Wydawca: Czarna Owca Kategoria: Kryminał Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 618 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Nos pinokia - Leif GW Persson

KOLEJNA BŁYSKOTLIWA POWIEŚĆ LEIFA GW PERSSONA W CZARNEJ SERII!

Zła bajka dla dużych dzieci

Historia czterech mężczyzn, którzy nigdy się nie spotkali i którzy żyli w zupełnie odrębnych światach. Gdy najstarszy z bohaterów zostaje zamordowany, najmłodszy z nich jeszcze się nie narodził.

Evert Bäckström po raz kolejny musi rozwiązać zagadkę, która sięga dalekiej przeszłości. Czy jego nietuzinkowe metody śledcze pozwolą mu wyjaśnić sprawę?

W 2015 roku na kanale FOX premiera serialu „Backstrom”, opartego na powieściach Leifa GW Perssona: Linda, Ten, który walczył ze smokiem i Nos pinokia!

Opinie o ebooku Nos pinokia - Leif GW Persson

Fragment ebooka Nos pinokia - Leif GW Persson

Tytuł oryginałuDen sanna historien om Pinocchios näsa

Redakcja Ewa Kaniowska

Projekt okładki Magda Kuc

Zdjęcia na okładce RJ08/shutterstock, Gabczi/shutterstock, Panu Ruangjan/shutterstock

Zdjęcie autora © Jørn Moen

Korekta Maciej Korbasiński, Jolanta Ogonowska

Copyright © Leif GW Persson 2013 Published by arrangement with Salomonsson Agency Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2014

ISBN 978-83-7554-842-6

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o. ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawawww.czarnaowca.pl Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

To jest zła bajka dla dużych dzieci. Opisane w niej zdarzenia nigdy nie miałyby miejsca, gdyby nie ostatni car Rosji, Mikołaj II, premier Wielkiej Brytanii sir Winston Churchill, prezydent Rosji Władimir Putin i inspektor kryminalny Evert Bäckström z Komendy Rejonowej Västerort w Sztokholmie.

Ściśle rzecz biorąc, jest to opowieść o skumulowanych efektach poczynań tych czterech mężczyzn na przestrzeni ponad stu lat. Czterech mężczyzn, którzy nigdy się nie spotkali, którzy żyli w różnych światach i z których najstarszy zginął czterdzieści lat przed tym, nim najmłodszy pojawił na świecie.

I jak nieraz bywało, w różnych okolicznościach, ostatnie słowo w tej historii będzie należeć do Everta Bäckströma.

LEIF GW PERSSON

Willa profesorska, Elghammar, Wiosna 2013

część I

Najpiękniejszy dzień w życiu inspektora Everta Bäckströma.

1

Był poniedziałek trzeciego czerwca, i choć zaczął się nowy tydzień, a w środku nocy obudził go telefon, inspektor Evert Bäckström już zawsze miał myśleć o tym dniu jako o najpiękniejszym w swoim życiu. Służbowy telefon zadzwonił o piątej rano i nie chciał przestać. W końcu więc Bäckström dał za wygraną i odebrał.

– No, co jest? – odezwał się.

– Mam dla ciebie morderstwo, Bäckström – odpowiedział dyżurny z komendy w Solnie.

– O tej porze? – zdziwił się Bäckström. – Chodzi o króla czy o premiera?

– Lepiej – kolega nie krył zachwytu.

– Słucham.

– Thomas Eriksson.

– Adwokat – zdziwił się Bäckström. Niemożliwe, pomyślał. To brzmi zbyt pięknie, by było prawdziwe.

– Nie inaczej. Przez wzgląd na to, co was łączyło, tobie pierwszemu przekazuję tę radosną wiadomość. Dzwonił Niemi z technicznego, kazał cię obudzić. Przyjmij serdeczne gratulacje, Bäckström. Ode mnie i od reszty kolegów. Koniec końców, twoje na wierzchu.

– Jest pewien, że to morderstwo? I że to Eriksson?

– Na sto procent, Niemi nie ma wątpliwości. Podobno nie wygląda najlepiej, ale to na pewno on.

– Będę musiał jakoś się pogodzić z tą stratą – westchnął Bäckström.

To najpiękniejszy dzień mojego życia, pomyślał, odkładając słuchawkę. Nagle poczuł się całkiem obudzony, umysł miał czysty niczym kryształ; w dzień taki jak ten trzeba wykorzystać każdą chwilę. Nie chciał przepuścić ani jednej sekundy.

Najpierw włożył szlafrok i poszedł do łazienki spuścić ciśnienie. Był to rytuał, którego przestrzegał od wczesnych lat swojego życia przed pójściem spać i zaraz po wstaniu z łóżka, niezależnie od tego, czy miał taką potrzebę, czy nie, i bez względu na to, co w tym czasie robili jego cierpiący na przerost prostaty koledzy.

Niezły strzał, pomyślał zadowolony, trzymając supersalami w prawej dłoni i delektując się uczuciem spadającego ciśnienia płynów ustrojowych w organizmie. Powrót do równowagi, pomyślał, kończąc mocniejszym uściskiem, żeby wycisnąć resztki tego, co mogło się w nim zebrać pomimo bezsennej nocy.

Następnie udał się do kuchni, żeby przygotować śniadanie, w którego skład wchodziły spora piramidka grubych plastrów duńskiego bekonu, cztery obustronnie podsmażone jajka, grzanki posmarowane słonym masłem i grubą warstwą marmolady z truskawek, świeżo wyciskany sok z pomarańczy i duży kubek mocnej kawy z ciepłym mlekiem. Dochodzenia w sprawie morderstwa nie zaczyna się z pustym żołądkiem; był gotów się założyć, że jedną z przyczyn, dla których jego wychudzeni i ograniczeni umysłowo koledzy tak często zawalali swoje sprawy, były jedzone przez nich marchewki i płatki owsiane.

Syty i zadowolony udał się do łazienki, namydlił pod prysznicem i oblał swoje zaokrąglone, harmonijnie ukształtowane ciało strumieniem gorącej wody. Następnie wytarł się do sucha ręcznikiem i ogolił zwykłą brzytwą z dużą ilością piany. Na koniec wyszorował zęby elektryczną szczoteczką i zwieńczył dzieło orzeźwiającym chlustem płynu do płukania ust.

Wreszcie, gdy już skropił się wodą po goleniu i użył dezodorantu we wszystkich strategicznych punktach ciała – które było jego świątynią – starannie się ubrał. Żółty płócienny garnitur, niebieska płócienna koszula, czarne, włoskie, ręcznie robione buty i wzorzysta jedwabna chusteczka w kieszonce na piersi – stosowny ubiór na ostatnie spotkanie z jego wymarzoną ofiarą zabójstwa. W dzień taki jak ten ważny był każdy szczegół i dlatego zamiast stalowego rolexa założył ten z białego złota, który dostał przed laty od pewnego znajomego w podziękowaniu za drobną przysługę.

Ostatnie spojrzenie w lustro. W lewej kieszeni spodni – złoty klips na banknoty wypełniony odpowiednią ilością gotówki oraz niewielkie etui z krokodylej skóry na karty płatnicze. W prawej – pęk kluczy i komórka. W lewej wewnętrznej kieszeni marynarki – czarny notes z zatkniętym za grzbiet długopisem, i wreszcie jego najlepszy przyjaciel, mały Sigge, czuwający w kaburze przymocowanej nad kostką lewej nogi.

Pokiwał z aprobatą na widok swojego odbicia w lustrze. Ostatnia i najważniejsza rzecz: porządny łyk whisky z kryształowej karafki, którą trzymał na stoliku w przedpokoju. I jeszcze dwie miętówki do ust, gdy tylko zelżał posmak alkoholu, i na wszelki wypadek garść do bocznej kieszeni marynarki.

Gdy wyszedł na ulicę, słońce świeciło z bezchmurnego nieba, i choć był dopiero początek czerwca, termometr wskazywał już dwadzieścia stopni. Pierwszy prawdziwy dzień lata, lepiej by sobie tego nie wymyślił.

Dyżurny w Solnie wysłał oznakowany samochód z dwoma młodszymi funkcjonariuszami, chudymi i pryszczatymi, z których przynajmniej ten siedzący za kierownicą kojarzył podstawowe zasady etykiety. Przytrzymał drzwi i przesunął do przodu swój fotel, żeby Bäckström mógł wygodnie usiąść na tylnym siedzeniu, i to nie po stronie przeznaczonej dla zatrzymanego, nie gniotąc przy tym swoich starannie wyprasowanych spodni.

– Dzień dobry, szefie – przywitał się kierowca. – Zapowiada się ciekawy dzień.

– Będzie się działo – stwierdził jego kolega. – Dobrze widzieć inspektora.

– Ålstensgatan sto dwadzieścia siedem – uciął Bäckström i żeby uniknąć niepotrzebnych dyskusji, demonstracyjnie wyjął swój czarny notes, w którym wprowadził pierwszą notatkę służbową: „Inspektor Evert Bäckström opuszcza swoje mieszkanie na Kungsholmen 0700 z zamiarem udania się na miejsce przestępstwa”. Nie na wiele się to zdało – jeszcze zanim skręcili w Fridhemsgatan, jego wyraźnie spragnieni kotaktu towarzysze podróży znowu zaczęli swoje.

– Dziwna historia. Dyżurny mówił, że ofiarą jest ten adwokat, Thomas Eriksson. – Kierowca zamilkł, pokiwał głową i spróbował raz jeszcze: – Chyba rzadko się zdarza, żeby ktoś zamordował adwokata.

– Prawie nigdy – zgodził się jego kolega.

– Niestety – odezwał się Bäckström z tylnego siedzenia. – Niestety zdarza się to zdecydowanie zbyt rzadko. – Co za debile, pomyślał. Skąd oni się biorą? Kiedy to się wreszcie skończy? Dlaczego wszyscy się uparli, żeby zostać policjantami?

– Sądzi szef, że był zamieszany w jakieś śmierdzące sprawy? Był adwokatem, miał, że tak powiem, wszystko na tacy. – Skurczybyk obrócił się i mówił to, patrząc na Bäckströma.

– Zamierzałem się właśnie nad tym zastanowić – powiedział Bäckström zmęczonym głosem. – W czasie gdy panowie będą mnie wieźć na Ålstensgatan w całkowitej ciszy.

Nareszcie, pomyślał. Po dziesięciu minutach zatrzymali się przed dużą, wykończoną białym kamieniem willą w stylu funkcjonalistycznym, z dostępem do jeziora, osobną sauną, hangarem na łodzie i pomostem schodzącym wprost do jeziora Melar, której wartość przekraczała pewnie łączne wynagrodzenie brutto z całego życia przeciętnego szwedzkiego policjanta.

Niekiepskie miejsce zabójstwa. Ciekawe, na co mu teraz taka chata, pomyślał Bäckström.

Wszystko inne wyglądało tak jak zawsze: niebiesko-biała taśma policyjna otaczająca posesję i spory fragment ulicy po obu stronach domu, dwa radiowozy i autobus z prewencji, do tego trzy samochody z wydziału kryminalnego i stanowczo zbyt wielu niemających tu nic do roboty kolegów policjantów w towarzystwie tak zwanych postronnych. Kilku dziennikarzy w obstawie fotografów i co najmniej jeden kamerzysta z którejś stacji telewizyjnej, a do tego kilkunastu lokalnych wścibinosów, znacznie lepiej ubranych, niż to zwykle bywa w podobnych okolicznościach. Spośród tych ostatnich zaskakująco wielu miało ze sobą jednego lub więcej psów różnych rozmiarów i maści.

Wszyscy mieli ten sam wyraz twarzy, jakby gdzieś w głębi odczuwali lęk, choć pewnie przede wszystkim jednak ulgę, że jeśli wydarzyło się najgorsze, to nie przytrafiło się im. Co znaczą wszystkie dni wobec tego jednego, pomyślał Bäckström. Co znaczy całe życie w porównaniu z tym jednym dniem, który miał się stać najpiękniejszym dniem w jego życiu?

Następnie wysiadł z samochodu, skinął do swojego pryszczatego kierowcy i jego równie pryszczatego kompana, pokręcił głową na widok sępów z mediów i obrał kurs na wejście do domu, w którym jeszcze przed kilkoma godzinami mieszkała jego ostatnia ofiara. Nie był to pierwszy tego typu spacer w jego życiu, z pewnością też nie ostatni, tym razem jednak wydał mu się wyjątkowo przyjemny i gdyby był sam, pewnie wbiegłby w podskokach po schodach do domu ofiary.

część II

Tydzień poprzedzający najpiękniejszy dzień w życiu Everta Bäckströma niczym się nie wyróżniał – ani na korzyść, ani na niekorzyść.

2

Poniedziałek dwudziestego siódmego maja, tydzień przed poniedziałkiem, który miał się stać najpiękniejszym poniedziałkiem jego życia, upłynął jak wszystkie inne poniedziałki, a może nawet odrobinę gorzej niż zwykły poniedziałek, ponieważ zaczął się w sposób, który nie mieścił się w głowie, nawet tak przenikliwej i światłej jak ta należąca do Everta Bäckströma.

Konkretnie rzecz biorąc, chodziło o dwie kompletnie zwariowane sprawy, które z niewiadomych przyczyn wylądowały na jego biurku. Pierwsza z nich dotyczyła zaniedbanego królika, który trafił pod opiekę Urzędu Wojewódzkiego w Sztokholmie. Druga – przedstawiciela tak zwanych wyższych sfer mającego związki z dworem królewskim, który, jak wynikało z zeznań anonimowego świadka, został pobity przy użyciu katalogu dzieł sztuki znanej firmy aukcyjnej Sotheby’s z Londynu. Jakby tego było mało, do przestępstwa miało dojść na parkingu przed pałacem Drottningholm, zaledwie sto metrów od pokoju, w którym Jego Królewska Wysokość, Karol XVI Gustaw, zwykł udawać się na nocny spoczynek.

Od kilku lat inspektor Evert Bäckström pracował w rejonie Västerort jako szef wydziału do spraw przestępstw z użyciem przemocy. Rewir był niczego sobie i gdyby tylko znajdował się w Stanach Zjednoczonych, gdzie zwykli ludzie mieli coś do powiedzenia, lokalna społeczność wybrałaby go już do tego czasu na szeryfa. Trzysta pięćdziesiąt kilometrów kwadratowych lądu i wody pomiędzy wielkimi jeziorami Melar na zachodzie i Saltsjön na wschodzie. Od rogatek na granicy śródmieścia Sztokholmu po Norra Järva, Jakobsberg i najdalszy brzeg Melaru na północy.

On sam myślał o tym terytorium jak o swoim udzielnym księstwie zamieszkanym przez trzysta pięćdziesiąt tysięcy osób. Spośród nich najznamienitszą postacią był Jego Królewska Mość z rodziną, który zajmował pałace w Drottningholm i w Haga. Poza tym tuzin miliarderów i kilkuset takich, którzy warci byli po kilka milionów każdy. Na drugim końcu kilkadziesiąt tysięcy tych, którzy nie mieli co włożyć do garnka i jeśli chcieli przeżyć kolejny dzień, brali zasiłki, żebrali lub popełniali różnego rodzaju przestępstwa. I wszyscy inni, tak zwani zwykli obywatele, którzy najzwyczajniej w świecie robili swoje, zarabiali na utrzymanie i nie robili wokół siebie niepotrzebnego zamieszania. A już na pewno bardzo rzadko powodowali zdarzenia, których opisy trafiałyby na biurko Bäckströma w komendzie w Solnie.

Niestety nie dało się tego powiedzieć o wszystkich mieszkańcach. W ciągu ostatniego roku w rejonie zgłoszono blisko sześćdziesiąt tysięcy przestępstw. Większość z nich stanowiły co prawda drobne kradzieże, akty wandalizmu i wykroczenia narkotykowe, jednak zdarzały się również liczone w tysiącach przestępstwa z użyciem przemocy. Jeśli spojrzało się ogólnie na rejon Västerort, przestępstwa popełniali przedstawiciele wszystkich klas społecznych. Od garstki bandytów w prążkowanych garniturach, odpowiedzialnych za przekręty gospodarcze na setki milionów koron, do tych wszystkich tysięcy, którzy kradli wszystko jak leci, począwszy od polędwicy wołowej i parówek, przez kosmetyki, po piwo i tabletki na ból głowy w lokalnym centrum handlowym.

Większość z nich na szczęście nie trafiała do Bäckströma, którego obchodziły wyłącznie przestępstwa z użyciem przemocy. Zajmował się nimi od początku swojej kariery w policji i nie miał zamiaru nic w tej kwestii zmieniać aż do momentu, gdy zamknie ten rozdział swojego życia. Morderstwa, pobicia, gwałty, napady i inne bezeceństwa, których dopuszczali się piromani, pedofile, szantażyści, huligani i wszyscy inni popaprańcy, ekshibicjoniści i podglądacze, którzy mieli bardziej skonkretyzowane aspiracje. Tego typu spraw było aż za dużo. Tysiące zgłoszeń rocznie, które trafiały do jego wydziału do spraw przestępstw z użyciem przemocy. Nadawały sens jego pracy policjanta, lecz jeśli miał cokolwiek zdziałać, musiał przede wszystkim umieć oddzielać sprawy ważne od mało istotnych. Niestety, w poniedziałek poprzedzający poniedziałek, który miał się stać najpiękniejszym dniem jego życia, to ostatnie nie do końca mu się udało.

Tydzień jak zwykle zaczął się od porannej narady, na której dokonali przeglądu ludzkich nieszczęść, jakie wydarzyły się w ciągu ubiegłego tygodnia, przygotowali się na nadejście kolejnych i omówili tę czy inną sprawę wystarczająco już przebadaną, by mogli ją zarchiwizować i odłożyć na półkę.

Do dyspozycji miał dwadzieścioro ludzi, z czego jeden był małomówny i w pełni władz umysłowych, a sześcioro innych robiło, co im kazał. Cała reszta była jak wszędzie indziej i gdyby nie ciężka dłoń Bäckströma i jego zdolności przywódcze wsparte umiejętnością odróżniania spraw ważnych od mało istotnych, już pierwszego dnia szlag by wszystko trafił.

Kolejny tydzień, poranna narada, czas już, by inspektor Evert Bäckström wzniósł miecz sprawiedliwości, niech się wagą Temidy pobawią urzędasy z zarządu policji.

3

– Siadajcie – powiedział Bäckström, moszcząc się w swoim krześle przy krótszym boku stołu konferencyjnego. Lenie śmierdzące, pomyślał, wodząc wzrokiem po swoich współpracownikach. Poniedziałek rano, puste spojrzenia spod ociężałych powiek, kubki z kawą zamiast długopisów uniesionych w gotowości nad służbowymi notatnikami. Co się stało z policją? – pomyślał inspektor kryminalny Evert Bäckström. Gdzie się podziali wszyscy prawdziwi funkcjonariusze, tacy jak ja?

Następnie oddał głos swojemu najbliższemu współpracownikowi, oczywiście kobiecie, komisarz kryminalnej Annice Carlsson, lat trzydzieści siedem. Budzącej postrach postaci, która wyglądała, jakby większość czasu spędzała na siłowni w piwnicach komendy w Solnie. I pewnie również w innych, dużo mroczniejszych piwnicach, o tym jednak wolał nie myśleć.

Carlsson miała pewną niewątpliwą zaletę. Kiedy mówiła, nikt nie śmiał jej przerwać, dlatego też sprawnie przeprowadziła wszystkich przez listę spraw z ubiegłego tygodnia i weekendu. Rozwiązane i nierozwiązane, sukcesy i porażki, nowe dane i donosy, zadania i polecenia, które czekały ich w rozpoczynającym się tygodniu. I naturalnie wszystkie pozostałe prace administracyjne, którymi mieli się zająć.

Poszło jak z płatka. Skończyli po zaledwie godzinie, a komisarz kryminalna Carlsson zakończyła raport, oznajmiając z satysfakcją, że zabójstwo, do którego doszło trzy doby wcześniej, zostało już wyjaśnione, winny się przyznał, a sprawę przekazano do prokuratora.

Zabójcą okazał się pewien wyjątkowo skory do współpracy pijaczyna. W piątek wieczorem pokłócił się ze swoją małżonką o to, który program telewizyjny będą oglądać. Poszedł do kuchni, złapał za nóż i zakończył dyskusję. Następnie zapukał do drzwi sąsiada, by skorzystać z jego telefonu i zadzwonić po karetkę.

Sąsiad nie okazał się już taki pomocny. Nauczony doświadczeniem nie otworzył, tylko od razu zadzwonił na policję. Pierwszy patrol był na miejscu po dziesięciu minutach, ale gdy kolegom z prewencji udało się dostać do mieszkania, na pomoc było już za późno. Mogli tylko zakuć świeżo upieczonego wdowca w kajdanki i zadzwonić po techników i śledczych, by przystąpili do bardziej kameralnej części policyjnej roboty.

Już w czasie pierwszego przesłuchania, które odbyło się następnego dnia, sprawca i jednocześnie mąż ofiary przyznał się do popełnionego czynu. Wprawdzie nie pamiętał, co dokładnie wydarzyło się poprzedniego wieczoru, ale zależało mu, by zrozumieli, że brakuje mu żony. Co prawda była uparta i pamiętliwa i w ogóle trudno było z nią wytrzymać – głównie dlatego, że chlała jak świnia – chciał jednak podkreślić, że mimo wszystko bardzo za nią tęskni.

– Dziękujemy – powiedział Bäckström i pewnie właśnie w tej samej chwili, na fali emocji, popełnił błąd. Zamiast zwyczajnie zakończyć naradę, schronić się w ciszy swojego pokoju i zawczasu przygotować się na lunch, kiwnął przyjaźnie głową do swojej najbliższej współpracowniczki i zadał bardzo złe pytanie.

– Aha. Rozumiem, że to już wszystko? Czy masz coś jeszcze, zanim będziemy mogli wreszcie zabrać się do roboty?

– Dwie sprawy – powiedziała Annika Carlsson. – Są co najmniej dziwne.

– Słucham – powiedział Bäckström i kiwnął zachęcająco głową. Przecież nie mógł wiedzieć, co go czeka.

– No dobra – powiedziała Annika Carlsson i z jakiegoś powodu wzruszyła swoimi szerokimi ramionami. – Pierwsza sprawa dotyczy królika. Przynajmniej z początku.

– Królika – powtórzył Bäckström. O czym ona, kurwa, mówi, pomyślał.

– Królika przejętego przez urząd wojewódzki na skutek zaniedbania przez właściciela – wyjaśniła.

– Co to znaczy: zaniedbać królika? Sprawca wsadził go do mikrofalówki? – zdziwił się Bäckström. Czy nie od tego zaczynali seryjni mordercy? – zastanowił się. Od pieczenia królików w mikrofali i wirowania kotów w suszarce? Robi się coraz ciekawiej, pomyślał, a sądząc po minach pozostałych zebranych, nie on jeden był tego zdania. Nagle wyraźnie się ożywili, nie to co wtedy, kiedy zajmowali się ludzkimi ofiarami i ich cierpieniem.

– Nie – Annika Carlsson pokręciła głową. – Obawiam się, że to znacznie bardziej przykra historia.

4

– Nasz sprawca to siedemdziesięciotrzyletnia kobieta, Astrid Elisabeth Linderoth, urodzona w tysiąc dziewięćset czterdziestym roku – zaczęła Annika Carlsson. – Używa imienia Elizabeth. Samotna, bezdzietna, od pięciu lat wdowa, mieszka w mieszkaniu własnościowym w Miasteczku Filmowym w Solnie. Sprawdziłam ją z czystej ciekawości. Zamożna, zdaje się, że otrzymuje całkiem niezłą emeryturę po swoim mężu, wcześniej nie karana. Nic na nią nie mamy. W tej chwili oskarżona o znęcanie się nad zwierzętami i kilka innych wykroczeń, do których doszło w ubiegłym tygodniu. Pewnie właśnie dlatego trafiła do nas.

– Co zrobiła? – zapytał Bäckström.

– Czynny opór i użycie przemocy wobec funkcjonariusza policji, próba pobicia, dwie groźby karalne.

– Chwila – przerwał Bäckström. – Wydawało mi się, że powiedziałaś, że baba ma siedemdziesiąt trzy lata.

– Bo tak powiedziałam – odparła Annika Carlsson. – To starsza pani i właśnie dlatego cała ta historia jest taka przykra. Postaram się ją streścić w kilku zdaniach.

– Zamieniam się w słuch – powiedział Bäckström i umościł się wygodnie w swoim fotelu.

Ponad miesiąc temu Urząd Wojewódzki w Sztokholmie wydał decyzję o przejęciu królika należącego do podejrzanej. Powodem tej decyzji było zgłoszenie na policję złożone przez sąsiadkę starszej pani zaledwie dwa tygodnie wcześniej. Nie chodziło jednak o znęcanie się nad zwierzęciem w ścisłym tego słowa znaczeniu, a raczej o zaniedbanie i brak należytej opieki. Podobno właścicielka królika wyjechała na kilka dni na urlop, nie zostawiwszy mu nic do jedzenia. Królika widziano również kilkakrotnie na klatce schodowej, po tym jak jego właścicielka zapomniała zamknąć drzwi do mieszkania. Przy jednej z tych okazji ugryzł go jamnik należący do innej sąsiadki z klatki.

– Mam wrażenie, że właścicielka królika może być znacznie starsza, niż to wynika z danych w spisie ludności – powiedziała Annika Carlsson i z jakiegoś powodu zatoczyła prawym palcem wskazującym kółko na wysokości skroni. – Zgłoszenie przyjęli koledzy z tego nowego wydziału zajmującego się zwierzętami. Działali wyjątkowo szybko, zwłaszcza że pani Linderoth podobno dopuściła się podobnego wykroczenia już w styczniu tego roku. Ta sama zgłaszająca, ta sama decyzja urzędu, choć tym razem chodziło, zdaje się, o chomika syryjskiego.

– Staruszka wskoczyła poziom wyżej – zachichotał Bäckström i rozsiadł się wygodniej w fotelu.

– Poziom wyżej? Nie rozumiem?

– No, przecież królik jest jakieś dwa razy większy od chomika syryjskiego – wyjaśnił. – Kto wie, może następnym razem weźmie się za słonia. Kto wie, kurwa? Wciąż jednak nie rozumiem, dlaczego trafiła do nas.

– W takim razie wytłumaczę – powiedziała Annika Carlsson. – W ubiegły wtorek, to znaczy dwudziestego pierwszego maja, dwóch naszych kolegów z wydziału do spraw zwierząt w City razem z dwoma pracownikami urzędu wojewódzkiego przystąpiło do egzekucji decyzji o przejęciu królika z mieszkania pani Linderoth. Z początku nie chciała otworzyć drzwi. Po długich namowach uchyliła je w końcu, ale nie zdjęła łańcuszka, za to wycelowała w nich przez szparę z pistoletu i powiedziała, żeby natychmiast zostawili ją w spokoju. Koledzy wycofali się i zadzwonili po posiłki.

– Siły szybkiego reagowania? – zaciekawił się Bäckström.

– Niestety muszę cię zawieść. Wysłaliśmy do nich wóz z interwencyjnego. Okazało się, że jeden z naszych kolegów zna panią Linderoth, jego matka od lat się z nią przyjaźni, dzięki czemu po paru minutach negocjacji otworzyła wreszcie drzwi i wpuściła ich do środka. Była zmęczona, ale nie agresywna. Pistolet okazał się zabytkiem z siedemnastego wieku. Koledzy twierdzą, że był nienaładowany i przez ostatnie dwieście lat nie padł z niego żaden strzał.

– Aha – powiedział Bäckström.

– To jeszcze nie koniec. – Annika Carlsson pokręciła głową.

– Domyślam się – powiedział Bäckström.

– Potem przez chwilę było spokojnie, dopóki pani weterynarz z urzędu wojewódzkiego nie spróbowała włożyć królika do klatki. Pani Linderoth wpadła do pokoju z dzbankiem herbaty w ręku i zaczęła jej nim wygrażać. Została rozbrojona i posadzona na kanapie, a koledzy z City i ta dwójka z urzędu wynieśli królika z mieszkania. Nasi koledzy jeszcze zostali, żeby z nią porozmawiać. Z raportu wynika, że kiedy w końcu wyszli z mieszkania, była spokojna i opanowana.

– Cieszę się – powiedział Bäckström. – Proste pytanie. Skąd się wzięły te wszystkie zgłoszenia?

– Od kolegów z City – wyjaśniła Carlsson. – Następnego dnia złożyli zawiadomienia o wykroczeniach w imieniu własnym oraz tej dwójki z urzędu: czynny opór, przemoc wobec funkcjonariusza, groźby karalne, usiłowanie pobicia. Jeśli dobrze liczę, łącznie dwanaście różnych wykroczeń.

– Nieźle – powiedział Bäckström. – Baba stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego. Trzeba ją jak najszybciej odizolować od reszty społeczeństwa.

– Domyślam się, co chcesz przez to powiedzieć, i nie mam z tym problemu. Martwi mnie tylko to zgłoszenie dotyczące gróźb karalnych, które otrzymaliśmy w czwartek wieczorem. Złożono je bezpośrednio u nas. Zgłaszający pojawił się u nas w komendzie. Rozmawiał z kolegą, który miał wtedy dyżur.

– Niech zgadnę. Koledzy z wydziału do spraw królików i chomików chcieli uzupełnić zeznania?

– Nie – Annika Carlsson pokręciła głową. – Zgłaszającą jest sąsiadka pani Linderoth. Mieszka w tym samym budynku, tyle tylko, że na czwartym piętrze. Pani Linderoth mieszka na samej górze, na siódmym piętrze. Tak na marginesie, to ta sama sąsiadka, która złożyła zawiadomienie o zaniedbywaniu zwierząt przez Linderoth, zarówno królika, jak i chomika. Skarżyła się też na nią kilkakrotnie zarządowi wspólnoty mieszkaniowej, ale to już inna historia.

– Kto to jest?

– Samotna kobieta, czterdzieści pięć lat. Pracuje na pół etatu jako sekretarka w firmie informatycznej w Kiście. U nas nienotowana. Zaangażowana społecznie, między innymi jest rzecznikiem organizacji o nazwie Liga Obrony Braci Mniejszych. To chyba jakiś bardziej radykalny odłam Przyjaciół Zwierząt, w którego zarządzie zresztą też siedziała.

– Domyślam się. Jak się nazywa?

– Fridensdal, Frida Fridensdal, Fridensdal przez „s”, no wiesz, Dolina Spokoju. Nazwisko ma przybrane, urodziła się jako Anna Fredrika Wahlgren.

– Ja pierdolę – powiedział Bäckström i poczuł, jak mu rośnie ciśnienie. – Ja pierdolę, Annika, przecież sama słyszysz. Frida Fridensdal przez „s” i Liga Obrony Braci Mniejszych. Przecież to jakaś nawiedzona baba. Co znaczy „bracia mniejsi”? Martwi się losem pcheł i karaluchów?

– Doskonale cię rozumiem. Dlatego właśnie przesłuchałam ją osobiście. I to już w piątek, u niej w pracy, bo nie zgodziła się przyjechać na komendę, jeśli jesteś ciekaw. Powiedziała mi, że nie może zostać u siebie w mieszkaniu, bo boi się o swoje życie. Przeprowadziła się do przyjaciółki, ale nie chce powiedzieć, jak się nazywa i gdzie mieszka. Nie ma odwagi. Nie wierzy, że policja ją ochroni. Przyjaciółka zresztą też w to nie wierzy. Twierdzi, że miała męża policjanta, który ją bił i gwałcił.

– Okej, mam obraz sytuacji – westchnął Bäckström.

– Nie wydaje mi się, żeby to wszystko zmyśliła. Być może trochę przesadza, nie byłaby pierwsza, ale naprawdę się boi. Co tu dużo mówić, trzęsie się ze strachu, a te groźby, o których opowiada, rzeczywiście nie brzmią najlepiej. Ciężkie groźby karalne, co do tego nie ma wątpliwości.

– No to co się stało? – powiedział Bäckström. Nie mogę się doczekać, pomyślał. Cokolwiek by mówić o koleżance Carlsson, na pewno niełatwo ją było przestraszyć.

– Zaraz do tego dojdę, choć wydaje mi się, że tu chodzi o coś innego.

– To znaczy?

– Bardzo trudno powiązać groźby, o których opowiada, z osobą starszej pani Linderoth. To naprawdę wyjątkowo miła starsza pani. Nic się nie zgadza, a Fridensdal upiera się, że to stara Linderoth jej grozi.

– Okej – powiedział Bäckström. – Słucham.

5

– W czwartek po południu Frida Fridensdal wyszła z biura w Kiście tuż przed piątą, udała się na parking podziemny, wsiadła do samochodu i pojechała prosto do Solna Centrum, żeby zrobić zakupy na weekend. Kiedy skończyła, pojechała do swojego mieszkania w Miasteczku Filmowym, żeby coś zjeść, pooglądać telewizję, a potem położyć się spać. Wróciła do domu jakieś piętnaście po szóstej. Zrobiła kolację, zjadła, pogadała przez telefon z koleżanką. Oglądała wiadomości w telewizji, kiedy ktoś zadzwonił do drzwi. Z tego, co pamięta, było wpół do ósmej wieczorem.

– Zamknęła za sobą drzwi? – zapytał Bäckström, bo już wiedział, co zaraz usłyszy.

– Tak, były zamknięte. Zanim otworzyła, spojrzała przez wizjer, ponieważ nikogo się nie spodziewała, a z natury jest raczej ostrożna. W drzwiach stał mężczyzna w niebieskiej kurtce z dużym bukietem kwiatów w ręku. Pomyślała, że to kurier z poczty kwiatowej. Dlatego otworzyła.

Że też nigdy się nie nauczą, pomyślał Bäckström.

– Potem wszystko dzieje się bardzo szybko. Mężczyzna wchodzi bez pytania do mieszkania. Odkłada kwiaty na stolik w przedpokoju. Patrzy na nią, kładzie palec na ustach, jakby chciał ją uciszyć, ale nic nie mówi. Wskazuje na kanapę w salonie, Frida Fridensdal siada. Czuje kompletną pustkę w środku, jest przerażona. Nawet nie próbuje krzyknąć. Nie może złapać powietrza, nie ma odwagi na niego spojrzeć. Milczy jak zaklęta.

– No to z czym przyszedł?

– Z początku nic nie mówi, tylko stoi bez ruchu. Gdy w końcu się odzywa, ma głęboki, niemal przyjazny głos, jakby chciał ją do czegoś przekonać. Telewizor jest włączony, chwilami ledwo go słyszy. Chodzi o trzy sprawy. Po pierwsze, nigdy się nie spotkali. Po drugie, nie będzie z nikim rozmawiać na temat Elisabeth, a jeśli ktoś ją spyta, będzie o niej mówić w samych superlatywach, zwłaszcza o tym, jak Elisabeth kocha zwierzęta i jak wspaniale się nimi zajmuje. Po trzecie, on za chwilę wyjdzie. Od momentu, kiedy usłyszy dźwięk zatrzaskujących się drzwi, ma siedzieć na kanapie jeszcze przez piętnaście minut. I nikomu ani słowa o tym, co się wydarzyło.

– Elisabeth? Nazywa panią Linderoth „Elisabeth”? Jest tego pewna?

– Całkowicie. – Inspektor kryminalna Annika Carlsson skinęła znacząco głową.

– Mówi coś jeszcze?

– Niestety tak. Zaraz po tym wstępie wyjmuje scyzoryk albo sztylet. Zgodnie z tym, co mówi Frida Fridensdal, nagle w jego ręku pojawia się nóż. Prostuje prawą rękę, w której trzyma coś, co wygląda na scyzoryk albo sztylet. Na dłoniach ma czarne rękawiczki. Kobieta dopiero wtedy je zauważa, i jak sama mówi, nagle przechodzi jej przez myśl, że zaraz ją zabije, a jak nie zabije, to przynajmniej zgwałci.

– Ale on tego nie robi.

– Nie, tylko się uśmiecha. Patrzy na nią i mówi, że jeśli nie posłucha jego dobrej rady, zrobi tak, że zmieści jej się w cipie cały sklep zoologiczny. Jednocześnie unosi nóż, i biorąc pod uwagę jego słowa, raczej nie można mieć wątpliwości co do jego intencji. Potem wychodzi. Po drodze zabiera ze sobą kwiaty. Zamyka drzwi, znika, rozpływa się w powietrzu. Żadnych świadków. Nikt niczego nie widział, nikt niczego nie słyszał.

– Nie wymyśliła sobie tego?

– Nie. Gdybyś ją widział, od razu byś jej uwierzył.

– Co potem?

– Siedzi na kanapie, trzęsie się ze strachu. Gdy dochodzi do siebie, dzwoni do przyjaciółki, tej samej, z którą rozmawiała około siódmej. Jak wynika z listy połączeń w jej telefonie, jest wtedy dwadzieścia jeden po ósmej wieczorem. Przyjaciółka przyjeżdża, zabiera ją z mieszkania, a potem jadą razem na policję złożyć zeznanie. Zeznanie zostaje przyjęte piętnaście po dziewiątej.

– Rozmawiałaś z jej przyjaciółką?

– Nie, poszkodowana nie chce zdradzić jej nazwiska. Przyjaciółka brała udział w przesłuchaniu jako świadek i osoba towarzysząca. Przedstawiła się jako Lisbeth Johansson, podała nawet numer PESEL i numer telefonu komórkowego, niestety żaden z nich nie jest prawdziwy. To ta od męża policjanta, który ją bił i gwałcił. Naturalnie zapytałam Fridę Fridensdal, dlaczego zachowują się w ten sposób. Twierdzi, że to dlatego, że nie mają zaufania do policji.

– Udało jej się stworzyć portret pamięciowy? – zapytał. Nie chcą powiedzieć, jak się nazywają ani gdzie mieszkają, ale chronić to je, cholera, trzeba, pomyślał. Pindy.

– Owszem, i to całkiem niezły. Niestety pasuje do zbyt wielu osób udzielających się w tej branży. Sprawca był ubrany w ciemne spodnie i niebieską kurtkę średniej długości z kapturem z jakiegoś przypominającego nylon materiału. Żadnych wzorów ani naszywek, tego jest pewna. Na rękach czarne rękawiczki, na nogach – nie pamięta. Gdyby miała zgadywać, powiedziałaby, że to były takie zwykłe buty sportowe, trampki. Białe tenisówki, jak mówi. Wzrost około metra dziewięćdziesięciu. Mocno zbudowany, wysportowany, wyglądał na silnego. Twarz szczupła, pociągła, ostre rysy, krótkie, ciemne włosy, ciemne głęboko osadzone oczy, spiczasty i lekko skrzywiony nos, wydłużony podbródek, trzydniowy zarost, mówił po szwedzku bez akcentu, nie czuć było od niego ani tytoniem, ani potem, ani wodą po goleniu. Między trzydziestym a pięćdziesiątym rokiem życia.

Mówiąc to, Annika Carlsson wodziła końcem długopisu po swoich notatkach.

– To chyba wszystko. Pomyślałam, że dam jej do obejrzenia kilka zdjęć. To znaczy, jeśli zgodzi się na kolejne przesłuchanie. Zaraz po spotkaniu prześlę wam mailem treść zgłoszenia i przesłuchania.

– Doskonale – powiedział Bäckström i na wszelki wypadek uniósł dłoń, żeby zapobiec dalszym pytaniom. – Jeśli się nią zajmiesz, ja zajmę się tym, co podrzucili nam koledzy z City. A ta druga sprawa? Powiedziałaś, że masz dwie sprawy. Czego dotyczy ta druga? – Lepiej mieć to z głowy, pomyślał.

– Racja – powiedziała Annika Carlsson i z jakiegoś powodu ściągnęła wargi. – Lepiej będzie, jeśli o wszystkim opowie Jenny. To ona się tym zajmowała.

Jenny, pomyślał Bäckström. Jenny Rogersson, jego najnowsza i najmłodsza pracownica, którą osobiście rekrutował. Jenny z długimi blond włosami, równymi, białymi zębami i głębokim dekoltem. Jenny, jego jedyna ucieczka z tego domu wariatów, w którym miał spędzić kolejne dni swojego życia. Jenny, radość dla jego oczu, balsam dla jego duszy, skrzydła dla jego myśli, droga ucieczki do innego, lepszego świata, nawet w taki poniedziałek jak ten.

6

– Dziękuję, Annika – powiedziała Jenny Rogersson, pochylając się nad stertą kartek, które leżały przed nią na stole.

– Słucham – powiedział krótko Bäckström. To ja tutaj udzielam głosu, pomyślał.

– Dziękuję, szefie – powiedziała Rogersson. – No tak, jeśli mam zacząć od zgłoszenia, to przyszło w zeszły poniedziałek, dwudziestego maja, po południu – mówiła dalej Jenny. – Ktoś zostawił je tu, w recepcji, nie wiemy jednak kto, bo było trochę zamieszania, kolejka do wydziału paszportowego i tak dalej. Zgłoszenie jest anonimowe. W zasadzie to list skierowany do komendy w Solnie, na górze jest napisane, cytuję: „Wydział Kryminalny, Komenda Policji w Solnie”. Zaraz pod tym nagłówek, cytuję dalej: „Zgłoszenie pobicia na parkingu przed pałacem Drottningholm w niedzielę dziewiętnastego maja tuż po jedenastej wieczorem”. Koniec cytatu. Do wspomnianego wydarzenia miało dojść w wieczór przed złożeniem zgłoszenia. To chyba tyle na ten temat. – Komisarz kryminalna Jenny Rogersson skinęła głową na potwierdzenie swoich słów.

– Co jest w tym zgłoszeniu? – zapytał Bäckström.

– To długa historia, zajmuje prawie dwie strony. Zgłoszenie napisano na komputerze, wydruk jest wyraźny, zdania złożone poprawnie, bez literówek, może nieco chaotycznie, a tekst kończy się informacją, że zgłaszająca chce pozostać anonimowa i że ręczy honorem za prawdziwość swoich słów.

– Skąd wiesz, że to kobieta? – zapytał Bäckström. Słodki Jezu, ale cycki, pomyślał i założył nogę na nogę, na wypadek gdyby zbudziło się jego supersalami. I jeszcze ta czarna obcisła koszulka, która spinała wszystko razem.

– Tak czuję. Według mnie da się to wyczytać między wierszami. Na przykład w którymś miejscu wspomina swojego zmarłego męża. Starsza, wykształcona kobieta, wdowa, która w dodatku mieszka w pobliżu pałacu. Jestem tego niemal pewna i jeśli szef sobie tego życzy, mogę naturalnie podać więcej przykładów – powiedziała Jenny Rogersson i uśmiechnęła się szeroko do Bäckströma.

– Opowiedz, co się tam wydarzyło – odparł Bäckström. O Boże, pomyślał jednocześnie, ponieważ supersalami najwyraźniej zwęszyło, co się święci, i zamierzało sobie zrobić namiot cyrkowy z jego starannie skrojonych spodni.

– Pisze, że była akurat, jak co wieczór, na spacerze z psem. Szła w kierunku południowo-wschodnim przez ten fragment parku, który znajduje się tuż za parkanem ogrodów pałacowych, i gdy zbliżyła się do parkingu, usłyszała podniesione męskie głosy. W północnej części parkingu, czyli bliżej kortów tenisowych, kłóciło się dwóch mężczyzn. Jeden z nich był bardzo zdenerwowany i wydzierał się na tego drugiego.

– Słucham dalej – powiedział Bäckström. Na wszelki wypadek przesunął krzesło do przodu i oparł się o krawędź stołu, żeby schować pod blatem swoje supersalami.

– Obok nich stał zaparkowany samochód, ale informatorka nie rozpoznała marki. Pamięta tylko, że był czarny i na pewno drogi, mercedes, bmw albo coś w tym stylu. Stał pusty, a w pobliżu nie było żadnych innych samochodów. Gdy doszły ją odgłosy kłótni, zatrzymała się, i – jeśli dobrze zrozumiałam – stanęła przy ogrodzeniu kortów w odległości jakichś trzydziestu metrów od miejsca, w którym znajdowali się mężczyźni. Nie chciała, żeby ją zauważyli.

– Okej, okej – powiedział Bäckström, próbując oderwać wzrok od zagłębienia między piersiami Jenny Rogersson. Było to tym trudniejsze, że siedziała zwrócona w jego stronę, a odległość między nimi niebezpiecznie się skurczyła.

– Popraw mnie, jeśli się mylę – dodał po chwili. – Dwóch mężczyzn kłóci się ze sobą, z czego jeden jest wyjątkowo agresywny i głośno przeklina. Świadek razem z psem chowa się za parkanem, żeby jej nie zauważyli.

– W zasadzie jest sama – odpowiedziała Rogersson. – Jej pies nie żyje, zdechł ubiegłej jesieni. To był pudel królewski. Nazywał się Perła. Napisała o tym w swoim zgłoszeniu.

– Zaczekaj – wtrącił Bäckström. – Chwila. Chcesz powiedzieć, że paniusia spaceruje po parku przed pałacem Drottningholm w środku nocy, ciągając za sobą zdechłego kundla?

– Rozumiem, dlaczego mogłeś tak pomyśleć – powiedziała Rogersson, na wszelki wypadek obdarzając go jeszcze jednym uśmiechem. – Z tego, co zrozumiałam, nasza informatorka przez piętnaście lat chodziła z Perłą na wieczorny spacer zawsze tą samą trasą. Od domu, w którym mieszkała, w kierunku południowym, południowo-wschodnim, wokół parkingu przed teatrem Drottningholm i z powrotem. Z czasem to się stało jej rytuałem, który pielęgnowała nawet po śmierci Perły. Oczywiście już sama.

– Dalej nie rozumiem. Czy Perła to on? Znaczy samiec?

– Prawda, jakie to słodkie? – Jenny Rogersson uśmiechnęła się szeroko, a jej pełne, czerwone usta odsłoniły rząd białych zębów. – To pieszczotliwe imię, wiesz…

– Aha – powiedział Bäckström. – Czy moglibyśmy jednak…

– Przepraszam, że przerywam, ale czy moglibyśmy mimo wszystko się dowiedzieć, co tak naprawdę się stało? – zapytała Annika Carlsson lodowatym głosem, mrużąc przy tym oczy, które z jakiegoś powodu wbiła w Bogu ducha winnego Bäckströma.

– Przepraszam, pewnie za dużo naraz – powiedziała Jenny Rogersson, choć nie wyglądała, jakby było jej przykro. – Powiem raz jeszcze, w skrócie: mężczyzna, to znaczy sprawca, jest bardzo zdenerwowany, krzyczy i wyzywa drugiego mężczyznę, to znaczy ofiarę, wymachując przy tym czymś, co ma w dłoni, a co nasza świadek określiła jako grubą rurę. Nagle uderza go prosto w twarz, tak że ten przewraca się na ziemię. Zaczyna go kopać i okładać tą rurą, ofiara pełza na czworakach po parkingu, ale sprawca nie przestaje. Potem próbuje włożyć mu to coś między nogi i wymierza mu końcowego kopniaka w tyłek. Po wszystkim odchodzi, wsiada do samochodu i odjeżdża z piskiem opon. Ofiara podnosi się z ziemi i ucieka.

– Widziała tablicę rejestracyjną? – zapytała krótko Annika Carlsson.

– Nie, nie zdążyła. Choć jest niemal pewna, że na końcu była dziewiątka i że również druga cyfra od końca to była dziewiątka. Tak więc dwie dziewiątki na końcu, duży, czarny samochód, który wyglądał na drogi. Co do tego nie ma wątpliwości.

– A ta rura? To narzędzie. Dobrze zrozumiałam, że została na parkingu?

– Właśnie. – Rogersson przytaknęła zadowolona. – Co ciekawe, okazało się, że to wcale nie była rura.

– Nie? – zapytała Annika Carlsson, wyraźnie zniecierpliwiona.

– Nie, to był katalog dzieł sztuki, który napastnik zrolował, pewnie stąd to skojarzenie. Katalog słynnego brytyjskiego domu aukcyjnego, który zajmuje się handlem sztuką. Znalazłam go w Google’u, nazywa się Sotheby’s, ma siedzibę w Londynie. Sprzedają drogie obrazy, meble, dywany i antyki, a w tym katalogu są zdjęcia przedmiotów, które sprzedano na aukcji w Londynie na początku maja. Czternaście dni później nasz sprawca używa katalogu do pobicia swojej ofiary. Mam go tu ze sobą – powiedziała Jenny Rogersson, unosząc przezroczystą koszulkę z katalogiem w zielonej oprawie i napisem „Sotheby’s” na okładce. – Nasza anonimowa świadek dołączyła go do zeznania. Znalazła go na parkingu i od razu się domyśliła, że właśnie to widziała. Katalog wraz ze zgłoszeniem przyszły w takiej zwykłej grubej kopercie, jaką można kupić na poczcie. Na katalogu są ślady krwi. Zarówno rozbryzgi, jak i plamy. Biorąc pod uwagę to, co opowiedziała świadek, musi to być krew ofiary.

– Skąd wiesz, że to krew? – Annika Carlsson nie zamierzała dać za wygraną.

Nie lubią się, siostrzyczki, pomyślał Bäckström.

– Poprosiłam kolegę Hernandeza z technicznego o sprawdzenie. Plamy określono jako powstałe od krwi. Dodatkowo wysłał próbkę do CLK, żeby zbadali DNA.

– Sądzisz, że nasza ofiara może być w bazie? – zapytał Bäckström. Ciekawe, z jakiego powodu. Przecież to proste, pomyślał. Jakiś cwel spuścił lanie drugiemu cwelowi. Zwykła awantura o jakiś zabytkowy wibrator należący do jeszcze innego cwela. Komu innemu przyszłoby do głowy wymachiwać katalogiem aukcyjnym?

– Nie, nie ma go – powiedziała Rogersson. – Właśnie to jest takie niesamowite w tym zgłoszeniu. Nasza informatorka rozpoznała ofiarę. To jej sąsiad. Zna go od wielu lat, więc jest pewna. Podobno mieszkają zaledwie kilka przecznic od siebie. Sprawdziłam go. Niekarany. Wygląda na to, że to ktoś z wyższych sfer. Może nawet znajomy króla. Nigdy nie wiadomo.

– Opowiedz – powiedział Bäckström. Jego przyjaciel supersalami najwyraźniej nieco się uspokoił. Pewnie stracił koncentrację przez tego zdechłego kundla albo dwóch analnych akrobatów.

– Nazywa się Hans Ulrik von Comer, baron, ze szlachty, sześćdziesiąt trzy lata. Żonaty, dwójka dorosłych dzieci, córki, obie zamężne. Wynajmuje dom, który jest własnością dworu królewskiego, zaledwie kilkaset metrów od zamku. Najwyraźniej ma powiązania z dworem, jest kimś w rodzaju doradcy, doktor historii sztuki, zdaje się, że pomaga królowi w opiece nad zbiorami dzieł sztuki i antyków. Poza tym jest właścicielem firmy, która handluje sztuką, robi wyceny, pomaga ludziom w kupowaniu i sprzedawaniu dzieł sztuki i tak dalej.

– Zgłosił to zdarzenie na policję? – zapytał Bäckström, choć już znał odpowiedź. Żonaty, dwie córki, po co niepotrzebnie niepokoić żonę? Nieźle, pomyślał.

– Nie, właśnie to jest w tym takie dziwne – powiedziała Rogersson. – Nie znalazłam jego zgłoszenia. Zadzwoniłam do niego i powiedziałam, że dostaliśmy anonimowe zgłoszenie, z którego wynika, że został pobity, i zapytałam, czy może to jakoś skomentować. Wszystkiemu zaprzeczył. Twierdzi, że nie był nawet w mieście w tym czasie. Wydawał się zdenerwowany.

– Surprise, surprise – powiedział Bäckström, spoglądając demonstracyjnie na zegarek. – Okej – dodał po chwili. – Moim zdaniem możemy ze spokojem zamknąć temat. Oznacz zgłoszenie jako „niekaralne”, żeby niepotrzebnie nie zaśmiecać statystyk. Mogę potem postawić parafkę. Koniec narady. Jeśli komuś z was coś jeszcze leży na sercu, do lunchu jestem u siebie. Potem mam niestety spotkanie w komendzie wojewódzkiej, musicie jakoś dać sobie radę beze mnie.

7

Za zamkniętymi drzwiami swojego pokoju wcisnął najpierw przycisk „nie przeszkadzać”. Następnie wziął trzy głębokie oddechy i otworzył górną szufladę biurka, wyjął piersiówkę i nalał sobie porządny kieliszek, a gdy jego ulubiona rosyjska wódka zaprowadziła spokój w jego niewielkim żołądku, dołożył jeszcze dwie miętówki. Dopiero potem przystąpił do podsumowania przedpołudnia.

Wszystko zaczęło się od tego, że jakaś stara baba zapomniała nakarmić królika. Nagle zrobiło się z tego dwanaście zgłoszeń dotyczących łamania prawa przez starszą, zdziecinniałą kobietę i jedyne, co mógł zrobić w tej sytuacji, to odrzucić je wszystkie po kolei, żeby nie zaśmiecały niepotrzebnie statystyk jego wydziału.

Niestety wyglądało na to, że starsza pani jakimś cudem najęła wyjątkowo nieprzyjemnego typa, którego nie miał zamiaru wysyłać tam, gdzie chcieli go wysłać jego szaleni koledzy z wydziału do spraw królików i chomików w City. Jak to możliwe, żeby ktoś taki jak ona znał kogoś takiego jak on, zastanowił się. To się nie składa, przecież nawet nie miała dzieci. Co tu jeszcze mamy, pomyślał, westchnął głęboko i na wszelki wypadek wziął jeszcze jeden łyk, choć zwykle unikał podobnych aktów rozpusty przed południem.

Dwóch cweli z wyższych sfer, którzy urządzili sobie galę damskiego boksu przed zamkiem Jego Królewskiej Mości. Nieznany sprawca użył katalogu dzieł sztuki, a jego ofiara, błękitnokrwisty idiota, wszystkiemu zaprzeczyła. Co im przeszkadzało wziąć kij bejsbolowy albo zwykłą siekierę, pomyślał Bäckström i westchnął, gdy nagle ktoś zastukał do jego drzwi pomimo palącej się czerwonej lampki.

Tylko jedna osoba w tym budynku ma to gdzieś, pomyślał. Oczyścił biurko i zamknął szufladę sekundę przed tym, jak Annika Carlsson wkroczyła do jego pokoju.

– Czuj się jak u siebie – powiedział Bäckström, nie podnosząc wzroku znad kartek.

– Dziękuję – powiedziała Annika Carlsson, kładąc na biurku wypchaną zgłoszeniami foliową koszulkę. Usiadła, nie czekając na zaproszenie. – Zebrane w całość wypociny policyjnego wydziału do spraw zwierząt – wyjaśniła. – Obiecałeś, że to zamkniesz.

– Głównie ze względu na ciebie – powiedział Bäckström.

– W takim razie pozwól, że coś ci powiem – powiedziała, odchylając się na krześle.

Annika Carlsson rozmawiała z kolegami z prewencji w Solnie, dzięki którym pani Linderoth w końcu otworzyła drzwi tym z wydziału do spraw zwierząt i pracownikom urzędu wojewódzkiego. Podobno sąsiadka pani Linderoth była bardzo zdenerwowana tym, w jaki sposób potraktowano panią Linderoth. Jej zdaniem doszło tu do nadużycia prawa.

– Z tego, co mówi Axelsson – to ten, którego mama przyjaźni się z panią Linderoth – ani koledzy z wydziału do spraw zwierząt, ani te baby z urzędu wojewódzkiego nie mieli na sobie mundurów ani żadnych widocznych służbowych odznaczeń, które pozwoliłyby się domyślić, jakie instytucje reprezentują. Zdaniem sąsiadki pani Linderoth najpierw dzwonili do drzwi, potem zaczęli w nie walić, a w końcu jeden z nich zaczął krzyczeć przez otwór na listy, żeby otworzyła. Po chwili rzeczywiście lekko uchyliła drzwi, zostawiła jednak łańcuszek i wysunęła przez szparę stary pistolet, i wtedy nasi koledzy najwyraźniej stracili rezon i zbiegli na schody.

– A ta cała Linderoth ma w drzwiach taką dziurkę do patrzenia? – To musi być wódka, pomyślał Bäckström.

Annika Carlsson nagle poweselała.

– Nareszcie, Bäckström – powiedziała. – Teraz cię poznaję. Nie, nie ma, kazała ją zatkać. Z zewnątrz wygląda, jakby tam była, ale nic przez nią nie widać, dlatego nie mogła widzieć legitymacji policyjnych, a o wizycie policjantów nie została uprzedzona.

– Na ile wiarygodna jest ta sąsiadka?

– Mieszka na tym samym piętrze co Linderoth, ma drzwi dokładnie naprzeciwko. Kiedy nasi koledzy zaczęli się dobijać do drzwi, stanęła z okiem przyklejonym do wizjera. W którymś momencie zaczęła ich nawet nagrywać na telefon komórkowy. Obraz nie jest najlepszej jakości, za to dźwięk – znakomity. Odtworzyła mi całe nagranie z telefonu i muszę przyznać, że kolegów mamy energicznych. Ona również nie wiedziała, co się dzieje, podobno chciała nawet dzwonić na telefon alarmowy. Myślała, że to złodzieje napadający na staruszki. Dwie kobiety i dwóch mężczyzn, a ostatnio czytała w „Solna-Nytt”, że zwykle działają w takich właśnie mieszanych grupach.

– Rozmawiałaś z nią?

– A jak, kurwa, myślisz? Przeprowadziłam przesłuchanie przez telefon, jak będzie trzeba, mogę ją tu ściągnąć.

Teraz znów jest sobą, pomyślał Bäckström. Szczera, pełna inicjatywy, panująca nad emocjami.

– Ciekawe – powiedział Bäckström. Lepiej siedź cicho, pomyślał.

– Prawda? Zakładam, że coś z tym zrobisz – pokazała palcem na plik zgłoszeń i zerwała się nagle z krzesła. – Jeszcze coś. Ta twoja ostatnia zdobycz, ta mała Rogersson, to chyba nie był najlepszy wybór. To podobno córka twojego starego kumpla?

– Nie rozumiem? – Siedź cicho, pomyślał.

– Dziewczyna ma mleko pod nosem. Przecież to jeszcze dziecko, Bäckström. Pomimo tych balonów, na których widok ślinisz się ty i reszta kolegów z wydziału. – Annika Carlsson zatoczyła dłońmi koła na wysokości biustu, żeby pokazać, co ma na myśli.

– Nie róbmy z tego zagadnienia. – Bäckström wzruszył ramionami. – Lepiej mieć mleko pod nosem niż gdzie indziej – wyjaśnił z miną niewiniątka. Tu cię mam, pomyślał.

– Co chcesz przez to, kurwa, powiedzieć? Co znaczy „gdzie indziej”?

– No na przykład w ustach. Wyobraź sobie, że coś mówisz i nagle mleko zaczyna ci się wylewać z buzi. To musi być bardzo nieprzyjemne – powiedział Bäckström. – A myślałaś, że o czym mówię?

Sama chciałaś, pindo, pomyślał Bäckström, dyskretnie kładąc prawą dłoń na przycisku uruchamiającym alarm, który miał zamontowany pod blatem. Na wszelki wypadek, pomyślał.

– Uważaj, Bäckström – powiedziała Annika Carlsson i spojrzała na niego, mrużąc oczy.

– Dobra – odpowiedział. – Cieszę się, że wpadłaś. Miłego dnia, Annika. Wpadaj, kiedy chcesz.

Szaleją za tobą, pomyślał, gdy wyszła z pokoju, zatrzaskując za sobą drzwi. Nawet Carlsson, choć taka z niej poliamorystka.

Niecałą minutę później ponownie rozległo się pukanie, tym razem bardziej dyskretne. Ledwo zdążył zamknąć szufladę i wyjąć kluczyk.

– Wejść – ryknął, bo sądząc po dźwięku, nie mogła to być Annika Carlsson, która postanowiła złożyć mu kolejną niezapowiedzianą wizytę.

Gorzej, pomyślał, kiedy zobaczył, kto wchodzi do pokoju. Komisarz kryminalna Rosita Andersson-Trygg, u której żaden rok z pięćdziesięciu, które przeżyła na tym świecie, nie przeszedł bez śladu, wydziałowa chmura gradowa; całe szczęście akurat miał w ręku telefon.

– Wybacz, Rosita – powiedział, zatrzymując ją w progu machnięciem ręki. – Przełóżmy to na jutro. Mam ważny telefon – dodał, zakrywając dłonią słuchawkę.

– Jutro? Możesz rano? To dosyć pilne. – Spojrzała na niego podejrzliwie.

– Jasne – rzucił i zamachał ręką, tym razem bardziej wymownie, przykładając telefon do ucha.

Muszę założyć zamek w tych cholernych drzwiach, pomyślał, gdy wyszła. Z braku lepszego pomysłu zapalił czerwoną lampkę nad drzwiami i na wszelki wypadek przystawił do drzwi krzesło, blokując oparciem klamkę. Dopiero wtedy wrócił na miejsce, usiadł i otworzył szufladę.

Czas na jednego głębszego, postanowił. Na dworze padał deszcz. Smutny, wiosenny deszcz dzwoniący o więzienne szyby jego biura. Co za życie, pomyślał i westchnął głęboko.

8

W poniedziałek wieczorem dwudziestego siódmego maja Bäckström wygłosił przemówienie dla emerytów w Solnie o tym, jak najskuteczniej chronić się przed rosnącą przestępczością. Zaskoczył tym swoich kolegów z komendy, zwykle bowiem unikał tego typu wystąpień, a co więcej znany był z tego, że emerytów nie cierpiał z tych samych powodów, co dzieci. Byli marudni, niesłowni i trudno się było z nimi dogadać, a co gorsza domagali się zbyt wiele uwagi od ciężko pracujących i w pełni normalnych ludzi. Poza tym źle pachnieli. Emeryci i dzieci stanowili zbędne obciążenie dla społeczeństwa. Rozumieli to wszyscy myślący ludzie, a już zwłaszcza Bäckström. Tym razem jednak zrobił wyjątek.

Miesiąc wcześniej zadzwonił do niego jeden z jego licznych znajomych spoza policji. Budowlaniec i właściciel wielu nieruchomości na terenie gminy, któremu Bäckström miał już okazję pomagać w kilku różnych sprawach z obopólną korzyścią i naturalnie przy zachowaniu absolutnej dyskrecji.

– Chciałbym cię zaprosić na kolację, Bäckström – zagaił rozmowę przez telefon znajomy. – Mam dla ciebie pewną propozycję, myślę, że może cię zainteresować.

– Doskonale – powiedział Bäckström, bo cenił sobie płynność finansową.

Po kilku dniach spotkali się w ustronnej sali w jednej z lepszych knajp w City, żeby coś zjeść, napić się i porozmawiać o interesach.

Znajomy potrzebował pomocy przy swoim najnowszym projekcie skierowanym do seniorów. Osiedle mieszkaniowe z setką eksluzywnych mieszkań, położone nad wodą w pobliżu Karlbergskanalen, wyjątkowo bezpieczne, prawdziwe schronienie przed światem przestępczym. Przyszli mieszkańcy nie byli przeciętnymi emerytami. Najlepiej pewnie pasowałoby do nich określenie zamożni seniorzy, większość czasu bowiem spędzali na żeglowaniu i grze w golfa, degustacjach win, koncertach, dalekich podróżach i długich lunchach na toskańskiej prowincji w otoczeniu dzieci i wnuków.

Bäckström miał wątpliwości, ponieważ opis ten w ogóle nie pasował do jego osobistego poglądu na temat powiększającej się wciąż grupy starych i nikomu niepotrzebnych obywateli, którzy stanowili jedynie zbędny balast dla reszty społeczeństwa. Co znaczy: zamożni seniorzy? W jego oczach byli tylko stetryczałymi starcami o krzywych zębach i z aparatami słuchowymi w uszach, sunący w oparach uryny za swoimi balkonikami. Wiecznie niezadowoleni, wyciągający rękę po pieniądze i fundusze na kolejną operację stawu biodrowego i z pamięcią przypominającą dziurawy, drewniany płot. Zresztą zwykle i tak okazywało się, że zostawili portfel w domu. Trzeba być ślepym i niespełna rozumu, żeby wybrać sobie kogoś takiego na ofiarę.

– Nawet nie wiesz, jak bardzo się mylisz, Bäckström – powiedział jego znajomy, nalewając Bäckströmowi kolejny kieliszek rosyjskiej wódki.

– Słucham. – Bäckström skinął głową i wlał w siebie pół kieliszka.

– To nie są zwykli emeryci – powtórzył jego gospodarz. – Mówimy o stu tysiącach obywateli, którzy kontrolują ponad połowę produktu krajowego brutto i którzy znaczną część czasu spędzają na zamartwianiu się o własne bezpieczeństwo. Pobicia, napady, kradzieże czy nawet lekkie zadrapania lakieru na karoserii ich mercedesów. Zważywszy na twój niezaprzeczalny wkład w zwalczanie przestępczości, figurujesz na pierwszym miejscu listy osób, które chcieliby poprosić o radę. Liczą na ciebie, Bäckström – zapewnił jego znajomy i żeby nie było wątpliwości, uniósł kieliszek z osiemnastoletnią whisky. – Nawet nie wiesz, jak bardzo jesteś popularny. Chodzi tylko o to, żebyś ich trochę nastraszył, a potem wytłumaczył, jak ważne jest bezpieczne mieszkanie. Tą częścią zajmę się ja. Dostaniesz gotowy tekst, możesz go wykorzystać. Zapewniam cię, Bäckström, że tylko samobójca próbowałby się włamać do tej twierdzy.

– Słyszę – powiedział Bäckström. – Słyszę, słyszę – powtórzył na wszelki wypadek.

Był jednak pewien haczyk, i to wcale nie taki mały. Zgodnie z zasadami, jakie obowiązywały Bäckströma, za tego rodzaju współpracę nie mógł pobierać wynagrodzenia, a ponieważ większość dnia poświęcał pracy w policji, bardzo dbał o każdą minutę wolnego czasu, która mu pozostawała. W zamian za jego poświęcenie pracodawca mógł mu zaoferować jedynie kilka godzin wolnego. Ciekawe, kiedy niby miałby znaleźć czas na tę prelekcję.

– Przechlapane, Bäckström – stwierdził jego znajomy i mrugnął okiem. – Nie chciałbym cię nadmiernie obciążać. Zrobimy, jak zawsze, kwestie praktyczne zostaw mnie. Chodzi tylko o krótkie wprowadzenie – piętnaście, dwadzieścia minut – które napisze dla ciebie nasz dział prasowy, potem kolejne piętnaście minut na pytania. Co ty na to?

– Dobra – odpowiedział, bo oczami wyobraźni widział już leżącą przed nim brązową kopertę.

– W takim razie ustalone – stwierdził znajomy. – Po prelekcji zapraszam cię na porządną kolację.

Uścisnęli sobie dłonie i wznieśli toast za wspólne interesy, a miesiąc później spotkali się znowu.

9

Spotkanie odbyło się w biurze sprzedaży, które mieściło się po sąsiedzku ze Stadionem Narodowym w Solnie. Już w wejściu do wyłożonego marmurem foyer poczuł słodki zapach pieniędzy. Liczące około setki osób audytorium wyglądało dokładnie tak, jak opisał je jego zleceniodawca. Kobiety miały na sobie kaszmirowe swetry, naszyjniki z pereł i kolorowe francuskie jedwabne szale, a ich mężowie niebieskie marynarki, kolorowe spodnie i buty ze skórzanymi frędzelkami. Całusy na powitanie, śmichy-chichy, nosowa wymowa typowa dla wyższych sfer, kieliszki szampana w dłoniach. Biały obrus na ogromnym stole z tyłu sygnalizował, że przewidziany jest ciąg dalszy i że po zakończeniu występu Bäckströma podawane będą homary, ikra sielawy i pasztet z gęsich wątróbek. Kiedy już dzięki niemu zobaczą prawdę i światło, a przede wszystkim zrozumieją, jak ważne jest bezpieczne mieszkanie, i zarezerwują jeden z nowych apartamentów, które na nich czekały.

To nie są zwykli emeryci, pomyślał Bäckström, wodząc wzrokiem po zebranych, wśród których tylko dwie osoby się wyróżniały. Lokalne legendy, dobrze znane w komendzie, w której pracował, można powiedzieć: starzy znajomi. Pojawili się przy okazji dochodzenia w sprawie morderstwa, którym zajmował się kilka lat wcześniej. Mario Ojciec Chrzestny i Rolle Superman Stålhammar.

Ten sam Mario Ojciec Chrzestny Grimaldi, do którego, jak plotkowano w komendzie, należało pół gminy, choć regularnie wykazywał straty, i który był numerem jeden na liście życzeń funkcjonariuszy z policji skarbowej. Płonne nadzieje, bo Ojciec Chrzestny Grimaldi w ciągu swojego długiego życia nie dorobił się nawet mandatu za złe parkowanie, w związku z czym już wiele lat temu przestano się nim interesować. W dodatku, jak wynikało z licznych zaświadczeń lekarskich, cierpiał na alzheimera i nie dało się go przesłuchać. Biorąc pod uwagę jego znikome dochody, jego obecność na spotkaniu wydawała się zgoła zagadkowa.

Pomimo złego stanu zdrowia i marnej sytuacji finansowej wyglądał zaskakująco dobrze. Opalony, dystyngowany, w czarnym garniturze, białej płóciennej koszuli i bez jednego frędzla na błyszczących czarnych butach, wyglądał jak prawdziwy szef mafii.

– Znam cię – powiedział Ojciec Chrzestny i położył wypielęgnowany palec wskazujący na piersi prelegenta. – Czekaj, czekaj, nie mów – dodał, odsłaniając w uśmiechu zęby białe jak umywalka w mieszkaniu Bäckströma, a potem zamachał mu przed nosem palcem. – Już wiem! Beck, inspektor Beck, prawda? Inspektor Evert Beck. Wiedziałem! Oglądam twój program w telewizji.

Lepiej uważaj, dowcipnisiu, pomyślał Bäckström i obdarzył go szerokim, radosnym uśmiechem à la Clint Eastwood.

– Dobrze cię widzieć, Beck – dodał po chwili Ojciec Chrzestny. – Może będziemy sąsiadami? Podobno na parterze jest jakaś kawalerka za całkiem znośną cenę, więc gdybyś…

– Bäckström jest tutaj, żeby wygłosić wykład – przerwał Rolle Stålhammar, niegdyś śledczy wydziału kryminalnego w Sztokholmie. Kilkakrotny szwedzki medalista w boksie wagi ciężkiej, poważany z powodu tężyzny fizycznej, której doświadczyło na własnej skórze tysiące bandziorów wrzuconych przez Rollego do aresztu przez czterdzieści lat jego pracy w policji. Rolle Superman Stålhammar cieszył się dobrą opinią po obu stronach barykady.

Od kilku lat był na emeryturze. Urodzony i wychowany w Solnie, kolega z dzieciństwa Maria Grimaldiego, który przyjechał do Szwecji ze swoimi rodzicami wraz z pierwszą falą imigracji w latach pięćdziesiątych, i od tego czasu jego wierny towarzysz. Poza tym stały gość na torze wyścigów konnych w Solvalli, a ponieważ, jak głosiły plotki, nie miał grosza przy duszy, jedynym powodem jego obecności w tym miejscu mogło być to, że jego najlepszy kumpel wreszcie zdecydował się go zatrudnić w charakterze osobistego lokaja. Na lokaja jednak nie wyglądał: nosił dżinsy, flanelową koszulę w kratę i zniszczoną skórzaną kurtkę, które odróżniały go od reszty towarzystwa.

– Dobrze wyglądasz, Rolle – powiedział Bäckström, uśmiechając się wesoło. – Odstawiłeś wódkę?

– Już dawno tak dobrze się nie czułem – stwierdził Stålhammar, a gdy spojrzał na Bäckströma, jego oczy zrobiły się wąskie jak otwory strzelnicze. – Dzięki, że pytasz, daj znać, gdybyś miał ochotę na trzy rundki. Obiecuję, że nie będziesz długo cierpiał.

Normalnie wariat, pomyślał Bäckström i tylko pokiwał w zamyśleniu głową, bo nie miał zamiaru pozwolić, żeby zaprawione w boksie dłonie Rollego odebrały mu czekającą na niego brązową kopertę.

Nadszedł czas, by rozpocząć. Odpowiedzialny za relacje z prasą przedstawiciel spółki przedstawił wieczornego prelegenta, publiczność przywitała go długimi oklaskami, nie przekraczając jednak norm przyjętych dla wyższych sfer.

Bäckström wywiązał się ze swojego zadania pod każdym względem. Najpierw ich nastraszył, opowiadając kilka mrożących krew w żyłach anegdot, które przytoczył z własnego, bogatego doświadczenia zdobytego na pierwszej linii policyjnego frontu. Następnie uspokoił ich informacjami zaczerpniętymi z tego samego źródła, dzieląc się przy okazji swoimi poglądami na temat tego, jak powinien działać skuteczny system zwalczania przestępczości. Na koniec podkreślił, jak ważne jest to, by przedstawiciele społecznej elity – którzy dysponowali odpowiednimi środkami i których wielu siedziało w tej sali – mogli sami zadbać o własne bezpieczeństwo. W tym kontekście zaznaczył również, jak istotne jest bezpieczne miejsce zamieszkania.

– Z przestępcami nie ma dyskusji – zakończył Bäckström i posłał publiczności pełnego Clinta. – Dać takim palec, to wezmą całą rękę, co tu dużo mówić – stwierdził, a końcowe brawa wydały mu się nieco zbyt gromkie jak na obowiązujące tu normy.

Na koniec były pytania od publiczności, z którymi poradził sobie pierwszorzędnie, a gdy schodził ze sceny, poklepywano go po plecach, ściskano dłonie i dziękowano. Nawet jego starzy znajomi, Ojciec Chrzestny Grimaldi i Superman Rolle, wyrazili swoje uznanie. Mario pojawił się w towarzystwie pewnej damy, która dostałaby pozytywną ocenę od jego supersalami, gdyby tylko dane im się było spotkać trzydzieści lat wcześniej. Atrakcyjna blondynka, wyższa o dziesięć centymetrów od Maria, sądząc po wyglądzie, znacznie młodsza od swojego kawalera, i również pod każdym innym względem podobna do kobiet, które wiązały się z mężczyznami po sześćdziesiątce, do których najwyraźniej należała Szwecja.

– Pozwól, że ci przedstawię moją ukochaną, Martin – powiedział Mario i błysnął zębami w pełnym uśmiechu. – Pyttan cię uwielbia. Nie opuści żadnego programu z twoim udziałem.

– Pan inspektor nie myślał kiedyś, żeby zostać politykiem? – spytała i zamachała szczupłą, opaloną prawą dłonią obwieszoną brylantami wielkości orzechów laskowych.

– Nie – odpowiedział. – Już teraz mam kupę roboty. – A więc to tak, pomyślał i spojrzał na tulącego się do Pyttan naciągacza kobiet. To ona gra tu pierwsze skrzypce. Będę musiał dać cynk kolegom.

– Wielka szkoda – stwierdziła Pyttan. – Jestem przekonana, że inspektor byłby wybitnym ministrem sprawiedliwości. Bóg mi świadkiem, że w tych czasach matka Szwecja może potrzebować każdej pomocnej dłoni, którą możemy do niej wyciągnąć. Proszę obiecać, że jeszcze się pan nad tym zastanowi – dodała i poklepała go po ramieniu.

– Obiecuję – zapewnił. Następna, pomyślał. To się nigdy nie skończy.

– Jesteś stworzony do polityki, Bäckström – wtórował Rolle Stålhammar, puszczając do niego oko, i podrapał się prawym palcem wskazującym po nosie. – Wystarczy cię posłuchać przez kilka minut, żeby zrozumieć, że naprawdę masz talent. Daj tylko znać, obiecuję, że na ciebie zagłosuję. Mój głos już masz. I jeszcze Pyttan. Razem dwa, jeśli dobrze liczę.

Psychol, szkoda z takim gadać, pomyślał Bäckström. Skinął głową do Maria i Rollego, musnął wyciągniętą w jego stronę kruchą dłoń Pyttan. W drodze do wyjścia podziękował prowadzącemu, który zapraszał go do bufetu. Miał ważne sprawy na głowie, które wymagały jego obecności w komendzie w Solnie. Kiedy wyszedł na ulicę, czekała już na niego wielka czarna limuzyna.

– Zapraszam pana inspektora – powiedział szofer i otworzył przed nim tylne drzwi.

– Wielki sukces, Bäckström – stwierdził jego zleceniodawca, gdy usiedli przy tym samym stoliku, przy którym siedzieli miesiąc wcześniej. – Przed chwilą rozmawiałem z jednym z moich współpracowników, nie mógł się ciebie nachwalić. No, ale czego innego można się było spodziewać – dodał, wznosząc toast.

– Dziękuję – powiedział Bäckström, unosząc kieliszek, wziął do ręki grubą brązową kopertę, dyskretnie wsuniętą pod jego talerz, i przełożył ją w bezpieczniejsze miejsce, do wewnętrznej kieszeni marynarki. – Tak się właśnie zastanawiam – powiedział, bo przypomnieli mu się Mario i Rolle.

– Zamieniam się w słuch.

– Spotkałem tam mojego starego znajomego, Maria Grimaldiego, który najwyraźniej jest zainteresowany twoimi bezpiecznymi mieszkaniami.

– Ojciec Chrzestny – odpowiedział jego gospodarz z lekkim uśmiechem. – Rozumiem, co masz na myśli. W waszych rejestrach można pewnie o nim przeczytać, że jest spłukany i nie ma z nim kontaktu.

– Mniej więcej – przyznał Bäckström. – A jak jest naprawdę?

– Całkiem na odwrót – odpowiedział, obracając w palcach kieliszek. – Przez te wszystkie lata wyświadczył mi niejedną przysługę. Wiesz, z rodzaju tych, których się nie odrzuca.

– Mario był w towarzystwie mojego dawnego kolegi, Rollego Stålhammara, którego wszędzie ze sobą zabiera. Co o nim wiesz?

– Nigdy o nim nie słyszałem – odpowiedział znajomy. – Mówisz, że to były policjant? Mario zna wszystkich, założę się, że twoich kolegów również.

– Nieważne – powiedział Bäckström, wzruszając ramionami. Ciekawe, kim byli wszyscy pozostali.

Gdy po kilku godzinach Bäckström kładł się spać, otworzył brązową kopertę i przeliczył zawartość. Kogo, kurwa, stać na to, żeby zostać ministrem sprawiedliwości, pomyślał, pokręcił głową i wsunął kopertę pod poduszkę. Po chwili zasnął. Spał głęboko, zbudziły go dopiero krople deszczu uderzające o parapet za oknem sypialni.

10

Felicia Pettersson miała dwadzieścia osiem lat, od pięciu była policjantką i pewnie dalej pracowałaby w prewencji, gdyby nie to, że kilka miesięcy wcześniej podczas meczu hokeja zerwała więzadła. Kontuzja okazała się poważna i trudno ją było pogodzić z dotychczasową pracą. W związku z tym na ponad miesiąc trafiła do recepcji komendy i właśnie tam zobaczył ją Bäckström. Był piątek przed południem, a jemu dopisywał humor, ponieważ właśnie wybierał się na Kungsholmen na ważne spotkanie w porze lunchu.

– A ty co tu, kurwa, robisz? – zdziwił się i już po tygodniu Felicię przesunięto do jego wydziału do spraw przestępstw z użyciem przemocy.

Bäckström miał słabość do Felicii, choć pewnie nie powinien, biorąc pod uwagę jej pochodzenie i to, co mówili o nim złośliwi w policji. Felicia urodziła się w Brazylii, wychowała w domu dziecka w São Paulo i została adoptowana przez szwedzkie małżeństwo policjantów mieszkających na wyspach jeziora Melar na obrzeżach Sztokholmu.

Kilka lat wcześniej, kiedy odbywała praktyki na wydziale kryminalnym w Solnie, pomagała Bäckströmowi w dochodzeniu w sprawie podwójnego zabójstwa i zdobyła jego sympatię, ponieważ w odróżnieniu od swoich ograniczonych kolegów rozumiała, co Bäckström ma na myśli, i zawsze robiła, co do niej należało. Nawet jeśli Bäckström był zdania, że prawdziwy policjant z definicji jest mężczyzną, a prawdziwa kobieta może oddać się znacznie bardziej subtelnym czynnościom – na czym dokładnie miałyby one polegać, wolał jednak zachować dla siebie.

Po poniedziałkowej naradzie bezpośrednia przełożona Felicii, Annika Carlsson, postanowiła, że razem przeprowadzą kolejne przesłuchanie Fridy Fridensdal i sprawdzą, czy uda jej się wskazać mężczyznę, który wtargnął do jej mieszkania i jej groził.

W związku z tym Felicia Pettersson spędziła resztę dnia na typowaniu sprawców na podstawie opisu poszkodowanej. Nie było to zbyt porywające zadanie i gdy skończyła, miała w swoim komputerze ponad setkę zdjęć zrobionych na terenie Sztokholmu i okolic przedstawiających mężczyzn, którzy według danych policji byli w stanie wyrządzić swojej ofierze to, co uczynił sprawca, którego szukali.

W tym samym czasie Annika Carlsson rozmawiała z wyjątkowo oporną Fridą Fridensdal, którą udało się przekonać do współpracy dopiero po długich namowach.

Zgodziła się na spotkanie następnego dnia o dziewiątej rano, pod warunkiem że policjantki przyjadą do jej biura i że nie zajmie to więcej niż pół godziny.

11

– Co o tym sądzisz? – zapytała Felicia, gdy wsiadły do samochodu we wtorek rano.

– Źle z nią – odpowiedziała Annika Carlsson. – Naprawdę źle, miejmy nadzieję, że się uda. Trudno, musimy jakoś dać sobie radę – powiedziała, skinęła głową do młodszej koleżanki i z uśmiechem szturchnęła ją lekko w ramię.

– Może ja będę jej pokazywała zdjęcia, a ty będziesz patrzyła, jak reaguje? – zaproponowała Felicia.

– Też o tym pomyślałam – powiedziała Annika. Jeśli ma się szczęście, można to dostrzec w ich oczach, jeszcze zanim zaczną kręcić głową, pomyślała.

Kwadrans później weszły do firmy, w której pracowała Frida Fridensdal, i Annika Carlsson, która była tu już wcześniej, zauważyła, że tym razem obok recepcjonistki stał ochroniarz z Securitas, który na ich widok skinął głową i uśmiechnął się.

– Jesteśmy z policji – powiedziała Annika Carlsson, wyjmując legitymację. – Mamy się spotkać z Fridą.

– Już na was czeka – recepcjonistka skinęła głową z uśmiechem. – Korytarzem w lewo, trzecie drzwi – dodała, pokazując. – Na miejscu czeka kawa i woda.

– Dziękujemy – powiedziała Annika.

Żadna z nich nie chciała kawy ani wody, a już tym bardziej poszkodowana. Na pytanie Anniki pokręciła tylko głową.

– Nie, chcę to mieć jak najszybciej z głowy – stwierdziła.

– Okej – odpowiedziała Annika i poklepała ją lekko po ramieniu. – Załatwione – dodała.

Usiadły przy stole konferencyjnym. Felicia przed laptopem, tuż obok niej poszkodowana – tak blisko, że czuła jej oddech i bijący od niej strach. Annika Carlsson zajęła miejsce z boku, żeby widzieć wyraz twarzy Fridy podczas przeglądania zdjęć.

Jak mogłabym cię opisać? – zastanowiła się Felicia, podnosząc ekran i włączając komputer. W średnim wieku, szczupła, przeciętna, zarówno pod względem urody, jak i stroju. Choć akurat teraz w jakiś sposób wymyka się przeciętności, pomyślała. Teraz widzę kobietę na granicy załamania.

– Okej – powiedziała Felicia. – Jedziemy. Przyjrzyj się uważnie. Bez nerwów, wystarczy, że pokiwasz głową, i przejdziemy dalej. Jeśli kogoś rozpoznasz albo będziesz się chciała lepiej przyjrzeć, wystarczy, że powiesz.

– Okej – powiedziała Frida, wciskając kostki prawej dłoni w usta.

Na pierwsze zdjęcia reagowała tylko krótkimi przeczącymi ruchami głowy, ale w miarę jak ukazywały się kolejne, coraz trudniej było jej na nie patrzeć.

Niby jak, do cholery, ma wytrzymać sto dwadzieścia zdjęć, pomyślała Annika Carlsson i w tej samej chwili zobaczyła w oczach Fridy to, na co czekała. Sekundę później również to usłyszała.

– To on – krzyknęła Frida Fridensdal, chowając twarz w dłoniach. – Boże, wyłącz to. Wyłącz to, natychmiast! – krzyknęła, zerwała się z krzesła, obróciła plecami do ekranu i rozpłakała. Dygotała na całym ciele.

Numer 25, pomyślała Annika Carlsson, a że nie była nowa w swoim fachu, nie potrzebowała komputera Felicii, by wiedzieć, kim jest mężczyzna na zdjęciu. Angel Garcia Gomez, najgorszy los, jaki można było wyciągnąć w tej loterii.

Felicia również go rozpoznała. Co prawda nigdy go nie spotkała, ale zapadł jej w pamięć poprzedniego dnia, kiedy przygotowywała zdjęcia. Angel Garcia Gomez, pomyślała. Dziecko imigrantów. Matka pochodziła z Chile, przyjechała do Szwecji jako uchodźczyni polityczna na początku lat siedemdziesiątych, ojciec nieznany. Angel Garcia Gomez miał trzydzieści pięć lat. W swoim środowisku znany był raczej jako El Loco, Szaleniec.

Ciekawe, dlaczego go tak nazywają, pomyślała, zapisując jego zdjęcie na dysku. W policyjnych kartotekach nie znalazła na jego temat żadnej wzmianki. Przystojny, uśmiechnął się nawet do aparatu, kiedy robili mu zdjęcie. W porównaniu z resztą towarzystwa nie był nawet specjalnie obciążony formalnymi zarzutami. Niemal wszystkie oskarżenia, jakie mu stawiano, ostatecznie oddalano.

Potrzebowały sterty chusteczek do nosa i pół godziny czułych gestów i uspokajającej rozmowy, żeby pokrzywdzona doszła do siebie. Chwilę potem zrozumiały, że śledztwo właśnie dobiegło końca.

Frida Fridensdal wzięła kilka głębszych oddechów. Następnie spojrzała Annice Carlsson prosto w oczy i skinęła głową, jakby chciała zaznaczyć, że mówi serio.

– Chcę wycofać swoje zgłoszenie. Nie chcę z tym mieć nic wspólnego. Chcę mieć spokój.

– Nie bój się – powiedziała Annika Carlsson. Ukucnęła przed nią, złapała ją za ręce, ścisnęła. Jakby miała przed sobą dziecko.

– Mam was gdzieś. Chcę mieć spokój. Nie mam zamiaru w tym uczestniczyć ani sekundę dłużej. Rozmawiałam już z moim adwokatem. Mówi, że nie możecie mnie zmusić do zeznań.

Potem znów się rozpłakała. Zrezygnowana, zapłakana, kręciła głową jak ktoś, kto już podjął decyzję.

12

Podczas gdy Carlsson i Pettersson były zajęte pocieszaniem poszkodowanej, Bäckström właśnie dotarł do biura po ośmiu godzinach spokojnego snu i zjedzeniu pożywnego śniadania. Nawet kierowca taksówki, którą pojechał do pracy, zachowywał się jak człowiek. Przez całą drogę nie odezwał się ani słowem. Dopiero kiedy zatrzymał się przed komendą w Solnie, a Bäckström zaczął przetrząsać kieszenie w poszukiwaniu gotówki, zapytał:

– Inspektor Bäckström, prawda? To pan zabił tych cholernych Irańczyków, prawda?

– A pan to kto? – zapytał Bäckström. Sądząc po akcencie i wyglądzie, wypisz, wymaluj Arab, pomyślał. Jeśli coś knuje, zaraz dostanie do powąchania małego Siggego.

– Jestem z Iraku. Ten kurs ma pan gratis – odpowiedział kierowca z szerokim uśmiechem, pozdrowił go zaciśniętą pięścią i odjechał.

Wtorek to już nie poniedziałek, pomyślał Bäckström, siadając za biurkiem z kubkiem świeżej kawy w ręku, i zapalił czerwoną lampkę nad drzwiami. Miał coś do załatwienia i musiał się pospieszyć, jeśli nie chciał się spóźnić na lunch.

Wybrał numer szefa wydziału do spraw zwierząt, inspektora Lovego Lindströma. Sądząc po imieniu i zakresie obowiązków, ciota jak wszyscy inni, niezależnie od płci, ośmieszający policję i jej świętą misję.

– Bäckström – powiedział, co wystarczało za powitanie komuś, kto był najbardziej znanym i szanowanym policjantem w kraju.

– Dobrze cię słyszeć, Bäckström – ucieszył się Lindström. – Domyślam się, dlaczego dzwonisz. W czym możemy ci pomóc? Trafiła już do nas ta przykra sprawa.

– Czy ja wiem? – powiedział Bäckström. – Pytanie raczej, w czym ja mogę pomóc tobie.

– Nie rozumiem?

– Krótka piłka – powiedział Bäckström. Chyba nagle posmutniał, pomyślał.

Najpierw opisał sprawcę, starsza, samotna kobieta, zagubiona staruszka chwiejąca się nad grobem, a potem przeszedł do relacji z zatrzymania, które przeprowadzili dwaj koledzy Lindströma wespół z dwiema pracownicami urzędu wojewódzkiego.

– Czworo młodych osób, co najmniej dwukrotnie od niej młodszych, z krzykiem dobija się do jej drzwi. Żadne z nich nie ma na sobie munduru, wszyscy w cywilnych ubraniach, nikomu nawet nie przyjdzie do głowy, żeby pokazać legitymację. Być może to nie takie dziwne, że bierze ich za gang napadający na staruszki i próbujący się włamać do jej mieszkania. Właśnie tak rozumie to, co się dzieje.

– Czekaj, czekaj. Przecież pokazali legitymacje. Nie wierzę, żeby było inaczej.

– Tak mówisz – powiedział Bäckström. – Ale skąd to wiesz?

– Zaczekasz chwilę? – odpowiedział stłumionym głosem Lindström, wyraźnie spięty.

– Jasne – odpowiedział Bäckström. Robi się coraz lepiej, pomyślał.

– Przepraszam, że musiałeś czekać – odezwał się Lindström po pięciu minutach. – Przed chwilą rozmawiałem z moimi kolegami, obaj zapewniają, że się wylegitymowali. Jeśli pani Linderoth twierdzi coś innego, to obawiam się, że kłamie.

– Tak? – powiedział Bäckström. – No to powiedz, jak niby to zrobili?

– Kolega Borgström, Thomas Borgström, wyciągnął legitymację i przytrzymał ją przed wizjerem, i jednocześnie głośno i wyraźnie wyjaśnił, że są z policji i po co przyszli. Drugi kolega, który również dla nas pracuje, Bodström, Claes Bodström, to potwierdza.

– Przed wizjerem? Borgström przytrzymał legitymację przed wizjerem w drzwiach pani Linderoth? I kolega Bodström potwierdza, że tak właśnie było?

– No tak, wiesz, mają teraz takie we wszystkich nowych budynkach. Ten, w którym ona mieszka ma zaledwie kilka lat.

– No to obawiam się, że mamy problem – powiedział Bäckström.

– Problem? Nie rozumiem?

– Pani Linderoth nie ma w drzwiach wizjera. W każdym razie działającego. Wszyscy jej sąsiedzi mają, ale ona nie. Gdy zarząd spółdzielni chciał go jej założyć, sprzeciwiła się, ale ponieważ jej nie posłuchali i mimo wszystko go zamontowali, kazała go zakleić. Bała się, że będzie można zajrzeć do jej mieszkania. Tak jak mówiłem, zaczyna tracić kontakt z rzeczywistością, często tak bywa ze starszymi ludźmi.

– Ciekawe. Byłeś tam?

– Niestety to prawda – stwierdził Bäckström bez wchodzenia w szczegóły. – Zresztą mamy świadka. Sąsiadkę, która mieszka na tym samym piętrze i widziała całe to tak zwane zatrzymanie i z jakiegoś powodu dała ten sam opis co staruszka Linderoth.

– Cóż, słowo przeciwko słowu. To chcesz powiedzieć.

– Przykro mi – powiedział Bäckström. – Tym razem to nie takie proste. Nawet bez postępowania przeciwko twoim podwładnym w związku z niedopełnieniem przez nich obowiązków muszę stwierdzić, że tym razem jest znacznie gorzej. Tak naprawdę to bardzo źle, jeśli rozumiesz, co mam na myśli. Wspominałem już, że dzwonię z komórki? Niezła zabawka, ma kamerę, mikrofon i dyktafon. – To ci ćwieka zabiłem, ty cioto, pomyślał.

– Słyszę, co mówisz, ale…

– Mam dwie propozycje – przerwał Bäckström. Zanim naprawdę zrobisz w spodnie, pomyślał.

– Słucham, słucham cię przez cały czas.

– Najprościej byłoby pewnie, gdybym ściągnął tu twoich kolegów i te dwie z urzędu wojewódzkiego na przesłuchanie.

– No tak, ale to chyba nie jest konieczne?

– Miejmy nadzieję, że nie. Ponieważ i tak miałem zamiar to zamknąć i jeśli jesteś ciekaw, dotyczy to wszystkich: twoich kolegów, pracownic urzędu wojewódzkiego, naszego świadka, jak również starszej pani Linderoth.

Tacy to od razu się łamią, pomyślał Bäckström, gdy skończył rozmowę. Dokładnie w chwili, gdy włożył rękę do kieszeni, żeby wyjąć klucz, otworzyć szufladę i wlać w siebie kilka zasłużonych kropli, ktoś zapukał do drzwi. Zabrzmiało to raczej jak walenie pięścią. Całe szczęście, że nie zdążył jeszcze zamontować zamka, bo wtedy na pewno wyważyłaby drzwi kopniakiem.

– Siadaj, proszę, Anniko – powiedział Bäckström, wskazując krzesło dla gości.

– Cholera jasna – powiedziała Annika Carlsson, rozkładając ręce. – Cholera jasna.

– Opowiadaj – zachęcił ją Bäckström, choć już się domyślił, co się stało z Fridą Fridensdal i zgłoszeniem, które z pewnością doprowadziłoby do wyroku skazującego za stosowanie gróźb karalnych, gdyby tylko poszkodowana dała radę dotrwać do sprawy sądowej.

13

– Nasza poszkodowana jest kompletnie załamana – westchnęła Annika Carlsson i wzruszyła bezradnie ramionami. – Zdążyła go wskazać, ale potem wszystko się spieprzyło.

– Kto to był? – zapytał Bäckström.

– Angel Garcia Gomez.

No to ładnie, pomyślał Bäckström, ciekawe, jak ma teraz powiązać tego szaleńca z osobą pani Linderoth.

– Podobno powiedział na nią Elizabeth.

– Jest pewna?

– Na sto procent. Gdybyś widział, jak zareagowała, kiedy zobaczyła jego zdjęcie. Nie miałbyś żadnych wątpliwości.

Angel Garcia Gomez, pomyślał Bäckström. Takich nie zaprasza się do domu na herbatę.

– Ale się wycofała?

– Całkowicie, zresztą przed chwilą dzwonił jej adwokat i zażądał natychmiastowego umorzenia śledztwa.

– Pff – parsknął Bäckström. – Nie on o tym decyduje.

– Co robimy?

– Trzeba się dowiedzieć, co takiego łączy naszą staruszkę z Garcią Gomezem.

– Niczego takiego nie znalazłam – westchnęła Annika Carlsson. – Nic z tego nie rozumiem.

– Na tym właśnie polega urok tej roboty – powiedział Bäckström w zamyśleniu.

– Najprościej byłoby ją o to spytać, to znaczy panią Linderoth.

– E tam! – powiedział Bäckström i pokręcił głową. – Najpierw mimo wszystko spróbujemy się czegoś dowiedzieć. A potem ewentualnie możemy z nią porozmawiać. Gadałaś z Axelssonem? Zdaje się, że to jego matka znała tę staruszkę?

– Tak, przed chwilą. Nie ma pojęcia. Zaskoczyło go tak samo jak ciebie i mnie.

– Dziwne – powiedział Bäckström. W głowie się, kurwa, nie mieści, pomyślał.

– Okej. A jak ci idzie z tymi zgłoszeniami? – zapytała Annika Carlsson i pokazała głową na plastikową koszulkę leżącą na biurku Bäckströma.

– Załatwione – powiedział Bäckström. – Zwykłe nieporozumienie. Takie rzeczy się zdarzają. A ty co myślałaś?

– Nie jesteś taki zły, Bäckström – powiedziała Annika Carlsson, uśmiechnęła się pod nosem i wstała.

Szaleją za tobą, pomyślał Bäckström, gdy zniknęła za drzwiami. Czas już na lunch, pomyślał. Gdyby tylko ci wszyscy idioci przestali co chwila pukać do jego drzwi.

– Wejść! – ryknął.

14

Chociaż zjadł pożywny lunch, ukoił pragnienie i wyrównał poziom cukru we krwi, Bäckström czuł się tak przybity, że nie był w stanie wyjść z pracy i udać się do domu, by zafundować sobie parogodzinną życiodajną drzemkę.

Marność nad marnościami, pomyślał, gdy wrócił do biura i do tych wszystkich, którzy uwieszeni na klamce jego drzwi szukali rady i wsparcia. Wyglądało na to, że nawet przestępcy stracili werwę i nie dawali im okazji do wykazania się w dziedzinie walki z przestępczością, dziesiątkując swoje własne zastępy. Niedługo minie pół roku, od kiedy dostał do prowadzenia prawdziwą sprawę zabójstwa, a teraz co? Stara wariatka, która zapomniała nakarmić królika, i jakiś analny akrobata, który próbował zatłuc na śmierć innego cyrkowca katalogiem dzieł sztuki. Poza tym padało trzeci dzień z rzędu, a w dodatku najwyraźniej zapomniał wyłączyć telefon.

– Bäckström – powiedział do słuchawki. Matka Szwecja stoi nad grobem, pomyślał.

– Cześć, szefie, mam nadzieję, że nie przeszkadzam – powiedziała Felicia Pettersson. – Ma szef pięć minut?