Ochrona własności intelektualnej. Wydanie 4 - Grzegorz Michniewicz - ebook

Ochrona własności intelektualnej. Wydanie 4 ebook

Grzegorz Michniewicz

0,0
59,00 zł

lub
Opis

Podręcznik ,,Ochrona własności intelektualnej" przedstawia w usystematyzowanej i czytelnej formie najważniejsze regulacje z zakresu poruszanej tematyki. Czwarte wydanie zostało zaktualizowane i uzupełnione z uwagi na szybko postępujące zmiany w prawodawstwie. Dotyczyły one zarówno ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jak i ustawy – Prawo własności przemysłowej.

Zmiany dotyczą m.in.:

  • organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi,
  • komisji prawa autorskiego,
  • Funduszu Promocji Kultury który został umieszczony w ustawie o grach hazardowych.

W publikacji omówiono zagadnienia dotyczące m.in.:

  • Praw autorskich i praw pokrewnych w polskim prawie,
  • Intelektualnej własności przemysłowej,
  • Wzorów użytkowych, przemysłowych oraz znaków towarowych,
  • Topografii układów scalonych, projektów racjonalizatorskich, oznaczeń geograficznych,
  • Twórczości intelektualnej w środowisku cyfrowym.

Wiedza z zakresu własności intelektualnej zawarta w podręczniku uniemożliwi Czytelnikom popełnianie plagiatu oraz bezprawnego wykorzystywania zarówno dzieł z zakresu prawa autorskiego, czy praw pokrewnych, jak również i projektów wynalazczych, znaków towarowych/usługowych, czy też oznaczeń geograficznych.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi lub dowolnej aplikacji obsługującej format:

EPUB
MOBI
PDF

Liczba stron: 266




zakupiono w sklepie:

Legimi

identyfikator transakcji:

9174716

znak wodny:

dr Grzegorz Michniewicz

 

 

 

Ochrona własności intelektualnej

4. wydanie

 

 

 

 

WYDAWNICTWO C.H.BECK WARSZAWA 2019

Wydawca:Aneta Flisek

© Wydawnictwo C.H.Beck 2019

Wydawnictwo C.H.Beck Sp. z o.o. ul. Bonifraterska 17, 00-203 Warszawa

www.ksiegarnia.beck.pl

Skład i łamanie: TiM-Print, WarszawaPrzygotowanie wersji elektronicznej: Wydawnictwo C.H.Beck

ISBN: 978-83-8198-447-8

Przedmowa

Wydanie czwarte podręcznika „Ochrona własności intelektualnej” było, jak gdyby, logicznym następstwem wydania trzeciego, które przez Czytelników uznane zostało za przydatne i spełniające rolę podręcznika akademickiego.

Nowe wydanie wymagało jednak dużej ingerencji w tekst, czyli uzupełnienie i poprawienie jego z uwagi na szybko postępujące zmiany w prawodawstwie. Dotyczyły one zarówno ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych jak i ustawy – Prawo własności przemysłowej. Było to dodatkowo konieczne z tego powodu, że niektóre instytucje prawne dotychczas umieszczone w Prawie autorskim i prawach pokrewnych zostały stamtąd wyrzucone i opracowane w formie nowych ustaw. Chodzi tutaj np. o organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, komisję prawa autorskiego czy też o Fundusz Promocji Kultury który został umieszczony w ustawie o grach hazardowych. Zmiany w 2018 roku wprowadzono również do ustawy o ochronie baz danych. Została też uchwalona ustawa – Prawo przedsiębiorcy, która zastąpiła ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. Weszła ona w życie w 2018 r. Jest powiązana terminologiczne ze wspominanymi powyżej aktami prawnymi. Dodać można, że uchwalona w marcu 2019 r., po wielu uzgodnieniach i komplikacjach, Dyrektywa Parlamenty Europejskiego i Rady w sprawie praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym, znalazła również omówienie w obecnym wydaniu.

Obowiązujące ustawy unowocześniły rozwiązania zarówno w zakresie prawa autorskiego, praw pokrewnych czy też w intelektualnej własności przemysłowej. Dostosowały je do potrzeb obrotu gospodarczego zarówno krajowego, jak i zagranicznego. Wprowadziły też lepsze wyjaśnienie terminologii, którą się posługują i lepiej skorelowały lub będą uwzględnione z dyrektywami Unii Europejskiej.

Aktualizacja podręcznika spowoduje możliwość przekazania Czytelnikom, a w szczególności studentom studiów nieprawniczych najnowszej wiedzy z zakresu własności intelektualnej, dzięki czemu uniemożliwi popełnianie plagiatu oraz bezprawnego wykorzystywania zarówno dzieł z zakresu prawa autorskiego, czy praw pokrewnych, jak również i projektów wynalazczych, znaków towarowych/usługowych, czy też oznaczeń geograficznych.

 

Toruń, maj 2019 r.

Grzegorz Michniewicz

Wykaz skrótów

1. Akty prawne

KC  Kodeks cywilnyKonstytucja RP  Konstytucja Rzeczypospolitej PolskiejKP  Kodeks pracyKPA  Kodeks postępowania administracyjnegoPrAut ustawa z 4.2.1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1191 ze zm.)PrWłPrzem  ustawa z 30.6.2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz.U z 2017 r. poz. 776 ze zm.)ZbZarzU ustawa z 15.6.2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autor­skimi i prawami pokrewnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1293)

2. Czasopisma i publikatory

Dz.U.  Dziennik UstawDz.Urz.  Dziennik UrzędowyBiul. UP Biuletyn Urzędu PatentowegoM.P.  Monitor PolskiOTK  Orzecznictwo Trybunału KonstytucyjnegoOTK-A Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego Seria A

3. Instytucje, organy i organizacje

EFTA Europejskie Stowarzyszenie Wolnego HandluRM  Rada MinistrówRP  Rzeczypospolita PolskaTK  Trybunał KonstytucyjnyUE  Unia EuropejskaWIPO Światowa Organizacji Własności Intelektualnej

4. Inne skróty

art.  artykuł (-y)itp.  i tym podobnenast.  następny (-a, -e)np.  na przykładNr  numerpok. pokójpoz.  pozycjas.  strona (-y)tel.  telefonust.  ustęp (-y)w.  wiek

Wykaz podstawowych źródeł

1. Literatura podstawowa

I. Barańczyk, Ochrona prawna oznaczeń geograficznych, Warszawa 2008

J. Barta, M. Czajkowska-Dąbrowska, Z. Ćwiąkalski, R. Markiewicz, E. Traple, Prawa autorskie i prawa pokrewne. Komentarz, Warszawa 2011

L. Bieguński, Ochrona własności przemysłowej. Poradnik przedsiębiorcy, Wiadomości Urzędu Patentowego 2003, Nr 9

A. M. Dereń, Prawo własności przemysłowej. Wynalazki, wzory użytkowe, wzory przemysłowe, znaki towarowe, oznaczenia geograficzne, topografia układów scalonych. Komentarz i omówienie przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, Bydgoszcz 2001

E. Ferenc-Szydełko,  Prawo autorskie na ziemiach polskich do 1926 r., ZNUJ PWiOWI, Kraków 2000

K. Golat, R. Golat, Prawo autorskie w praktyce. Nowe pola eksploatacji, opłaty, twórcze bazy danych, obrót cywilno-prawny, opodatkowanie, ochrona prawa autorskiego, Warszawa 2003

R. Golat, Dobra niematerialne. Kompendium prawne, Bydgoszcz 2005

E. Góra, M. Kotula, Prawo autorskie i prawa pokrewne, Gdańsk 2001

A. Karpowicz, Autor – wydawca. Poradnik prawa autorskiego, Warszawa 2009

M. Knypl, K. Trzciński, Znaczenie zwyczajów i dobrych obyczajów w prawie cywilnym i handlowym, PPH 1997, Nr 8

C. Kosikowski, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, Warszawa, 2005

W. Kotarba, Ochrona własności przemysłowej w gospodarce polskiej w dostosowaniu do wymogów Unii Europejskiej i Światowej Organizacji Handlu, Warszawa 2000

W. Kotarba, Zarządzanie wiedzą chronioną w przedsiębiorstwie, Warszawa 2001

G. Tylec, Ochrona tytułu w prawie polskim, Warszawa 2006

F. Zoll, Zasady Prawa autorskiego, [w:] S. Gołąb, Ustawa o prawie autorskim z dnia 29.3.1926 r., Warszawa 1928

2. Literatura uzupełniająca

J. Bafia, D. Egierska, I. Śmietanka, Kodeks wykroczeń. Komentarz, Warszawa 1980

W. Kocota (red.), Elementy prawa. Podręcznik, Warszawa 2004

J. Kuciński, S. Korycki (red.), Zarys prawa dla studentów kierunków nieprawniczych, Warszawa 2001

L. Morawski, Wstęp do prawoznawstwa, Toruń 2009

Z. Radwański, Prawo cywilne – część ogólna, Warszawa 2009

Słownik języka polskiego, t. 1, Warszawa 1978

3. Źródła internetowe

A. Adamczyk (oprac.), Przykłady wzorów przemysłowych i ich wygląd – zob. Wzory przemysłowe w działalności małych i średnich przedsiębiorstw

http://www.uprp.pl/uprp/_gAllery/25/99/25994/wzory_przemyslowe.pdf

L. Bieguński, Ochrona własności przemysłowej. Poradnik przedsiębiorczy: http://www.parp.gov.pl/files/74/81/104/ochrona_wlasnosci.pdf

Hasło „Strategia działania na rzecz ochrony własności intelektualnej w 2006r”

https://www.google.pl/#q=Strategia+dzia%C5%82a%C5%84+na+rzecz+ochrony+w%C5%82asno%C5%9Bci+intelektualnej+w+Polsce+w+2006+r.

hasłoraportoprawachautorskichw2007r http://www.prawoautorskie.gov.pl/media/raporty/raport_prawo_autorskie_2007.pdf

http://www.prawoautorskie.gov.pl/media/konsultacje_-_program_na_rzecz_ochrony/2016_10_13_PROPOZYCJA_DZIALAN_obieg_wer_ost.pdf

M. Lewandowski, Zasady współżycia społecznego i zasada słuszności – uwagi na tle art. 5 i art. 4172 Kodeksu cywilnego na przykładach z praktyki, Prawa człowieka w orzecznictwie sądów polskich, 2015

http://www.prawaczlowieka.edu.pl/index.php?dok=9aaa0b523023790b2cf1df9dc629ba14abd0edd5-d3

hasło „układ elektroniczny” http://pl.wikipedia.org/wiki/Uk%C5%82ad_elektroniczny

hasło „układ scalony” http://www.szkolnictwo.pl/szukaj,Uk%C5%82ad_scalony

hasło „Komisja standaryzacji nazw geograficznych” http://ksng.gugik.gov.pl

http://patenty.bg.agh.edu.pl/ipatenty.html

http://pl.wikipedia.org/wiki/Dysk_optyczny

http://pl.wikipedia.org/wiki/Organoleptyka

http://www.e-marketing.pl/artyk/artyk83.php

http://pl.wikipedia.org/wiki/Obyczaj

http://www.gazobudowa.com.pl/

http://slownikkomputerowy.pl/hasla/n/nosnik-optyczny.aspx

http://lucc.pl/inf/egzamin_inzynierski/kierunkowe/[K][10]%20Optyczne%20nosniki%20informacji/tekst/3.pdf

http://ec.europa.eu/agriculture/quality/database/index_en.htm

http://www.ppr.pl/ekonomia/unia-europejska/jaka-jest-roznica-miedzy-chroniona-nazwa-pochodzenia-a-chronionym-oznaczeniem-geograficznym-103352

A. Twardowska, T. Twardowski, Refleksje biotechnologa i rzecznika patentowego

http://www.pfb.info.pl/files/artykuly/10.Refleksje_biotechnologa.pdf

Wzory przemysłowe w działalności małych i średnich przedsiębiorstw. Urząd Patentowy RP, http://www.uprp.pl/uprp/_gAllery/25/99/25994/wzory_przemyslowe.pdf

http://www.uprp.pl/uprp/_gAllery/25/99/25994/wzory_przemyslowe.pdf

M. Zaręba (oprac.), Urząd patentowy RP. Własność przemysłowa w działalności gospodarczej. Przewodnik dla małych i średnich przedsiębiorstw

https://bg.pcz.pl/apiszb/book/23682/Wlasnosc-przemyslowa-w-dzialalnosci-gospodarczej-przewodnik-dla-malych-i-srednich-przedsiebiorstw-oprac-Marianna-Zaremba

http://www.izbaarchitektow.pl/

http://www.europarl.europa.eu/news/pl/press-room/20190212IPR26152/porozumienie-parlamentu-i-rady-w-sprawie-praw-autorskich-na-rynku-cyfrowym-ue

http://www.mkidn.gov.pl/media/docs/strategia_ochrona_wlasnosci_intelektualnej_2005.pdf

http://www.prawoautorskie.gov.pl/media/raporty/raport_prawo_autorskie_2007.pdf

http://www.prawoautorskie.gov.pl/media/konsultacje__program_na_rzecz_ochrony/2016_10_13_PROPOZYCJA_DZIALA N_obieg_wer_ost.pdf

http://patenty.bg.agh.edu.pl/pelneteksty/PL223875B1.pdf

Wzory przemysłowe w działalności małych i średnich przedsiębiorstw. Urząd Patentowy RP

http://www.uprp.pl/uprp/_gAllery/25/99/25994/wzory_przemyslowe.pdf

https://www.uprp.pl/okreslenie-znaku-towarowego/Lead05,841,15408,4,index,pl,text/

http://www.szkolnictwo.pl/szukaj,Uk%C5%82ad_scalony

http://ksng.gugik.gov.pl/

http://www.ppr.pl/ekonomia/unia-europejska/jaka-jest-roznica-miedzy-chroniona-nazwa-pochodzenia-a-chronionym-oznaczeniem-geograficznym-103352

https://www.gov.pl/web/rolnictwo/produkty-zarejestrowane-jako-chronione-nazwy-pochodzenia-chronione-oznaczenia-geograficzne-oraz-gwarantowane-tradycyjne-specjalnosci

4. Konwencje i traktaty międzynarodowe

Konwencja berneńska z 9.9.1886 r. o ochronie dzieł literackich i artystycznych, zm. w Berlinie 13.11.1908 r. i w Rzymie 2.6.1928 r. (Dz.U. z 1935 r. Nr 84, poz. 515 ze zm.)

Konwencja Związkowa paryska z 20.3.1883 r. o ochronie własności przemysłowej, zm. w Brukseli 14.12.1900 r. i w Waszyngtonie 2.6.1911 r. (Dz.U. z 1932 r. Nr 2, poz. 8 ze zm.)

Akt Sztokholmski zmieniający Konwencję paryską o ochronie własności przemysłowej z 20.3.1883 r. zmienioną w Brukseli 14.12.1900 r., w Waszyngtonie 2.6.1911 r., w Hadze 6.11.1925 r., w Londynie 2.6.1934 r., w Lizbonie 31.10.1958 r. (Dz.U. z 1975 r. Nr 9, poz. 51, zał.)

Konwencja o wystawach międzynarodowych i Protokół zmieniający tę Konwencję, podpisany w Paryżu 10.5.1948 r. (Dz.U. z 1961 r. Nr 14, poz. 76 oraz Dz.U. z 1994 r. Nr 56, poz. 232)

Traktat Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) o prawie autorskim z 20.12.1996 r. (Dz.U. z 2005 r. Nr 3, poz. 12)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z 25.10.2011 r. w sprawie praw konsumentów, Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej z 22.11.2011, L 304/64 (PL)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym COM/2016/0593 final – 2016/0280 (COD)

5. Ustawy

Ustawa z 4.2.1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1191 ze zm.)

Ustawa z 30.6.2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 776 ze zm.)

Ustawa z 27.7.2001 r. o ochronie baz danych (Dz.U. z 2001 r. Nr 128, poz. 1402 ze zm.)

Ustawa z 26.6.2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 432 ze zm.)

Ustawa z 11.4.2001 r. o rzecznikach patentowych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2106 ze zm.)

Ustawa z 5.8.2010 r. o ochronie informacji niejawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 742)

Ustawa z 30.8.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)

Ustawa z 8.12.2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 825)

Ustawa z 22.5.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 473 ze zm.)

Ustawa z 14.3.2003 r. o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych oraz skutkach patentu europejskiego w Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 2)

Ustawa z 16.4.1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 419 ze zm.)

Ustawa z 30.5.2014 r. o prawach konsumenta (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 134 ze zm.)

Ustawa z 6.3.2018 r. – Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 646 ze zm.)

Ustawa z 7.7.1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.)

Ustawa z 29.12.1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 361 ze zm.)

Ustawa z 7.4.1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 713 ze zm.)

Ustawa z 23.4.1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm.)

Ustawa z 15.9.2000 r. – Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 505 ze zm.)

Ustawa z 26.6.1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 917 ze zm.)

Ustawa z 14.6.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.)

Ustawa z 18.10.2006 r. o wyrobie napojów spirytusowych oraz o rejestracji i ochronie oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 268)

Ustawa z 15.6.2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1293)○

Ustawa z 19.11.2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 847)

6. Rozporządzenia

Rozporządzenie Prezesa RM z 20.5.2008 r. w sprawie rejestrów prowadzonych przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 91, poz. 564)

Rozporządzenie Prezesa RM z 19.10.2001 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń topografii układów scalonych (Dz.U. Nr 128, poz. 1413)

Rozporządzenie Rady Ministrów z 30.1.2002 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wzorów przemysłowych (Dz.U. Nr 40, poz. 358 ze zm.)

Rozporządzenie RM z 26.2.2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie opłat związanych z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych (Dz.U. Nr 41, poz. 241 ze zm.)

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 11.9.2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 2014 r. poz. 1278)

Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z 9.9.2016 r. w sprawie składania i rozpatrywania wniosków o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego dla produktów leczniczych i produktów ochrony roślin (Dz.U. z 2016 r. poz. 1482)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 110/2008 z 15.1.2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 1576/89 (Dz.Urz. UE L 39/2008, s. 16)

7. Inne źródła

Obwieszczenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 26.3.2009 r. w sprawie ogłoszenia decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o udzieleniu i o cofnięciu zezwoleń na podjęcie działalności organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi (M.P. Nr 21, poz. 270)

Obwieszczenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 28.12.2015 r. w sprawie ogłoszenia decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o zmianie oraz cofnięciu zezwoleń na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi (M.P. 2016 r. poz. 49)

Rozdział I. Wprowadzenie do tematyki

1

W dobie społeczeństwa informatycznego, czyli możliwości, jakie ono ze sobą niesie, znajomość zagadnień dotyczących ochrony wartości intelektualnych staje się nieodzowna do funkcjonowania każdego człowieka, który korzysta z możliwości uzyskiwania informacji, poznawania utworów muzycznych, literackich czy nawet programów komputerowych. Nieznajomość prawa w zakresie korzystania z różnego rodzaju utworów stwarza niebezpieczeństwo odpowiedzialności karnej czy materialnej. Oczywiście ochrona własności intelektualnej nie ogranicza się wyłącznie do utworów uzyskanych za pośrednictwem Internetu, ale w sytuacji gdy te utwory wykorzystujemy (np. kopiujemy czy rozpowszechniamy w jakikolwiek sposób), powinniśmy sobie zdawać sprawę z konsekwencji, które mogą się z tym wiązać.

Zakres podręcznika obejmuje niektóre zagadnienia własności intelektualnej: autorskie prawa osobiste, autorskie prawa majątkowe,wraz z prawami pokrewnymi oraz prawo własności przemysłowej.

§ 1. Podstawy prawa – pojęcia prawne, definicje

2

Do zrozumienia istoty niektórych zagadnień omawianych w podręczniku niezwykle ważna jest terminologia. Zdarza się bowiem często, że słowa używane potocznie mają w prawie zupełnie inne znaczenie. Bywa też i tak, że nie są one używane w języku potocznym, a tym samym są niezrozumiałe. Do jednej z tych grup pojęć można zaliczyć: normę prawną, przepis prawny, konwencję międzynarodową, ustawę czy rozporządzenie, a także wiele pojęć z zakresu ustawy z 6.3.2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 646 ze zm.); np. działalność gospodarcza, przedsiębiorca, przedsiębiorstwo, osoba zagraniczna), jak i z zakresu prawa cywilnego (np. firma, przedsiębiorstwo, własność, posiadanie itp. ustawa z 23.4.1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm.).

Prawo własności intelektualnej należy rozpatrywać w systemie obowiązującego prawa. Z kolei, prawo też musi funkcjonować na jakimś gruncie. Tym gruntem dla prawa jest państwo. Państwo to organizacja polityczna realizująca swoje cele na określonym terytorium wobec określonego społeczeństwa tam zamieszkującego, z możliwością stosowania w stosunku do niego przymusu niezbędnego do sprawowania władzy.

Taka definicja państwa sugeruje, że państwo istniało zawsze. Tak jednak nie było, chociaż nikt nie potrafi określić, jak daleko w przeszłość państwo sięga. Zaczątki państwowości umieszczane są w tzw. zamierzchłej przeszłości, co wcale nie oznacza, że nie można, oczywiście hipotetycznie, odtworzyć jego początku, przy czym nie chodzi tutaj o początek państwa w sensie historycznym, lecz raczej w sensie organizacyjnym.

3

Powstanie państwa można przedstawić w uproszczonym schemacie: rodzina przekształciła się w ród (jako związek kilku rodzin), połączonych kilka rodów to plemię. Potem już wystarczył tzw. związek plemion, by można było zacząć mówić o państwie (ale tylko rozumianego w sensie terytorialno-społecznym). Oczywiście do owych prostych związków bliższego lub dalszego pokrewieństwa czy powinowactwa musiała zawsze dochodzić pewna organizacja władzy oraz dobrowolne (lub niedobrowolne) jej podporządkowanie się przez społeczeństwo. Duże związki plemienne potrzebowały ochrony (a więc drużyna, wojsko) oraz środków do ich utrzymania (podatki). Z podatkami i wojskiem związana była nieodzownie potrzeba ich ściągania i organizowania (a więc i administracja). Do sprawnego zarządzania organizacją państwową niezbędne stawały się takie regulacje, które umożliwiały właściwe funkcjonowanie instytucji państwowej oraz społeczeństwa. Dotychczasowe zachowania oparte na zwyczajach, ukształtowanych przez lata i przekazywanych z pokolenia na pokolenie, okazały się niewystarczające. Społeczeństwa zaczęły domagać się od suwerena (władcy) zawsze takich samych zachowań rozstrzygających spory lub karzących winnych w podobnych sytuacjach, niezależnie od tego, kogo dotyczą. Zaczęto tworzyć zasady regulujące zachowania społeczne oraz je spisywać. Powstawały kodyfikacje, na których oparte zostały wszystkie inne, później tworzone prawa (np. prawo rzymskie to podstawa wszystkich późniejszych kodeksów cywilnych). W taki sposób narodziło się prawo, które można zdefiniować jako zbiór wzorców zachowań ludzkich, stworzonych przez państwo, których przestrzeganie może być wymuszone.

Wzorzec zachowania przedstawiany jest pisemnie, więc nie jest to nic innego niż norma prawna. Jest to elementarna cząstka prawa składająca się z hipotezy (wskazanie adresata normy i okoliczności jej zastosowania), dyspozycji (normatywny skutek prawny, nakazane zachowanie się adresata normy) i sankcji (reakcja organów państwowych w przypadku niezastosowania się adresata do dyspozycji normy). Norma może nie zawierać wszystkich elementów i składać się tylko z hipotezy i sankcji.

Wśród norm prawnych wyróżnia się normy bezwzględnie obowiązujące (imperatywne) lub względnie obowiązujące (dyspozycyjne).

Zbiór norm tworzy przepis prawny. Przepis prawny to normy ujęte w pewną „strukturę organizacyjną”, opatrzoną znakami, np. księga, część, rozdział, artykuł, paragraf, ustęp, punkt itp.

Przepis i norma często są zarówno w słownictwie potocznym, jak i prawniczym utożsamiane i traktowane zamiennie.

Przepisy prawne regulują stosunki prawne między ludźmi, czyli dają wzorce zachowań niezbędnych do tego, aby dana czynność prawna dokonana między ludźmi była nie tylko prawidłowo wykonana, ale również dzięki temu usankcjonowana przez państwo (np. przeniesienie autorskich praw majątkowych do utworu). Czynności prawne mogą być traktowane jako zdarzenia prawne (zależne lub niezależne od woli ludzkiej), mogące wywołać (tylko te zależne od woli człowieka) skutki prawne w postaci powstania, zmiany lub ustania stosunku prawnego.

Zbiór przepisów zawierających normy zachowań ludzkich w ramach jednorodnych stosunków prawnych mogą tworzyć i tworzą kodeksy. Regulują one stosunki międzyludzkie o różnym charakterze, np. cywilnym, karnym, handlowym itp. Jednak nie wszystkie jednorodne stosunki międzyludzkie są unormowane zwartym systemem – w postaci kodeksu (w polskim systemie prawa brak jest np. Kodeksu administracyjnego, ale jest Kodeks postępowania administracyjnego, podobnie nie ma Kodeksu transportu, Kodeksu gospodarczego).

Przepisy prawa powinny być tak skonstruowane, aby nikt nie miał wątpliwości co do znaczenia tekstu przepisu (normy) prawnego. W tym celu ten, kto go tworzy, czyli ustawodawca, stara się o jasność sformułowań i poprawność gramatyczno-prawniczą. Ponadto, jeżeli wprowadza jakieś pojęcia do tekstu przepisu, trzeba te pojęcia wyjaśnić w tzw. słowniczku. Słowniczek ów znajduje się w początkowej części przepisu prawnego. Bywają w przepisie terminy, co do których przyjmuje się, że są powszechnie znane lub też takie, których poznanie jest możliwe po przeczytaniu innego przepisu. Wówczas podaje się, gdzie owego znaczenia szukać.

Samo czytanie przepisu może jednak nie wystarczyć w jego zrozumieniu. Potrzebny jest więc swoisty zabieg, który nazywamy wykładnią prawa lub interpretacją. Interpretacja to podjęcie takiego rozumowania, które doprowadza nas do zrozumienia, co ustawodawca chciał osiągnąć, formułując przepis w określony sposób. Istnieją różnego rodzaju wykładnie, np. autentyczna, tj. taka, której dokonuje ten podmiot, który ustala akt (np. Prezydent RP, Sejm, minister itp.), czy operatywna, czyli dokonywana przez organ państwowy w trakcie stosowania w praktyce prawa, lub doktrynalna – dokonywana przez przedstawicieli nauki.

Uznaje się, że przepisy prawa są tworzone przez ustawodawcę w imieniu państwa. Ale zarówno państwo, jak i ustawodawca to pojęcia dość abstrakcyjne. Prawo musi być tworzone przez ludzi. Państwo przekazało więc uprawnienia w tej sprawie swoim organom1, które są personifikowane (tzn. w imieniu wojewody musi podpisać decyzje jakaś osoba, piastująca stosowne stanowisko). Owe organy tworzą prawo. Ranga owego prawa, aktu prawnego zależy od rangi organu, który go wydał (ale nie zawsze).

Umowy międzynarodowe (konwencje) sąratyfikowane przez Prezydenta. Ustawy uchwala Sejm. Rozporządzenia wydają: Prezydent RP, Rada Ministrów, Prezes RM oraz ministrowie – zawsze na podstawie ustawy. Wszystkie ustawy natomiast muszą mieć podstawę w Konstytucji RP. Wymienione przepisy stanowią źródła prawa (bardziej szczegółowo zostaną omówione w § 2), czyli tzw. prapoczątek jego powstania z jednej strony, z drugiej zaś są one tymi pierwotnymi formami, na których może oprzeć swoje działanie, lub zaniechanie, organ państwowy lub obywatel.

Przepisów prawnych jest wiele. Ustawodawca grupował je według takich samych stosunków prawnych, które należało unormować. W ten sposób powstały systemy i gałęzie prawa. Tworzyły je okoliczności faktyczne wynikające z życia społecznego, usystematyzowała je zaś nauka. Systemprawa to ogół gałęzi prawa w danym państwie, który reguluje stosunki społeczne.

4

Gałąź prawa to zespół przepisów prawa, obowiązujących w określonym państwie, regulujących pewną dziedzinę życia społecznego, ustaloną według kryterium rozwiązywanych jednorodnych stosunków społecznych. Gdy gałąź prawa reguluje stosunki społeczne, do których odnosi się w sposób pełny i nie musi zapożyczać do regulacji stosunków norm z innej gałęzi prawa, określamy ją jako podstawową (kryterium „samowystarczalności”).

Podstawowymi („samowystarczalnymi”) gałęziami prawa w Polsce są np.: prawo konstytucyjne (zwane też państwowym), prawo administracyjne, prawo finansowe, prawo cywilne, prawo rodzinne i opiekuńcze oraz prawo karne.

Nauka rozróżnia również gałęzie kompleksowe („niesamowystarczalne”), biorąc za kryterium przedmiot regulacji prawnej, np. prawo gospodarcze, podatkowe lub transportowe. Są to zespoły norm odnoszące się do jednego przedmiotu regulacji. Tak określona gałąź korzysta z norm należących do kilku innych gałęzi prawa.

Gałęzi prawa, w szczególności kompleksowych,jest tak wiele, że nie sposób ich wszystkich w tym miejscu wymienić. Może być ich jeszcze więcej, ponieważ rozwój stosunków społecznych normowanych w jednej gałęzi może powodować wyłanianie się z niej innej, bardziej szczegółowo regulującej wspomniane (określone) stosunki społeczne (np. z prawa finansowego wyodrębniło się prawo podatkowe, a z prawa cywilnego – prawo rodzinne i ­opiekuńcze).

I. Prawo własności intelektualnej w polskim systemie prawa

5

Wydaje się, że pomimo stosunkowo dużej liczby źródeł prawa, sięgających swoim uregulowaniem nawet XIX w., mówienie o prawie własności intelektual­nej jako o odrębnej podstawowej gałęzi prawa jest przedwczesne. Umieszczanie prawa własności intelektualnej w ramach prawa cywilnego czy gospodarczego jest raczej nieuprawnione z uwagi na daleko idące odrębności rozwiązań w charakterze stosunków, które są poprzez nie – tj. prawo własności intelektualnej – normowane. Chociaż trzeba również pamiętać, że niektóre normy prawa cywilnego są stosowane pomocniczo przy rozwiązywaniu problemów z zakresu prawa własności intelektualnej. W tej sytuacji prawo własności intelektualnej należałoby traktować jako gałąź kompleksową z uwagi na wiele „zapożyczeń” prawnych z innych dyscyplin (np. z prawa cywilnego, administracyjnego, gospodarczego, pracy itp.).

W tym miejscu wydaje się konieczne ukazanie pewnych pojęć, z których korzysta prawo własności intelektualnej, a które są wypracowane na gruncie innych dyscyplin.

Do niektórych pojęć prawa cywilnego, jak również i innych gałęzi prawa, używanych w prawie własności intelektualnej zaliczamy następujące pojęcia:

1) osoba fizyczna – każdy człowiek od urodzenia (również osoba fizyczna, rozumiana niekiedy jako jednoosobowa działalność gospodarcza osoby fizycznej, czyli przedsiębiorca);

2) osoba prawna – trwałe zespolenie pewnej grupy osób fizycznych i środków majątkowych dla osiągnięcia określonych celów społecznych, której ustawa nadała zdolność bycia podmiotami praw i obowiązków. Osobami prawnymi według Kodeksu cywilnego2 (art. 33) są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną;

3) zdolność prawna – możliwość bycia podmiotem praw lub obowiązków;

4) zdolność do czynności prawnych – oznacza kwalifikacje (uprawnienie) osoby do dokonywania działań, jakimi są czynności prawne. Może być ona pełna lub ograniczona. Pełną zdolność posiada człowiek, który ukończył 18. rok życia (pełnoletniość). Pełnoletnia staje się też osoba, która ukończyła 16 lat i zawarła związek małżeński (art. 10 § 2 KC). Ograniczoną zdolność do czynności prawnych posiada osoba, która ukończyła 13 lat lub została częściowo ubezwłasnowolniona orzeczeniem sądu;

5) czynność prawna – oświadczenie woli człowieka mające na celu wywołanie określonych skutków prawnych. Zamierzonym stanem czynności prawnej mo­że być powstanie, zmiana lub zniesienie już istniejącego stosunku prawnego;

6) przedstawicielstwo – wywołanie określonych skutków prawnych za pośrednictwem innej osoby. Przedstawiciel reprezentuje osobę zastępowaną;

7) reprezentowanie – możliwość wykonywania określonych ustawą lub umową czynności prawnych w zastępstwie osoby prawnej lub fizycznej;

8) umocowanie – przeniesienie kompetencji, akt woli polegający na przekazaniu własnych uprawnień (do czynności prawnych) osobie, która będzie nas reprezentować;

9) przedsiębiorca – osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywania przez nich działalności gospodarczej;

10) firma osoby fizycznej to jej imię i nazwisko, firma osoby prawnej to jej nazwa;

11) przedsiębiorstwo, zgodnie z art. 551 KC, jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:

a) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa),

b) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości,

c) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych,

d) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne,

e) koncesje, licencje i zezwolenia,

f) patenty i inne prawa własności przemysłowej,

g) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne,

h) tajemnice przedsiębiorstwa,

i) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

6

Prawo własności intelektualnej używa też tego pojęcia w ramach prawa gospodarczego. Przedsiębiorstwo państwowe (zgodnie z ustawą z 25.9.1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych, tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2152) to samodzielny i samorządny oraz samofinansujący się podmiot gospodarczy posiadający osobowość prawną. Głównym jego celem jest więc osiągnięcie zysku poprzez realizację celów społecznie użytecznych, przy czym cele te nie są zasadnicze w działalności tego przedsiębiorstwa. Ustawa o przedsiębiorstwach państwowych odróżnia przedsiębiorstwa tworzone jako przedsiębiorstwa państwowe działające na zasadach ogólnych od przedsiębiorstw użyteczności publicznej, czyli takich przedsiębiorstw państwowych, które mają na celu bieżące i nieprzerwane zaspokajanie potrzeb ludności. W szczególności działają one w zakresie inżynierii sanitarnej, komunikacji miejskiej, zaopatrzenia ludności w energię, zarządzania lokalami, terenami zielonymi, uzdrowiskami itp. (art. 6 ust. 1 ustawy o przedsiębiorstwach państwowych).

Z kolei, ustawa z 6.3.2018 r. – Prawo przedsiębiorców jest przykładem nierozerwalnego związku wielu gałęzi prawa przy prowadzeniu działalności gospodarczej w naszym kraju. Samą ustawę raczej należy zaliczyć do zakresu prawa administracyjnego, jednak prawo własności intelektualnej bez istnienia tego aktu nie mogłoby się obejść, a sam obrót gospodarczy (np. wartościami intelektualnymi) byłby mocno utrudniony, a nawet wręcz niemożliwy. Ustawa ta wprowadza takie samo pojęcie przedsiębiorcy, jakie istnieje w prawie cywilnym,ale za przedsiębiorców uznaje także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.

Inne pojęcia wyjaśniane w ustawie Prawo przedsiębiorców, które funkcjonują również w prawie własności intelektualnej, to:

1) działalność gospodarcza jako zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły (zob. art. 3 ustawy);

2) osoba zagraniczna, za którąuważa się:

a) osobę fizyczną, nieposiadającą obywatelstwa polskiego;

b) osobę prawną z siedzibą za granicą;

c) jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, posiadającą zdolność prawną, z siedzibą za granicą;

(osoba zagraniczna zob. art. 3 pkt 5 ustawy z 6.3.2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. z 2018 r. poz. 649);

3) przedsiębiorca zagraniczny to zaś osoba zagraniczna wykonująca działalność gospodarczą za granicą oraz obywatel polski wykonujący działalność gospodarczą za granicą (art. 3 pkt 7 ww. ustawy).

Powyżej podano tylko przykładowo niektóre terminy oraz pojęcia stosowane w prawie cywilnym, gospodarczym czy handlowym, jak również w prawie własności intelektualnej. Szczegółowy zakres wyjaśnień terminologiczno-pojęciowych jest zawarty w przepisach wstępnych każdego aktu prawnego. Należy więc przyjąć zasadę, że nie można zacząć interpretacji przepisu prawnego bez wcześniejszego zapoznania się z terminologią.Stwierdzenie to jest tym ważniejsze, że niezależnie od tych standardowych pojęć stosowanych w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej przepisy każdego aktu prawnego, regulujące określone stosunki prawne, mogą dawać swoje, mniej lub bardziej uproszczone definicje pojęć. Owe definicje mogą być nieco rozbieżne z wybranymi definicjami pojęć prawa gospodarczego, jednak ogólnego ich sensu nie zmieniają. I tak np. ustawa z 30.6.2000 r. – Prawo własności przemysłowej mówiąc o osobie (art. 3 ust. 1 pkt 1), rozumie przez to osobę fizyczną lub prawną, lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną; zaś o osobie zagranicznej – osobę niemającą obywatelstwa polskiego, i odpowiednio: miejsca zamieszkania albo siedziby bądź poważnego przedsiębiorstwa na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

Nasuwająca się pewna wątpliwość, wynikająca z art. 3 ust. 1 pkt 1 ­PrWłPrzem, dotycząca podmiotowego zakresu stosowania tej ustawy, zostaje rozwiana kolejnym zapisem (art. 3 ust. 2 PrWłPrzem). Przepisy ustawy dotyczące przedsiębiorców stosuje się odpowiednio również do osób prowadzących działalność inną niż działalność gospodarcza (szczegółowy zakres obowiązywania tej ustawy zostanie omówiony w rozdziale IV).

Ustawa z 4.2.1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1191 ze zm.) nie wyjaśnia terminologii dotyczącej przedsiębiorcy ani działalności gospodarczej, ale się nią posługuje (zob. np. art. 20 ust. 1 – nie będzie można tej terminologii pominąć, ponieważ używa się tam pojęcia producenta, które to pojęcie jest najczęściej związane z działalnością gospodarczą i przedsiębiorcą). Ponadto ustawa ta używa też całkowicie ­innej terminologii, wyjaśniając jej znaczenie w art. 6. Tak więc nie uniknęła ona czerpania w swoich rozwiązaniach pojęć z innych przepisów prawnych.

Ustawodawca, uznając, że do zarządzania zbiorowego prawami autorskimi i prawami pokrewnymi musi istnieć jakaś instytucja lub instytucje, ustalił, że owa instytucja zorganizowana zostanie jako stowarzyszenie. W ustawie z 15.6.2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi (tekst jedn. Dz.U. 2018 r. poz. 1293) w art. 3 pkt 2 stwierdza się, że organizacjami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi są stowarzyszenia zrzeszające uprawnionych lub podmioty reprezentujące uprawnionych, których podstawowym celem statutowym jest zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi na rzecz uprawnionych w zakresie zezwolenia udzielonego mu przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego (...). Zgodnie z art. 1 ust. 2 w zakresie nieuregulowanym w ustawie do organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi stosuje się przepisy ustawy z 7.4.1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 713).

II. Pojęcie własności intelektualnej i praw autorskich oraz dóbr intelektualnych

7

Tematyka podręcznika ogranicza się do trzech, wydawałoby się znanych, słów: ochrona, własność i intelekt.

Ochrona to inaczej strzeżenie, obrona czy pilnowanie czegoś przed utratą, zaborem, kradzieżą, przywłaszczeniem itp. Przy ochronie należy zastanowić się, kto ma jej dokonywać. Z poprzednich rozważań można wywnioskować, że ochronę daje państwo poprzez normy prawne, w których może tkwić element przymusu oraz poprzez możliwość wyegzekwowania stosownych zachowań przez organy czy instytucje państwowe.

Przedstawiając wyjaśnienie pojęcia własności,można powiedzieć, że jest to prawo do nieograniczonego, wszak z pewnymi wyjątkami, władania rzeczą, tj. np. pobierania pożytków i innych dochodów z rzeczy, używania, zbycia, przetworzenia, zużycia lub zniszczenia, oczywiście również i posiadania. Prawo własności ograniczają przepisy ustaw, zasady współżycia społecznego i społeczno-gospodarcze przeznaczenie danej własności.

Natomiast intelektem nazywamy zdolności umysłowe wynikające ze sprawności naszego mózgu, który potrafi – wykorzystując wiedzę czy doświadczenie człowieka oraz po włączeniu do tego wyobraźni – tworzyć różnego rodzaju rzeczy materialne, jak i niematerialne (np. koncepcje, idee czy prognozy).

W ten sposób tworzone są pewne wartości, czyli dobra, które mogą być powodem chęci ich zawłaszczenia przez innych ludzi. A skoro są to dobra będące przedmiotem pożądania, należałoby je chronić. Dlatego też twórca ma pełną swobodę dysponowania swoim dziełem jako dobrem, które wytworzył.

Potrzeba zgody twórcy na wykorzystanie jego dzieła to efekt daleko idącej komercyjności naszego świata. Pomysł odpłatnego udostępniania efektów pracy naszego umysłu powstał w XVIII w. Powstanie prawa autorskiego wywodzi się z przywilejów drukarskich. Akty prawne chroniące prawa majątkowe powstały w Anglii (1710 r.) i Francji (1771, 1773 r.)3. Później systematycznie tworzono je w innych państwach, również i w dwudziestoleciu międzywojennym w Polsce. Natomiast jeśli chodzi o ochronę intelektualnych wytworów w przemyśle, to początku uregulowań należy szukać w drugiej połowie XIX w., gdy powstała Konwencja paryska o ochronie własności przemysłowej (z 20.3.1883 r. – została ona ratyfikowana przez Polskę 17.3.1931 r., Dz.U. RP Nr 37, poz. 277). Konwencję tę zmieniono Aktem Sztokholmskim zmieniającym Konwencję paryską o ochronie własności przemysłowej z 20.3.1883 r. zmienioną w Brukseli 14.12.1900 r., w Waszyngtonie 2.6.1911 r., w Hadze 6.11.1925 r., w Londynie 2.6.1934 r., w Lizbonie 31.10.1958 r. (Dz.U. z 1975 r. Nr 9, poz. 51, zał.).

Pojęcie dóbr intelektualnych na gruncie prawa polskiego jest określone głównie w dwóch ustawach: o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawie – Prawo własności przemysłowej. Innymi ustawami są np. ustawa z 27.7.2001 r. o ochronie baz danych (Dz.U. Nr 128, poz. 1402 ze zm.) i ustawa z 26.6.2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 432), którą nie będzie się zajmowano w tej pracy.

Ustawy te do dóbr intelektualnych zaliczają: utwory prawa autorskiego, przedmioty praw pokrewnych, a także podlegające ochronie prawnej wynalazki, wzory użytkowe, wzory przemysłowe, znaki towarowe, topografie układów scalonych, oznaczenia geograficzne, odmiany roślin oraz bazy danych.

Przemyślenia są produktem umysłu ludzkiego i same przez się nie mają postaci materialnej. Przedmioty stworzone na podstawie wyobraźni, czyli umiejętności umysłu ludzkiego (intelektu), są materializacją oryginalnych treści myślowych. Skoro ten produkt umysłu materializuje się w postaci różnego rodzaju dóbr, nic nie stoi na przeszkodzie, aby zaliczyć dobra intelektualne do kapitału rozumianego nie tylko jako środki materialne i niematerialne przedsiębiorstwa, ale i do „kapitału” indywidualnej osoby fizycznej, nieprowadzącej działalności gospodarczej. Wytwór umysłu (dobra intelektualne) bywa dźwignią finansową, która poprawia finanse owej działalności, ale często stanowi też istotny przychód dla osób, których nie zaliczymy do przedsiębiorców.

Wartości intelektualne to również wiedza4. Wiedza powstaje wyłącznie w umysłach ludzkich, powodując w konsekwencji, że człowiek z niej korzystający takie zmaterializowane wartości intelektualne tworzy.

8

Posiadanie odpowiedniej wiedzy umożliwia tworzenie wartości intelektualnych. Taka teza jest tylko częściowo prawdziwa. Sprawdza się ona przy tworzeniu utworów ściśle specjalistycznych (np. programy komputerowe, wykłady czy odczyty naukowe), ale jest już wątpliwa w sytuacji tworzenia utworu, który jest wytworem wyłącznie wyobraźni człowieka (np. malarstwo prymitywistów, utwory muzyczne osób tworzących je „ze słuchu”, wynalazki powstałe m.in. dlatego, że wynalazca „nie wiedział”, że czegoś nie można zrobić).

Można dyskutować oczywiście, czy malarz prymitywista nie musiał posiadać wiedzy (którą można nazwać „pośrednią”, czyli takiej, która nie miała nic wspólnego z pewną realizowaną koncepcją, a była jedynie techniką, która prowadzi do realizacji idei) o sposobie gruntowania podkładu pod obraz olejny, czy twórca wynalazku nie musiał najpierw posiąść wiedzy na temat funkcjonowania jakichś mechanizmów i podstawowych praw fizyki, czy twórca utworu muzycznego nie musiał posiąść wiedzy, dzięki której utwór muzyczny, który powstał w jego umyśle, mógł być przez niego odtworzony na jakimś instrumencie (wiedza o działaniu i wydobyciu potrzebnych dźwięków). Z tego wynika, że wiedza jest jednak niezbędna do tworzenia wartości intelektualnych, chociaż decydującą rolę zawsze będzie odgrywała wyobraźnia kreująca pewną ideę, którą tworzący wartości intelektualne będzie chciał zmaterializować.

W tym miejscu dochodzimy do stwierdzenia, że wartości intelektualne tworzone są przez człowieka (zob. schemat zamieszczony na końcu rozdziału), który dzięki wyobraźni i wiedzy, w tym również wynikającej z doświadczenia i zdolności oraz czasami, gdy jest to niezbędne, za pomocą urządzeń i procesów technologicznych jest w stanie wytworzyć pewien ­materialny lub niematerialny efekt. Korzystanie z tego efektu działania ludzkiego może być dostępne dla innych, bez zgody lub za zgodą twórcy (w sposób odpłatny lub nie).

Po przeprowadzeniu powyższych rozważań za prawo własności intelektualnej można uznać zespół norm regulujących zachowania społeczne wobec indywidualnych, dotychczas niespotykanych przejawów umysłu ludzkiego, efektem czego jest powstanie oryginalnego dzieła w sferze kultury duchowej lub materialnej.

Kultura duchowa to „ogół dzieł naukowych, literackich i dzieł sztuki tworzących dorobek ludzkości w danym okresie historycznym”, a kultura materialna to „ogół dóbr materialnych i umiejętności produkcyjno-technicznych społeczeństwa w danym okresie historycznym”5.

§ 2. Źródła prawa

9

Źródła prawa to pojęcie odnoszące się do tworzenia i stosowania prawa. Prawo wywodzi się z wielu źródeł. Istnieją różne ujęcia tego zagadnienia: w jednym (formalnym) rozumieniu źródła prawa oznaczają akty normatywne czy też – inaczej – akty prawne zawierające przepisy prawa oraz tryb tworzenia takich aktów. Są to samoistne źródła prawa. W innym znaczeniu (źródło poznania prawa) jako źródła prawa rozumiemy wszelkie materiały służące poznaniu prawa oraz wszelkie formy przekazu o prawie (dokumenty, publikacje, nawet Internet). Są to niesamoistne źródła prawa6.

Źródła polskiego prawa można podzielić na źródła powszechnie obowiązujące i źródła wewnętrznie obowiązujące. Różnica między nimi polega na podstawie relacji między wydającym akt a adresatem. System źródeł prawa powszechnie obowiązującego jest systemem zamkniętym, gdyż od strony przedmiotowej – Konstytucja wyczerpująco wymienia rodzaje źródeł prawa powszechnie obowiązującego (aspekt przedmiotowy – art. 87, 234 ust. 2 Konstytucji RP). Tylko podmioty wymienione w ustawie zasadniczej mogą stanowić źródła prawa powszechnie obowiązującego (aspekt podmiotowy).

Obowiązująca Konstytucja do źródeł powszechnie obowiązujących zalicza: Konstytucję, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia, akty prawa miejscowego, rozporządzenia Prezydenta RP z mocą ustawy. Katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego jest w zasadzie zamknięty i nie może być rozszerzany. Rozporządzenie z mocą ustawy może być wydawane przez Prezydenta RP wyłącznie w ściśle określonych przez Konstytucję ­wypadkach.

Ponadto źródłami powszechnie obowiązującego prawa są przepisy stanowione przez organizację międzynarodową, jeśli umowa międzynarodowa konstytuująca tę organizację przewiduje taką skuteczność prawną tych przepisów w prawie wewnętrznym. Warunkiem obowiązywania aktów powszechnie obowiązujących jest ich publikacja.

System źródełprawa wewnętrznego jest systemem otwartym od strony przedmiotowej i podmiotowej – Konstytucja nie zamyka listy tych źródeł prawa i organów mogących je wydawać. Potwierdza to wyrok TK z 1.12.1998 r. (K 21/98, OTK 1998, Nr 7, poz. 116): „system aktów prawa wewnętrznego ma – w przeciwieństwie do systemu aktów będących źródłami prawa powszechnie obowiązującego – charakter systemu otwartego [...]”.

Jako źródła prawa wewnętrznie obowiązującego Konstytucja wymienia uchwały i zarządzenia Rady Ministrów. Należy przy tym podkreślić, że katalog źródeł tego prawa jest otwarty. Istnieją również inne akty prawne wewnętrznie obowiązujące niewymienione w Konstytucji (okólniki, zalecenia itp.). Konstytucja RP wymienia następujące akty prawa wewnętrznego: uchwały Rady Ministrów, zarządzenia Prezesa RM oraz zarządzenia ministrów (art. 93 ust. 1 Konstytucji RP).

W Polsce powstawały też w przeszłości różne akty prawne, regulujące sferę wartości intelektualnych. Przepisy tworzone u nas opierały się na rozwiązaniach już istniejących na świecie przepisów prawnych.

W okresie rozbiorowym w Polsce obowiązywały, w zakresie prawa autorskiego, systemy prawne zaborców – niemieckiego, austriackiego i rosyjskiego. Pierwszą rosyjską ustawę, która regulowała prawa autorskie, uchwalono 15.4.1857 r. Była to ustawa o cenzurze. Dnia 11.3.1911 r. w Rosji weszła w życie nowa ustawa o prawach autorskich. Obowiązywała ona także w Królestwie Polskim. Austriacka ustawa z 26.12.1895 r. o prawie autorskim do utworów literatury, sztuki i fotografii była jedynym aktem prawnym w historii ziem polskich pod zaborem austriackim, dającym ochronę utworom fotograficznym. Niemiecka ustawa z 9.1.1907 r. o prawie autorskim do utworów sztuk plastycznych i fotograficznych objęła swoim zasięgiem również ziemie polskie pozostające pod jurysdykcją niemiecką7. Po uzyskaniu niepodległości obowiązywały u nas jeszcze akty państw zaborczych8.

Pierwsza polska ustawa o prawie autorskim powstała 29.3.1926 r. (tekst jedn. Dz.U. z 1935 r. Nr 36, poz. 260 ze zm.). Jej tworzenie trwało kilka lat. Prace w tym zakresie rozpoczęto w listopadzie 1919 r. przygotowanie ustawy autorskiej powierzono prof. F. Zollowi9. Kodyfikacja nastąpiła wraz z uchwaleniem ustawy o prawie autorskim. Po raz pierwszy w polskim ustawodawstwie sformułowano definicję pojęcia utworu.

Kolejna polska ustawa o prawie autorskim została uchwalona 10.7.1952 r. (Dz.U. Nr 34, poz. 234 ze zm.).Ustawodawca nie zamieścił w niej definicji syntetycznej utworu, ograniczając się do egzemplifikacji przedmiotów prawa autorskiego10.

Następna ustawa z 4.2.1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych weszła w życie 4.5.1994 r. Ustawa ta obowiązuje obecnie z kilkoma zmianami. W ustawie uwzględniono dyrektywy Unii Europejskiej w zakresie ochrony prawa autorskiego i praw pokrewnych.

Ochroną własności przemysłowej zajmuje się zaś powoływana wcześniej ustawa z 30.6.2000 r. – Prawo własności przemysłowej. Ustawa ta została oparta na wielu konwencjach międzynarodowych (m.in. wspomnianej wcześniej Konwencji paryskiej z 20.3.1883 r.) oraz dostosowana w dużym stopniu do dyrektyw Unii Europejskiej. Ustawa – Prawo własności przemysłowej jest pierwszym polskim aktem prawnym regulującym całościowo omawiane ­zagadnienie11.

§ 3. Ochrona dóbr intelektualnych w pierwszych konwencjach

10

Jak już wspomniano, ochrona praw intelektualnych zapoczątkowana została dwoma aktami prawnymi: Konwencją paryską o ochronie własności przemy­słowej z 20.3.1883 r. oraz Konwencją berneńską z 9.9.1886 r. o ochronie dzieł literackich i artystycznych (Dz.U. z 1935 r. Nr 84, poz. 515 ze zm.). Wcześniej podobną rolę odgrywały w Anglii Statute of Anne z 1710 r., a we Francji – ustawy z 1771 i 1773 r.

Konwencja berneńska o ochronie dzieł literackich i artystycznych, przejrzana w Berlinie 13.11.1908 r. i w Rzymie 2.6.1928 r., w art. 2 pkt 1–2 określiła zakres oraz wyjaśniała podstawową terminologię w niej stosowaną. I tak: „Wyrazy «dzieła literackie i artystyczne»[podkr. aut.]