Wydawca: Filia Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2016

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 453 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Obce dziecko - Rachel Abbott

Brytyjska mistrzyni thrillera. 1. miejsce na liście sklepu Amazon. Przez „Guardian” okrzyknięta sensacją rynku e-wydawniczego. „Observer” określił ją jednym z najgorętszych nazwisk branży. Jeden mroczny sekret. Jeden potworny akt zemsty. Gdy Emma Joseph poznaje swojego przyszłego męża, Davida, to zupełny wrak człowieka. Jego pierwszą żonę zamordowano w jej własnym samochodzie chwilę po tym, jak zjechała z drogi. W tym samym czasie jego córeczka zniknęła z miejsca wypadku. Sześć lat później Emma jest przekonana, że bolesne lata zostały już za nimi. Pomaga Davidowi zbudować życie od nowa – szczególnie pomagają w tym narodziny ich synka, Olliego. W ich życiu pojawia się jednak ktoś jeszcze – dziecko, które bezlitośnie zniszczy tę starannie wypracowaną sielankę. Emma nie czuje się już bezpieczna. Czy zna całą prawdę na temat tego, co zdarzyło się tych kilka lat temu? W takim razie dlaczego czuje obezwładniający strach o siebie i synka? Misterna sieć oszustw już wkrótce wyjdzie na jaw. Mówią, że nie należy ufać obcym. Być może mają rację.

Opinie o ebooku Obce dziecko - Rachel Abbott

Fragment ebooka Obce dziecko - Rachel Abbott

zakupiono w sklepie:

Legimi

identyfikator transakcji:

4301667

znak wodny:

Prolog

Jeszcze dziesięć minut i wróci bezpiecznie do domu.

Caroline Joseph westchnęła z ulgą na myśl o tym, że długa podróż wkrótce dobiegnie końca. Nie lubiła jeździć nocą, nie czuła się wtedy pewnie. Miała poczucie, jakby każda para zbliżających się z naprzeciwka świateł przyciągała ją do siebie. Kiedy ich biały blask rozświetlał wnętrze samochodu, zaciskała mocniej ręce na kierownicy, starając się nie zboczyć z kursu.

Była już tak blisko. Nie mogła się doczekać, kiedy przygotuje Natashy ciepłą kąpiel, zaparzy jej kubek gorącej czekolady i utuli do snu. Resztę wieczoru będzie mogła poświęcić Davidowi. Caroline zauważyła, że coś go trapi i miała nadzieję, że jeśli położą Natashę do łóżka i usiądą razem przed kominkiem z lampką wina, być może uda jej się wyciągnąć od niego, w czym rzecz. Na pewno chodziło o jakieś sprawy zawodowe.

Zerknęła w lusterko na swoją ukochaną córeczkę. Tasha miała sześć lat – a dokładnie sześć i trzy czwarte, jak sama się lubiła chwalić – choć za sprawą drobnej sylwetki wyglądała na młodszą. Jasne włosy opadały jej delikatnymi falami na ramiona, raz po raz ciepłe światło latarni ulicznych wydobywało z mroku jej łagodne rysy. Dziewczynka miała zamknięte oczy, a Caroline uśmiechnęła się, widząc błogość na twarzy swojego dziecka.

Tasha cały dzień spędziła w typowo dla siebie pogodnym humorze, bawiąc się ze swoimi młodszymi kuzynami. Spotkanie odbyło się zgodnie z poleceniem dziadka, który zadekretował wcześniej – jak to miał w zwyczaju w różnych sprawach – że Caroline i jej rodzeństwo wraz z rodzinami mają przybyć do niego na przedświąteczny obiad. Jak zwykle wszyscy go posłuchali, wypełniając teraz dom. Wszyscy, poza Davidem.

Już za chwilę Caroline dotrze do skrętu prowadzącego w stronę ich domu. Zerknęła po raz ostatni na Natashę. Wiedziała, że kiedy zjedzie z głównej drogi i zostawi za sobą jasno oświetlone wystawy sklepowe i wysokie latarnie, tył samochodu pogrąży się w mroku. Dziewczynka przespała większą część podróży, ale zaczynała się budzić.

– Tasho, wszystko w porządku? – zapytała Caroline.

Mała, jeszcze nie w pełni obudzona, wymamrotała coś w odpowiedzi, przecierając oczy. Caroline się uśmiechnęła. Zwolniła nieco i zmieniła bieg przed zakrętem. Zostało jej jeszcze do pokonania kilka mil pogrążonymi w ciemności, wąskimi, obsadzonymi żywopłotem dróżkami. Potem będzie mogła odpocząć.

Znów pomyślała o Davidzie i poczuła przypływ irytacji. Wiedział, że nie cierpiała jeździć po zmroku, więc mógł się poświęcić – jeśli nie dla niej, to przynajmniej dla córki. Obie się za nim stęskniły.

Uwagę Caroline przykuł nagły ruch z lewej strony. Z łomoczącym sercem obróciła głowę. Sowa przeleciała nisko nad żywopłotem. Biała pierś ptaka, wydobyta z mroku przez snop światła z reflektorów, rozbłysła na tle czarnego nieba. Caroline odetchnęła głęboko.

Była bezksiężycowa noc, na czarnym asfalcie drogi prowadzącej do ich domu połyskiwały drobinki lodu. Caroline się wydawało, że wszystko wokół niej zamarło, jakby cały świat się zatrzymał, a po zniknięciu sowy jej samochód był jedyną rzeczą będącą w ruchu. Gdyby otworzyła okno, nie usłyszałaby żadnego dźwięku, poza cichym szumem silnika. Ani przed nią, ani za nią nie było widać żadnych świateł i przez chwilę się bała, że ulegnie lękowi przed ciemnością. Pochyliła się i włączyła radio, ustawiając głośność na niskim poziomie. Radosna atmosfera żelaznego zestawu bożonarodzeniowych piosenek ukoiła jej nerwy. Wiedziała, że niedługo będzie miała ich serdecznie dość, jednak w tym momencie ich wesoła pospolitość pozwoliła jej się uspokoić.

Uśmiechnęła się na dźwięk dzwonka telefonu leżącego na fotelu obok. Przekonana, że to David chce się dowiedzieć, kiedy dotrą do domu, zerknęła tylko na komórkę i dopiero w ostatniej chwili zauważyła, że połączenie wykonano z zastrzeżonego numeru. Przesunęła palcem po ekranie, odrzucając połączenie. Dzwoniący będzie musiał zaczekać, aż dojedzie na miejsce. Trzymając kierownicę jedną ręką, a drugą odkładając telefon, pokonała ostry zakręt. Samochód wpadł w lekki poślizg na oblodzonej jezdni. Na chwilę zdjął ją lęk, na szczęście auto zaraz odzyskało przyczepność. Odetchnęła z ulgą.

Pokonała ostrożnie kilka następnych zakrętów, ale napięcie opadło z niej dopiero wtedy, gdy dotarła do krótkiego odcinka prostej drogi. Po obu stronach jezdni biegły głębokie rowy, za którymi wznosił się wysoki żywopłot. Caroline pochyliła się, wpatrzona w mrok. Reflektory wychwyciły jakiś głębszy cień, coś znajdowało się przed nią na jezdni. Delikatnie przyhamowała i wrzuciła niższy bieg.

Do przeszkody zbliżała się na dwójce. W końcu z przerażeniem rozpoznała sylwetkę innego samochodu, rozkraczonego w poprzek drogi, z przednimi kołami w rowie po prawej stronie. Wydawało jej się, że dostrzega w środku cień, jakby ktoś leżał na kierownicy.

Caroline z bijącym sercem sunęła w stronę samochodu. Nacisnęła przycisk opuszczający szybę. Ktoś mógł potrzebować pomocy.

Ponownie zadzwonił telefon.

W pierwszym odruchu chciała go zignorować, ale pomyślała, że jeżeli faktycznie zdarzył się wypadek, konieczne może być wezwanie karetki. Porwała telefon z fotela i odebrała. Zauważyła, że drży jej ręka.

– Tak?

– Caroline, jesteś już w domu?

Głos wydał się jej znajomy, ale nie potrafiła go zidentyfikować. Nie spuszczając oczu z przeszkody na drodze, zatrzymała samochód i odpięła pas.

– Jeszcze nie. A o co chodzi? Kto mówi?

– To bez znaczenia. Posłuchaj uważnie. Niezależnie od sytuacji, nie zatrzymuj samochodu. Cokolwiek się stanie, pod żadnym pozorem nie zatrzymuj samochodu – mówił pośpiesznie przyciszonym głosem. – Wracaj do domu. Wracaj prosto do domu! Słyszysz?

Panika bijąca z głosu rozmówcy współgrała z niepokojem, który coraz bardziej ogarniał Caroline. Zawahała się.

– Ale na drodze przede mną stoi samochód i chyba ktoś jest w środku. Może zasłabł albo jest ranny. Dlaczego mam się nie zatrzymywać? Co się dzieje?!

– Po prostu mnie posłuchaj, Caroline. Nie wysiadaj z samochodu. Dodaj gazu, wymiń tamto auto i nie zatrzymuj się, niezależnie od tego, kogo albo co zobaczysz. Po prostu tak zrób.

W jego głosie słychać było napięcie, pośpiech. Caroline poczuła, że żołądek podchodzi jej do gardła. Co się dzieje? Zerknęła w lusterko wsteczne i podjęła decyzję. Rzuciła komórkę na fotel pasażera i obiema rękami chwyciła kierownicę. Stojący samochód był długi, miał niskie zawieszenie i zajmował ponad połowę jezdni. Zarył nosem w rowie, tylne koła wisiały w powietrzu. Musiała spróbować.

Wcisnęła gaz do dechy. Koła zaczęły się ślizgać na oblodzonej jezdni, na szczęście zachowały przyczepność. Odbiła w lewo. Zahaczyła o nasyp pod żywopłotem, aż samochód niebezpiecznie się przechylił. Szarpnęła kierownicę z powrotem w prawo, auto zeskoczyło ze wzniesienia i ustawiło się w poprzek drogi. Caroline skręciła kierownicę w lewo, żeby wyrównać. Silnik zawył, gdy dodała gazu.

Chwilę potem poczuła, że wpada w poślizg. Kręciła rozpaczliwie kierownicą to w jedną, to w drugą stronę, lecz samochód nie reagował. Jezdnię pokrywał lód, czarny w ciemności, a ona jechała za szybko. Pamiętała, że powinno się skręcać zgodnie z kierunkiem poślizgu, lecz nie wydawało się jej to właściwe.

W głowie zaświtało jej imię. Nagle uświadomiła sobie, kto do niej dzwonił. Tylko dlaczego on? Zawołała jego imię, choć wiedziała, że teraz już w żaden sposób jej nie pomoże. Spojrzała w lusterko wsteczne, gdzie na pogrążonym w mroku tylnym siedzeniu dostrzegała jedynie szeroko otwarte, przerażone oczy Natashy.

Wdusiła hamulec, ale nic się nie stało. Samochód sunął bezwładnie w bok. Uderzył w nasyp, przechylił się i zaczął koziołkować. Skosił żywopłot i wpadł do rowu. Połamane ciało Caroline znieruchomiało, wyrzucone do połowy przez otwarte okno.

*

Policjant jechał wąskimi drogami, rozkoszując się chwilą spokoju, o którą tak trudno było przed Bożym Narodzeniem. Anonimowy rozmówca przekazał informację o samochodzie leżącym w rowie gdzieś w okolicy, rzekomo nie potrafił podać dokładnej lokalizacji wypadku. Policjant miał nadzieję, że to po prostu jakiś idiota zostawił auto na poboczu z powodu braku benzyny albo usterki. Miał serdecznie dość zajmowania się pijanymi uczestnikami imprez świątecznych, a wyjaśnianie sprawy nieszkodliwego, porzuconego na poboczu samochodu powinno zająć mu sporo czasu, może nawet do końca zmiany.

W pewnej chwili zaczęło do niego docierać, że ten optymizm był nieuzasadniony. Wszystko z powodu świateł. Nikt nie zostawia samochodu na poboczu z włączonymi światłami, tymczasem przed sobą miał nieruchome białe reflektory oświetlające nagie przydrożne drzewa. Kiedy podjechał bliżej, jaskrawe snopy światła niemal zupełnie go oślepiły. Osłaniając oczy wierzchem dłoni, zbliżał się z największą ostrożnością, na wypadek gdyby na jezdni leżało ciało. Zatrzymał się dwadzieścia metrów od nieruchomego samochodu i wyłączył silnik.

Od razu zrozumiał, że jest źle. Samochód leżał na dachu, maską oparł się o niewielkie wzniesienie. Jednak przeraził go nie sam widok, lecz towarzyszący mu dźwięk. W ciszy zalegającej nad wiejską okolicą rozbrzmiewał delikatny warkot silnika, tworząc subtelny podkład do charakterystycznej melodii White Christmas Binga Crosby’ego. Spokojna muzyka ulatywała w mroźne powietrze przez otwarte okno, z którego wystawała głowa kobiety pod tak nieprawdopodobnym kątem, że policjant z daleka widział, że ona nie żyje.

Ruszył powoli w stronę przewróconego auta, żeby zgasić silnik, a tym samym wyłączyć muzykę. Odetchnął głęboko. Najwyraźniej miał do czynienia ze zwykłym, nawet jeśli tragicznym w skutkach wypadkiem drogowym. Sięgnął po radio.

Czekając na przybycie pogotowia, które i tak miało jedynie potwierdzić to, co sam wiedział, policjant zamknął drogę dla ruchu, wezwał ekipę specjalizującą się w oględzinach miejsc wypadków oraz zlecił sprawdzenie numerów rejestracyjnych samochodu w policyjnej bazie komputerowej, żeby ustalić jego właściciela. Z bagażnika radiowozu wyjął potężną latarkę i z jej pomocą obejrzał dokładnie jezdnię oraz ciągnące się wzdłuż niej rowy w poszukiwaniu rannego pasażera, który mógł wypełznąć z samochodu, albo przeszkody, która zmusiła kierowcę do wykonania gwałtownego skrętu. Nie znalazł niczego. Droga była pusta.

Policjant poczuł ulgę, gdy ciszę zakłóciły dźwięki zbliżających się syren, kilka minut później na miejsce wypadku dotarła karetka, oświetlając zbliżającego się ostrożnie rowerzystę.

Mężczyzna zsiadł z roweru w pewnej odległości od rozbitego samochodu. Policjant podszedł do niego.

– Przykro mi, ale musi pan zawrócić.

– Oczywiście. Próbuję tylko dojechać do domu.

– Rozumiem, niestety w tej chwili nie mogę pana przepuścić tym odcinkiem drogi. Rozumie pan z pewnością dlaczego.

– Czy komuś się coś stało? To chyba jest samochód Caroline Joseph. Mam rację? – zapytał rowerzysta.

– Na tę chwilę nie mogę tego potwierdzić.

Mężczyzna wyciągnął głowę i spojrzał przez ramię policjanta, przyglądając się uważnie samochodowi.

– Czy to ona? Mój Boże! Nie żyje, prawda? – Z otwartymi z przerażenia ustami spojrzał na policjanta. – Biedny David. Jej mąż. Będzie zdruzgotany.

Policjant nie skomentował słów mężczyzny. Czekając na posiłki, mógł jedynie zatrzymać rowerzystę jak najdalej od miejsca wypadku, ale z tej odległości głowa kobiety była aż nadto widoczna.

– Nie jechała z nią przypadkiem Natasha? – zapytał rowerzysta, drżącym głosem. – Jej córeczka? Urocza dziewczynka.

Policjant z pewną ulgą potrząsnął głową.

– Nie, proszę pana. Fotelik z tyłu był na szczęście pusty. W samochodzie nie było nikogo innego.

POSZUKIWANIA ZAGINIONEJ DZIEWCZYNKI OGRANICZONE

Rzecznik policji potwierdził, że w dniu dzisiejszym poszukiwania zaginionej Natashy Joseph zostały ograniczone. Inspektor Philippa Stanley z policji hrabstwa Greater Manchester wydała oświadczenie następującej treści:

„Trwające ponad dwa tygodnie poszukiwania prowadziło kilka zespołów złożonych z przedstawicieli sił porządkowych i wolontariuszy. Jesteśmy pewni, że przetrząśnięto każdy centymetr kwadratowy okolicy miejsca wypadku. Poza zespołami działającymi w terenie, które sprawdziły wszystkie miejsca, gdzie mogłaby wpełznąć zmarznięta dziewczynka, wykorzystaliśmy psy policyjne oraz helikoptery z czujnikami na podczerwień. Z przykrością muszę stwierdzić, że nie natrafiono na żaden ślad.

Natasha Joseph, przez członków rodziny nazywana Tashą, zaginęła po tym, jak samochód, prowadzony przez jej matkę, uległ wypadkowi na Littlebarn Lane, w drodze powrotnej z rodzinnego przyjęcia. Caroline Joseph siedziała za kierownicą, w zajściu nie brały udziału inne pojazdy. Kiedy policja przybyła na miejsce zdarzenia, nie znaleziono żadnego śladu zaginionej Natashy Joseph. Lekarz pogotowia ratunkowego stwierdził zgon pani Joseph.

Policja bada obecnie inne wątki sprawy.

W związku z tym zwraca się z apelem do osób, które tamtej nocy mogły przebywać w pobliżu miejsca wypadku.

Nawet jeśli ktoś uważa, że nie posiada żadnych informacji na temat danego zdarzenia, powinien pamiętać, że najdrobniejszy szczegół – jak model samochodu albo rysopis osoby zachowującej się w podejrzany sposób – może pomóc, zwłaszcza w zestawieniu z resztą zgromadzonych danych. Mamy możliwość skorzystania z SARTR (Systemu Automatycznego Rozpoznawania Tablic Rejestracyjnych), zabezpieczyliśmy nagrania monitoringu z parkingów przy stacjach benzynowych i z innych kamer zainstalowanych w pobliskim mieście. Mimo to prosimy o kontakt wszystkich, którzy owej nocy przebywali w pobliżu miejsca wypadku. Nasi specjalnie wyszkoleni funkcjonariusze pomogą Państwu odtworzyć każdą chwilę tamtego wieczoru. Żywimy nadzieję, że ktoś z Państwa dysponuje informacją, która pomoże w rozwiązaniu sprawy.

Policja zapewnia, że choć poszukiwania w okolicy miejsca zdarzenia zostały ograniczone, sprawą nadal zajmuje się zespół śledczy złożony z najwyższej klasy funkcjonariuszy”.

David Joseph, mąż Caroline i ojciec Natashy, a jednocześnie znany w Manchesterze biznesmen, wystosował w zeszłym tygodniu za pośrednictwem telewizji poruszający apel:

„Ktoś musi wiedzieć, gdzie znajduje się moja córeczka. Biedna Tasha straciła matkę i musi być teraz załamana, zdezorientowana i bardzo, bardzo wystraszona. Proszę, pomóżcie mi ją odnaleźć. Muszę odzyskać moją córeczkę. Utraciłem wszystko”.

Telefony zaufania dedykowane sprawie: 08006125736 albo 01617913785.

1

SZEŚĆ LAT PÓŹNIEJ

Główny inspektor Tom Douglas zmierzał korytarzem do swojego biura i nucił pod nosem jakąś melodię. Lubił pierwszy dzień w pracy po powrocie z urlopu, podobnie jak w dzieciństwie uwielbiał wracać do szkoły po długiej przerwie wakacyjnej. Z niecierpliwością wyczekiwał tego, co przyniesie dzień. Cieszył się na wszystkie nowe wyzwania, z którymi przyjdzie mu się zmierzyć. Lubił atmosferę w swoim oddziale. Nie byli może przyjaciółmi, a raczej działającymi na rzecz wspólnego dobra sojusznikami. Jednak najważniejsze było to, że wiedział, iż w razie potrzeby jego koledzy i koleżanki przyszliby mu z pomocą. Dla Toma była to najłatwiejsza praca na świecie, rzadko też się w niej nudził, na co mógł przytoczyć niezliczoną ilość przykładów.

Otworzył drzwi do swojego biura i wyciągnął lewą nogę, żeby przesunąć blokadę. Stopa natrafiła na pustkę. Spojrzał w dół. Nie dostrzegł ani śladu tłustej świni, którą zawsze przystawiał drzwi. Powiesił marynarkę na wieszaku i przykucnął, żeby zajrzeć pod biurko.

Ktoś krótko zapukał.

– Proszę – mruknął.

Drzwi się otworzyły. Usłyszał znajomy głos, którego właścicielka wyraźnie próbowała opanować rozbawienie.

– Wszystko w porządku? – spytała.

– Tak… ktoś mi rąbnął cholerną świnię! – Tom wstał i otrzepał spodnie z kurzu. – Do licha, chciałoby się myśleć, że na komisariacie człowiek może liczyć na towarzystwo uczciwych, praworządnych obywateli, co nie? Myślałem, że ktoś ją wkopał pod biurko czy coś w tym stylu, ale jakoś nigdzie jej nie widzę.

– Gdyby ktoś kopnął twoją świnię, utykałby teraz po komendzie ze złamanym palcem. Poza tym tylko kompletny głupek ukradłby coś głównemu inspektorowi, choć gdyby przyjąć to kryterium, od ręki mielibyśmy kilku podejrzanych. Popytam, może ktoś coś wie.

Tom wyciągnął krzesło spod biurka i usiadł, dając ręką znak Becky, żeby zrobiła to samo.

– Jak się miewasz, Becky? Zdarzyło się coś nietypowego podczas mojej nieobecności?

– Generalnie chleb powszedni – odpowiedziała i przysunęła sobie krzesło. – Poza jednym wyjątkowo brutalnym gwałtem, który początkowo, a jak się potem okazało niesłusznie, uznaliśmy za czyn popełniony przez osobę nieznaną.

– Kim był w takim razie sprawca?

– Chłopak dziewczyny, kanalia jedna. Założył maskę i w ogóle. Zaczaił się na nią, kiedy wracała z pracy. Sprał ją na kwaśne jabłko, brutalnie zgwałcił, a potem zostawił.

– W jaki sposób wpadł?

– To ona nas naprowadziła. Po odzyskaniu przytomności w szpitalu powiedziała, że nie ma pojęcia, kto jej to zrobił, ale zauważyliśmy, że coś ukrywa. Jak się okazało, bała się, że jeśli wskaże swojego chłopaka, to on ją zabije. W końcu pękła i się wygadała, tylko nie chciała wnosić oskarżenia, ponieważ nie było żadnych dowodów poza jej zeznaniem. – Becky odchyliła się na krześle i skrzyżowała ręce na piersi. – Mimo to dopadliśmy drania. Był na tyle sprytny, żeby użyć prezerwatywy, za to potem jak ostatni idiota cisnął ją do kosza pięćdziesiąt metrów dalej. Powiedział, że dziewczynie się należało, ponieważ flirtowała z klientami w pubie, w którym pracowała.

Becky skrzywiła się z obrzydzeniem, a Tom na chwilę wyobraził sobie lodowatą determinację, z jaką musiała przesłuchiwać tego faceta. Jego podwładna była osobą ogromnie empatyczną, a przy tym dysponowała niezwykłą umiejętnością wyciągania prawdy z ludzi.

– No, a jak było na wakacjach? – spytała.

– Dzięki, dobrze. Spędziliśmy z Leo kilka dni we Florencji, potem pojechaliśmy do mojego domku w Cheshire. Ja sortowałem sterty papierów po bracie, a Leo uczyła się do egzaminu, więc zrobił się z tego jeden z tych przyjemnych tygodni, które zlatują jak z bicza strzelił.

Tom z zasady rzadko opowiadał w pracy o swoim życiu prywatnym i dopiero od jakiegoś czasu zaczął wspominać o Leo w rozmowach z kolegami. Po jakimś czasie z rozbawieniem zauważył, że jedna czy dwie osoby się nie zorientowały, że Leo jest zdrobnieniem od Leonory, i zaczęły się mu dziwnie przyglądać. Dopiero Becky wyprowadziła kolegów z błędu.

Garstka osób wiedziała o domu w Cheshire, który Tom kupił po odejściu z policji metropolitalnej. Jeszcze rzadziej wspominał o swoim bracie Jacku, lecz wiedział, że Becky słyszała o tragicznym wypadku, w którym Jack kilka lat wcześniej stracił życie, oraz o tym, że Tom otrzymał w spadku majątek powstały ze sprzedaży firmy brata zajmującej się ochroną danych w sieci. Nigdy nie poruszała tego tematu, chyba że sam o nim wspominał.

Dzwonek telefonu na biurku przerwał dalszą rozmowę na temat wakacji.

– Tom Douglas – powiedział.

Jego szefowa, nadinspektor Philippa Stanley, przekazała mu wiadomość z gatunku tych, których się nie cierpi. Radosny uśmiech w jednej chwili zniknął mu z twarzy.

Odłożył słuchawkę.

– Wkładaj płaszcz, Becky. Znaleziono zwłoki. Niestety wygląda na to, że to dziewczynka, która miała niewiele ponad dziesięć lat.

2

Tom postanowił zrzec się części swojej władzy i pozwolił, żeby to Becky zawiozła ich na miejsce. Już po kilku minutach pożałował tej decyzji. Policjantka kierowała jedną ręką i wyraźnie miała w nosie innych uczestników ruchu drogowego – obie kwestie niezmiennie pozostawały między nimi kością niezgody od samego początku znajomości. Tom namawiał ją, żeby się zapisała na kurs doskonalenia techniki jazdy, lecz ona nie widziała takiej potrzeby. Twierdziła, że nigdy nie miała wypadku, co według niego musiało wynikać z faktu, że na widok policyjnej fury inni uczestnicy ruchu po prostu usuwali się z drogi.

Zahamowali z piskiem opon tuż za kilkoma innymi radiowozami. Tom z ulgą wysiadł z samochodu.

Po prawej stronie drogi ciągnął się rząd rozłożystych drzew, za którymi kryły się duże domy jednorodzinne. Chodnik biegnący po lewej stronie przylegał do solidnego muru odgradzającego gęsty las. W odległości pięćdziesięciu metrów od radiowozów umundurowany policjant pilnował starej bramki, za którą rozpoczynała się wąska ścieżka prowadząca w gąszcz. Miejsce zabezpieczono już taśmą policyjną.

W milczeniu włożyli ubrania ochronne i udali się w stronę dróżki.

Po krótkiej rozmowie z policjantem i wylegitymowaniu się Tom i Becky ruszyli gęsiego błotnistą ścieżką. Przedzierali się przez kłujące krzaki jeżyn, aż w końcu dotarli do tunelu o łukowatym sklepieniu. Tom podejrzewał, że powyżej przebiegają stare, nieużywane tory kolejowe. Ledwie weszli do ciemnego i ponurego przejścia, Becky zmarszczyła nos. Odór i leżące na ziemi śmieci wskazywały, że tunel był częstym świadkiem niezbyt chwalebnych czynów. Stąpali ostrożnie między potłuczonymi butelkami i puszkami po piwie, starając się trzymać środka tunelu, żeby uniknąć kontaktu z paskudztwami zalegającymi wzdłuż ścian. Tom zaczął się zastanawiać, dlaczego ktoś zamordował dziewczynkę na wolnym powietrzu, a nie tu, w miejscu, gdzie istniało znacznie mniejsze ryzyko, że zostanie zauważony? Tunel sprawiał wrażenie modelowego miejsca zbrodni – jeżeli nie tej, to z pewnością wielu innych niemoralnych czynów.

Na drugim końcu czekał na nich inny funkcjonariusz, który wskazał, w jakim kierunku mają się udać. W oddali zobaczyli dwa białe namioty postawione po dwóch stronach dębu i związane ze sobą w ten sposób, że opasywały szczelnie jego gruby pień. Przystając przed taśmą policyjną, rozciągniętą wokół miejsca zbrodni, Tom dostrzegł zwalistą sylwetkę Jumbo, który tak naprawdę nazywał się Jumoke Osoba. Do sprawy na szczęście przydzielono najlepszego analityka miejsca zbrodni, jakiego Tom miał okazję poznać. Na twarzy Jumbo wyjątkowo nie gościł szeroki, zaraźliwy uśmiech. Tom skinął mu ze zrozumieniem głową.

– Co wiemy, Jumbo?

– Dziewczynka… powiedziałbym dwunastoletnia, może nieco starsza. Szczęśliwym trafem patolog był w okolicy, więc nie musieliśmy czekać na niego. Właśnie ją ogląda i pewnie powie ci więcej ode mnie. To James Adams, a on, dzięki Bogu, zna się na rzeczy. Zanim zdążyliśmy postawić namioty, zauważyłem, że ciało leży tu od co najmniej kilku dni. Widok nie jest za piękny. – Spojrzał na Toma ze współczuciem. – Wchodzisz?

Skinął głową, unosząc taśmę. Popatrzył na Becky.

– Chyba nie będziemy tam potrzebni oboje, Becky. Porozmawiaj z Jumbo. Dowiedz się wszystkiego, co zdążyli ustalić.

Na twarzy policjantki pojawiła się nieskrywana ulga. W przeszłości widziała niejedne zwłoki, jednak widok martwego dziecka zawsze był trudnym doświadczeniem, zwłaszcza dziecka, które znaleziono po dłuższym czasie.

Tom wszedł do namiotu i jego wzrok natychmiast spoczął na leżących przed nim zwłokach. Były w stanie zaawansowanego rozkładu, a jeśli się wzięło pod uwagę, że to początek marca i jak na tę porę roku mamy spory chłód, ciało musiało tu leżeć od dłuższego czasu, oparte o dąb, częściowo przysypane gnijącymi liśćmi. Dziewczynka była ubrana jedynie w białą, cienką koszulkę nocną. Na nogach miała adidasy, szare, znoszone, z pękniętą podeszwą. Jakiś metr od ciała leżała zwinięta w kłębek niebieska kurtka przeciwdeszczowa. Dekolt koszuli nocnej był rozdarty.

Tom rozejrzał się dokoła, ale nie dostrzegł niczego, co potrafiłby sam zinterpretować. Gromadzeniem śladów zajmowali się zespół Jumbo i James Adams, do Toma należało ustalenie przyczyny śmierci. Zamienił kilka słów z patologiem i zostawił go w spokoju.

Po wyjściu z namiotu wziął głęboki oddech, wciągając do płuc chłodne, świeże powietrze. Zamknął na chwilę oczy i pomyślał o rodzinie dziewczynki. Jeżeli zgłoszono jej zaginięcie, zostanie szybko zidentyfikowana.

Wrócił w okolice ścieżki, którą przyszli, uważając, żeby stąpać po specjalnie rozłożonych płytkach i nie naruszyć miejsca zbrodni. Język ciała Becky wskazywał, że chce z nim pilnie porozmawiać. Miał nadzieję, że ludzie na komendzie zabrali się szybko do roboty i zdążyli ustalić tożsamość dziecka.

– Czego się dowiedziałaś? – zapytał.

– Niczego. Zupełne zero. Właśnie poinformowano mnie przez telefon, że w ostatnich dwóch tygodniach nikt nie zgłosił zaginięcia dziewczynki w wieku dziesięć-czternaście lat. Jak na razie poruszamy się po omacku. Trzeba będzie przejrzeć akta zaginionych wcześniej i rozszerzyć obszar poszukiwań na sąsiednie okręgi.

– Nie mogła zaginąć dawno temu, nie wygląda na zabiedzoną – zauważył Tom, kręcąc głową. – Na litość boską, ma przecież na sobie koszulę nocną. Żadna bezdomna dziewczynka nie zakłada do snu koszuli nocnej. Jumbo, co o tym myślisz?

Jumbo przysłuchiwał się w milczeniu rozmowie.

– Nie znaleźliśmy przy niej żadnych rzeczy osobistych, ale dopóki nie ruszymy ciała, nie możemy przeszukać terenu bezpośrednio wokół niej. W kieszeniach kurtki nie ma żadnych dokumentów. Ale zgadzam się z tobą. Ta mała nie mieszkała na ulicy.

– Kurtka leżała na ziemi w pewnej odległości od ciała? – spytał Tom.

– Dokładnie tam, gdzie ją widziałeś – odpowiedział Jumbo. – Została oczywiście obfotografowana, potem odłożyłem ją na miejsce po przeszukaniu kieszeni, żebyście mogli zobaczyć, jak to wyglądało.

Radio Becky zadźwięczało i policjantka odeszła na stronę, żeby Tom i Jumbo mogli swobodnie kontynuować rozmowę. Wyciągnęła notatnik.

– Jeżeli opuściła dom powiedzmy w zeszłym tygodniu, nie zdziwiłbym się, gdyby nikt się nie pofatygował, żeby zgłosić zaginięcie – mówił tymczasem Tom. – To przerażające, w jak wielu wypadkach nie dostajemy zgłoszenia o ucieczce z domu. Rodzice albo opiekunowie zakładają, że córka wróci po kilku nocach pod chmurką.

– Tak, a większość dzieciaków nie zdaje sobie sprawy, ilu zwyrodnialców tylko czyha na okazję, jaką stwarza poruszający się samotnie po świecie nieletni.

Mężczyźni przerwali rozmowę, gdy usłyszeli podniesiony ton głosu Becky. Policjantka podeszła do nich.

– Czy mamy ustalone jej pochodzenie etniczne? Na komendzie przejrzeli już zgłoszenia zaginionych dziewczyn i kilka pasuje idealnie. Teraz wszystko zależy od pochodzenia etnicznego.

Tom spojrzał na Jumbo.

– James był pewien, że jest biała… choć nie potrafię powiedzieć, skąd to dokładnie wie. Mają kogoś konkretnego na myśli?

– Przejrzeliśmy akta dzieciaków, które zaginęły kilka miesięcy czy nawet lat temu. Wytypowaliśmy trzy kandydatki: Amy Davidson, Hailey Wilson i Natashę Joseph.

3

Znakomity nastrój, w jakim Tom wracał do pracy z urlopu, zdążył go całkowicie opuścić, zanim jeszcze się znaleźli z Becky z powrotem na komendzie. Widok worka z ciałem wynoszonego z namiotu poruszył go bardziej, niżby się tego spodziewał. Nieszczęścia spotykające dzieci zawsze wywołują szok, jednak wspomnienie dziewczynki ubranej w białą koszulkę nocną, opartej plecami o drzewo, siedzącej z cienkimi, wyciągniętymi przed siebie nogami poruszyło go w szczególny sposób. Tom pomyślał o swojej córce Lucy. „Ciekawe, co ona teraz robi?”.

Patolog James Adams zadzwonił ze wstępnym raportem.

– Biała dziewczynka w wieku około dwunastu lat. Nie znalazłem przy niej żadnych dokumentów, nie dopatrzyłem się również znaków szczególnych. Naturalnie jasne włosy, bardzo delikatne, niezaniedbane. Zabezpieczyliśmy jej dłonie, choć pewnie trudno będzie pobrać pełne odciski palców. Zaraz po sekcji dostaniecie wszystko, co mi się uda zdobyć. Początkowo szacowałem, że musiała tam leżeć koło tygodnia, jednak ze względu na niską temperaturę, zwłaszcza nocą, być może zweryfikuję czas. W tej chwili nie potrafię podać przyczyny śmierci, kiedy tylko ją ustalę, od razu was poinformuję. Weźmiesz udział w sekcji?

Tom potwierdził, po czym skończył rozmowę, widząc, że Becky otwiera ostrożnie biodrem drzwi do jego biura. Niosła dwa kubki z kawą, a jednocześnie starała się nie upuścić wciśniętej pod pachę sterty dokumentów.

– To dla ciebie, szefie. Myślę, że oboje potrzebujemy kofeiny – powiedziała, stawiając kubki i przyciągając sobie krzesło. – Centrum koordynacyjne do tej sprawy właśnie powstaje, tymczasem udało mi się wyciągnąć akta dotyczące tych trzech zaginionych dziewczynek.

Upił łyk kawy, nie przejmując się, że wrzący płyn parzy mu język.

– Dobra, przyjrzyjmy się im, przy czym pamiętajmy, że w ostatnich dwóch tygodniach mogły się wydarzyć niezgłoszone ucieczki z domu. Nie możemy się zatem ograniczać do tej trójki – powiedział Tom. – Cały czas nie daje mi spokoju ta koszulka nocna. Zupełnie jakby mała została wyciągnięta prosto z łóżka. Tylko ile współczesnych nastolatek nosi koszule nocne, do tego zapięte pod samą szyję? Poza tym nie podoba mi się ten rozerwany dekolt. Guziki były pozapinane, więc dłoń musiała sięgnąć od wewnątrz, a materiał szarpnięto ze sporą siłą. Ciekawe, czy James znajdzie jakieś ślady urazów związanych z czynnościami seksualnymi. Ta sprawa paskudnie pachnie.

Becky przytaknęła i zerknęła do notatek.

– James twierdzi, że nie zauważył oczywistych oznak niedożywienia. Wynika z tego, że albo uciekła z domu niedawno i wpakowała się w kłopoty, na przykład trafiła na któregoś z tych drani polujących na samotne dzieci, albo zaginęła dawno temu i przeszła przez nie wiadomo co. Aha, jedną z trzech kandydatek możemy wykluczyć. Hailey Wilson ma ciemne włosy. Zostają zatem Amy Davidson i Natasha Joseph. Amy Davidson mieszkała z rodziną zastępczą. W wieku ośmiu lat zaczęła się samowolnie oddalać. Znikała zawsze na jedną noc, zdarzało się to coraz częściej. Osiemnaście miesięcy temu, kiedy miała jedenaście lat, przepadła na dobre. Nie dysponujemy żadną próbką DNA do porównania. Nie jestem pewna, co się stało z jej rodzicami. Będę musiała to sprawdzić. – Becky odłożyła jedną z teczek z aktami na podłogę obok swojego krzesła i wzięła do ręki kolejną. – Natasha Joseph. Znasz jej sprawę? Byłeś już wtedy tu, w Manchesterze, prawda?

Tom skinął głową.

– Pamiętam sprawę, choć nie byłem w nią zaangażowany. – Postanowił nie wspominać o tym, że kilka dni po zaginięciu dziecka poszedł na urlop okolicznościowy. – Jej matka zginęła w wypadku samochodowym. Natasha powinna była siedzieć w foteliku, ale jej tam nie było. Nie natrafiono na żaden jej ślad, nie ustalono również przyczyny wypadku.

– Jumbo też pamięta tamtą sprawę – dodała Becky. – Został wezwany na miejsce, kiedy się zorientowali, że chodzi o coś więcej niż zwykły wypadek. Mówi, że nie wykrył niczego, co można by wpisać do raportu. Nic nie wskazywało na to, że w wypadku ucierpiało dziecko, nie znaleziono żadnych śladów świadczących o tym, że w ogóle było w samochodzie. Akta zawierają próbkę DNA, lecz Jumbo przestrzega, żeby traktować ją z rezerwą. Została pobrana ze szczotki do włosów i mogła zostać łatwo zanieczyszczona cudzym materiałem genetycznym, nawet jeśli ojciec twierdził stanowczo, że nikt inny jej nie używał.

– Becky, spróbuj odszukać ojca i przedstaw mu sytuację. Pobierz od niego próbkę DNA do porównania. Tylko podkreśl, że zależy nam wyłącznie na wyeliminowaniu Natashy z grona potencjalnych ofiar. Podobnie w przypadku Amy Davidson. Powiadom opiekę społeczną i rodzinę zastępczą, spróbuj też namierzyć któreś z jej biologicznych rodziców i pobrać próbkę. Powinniśmy również powiadomić rodzinę Hailey Wilson, że na pewno nie chodzi o ich córkę, żeby nie wpadli w panikę, gdy usłyszą o dziewczynce w mediach. A jeśli już o tym mowa, chciałbym utrzymać sprawę w tajemnicy, dopóki nie poinformujemy wszystkich zainteresowanych. Tak naprawdę nic nie wiemy o ofierze. Jeśli nieprzygotowani upublicznimy sprawę, będziemy się musieli zajmować tonami histerycznych zgłoszeń i tylko utrudnimy śledztwo.

4

DZIEŃ PIERWSZY

– No dalej, smutasku. Znów jesteś czyściutki i masz na sobie świeże ubranko, więc najwyższa pora się uśmiechnąć.

Emma podrapała Olliego po brzuszku i chłopiec zachichotał. Żaden inny dźwięk nie sprawiał jej tak wielkiej radości. Chłopiec od urodzenia nie znosił przebierania. Jako noworodek dużo płakał i Emma zaczęła się obawiać, że coś mu dolega, a konkretnie że ma jedną z tych koszmarnych chorób, przy których nie można dotykać dziecka, ponieważ od najlżejszego nacisku łamią mu się kości. Przez kilka tygodni przebierała go z duszą na ramieniu, w końcu uświadomiła sobie, że w innych sytuacjach lubi, jak się go tarmosi w zabawie za rączki i nóżki. Nienawidził tylko przebierania. Często, gdy próbowała włożyć mu spodenki, wykrzykiwał „Ej!”, ogłaszając swoje niezadowolenie na cały głos. Nauczył się tej sztuczki od robotników, którzy zamontowali im nowe szafki w kuchni. Majster, ilekroć czegoś potrzebował, wykrzykiwał na początku zdania „ej”. „Ej, Bill, podaj mi młotek!” lub „Ej, kochana, nie postawiłabyś browarka?!”. Ollie zaczął go naśladować i „ej” stało się jego ulubionym dźwiękiem. Czasami używał poirytowanego „ej”, jakby chciał powiedzieć: „przestań to robić”, ale najczęściej chciał po prostu zwrócić na siebie uwagę. Emma miała nadzieję, że chłopiec z tego wyrośnie, gdy poszerzy swoje słownictwo poza obecne dziesięć słów.

Leżała obok niego na łóżku, podpierając głowę łokciem. Przebiegła palcami drugiej ręki po ciele Olliego, podśpiewując:

– Wlazł pająk na brzuszek, najadłby się muszek.

Na co Ollie zawołał:

– Pfff! Pfff! – Wiedział, co za moment nastąpi.

– Ale z ciebie mądry chłopiec, Ollie.

Emma zrobiła mu pierdzioszka na brzuchu. Ogarnęło ją szczęście na myśl, że ten śliczny chłopczyk jest jej dzieckiem. Za ojca Olliego wyszła w wieku trzydziestu siedmiu lat i początkowo nawet nie próbowała myśleć o macierzyństwie, na wypadek gdyby związek nie wypalił.

– Słuchaj, pozwól teraz mamie włożyć skarpetki – powiedziała, uśmiechając się do siebie. W przeszłości przysięgała, że nigdy nie będzie mówić o sobie w trzeciej osobie. Wtedy wydawało jej się to dziwaczne. Teraz rozumiała.

Dziesięć minut później zniosła Olliego na dół. Zatrzymała się u podnóża schodów, jak zawsze, gdy była sama w domu, żeby spojrzeć na portret wiszący na końcu korytarza.

Pierwsza żona jej męża była piękną kobietą. Bez dwóch zdań. Delikatne rysy twarzy i jasna, niemal półprzezroczysta skóra zostały doskonale uchwycone na obrazie, który jej ojciec zamówił na dwudzieste pierwsze urodziny córki. Emma ze wszystkich sił starała się nie porównywać jej ulotnego piękna z własną, mniej ciekawą, żeby nie powiedzieć przeciętną, urodą. Było to jednak trudne. A przecież nie mogła poprosić męża o usunięcie portretu byłej żony…

Zirytowana własną niezdolnością do pozbycia się resztek niepewności, otworzyła drzwi do swojej nowej, wspaniałej kuchni. Przewalczenie własnej wizji tej części domu zajęło Emmie kilka miesięcy. David mieszkał tu sam przez kilka lat i twierdził, że nie widzi żadnej potrzeby zmieniania czegokolwiek. W końcu przekonała go do wyburzenia tylnej części domu i poszerzenia budynku, żeby można było stworzyć jedno wielkie pomieszczenie zawierające w sobie kuchnię, jadalnię i salon.

Od czasu zakończenia prac przez ekipę budowlaną miejsce to stało się ostoją dla niej i Olliego. Na podłodze bez problemu mieściła się mata edukacyjna jej synka, a dzięki ogrzewaniu podłogowemu mógł liczyć na ciepło nawet w najsroższą zimę. Emmie niewątpliwie zależało również, żeby przynajmniej część domu odzwierciedlała jej osobowość. Nie chciała się czuć dłużej gościem. W przerobionej części była naprawdę u siebie.

– A, a, a, kotki dwa… – nuciła małemu, wchodząc do kuchni. Włączyła światło i odwróciła się w stronę zlewu, gdzie czekały na nią niepozmywane naczynia z lanczu. Ollie zaczął podrygiwać jej na rękach i poklepywał ją w ramię.

– Ej, ej! – zawołał.

Emma się roześmiała.

– Pośpiewamy sobie razem, kochanie? – Troskliwie posadziła go na jego krzesełku, choć już zainteresowało go coś innego. – Żartowniś z ciebie, co? – dodała, całując go w jasne loczki.

Zerknęła w stronę okien. Dzień był ponury. Czarne deszczowe chmury powodowały taki mrok, że mimo wczesnych popołudniowych godzin trzeba było włączyć światło.

Jej spojrzenie zatrzymało się na ogrodzie, którym należało się pilnie zająć. Robotnicy nie przywiązywali specjalnej wagi do estetyki trawnika i kwietników, zadeptując wszystko ciężkimi buciorami. Emma nie miała do nich pretensji. Wyczekiwała wiosny i cieplejszych dni, kiedy zamierzała się wygrzewać na słońcu z Olliem bawiącym się na specjalnej, nieprzemakalnej macie. Chciała zaprojektować prawdziwy ogródek z ogromną ilością róż. Zawsze uwielbiała róże.

Wpatrzona w pusty ogród, odpłynęła na chwilę myślami. Oczami wyobraźni zobaczyła lato, ukończony ogródek i grządki pękające od świeżo zasadzonych kwiatów. Niemal poczuła zapach lawendy, którą planowała obsadzić ogród.

Nie potrafiła określić, kiedy to się dokładnie stało – nie był to przebłysk, raczej stopniowe docieranie do świadomości – lecz kiedy tak stała ze wzrokiem utkwionym w czarnych chmurach za oknem, wybiegając myślami ku radosnym wiosennym miesiącom, coś poruszyło się na skraju jej pola widzenia. Wzrok sam się zogniskował na powierzchni szyby. Jasne oświetlenie kuchni połączone z ciemnym niebem za oknem zamieniło je w idealne lustro.

Emmę zmroziło. Wydała stłumiony okrzyk, kiedy jej umysł w końcu zrozumiał, co widzi.

Była to para oczu. Para wpatrzonych w nią oczu za jej plecami.

Tuż za jej plecami.

W jej kuchni.

5

Promień słońca przedarł się przez czarne chmury i padł na okno kuchenne, zamazując odbicie, zupełnie jakby nigdy go tam nie było. Emma zacisnęła palce na krawędzi zlewu. Przywidziało jej się? Jednak słońce znów przykryły burzowe chmury i oczy ponownie pojawiły się na szybie.

Nie spuszczając wzroku z widmowego odbicia, które powoli bledło i rozmywało się w miarę zmiany oświetlenia na zewnątrz, Emma przesunęła dłonią po ociekaczu, szukając palcami czegoś, co mogłoby posłużyć za broń. Nie znalazła tam nic poza plastikową miską. Sięgnęła w stronę stojaka na sztućce i poczuła ukłucie bólu, ciepły płyn popłynął jej po palcach. Trzymała w dłoni nóż do ryb. Przesunęła palcami po ostrzu w stronę rękojeści i zacisnęła na niej lepkie palce.

Obawiając się zerwania ulotnego kontaktu wzrokowego choćby na sekundę, na wypadek gdyby ten ktoś się przemieścił, odsunął lub zniknął w głębi korytarza, przybliżył do niej lub do Olliego – bo wtedy powinna za nim podążyć, Emma wzięła głęboki oddech i się odwróciła. Ledwo się trzymała na nogach, aż się musiała oprzeć plecami o zlew.

Z łomoczącym sercem i wielką gulą w gardle, przez którą nie była w stanie choćby krzyknąć, spojrzała na stojącą naprzeciwko niej osobę. Poczuła zastrzyk adrenaliny, jej ciało szykowało się do ucieczki albo do walki.

Zobaczyła dziewczynkę, która dopiero co weszła w wiek nastoletni.

Delikatnie zbudowaną, z rozwichrzonymi, jasnymi włosami opadającymi na ramiona, w ciemnoszarej, znoszonej budrysówce, z rękami wepchniętymi głęboko w kieszenie. Oczy, których odbicie Emma zobaczyła wcześniej w szybie, miały w sobie coś hipnotyzującego. Wielkie, okrągłe i szarozielone, w odcieniu wzburzonego sztormem oceanu. Drgnęły, gdy wyciągnęła przed siebie nóż, natomiast sama dziewczynka się nie poruszyła.

Emma opuściła nóż, położyła go na blacie wyspy kuchennej, choć nie wypuściła całkowicie z ręki. Nie wiedziała, o co chodzi dziewczynce. Była młodziutka, jednak nie wzbudzała zaufania.

– Co robisz w mojej kuchni? – zapytała. – Wynoś się stąd, bo wezwę policję.

Dziewczynka ani drgnęła. Wpatrywała się w Emmę, nie odrywając oczu od jej twarzy. Emmie wydawało się, że dostrzega w nich wrogość, być może pomieszaną z zakłopotaniem albo strachem.

– Ej, ej! – zawołał Ollie, nieprzyzwyczajony, że się go ignoruje.

Ani dziewczynka, ani Emma nawet nie zerknęły w jego stronę.

– Ostrzegam cię po raz ostatni. Albo natychmiast stąd wyjdziesz, albo mów, kim jesteś, i co, u diabła, robisz w mojej kuchni! – powtórzyła Emma.

Milczenie.

Dziewczynka wciąż nieporuszenie wpatrywała się w Emmę, tylko jej oczy lekko się zwęziły, jakby ją oceniała. Zerknęła w stronę noża.

– Boisz się czegoś? – zapytała Emma. Nie potrafiła sobie wyobrazić, co mogło skłonić małą do wejścia do ich domu, położonego na zupełnym odludziu, dopiero po chwili przyszło jej do głowy, że mogła się czegoś lub kogoś wystraszyć. Uciekła z domu? Może gdyby sama się odprężyła, dziewczynka byłaby bardziej skłonna wyjaśnić, co robi w jej kuchni.

Emma wzięła kilka głębokich oddechów. Jej łomoczące serce zaczynało się uspokajać. Gdyby dziewczynka zamierzała ją zaatakować, z pewnością już by to zrobiła, prawda?

Emma pochyliła się i przesunęła nóż na środek wyspy. Uniosła przecięty palec do ust i wyssała krew. Wyciągnęła chusteczkę z rękawa i owinęła ją wokół bolesnej rany. Ani na chwilę nie spuszczała wzroku z małej.

– Mam na imię Emma. Nie musisz się mnie bać.

Dlaczego to powiedziała? Jeśli nie liczyć beznamiętnego spojrzenia, dziewczynka była przecież tylko dzieckiem. Trudno sobie wyobrazić, żeby miała złe zamiary.

Przybyszka powoli wyciągnęła dłonie z kieszeni i Emma zobaczyła, że są zaciśnięte w pięści. Ręce trzymała sztywno, prosto. Miała rękawiczki. Emma cała się naprężyła. Rękawiczki mogły oznaczać, że dziewczynka nie chce zostawić żadnych śladów swojej obecności.

– Bardzo cię proszę, powiedz, czego chcesz.

Odpowiedzią na wszystkie pytania Emmy było milczenie.

Dziewczynka jeszcze przez chwilę wpatrywała się w kobietę, po czym omiotła spojrzeniem pomieszczenie, jakby czegoś szukała. Emma wykorzystała tę krótką przerwę, kiedy uwolniła się spod hipnotyzującego spojrzenia zimnych oczu, żeby się lepiej przyjrzeć małej. Zauważyła, że kurtka była o co najmniej dwa numery za duża, zupełnie jakby pożyczyła ją od starszej siostry czy nawet brata. Sięgała jej za kolana, w ramionach też była za wielka. Końcówki nogawek ciemnoniebieskich dżinsów marszczyły się nad brudnymi, kiedyś białymi adidasami. Tylko delikatna uroda dziewczynki wcale nie pasowała do jej wrogiej postawy.

– Posłuchaj, nie wiem, kim jesteś ani dlaczego się tu znalazłaś, ale jeśli mi tego nie powiesz, będę musiała zadzwonić na policję. Ktoś na pewno się o ciebie niepokoi, zastanawia się, gdzie się podziałaś.

Głowa dziewczynki obróciła się w stronę Emmy, a jej oczy otworzyły się szeroko. Zerknęła w kierunku drzwi do ogrodu. Emma nagle zaniepokoiła się, że mała ucieknie. Dwie minuty wcześniej ucieszyłaby się z takiego rozwoju wypadków, lecz od tego czasu uświadomiła sobie, że dziewczynka nie znalazłaby się w jej kuchni, gdyby nie przydarzyło jej się coś złego. Może gdzieś w okolicy doszło do wypadku, a ona dotarła aż do ich domu? Może się zgubiła?

– Usiądź, proszę. Powiesz, jak ci na imię? Ja jestem Emma, a to – obróciła głowę i uśmiechnęła się do swojego synka uspokajająco – jest Ollie.

W zielonych oczach nie pojawiła się ani odrobina ciepła, kiedy zwróciły się na malca. On przyglądał się z zaciekawieniem dziewczynce, uderzając plastikową łyżeczką o tackę swojego stołka.

Komórka Emmy znajdowała się w torebce na piętrze, od telefonu stacjonarnego oddzielała ją dziewczynka. Odłożyła nóż. Bez noża nie chciała podchodzić za blisko nieznajomej, bo co jeśli jednak źle oceniła jej zamiary.

– Usiądź, proszę – uniosła rękę i wskazała na stół jadalny na drugim końcu pomieszczenia.

Dziewczynka się nie poruszyła, więc Emma powoli ruszyła w stronę telefonu, okrążając ją. Mówiła spokojnym, jednostajnym głosem.

– Zadzwonię teraz na policję. Nikt cię nie skrzywdzi, a ja nie chcę wcale, żebyś została aresztowana za wtargnięcie do mojego domu. Zależy mi tylko na tym, żeby ktoś się tobą zaopiekował i żebyś wróciła bezpiecznie do domu. Nie wiem nawet, czy rozumiesz, co do ciebie mówię…

Dziewczynka doskoczyła do telefonu, wyrwała słuchawkę z bazy i cisnęła w przeciwległy kąt pomieszczenia. Obróciła się na pięcie, przebiegła przez kuchnię i chwyciła nóż, który Emma zostawiła na blacie. Wycofała się tyłem w kierunku ściany z jedną dłonią zaciśniętą w pięść, drugą na nożu, gotowa do ataku.

Emma stłumiła okrzyk przerażenia. Nie mogła wystraszyć Olliego. Wytarła spocone dłonie o nogawki dżinsów i okrążyła wyspę od drugiej strony, ustawiając się pomiędzy nożem a swoim dzieckiem. Cały niepokój o dziewczynkę uleciał w chwili, gdy uświadomiła sobie, że znalazła się w pułapce. Nie mogła opuścić kuchni i pobiec po komórkę. Może udałoby jej się ominąć małą, lecz przecież nie zostawiłaby z nią Olliego.

– Wynoś się! Wynoś się natychmiast z mojego domu! Wystraszyłaś mi dziecko! – rozkazała, starając się nie tracić pewności siebie. „Ona jest jeszcze mała – powtarzała sobie w myślach. – To ja wciąż panuję nad sytuacją”.

Zaryzykowała spojrzenie w stronę synka. Ollie faktycznie sprawiał wrażenie zdezorientowanego. Wodził spojrzeniem od mamy do dziewczynki, a jego ciemnoniebieskie oczy nabiegły łzami pod wpływem gęstniejącej atmosfery w kuchni. Emma wyciągnęła rękę i pogłaskała go po twarzy.

– Ciii… Już dobrze, kochanie.

Nie chciała znowu nakrzyczeć na dziewczynkę, a przecież najchętniej pozbyłaby się jej z domu. Wzięła z blatu kubek Olliego i podała go chłopcu, nie spuszczając ani na chwilę oka z małej.

Tymczasem ona wodziła wzrokiem po pokoju z lekko ściągniętymi brwiami. Szukała drogi ucieczki?

Emma spojrzała na synka, który wciąż obserwował intruzkę ze swojego fotelika, i poczuła narastający gniew, widząc jego jasne loczki i pulchne policzki w tej chwili mokre od łez. Nie pozwoli nikomu skrzywdzić swojego dziecka. Uświadomiła sobie z całą mocą, że gdyby intruzka próbowała choćby zbliżyć się do Olliego, bez wahania rzuciłaby się z gołymi rękami na uzbrojoną w nóż przeciwniczkę.

Emma nie wiedziała, co robić. David miał wrócić do domu dopiero za kilka godzin. Lecz przecież ta mała wcale nie musi o tym wiedzieć!

– Słuchaj, nie wiem, po co przyszłaś ani czego chcesz, ale mój mąż zjawi się tu lada chwila. Ostrzegam cię… – przerwała. Nie chciała jej grozić, przecież dziewczynka mogła być na przykład chora psychicznie i zareagować na takie słowa agresją. – Proszę, powiedz coś.

Emma odtworzyła w myślach wszystko, co zdarzyło się do tej pory. Gdyby intruzka faktycznie chciała na nią napaść, miała ku temu mnóstwo okazji, zanim Emma w ogóle zauważyła jej obecność. Nie odzywała się i miała obojętny wyraz twarzy do momentu, gdy się zorientowała, że zamierza się ona skontaktować z policją. Wyraźnie czegoś od niej chciała, tylko Emma nie potrafiła sobie wyobrazić, co by to mogło być.

– Rozumiem, że nie chcesz ze mną rozmawiać. Czy gdybym ci dała kartkę i długopis, napisałabyś swoje imię? – zapytała Emma w niespodziewanym przypływie natchnienia. Przecież dziewczyna mogła być niemową.

Odsunąwszy ostrożnie fotelik Olliego, żeby się znalazł daleko poza zasięgiem intruzki, wzięła notes i długopis z półki nad blatem i przepchnęła je na drugą stronę wyspy kuchennej.

– Napisz, proszę, jak ci na imię. Nie wiem, jak się do ciebie zwracać, a jeśli mam ci pomóc, muszę wiedzieć, kim jesteś.

Dziewczynka nie spuściła z niej oka, ignorując kartkę i długopis.

Sfrustrowana Emma zamknęła oczy. Być może Davidowi bardziej się poszczęści, a jeśli nie, wyjaśnieniem sprawy będzie się musiała zająć policja.

W tym momencie, w przytłaczającej ciszy, która nastała w kuchni, rozległ się warkot potężnego silnika. Range rover Davida zatrzymał się na podjeździe. Czyżby przyciągnęła męża myślami? Emma poczuła ulgę, choć nie rozumiała, dlaczego on wraca do domu o tak wczesnej porze.

Kilka sekund później trzasnęły drzwi frontowe. Emma w pierwszym odruchu chciała wybiec na korytarz, żeby się przywitać. Obawiała się jednak, że jeśli się odwróci, dziewczynka zniknie, i nikt nie uwierzy, że ktoś taki faktycznie był w jej domu.

Uczucie ulgi zniknęło, kiedy mała niespodziewanie rzuciła nóż na blat, przyciągnęła do siebie notatnik i zaczęła pisać. Skreśliła zaledwie kilka znaków, po czym odwróciła kartkę i pokazała ją Emmie.

– Emmo?! – Usłyszała, że David wrzucił klucze do miski w przedpokoju i zmierza w ich stronę. – Emmo! Zdarzyło się coś okropnego. Gdzie jesteś?! – zawołał głosem pełnym niepokoju.

Wpatrywała się w pięć liter, zupełnie jakby nagle wszystko się ułożyło w sensowną całość. Przez jej ciało przebiegł dreszcz, dostała gęsiej skórki.

„Muszę ostrzec Davida” – pomyślała.

Za późno. Mąż otworzył właśnie drzwi do kuchni. Jego wzrok spoczął od razu na Emmie.

– Em, dowiedziałem się szokujących… – zaczął. Jego spojrzenie ześlizgnęło się ku narożnikowi kuchni. Zerknął na dziewczynkę i zmarszczył brwi. Spojrzał ponownie na żonę, idąc przez pomieszczenie z przekrzywioną głową, jakby pytał ją bezgłośnie, o co chodzi. Wiedziała, że powinna się odezwać, lecz nie potrafiła znaleźć słów.

– Ej, tata! Ej! – zawołał Ollie.

Ale David nie zareagował na przywitanie syna. Odwrócił się w stronę małej i zamarł z rozdziawionymi ustami. Wpatrywał się w nią bez słowa. Z jego twarzy odpłynęła cała krew.

Dwie czerwone plamki na jej policzkach zdradzały emocje, których nie sposób było wyczytać z jej spojrzenia. Zapadła głucha cisza, a Emma nagle zrozumiała, że jej życie nigdy już nie będzie takie jak do tej pory.

W końcu David przemówił. Jego głos wzniósł się niewiele ponad szept.

– Tasha.