Wydawca: Filia Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 409 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Nocny stalker - Robert Bryndza

Jeśli on cię obserwuje, jesteś już martwy…

Pod koniec parnego lata detektyw Erika Foster zostaje wezwana na miejsce zbrodni. Ofiarę znaleziono w łóżku. Zamordowanego mężczyznę związano, po czym uduszono plastikową torbą. Kilka dni później policja znajduje kolejne zwłoki. Okoliczności są dokładnie te same. Erika i jej zespół próbują dociec do prawdy i trafiają na trop doskonale przemyślanych działań seryjnego mordercy, który cierpliwie śledzi swoje ofiary i wybiera idealny moment, by uderzyć. Wszystkie ofiary to samotni mężczyźni, którzy bardzo cenią sobie prywatność. Dlaczego przeszłość tych wszystkich osób jest owiana tajemnicą? I co ich łączy z mordercą? Fale gorąca atakują Londyn, a Erika Foster zrobi wszystko, co w jej mocy, by powstrzymać mordercę, zanim liczba ofiar się zwiększy. Nawet jeśli będzie musiała zaryzykować własną pracą. Erika nawet nie podejrzewa, że jej życie również może być zagrożone.

Poprzedni kryminał autora, "Dziewczyna w lodzie", sprzedał się dotąd w ponad milionie egzemplarzy.

Opinie o ebooku Nocny stalker - Robert Bryndza

Fragment ebooka Nocny stalker - Robert Bryndza

Dla Jána, Riky i Loli

Dzienne stworzenia cichną, zasypiają,

Nocne potwory łupu szukać wstają.

William Szekspir, Makbet, tłum. Leon Ulrich

Rozdział 1

Była duszna noc pod koniec czerwca. Ubrana na czarno postać biegła lekko i niemal bezgłośnie przez ciemność, ledwo co stopami dotykając wąskiej ścieżki. Co jakiś czas pochylała się i skręcała z gracją, by uniknąć kontaktu z gęstymi zaroślami i drzewami. Wyglądało to tak, jakby cień mknął w ciszy po liściach.

Nocne niebo było zaledwie cienkim paskiem między koronami drzew znajdującymi się wysoko w górze; lekki blask bijący od miasta sprawiał, że poszycie znajdowało się w cieniu. Niska, przypominająca cień postać dobiegła do przerwy w krzakach po prawej stronie i gwałtownie się zatrzymała – nie mogła złapać tchu i szybko waliło jej serce.

Niebieskobiałe światło rozświetliło otoczenie, gdy o 7.39 wieczorem pociąg do London Bridge przełączył się z diesla i wyciągnął metalowe ramiona do znajdujących się powyżej przewodów trakcyjnych. Biegacz pochylił się, gdy obok z łoskotem przejeżdżały puste, oświetlone poświatą wagony. Jeszcze dwa błyski i pociąg zniknął, a wąski pas poszycia z powrotem zatonął w mroku.

Biegacz ponownie ruszył i sunął bezszelestnie ścieżką, która teraz trochę oddalała się od torów. Las po lewej zaczął rzednąć, odsłaniając rząd szeregowych domów. Człowiek szybko mijał ogródki znajdujące się z tyłu: zadbane ciemne pasy z rozstawionymi meblami ogrodowymi, szopami na narzędzia, huśtawkami – w gęstym nocnym powietrzu wszystko było nieruchome.

Wreszcie zobaczył dom. Zbudowany w stylu wiktoriańskim, tak samo jak reszta – trzy piętra jasnej cegły – ale jego właściciel dobudował z tyłu szklany ogród zimowy, wystający z ziemi. Wszystko wiedział na temat właściciela. Znał rozkład domu. I plan dnia jego mieszkańca. I co najważniejsze, wiedział, że dzisiaj właściciel będzie sam.

Stanął na końcu ogrodu. Przy sąsiadującej z drogą siatce rosło duże drzewo. W jednym miejscu pień oplatał metal, fałdy drewna wgryzały się w zardzewiały słupek niczym wielkie, pozbawione warg usta. Liście rosły we wszystkich kierunkach, zasłaniając tory kolejowe, tak że nie było ich widać z domu. Kilka nocy wcześniej przebył tę samą trasę, rozciął siatkę i zostawił ją na swoim miejscu, by nikt tego nie zauważył. Teraz z łatwością rozsunął ją, pochylił się i przeczołgał przez dziurę. Trawa była sucha, a ziemia pod nią popękana – od wielu tygodni nie padało. Wyprostował się pod drzewem i szybko przebiegł przez trawnik.

Na tylnej ścianie domu znajdował się klimatyzator. Brzęczał cicho, zagłuszając delikatne szuranie stóp na żwirze, którym wysypano ścieżkę łączącą ogród zimowy z sąsiednim domem. Intruz dotarł do niskiego przesuwnego okna i schował się pod szerokim parapetem. Zobaczył światło rzucające żółty kwadrat na cegły domu sąsiada. Nasunął na głowę kaptur bluzy, powoli się wyprostował i popatrzył ponad szerokim parapetem.

Mężczyzna w środku był po czterdziestce, wysoki i dobrze zbudowany, ubrany w cieliste spodnie i białą koszulę z podwiniętymi rękawami. Przeszedł przez dużą otwartą kuchnię, z jednej z szafek wyjął kieliszek i nalał czerwonego wina. Napił się i od razu sobie dolał. Na blacie stał gotowy posiłek w tekturowym opakowaniu, wyjął go i ponakłuwał plastikowe wieczko korkociągiem.

W intruzie rosła nienawiść. Obserwowanie mężczyzny i świadomość tego, co zaraz go spotka, były oszałamiające.

Mężczyzna w kuchni ustawił czas na mikrofalówce i włożył posiłek do środka. Rozległ się dzwonek i rozpoczęło się cyfrowe odliczanie.

Sześć minut.

Mężczyzna ponownie napił się wina, a potem wyszedł z kuchni. Chwilę później w oknie łazienki, znajdującej się dokładnie nad miejscem, w którym czaił się obserwator, zapaliło się światło. Okno uchyliło się na kilka centymetrów, gdy odkręcono prysznic, rozległ się pisk.

Z walącym sercem intruz zaczął błyskawicznie działać: odpiął saszetkę przy pasku, wyjął mały płaski śrubokręt i włożył go w miejsce, w którym okno stykało się z parapetem. Delikatnie nacisnął i okno bezszelestnie się podniosło. Wślizgnął się do środka. Udało się. Tyle planowania, lat strachu i bólu…

Cztery minuty.

Intruz wszedł do kuchni, szybko wyjął małą plastikową strzykawkę i wcisnął jej przezroczystą zawartość do kieliszka z winem, zakręcił kieliszkiem, a następnie delikatnie odstawił go na granitowy blat.

Przez chwilę stał w bezruchu, nasłuchiwał i rozkoszował się chłodnymi falami powietrza z klimatyzacji. Blat z czarnego granitu połyskiwał w świetle.

Trzy minuty.

Przeszedł szybko przez kuchnię, minął drewnianą poręcz na dole schodów i wślizgnął się do ciemnego salonu. Chwilę później mieszkaniec domu zszedł po schodach owinięty ręcznikiem. Mikrofalówka trzykrotnie zapiszczała, co oznaczało, że danie jest już podgrzane. Gdy właściciel podszedł do niej na bosaka, w powietrzu uniósł się zapach czystej skóry. Włamywacz usłyszał brzęknięcie, kiedy mężczyzna wyjmował sztućce z szuflady, i skrzypnięcie stołka na drewnianej podłodze, kiedy usiadł, by zjeść kolację.

Intruz odetchnął głęboko, wyłonił się z salonu i po cichu wszedł po schodach.

Żeby obserwować.

Żeby poczekać.

Żeby wymierzyć surową karę. Tak długo na to czekał.

Rozdział 2

Cztery dni później

Na cichej ulicy w południowym Londynie nocne powietrze było lepkie i wilgotne. Ćmy syczały i uderzały w pomarańczowy łuk światła z latarni oświetlającej szeregowe domy. Estelle Munro szurała stopami po chodniku, zapalenie stawów spowalniało jej ruchy. Gdy zbliżyła się do światła, zeszła z chodnika, a następnie na jezdnię. Podczas schodzenia z krawężnika jęknęła, ale strach przed ćmami był silniejszy niż ból w kolanach.

Powoli przeszła między dwoma zaparkowanymi samochodami i obeszła latarnię szerokim łukiem. Od nagrzanego przez słońce asfaltu biło ciepło. To był drugi tydzień upałów, które wykańczały mieszkańców Londynu i południowo-wschodniej części Anglii. Serce Estelle protestowało razem z sercami innych starych ludzi. Jakby w odpowiedzi na jej myśli rozległa się syrena jadącej w oddali karetki. Kobieta z ulgą stwierdziła, że dwie kolejne latarnie są popsute, i powoli, krzywiąc się z bólu, przeszła między dwoma zaparkowanymi samochodami i weszła na chodnik.

Pod nieobecność syna Gregory’ego miała nakarmić jego kotkę. Nie lubiła kotów. Zgodziła się tylko po to, by móc pomyszkować w domu i sprawdzić, jak syn sobie radzi po rozstaniu z żoną, Penny, która odeszła, zabierając ze sobą pięcioletniego wnuka Estelle – Petera.

Dotarłszy do bramy eleganckiego domu Gregory’ego, Estelle była zlana potem i dostała zadyszki. Jej zdaniem był to najładniejszy dom na całej ulicy. Spod ramiączka stanika wyjęła dużą chusteczkę i otarła pot z czoła.

Kiedy szukała klucza, zauważyła, że światło z pomarańczowej latarni odbijało się w szklanych drzwiach frontowych. Po otwarciu ich uderzyła ją fala duchoty. Kobieta niechętnie weszła do środka i stanęła na macie z wzorem z liter. Włączyła światło przy drzwiach, ale w korytarzu nadal panował mrok.

– Cholera, tylko nie to – mruknęła i zamknęła za sobą drzwi. Szukając po omacku poczty, uświadomiła sobie, że to już trzeci raz pod nieobecność Gregory’ego nastąpiła awaria instalacji elektrycznej. Wcześniej przyczyną awarii były światła w akwarium, a innym razem Penny zostawiła włączone światło w łazience i żarówka się przepaliła.

Estelle wyjęła komórkę z torebki i z trudem powykręcanymi palcami ją odblokowała. Dzięki temu mogła sobie poświecić, oświetliła jasny dywan i ciasny korytarz, a potem podskoczyła ze strachu na widok swojego upiornego odbicia w dużym lustrze po lewej stronie. W półmroku lilie na jej bluzce na ramiączka miały odcień atramentu i wyglądały obrzydliwie. Skupiła się na oświetlonym przez telefon dywanie i poszurała w stronę drzwi do salonu, cały czas macając ścianę w poszukiwaniu włącznika, chcąc sprawdzić, czy przepaliła się tylko żarówka w korytarzu. Znalazła kolejny kontakt, zaczęła pstrykać, ale nic się nie wydarzyło.

Potem wyświetlacz telefonu zgasł i pogrążyła się w zupełnej ciemności. Otaczającą ją ciszę zakłócał tylko jej ciężki oddech. Wpadła w panikę i spróbowała odblokować telefon.

Z początku jej powykręcane palce poruszały się zbyt wolno, wreszcie jednak jej się udało – pojawił się przed nią krąg niebieskawego światła.

W środku było bardzo duszno, upał hamował jej ruchy, upośledzał słuch. Miała wrażenie, że znajduje się pod wodą. W powietrzu unosiły się drobiny kurzu; nad dużym porcelanowym talerzem wypełnionym brązowymi kulkami w ciszy fruwała chmara małych muszek.

– To tylko przerwa w dostawie prądu! – warknęła, a jej głos odbił się echem od żelaznego kominka. Zirytował ją fakt, że spanikowała. Albo po prostu wysiadł bezpiecznik, i tyle. Aby sobie udowodnić, że nie ma się czego bać, najpierw napije się zimnej wody, a potem z powrotem włączy prąd. Odwróciła się i poszurała w stronę kuchni, trzymając przed sobą telefon w wyciągniętej ręce.

W rzucanym przez komórkę półmroku kuchnia z przeszklonymi szafkami zdawała się ogromna, jakby rozciągała się aż do ogrodu. Estelle poczuła się bezbronna i narażona na atak. Gdy z tyłu ogrodu przejechał pociąg, rozległ się odległy świst i stukot. Podeszła do szafki i wyjęła szklankę. Pot zalał jej oczy i zaczął szczypać; otarła twarz gołą ręką. Podeszła do zlewu i nalała sobie wody, skrzywiła się, kiedy poczuła, że woda jest letnia.

Telefon ponownie zgasł. Nagle na górze rozległ się łomot. Estelle upuściła szklankę, która się stłukła, szkło rozsypało się na podłodze. Serce kobiety zaczęło walić, wsłuchiwała się w ciemność. Rozległ się kolejny huk. Ze stojącego na blacie stojaka na przybory kuchenne wyjęła wałek i podeszła do schodów.

– Kto tam? Mam gaz pieprzowy i już dzwonię na policję! – krzyknęła w ciemność.

Zapadła cisza. Upał robił się coraz bardziej dokuczliwy. Nagle zniknęły myśli o szperaniu po domu syna. Teraz Estelle pragnęła jedynie pójść do siebie i obejrzeć skrót z meczów na Wimbledonie w swoim przytulnym, jasno oświetlonym salonie.

Nagle coś wystrzeliło z cienia i zbiegło ze schodów. Przerażona Estelle cofnęła się i prawie upuściła telefon. A potem zobaczyła kotkę, która zatrzymała się i zaczęła ocierać się o jej nogi.

– Cholera jasna, ale mnie przestraszyłaś! – rzekła kobieta z ulgą, a jej serce zaczęło się uspokajać. Naraz poczuła dochodzący z góry smród zgnilizny. – Jeszcze tego mi brakowało. Zrobiłaś tam coś brzydkiego? Przecież masz kuwetę i klapkę w drzwiach.

Kot popatrzył z lekceważeniem na Estelle. Po raz pierwszy kobieta była zadowolona z jego obecności.

– Chodź, dam ci jeść.

Zwierzę poszło za nią do schowka pod drzwiami, pozwoliła mu ocierać się o swoje nogi. Wreszcie znalazła skrzynkę z bezpiecznikami. Zobaczyła, że większość została wyłączona. Dziwne. Przełączyła je i światło zalało korytarz. Usłyszała odległy dźwięk, gdy klimatyzacja zaczęła działać.

Wróciła do kuchni i włączyła światło. Sylwetka Estelle i pokój odbijały się w wielkich szybach. Kotka wskoczyła na blat i ze zdziwieniem przyglądała się, jak kobieta zbiera potłuczoną szklankę. Uporawszy się z tym, Estelle otworzyła saszetkę z kocim jedzeniem, wycisnęła je na miseczkę i postawiła na kamiennej podłodze. Klimatyzacja pracowała na wysokich obrotach. Kobieta stała przez chwilę i pozwalała, by chłodne powietrze pobudziło ją do życia. Patrzyła, jak kot zlizuje małym różowym językiem galaretkę z kawałka mięsa.

Przykry zapach stawał się coraz intensywniejszy, wpadał gwałtownie do kuchni, ponieważ klimatyzacja zasysała powietrze z całego domu. Rozległ się brzęk, gdy kot wylizał miseczkę do czysta. Następnie dobiegł do szklanej tafli i wyskoczył przez klapkę.

– Zjadłaś i zwiałaś. I zostawiłaś mi sprzątanie – poskarżyła się Estelle. Wzięła ścierkę i starą gazetę, podeszła do schodów i powoli zaczęła po nich wchodzić. Kolana bolały ją coraz bardziej. Z każdym stopniem gorąco i smród stawały się intensywniejsze. Na górze ruszyła wzdłuż jasno oświetlonej ściany. Sprawdziła pustą łazienkę, pokój gościnny, zajrzała pod biurko w niewielkim gabinecie. Ani śladu kocich odchodów.

Gdy dotarła do sypialni, zapach zrobił się wręcz nieznośny. Zaczęła się krztusić. Ze wszystkich smrodów najgorszy jest smród po kocie, pomyślała.

Weszła do sypialni i włączyła światło. Po pokoju latały z bzyczeniem muchy. Podwójne łóżko było przykryte ciemnoniebieską narzutą. Na łóżku na plecach leżał nagi mężczyzna, z głową szczelnie owiniętą torbą foliową i rękami przywiązanymi do zagłówka. Miał otwarte, groteskowo wybałuszone oczy. Dopiero po kilku chwilach zorientowała się, kto to jest.

Gregory.

Jej syn.

I wtedy Estelle uczyniła coś, czego nie robiła od wielu lat.

Zaczęła wrzeszczeć.

Rozdział 3

Była to najmniej przyjemna kolacja, w jakiej główna inspektor Erika Foster brała udział ostatnimi czasy. Zapadła niezręczna cisza, kiedy gospodarz, Isaac Strong, otworzył zmywarkę i zaczął chować do niej talerze i sztućce. Słychać było jedynie cichy szum stojącego w rogu elektrycznego wentylatora, który niemal nie chłodził, po prostu mieszał ze sobą fale gorącego powietrza.

– Dziękuję, lazanie była przepyszna – rzekła, gdy Isaac podszedł, by wziąć jej talerz.

– Do sosu beszamelowego użyłem śmietany półtłustej – odparł. – Wyczułaś to?

– Nie.

Wrócił do zmywarki, a Erika zaczęła rozglądać się po kuchni. Była elegancka, w stylu francuskiej wsi: ręcznie malowane białe szafki, drewniane blaty, biały ceramiczny zlew. Erika zastanawiała się, czy jako lekarz sądowy Isaac trzymał się z daleka od stali nierdzewnej. Spojrzała na byłego chłopaka Isaaca, Stephena Linleya, który siedział naprzeciwko niej przy dużym stole kuchennym i obserwował ją podejrzliwie z zaciśniętymi ustami. Był młodszy od niej i Isaaca, obstawiała, że miał około trzydziestu pięciu lat. Mógł się pochwalić urodą Adonisa, ale patrzył przebiegle, co nie podobało się pani inspektor. Zmusiła się do uśmiechu, a potem napiła się wina i stwierdziła, że wypada coś powiedzieć. Cisza zaczynała jej przeszkadzać.

Gdy jadała sam na sam z Isaakiem, w ogóle nie miała z tym problemu. W ciągu ostatniego roku zjedli kilka posiłków w jego przytulnej francuskiej kuchni. Śmieli się, zdradzali sobie tajemnice, Erika czuła, że ich przyjaźń rozkwita. Potrafiła otworzyć się przez Isaakiem bardziej niż przed kimkolwiek innym, umiała z nim rozmawiać o śmierci swego męża Marka, który zginął niecałe dwa lata wcześniej. A Isaac rewanżował się opowieściami o utracie miłości swego życia, Stephena.

Różnica polegała na tym, że Mark zginął tragicznie na służbie podczas akcji policji, a Stephen złamał Isaacowi serce i zostawił go dla innego mężczyzny.

To dlatego widok Stephena był dla Eriki takim zaskoczeniem, gdy przyszła wieczorem do Isaaca. W sumie to nie tyle chodziło o zaskoczenie, ile o to, że miała wrażenie, iż ktoś zastawił na nią pułapkę.

Mieszkała w Wielkiej Brytanii już ponad dwadzieścia pięć lat, wolałaby jednak jeść tę kolację w swojej rodzinnej Słowacji. Tam ludzie przynajmniej byli bezpośredni.

Co się dzieje? Mogłeś mnie ostrzec! Dlaczego mi nie powiedziałeś, że twój były, ten idiota, też przyjdzie na kolację? A może oszalałeś i postanowiłeś przyjąć go z powrotem do swojego życia po tym, co ci zrobił?

Miała ochotę wykrzyczeć to wszystko, kiedy weszła do kuchni i zobaczyła Stephena siedzącego leniwie, w krótkich spodenkach i koszulce. Poczuła się dziwnie, ale brytyjskie zasady grzecznego prowadzenia rozmowy nakazywały przejście nad tą sytuacją do porządku dziennego i udawanie, że nic się nie stało.

– Czy ktoś ma ochotę na kawę? – spytał Isaac, zamknął zmywarkę i odwrócił się do nich. Był wysokim, przystojnym mężczyzną z gęstymi ciemnymi włosami, zaczesanymi do tyłu z wysokiego czoła. Nad dużymi brązowymi oczami znajdowały się gęste brwi, którymi potrafił wyrazić większość emocji. Dzisiaj jednak wyglądał po prostu na zażenowanego.

Stephen zakręcił kieliszkiem z białym winem i popatrzył gdzieś pomiędzy Eriką a Isaakiem.

– Już chcesz pić kawę? Isaacu, jest dopiero ósma, nadal panuje piekielny upał. Lepiej otwórz drugie wino.

– Nie, dziękuję, ja wolę kawę – odrzekła Erika.

– Skoro już musisz zrobić kawę, to przynajmniej w ekspresie – odparł Stephen. Po chwili dodał, jakby chcąc zaznaczyć swój teren: – Mówił ci już? Kupiłem mu Nespresso. Kosztowało fortunę. Za zaliczkę na następną książkę.

Erika uśmiechnęła się obojętnie i wzięła prażonego migdała ze stojącej na środku stołu miski. Po chwilę ciszę przerwało chrupanie. Podczas dziwnej kolacji to Stephen głównie mówił, szczegółowo opowiadał o nowym kryminale, jaki pisał. Uznał również za stosowne zrobić im wykład na temat profilowania, co zdaniem Eriki było trochę bezczelne, wziąwszy pod uwagę fakt, że Isaac był jednym z najlepszych lekarzy sądowych w kraju, a Erika główną inspektor policji i rozwiązała wiele spraw dotyczących zabójstw w prawdziwym świecie.

Isaac zaczął parzyć kawę i włączył radio. Ciszę przerwał kawałek Like a Prayer Madonny.

– Zrób głośniej! Uwielbiam Madge – rzekł Stephen.

– Może włączymy coś spokojniejszego – odparł Isaac i zaczął przełączać stacje tak długo, aż piskliwy głos Madonny został zastąpiony uroczą, ale pełną smutku grą na skrzypcach.

– I on ponoć jest gejem – powiedział Stephen i przewrócił oczami.

– Stevie, po prostu wydaje mi się, że do tej chwili pasuje coś spokojniejszego.

– Chryste. Nie mamy osiemdziesięciu lat! Zabawmy się trochę. Eriko, co chcesz robić? Co robisz, żeby się rozerwać?

Erika uważała, że Stephen był pełen sprzeczności. Ubierał się prosto niczym sportowiec którejś uczelni z Ivy League, ale w jego ruchach była teatralna lekkość. Skrzyżował nogi i zacisnął usta. Czekał na jej odpowiedź.

– Chyba… Chyba pójdę na papierosa – odparła i sięgnęła po torebkę.

– Drzwi na górze są otwarte – powiedział Isaac i popatrzył na nią przepraszającym wzrokiem. Zmusiła się do uśmiechu i wyszła z kuchni.

Isaac mieszkał w kamienicy w Blackheath w pobliżu Greenwich. W gościnnej sypialni na górze był mały balkon. Erika otworzyła drzwi, wyszła na zewnątrz i zapaliła papierosa. Wydychała dym w stronę ciemnego nieba, przytłoczona intensywnością wieczornego upału. Noc była bezchmurna, ale z powodu blasku bijącego od miasta gwiazdy wyglądały blado. Popatrzyła za laserem z Obserwatorium w Greenwich i odwróciła głowę w stronę, w której znikał wśród gwiazd. Ponownie mocno zaciągnęła się papierosem i usłyszała głosy świerszczy w ogrodzie poniżej, zmieszane z odgłosami ruchu ulicznego dobiegającego z przodu domu.

Może zbyt surowo oceniła Isaaca, który pozwolił Stephenowi wrócić? Może po prostu była zazdrosna, że samotny przyjaciel nie jest już samotny? Nie – pragnęła dla Isaaca tego, co najlepsze, a związek ze Stephenem Linleyem był toksyczny. Ze smutkiem doszła do wniosku, że w życiu Isaaca może nie być miejsca dla niej i Stephena jednocześnie.

Pomyślała o niewielkim, tanio umeblowanym mieszkaniu, które niechętnie nazywała domem, i o samotnych nocach w łóżku, spędzanych na wpatrywaniu się w ciemność. Ona i Mark dzielili życie na więcej sposobów niż tylko jako mąż i żona. Byli kolegami, gdy mieli po dwadzieścia kilka lat, wstąpili do policji w Manchesterze. Erika była wtedy wschodzącą gwiazdą i szybko awansowała na głównego inspektora, znalazła się wyżej w hierarchii niż Mark. Ten jeszcze bardziej ją za to kochał.

A potem, niemal dwa lata temu, Erika prowadziła nalot na siedzibę gangu narkotykowego. Podczas akcji zginęli Mark i czterech kolegów z policji. Żałoba i wyrzuty sumienia wydawały się za wielkie, by sobie z nimi poradzić. Starała się znaleźć miejsce w świecie bez męża. Dostała szansę na nowy start w Londynie – ale potrafiła już kierować swoją energię wyłącznie na pracę w wydziale zabójstw. Kiedyś była wschodzącą gwiazdą policji, teraz jednak ta gwiazda wyblakła. Erika stanęła w miejscu i przestała się rozwijać. Była bezpośrednią, zdeterminowaną i znakomitą policjantką, która nie tolerowała idiotów – w policji nie miała jednak czasu na politykę i wciąż ścierała się z przełożonymi, robiąc sobie poważnych wrogów.

Zapaliła kolejnego papierosa i właśnie postanowiła, że znajdzie jakąś wymówkę i wróci wcześniej do domu, gdy szklane drzwi za nią się otworzyły. Isaac wyjrzał przez nie, a potem wyszedł na balkon.

– Też mam ochotę zapalić – powiedział, zamknął za sobą drzwi, podszedł do metalowej balustrady i stanął obok Eriki. Uśmiechnęła się i podała mu paczkę papierosów. Wyjął jeden swą dużą, zadbaną dłonią, i pochylił się do przodu, gdy Erika podała mu ognia.

– Przepraszam, kompletnie dzisiaj wszystko schrzaniłem – powiedział, wyprostował się i wypuścił dym.

– To twoje życie – odparła. – Ale mogłeś mnie uprzedzić.

– To wszystko stało się tak szybko. Zjawił się dzisiaj rano na progu mojego domu, rozmawialiśmy przez cały dzień i… nie powiem tego na głos. Było już zbyt późno, żeby to odwoływać – nie żebym chciał odwołać nasze spotkanie…

Widziała niepokój na jego twarzy.

– Isaac, nie musisz mi się tłumaczyć. Chociaż na twoim miejscu tłumaczyłabym się po prostu pożądaniem. Ogarnęło cię pożądanie. Coś takiego o wiele łatwiej wybaczyć.

– Wiem, że on ma skomplikowaną osobowość, ale gdy jesteśmy sam na sam, jest zupełnie inny. Wrażliwy. Myślisz, że jeśli tym razem podejdę do tego we właściwy sposób i wyznaczę odpowiednie granice, to nam się uda?

– Możliwe. Przynajmniej już cię nie uśmierci – zauważyła złośliwie.

W jednej z powieści Stephen umieścił postać lekarza sądowego wzorowanego na Isaacu. Po rozstaniu bohater zginął podczas drastycznego aktu prześladowania gejów.

–Mówię poważnie. Jak sądzisz, co powinienem zrobić? – spytał Isaac i spojrzał na nią z przerażeniem.

Westchnęła i złapała go za rękę.

– Nie chcesz wiedzieć, co o tym sądzę. Wolałabym, żebyśmy pozostali przyjaciółmi.

– Eriko, bardzo cenię sobie twoje zdanie. Powiedz mi, proszę, co powinienem zrobić.

Rozległ się pisk i szklane drzwi ponownie się otworzyły. Stephen wyszedł na bosaka. W ręku niósł szklankę z whisky i lodem.

– Co masz zrobić? W jakiej kwestii? – spytał cierpko.

Niezręczna cisza, która zapadła po tych słowach, została przerwana przez dźwięk nadchodzącej wiadomości. Erika wyjęła telefon z torby, przeczytała esemesa i zmarszczyła czoło.

– Wszystko w porządku? – spytał Isaac.

– W domu przy Laurel Road przy Honor Oak Park znaleziono zwłoki białego mężczyzny. Wygląda to podejrzanie – odparła i dodała: – Cholera, nie mam samochodu, przyjechałam tutaj taksówką.

–Będziecie musieli wyznaczyć lekarza sądowego. Może cię tam zawiozę? – zaproponował Isaac.

– Myślałem, że masz wolne? – spytał z oburzeniem Stephen.

– Stevie, ja zawsze jestem na służbie – odparł Isaac, który wyglądał, jakby jak najszybciej chciał wyjść z domu.

– W porządku, jedźmy – rzekła Erika. Spojrzała na Stephena i powiedziała: – Wygląda na to, że kawa z twojego ekspresu będzie musiała poczekać.

Rozdział 4

Pół godziny później Erika i Isaac dotarli na Laurel Road. Błyskawicznie zapomnieli o dziwnej kolacji. Taśma policyjna zagradzała drogę w obu kierunkach, w kordonie stało kilka pojazdów: policyjny van, cztery radiowozy i karetka. Niebieskie koguty na dachach pojazdów pulsowały, rzucając światło na ściany domów. W niektórych sąsiedzi ciekawie wyglądali przez okna i drzwi.

Inspektor Moss, jedna z najbardziej zaufanych koleżanek Eriki, wyszła im naprzeciw, gdy tylko dostrzegła ich samochód, parkujący sto metrów za policyjnym kordonem. Była niską, potężnie zbudowaną kobietą i strasznie pociła się w tym upale, chociaż miała na sobie tylko spódniczkę do kolan i cienką bluzkę. Spięła rude włosy, odsłaniając piegowatą twarz – kilka piegów znajdowało się pod jej okiem, tworząc coś jakby łzę. Mimo to była optymistką. Gdy Erika i Isaac wysiedli z samochodu, uśmiechnęła się do nich kpiąco.

– Dobry wieczór, szefowo, dobry wieczór, panie Strong.

– Dobry wieczór, Moss – odrzekł Isaac.

– Dobry wieczór. Co to za ludzie? – spytała Erika, gdy doszli do policyjnej taśmy, przy której stała grupa kobiet i mężczyzn wyglądających na zmęczonych.

– Mieszkańcy dojeżdżający z centrum Londynu, którzy dowiedzieli się, że na ich ulicy popełniono zbrodnię – odparła Moss.

– Ale ja mieszkam już tam – powiedział jeden z mężczyzn, wskazując aktówką na sąsiedni budynek. Miał zarumienioną i znużoną twarz, przerzedzone włosy przykleiły mu się do głowy. Gdy Moss, Erika i Isaac zrównali się z nim przy policyjnej taśmie, spojrzał na nich z nadzieją, oczekując jakichś wieści.

– Jestem główna inspektor Foster, starszy oficer śledczy, a to jest doktor Strong, nasz lekarz sądowy – rzekła Erika i pokazała legitymację jednemu z mundurowych. – Skontaktujcie się z radą miasta i zorganizujcie tym ludziom nocleg.

– Tak jest, ma’am – odparł policjant i wpuścił wszystkich. Przeszli pod taśmą, zanim dobiegli do nich mieszkańcy protestujący przeciw spędzeniu nocy na łóżkach polowych.

Drzwi do domu przy Laurel Road 14 były szeroko otwarte, światło z korytarza padało na zewnątrz. W środku widać było techników kryminalistyki w granatowych kombinezonach i maskach na twarzach. Erice, Isaacowi i Moss wręczono kombinezony, przebrali się w nie na żwirowej ścieżce w niewielkim ogródku przed domem.

– Ciało znajduje się na górze w głównej sypialni – rzekła Moss. – Matka ofiary przyszła do domu, żeby nakarmić kota. Myślała, że syn jest na wakacjach w południowej Francji, ale, jak widać, nie dotarł na lotnisko.

– Gdzie przebywa teraz matka? – spytała Erika, wkładając nogę w cienki kombinezon.

– Zasłabła z powodu szoku i upału. Właśnie zawieziono ją do szpitala uniwersyteckiego w Lewisham. Gdy dojdzie do siebie, spiszemy jej zeznania – powiedziała Moss, zapinając kombinezon.

– Dajcie mi kilka minut, żebym mógł rozejrzeć się po miejscu zbrodni – poprosił Isaac i nałożył kaptur. Erika kiwnęła głową i wszyscy weszli do domu.

Upał, liczba osób i jasne światła sprawiły, że temperatura w sypialni na górze wynosiła ponad czterdzieści stopni Celsjusza. Isaac wraz z zespołem trzech asystentów i fotografem pracowali w pełnej szacunku i skupienia ciszy.

Mężczyzna leżał nagi na plecach na podwójnym łóżku, był wysoki i wysportowany. Jego ręce przywiązano do wezgłowia cienką linką, która lekko otarła skórę na nadgarstkach. Miał rozłożone nogi. Na głowę założono mu plastikową torbę, przez którą widoczna była zniekształcona twarz.

Erice zawsze o wiele trudniej było zajmować się nagimi ciałami. Śmierć była niegodna sama w sobie, nie musiała być aż tak eksponowana. Oparła się pokusie okrycia mężczyzny prześcieradłem.

– Ofiara to doktor Gregory Munro, lat czterdzieści sześć – powiedziała Moss, gdy wszyscy stanęli wokół łóżka. Piwne oczy ofiary były szeroko otwarte i zaskakująco wyraźne pod warstwą plastiku. Język zaczął puchnąć i wystawał spomiędzy zębów.

– Doktor czego? – spytała Erika.

– Miejscowy internista. Właściciel gabinetu lekarskiego przy Crofton Park Road – odparła Moss. Erika spojrzała na Isaaca, który stał po przeciwnej stronie łóżka i przyglądał się ciału.

– Możesz podać mi przyczynę zgonu? – spytała.

– Zakładam uduszenie, ale… – Zdjął plastikowy worek, broda mężczyzny opadła na nagą pierś. – Wszystko wskazuje na uduszenie, ale będę musiał określić, czy torba nie została założona na jego głowę po śmierci.

– Myślisz, że jakieś łóżkowe igraszki poszły nie tak? Że sam się podduszał? – spytała Moss.

– Teoretycznie jest to możliwe. Nie możemy jednak wykluczyć przestępstwa.

– Jaki był czas zgonu? – spytała z nadzieją Erika. Zaczęła bardzo się pocić pod kombinezonem.

– Nie naciskaj – odparł Isaac. – Nie będę mógł podać ci godziny zgonu, dopóki nie przyjrzę się bliżej ofierze i jej nie otworzę. Ekstremalne ciepło lub zimno spowalnia proces rozkładu: w tym wypadku ciało zaczęło schnąć. Widzisz, że mięśnie się odbarwiły. – Wskazał miejsce na brzuchu, w którym skóra przybrała zielony odcień. – To może oznaczać, że leży tutaj od kilku dni, ale, jak już wspomniałem, muszę przeprowadzić sekcję.

Erika rozejrzała się po pokoju. Przy ścianie obok drzwi znajdowała się długa drewniana szafa, a we wnęce pod oknem wykuszowym stała toaletka z lustrem. Po lewej stronie okna ujrzała wysoką komodę z szufladami. Wszystkie powierzchnie były puste: żadnych książek ani dekoracji, żadnych przedmiotów, które z reguły znajdują się w sypialni. Panował tam porządek. Niemal zbyt idealny.

– Miał żonę? – spytała Erika.

– Tak. Ale żona już tutaj nie mieszka, od kilku miesięcy są w separacji – odparła Moss.

– Jak na mężczyznę, który dopiero co odzyskał wolność, jest tu bardzo czysto – zauważyła Erika. – Chyba że napastnik posprzątał – dodała.

– Co? Najpierw przeleciał się po domu z odkurzaczem, a dopiero potem dał drapaka? – powiedziała Moss. – W takim razie szkoda, że nie wpadł też do mnie. Powinnaś zobaczyć moje mieszkanie.

Erika dostrzegła, że pracujący wokół nich technicy policyjni z trudem ukrywali uśmiechy.

– Moss, to nie jest odpowiednia chwila.

– Przepraszam, szefowo.

– Wydaje mi się, że ręce zostały związane już po śmierci – rzekł Isaac, delikatnie wskazując nadgarstki ofiary dłonią w lateksowej rękawiczce. Skóra wokół pach była napięta, na woskowej skórze pod spodem pojawiły się białe kreski. – Nadgarstki prawie nie są otarte.

– Czyli gdy nastąpił atak, on był już w łóżku? – spytała Erika.

– Być może – odparł Isaac.

– Na podłodze nie ma żadnych ubrań. Mógł normalnie rozebrać się do snu i je sprzątnąć – rzekła Moss.

– Czyli ten ktoś mógł ukrywać się pod łóżkiem, w szafie albo wejść przez okno? – powiedziała Erika i zamrugała, gdy kropla potu spłynęła jej z czoła i wpadła do oka.

– To ty musisz się tego dowiedzieć – odparł Isaac.

– Owszem. Szczęściara ze mnie.

Erika i Moss zeszły po schodach do otwartego salonu. W całym domu pracowali policyjni technicy. Jeden z nich podszedł do policjantek. Erika nigdy wcześniej go nie widziała. Przystojny trzydziestokilkulatek z wysokim nordyckim czołem. Pomiędzy blond włosami połyskiwał pot. Kiedy do niej doszedł, spojrzał w górę i uświadomił sobie, jaka była wysoka – miała ponad metr osiemdziesiąt wzrostu.

–Główna inspektor Foster? Jestem Nils Åkerman, opiekun miejsca zbrodni – powiedział. Mówił perfekcyjnym angielskim z delikatnym szwedzkim akcentem.

– Nowy? – spytała Moss.

– W Londynie? Tak. Ale zabójstwa i chaos to dla mnie nic nowego. – Wyglądał na sympatycznego i jak wiele osób, które codziennie miały do czynienia ze śmiercią i makabrą, zdawał się odnosić do wszystkiego z szacunkiem i obiektywizmem, ale i z czarnym humorem.

– Miło cię poznać – rzekła Erika. Uścisnęli sobie dłonie, lateksowe rękawiczki zaskrzypiały.

– Co już wiecie? – spytał.

– Opowiedz nam wszystko od początku – poprosiła Erika.

– W porządku. Matka przychodzi około wpół do szóstej, żeby nakarmić kota. Ma własne klucze. Gdy przyszła, okazało się, że bezpieczniki zostały wyłączone. Wygląda to tak, jakby były wyłączone przez kilka dni. Zawartość lodówki i zamrażarki zdążyła się zepsuć.

Erika zerknęła w stronę wielkiej lodówko-zamrażarki ze stali nierdzewnej, do której drzwi przypięte były magnesami kartki z kolorowymi odciskami dziecięcych dłoni.

– Odcięto również Internet i telefon – dodał Nils.

– Odcięto, bo nie płacił rachunków? – spytała Erika.

– Nie, kabel został przecięty – odrzekł Nils, podszedł do blatu w kuchni i podniósł plastikową torebkę na dowody, w której znajdowały się dwa kawałki kabla. Do jednego z nich był przypięty mały modem. Potem Nils podniósł drugą torebkę. – To jest telefon komórkowy ofiary. Brakuje karty SIM i baterii.

– Gdzie go znaleziono? – spytała Erika.

– Na stoliku przy łóżku. Nadal był podłączony do ładowarki.

– W domu nie ma żadnego innego telefonu?

– Tylko telefon stacjonarny na dole.

– Czyli ten, kto zabrał kartę SIM i baterię, zrobił to już po podłączeniu telefonu do ładowarki? – wtrąciła się Moss.

Kiwnął głową.

– Istnieje taka możliwość.

– Chwileczkę, chwileczkę – powiedziała Erika. – Czy na stoliku leżało coś jeszcze? Bo sypialnia wyglądała na pustą.

– Poza telefonem nic tam nie znaleźliśmy – rzekł Nils. – Ale w szufladzie w stoliku przy łóżku było to. – Podniósł kolejną plastikową torebkę, tym razem z erotycznymi gejowskimi czasopismami: „Black Inches”, „Ebony” i „Latino Males”.

– Czy on był gejem? – spytała Erika.

– Żonatym? – dodała Moss.

– Możesz przypomnieć, ile miał lat?

– Czterdzieści sześć – odparła Moss. – I był w separacji z żoną. Ale przecież te czasopisma są stare, spójrzcie, z dwa tysiące pierwszego roku. Dlaczego miałby je tu przechowywać?

– Trzymał je w ukryciu i nie przyznawał się do bycia gejem? – spytała Erika.

– Może miał je przez wiele lat. Może zniósł je ze strychu, gdy rozpadło się jego małżeństwo – rzekł Nils.

– Jak na mój gust za dużo tu gdybania – odparła Erika.

– Na wyspie w kuchni znaleźliśmy opakowanie po lazanii do mikrofali. Leżało na talerzu, a obok niego stały pusty kieliszek i pół butelki czerwonego wina. Zaraz wyślemy je do laboratorium. Powinnyście również zobaczyć to.

Przeprowadził je przez kuchnię, obok dużej sofy z widocznymi śladami po długopisie i dużą plamą po herbacie. Między krawędzią sofy a szklaną ścianą wychodzącą na ogród stało wielkie pudło zabawek. Drzwi były otwarte i cała trójka wyszła na drewniany taras. Erika rozkoszowała się spadkiem temperatury. W ogrodzie z tyłu rozstawiono reflektory. Przestrzeń ciągnęła się do gęstwiny drzew, gdzie kucało kilka postaci w kombinezonach, przyglądając się trawie.

Przeszli wąską żwirową alejką wzdłuż zewnętrznej szklanej ściany i podeszli do przesuwnego okna, znajdującego się na tym samym poziomie co zlew w kuchni. Ze studzienki kanalizacyjnej pod oknem wydobywał się brzydki zapach, przypominający odór wymiocin.

– Zdjęliśmy odciski palców z okna, rynien i okna w sąsiednim domu – rzekł Nils. – Nic nie znaleźliśmy. Ale odkryliśmy to. – Wskazał podstawę pomalowanego na biało przesuwnego okna. – Widzicie to tutaj, w drewnie? – Wskazał palcem niewielki kwadratowy ślad na błyszczącej farbie, o szerokości nie większej niż pół centymetra. – Okno zostało otwarte przy użyciu tępego płaskiego narzędzia, być może śrubokrętu.

– Czy gdy przyjechaliście na miejsce, okno było zamknięte? – spytała Erika.

– Tak.

– Dobra robota – rzekła, patrząc na niewielki ślad w drewnie. – Udało się znaleźć na żwirze jakieś odciski stóp?

– Kilka niewyraźnych śladów, to mogła być para małych stóp, ale nic, z czego można by zrobić odlew. Wróćmy do środka – zaproponował Nils. Obeszli dom, przeszli przez szklane drzwi, udali się do kuchni i stanęli po drugiej stronie okna. – Widzicie, tutaj powinna być blokada ramy – powiedział Nils i wskazał dwa kwadratowe otwory po obu stronach ramy okiennej.

– A co to takiego blokada ramy? – spytała Moss.

– Dwa małe plastikowe haczyki na sprężynach, wystające z wnętrza drugiej ramy pionowego okna przesuwnego. Dzięki nim dolna rama okna nie może zostać otwarta na siłę. Usunięto je.

– Czy mógł to zrobić Gregory Munro? – spytała Erika.

– Nie, jeśli bał się kradzieży, a podejrzewam, że się bał. W domu zainstalowano najlepszy system alarmowy. W ogrodzie z tyłu zamontowano lampy z czujnikami ruchu. Gdy odcięto prąd, powinien włączyć się alarm. Tak właśnie działa system alarmowy – ale nic takiego się nie wydarzyło.

– Tak więc ten, kto to zrobił, usunął zabezpieczenie z okna i znał kod do alarmu? – spytała Erika.

– Taką mamy teorię – odparł Nils. – Jest coś jeszcze.

Zaprowadził je z powrotem do szklanych drzwi. Gdy dotarli na tyły ogrodu, pochylili się, zajrzeli pod drzewa i dostrzegli rozciętą siatkę.

– Ogród wychodzi na tory kolejowe i rezerwat przyrody Honor Oak – rzekł Nils. – Wydaje mi się, że ten ktoś wszedł właśnie tędy. Siatka została przecięta nożycami do cięcia drutu.

– Szlag – powiedziała Moss. – Jak myślisz, kto, u diabła, mógł to zrobić?

– Musimy dowiedzieć się więcej na temat doktora Gregory’ego Munro – odparła Erika, patrząc na dom. – I pewnie tam znajdziemy wszystkie odpowiedzi.

Rozdział 5

To był stary komputer stacjonarny na dużym skrzypiącym metalowym stojaku na kółkach, wetknięty pod schody skromnego domu. Na ekranie pojawiło się okienko chatu. Zupełnie podstawowe, bez wymyślnej grafiki. Zwykłe chaty były z reguły moderowane, ten jednak znajdował się na obrzeżach Internetu, gdzie mogła rozwijać się przestępczość.

Rozległ się sygnał dźwiękowy, na ekranie pojawiła się nazwa użytkownika DUKE, który zaczął pisać.

DUKE: Jest tu kto?

Palce zaczęły szybko tańczyć po klawiaturze.

NOCNY MAREK: Duke, ja zawsze jestem.

DUKE: Nocny Marku, gdzie byłeś?

NOCNY MAREK: To był pracowity czas. Trzy dni z rzędu bez snu. To prawie mój rekord.

DUKE: Mój rekord to cztery. Te szalone psychodeliczne halucynacje były niemal tego warte. Nagie dziewczyny. Takie rzeczywiste, że palce lizać.

NOCNY MAREK: Ha! Szkoda, że ja nie mam takich przyjemnych halucynacji. Nienawidzę zapalonego światła, sprawia mi ból… Ale wtedy cienie zdają się ożywać. Z kącików moich oczu obserwują mnie puste twarze bez oczu. I widzę jego.

DUKE: To był ciężki czas, co?

NOCNY MAREK: Kwestia przyzwyczajenia… Przecież wiesz.

DUKE: Tak. Wiem.

DUKE: I jak? Udało ci się to zrobić?

NOCNY MAREK: Tak.

DUKE: Poważnie?

NOCNY MAREK: Tak.

DUKE: Torbą plastikową?

NOCNY MAREK: Tak.

DUKE: Ile to trwało?

NOCNY MAREK: Niemal cztery minuty. Walczył, mimo prochów.

Chwila ciszy. Pojawił się napis „DUKE pisze”, a potem przez chwilę na ekranie nic się nie działo.

NOCNY MAREK: Jesteś tam jeszcze?

DUKE: Tak. Nie myślałem, że to zrobisz.

NOCNY MAREK: Myślałeś, że ściemniam, jak większość ludzi online?

DUKE: Nie.

NOCNY MAREK: Myślisz, że nie mam siły?

DUKE: NIE!

NOCNY MAREK: To dobrze, bo mówię poważnie. Ludzie zbyt długo mnie nie doceniali. Przypisywali mi słabość. Deptali mnie. Wykorzystywali. Nie mam ŻADNYCH SŁABOŚCI. Mam SIŁĘ. SIŁĘ fizyczną i psychiczną, które właśnie zostały uwolnione.

DUKE: Nie zwątpiłbym w ciebie.

NOCNY MAREK: Ani mi się waż.

DUKE: Przepraszam. Nigdy w ciebie nie zwątpię. Nigdy.

DUKE: I jakie to uczucie?

NOCNY MAREK: Jakby się było Bogiem.

DUKE: Przecież nie wierzymy w Boga.

NOCNY MAREK: A co, jeśli ja NIM jestem?

Minęło kilka minut, aż wreszcie DUKE napisał:

DUKE: I co teraz?

NOCNY MAREK: To dopiero początek. Doktorek był pierwszy na mojej liście. Na widoku mam już kolejnego.

Rozdział 6

Następnego dnia Erika wjechała na parking komisariatu przy Lewisham Row tuż przed ósmą. Praca na miejscu zbrodni trwała do późnych godzin nocnych, tak więc Erika przespała się zaledwie kilka godzin, wzięła prysznic i już musiała jechać do pracy. Kiedy wysiadła z samochodu, gorące powietrze było gęste od spalin. Wokół komisariatu stało kilka żurawi pracujących przy budowach wieżowców – w porównaniu z nimi niski betonowy budynek komisariatu wyglądał jak karzeł. Erika zamknęła samochód i przeszła przez parking do głównego wejścia, zirytowana z niewyspania, już spocona i pragnąca czegoś zimnego do picia.

W recepcji było chłodniej, ale ciepło mieszające się z odorem wymiocin i zapachem środka dezynfekującego nie poprawiało samopoczucia. Sierżant Woolf siedział zgarbiony przy swoim biurku i wypełniał jakiś formularz. Znad paska spodni wylewał mu się brzuch, a okrągła twarz z drugim podbródkiem była czerwona i błyszcząca od potu. Obok czekał wysoki, szczupły chłopak w brudnym dresie i spoglądał na swoje rzeczy leżące w plastikowym pojemniku na biurku: nowiutki iPhone i dwie zafoliowane jeszcze paczki papierosów. Wychudzona twarz chłopaka nie pasowała do przedmiotów, na które czekał, i Erika miała wrażenie, że minie trochę czasu, zanim gówniarz dostanie je z powrotem.

– Dzień dobry. Czy jest szansa, że na dole w kantynie podają mrożoną kawę? – spytała.

– Nie – odparł Woolf i wytarł twarz owłosionym przedramieniem. – Nie mają problemu z podawaniem ludziom zimnych dań, nie rozumiem więc, dlaczego nie radzą sobie z zimną kawą.

Wyszczerzyła zęby. Chudy chłopak przewrócił oczami.

– Taaa, pogadajcie sobie jeszcze, bo ja nie mam co robić, tylko czekać. Chcę tylko odzyskać iPhone. Jest mój.

– Skonfiskowano go na miejscu zbrodni cztery miesiące temu, a ty nie możesz poczekać dziesięciu minut – odrzekł Woolf i popatrzył na niego ostro. Odłożył długopis i wpuścił Erikę do głównej części komisariatu. – Marsh już jest, powiedział, że masz natychmiast do niego iść.

– Dobrze – odrzekła Erika. Przeszła przez drzwi. Gdy tylko je zamknęła, bzyczenie ustało. Mijała puste biura odchodzące od dusznego, jaskrawo oświetlonego korytarza. Było jeszcze wcześnie, poza tym wielu policjantów wzięło wolne i panowała senna atmosfera.

Pojechała windą na górę do gabinetu szefa na ostatnim piętrze. Zapukała i weszła, usłyszawszy niewyraźną odpowiedź. Główny nadinspektor Marsh stał przodem do okna i tyłem do niej. Patrzył na skupisko dźwigów i ruch uliczny. Był wysoki i silny, krótko przycięte włosy miał poprzetykane siwymi pasemkami. Gdy się odwrócił, okazało się, że przez zieloną słomkę pił dużą mrożoną kawę ze Starbucksa. Był przystojny, chociaż teraz wyglądał na zmęczonego. Uniósł brwi i przełknął.

– Dzień dobry – rzekła.

– Dzień dobry, Eriko. Proszę, pomyślałem sobie, że będziesz mieć ochotę. – Podszedł do zagraconego biurka i wziął z niego kolejną mrożoną kawę oraz opakowaną w papier słomkę. Kubek zostawił dużą mokrą plamę na wstępnym raporcie na temat śmierci Gregory’ego Munro, który Erika przesłała przełożonemu wcześnie rano.

– Dziękuję. – Wzięła kubek i rozpakowując słomkę, zaczęła rozglądać się po gabinecie. Panował w nim bałagan; na ścianach wisiały dyplomy, na regale leżały porozrzucane teczki różnych spraw, z wypchanych po brzegi szuflad wystawały jakieś papiery. W koszu na śmieci aż kipiało, ale zamiast coś z tym zrobić, Marsh po prostu ustawiał na śmieciach kolejne pudełka po kanapkach i kubki po kawie, tak że wystawały już kilkanaście centymetrów nad krawędzią. Na parapecie stały uschnięte rośliny, wzdłuż ściany leżał połamany wieszak na płaszcze. Erika nie wiedziała, czy złamał się pod wpływem ciężaru powieszonych na nim rzeczy, czy Marsh po prostu zniszczył go podczas ataku szału, którego na szczęście nie była świadkiem.

Zdjęła cienki papier z zielonej słomki, wsadziła ją w otwór w plastikowym wieczku i z rozkoszą napiła się cudownie chłodnej mrożonej kawy.

– W porządku, szefie, dlaczego pijemy porządną kawę? Czy chodzi o to, że wyjeżdżasz na urlop?

Uśmiechnął się i usiadł, wskazując jej miejsce.

– Tak, na dwa tygodnie na południe Francji, i nie mogę się już doczekać. No dobrze. Przeczytałem twój raport. Zabójstwo geja, kiepska sprawa.

– Nie wiem, czy chodziło o to, że był gejem.

– Dla mnie sprawa jest ewidentna: ofiara jest mężczyzną, w jego szafce znaleziono gejowską pornografię, zginął wskutek uduszenia. Lekarz z niezłymi zarobkami. Zgaduję, że wynajął sobie jakiegoś chłopca. Zrobiło się perwersyjnie, chłopiec zrobił mu kuku. Czy cokolwiek zginęło?

– Nie. Jak już mówiłam, nie sądzę, żeby chodziło o zabójstwo ze względu na orientację seksualną. Nie napisałam tego w pierwotnej wersji raportu. – Zobaczyła zmieszanie na twarzy Marsha. – Przeczytałeś mój raport, szefie?

–