Od jutra dieta - Małgorzata Mroczkowska - ebook + książka

Od jutra dieta ebook

Małgorzata Mroczkowska

4,1

Opis

Baśka ma 39 lat,  kochającego męża i wspaniałą rodzinę, jednak od lat w jej życiu jest rzecz, która spędza sen z powiek - dieta. Baśka, jak większość kobiet w jej wieku, walczy z kilogramami. Walka ta prowadzona od ponad dziesięciu lat, dodajmy: bez większych sukcesów po stronie Baśki, jest tą częścią codziennego życia, która zajmuje jej najwięcej czasu i energii. Dzielnie wypróbowała na sobie wszystkie możliwe diety świata. Niestety, żadna z tych diet nie zadziałała na Baśkę, bo dodatkowe kilogramy po prostu ją pokochały. Bez wzajemności, rzecz jasna. Aż przyszedł dzień, ten właściwy dzień, by w końcu zmieniła się w kobietę, którą zawsze chciała być!

Od jutra dieta to książka o szalonych zmaganiach z dietą i pokusami, opowieść o codziennych dylematach żon i matek, które wbrew przeciwnościom losu decydują się pokochać siebie i... owsiankę!

 

Pamiętaj, wszystko zależy od pozytywnego nastawienia. Biegnij za marzeniami! Nawet jeśli ich nie złapiesz, to przynajmniej schudniesz!

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 460

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność




Copyright © Małgorzata Mroczkowska, 2017

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Anna Wawrzyniak-Kędziorek / panbook.pl

Korekta: Agnieszka Czapczyk / panbook.pl

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt okładki i stron tytułowych: Izabella Marcinowska

Fotografia na okładce: http://www.shutterstock.com/Artmim

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2017

eISBN 978-83-7976-629-1

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

[email protected]

www.czwartastrona.pl

Prolog

Kobiety marzą o różnych rzeczach. Jedne chcą być bogate i w tym celu są w stanie poświęcić nawet miłość, choć często okazuje się, że posiadane pieniądze wcale nie były tego warte. Inne pragną przede wszystkim być matką. I wielu z nich się to udaje, niektórym nawet wielokrotnie. Wreszcie są kobiety, które za wszelką cenę chcą zatrzymać przy sobie młodość i w tym celu popełniają nie jedno, ale wiele głupstw, których potem nie da się już odkręcić.

A Baśka marzy tylko o jednym: żeby schudnąć.

Baśka ma trzydzieści dziewięć lat i jak większość kobiet w jej wieku walczy z kilogramami. Walka ta, prowadzona od ponad dziesięciu lat – dodajmy: bez większych sukcesów po stronie Baśki – stanowi tę część jej codziennego życia, która zajmuje najwięcej czasu i energii. Tak, Baśka przytyła po dzieciach. To znaczy, najpierw się ucieszyła, że je ma (w sensie dzieci, nie kilogramy), że urodziły się zdrowe i takie ładniutkie, ale na tym jej entuzjazm się skończył. Po każdym porodzie przybyło po dyszce. Mijał czas, mijała młodość. Tylko kilogramy minąć nie chciały. W tym czasie Baśka nie siedziała jednak z założonymi rękoma. Dzielnie uskuteczniała na sobie wszystkie możliwe diety świata. Niestety, żadna nie zadziałała na Baśkę, bo dodatkowe kilogramy po prostu ją pokochały. Bez wzajemności, rzecz jasna, bo Baśka się nie poddawała, a w walce z nadwagą miały pomóc jej niezastąpione krówki, z którymi, tak się złożyło, zaprzyjaźniła się w dość szybkim tempie. Baśka w ogóle lubi zwierzęta. Oprócz krówek nie pogardzi również raczkami ani ptasim mleczkiem.

Baśka próbowała już wszystkiego, żeby jedzenia tych słodyczy się oduczyć, i chociaż żaden sposób nie okazał się skuteczny, to w swojej walce nie poddawała się ani na chwilę. Wciąż próbując nowych sposobów na zrzucenie zbędnych kilogramów, w pewnym momencie zamiast wagi pozbyła się cienia nadziei, że upragniona szczupła sylwetka może stać się jej udziałem. Przestała się łudzić, że kiedykolwiek schudnie. Ba! Co gorsza, pogodziła się już nawet z myślą, że skoro natura pozwala niektórym kobietom być nieco bardziej krągłymi niż inne, to znaczy, że ona, czyli Baśka, ma prawo być krągła. I właściwie po co walczyć? I dla kogo? Czy nie lepiej myśleć, że, parafrazując Marię Czubaszek, wszystkie kobiety są chude, tylko po niektórych tego po prostu nie widać?

Po Baśce tej chudości z pewnością widać nie było. I to od bardzo dawna. Za to dodatkowe kilogramy widać było gołym okiem, i to od razu. Wystarczyło na Baśkę spojrzeć.

Baśka była po prostu gruba i lubiła nazywać tę swoją przypadłość po imieniu. Nie znosiła na przykład, kiedy ktoś o osobie otyłej mówił, że jest puszysta. Ja nie jestem żadnym misiem!– denerwowała się głośno. I chociaż pozornie wyglądało to tak, jakby Baśka pogodziła się ze swoim ciałem, to jednak gdzieś tam głęboko w duszy marzyła o tym, żeby w końcu schudnąć i wyglądać jak dawniej. I żeby to schudnięcie nie skończyło się kolejnym efektem jo-jo, żeby ta chudość już została. Tak. O tym właśnie Baśka marzyła najbardziej. Bezustannie szukając sposobu na osiągnięcie tego celu, błądziła jak dziecko we mgle, wraz ze wszystkimi innymi poszukiwaczami cudownej diety. Nie poddawała się jednak, wierząc, że w końcu i jej uda się kiedyś zeszczupleć. Żeby znaleźć, trzeba najpierw szukać – powiedziała do siebie, otwierając pewnego ranka gazetę z artykułem na temat kolejnej diety cud.

Każdy dzień jest dobry, by zacząć nową dietę!

Zakrztusiłam się wczoraj marchewką. Pączek by mi tego w życiu nie zrobił.

Nieszczęście to jest szczęście, tylko odwrotnie

Dzisiaj każdy musi być szczęśliwy. A nawet jeśli nie jest, nawet jeśli wcale tego nie chce, to i tak musi, bo wszyscy naokoło o tym krzyczą. Z każdej gazety patrzą na nas psychotesty i inne poradniki szczęśliwego życia, i tak sobie myślę, że taki Sartre czy inny Nietzsche to miałby dzisiaj ciężkie życie, w tych czasach sztucznej szczęśliwości. Amerykanie jakoś potrafią się dostosować, ale Polakom średnio to wychodzi. My jak już jesteśmy szczęśliwi, tak się z tym szczęściem obnosimy i tacy jesteśmy napuszeni, że nasze szczęście staje się mało wiarygodne, a ludzie przestają nam wierzyć. I każdy patrzy na nas spode łba i myśli sobie: E tam, odbiło mu, albo: Co on się tak tymi zdjęciami z Egiptu chwali? Czy ja piramidy nie widziałem? W książce, co prawda, ale widziałem.

U nas zawsze lepiej się przyznać do nieszczęścia niż do szczęścia. Jakoś tak nadwiślańskie serca bardziej otwierają się przed tymi, którzy potrzebują współczucia, niż przed tymi, co to szukają publiczności do opowiadania o swoich sukcesach. Nie wiem, z czego to wynika, ale zauważyłam, że postawa ta sprawdza się również w dziedzinie odchudzania.

Otóż osobie, która się odchudza, współczujemy, jesteśmy z nią całym sercem i trzymamy kciuki. Ale, z drugiej strony, jeśli już ktoś schudnie, to zaciskamy zęby z zazdrości i już raczej nic nie mówimy – z obawy, żeby nie wymsknął nam się z ust jakiś komplement. Taka sytuacja zdarzyła się zresztą i w naszym biurze.

Siedziałyśmy z dziewczynami w naszym barku, przegryzając suche kanapki, które popijałyśmy biurówką, czyli herbatą z automatu z cukrem.

– Widziałaś tę Jolkę z sekretariatu? – zagadnęła Danka.

– Tę grubą? To znaczy, tę przy kości. – Poprawiłam się.

– Teraz to już na niej faktycznie same kości zostały – powiedziała Danka z tak poważną miną, że nie sposób było się tym faktem nie zainteresować bliżej. No to się zainteresowałam, pani Zosia zresztą też.

– Poważnie? – zapytałam.

– Schudła. I to bardzo.

– O Jezu… – jęknęłam, załamana jej sukcesem, który zwyczajnie wbił mnie w ziemię.

– I jak jej się to udało? – Pani Zosia wyglądała na bardzo zaskoczoną. – Przecież ona była naprawdę duża. Zejść z takiej wagi na pewno nie było łatwo.

– Dziewczyny mówią, że stosowała jakąś dziwną dietę.

– Dziwną?! – powtórzyłam, wyjmując z woreczka foliowego plasterek ogórka, który wysunął mi się spod szynki.

– Tak słyszałam.

– Nie ma dziwnych diet. – Pani Zosieńka ją poprawiła. – Diety są wyłącznie skuteczne albo nie.

– Ona ponoć piła tylko wodę…

– E tam, każdy tak mówi. Gdyby picie wody miało działanie odchudzające, to ryby przestałyby w ogóle istnieć.

– Poczekaj, daj skończyć.

– No i co? – Pani Zosia się niecierpliwiła.

– No więc z picia, to tak jak mówiłam, piła tylko wodę.

A z jedzenia jadła tylko czekoladę.

– Co…?!

– To, co powiedziałam. Czekoladę – powtórzyła Danka, pociągając nosem.

– Warto spróbować.

– Ja nie muszę – stwierdziłam. – Czekoladę i tak jadam codziennie. A do picia wody ostatecznie mogę się przekonać.

– Ale tu chodzi o to, że nic innego się nie spożywa.

Tylko ta czekolada i woda przez cały dzień.

– Brzmi nieźle. Na pewno lepiej niż wszystkie diety kopenhaskie i kapuściane razem wzięte.

– Ale powiem wam, że ta Jolka wcale nie wygląda dobrze.

– Niedobrze? – Pani Zosia zdziwiła się i zdjęła z dłoni srebrną bransoletkę, którą cały czas się bawiła. – A to dlaczego?

– Bo za szybko schudła, tak mi się wydaje.

– Aha, wszystko jej teraz wisi?

– Nie jej, tylko na niej chyba?

– Właśnie. I ta twarz tak jakby do dołu jej się wyciągnęła, jak u boksera.

– U kogo?

– Taka rasa psów – wyjaśniła Danka. – Nie, ona zdecydowanie lepiej wyglądała wcześniej. Przynajmniej na twarzy.

– A reszta?

– Niestety! – Westchnęła. – Cała reszta prezentuje się teraz o wiele korzystniej niż dawniej. Dupa przestała istnieć zupełnie.

– Naprawdę?

– Mówię ci, na własne oczy dzisiaj widziałam.

– To muszę koniecznie tam do nich wpaść. Też chcę zobaczyć to zjawisko.

– Mówię ci, warto. Tylko musisz się pospieszyć, bo nie wiadomo jak długo ten stan się utrzyma, sama wiesz, jak to jest.

– Wiem, niestety.

I tak Danka ją chwaliła, bo, owszem, Jolka schudła pięknie, ale nie było w tym chwaleniu szczerości. Jakby Danka była zazdrosna o sukces koleżanki, którego jej samej nie udało się osiągnąć. Zamiast się cieszyć, że chociaż jedna z nas zrzuciła zbędne kilogramy, to jakoś tak nas zwyczajnie zatkało.

I kiedy już każda z nas napatrzyła się na spektakularną przemianę Jolki i każdy wrócił do swojej pracy biurowej, to ogarnął mnie jakiś wewnętrzny smutek, który pojawiał się za każdym razem, kiedy byłam świadkiem chudnięcia wszystkich wokół, tylko nie siebie samej.

Co było ze mną nie tak? Dlaczego inni potrafią, a ja nie? Czy dieta naprawdę przerasta moje możliwości? Czy ja jestem pod tym względem upośledzona? Czy ja nie umiem czytać instrukcji diety, gdzie jest czarno na białym napisane, że się nie podjada i w ogóle nie sięga się po słodkie? To co ja jestem? Ślepa, że tego nie widzę? Dlaczego to jest dla mnie takie trudne? Dlaczego jestem nieszczęśliwa ze swoją tuszą? Dlaczego nie umiem siebie zaakceptować i ciągle walczę, i ta walka już mnie wykańcza?

Z jednej strony, chciałam podejść do Jolki i podpytać ją o tę dietę czekoladową. Może miała jakiś sposób? Jakieś zaczarowane narzędzie, za pomocą którego mogła zasznurować sobie usta i nie jeść? Z drugiej jednak strony, wcale nie chciałam z nią o tym rozmawiać. Ileż to już razy przeprowadzałam podobne konwersacje. Kiwałam wtedy głową, słuchałam dobrych rad od tych, którym udało się schudnąć. Udawałam, że rozumiem. A potem wracałam do domu i zjadałam całe opakowanie krówek na jednym posiedzeniu. Od razu, jakbym się bała, że ode mnie uciekną.

Nie umiem się odchudzać. Umiem tyć. Nie wytrzymam na żadnej diecie. Znam siebie zbyt dobrze. I wiem, że nigdy, przenigdy nie uda mi się wrócić do dawnej wagi. Już się z tym pogodziłam. W końcu nie wszyscy muszą być chudzi, prawda?

Tylko kobieta potrafi zaburzyć nawet prawa fizyki. Im jest cięższa, tym łatwiej ją poderwać!

Gra wstępna czy podstępna?

Siedziałam w łazience od dłuższej chwili. Siedziałam na brzegu wanny, dla jasności, i patrzyłam w lustro, które niestety nigdy nie kłamało. Mówiąc krótko, oczu wręcz od tego widoku oderwać nie mogłam: sine powieki, sine usta, policzki jakieś takie obwisłe. I podbródek! Dużo za duży, jak na możliwości podbródka. Włosy też bardziej przypominały ogon wiewiórki, i to w sezonie linienia, niż fryzurę. Po prostu obraz nędzy i rozpaczy.

Nie wiem, kiedy to się stało, ale jakoś tak się posunęłam w czasie. Tak, moje lustro nie kłamie. A może powinnam zmienić krem na noc? Ten ostatni już mi podpadł. Chociażby tym, że zamiast wchłaniać się w moją starzejącą się cerę, o wiele bardziej wolał wchłaniać się w moją poduszkę, której doprać potem nie mogłam. Poleciła mi go Danka z pracy, to kupiłam, ale widzę, że trzeba będzie zmienić go na ten, który miałam ostatnio. Chociaż też nie, bo tamten, owszem, nie był tłusty, ale nic a nic nie zadziałał, o czym mogłam się przekonać w takiej właśnie chwili jak ta. Tak, zdecydowanie muszę kupić coś lepszego. Może tym razem nawet szarpnę się na krem z górnej półki? Kiedy, jak nie teraz? Na co ja właściwie czekam? Czy ja nie zasługuję na odrobinę luksusu, jak mawia pani z reklamy? Jestem w końcu tego warta czy nie?

Moje rozmyślania brutalnie przerwało natarczywe stukanie do drzwi łazienki.

– Zajęte. Nie widać? – odkrzyknęłam.

Patrzyłam na plastikowe butelki z szamponami, które stały na wannie w równym rzędzie. Jak można było się domyślić, połowa z nich była pusta. I to już od dawna. Najwyraźniej, z jakiegoś mało znanego powodu, członkowie mojej rodziny kolekcjonowali puste butelki po szamponach, płynach do mycia ciała, a nawet balsamach. Cała kolekcja czekała na sądny dzień, kiedy ktoś wreszcie łaskawie zabierze to całe towarzystwo i wyrzuci je do śmieci.

– Kochanie, wszystko dobrze? – Mąż się niecierpliwił.

– To już nie można sobie w łazience posiedzieć?

– Można. Ale chyba wygodniej w pokoju.

– A czy tam leci jeszcze ta kreskówka?

– Poczekaj, zerknę. – I po chwili orzekł: – Tak, leci. Dzieci nie odrywają od niej oczu.

– To ja jednak poczekam tutaj. Przynajmniej jest cisza.

Mąż tymczasem uchylił drzwi łazienki i powoli wszedł do środka.

– To może i ja tu z tobą przeczekam…?

– Broń Boże! Nie po to przyszłam tu sama, żeby dzielić się z tobą moją melancholią, która, tak się składa, właśnie mnie dopadła.

– Razem będzie nam raźniej, nie uważasz? – zapytał, siadając na brzegu wanny obok mnie.

– Nie, nie uważam – zaoponowałam. – I w ogóle jestem przeciwna, żebyś tu ze mną siedział. Lepiej wracaj do kuchni i zrób dzieciom kolację.

– Kolację zrobię za chwilę. Teraz chcę spędzić trochę czasu z tobą.

– Mówiłam ci już, że mi przeszkadzasz.

– Przecież i tak nic nie robisz.

– Nic?! – Spojrzałam na niego z wyrzutem. – Zapewniam cię, że to tylko tak wygląda. Ale ty i tak tego nie zrozumiesz.

– Dlaczego jesteś dla mnie taka surowa?

– Bo znam cię, niestety. Chociaż właściwie to nie twoja wina. Jesteś po prostu facetem, a żaden facet nie zrozumie problemów kobiety, która patrzy w lustro i co widzi? Zmarszczki!

– Przecież kupiłaś sobie ten krem…

– To jest jakiś szajs, a nie krem. Muszę sobie kupić inny.

– No to sobie kup, i po sprawie. – Wzruszył ramionami.

– Łatwo ci mówić. Ten krem kosztuje majątek.

– Ale skoro ma ci pomóc…

– Nie jestem pewna, czy mi pomoże. W reklamie mówią, że tak, ale sam wiesz, jak to jest z tymi reklamami.

Mąż objął mnie czule, co, przyznaję, nie zdarza się często. Wzbudziło to we mnie od razu pewne podejrzenia, jak się okazało – słuszne.

– A co ty tak się nagle na wszystko zgadzasz? – zapytałam, odsuwając się nieco, żeby nie tracić zbyt szybko obiektywnego spojrzenia na sprawę.

– Po prostu staram się ciebie zrozumieć.

– I niby ty mnie rozumiesz, tak?

– Znamy się w końcu tyle lat – odpowiedział.

– No więc? – Sytuacja stawała się coraz bardziej napięta.

Mąż zaczął drapać się po głowie.

– Co ty wyprawiasz z tymi włosami?

– Tak sobie myślę – zaczął – że skoro co rano powtarza się ta sama sytuacja…

– Jak sytuacja? O czym ty mówisz?

– Sytuacja z poszukiwaniem skarpetek, na przykład, albo drugiego buta od pary.

– Skoro nie kładziecie ich na miejsce, to takie są konsekwencje, prawda?

– Ale z obiadami też nie ogarniasz. Nie mówiąc już o sprzątaniu, kochanie.

– Słucham…? – Zapaliło mi się w głowie czerwone światełko, bo sytuacja wcale nie wyglądała ciekawie.

– Zauważyłem, że to wszystko, jakby tu powiedzieć, żeby cię nie urazić…

– Postaraj się, bardzo cię proszę.

– No więc, mówiąc krótko… – Tu mąż wziął głębszy oddech. – Widzę, że jesteś jakaś taka przemęczona, przepracowana, i w ogóle. Nie dajesz rady z tym domem.

– Tak myślisz?

– Nie obraź się, ale to nie jest tylko moje zdanie. Dzieci też nie mogą nic tu znaleźć. Zarastamy powoli, taka jest prawda.

– To może łaskawie mi pomóżcie! – Cisnęłam opakowaniem bezużytecznego kremu prosto do małego śmietnika pod zlewem.

– Z największą przyjemnością – odpowiedział mąż. – Ja mógłbym ci pomagać, ale mam mnóstwo pracy i zwyczajnie nie dałbym rady.

– Tak? A wyobraź sobie, że ja także pracuję. I domem zajmuję się po godzinach. Jak większość kobiet w tym kraju.

– Ja wiem, ale skoro to cię przerasta, to może czas najwyższy coś z tym zrobić?

– Niby co?

– Może wziąć kogoś do pomocy?

I tu zaskoczył mnie mocno. Bo, po pierwsze, już kiedyś była rozmowa na ten temat, zwłaszcza że sąsiadka zatrudnia Ukrainkę, więc nawet nie musiałabym daleko szukać. A po drugie, to mąż, właśnie mąż, powiedział wtedy, że nie życzy sobie, żeby mu obca baba wkładała jego własne gacie do szafy, wcześniej je uprasowawszy. Zaproponowałam, że w drodze wyjątku mogę wziąć na siebie prasowanie jego gaci, ale się nie zgodził, mówiąc, że taka osoba do sprzątania poważnie narusza jego prawo do zachowania prywatności. Czyżby i w tej kwestii zmienił zdanie? Nie mogąc uwierzyć we własne szczęście, odpowiedziałam natychmiast, by się nie rozmyślił:

– Zgadzam się! – krzyknęłam. – Już dawno zresztą cię o to prosiłam.

– Naprawdę? Zgadzasz się…?

– Nie będę się bronić. Przecież sam widzisz, że sobie nie radzę.

– To wspaniale. To ja może od razu zadzwonię, żeby wszystko ustalić – powiedział, podnosząc się z wanny.

– Zaraz, zaraz. – Złapałam go za łokieć dosłownie w ostatniej chwili, bo stał już w otwartych drzwiach. – Do kogo ty chcesz dzwonić?

– Przecież się zgodziłaś!

– Na pomoc przy sprzątaniu.

– W gotowaniu i prasowaniu również – dodał szybko.

– Doskonale.

– Więc o co chodzi?

– O nic, chciałam tylko się upewnić, że się dogadaliśmy. Bo przecież kiedyś już była rozmowa na ten temat i przypominam ci, że byłeś przeciwny, i to zdecydowanie.

– Każdy ma prawo zmienić zdanie. Nawet twój własny mąż.

– Więc powiadasz, że ta pomoc jest na tyle uzdolniona, że nawet potrafi coś tam upichcić?

– I to jeszcze jak! – zawołał podnieconym głosem. – Te gołąbki w sosie pomidorowym. Palce lizać!

Cmoknął w powietrzu, i to było o wiele za dużo. Przynajmniej dla mnie.

– Jak to, to ty znasz kuchnię tej osoby…?

– I to doskonale. Pocieszę cię, że ty również ją znasz, Basiu.

– Nie…

Usiadłam z powrotem na wannie.

– Nie chcesz chyba powiedzieć, że masz na myśli twoją matkę…?!

– Ależ Basiu, zrozum, ona aż się rwie do pomocy!

– Aż się rwie…?

– Chyba jej się nie dziwisz? – spytał. – Zwłaszcza po tym, jak ostatnio przyniosła nam schab pieczony w śliwkach, wiesz, ten mój ulubiony, i nie była w stanie przecisnąć się przez drzwi w kuchni…

– Bo są wąskie… – dodałam na swoją obronę.

– Bo stały w nich worki ze śmieciami, których zapomniałaś znieść na dół, a ja nie miałem wolnych rąk, bo niosłem ten papierowy dom z papieru, który dzieci potrzebowały do szkoły i który sklejałem poprzedniego dnia do trzeciej nad ranem.

– Nieważne – warknęłam.

– Mama powiedziała, że z największą przyjemnością będzie wpadać tu raz na jakiś czas i ogarnie to w trymiga!

– Że jak? Będzie tu wpadać? – powtórzyłam z niedowierzaniem.

– Raz, góra dwa razy w tygodniu.

– Dwa razy w tygodniu…?! Będzie mi tu wpadać?

– Posprząta, ugotuje…

– O nie! – Podniosłam palec wskazujący prawej ręki na wysokość nosa. – Nie będzie mi tu wpadać żadna teściowa, ani raz, ani nawet dwa razy w tygodniu. Wykluczone.

– Ale dlaczego? Basiu, sama pomyśl. Dzieci też się ucieszą. Tak mało czasu z nią spędzają.

– I całe szczęście. Zresztą, jak masz ochotę na to, żeby więcej czasu spędzały ze swoją babcią, to wystarczy, że będziesz je do niej częściej zawoził.

– Nie zmieniaj tematu, bardzo cię proszę.

– Temat uważam za zakończony.

– Ale ty sobie nie poradzisz z tym sprzątaniem.

– W takim razie będziesz musiał się zaprzyjaźnić z bałaganem.

– Baśka!

– Nie! I to jest moje ostatnie słowo.

– Ale…

– Posłuchaj, pójdziesz teraz do kuchni, ogarniesz stół i zrobisz dzieciom kolację.

– A ty…?! – Zdziwił się bardzo moją propozycją na wieczór.

– A ja w tym czasie podskoczę do galerii po krem na noc, zanim zamkną mi drogerię.

– Nie możesz tego zrobić jutro, wracając z biura?!

– W normalnych okolicznościach pewnie tak bym zrobiła – powiedziałam. – Ale na samą myśl o twojej matce tak mi się czoło zmarszczyło, że ten krem jest mi absolutnie niezbędny właśnie teraz! I to w trybie natychmiastowym.

Klasnęłam w dłonie z zachwytu.

– I żeby nie było wątpliwości – dodałam – ja do twojej matki nic nie mam. A nawet ją lubię. A wiesz za co najbardziej?

– No za co? – zapytał mąż.

– Właśnie za to, że trzyma się od nas z daleka. I niech tak pozostanie. Dla dobra naszych wzajemnych stosunków.

Mąż wyszedł z łazienki, a ja zabrałam się za szorowanie wanny. Doszłam bowiem do wniosku, że trochę gimnastyki o tej porze dnia pozwoli mi rozładować niepotrzebne napięcie, które tak nagle we mnie wezbrało. Krem kupię jutro, wracając z pracy, niech mu będzie.

Kiedy nachodzi mnie ochota na sprzątanie, to najpierw otwieram wino, siadam i czekam, aż mi przejdzie.

Dlaczego w ogóle kobiety tyją?

Od razu należy powiedzieć jasno, że tyją wszyscy, nie tylko kobiety. Tyją mężczyźni, tyją dzieci, tyją starcy. Tyją również zwierzęta, najczęściej te udomowione, zwłaszcza w domach miejskich. Nieraz czytałam o kotach rozmiarami przypominających małego tygrysa tylko dlatego, że pańcia postanowiła dokarmiać go nie trzy, ale osiem razy dziennie. Tyją też owoce i warzywa. Dzisiejsze pomidory nie mają nic wspólnego z tymi, które pamiętam z dzieciństwa. Teraz wszystko jest większe i pulchniejsze. Ludzie również.

Kobiety jednak tyją w sposób szczególny, bo też i powody tycia u kobiet są wielorakie.

Kobieta tyje:

• z samotności,• z obżarstwa wynikającego z samotności,• z tęsknoty wynikającej z samotności,• z żalu, że jest samotna,• z rozpaczy,• z obojętności.

Te same zresztą powody (poza obżarstwem, rzecz jasna) są także przyczyną chorobliwego chudnięcia, choroby, na którą od lat staram się zapaść, ale niestety, marnie mi to wychodzi.

Mój problem polega na tym, że kiedy się stresuję, to jem. Jem, kiedy jestem wkurzona lub przygnębiona. Kiedy jestem smutna, pocieszam się kanapką, a kiedy załamana, zapycham się bezą, koniecznie z bitą śmietaną. Wiem, że robię źle, wiem, że robię sobie tym krzywdę, ale nic na to nie poradzę, że chcę krzywdzić siebie, bo siebie nie lubię. Nie lubię mojego apetytu, nie lubię tego, że nie potrafię nad nim zapanować.

– Pani chyba nie lubi siebie? – powiedział do mnie kiedyś pewien lekarz, którego zapytałam w przypływie naiwności, czy może przepisać mi jakieś leki na zaciśnięcie żołądka.

– A dlaczego chce pani w ogóle zaciskać żołądek, proszę pani?

– A nie widzi pan, panie doktorze, jak ja wyglądam?

Zlustrował mnie od stóp do głów, jak to lekarz.

– Pani siebie nie lubi? – powtórzył pytanie.

– A pan by lubił? – Klepnęłam się po brzuchu. – Urosło mi coś takiego i nie mogę sobie z tym poradzić.

– Samo nie urosło. Może powinna pani zmienić dietę?

– Myśli pan, że nie próbowałam? Przerobiłam na sobie już wszystkie możliwe diety, od kopenhaskiej, po kapuścianą. Nic na mnie nie działa. Ja chyba jestem jakaś zmutowana, panie doktorze.

– Mówiąc o diecie, miałem na myśli bardziej zmianę nawyków żywieniowych, a nie zapisanie się na wyścig w odchudzaniu.

– Aha.

– Chce pani schudnąć?

– Bardzo.

– To trzeba się za siebie zabrać.

– Tylko tyle?

– Spokojnie, to tylko tak dobrze wygląda, ale odchudzanie to poważne zadanie.

– Coś o tym wiem, panie doktorze.

– Uczymy się przez całe życie, proszę pani. I każdego dnia coś rozpoczynamy. Każdy dzień jest dobry, by zacząć coś, co zmieni pani życie na zawsze.

– Ale ja każdego dnia zaczynam dietę! Problem w tym, że tak około piętnastej już ją rzucam, a rano zaczynam od początku.

– Może powinna pani zatem poszukać wsparcia psychologicznego? Trzeba polubić siebie, na Boga, a nie ze sobą walczyć!

Muszę przyznać, że ostatnie zdanie doktora bardzo mnie zainspirowało. Może ja faktycznie siebie nie lubiłam? Może powinnam to zmienić, i to jak najszybciej, zanim zakatuję siebie samą na śmierć?

Tak, trzeba było jak najszybciej poszukać wsparcia u fachowców, których zresztą znalazłam od razu. W końcu połowa moich koleżanek z biura to wybitne specjalistki od diet. Jakby tak przeliczyć ilość diet przetestowanych na sobie przez każdą z nich, to wyszłoby, że mam pod nosem niezły uniwersytet. Taka Iwona, na przykład, która pracuje w kadrach, to mogłaby w dziedzinie przeliczania kalorii doktorat napisać. Ona ma licznik w oczach. Zapamiętuje te wszystkie cyferki, wiem, bo kiedyś byłam z nią w barku. Kupowałam wtedy herbatę i pączka. A ona na to:

– Dwieście trzydzieści i sześćdziesiąt trzy – powiedziała.

– Nie. – Poprawiłam ją. – Dwa pięćdziesiąt za pączka i trzy złote za herbatę, bo z cytryną.

– Ja mówię, ile to ma kalorii. – Tym razem to Iwona mnie poprawiła. – A cenę to ty za pączka zapłacisz dużo wyższą, niż ci się wydaje.

I tu Iwona poklepała się po swoich biodrach, które w przeciwieństwie do moich były całkiem szczupłe.

Cały dzień coś robię, a nic nie jest zrobione. Magia życia, normalnie.

Dlaczego ciągle jestem głodna? Bo bez przerwy myślę o tym, że jestem głodna

Może dziwnie to brzmi, ale taka jest prawda. Zawsze wydawało mi się, że nie dam rady dokończyć diety i w ogóle odchudzanie nie jest dla mnie, bo ja przecież stale jestem głodna. Okazuje się jednak, że jestem głodna, chociaż zjadłam przed chwilą, ponieważ myślę o tym, że za chwilę znów będę głodna. I koło się zamyka. Postanowiłam oczyścić umysł i zacząć kontrolować nie tylko to, co kładę na talerz, ale przede wszystkim to, o czym myślę. A ciągle myślę o jedzeniu. A kiedy nie myślę o jedzeniu, to myślę o tym, że jestem głodna.

Może powinnam znaleźć sobie jakieś hobby? Zainteresować się czymś sensownym, żeby nie skupiać się bez przerwy tylko na jednym temacie? Tak, pomysł z kółkiem zainteresowań nawet by mi się spodobał, pod warunkiem, że miałabym czas na jakiekolwiek hobby.

Prawda jest taka, że jestem zapracowaną żoną i matką. Mam na głowie nie tylko pracę, ale także, a może przede wszystkim, pracę po pracy. Mój mąż po powrocie do domu może się po prostu zrelaksować, i to właśnie robi każdego dnia. Kładzie się na sofie w salonie i czyta gazetę, czekając na obiad, który nie kto inny, ale właśnie ja mu przygotuję i podam. Ja w tym czasie, chociaż też dopiero wróciłam z pracy, kręcę się po tej kuchni jak mały robot, i ziemniaki obiorę, i kotlety wytłukę (średnio mi to wychodzi, ale przynajmniej się staram), i jeszcze po sobie posprzątam (sprzątanie wychodzi mi najsłabiej, przyznaję, ale cały czas się uczę), i po innych domownikach szklanki z wczoraj umyję, bo im się już chyba na pamięć rzuciło z tego relaksowania i zapomnieli, że wstawienie szklanki do zlewu nie oznacza, że ta szklanka się sama umyje.

Myję, sprzątam i układam. I tak codziennie. A kiedy pod koniec dnia doczołgam się ostatkiem sił na kanapę i włączę jakiś serial, to wtedy dopiero się zaczyna:

„Mamo, pomożesz mi w polskim?”

„Mamo, zrobisz ze mną ludzika z kasztanów, bo mi nie wychodzą nogi!”

„Mamo, zeszyt do przyrody mi się zalał!”

„Mamo, jest coś do jedzenia?”

„Kochanie, może byś zaparzyła kawy, tobie to lepiej wychodzi niż mnie…”

Wychodzi, bo praktykuję, a nie tylko siedzę i wołam.

I kiedy ja miałabym znaleźć czas na hobby? Chyba w następnym życiu.

Mężczyźni są jak wino. Najlepiej zamknąć ich w piwnicy i czekać, aż dojrzeją.

Najważniejsze to znaleźć grupę wsparcia

Z odchudzaniem jest trochę jak z grupą AA. Anonimowi alkoholicy uczą się razem z innymi nie pić, a grubasy w podobnej grupie uczą się od siebie nawzajem, jak jeść mniej i jak nie sięgać po słodycze. Uzależnienie od nadmiernego jedzenia to w końcu takie samo uzależnienie jak od alkoholu czy palenia papierosów. I też wciąga! Powoduje takie same złe nawyki, z którymi najtrudniej walczyć. Palacz ma nawyk, że musi zapalić, na przykład zawsze po jedzeniu. A grubas ma nawyk, że po obiedzie musi sięgnąć po deser. Choćby drzwi lodówki miały mu rękę przytrzasnąć, to i tak będzie tam sięgał, będzie ryzykował. I choć wie, że to mu szkodzi, to dalej to robi, bo to jest nałóg. Nałóg żarcia. Alkoholik musi pić, palacz musi palić, hazardzista musi chodzić do kasyna, a grubas musi żreć. Taka jest prawda, niestety.

Najłatwiej grupę wsparcia znaleźć w swoim najbliższym środowisku, czyli w pracy. My w biurze stale się odchudzamy i do drzwi naszego pokoju co rusz puka jakaś zbłąkana dusza, która potrzebuje wsparcia w odchudzaniu.

Razem łatwiej, wiadomo. Niestety, zauważyłam, że u nas takie grupy wzajemnej adoracji w niejedzeniu mają sens tylko przez kilka pierwszych dni. Potem po kolei i powoli odpadają kolejne osoby, które nie wytrzymują rygoru związanego z przestrzeganiem niepisanego regulaminu. Mało kto jest w stanie wytrwać w takiej grupie do końca i z tego, co zauważyłam, nikomu nie udało się dobrnąć do końca i schudnąć. Ale nie ma się co załamywać. Za jakiś czas powstaje kolejne kółko odchudzania, do którego można się znowu zapisać. I tak w kółko.

Kobiety odchudzają się zwykle z ważnych powodów, którymi bez wątpienia są:

• wesele przyjaciółki, na którym trzeba się wykazać talią osy,• wesele własne, zwłaszcza pierwsze,• zbliżający się urlop, a co za tym idzie – wyjazd nad morze,• komunia lub chrzciny, na które zjedzie się dawno niewidziana rodzina, czekająca tylko, by wziąć na języki panią domu, która się roztyła,• randka, na której nie chcemy przestraszyć kandydata na męża brzuchem sumity,• operacja stawu kolanowego, przed którą lekarz kazał nam zrzucić zbędny nadbagaż,• spotkanie klasowe po latach, na którym chcemy oczarować dawną miłość, choć ta pewnie i tak przez pomyłkę weźmie nas za naszą matkę,• inne sytuacje rodzinno-towarzyskie.

Częstym powodem nagłej chęci utraty własnej wagi jest też przypadkowe spotkanie dawnej znajomej, która schudła. Widząc, że jej się to udało, nie możemy być gorsze i chcemy pokazać nie tyle sobie, co jej właśnie, że nie jest od nas lepsza i my też umiemy o siebie zadbać.

Muszę przyznać, że może poza operacją kolana i randką odchudzałam się już ze wszystkich wyżej wymienionych powodów. Za każdym razem z marnym skutkiem zresztą. Zawsze zaczynało się identycznie. Pełna werwy i wiary w walkę z obżarstwem postanawiałam zacząć dietę od jutra. Skoro jutro idziemy na wojnę, to trzeba jakoś ten ostatni dzień wolności wykorzystać, prawda? I tutaj następowało słynne rzucanie się na lodówkę i wszystko, co w niej się w niej znajduje. Jadłam, połykałam wręcz w locie, co się dało, nawet to, co już dawno straciło termin ważności, ale podczas konsumpcji szkoda było mi tracić czas na czytanie etykietek. Najadłszy się na całe życie (tak sobie myślałam, bo przecież od jutra dieta, jedzenie surowo zakazane!), kładłam się spać z pełnym brzuchem i wyjątkowo bez najmniejszych wyrzutów sumienia. Najedzona, a co za tym idzie szczęśliwa, zasypiałam szybciutko.

Następnego dnia, już od rana uzbrojona w tarczę walki z głodem, gotowa zmierzyć się ze swoimi najgłębszymi słabościami, omijałam lodówkę z daleka. Szłam do pracy, gdzie wszystkim koleżankom już od pierwszego piętra opowiadałam o diecie i o tym, że w związku z tym mogę być nieco upierdliwa, co one doskonale rozumiały, bo przechodziły przez ten proces nie raz. Moja dieta wyglądała tak, że do południa nie jadłam nic, i było mi z tym w miarę dobrze. Ba, byłam z siebie dumna, nawet bardzo. Jakoś ten czas zleciał, skupiałam się na pracy i z dumą odliczałam godziny „dietowania”. Niestety, po powrocie do domu sytuacja zmieniała się diametralnie. Dlatego doszłam do wniosku, że to dom właśnie jest podstawową barierą stojącą na drodze do mojej doskonałej figury. Przygotowując obiad dla domowników, siłą rzeczy skubałam trochę kotleta, trochę ziemniaka. Że niby próbowałam, jak smakuje. Jakbym tego nie wiedziała! Czy ja w życiu kotleta nie jadłam, żeby nie wiedzieć, jak smakuje? A że byłam przeraźliwie głodna, to skubanie kończyło się na zjedzeniu normalnej porcji obiadowej w myśl zasady, że jeść coś trzeba, a od jednego kotleta nie utyję i to nie oznacza, że się poddałam. Po prostu zrezygnuję najwyżej z deseru. I pomimo że zjadłam normalny obiad z ziemniakami oraz sałatką z groszkiem i majonezem, to nadal uważałam, a jakże, że jestem na diecie. Bo przecież jem mniej mentalnie! I myślę o tym bez przerwy, więc niby jestem na tej diecie, tak czy nie?

Zwykle już pod koniec dnia, w którym zaczynałam dietę, dopadał mnie taki głód i taki brak silnej woli, że wszystko szlag trafiał i nawiedzały mnie następujące refleksje:

•po pierwsze, ludzie różnią się między sobą, są chudzi, są i grubi, i nikt za to do piekła nie pójdzie, najwyżej do sklepu z odzieżą dla puszystych,

•po drugie, mając w pamięci grube aktorki i piosenkarki, stwierdzałam, że skoro one mogą i dobrze się czują ze swoją wagą, to ja też taka będę,

•po trzecie, zaczynałam wręcz walczyć o prawa grubasów i o to, by ich nie dyskryminować w społeczeństwie, bo mają takie samo prawo do życia w nim, co chudzi,

•po czwarte, zaczynałam szukać innych pozytywnych rzeczy w moim życiu, które wyszły mi lepiej niż dieta, która mi nie wyszła; dzieci mi wyszły, są zdrowe i mądre, co tam dieta!,

•a po piąte, to po cichu i na samym końcu, przyznawałam się do porażki: No nie wyszło.

Moje dwie ulubione rzeczy to jedzenie i chudnięcie.

Zbrodnia w kuchni

Jak każda prawdziwa kobieta, a zwłaszcza jak każda żona i matka, i ja miewam chwile, w których staram się postępować jak perfekcyjna pani domu. W takich chwilach zamieniam się w robota domowego, który ma tylko jeden, święty cel do wykonania: wypucować dom albo ugotować coś pysznego. Na szczęście dla wszystkich domowników, takie chwile zdarzają mi się niezwykle rzadko.

Kiedyś, na przykład, próbowałam zrobić dżem z wiśni, bo mnie Danka namówiła, że to niby taka prościzna. Mąż zabrał dzieci do kina, miałam więc wolne. Wydrylowałam z pięć kilogramów na oko, że mało mi kark nie strzelił razem z tymi pestkami od pochylonej pozycji bez przerwy, wrzuciłam wszystko do gara, zasypałam cukrem, jak Danka kazała, włączyłam gaz i miało być gotowe. Miało się to, że tak powiem, „pyrtolić” na lekkim gazie około dwóch godzin. Wyszłam więc w tym czasie do łazienki wziąć sobie długą kąpiel, żeby ten obolały od drylowania kark wymoczyć. I co? Żeby całkiem nie zmarnować popołudnia – przecież nie będę stać i gapić się w garnek z wiśniami przez tyle czasu, prawda? – zrobiłam sobie pianę, puściłam muzykę i było mi tak dobrze, że zwyczajnie zasnęłam. Obudziły mnie jakieś podejrzane krzyki dobiegające z kuchni. W pewnej chwili zaczęłam nawet podejrzewać, że nas napadli, że włamali się jacyś złodzieje, którzy skusili się na mój dżem gorący, wiedzeni jego zapachem. A że dżem był bardzo gorący, to się zapewne poparzyli i stąd te krzyki.

Wyskoczyłam z wanny, zresztą woda zrobiła się zimna, więc i tak był już na to najwyższy czas. Owinęłam się ręcznikiem i otworzyłam drzwi.

Widok, który zastałam w kuchni, zaskoczył mnie bardzo, nie powiem, że nie. W drzwiach stał bowiem mój mąż, cały oniemiały z wrażenia (pewnie że jako dobra żona zabrałam się w końcu za przetwory). Czekając na słowa uznania, które miały paść z jego ust, zrobiłam krok do przodu.

I wtedy mąż zapytał:

– Nic ci nie jest? – Głos mu jakby drżał. – Całe szczęście.

– Cóż, gotowanie jest trudne, nie powiem, ale jakoś dałam radę.

– Myślałem, że cię napadli i zamordowali.

– Oszalałeś?!

I wtedy z kuchni na korytarz, jak te jabłka z koszyka, wysypały się nasze dzieci: chłopiec lat osiem i dziewczynka lat dziesięć. I nie byłoby w tym, jakże błogim widoku, nic dziwnego, gdyby nie fakt, że dzieci miały ręce całe we krwi, która ściekała im aż do łokci.

– Jezus Maria, co się stało…? – Rzuciłam się do nich, ręcznik o mało mi nie spadł z mokrego po kąpieli ciała.

No, ładnie! – miałam gonitwę myśli. – Ja tu sobie kąpiele urządzam, a moje biedne dzieci padły w kinie ofiarą jakiegoś szaleńca pewnie! Boże! Co ze mnie za matka!

– Mamo, mamo! – krzyczały dzieci.

– Co wam się stało?

– To ja pytam, co się t u stało? – zapytał mąż z wyraźnym naciskiem na słowo „tu”. – Przestraszyłem się, że ktoś cię poćwiartował!

– Mnie…?!

– To jest pycha! – Synek oblizywał sobie palce lewej ręki. – Tylko trochę gorące, ale dobre!

I wtedy zrobiłam krok w kierunku kuchni. Niechętnie, z lekką obawą, muszę przyznać, odwróciłam głowę w stronę kuchenki. Nie chciałam tam patrzeć, ale co zrobić. Taki jest los matki kucharki-amatorki. Trzeba było stawić czoła mojej pasji pod tytułem „domowe przetwory”.

Widok, który zastałam, omal nie zwalił mnie z nóg. I wcale nie dziwię się mężowi, że chciał w pierwszej chwili dzwonić na policję, a dopiero w drugiej na pogotowie. Nie wyglądało to dobrze.

– Mój dżem… – jęknęłam, stojąc nad garnkiem, z którego przykrywka spadła na podłogę, rozbryzgując sok po wszystkim, co się dało.

– Zapomniałaś zmniejszyć gaz czy co?

– Niczego nie zapomniałam! – Broniłam się. – Wszystko zrobiłam tak, jak było w przepisie.

Patrzyłam na ogromną czerwoną plamę, która niczym rzeka wylała się z mojego garnka i faktycznie przypominała kałużę krwi. Kafelki zabryzgane były mazistą cieczą, podłoga i szafki również. Wszystko lepiło się od cukru.

– Po co ty się w ogóle za to wzięłaś? – Mąż się dziwił i muszę przyznać, że ja za to wcale nie dziwiłam się jemu. Nie tym razem!

– Bo Danka mnie namówiła, twierdziła, że to niby takie proste, i samo się miało zrobić…

– Przecież ten dżem, który kupujemy w supermarkecie, jest całkiem smaczny.

– Ale ten też jest pyszny! – zawołała córka, której warkocze już były bordowe od dżemu.

– Mamo, będziemy ten dżemik zbierać z podłogi do słoików? Bo ja chcem.

– Mówi się „chcę”. – Ojciec był czujny. – Niczego nie będziemy zbierać. Mamy przecież jeszcze dżem w lodówce, prawda?

Spojrzał na mnie wymownie.

– Tak – odpowiedziałam szybko – Niczego nie będziemy zbierać z podłogi.

– Ale to jest pyszne…

– No już, zmykajcie mi z tej kuchni, do łazienki, myć ręce i włosy.

– Mamo, jeszcze trochę mogę polizać? – błagał mnie w drzwiach syn. – Chociaż ze stołka, tam jest czyste!

– Powiedziałam! Do łazienki, bez dyskusji.

Dzieci wyszły, narzekając po drodze na złą matkę, która zabroniła im dalszego wylizywania podłogi.

– Musisz się pospieszyć – dodał na odchodne mąż. – To zasycha.

Do wieczora szorowałam kuchnię na błysk, przeklinając w duchu chwilę, kiedy dałam się Dance przekonać do tego z gruntu szalonego pomysłu ze smażeniem domowych przetworów. Dodatkowo podjęłam solidne przyrzeczenie, że nigdy i pod żadnym pozorem nie dam się więcej namówić na podobne wyzwania. Już wolę dla sportu jechać po ten dżem na drugi koniec Polski i z powrotem, i to na rowerze!

Dżemom domowym mówię zdecydowane: nie!

– Kochanie, po co zainstalowałaś lusterko wsteczne przy telewizorze?

– Och, to takie wygodne. Teraz mogę obserwować, czy myjesz naczynia.

Dzisiaj jest doskonały dzień na to, by w końcu przemienić się w kobietę, którą zawsze chciałam być

Siedziałam na stołku kuchennym od dobrych kilku minut, a mój wzrok utkwiony był w jednym punkcie, którym to był piekarnik, dodajmy: włączony. W środku nagrzanego piekarnika znajdowała się blaszka do pieczenia ciast, w której to blaszce znajdował się osobliwy przedmiot w żadnym calu ciasta nieprzypominający. Ktoś mógłby powiedzieć, że oto pomysłowa pani domu wpadła na genialny pomysł i piecze ciasteczka w kształcie skarpetek futbolowych. Niestety, myliłby się ten ktoś, i to bardzo. Prawda była bowiem żałosna. Pani domu nie posiadała aż takiej wyobraźni w pieczeniu ciast. Co więcej, pani tego domu w ogóle posiadała bardzo mało talentów, nie tylko z zakresu umiejętności kulinarnych, ale również z umiejętności prowadzenia gospodarstwa domowego w ogóle. Za to była doskonale przygotowana do rozwiązywania sytuacji nagłych i nieprzewidzianych. A sytuacja z pieczeniem skarpetek o siódmej rano do takich właśnie sytuacji się zaliczała. Co innego mogłam zrobić, skoro dopiero rano przypomniałam sobie, że syn ma dzisiaj szkolny mecz, a skarpetki na to ważne wydarzenie sportowe są nadal mokre? Pani domu i matka młodego sportowca w jednej osobie wpadła więc na genialny wręcz pomysł, by przyspieszyć proces suszenia poprzez podgrzanie ich w piekarniku. Skoro ciasto się tam nagrzewa i nawet przy odrobinie szczęścia potrafi się podnieść, to chyba ten sam proces zachodzi również w przypadku skarpetek? Oczywiście miałam nadzieję, że skarpetki tylko się podgrzeją i nie będą rosły, bo tego byłoby już zdecydowanie za wiele.

Było coś niezwykłego w tym obrazie nędzy i rozpaczy, była jakaś niewidzialna siła, żeby nie powiedzieć magnes, który przyciągał mój wzrok do tychże skarpetek leżących płasko na blaszce. Piekarnik huczał, buczał po swojemu, a mnie tylko usypiała ta hipnotyzująca, kojąca melodia. Oczy mi się zamykały, w końcu było przed siódmą. Pilnowałam się, żeby nie zasnąć, co więcej, miałam za chwilę budzić całe towarzystwo do szkoły. Na szczęście nerwowa atmosfera związana ze skarpetkami nie pozwalała mi zmrużyć oka, bo wyobraźnia już podpowiadała koszmarny obraz ze skarpetkami spalonymi na węgiel w roli głównej.

Po kwadransie wyłączyłam piekarnik i ostrożnie za pomocą pikowanej grubej rękawicy kuchennej wyjęłam gorącą blaszkę, na której leżały spokojnie skarpety sportowe mojego syna.

– Co ty pieczesz, o tej porze w dodatku…? – Usłyszałam za plecami głos męża, który niepostrzeżenie wślizgnął się do kuchni.

Nie odpowiedziałam, tylko za pomocą widelca podniosłam jedną ze skarpetek na wysokość oczu, by ocenić stopień wysuszenia.

– Matko święta, Baśka! – wrzasnął mi mąż nad głową. – Ty chyba nie chcesz powiedzieć, że piekłaś te biedne skarpety…?!

– A co niby miałam zrobić, skoro nie wyschły?!

– Ale żeby w piekarniku?!

– A masz lepszy pomysł? Zobacz, tylko na piętach trochę wilgotne jeszcze – odpowiedziałam zadowolona. – Gdybym miała jeszcze tak z pół godziny, to byłyby suchutkie jak papier.

– Ty chyba zwariowałaś!

– Staram się po prostu odpowiednio reagować. – Nie dawałam się sprowokować. – Łatwo ci mówić, bo sobie smacznie spałeś, kiedy ja ratowałam sytuację.

– Trzeba było o tym pomyśleć poprzedniego dnia. Podskoczyłoby się do sklepu i po sprawie.

– Ale nie pomyślałam. Byłam pewna, że wyschną do rana.

Mąż podrapał się po głowie. Dopiero teraz zauważyłam, że miał krzywo zapięte guziki od piżamy.

– Basiu, ja nie wiem, ale wydaje mi się, że to wszystko trzeba jakoś tak planować z wyprzedzeniem, nie sądzisz?

– A kto ma na to czas? – Rzuciłam w jego kierunku skarpetkami. – Idź i połóż je w pokoju dzieci na biurku. I obudź je już, błagam.

Miałam ochotę wręczyć sobie medal. Nieważne jak, ale przecież w końcu udało mi się doprowadzić te biedne skarpetki do jako takiej suchości i tylko to się liczyło.

Jadąc do pracy, nie przestawałam myśleć o moim porannym zadaniu. Było ciężko, nie powiem, ale się udało. A może powinnam tak zrobić z całym swoim życiem? Może to jest właśnie ten moment, kiedy trzeba wziąć życie w swoje ręce? Przestać marzyć, a zacząć żyć? I kiedy za oknem samochodu krajobraz nagle zmienił się z letniego na mocno jesienny, doszłam do wniosku, że czas zacząć podróżować, zwiedzić Włochy, o których marzyłam od liceum, pojechać na wyspę Bali, albo jeszcze dalej. I przede wszystkim trzeba się w końcu wziąć za siebie. Odruchowo wciągnęłam brzuch. Muszę schudnąć, pomyślałam. Na polskiej plaży mogę świecić udami jak słonica, jakoś się przyzwyczaiłam. Ale żeby na Bali? Co to, to nie. Nie zamierzam przywozić z dalekiej podróży pamiątek w postaci zdjęć, na których przypominam fokę, w dodatku wyleniałą.

Postanowiłam, że zanim zabukuję ten egzotyczny wyjazd, na który szykowałam się mentalnie od lat, najpierw pozwolę mojej sylwetce zeszczupleć. Sposób na zeszczuplenie pozostawał nadal zagadką, jako że już nie raz byłam na niejednej diecie, a nawet na kilku i nic to nie dawało. Co schudłam, to przytyłam znowu. Efekt jo-jo przyczepiał się do mnie jak rzep, uwielbiał mnie po prostu.

Może trzeba było zasięgnąć tym razem rady specjalisty? Postanowiłam zastanowić się nad tym poważnie. Nie ma na co czekać.

Pełna wiary w nowe życie po przemianie przekroczyłam próg naszego biurowca i już gdzieś tak około południa wszelkie plany na lepszą mnie legły w gruzach. Stojąc przy naszym pracowniczym barku, patrzyłam na sałatkę w plastikowej miseczce, która zapewne była zdrowa i mało tucząca, ale jakoś tego dnia do mnie nie przemawiały buraczki z kukurydzą. Wobec powstałego w mojej głowie dylematu skończyło się na tym, że jak zwykle sięgnęłam po drożdżówkę. W ramach odchudzania, zamiast z dżemem kupiłam tę z serem. Do tego wzięłam kawę ze spienionym mlekiem i byłam nawet zadowolona z tego wyboru. Przecież dietę można zacząć od jutra, prawda? Po co mam się katować już dzisiaj? Powiem więcej, skoro mam się odchudzać od jutra, to dzisiaj muszę się najeść, i to porządnie. Ten jeden, ostatni raz. Do syta.

Dzisiaj sobota, dzień wiadra i mopa! Czyż wypucowany dom nie jest trochę oznaką, że się zmarnowało życie?

Skąd brać ten czas?

– Mamo, chcę melonika.

– Mówi się melonik. – Spojrzałam na syna, który właśnie wszedł do kuchni. –