicznego lata straciła dla niego głowę, serce i niewinność.

Nadal widziała go przy sterze wypożyczonej przez ojca łodzi, jak płynął pod wiatr roześmiany, a jego ciemne włosy fruwały na wietrze. Wciąż pamiętała ten podniecający, uderzający do głowy stan nieważkości, kiedy nurkowali z akwalungiem w ciepłych przybrzeżnych wodach. Kate była tak zajęta tym, co się jej przydarzyło, że umknęło jej uwadze nagłe zainteresowanie ojca łodzią i nurkowaniem.

Była zbyt zaskoczona faktem, że taki mężczyzna jak Kay zainteresował się kimś takim jak ona, by dostrzec zaabsorbowanie ojca przypływami i falami. Za dużo działo się w jej życiu, aby zastanawiać się, że przecież ojciec nigdy dotąd nie łowił ryb jak inni urlopowicze.

Teraz miała już za sobą młodzieńcze urojenia. Dobrze pamiętała, jak ojciec godzinami siedział w hotelowym pokoju, pochłaniając książki, które przywiózł ze sobą. Już wtedy prowadził badania. Była przekonana, że kontynuował je podczas kolejnych wakacji, kiedy już nie chciała mu towarzyszyć. Nie miała ochoty tam wracać. Z powodu Kaya Silvera.

Kay chciał, żeby uwierzyła w bajki. Prosił o rzeczy niemożliwe. Kiedy mu odmówiła, przestraszona, wzruszył ramionami i odszedł, nie oglądając się za siebie. Już nigdy nie wróciła na plażę z białym piaskiem.

Opuściła wzrok na papiery ojca. Teraz musi tam wrócić – pojechać i dokończyć jego dzieło. Być może to jego najważniejszy testament i spadek, ważniejszy niż dom, fundusz powierniczy, biżuteria po mamie. Jeśli poukłada i schowa te papiery, nigdy nie zazna spokoju.

Muszę tam wrócić, stwierdziła ponownie, zdejmując okulary i kładąc je porządnie na bibułce. Musi odnaleźć Kaya Silvera. Niegdyś aspiracje ojca odsunęły ją od Kaya, teraz, po czterech latach, to one znów ich połączą.

Ale doktor Kathleen Hardesty wiedziała, czym się różni bajka od rzeczywistości. Sięgając do szuflady biurka, wyjęła kartkę grubego kremowego papieru listowego i zabrała się do pisania.

Wiatr smagał go z całej siły, kiedy dodał gazu. Kay lubił prędkość tak samo, jak leniwe popołudnia na hamaku. Dla tych dwóch rzeczy warto żyć. Deszcz maleńkich słonych kropelek uderzał go w twarz. Kay nabierał powietrze głęboko do płuc. Przywykł do wibracji pokładu pod stopami, a mimo to nadal je czuł. Należał do osób, które zauważają każdy drobiazg i cieszą się nim.

Wychował się w tym spokojnym, położonym z dala od świata miasteczku na wybrzeżu i chociaż miał za sobą wiele podróży, nie zamierzał wynosić się stąd na stałe. Odpowiadało mu to miejsce, wolność, jaką dawało morze, i mała społeczność, gdzie wszyscy się znali.

Turyści mu nie przeszkadzali; miał świadomość, że dzięki nim miasteczko żyje. Wolał jednak swoją wyspę w zimie. Wtedy rządziły tu zimne sztormowe wiatry i tylko najdzielniejszym starczało odwagi, by płynąć promem przez przesmyk oddzielający ją od wyspy Hatteras.

Wypływał na połów, ale w przeciwieństwie do większości sąsiadów, rzadko sprzedawał swoją zdobycz. Sam zjadał to, co udało mu się złowić. Nurkował, od czasu do czasu zbierał muszle, ale i to robił wyłącznie dla własnej przyjemności. Czasami, kiedy miał ochotę na towarzystwo, zabierał na łódź turystów chętnych łowić ryby czy nurkować. Zdarzały się jednak popołudnia, takie jak to, kiedy woda mieniła się w świetle, a on chciał mieć morze tylko dla siebie.

Zawsze był niespokojnym duchem. Matka mówiła, że przyszedł na świat dwa tygodnie wcześniej, bo zabrakło mu cierpliwości, by czekać na wyznaczony termin. Tej wiosny Kay skończył trzydzieści dwa lata, ale daleko mu było do tego, by się ustatkować. Wiedział, czego pragnie: żyć tak, jak chce. Kłopot w tym, że nie był pewny, czego chce.

W tym momencie wybrał bezkresne niebo i nieskończone morze. Ale bywały chwile, kiedy domyślał się, że to nie wystarczy.

Słońce grzało mocno, wiał chłodny wiatr. Silnik łodzi pomrukiwał rytmicznie, w małej chłodziarce leżały złowione ryby. Przyrządzi je sobie na kolację. W takie skrzące się w słońcu popołudnie to wystarczy do szczęścia.

Ktoś z brzegu mógłby go wziąć za pirata, gdyby w dzisiejszych czasach istnieli jeszcze piraci. Nosił tak długie włosy, że zaczesywał je za uszy; sięgały mu za kołnierzyk koszuli. Głęboką czerń włosów zawdzięczał przodkom: Indianom Arapaho albo Sycylijczykom. Oczy miał przepastne, ciemnozielone, w odcieniu morza w pochmurny dzień. Słońce przyciemniło mu skórę, jędrną i sprężystą dzięki długim latom spędzonym na wodzie. Rysy także odziedziczył po przodkach – zdecydowane, wyraziste, jak wyrzeźbione.

Kiedy uśmiechał się, tak jak w tej chwili, ścigając się z wiatrem do brzegu, na jego twarzy malowała się zuchwała niezależność, która tak pociągała kobiety. Kiedy się nie uśmiechał, jego oczy były zimne jak oczy lwa prężącego się do skoku. Już dawno się przekonał, że także temu kobiety nie potrafią się oprzeć.

Kay zwolnił, wyłączył silnik. Łódź zakołysała się i dopłynęła do kei w porcie Silver Lake. Poruszając się szybko i sprawnie, jak człowiek urodzony na morzu, Kay wyskoczył na pomost, żeby zacumować łódź.

– Złapałeś coś?

Kay przywiązał linę i odwrócił głowę. Uśmiechnął się z roztargnieniem. Z bratem widywał się niemal codziennie.

– Dosyć. Nie ma ruchu w Azylu?

Teraz Marsh się uśmiechnął i w tym momencie można było dostrzec podobieństwo między braćmi, chociaż oczy Marsha były łagodne i jasnobrązowe, a włosy porządnie uczesane.

– Niepokoisz się o swoje inwestycje?

Kay lekko wzruszył ramionami.

– Dlaczego miałbym się niepokoić, skoro ty się o nie troszczysz?

Marsh nie skomentował jego słów. Znali się przecież od zawsze. Jeden nie potrafił usiedzieć na miejscu, drugi był uosobieniem spokoju. Ta różnica nigdy im nie przeszkadzała.

– Linda zaprasza cię na kolację. Martwi się o ciebie.

No jasne, pomyślał rozbawiony Kay. Jego szwagierka uwielbiała wszystkim matkować, chociaż była pięć lat młodsza od Kaya. To dzięki jej podejściu restauracja, którą prowadziła z Marshem, tak znakomicie prosperowała, poza tym Marsh miał smykałkę do interesów, a Kay sporo zainwestował i świetnie odnowił lokal. Kay pozostawił kierowanie restauracją bratu i bratowej. Był właścicielem, miał oko na dochody i straty, ale nie obchodziło go codzienne doglądanie interesu.

Zabezpieczywszy liny, wytarł dłonie w nogawki obciętych dżinsów.

– Jaką mamy dziś wieczór specjalność dnia?

Marsh włożył ręce do kieszeni i zakołysał się na piętach.

– Rybę.

Kay z uśmiechem uniósł wieko swojej małej chłodziarki i pokazał bratu zawartość.

– Powiedz Lindzie, żeby się nie martwiła. Mam co jeść.

– To jej nie usatysfakcjonuje. – Marsh zerknął na brata, kiedy Kay odwrócił się w stronę morza. – Jej zdaniem za dużo czasu spędzasz sam.

– Człowiek spędza za dużo czasu samotnie, jeśli nie lubi samotności. – Kay obejrzał się przez ramię. Nie chciał teraz podejmować dyskusji, kiedy radość z pędu i morza wciąż była tak żywa. – Może powinniście pomyśleć o drugim dziecku? Linda byłaby wtedy zbyt zajęta, żeby martwić się o twojego starszego brata.

– Daj spokój. Hope ma dopiero osiemnaście miesięcy.

– Musisz dodać do tego dziewięć – przypomniał beztrosko Kay. Uwielbiał swoją bratanicę, bo niezłe z niej było diablątko. – Tak czy owak, wygląda na to, że to ty odpowiadasz za ciągłość rodu.

– Uhm. – Marsh przestąpił z nogi na nogę, odchrząknął i zamilkł. Miał taki zwyczaj od dzieciństwa, a Kaya, zależnie od sytuacji, złościło to lub bawiło. Teraz denerwowało go to tylko trochę.

Coś wisiało w powietrzu. Kay czuł to, ale nie wiedział dokładnie, o co chodzi. Może zanosi się na sztorm, pomyślał. Jeden z tych sztormów, które cierpliwie i wytrwale szykują się do ataku przez wiele tygodni. Był pewien, że go wyczuwał.

– Powiesz mi, co ci jeszcze leży na żołądku? – zasugerował Kay. – Chciałbym już pójść do domu.

– Dostałeś list. Przez pomyłkę trafił do naszej skrzynki.

Takie pomyłki się zdarzały, ale po twarzy brata widział, że to nie wszystko. Narastało w nim poczucie zbliżającej się burzy. Wyciągnął rękę bez słowa.

– Kay... – zaczął Marsh. Nie mógł nic powiedzieć, tak jak nie miał nic do powiedzenia przed czterema laty. Sięgnął do tylnej kieszeni i wyjął z niej list.

Koperta była z grubego kremowego papieru. Kay nie musiał nawet czytać adresu nadawcy. Charakter pisma natychmiast obudził wspomnienia. Przez moment nie mógł oddychać, jakby ktoś uderzył go w splot słoneczny. W końcu powoli wypuścił powietrze.

– Dzięki – powiedział jakby nigdy nic. Wsadził list do kieszeni, wziął chłodziarkę i sprzęt.

– Kay... – Marsh znów przerwał ciszę. Brat odwrócił głowę, a jego chłodne, nieco zniecierpliwione spojrzenie mówiło bardzo wyraźnie: zostaw mnie w spokoju. – Gdybyś zmienił zdanie w sprawie kolacji...

– Dam ci znać. – Kay ruszył przed siebie nabrzeżem, nie oglądając się więcej.

Cieszył się, że nie przyjechał do portu samochodem. Musiał się przejść. Potrzebował ruchu i świeżego powietrza. Musi zachować jasność umysłu, wspominając to, o czym wolał zapomnieć. A przecież nigdy tego nie zapomniał.

Kate. Cztery lata temu zniknęła z jego życia z tą samą chłodną precyzją, z jaką w nie wkroczyła. Przypominała mu wiktoriańską lalkę – wydawała się nieco pruderyjna, niedostępna, odrobinę wyniosła. Zazwyczaj irytowały go starannie splecione dłonie i sztywne maniery, a mimo to zapragnął jej niemal od pierwszego wejrzenia.

Z początku sądził, że zainteresował się nią właśnie dlatego, że tak wiele ich różniło. Stanowiła dla niego wyzwanie – była zdobyczą, o którą musiał walczyć. Z przyjemnością uczył ją nurkować, obserwował jej postępy. Co prawda nie mogła pochwalić się zbyt ponętnymi kształtami, a jednak jej widok w obcisłym skafandrze nurka nie był bynajmniej przykry. Miała szczupłą, niemal chłopięcą figurę i długie miękkie loki.

Wciąż pamiętał ten pierwszy raz, kiedy rozpuściła włosy, uwalniając je ze schludnego koka. Zabrakło mu tchu, wlepiał w nią wzrok zauroczony. Miał wielką ochotę dotknąć tych włosów i zrobiłby to, gdyby jej ojciec nie stał obok. Ale jeśli mężczyzna jest mądry, jeżeli jest uparty, znajdzie sposób na to, żeby zostać z kobietą sam na sam.

I Kay znalazł sposób. Kate bardzo spodobało się nurkowanie. Zabierał ją na wodę – a w zasadzie pod wodę, do milczącego świata jak ze snu, który olśnił ją tak, jak od zawsze olśniewał jego.

Pamiętał, jak pocałował ją po raz pierwszy. Byli mokrzy i zmarznięci po nurkowaniu, stali na pokładzie jego łodzi. Kay widział latarnię i niewyraźną linię brzegową za plecami Kate. Jej mokre włosy opadały na plecy, lśniły od wody, która spływała po nich kroplami. Wyciągnął rękę i ujął w dłoń pasmo jej włosów.

– Co robisz?

Cztery lata później wciąż słyszał ten cichy, wyważony głos z akcentem ze Wschodu i pobrzmiewającą w nim ciekawość. Kate patrzyła na niego pytająco.

– Zamierzam cię pocałować.

W jej oczach nadal dostrzegał zaciekawienie, które tak go intrygowało.

– Dlaczego?

– Ponieważ mam na to ochotę.

Dla niego to było takie proste. Chciał tego. Kiedy przyciągnął ją do siebie, czuł, że zesztywniała. A gdy rozchyliła usta, żeby zaprotestować, zakrył je swoimi wargami. Nie trwało to dłużej niż jedno uderzenie serca, a jej ciało przestało się opierać. Oddała mu pocałunek z żarliwością, która nie znajdowała dotąd ujścia, z namiętnością połączoną z niewinnością. Kay był wystarczająco doświadczony, aby to rozpoznać, i to również go zafascynowało. Zakochał się po uszy, jak sztubak.

Kate pozostała dla niego tajemnicą, chociaż spędzali razem długie godziny wypełnione śmiechem i niespiesznymi rozmowami. Podziwiał jej głód wiedzy. Miała zwyczaj porządkowania informacji i umieszczania ich we właściwych przegródkach, co wprawiało go w prawdziwe zdumienie. Została entuzjastką nurkowania, ale nie wystarczało jej, że potrafiła dość swobodnie pływać pod wodą, oddychając tlenem z butli. Musiała wiedzieć, jak ten zbiornik działa, dlaczego ma taką budowę. Kay obserwował, jak chłonęła wszystko, co jej mówił, i był przekonany, że Kate zachowa te wiadomości na zawsze.

Wieczorami spacerowali brzegiem morza, a ona recytowała z pamięci wiersze. Piękne słowa, poezje Byrona, Shelleya, Keatsa. On zaś, na którym podobne rzeczy nigdy nie robiły większego wrażenia, wsłuchiwał się w jej głos, który nadawał tym słowom osobisty charakter. Potem zaczęła mówić o składni, pentametrze, a Kay znajdował coraz to nowe sposoby na to, by odwrócić jej uwagę.

Przez trzy miesiące myślał o niej niemal bezustannie. Po raz pierwszy brał pod uwagę zmianę swojego stylu życia. Jego niewielki dom nieopodal plaży wymagał remontu. Brakowało w nim mebli. Kate potrzebowałaby czegoś więcej niż skrzynek po mleku i hamaka, które jemu w zupełności wystarczały. Do tej pory uważał swoje plany na życie za rzecz oczywistą, ponieważ był młody i nigdy dotąd naprawdę się nie zakochał.

A jednak Kate go opuściła. W jej planach nie było dla niego miejsca.

Jej ojciec wrócił na wyspę następnego lata, przyjechał na kolejne wakacji. Kate więcej się nie zjawiła. Zrobiła doktorat i wykładała na prestiżowym uniwersytecie. Miała to, czego chciała. On także miał to, czego chciał, powiedział do siebie, otwierając drzwi domu. Robił, co chciał i kiedy chciał. Sam wyznaczał sobie cele i dyktował warunki. Jego odpowiedzialność rozciągała się tak daleko, jak sobie życzył. Uważał, że już samo to oznacza sukces.

Postawiwszy chłodziarkę na podłodze, otworzył lodówkę. Wyjął butelkę i jednym haustem wypił połowę zimnego piwa. Częściowo spłukało gorycz z jego ust.

Drogi Kayu,

Być może dotarła do Ciebie wiadomość, że mój ojciec zmarł na atak serca dwa tygodnie temu. Nastąpiło to niespodziewanie. Teraz usiłuję sfinalizować mnóstwo związanych z tym drobnych spraw.

Przeglądając papiery ojca, zorientowałam się, że zamierzał wybrać się na wyspę i miał skorzystać z Twoich usług. W tej chwili jest konieczne, żebym to ja zajęła jego miejsce. Z powodów, które wyjaśnię ci osobiście, potrzebuję Twojej pomocy. Otrzymałeś od ojca zaliczkę. Kiedy przyjadę na Ocracoke piętnastego, omówimy warunki.

Jeśli to możliwe, skontaktuj się ze mną w hotelu albo zostaw mi wiadomość. Mam nadzieję, że się dogadamy. Pozdrów ode mnie Marsha. Może uda mi się spotkać z nim podczas mojego pobytu.

Pozdrawiam,

Kathleen Hardesty

A więc jej stary umarł. Kay odłożył list i znów sięgnął po piwo. Nie mógł powiedzieć, że darzył Edwina Hardesty'ego sympatią. Ojciec Kate był człowiekiem surowym i pozbawionym poczucia humoru. A jednak Kay skłamałby, mówiąc, że go nie lubił. W jakiś dziwny sposób przywykł do jego towarzystwa podczas kilku minionych wakacji. Ale tego lata zamiast niego będzie Kate.

Zerknął znów na list, potem odświeżył sobie pamięć i przypomniał datę. Dwa dni, pomyślał. Będzie tutaj za dwa dni... żeby omówić warunki. Na jego wargach błąkał się uśmiech, który nie miał nic wspólnego z radością. Zgoda, omówimy warunki, przystał w milczeniu, ponownie przeglądając list.

Chciała zająć miejsce ojca. Czy pisząc te słowa, miała świadomość, ile w nich jest ironii? Kathleen całe życie posłusznie podążała śladami ojca. Czemu to miałoby się zmienić po jego śmierci?

Czy Kate się nie zmieniła? – pomyślał. Czy ta fascynująca aura niewinności i rezerwy wciąż ją otacza? A może zblakła z biegiem lat? Czy owa dość słodka pruderia rozwinęła się w sztywność i surowość? Za dwa dni przekona się o tym na własne oczy. Rzucił list na blat, nie do kosza na śmieci.

A zatem chciała skorzystać z jego usług. Opierając dłonie o zlewozmywak, wyjrzał przez okno w stronę morza. Chciała ubić z nim interes – wynająć jego łódź, jego sprzęt i jego czas. Poczuł żółć podchodzącą do gardła i przełknął ją równie łatwo jak piwo. A więc dobrze, dostanie to, czego pragnie. I zapłaci mu. Już on tego dopilnuje.

Kay wyszedł z kuchni, zostawiając złowione ryby w chłodziarce. Od słonej bryzy i pędu po falach zgłodniał, ale teraz stracił apetyt.

Kate wjechała na prom płynący na Ocracoke. Ranek był chłodny, powietrze wyjątkowo przejrzyste. Mimo to miała ochotę oprzeć głowę i zamknąć oczy. Nie potrafiła wyjaśnić, jaki impuls kazał jej jechać z Connecticut samochodem, zamiast wsiąść do samolotu, ale teraz, kiedy zbliżała się do celu, była za bardzo zmęczona, żeby to analizować.

Na siedzeniu obok niej leżała teczka, a w niej dokumenty, które zabrała z biurka ojca. Kiedy już znajdzie się w hotelu na wyspie, może przejrzy je ponownie i lepiej to wszystko zrozumie. Być może odzyska przeświadczenie, że postępuje właściwie. W ciągu paru minionych dni straciła je do szczętu.

Im bliżej była wyspy, tym częściej zdawało jej się, że popełniła błąd. Nie, nie chodziło o wyspę – tylko o Kaya. To był fakt, a Kate wiedziała, że należy stawiać czoło faktom, żeby mądrze sobie z nimi poradzić.

Zostało jej trochę czasu na schłodzenie emocji, które podczas podróży na południe zaczęły w niej się budzić. Wiedziała, że to głupie. W końcu nie była kobietą, która wraca do kochanka, chciała jedynie zatrudnić płetwonurka do bardzo szczególnego przedsięwzięcia. Dawne uczucia nie wejdą jej w paradę, minęły i należą do przeszłości.

Kate Hardesty, która pojawiła się na Ocracoke przed czterema laty, miała bardzo niewiele wspólnego z doktor Kathleen Hardesty, która jechała tam teraz. Nie była już taka młoda, niedoświadczona ani łatwowierna jak wtedy. Swoboda i beztroska Kaya już nie wywołają w niej tak żywego oddźwięku. Ani obaw i lęku. Jeżeli Kay przyjmie jej warunki, zostaną partnerami w interesach.

Poczuła lekkie kołysanie promu. Tak, jeśli Kay niewiele się zmienił, perspektywa nurkowania w poszukiwaniu skarbu przemówi do jego umiłowania przygód, przekonywała samą siebie.

Jej wiedza na temat technicznej strony nurkowania była dość obszerna. Wiedziała, że nie znajdzie nikogo, kto lepiej niż Kay nadawałby się do tej pracy. A przecież zawsze należy zatrudniać najlepszych współpracowników. Bardziej zrelaksowana i mniej zmęczona, Kate wysiadła z samochodu i stanęła przy relingu. Z tego miejsca widziała pikujące mewy i maleńkie niezamieszkane wysepki mijane po drodze. Czuła się, jakby wracała do domu, ale odsunęła od siebie to uczucie. Jej dom był w Connecticut. I tam wróci po załatwieniu sprawy, która ją tu przywiodła.

Za rufą woda wirowała, silnik zagłuszał jej huk. Kate obserwowała kilwater. Jedną z wysepek prawie całkiem przesłoniło stado dużych brązowych pelikanów. Kate uśmiechnęła się zadowolona, że znowu widzi te oryginalne ptaki. Na długiej mierzei rybacy łowili przy styku zatoki z morzem. Spienione fale uderzały o siebie w miejscu spotkania wód zatoki z otwartym oceanem. Kate widziała to już wcześniej i zachowała ten obraz w pamięci. Pamiętała też, jak zdradliwy był prąd wzdłuż tej granicy.

Podekscytowana odetchnęła głęboko, wsiadła do samochodu. To, co niebezpieczne, zawsze jest podniecające.

Wreszcie prom przybił do portu. Jazda do miasta nie zabierze jej wiele czasu. I nie sposób się tu zgubić. Fale uderzały z jednej strony, dźwięk płynął gładko na drugą – w świetle późnego poranka woda z obu stron miała odcień głębokiego błękitu.

Już się nie denerwowała, przynajmniej tak sobie wmawiała. To zupełnie normalne, to tylko trema, onieśmielenie. Była gotowa na kolejne spotkanie z Kayem, na rozmowę i współpracę, jeżeli tylko dojdą do porozumienia.

Łagodne wilgotne powietrze wpadało przez otwarte okna. Prawie zapomniała, jak kojące może być powietrze czy dźwięk wody rytmicznie uderzającej o piaszczysty brzeg. Dobrze, że tu przyjechała. Kiedy ujrzała pierwsze podniszczone budynki miasteczka, poczuła ulgę. Teraz, kiedy już się tutaj znalazła, nie miała odwrotu.

Hotel, w którym tamtego lata mieszkała z ojcem, leżał od strony cieśniny. Był mały i cichy. Obsługa według standardów północnej części kraju pewnie zasługiwała na miano flegmatycznej, ale wszystkie niedostatki wynagradzał widok z okna.

Kate zajechała od frontu i wyłączyła silnik. Westchnęła z zadowoleniem. Zrobiła pierwszy krok i była gotowa na następny.

Kiedy wysiadała z samochodu, dojrzała go. Na moment pewna siebie profesorka literatury angielskiej zniknęła gdzieś i Kate była tylko kobietą bezbronną wobec swoich emocji.

O mój Boże! Nic się nie zmienił. Ani trochę. Kiedy Kay zbliżał się do niej, przypomniała sobie wszystkie pocałunki, wszystkie wyszeptane słowa, szaloną burzę ich miłości. Bryza rozwiewała mu włosy, odsłaniając twarz, tak dobrze jej znaną. Słońce przygrzewało, świeciło jej prosto w oczy. Poczuła, jakby czas cofnął się w nieprawdopodobnym tempie, po czym znowu wróciła do teraźniejszości. Kay nic się nie zmienił.

Kay nie spodziewał się jej o tej porze. Nie wiadomo dlaczego sądził, że Kate przyjedzie po południu. Mimo to postanowił wpaść rano do Azylu, a wiedział przecież, że restauracja mieści się dokładnie naprzeciwko hotelu.

A więc już się zjawiła. Schludna i nieco zbyt szczupła w dopasowanych spodniach i bluzce. Włosy, upięte do góry, odsłaniały łagodny łuk karku i szyję. Jej oczy zdawały się zbyt ciemne na tle bladej skóry, która, jak Kay wiedział, pod wpływem słońca przybierała złocisty odcień.

Wyglądała tak samo jak dawniej. Delikatna, zadbana, sztywna, spokojna. Piękna. Podchodząc do niej, starał się nie zwracać uwagi na głuchy odgłos walącego serca, skurcz gdzieś na dnie żołądka. Z charakterystyczną dla siebie arogancją zlustrował ją od stóp do głów. Potem uśmiechnął się, ponieważ naszła go nieopanowana chęć, by ją udusić.

– Kate, zdaje się, że przyszedłem w samą porę.

Była prawie pewna, że nie wykrztusi z siebie słowa, i w związku z tym postanowiła mówić bardzo spokojnie.

– Kay, miło cię znów widzieć.

– Naprawdę?

Ignorując jego sarkazm, Kate podeszła do bagażnika i otworzyła go.

– Chciałabym spotkać się z tobą najszybciej jak to możliwe. Chcę ci coś pokazać i porozmawiać o pewnym interesie.

– Jasne, jeśli chodzi o interesy, jestem zawsze otwarty.

Patrzył na Kate, która wyciągnęła dwie walizki z bagażnika, ale nie zaoferował jej pomocy. Nie zauważył obrączki na jej palcu – ale to nie miało żadnego znaczenia.

– W takim razie umówmy się dzisiaj po południu, kiedy już się tutaj rozlokuję. – Im szybciej, tym lepiej, powiedziała sobie. Uzgodnią wspólny cel, podstawowe zasady i zapłatę. – Moglibyśmy zjeść lunch w hotelu.

– Nie, dzięki – odparł swobodnie, opierając się o maskę jej samochodu, podczas gdy Kate stawiała walizki na ziemi. – Jak będziesz mnie potrzebowała, wiesz, gdzie mnie znaleźć. To mała wyspa.

Z rękami w kieszeniach dżinsów oddalił się. Kate mimo woli przypomniała sobie poprzedni raz, kiedy ją opuszczał; stali wtedy niemal w tym samym miejscu.

Dźwignęła walizki i ruszyła do hotelu, chyba odrobinę zbyt szybkim krokiem.

ROZDZIAŁ DRUGI

Wiedziała, gdzie go znaleźć. Gdyby wyspa była dwa razy większa, i tak by do niego trafiła. Kay się nie zmienił, widziała to. Czyli jeśli nie wypłynął na morze, był u siebie, w małym, nieco zdewastowanym domu niedaleko plaży. Guzdrała się z rozpakowywaniem walizek; gdyby zbyt szybko wybrała się do Kaya, popełniłaby strategiczny błąd.

A jednak nawet tutaj nie była wolna od wspomnień, bo właśnie tu spędziła z nim jedną szaloną, przyprawiającą o zawrót głowy noc. Zasnęli w czystej, świeżo wyprasowanej hotelowej pościeli i spali do chwili, gdy pierwsze promienie brzasku zaczęły przeświecać pod roletami w oknach. Wciąż pamiętała, jak zuchwała czuła się podczas tych kilku skradzionych godzin i jak pochmurny wydał jej się ranek, który zakończył tę wspólną noc.

Teraz patrzyła przez to samo okno, przy którym wówczas stała, w tę samą stronę, w którą wówczas patrzyła, odprowadzając Kaya wzrokiem. Tamtego dnia niebo było pokryte różowymi smugami, dopiero po jakimś czasie rozjaśniło się i zrobiło się jasnoniebieskie i czyste.

Wtedy, jeszcze rozgrzana pieszczotami kochanka i lekko oszołomiona brakiem snu i namiętnością, wierzyła, że takie rzeczy trwają wiecznie. A przecież to nieprawda. Przekonała się o tym ledwie kilka tygodni później. Namiętność i szalone, pełne miłości noce muszą ustąpić odpowiedzialności i obowiązkom.

Patrząc przez to samo okno, w tym samym kierunku, poczuła się tak samo opuszczona jak tamtego dawno minionego świtu, lecz tym razem w tle nie pojawiła się nadzieja, że jeszcze kiedyś będą razem. I to niejeden raz.

Już nigdy nie będą razem, a od tamtego wypełnionego gwałtownymi emocjami lata w jej życiu nie było nikogo. Kate poświęciła się pracy, znalazła swoje powołanie, zakopała się w książkach. Posmakowała namiętności i to jej wystarczyło.

Odwróciła się od okna i zaczęła przekładać wszystko, co właśnie poukładała w szufladach i w szafie. Kiedy uznała, że już wystarczająco opóźniła swoje wyjście, opuściła pokój. Nie wzięła samochodu. Poszła na piechotę, tak jak zawsze, gdy wybierała się do domu Kaya.

Wmawiała sobie, że szok spowodowany ponownym spotkaniem już minął. To naturalne, że odczuwała pewne napięcie i zakłopotanie. Musiała uczciwie stwierdzić, że byłoby łatwiej, gdyby towarzyszyły jej tylko one, a nie ten przejmujący dreszcz radości. Dobrze, że już minął.

Nie, Kay Silver nie zmienił się ani na jotę, powtórzyła w duchu. Nadal był arogancki, egocentryczny, pewny siebie. Kiedyś to jej imponowało, ale wtedy była bardzo młoda. Jeśli okaże się dość sprytna, wykorzysta te właśnie cechy, żeby przekonać go, by jej pomógł. Nie obawiała się, że Kay jej odmówi. Podejmowanie ryzyka leżało w jego naturze.

Tym razem ona będzie dowódcą. Wciągnęła do płuc ciepłe powietrze. Pachniało morzem; czuła, że ją uspokoi. Kay przekona się, że nie jest już naiwna i nie daje się zwieść czułym słówkom.

Z teczką w ręce szła ulicami miasteczka. I ono się nie zmieniło. Cieszyła się z tego. Prowincjonalna prostota i spokój nadal do niej przemawiały. Lubiła małe sklepiki, knajpki i gospody wciśnięte tu i ówdzie. Port był punktem centralnym, a latarnia morska punktem orientacyjnym. Miejscowi nadal szczycili się Czarnobrodym, niegdysiejszym mieszkańcem i legendą miasteczka. Jego imię i wizerunek pojawiały się prawie na wszystkich sklepowych szyldach.

Kate minęła port, nieświadomie wypatrując łodzi Kaya. Cumowała w tym samym miejscu. Czyste linie, wyszorowany pokład, wypolerowane wyposażenie. Mostek lśnił w popołudniowym słońcu jak we wspomnieniach Kate. Łódź była świeżo odmalowana, na bulajach ani śladu zaschniętej soli. Kay, tak niedbały, jeśli chodzi o własny wizerunek czy dom, dopieszczał swą łódź.

Wir. Kate przyglądała się ekspresyjnym literom na rufie. Kay potrafił się troszczyć, pomyślała znowu, ale równocześnie oczekiwał sporo w zamian. Wiedziała, jaką prędkość potrafił wyciągnąć z motorowej kabinówki, którą sam z taką miłością wyremontował. Nic nie wymaże z jej pamięci dni, kiedy stała obok niego przy sterze. Wiatr rozwiewał jej włosy, a Kay śmiał się i płynął jeszcze szybciej, wciąż szybciej. Serce jej waliło, puls przyspieszył, była pewna, że nic i nikt ich nie dogoni. Bała się, bała się Kaya, bała się porywów wiatru – ale trwała przy nich. A na koniec ich opuściła.

Kay lubił wyzwania, dreszcz podniecenia, pokonywanie strachu. Kate mocniej ścisnęła rączkę teczki. Czy to dlatego do niego przyjechała? Były dziesiątki innych, równie doświadczonych nurków, wielu ekspertów od wód przybrzeżnych Karoliny Północnej. Ale był tylko jeden Kay Silver.

– Kate? Kate Hardesty?

Na dźwięk swojego imienia Kate odwróciła głowę i poczuła, jakby cofnęła się w przeszłość.

– Linda!

Tym razem nie miała żadnych oporów. Z otwartością, którą okazywała bardzo niewielu osobom, Kate objęła młodą kobietę, która do niej podbiegła.

– Tak się cieszę, że cię widzę! – Śmiejąc się, odsunęła Lindę, żeby jej się przyjrzeć. Te same kasztanowe włosy, krótkie i sterczące zawadiacko, te same szczere brązowe oczy. Na wyspie naprawdę niewiele się zmieniło.

– Wyglądasz wspaniale.

– Kiedy wyjrzałam przez okno i zobaczyłam cię, nie mogłam uwierzyć. Kate, prawie nic się nie zmieniłaś. – Z charakterystyczną dla siebie szczerością i naturalnością Linda szybko i uważnie przyjrzała się Kate. Szybko, ponieważ wszystko robiła szybko, za to niczego nie udawała. – Jesteś za szczupła – stwierdziła. – Ale może mówię tak tylko z zazdrości.

– A ty nadal wyglądasz jak świeżo upieczona absolwentka college'u – odparła Kate. – To ja ci zazdroszczę.

Linda spoważniała nagle.

– Przykro mi z powodu twojego ojca, Kate. Ostatnie tygodnie musiały być dla ciebie trudne.

Kate wiedziała, że Linda mówi to z głębi serca, ale ona już schowała głęboko swój żal.

– Kay ci powiedział?

– Kay nigdy nic mi nie mówi – rzekła Linda, prychając. Zerknęła w stronę łodzi. Była na swoim miejscu, a Kate szła na północ, niewątpliwie w stronę domu Kaya. – Marsh mi powiedział. Jak długo zostaniesz?

– Jeszcze nie wiem. – Kate poczuła ciężar teczki. Marzenia mają taki sam ciężar jak obowiązki. – Mam parę spraw do załatwienia.

– Dzisiaj wieczorem musisz zjeść z nami kolację w Azylu. To restauracja naprzeciwko hotelu.

Kate obejrzała się na surowy drewniany szyld.

– Tak, zauważyłam ją. Jest nowa?

Linda spojrzała przez ramię i skinęła głową z satysfakcją.

– Według standardów Ocracoke. My ją prowadzimy.

– My?

– Marsh i ja. – Z promiennym uśmiechem Linda wyciągnęła rękę. – Od trzech lat jesteśmy małżeństwem. – Potem przewróciła oczami, tak jak miała w zwyczaju, kiedy się poznały. – Potrzebowałam tylko piętnastu lat, żeby przekonać go, że nie może beze mnie żyć.

– Cieszę się. – Kate naprawdę się ucieszyła, a jeśli poczuła ukłucie zazdrości, zignorowała je. – Małżeństwo i restauracja. Mój ojciec nigdy nie przekazywał mi plotek z wyspy.

– Mamy też córkę, Hope. Skończyła półtora roku i wszystkich terroryzuje. Z jakiegoś powodu wdała się w Kaya. – Linda znowu spoważniała i lekko położyła dłoń na ramieniu Kate. – Idziesz teraz do niego. – To nie było pytanie, nie zamierzała udawać.

– Tak. – Mów normalnie, przykazała sobie Kate. Nie daj się zmiękczyć pytaniom i trosce w oczach Lindy. Linda i Kay są ze sobą związani, i to nie tylko rodzinnymi więzami. Oboje są stąd. – Mój ojciec pracował nad czymś. Potrzebuję pomocy Kaya w tym względzie.

Linda studiowała nieruchomą twarz Kate.

– Jesteś pewna, że wiesz, co robisz?

– Tak. – Nie okazała cienia niepokoju. Za to czuła, jak jej żołądek powoli się kurczy. – Wiem, co robię.

– Okay. – Przyjmując do wiadomości odpowiedź Kate, choć wciąż nieusatysfakcjonowana, Linda opuściła rękę. – Proszę, wpadnij do nas, do restauracji albo do domu. Mieszkamy trochę dalej za Kayem. Marsh chętnie się z tobą zobaczy, a ja chciałabym pochwalić się córeczką i naszym menu – dodała z uśmiechem. – Jedno i drugie jest wyjątkowe.

– Oczywiście, że wpadnę. – Pod wpływem impulsu ujęła obie dłonie Lindy. – Naprawdę bardzo się cieszę, że znów cię widzę. Wiem, że nie utrzymywałyśmy kontaktu, ale...

– Rozumiem. – Linda uścisnęła jej ręce. – Muszę wracać, w sezonie mamy tłumy w porze lunchu. – Westchnęła lekko, zastanawiając się, czy Kate rzeczywiście jest tak opanowana, jak na to wygląda. I czy Kay okaże się takim głupcem jak zawsze. – Powodzenia – mruknęła, po czym pospieszyła na drugą stronę ulicy.

– Dzięki – odparła cicho Kate. Będzie tego potrzebowała.

Droga do domu Kaya była tak piękna, jak w jej wspomnieniach. Kate minęła sklepiki z wystawami pełnymi antyków i wyrobów miejscowego rzemiosła. Minęła drewniane pomalowane na niebiesko i biało domy i schludne małe uliczki na obrzeżach miasteczka, ze spalonymi słońcem trawnikami i drzewami.

Pies na łańcuchu obszczekał ją leniwie, jakby wiedział, że należy to do jego obowiązków. Widziała już wieżę białej latarni morskiej. Wreszcie znalazła się na wąskiej ścieżce prowadzącej do domu Kaya.

Dłonie jej zwilgotniały. Zaklęła w duchu. Jeśli już musi wspominać, to później, kiedy będzie sama. Kiedy będzie bezpieczna.

Ścieżka też wcale się nie zmieniła. Była wystarczająco szeroka, by zmieścił się samochód, gdzieniegdzie posypana żwirem, z obu stron pięły się krzewy. Krzewy i drzewa zawsze wyglądały tutaj trochę dziko i były zbyt wyrośnięte. Ale to pasowało do tego miejsca. I odpowiadało Kayowi.

Kiedyś powiedział, że nie zależy mu na gościach. Jeśli miał ochotę na towarzystwo, wybierał się do miasta, gdzie znał wszystkich. To typowe dla niego, pomyślała Kate. Jeśli będę cię potrzebować, dam ci znać. Jeśli nie, daj mi spokój.

Kiedy jej potrzebował... Kate nerwowo przełożyła teczkę z ręki do ręki. Czegokolwiek teraz pragnął, najpierw będzie musiał jej wysłuchać. Potrzebowała go do tego, w czym był najlepszy – nurkowania i podejmowania ryzyka.

Kiedy jej oczom ukazał się dom Kaya, przystanęła. Był mały i dość prymitywny, ale już nie sprawiał wrażenia, że przewróci się pod silniejszym podmuchem wiatru.

Komin został odbudowany, a więc w deszczowe dni Kay nie musiał już ustawiać garnków i misek na podłodze. Wzdłuż frontowej ściany biegł ganek, szeroki i solidny. Kiedyś Kay wspominał ogólnikowo, że zamierza go dobudować. Drzwi z siatką, niegdyś połatane w wielu miejscach, zostały zastąpione innymi. A jednak, jak zauważyła Kate, nic nie było nowe, jedynie wyglądało porządniej. Drewno cedrowe wyblakło i przybrało srebrny odcień, okna były niewykończone, za to lśniły czystością. Ku jej zdumieniu w długiej drewnianej skrzynce rosły niecierpki.

Myliłam się, stwierdziła Kate, podchodząc bliżej. W Kayu zaszła zmiana. Nie wiedziała jeszcze, na czym ona dokładnie polega ani czy jest istotna.

Stawiała stopę na pierwszym stopniu, kiedy zza domu dobiegł jakiś hałas. Pamiętała, że stała tam szopa, pełna desek, narzędzi i rozmaitych uratowanych z morza skarbów. Wdzięczna, że nie musi spotykać się z Kayem w jego mieszkaniu, Kate obeszła budynek, kierując się na nieduże podwórko. Słyszała szum morza; było niecałe dwie minuty drogi stąd, jeśli pójść spacerkiem przez wysoką trawę i wydmy.

Czy Kay nadal schodził tam wieczorami? Tylko po to, żeby popatrzeć, jak mówił. Żeby poczuć ten zapach. Czasami podnosił wyrzucony przez morze kawałek drewna, muszlę czy inne skarby. Pewnego razu podarował jej małą gładką muszlę, która mieściła się w dłoni, wyjątkowo białą i z delikatnie różowym środkiem. Kobieta, która po raz pierwszy w życiu dostała w prezencie diamenty, nie byłaby tak szczęśliwa jak Kate w tamtej chwili.

Odsuwając od siebie wspomnienia, ruszyła do szopy. Była wysoka jak dom i szeroka jak pół domu. Kiedy Kate zaglądała tu po raz ostatni, walało się w niej mnóstwo desek, bali i pudeł z narzędziami. Teraz ujrzała kadłub łodzi. Kay stał odwrócony przy warsztacie i szlifował maszt.

– Zbudowałeś ją. – Pełne zdumienia i zachwytu słowa wymknęły jej się, nim zdołała je powstrzymać. Ileż to razy opowiadał o łodzi, którą kiedyś zbuduje. Kate odnosiła wrażenie, że to jego jedyna konkretna ambicja. Mahoń na dębie, mówił. Slup na pięć metrów z kawałkiem, który będzie pruł wodę jak marzenie. Mocowania z brązu i pokład z drewna tekowego. Pewnego dnia popłynie tą łodzią z Ocracoke do Nowej Anglii. Tak dokładnie ją opisywał, że Kate widziała ją wtedy równie wyraźnie jak w tej chwili.

– Mówiłem ci, że ją zbuduję. – Kay odwrócił się od masztu i spojrzał na Kate. Stała w drzwiach, za jej plecami świeciło słońce. On był w półcieniu.

– Tak. – Kate poczuła się głupio i zacisnęła dłoń na rączce teczki. – Mówiłeś.

– Ale ty mi nie wierzyłaś. – Rzucił na bok papier ścierny. Czy ona musi wyglądać tak porządnie i spokojnie? I tak niewiarygodnie pięknie? Strużki potu popłynęły mu po plecach. – Zawsze miałaś problem z wybieganiem myślą w przyszłość.

Lekkomyślny, niecierpliwy, zniewalający. Czy za każdym razem na jego widok te słowa będą przychodzić jej do głowy?

– A ty zawsze miałeś problem z teraźniejszością – odparowała.

Uniósł brwi, w zdumieniu albo drwiąco, nie wiedziała.

– Więc można powiedzieć, że oboje mieliśmy problem. – Podszedł do niej. Słońce wpadające ukosem przez małe okienko padało najpierw na niego, a zaraz potem na podłogę za nim.- Ale nie zawsze stanowiło to przeszkodę. – Wyciągnął rękę i dotknął jej twarzy. Kate nie poruszyła się. Jej skóra była wciąż tak gładka i chłodna jak w jego wspomnieniach.

– Wyglądasz na zmęczoną, Kate.

Mięśnie jej brzucha zadrżały, ale głos pozostał opanowany.

– Miałam długą podróż.

Przesunął kciukiem po jej policzku.

– Potrzebujesz słońca.

Tym razem się odsunęła.

– Zamierzam z niego skorzystać.

– Tak właśnie zrozumiałem z twojego listu. – Zadowolony, że ona pierwsza się cofnęła, Kay oparł plecy o otwarte drzwi. – Napisałaś, że chcesz ze mną porozmawiać osobiście. Może powiesz mi, o co chodzi, skoro już tu jesteś?

Pewny siebie uśmiech Kaya kiedyś na nią działał. Teraz tylko zesztywniała.

– Mój ojciec prowadził pewne badania. Mam zamiar dokończyć jego projekt.

– Więc?

– Potrzebuję twojej pomocy.

Kay zaśmiał się, minął ją i stanął w słońcu. Chciał odetchnąć świeżym powietrzem, i to z dala od niej. Bo pragnął znów jej dotknąć.

– Sądząc z twojego tonu, bardzo cierpisz, że musisz mnie prosić.

– Bynajmniej. – Wyprostowała się, nagle poczuła się silna i zgorzkniała. – Nic podobnego.

Kiedy znowu spojrzał jej w twarz, patrzył z powagą. Chłodnym i obojętnym wzrokiem. Już to kiedyś widziała.

– Zanim przejdziemy do rzeczy, wyjaśnijmy sobie coś. Opuściłaś wyspę i mnie. I zabrałaś to, czego pragnąłem.

Nie mogła pozwolić, żeby teraz, tak jak dawniej, jedno jego spojrzenie wzbudziło w niej lęk.

– To, co działo się cztery lata temu, nie ma nic wspólnego z dniem dzisiejszym.

– Tak, nie ma, do diabła. – Zbliżył się do niej, a ona mimowolnie zrobiła krok do tyłu. – Wciąż się mnie boisz? – spytał łagodnie. Podobnie jak chwilę wcześniej, to pytanie zamieniło jej strach w złość.

– Nie – odparła szczerze. – Nie boję się ciebie, Kay. Nie mam ochoty dyskutować o przeszłości, ale zgodzę się ze stwierdzeniem, że zostawiłam wyspę i ciebie. Teraz przyjechałam tutaj załatwić pewną sprawę. Proszę, byś mnie wysłuchał. Jeśli będziesz zainteresowany, omówimy warunki. To wszystko.

– Nie jestem jednym z pani studentów, pani profesor – powiedział, przeciągając samogłoski, co czasami mu się zdarzało. – Nie wydawaj mi poleceń.

Kate zacisnęła palce na rączce teczki.

– W interesach zawsze obowiązują ogólne zasady.

– Nikt nie powiedział, że ty masz je ustalać.

– Popełniłam błąd – oznajmiła cicho, walcząc ze sobą, żeby zachować równowagę. – Znajdę kogoś innego.

Zdążyła odejść tylko dwa kroki, kiedy Kay chwycił ją za rękę.

– To niemożliwe.

Na widok jego wzburzonego spojrzenia zaschło jej w gardle. Wiedziała, co Kay miał na myśli. Że nigdy nie znajdzie nikogo, kto wywołałby w niej takie uczucia jak on, kto budziłby w niej takie pożądanie, jakie on budził. Kate niespiesznie zdjęła jego dłoń ze swojej ręki.

– Przyjechałam tu coś załatwić. Nie mam zamiaru spierać się z tobą na temat czegoś, co już dawno nie istnieje.

– Jeszcze zobaczymy.

Jak długo wytrzymam? – zastanowił się Kay. Wystarczyło, że na nią spojrzał, że czuł, jak Kate odsuwa się od niego, i już cierpiał.

– Ale póki co, może pani profesor mi powie, co tam chowa w tej teczce biznesmena?

Kate wzięła głęboki oddech. Powinna była przewidzieć, że nie będzie łatwo. Z Kayem nic nie szło łatwo.

– Szkice i plany – odparła. – Notesy pełne zapisków, map, szczegółowo udokumentowanych faktów i precyzyjnych teorii. Moim zdaniem ojciec był bardzo blisko określenia dokładnej lokalizacji Liberty, angielskiego statku handlowego, który zatonął z ładunkiem u wybrzeży Karoliny Północnej dwieście pięćdziesiąt lat temu.

Kay słuchał w milczeniu. Kiedy skończyła, przez dłuższą chwilę patrzył jej prosto w twarz.

– Wejdźmy do środka – powiedział wreszcie i ruszył w stronę domu. – Pokaż mi, co tam masz.

Mówił tak arogancko, że miała chęć zawrócić do miasta tą samą drogą, którą przyszła. W końcu byli inni nurkowie znający to wybrzeże i te wody nie gorzej niż Kay. Opanowała się siłą woli i przez moment rozważała sytuację. Owszem, byli inni, ale jeśli musiała wybierać między złem, które znała, a nieznanym, to w zasadzie nie miała wyboru. Poszła za Kayem do domu.

I tam również zauważyła zmiany. W kuchni, którą pamiętała, podłoga była zachlapana farbą, a jedynym blatem nadającym się do prac kuchennych był chwiejny piknikowy stolik. Teraz podłoga została oczyszczona z farby i polakierowana, szafka odnowiona, a obok zlewozmywaka pojawił się wyszorowany stół rzeźnicki. Kay zrobił też okno w dachu. Promienie słońca padały na stolik, który także został odnowiony i odmalowany, przy nim stały ławy do siedzenia.

– Sam to wszystko zrobiłeś?

– Tak. Zdziwiona?

A więc nie zamierzał prowadzić grzecznej rozmowy. Kate postawiła teczkę na stoliku.

– Tak. Nigdy ci specjalnie nie przeszkadzało, że ściany grożą zawaleniem.

– Kiedyś wiele rzeczy mi nie przeszkadzało. Napijesz się piwa?

– Nie.

Kate usiadła i wyjęła z teczki pierwszy z notesów ojca.

– Pewnie zechcesz to przejrzeć. Nie musisz czytać dokładnie strona po stronie, bo to zajęłoby zbyt wiele czasu, ale jeśli zerkniesz na strony, które zaznaczyłam, myślę, że ci to wystarczy.

– W porządku. – Kay odwrócił się od lodówki z piwem w ręce. Usiadł, patrząc na nią znad brzegu butelki. Wychylił pierwszy łyk, potem otworzył notes.

Edwin Hardesty pisał czytelnie i wyraźnie. Notował fakty jak belfer, pozbawionymi romantyzmu słowami. To, co mogłoby być fascynującą historią, brzmiało sucho jak praca naukowa, za to charakteryzowało się niezwykłą dokładnością.

Liberty zaginął z ładunkiem cukru, herbaty, jedwabiu, wina i innych towarów importowanych do kolonii. Hardesty wyliczył manifest ładunkowy aż do ostatniego suchara. Kiedy statek wypłynął z Anglii, wiózł także złoto. Dwadzieścia pięć tysięcy w monetach. Kay podniósł wzrok znad notatek i zobaczył, że Kate na niego patrzy.

– Interesujące – rzekł po prostu i przeszedł do kolejnej strony, którą zaznaczyła.

Tylko trzy osoby ze statku przeżyły katastrofę, wyrzucone na brzeg. Jeden z członków załogi opisał sztorm, który zatopił Liberty, podając szczegóły dotyczące wysokości fal, rozłupującego się drewna, wody, która gwałtownie wdzierała się do wnętrza statku. Była to ponura, makabryczna opowieść, którą Hardesty przytoczył w swoim pragmatycznym stylu, dołączając przypisy. Ów członek załogi podał także ostatnią znaną lokalizację statku. Kay nie potrzebował wyliczeń Hardesty'ego, żeby domyślić się, że statek poszedł na dno cztery kilometry od wybrzeża Ocracoke.

Przeglądając kolejne notesy, Kay zapoznał się z dobrze skonstruowanymi teoriami oraz jasną, trzymającą się tematu dokumentacją, potwierdzoną po dwakroć. Przejrzał wykresy, potem przestudiował je z większą uwagą. Pamiętał żywe zainteresowanie Hardesty'ego nurkowaniem, co zawsze wydawało mu się sprzeczne z jego stylem życia.

A więc Hardesty szukał złota, pomyślał Kay. Przez wszystkie te lata ten człowiek szperał w książkach i szukał złota. Gdyby chodziło o kogoś innego, Kay uznałby, że to kolejna bajka. W małych miasteczkach wzdłuż wybrzeża nie brakowało powtarzanych bez końca historii o zatopionych skarbach. Czarnobrody pływał na płytkich wodach tej wąskiej zatoki i aż do ostatniej bitwy u wybrzeży Ocracoke próbował przechytrzyć Koronę i pokrzyżować jej plany. Już sam ten fakt wciąż podsycał marzenia o znalezieniu zatopionego skarbu.

Ale autorem tych notatek był Edwin J. Hardesty, profesor z Yale, pozbawiony wyobraźni i humoru człowiek, według którego nie wolno tracić czasu na głupstwa.

Kay mógłby uznać, że to niedorzeczne, gdyby Kate nie siedziała naprzeciw niego. Miał w sobie dość ducha przygody, by wierzyć w przeznaczenie.

Odłożył ostatni notes i znowu sięgnął po piwo.

– Więc chcesz szukać skarbów.

Zignorowała lekki uśmieszek w jego głosie. Złożyła dłonie na stole i pochyliła się naprzód.

– Mam zamiar dokończyć to, nad czym pracował mój ojciec.

– Wierzysz w to?

Czy wierzyła? Kate otworzyła usta i zamknęła je bez słowa. Nie miała pojęcia.

– Nie wierzę, że wysiłki ojca i czas, jaki temu poświęcił, nie miały sensu. Chcę spróbować. I tak się składa, że potrzebuję twojej pomocy. Oczywiście zostaniesz wynagrodzony

– Tak? – Z półuśmiechem patrzył na resztkę piwa w butelce. – Naprawdę?

– Potrzebuję ciebie, twojej łodzi i sprzętu na miesiąc, może dwa. Nie mogę nurkować sama, ponieważ nie znam tego wybrzeża tak dobrze, żeby ryzykować, i nie mam czasu do stracenia. Muszę być z powrotem w Connecticut w końcu sierpnia.

– Stęsknisz się za kredą pod paznokciami?

Kate powoli usiadła prosto.

– Nie masz prawa krytykować mojej pracy.

– Jestem pewien, że kreda w Yale jest wyjątkowo luksusowa – skomentował Kay. – Więc dajesz sobie jakieś sześć tygodni na znalezienie skrzyni złota.

– Jeśli obliczenia mojego ojca są trafne, to nie zajmie tyle czasu.

– Jeśli – powtórzył Kay. Odstawił butelkę i pochylił się naprzód. – Nie mam zaplanowanych zajęć. Jeśli potrzebujesz mnie na sześć tygodni, proszę bardzo. Za odpowiednią cenę.

– To znaczy?

– Sto dolarów za dzień i pięćdziesiąt procent tego, co znajdziemy.

Kate obrzuciła go lodowatym spojrzeniem, wsuwając notesy z powrotem do teczki.

– Nie wiem, jaka byłam cztery lata temu, Kay, ale teraz nie jestem aż taką idiotką. Sto dolarów za dzień to oburzające żądanie, kiedy policzysz sobie, ile to wypada za miesiąc. A pięćdziesiąt procent nie wchodzi w rachubę. – Pertraktowanie z nim dawało jej pewną satysfakcję. To właśnie był interes i nic poza tym. – Dam ci pięćdziesiąt dolarów za dzień i dziesięć procent.

Z uśmiechem, który doprowadzał ją do szału, zakręcił resztką piwa w butelce.

– Nie zapalam silnika w mojej łodzi za pięćdziesiąt dolarów dziennie.