Niepokorny mężczyzna - Kristen Ashley - ebook

38 osób właśnie czyta

Opis

Tessa O’Hara ustawiała właśnie świeżo upieczone babeczki na wystawie swojej cukierni, gdy zadźwięczał dzwonek przy drzwiach. Podniosła wzrok i ujrzała mężczyznę swoich marzeń. Nie minęła minuta, a on zaprosił ją na randkę. Zgodziła się bez wahania. Ale po czterech cudownych miesiącach Tess odkrywa, że jej ukochany to działający pod przykrywką detektyw z agencji antynarkotykowej, który bada powiązania jej byłego męża – narkotykowego bossa. Tess jest przekonana, że to koniec.

Ale agent Brock Lucas jest innego zdania. To człowiek z misją, oddany swojej pracy, spędził lata zajmując się światkiem przestępczym Denver, rozpracowywał najgorsze szumowiny. Jednak dopiero w czasie tych czterech miesięcy z Tess, która jest równie słodka jak jej babeczki, zaczyna naprawdę lubić swoją pracę. Podczas przesłuchania Brock dowiaduje się, że Tess skrywa przerażającą tajemnicę. Wtedy też postanawia, że pomoże jej walczyć z demonami przeszłości i będzie ją chronić.

Ta słodko-dzika para wspólnie stawi czoła wielu przeciwnościom, a los nie będzie ich oszczędzał: rodzinne problemy, śmiertelna choroba, a do tego nieustępliwy były mąż Tess i jędzowata była żona Brocka będą próbowali ich rozdzielić. Ale na tym nie koniec. Brock Lucas ma w sobie dzikość, nad którą w przeszłości nie zawsze umiał panować. Za błąd, który popełnił lata temu, przyjdzie zapłacić Tess.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 546

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Tytuł oryginału: Wild Man

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redakcja:Grażyna Muszyńska

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta:Katarzyna Szajowska, Barbara Milanowska (Lingventa)

Copyright © 2011 by Kristen Ashley

All rights reserved.

For the cover illustration © iStockphoto.com/Geber86

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2018

© for the Polish translation by Anna Lisowska

ISBN 978-83-287-0874-7

Wydawnictwo Akurat

Wydanie I

Warszawa 2018

Erice Ann Moutaw Wynne i „Gibowi” Royowi Gilbertowi Moutaw

starszej siostrze i młodszemu bratu.

Ukształtowała nas miłość, lojalność i wspólne przeżycia.

I dzięki Bogu.

PrologDziki mężczyzna

– O Boże – westchnęłam, dochodząc. W głowie mi szumiało, a moje ciało wyprężyło się jak struna. Doświadczyłam rozkoszy, jakiej nigdy wcześniej nie czułam.

Kiedy ta cudowna chwila minęła, powoli otworzyłam oczy. Wciąż był na mnie i we mnie. Falował. Boże. O Boże! Jaki on był przystojny! Naprawdę piękny. I tak wspaniale było czuć go w sobie.

Wpatrywał się w moją twarz tymi niesamowitymi srebrzystoszarymi oczami. Jego spojrzenie było takie gorące, takie płomienne. A przy tym intensywne i świdrujące. Nigdy wcześniej tak na mnie nie patrzył, choć byliśmy razem już cztery miesiące.

Czułam na sobie to palące spojrzenie i wiedziałam, że ten wspaniały, szalony, dziki mężczyzna jest mój.

Mój.

– Jake – szepnęłam, obejmując go jeszcze mocniej. Zanurzyłam dłoń w jego gęstych ciemnych włosach. Na dźwięk swojego imienia zamknął oczy. Sprawiłam mu ból?

Jak to?

Ukrył twarz w mojej szyi i zaczął poruszać się coraz szybciej. Wchodził we mnie energicznie, czułam jego oddech na skórze. Myślami wędrowałam po jego muskularnym ciele, palcami muskałam plecy, ścisnęłam go z całej siły udami, jeszcze mocniej przyjmując go w siebie.

– Ja pierdolę, Tess – westchnął. Wbił się we mnie po raz ostatni i dochodząc, wydał z siebie długi jęk.

Trzymałam go mocno.

Poczułam na sobie jego ciężar.

Objęłam go z całych sił.

Wysunął się ze mnie i przetoczył na łóżko. Leżał na plecach i patrzył w sufit. Palcami ścisnął skronie. Zamknął oczy.

Och. Niedobrze.

– Jake? – powiedziałam czule.

– Tak? – jęknął. W jego głosie nie było czułości.

Nie otworzył oczu, wciąż ściskając skronie.

Ej, co to ma znaczyć?

Nagle poczułam się odsłonięta i zagubiona. I to chwilę po tym, jak myślałam, że w końcu znalazłam mężczyznę swoich marzeń. Był tuż obok, w moim łóżku, a wcześniej we mnie, ale cała radość raptem wyparowała. Chwyciłam brzeg kołdry i okryłam się nią.

– Wszystko w porządku? – szepnęłam.

– Nie – odburknął.

Zamarłam.

Opuścił dłoń i odwrócił się do mnie. Jego wzrok już nie płonął, nie było ani namiętności, ani czułości. Wahał się… Nie chciałam wierzyć własnym oczom… w jego spojrzeniu był żal.

O nie. O Boże! Tylko nie to.

Otuliłam się szczelniej kołdrą i pomyślałam, że Martha miała rację.

Niech to szlag. Naprawdę miała rację.

Popatrzył na moją dłoń, przyciskającą materiał do piersi. Jego tęczówki znów przybrały kolor ciekłej rtęci, nasze oczy się spotkały, a jego twarz złagodniała. Wyciągał ku mnie dłoń i wtedy zadzwonił telefon.

Zatrzymał się w pół ruchu.

– Ja pierdolę – wymamrotał wkurzony.

Odwrócił się na drugi bok i z kieszeni dżinsów wyjął telefon. Przyglądałam się zarysowi jego pleców, gładkiej skórze, wyrzeźbionym mięśniom i myślałam, że to wszystko nie dla mnie. Nic nie było już moje. Nic.

Byłam tego pewna.

Zawsze to wiedziałam.

Wiedziałam to od tej chwili, cztery miesiące temu, gdy popatrzył na mnie swoimi srebrnymi oczami. I potem, gdy nasze spojrzenia się spotkały, uśmiechnął się, tak leniwie i seksownie.

On był nie dla mnie. Na mnie nie czekał żaden mężczyzna ze snów. Ale był tak przystojny, że postanowiłam dać mu szansę.

– Co tam? – rzucił w słuchawkę, a ja poczułam, jak jego złość nagle wypełniła pokój, trąc o moją skórę niczym papier ścierny.

Przez te cztery wspólne miesiące nigdy nie ukrywał swoich nastrojów. Nawet na samym początku. Na kilometr było widać, kiedy był wściekły, ale było też od razu widać, jeśli coś sprawiło mu radość. Zawsze umiałam wyczytać, czy był w humorze do zabawy, czy coś go rozśmieszyło, czy raczej był zirytowany i rozkojarzony. Zawsze wiedziałam. Zupełnie jakby wpływał na atmosferę w całym pomieszczeniu.

Ktokolwiek właśnie do niego zadzwonił, z całą pewnością go wkurzył, i to porządnie.

– Daj mi godzinę – warknął do telefonu. Na chwilę zamilkł. – Nie, stary, mówię ci, że potrzebuję godziny – powiedział, po czym znów zrobił pauzę. – Ja pierdolę, chyba żartujesz. Dlaczego akurat teraz? – dodał i znów na chwilę zamilkł. – Kurwa, dlaczego? – przesunął się i usiadł na brzegu łóżka. Pochylił się, łokcie oparł na kolanach. – No, dobrze, niech ci będzie, dupku. Ale jeśli to spierdolisz, jeśli coś się jej stanie, to nie ręczę za siebie.

Po czym odłożył gwałtownie telefon i schylił się po dżinsy.

– Mała, muszę lecieć – powiedział, nawet się do mnie nie odwracając.

Zamknęłam oczy.

Tylko spokojnie. Jake miewał swoje humory, a gdy musiał lecieć, po prostu wychodził. Nie ma w tym nic niezwykłego.

Tylko spokojnie. Spotykamy się od czterech miesięcy i właśnie po raz pierwszy się kochaliśmy. Jasne, że trochę to dziwne. Zwłaszcza że był taki męski i dziki, ale wobec mnie zawsze był bardzo delikatny i czuły. Zupełnie jakby wiedział, że tego właśnie potrzebuję, spokojnych kolejnych kroków. Bardzo tego potrzebowałam, więc postanowiłam się tym nie przejmować.

Jasne, że się całowaliśmy i mizialiśmy. I to sporo. I często. I było bardzo przyjemnie. Było cudownie. Dłonią doprowadzał mnie do orgazmu, choć sam nie pozwolił mi na rewanż. Mówił, że lubi na mnie patrzeć, a sam chce dojść dopiero we mnie. Już samo to raz sprawiło, że niemal szczytowałam. Ale nigdy nie widział mnie nagiej, nawet częściowo. Dopiero teraz.

Każda dziewczyna mogłaby przecież oczekiwać, że po pierwszym razie z dzikim mężczyzną (zupełnie innym niż ci, których do tej pory znała, dzikusem, który dla niej potrafił okiełznać w sobie bestię i być wobec niej czuły i delikatny) ten mężczyzna zostanie przy niej, przynajmniej na trochę.

Ale nie Jake.

Na tyle go już poznałam.

Choć czułam też, że coś się zmieniło.

Byłam tego pewna.

– Tess – powiedział cicho, a ja otworzyłam oczy.

Trochę mi się rozmazywał, bo nie włożyłam okularów, ale i tak wiedziałam, że jest nieprawdopodobnie przystojny. Jego obraz wrył się już w moją pamięć i wiedziałam, że nie będę w stanie o nim zapomnieć.

– Tak? – odpowiedziałam.

Już kompletnie ubrany opierał się ręką o łóżko i właśnie pochylał się w moją stronę. Zamarłam. Przysunął się jeszcze odrobinę.

– Włóż okulary, skarbie – szepnął.

Musiałam chyba mrużyć oczy i domyślił się, że niewyraźnie widzę. Jemu mało co umykało.

Odwróciłam się i nie puszczając kołdry, znalazłam okulary na nocnej szafce.

W jego oczach nie było już wahania czy żalu. Patrzył na mnie z czułością. Miał minę, jaką sobie wyobrażałam, że powinien mieć, gdy myśli, że jestem słodka. Przynajmniej taką miałam nadzieję.

Podobało mu się, że noszę okulary. Powiedział mi bez ogródek, że nigdy nie był z okularnicą. Dodał, że to tak, jakby umawiał się ze słodką, seksowną nauczycielką.

Nigdy w życiu nie czułam się seksowna. Dopiero przy Jake’u.

– Później pogadamy, dobrze? – powiedział cicho.

– Jasne – odparłam, a w odpowiedzi na jego spojrzenie, ton głosu i słowa w moim sercu zaczęła kiełkować nadzieja.

– Tess, pogadamy później, dobrze? – powtórzył.

– No, tak – odparłam zaskoczona.

– Obiecaj mi to, mała.

Przyglądałam mu się przez chwilę, niepewna, czego właściwie oczekiwał. Zawsze byłam z nim szczera, choć Martha tyle razy mi mówiła, że nie powinnam. Graj trudną do zdobycia. Przetestuj go. Sprawdź, co się stanie. Nie pokazuj, jak bardzo ci zależy. Byłam już za stara na takie gierki, poza tym nigdy nie spotykałam się z mężczyzną takim jak Jake. Nie miałam najmniejszego zamiaru spieprzyć tego, podpuszczając go bez powodu. A teraz nie rozumiałam, o co mu chodzi i czemu potrzebował takiej obietnicy. Z drugiej strony, w końcu poprosił mnie o coś, a ja oddałabym mu wszystko. Naprawdę wszystko. I to już od samego początku.

– Obiecuję – szepnęłam.

Pokiwał głową.

– Sypiasz nago? – spytał.

Przebiegł mnie dreszcz, choć właściwie nie wiedziałam czemu. To nie było nic złego, ale nie było też miłe.

– Nie – odpowiedziałam.

– To włóż coś na siebie – polecił.

Rzuciłam mu zdziwione spojrzenie. Przyglądał mi się przez chwilę. Po czym pochylił się, wyciągnął rękę i ujął mnie za kark. Przyciągnął mnie do siebie i mocno pocałował. Uwolnił moje usta z pocałunku i odsunął się, ale tylko odrobinę. Wciąż unieruchamiając mnie swoim uściskiem, popatrzył mi głęboko w oczy.

– Później pogadamy – szepnął.

Nagle jego dłoni już nie było, nie było też Jake’a.

Zniknął.

Usłyszałam, jak zamykają się frontowe drzwi. Osunęłam się na łóżko i zapatrzyłam w sufit.

Niełatwo rozgryźć Jake’a Knoxa. I choć zdążyłam go już trochę poznać, nie miałam pojęcia, co się dzieje. Wszystko razem było jakieś takie… niepokorne.

Z drugiej strony, przecież sam Jake był niepokorny. Z tym swoim motocyklem i wysłużoną furgonetką, w motocyklowych butach, spranych T-shirtach i wytartych spodniach, które podkreślały jego figurę, a do tego wiecznie rozwichrzone, ciemnobrązowe przydługie włosy. I te jego srebrzystoszare oczy, z których można było wyczytać milion historii, choć jednocześnie przecież niczego nie zdradzały. I to, jak pił piwo i wychylał kolejne szoty, jak jadł ze smakiem, wył do księżyca i całował tak mocno, jakby wiedział, że to jego ostatnia chwila na ziemi, i chciał przeżyć każdy moment, jakby był ostatnim. Tak – Jake był dziki i niepokorny.

Życie z nim było jak jazda na mechanicznym byku, na którego kiedyś nierozważnie wsiadłam. Nie było sposobu, żeby przewidzieć, w którą stronę go zarzuci. Można było tylko się trzymać z całych sił i cieszyć z jazdy, póki trwała.

Musiałam się uspokoić.

Wszystko będzie dobrze.

Będzie dobrze.

Wstałam, włożyłam bieliznę i koszulę nocną, wróciłam do łóżka i zgasiłam światło. Nawet po takim cudownym, wspaniałym seksie długo nie mogłam zasnąć.

Kiedy mi się to w końcu udało, obudził mnie hałas wyważanych drzwi. Do domu wpadł cały szwadron mężczyzn w kamizelkach kuloodpornych, a chwilę później już jechałam z nimi na posterunek policji, żeby złożyć zeznania.

Rozdział pierwszyNiezła aktoreczka

Drzwi pokoju przesłuchań otworzyły się i do środka wszedł mężczyzna w luźnych spodniach, koszuli z krawatem i za dużej sportowej marynarce. W ręku trzymał brązową aktówkę. Zmierzył mnie groźnym wzrokiem, rzucił teczkę na stół, przy którym siedziałam, i umościł się naprzeciwko.

Wbiłam w niego wzrok i nadal uparcie nie patrzyłam na ścianę z lustrem, choć trzymali mnie w tym pokoju już chyba od kilku godzin (tak naprawdę to straciłam poczucie czasu), ale naoglądałam się wystarczająco dużo seriali o gliniarzach, żeby wiedzieć, że po drugiej stronie zapewne umieszczono kamery, a może nawet obserwowało mnie kilku policjantów.

– Pani Heller – powiedział mężczyzna, a ja aż podskoczyłam na dźwięk tego nazwiska.

– O’Hara – poprawiłam go, a on przyjrzał mi się uważnie.

– Przepraszam, co pani powiedziała? – zapytał, choć wyraźnie nie było mu przykro i dobrze o tym wiedziałam.

– Mam na nazwisko O’Hara – odparłam, a on przytaknął.

Wciąż patrzył na mnie tak, że bałam się odwrócić wzrok.

– Ale kiedyś nosiła pani nazwisko Heller – stwierdził. – Chyba się nie mylę?

– Nie – przyznałam. – Nie myli się pan.

– Przez całe dziesięć lat – ciągnął.

Nic na to nie odpowiedziałam, podniosłam tylko do góry brodę, zastanawiając się, o co tu, do cholery, chodzi.

– Pani mężem był Damian Heller, tak?

Ups.

Byłam pewna, że to nie wróży nic dobrego.

– Tak byłam jego żoną – potwierdziłam. – Ale co ja tu robię?

– Zabawne – powiedział cicho.

Dla mnie w tej sytuacji nie było zupełnie nic zabawnego, łącznie z tonem głosu tego mężczyzny.

– Słucham? – spytałam.

– Zabawne, że nie spytała pani od razu – wyjaśnił. – Normalnie ludzie od razu chcą wiedzieć, czemu ich zamykamy w takim pokoju.

Popatrzyłam na niego zdziwiona.

– Cóż, widząc, że już na starcie wykazał się pan niewiedzą na temat mojego nazwiska, wydawało mi się istotne, żeby to wyjaśnić, zanim przejdziemy do tego, co ja tu w ogóle robię – odparowałam.

Widziałam, jak w jego oczach błysnęła irytacja. Zacisnął usta. Idiota.

– A więc – ciągnęłam – czy mógłby mi pan wyjaśnić, po co mnie tu przywieziono?

– Mamy do pani kilka pytań.

Uniosłam wysoko brwi.

– Na przykład?

– Czy kontaktowała się pani ostatnio ze swoim mężem? – spytał.

Niech to wszystko szlag. Cholerny Damian. Mój były mąż. Skaranie boskie. Czy ja się kiedyś wreszcie uwolnię od tego mężczyzny?

– Tak, proszę pana, rozmawiałam niedawno z moim byłym mężem – odparłam.

– A o czym pani z nim rozmawiała? – chciał wiedzieć.

– O niczym szczególnym, prosiłam go, już wielokrotnie, żeby dał mi wreszcie spokój – wyjaśniłam.

Przyjrzał mi się uważnie.

– Rozmawialiście przez telefon czy osobiście? – spytał w końcu.

– Przez telefon.

– I nie widziała go pani ostatnio? – naciskał.

– Nie.

Otworzył brązową teczkę, która leżała przed nim, wyjął z niej jakieś dokumenty i zaczął je przeglądać. W końcu znalazł czarno-białą fotografię, odwrócił ją i przesunął w moją stronę. Byłam na niej z Damianem, jedliśmy razem lunch. Szlag. To nie wróżyło nic dobrego. Dlaczego ktoś robił nam zdjęcia? Hm, muszę przestać nosić tę bluzkę. Nie dodawała mi uroku, co było widać nawet na czarno-białym zdjęciu.

– Czy chciałaby pani zmienić swoją ostatnią odpowiedź? – zapytał mężczyzna, a ja podniosłam na niego wzrok.

– Nie – odparłam, a on spojrzał na mnie zdziwiony, po czym zerknął w stronę ściany z lustrem.

Aha. Ktoś nas obserwował.

Cholera.

– Pani Heller – zaczął, ale mu przerwałam.

– Nazywam się O’Hara. Ale i tak wszyscy mówią do mnie Tess. Zaraz panu wyjaśnię, co widać na tych zdjęciach – powiedziałam i nie dając mu dojść do słowa, zaczęłam: – Spytał pan, czy kontaktowałam się ostatnio z moim byłym mężem. Odpowiedź brzmi „tak”, bo on często do mnie dzwoni. Czasem odbieram i proszę go, żeby wreszcie dał mi spokój. Czasem nie odbieram, ale dość rzadko. Przez dziesięć lat byłam jego żoną, on bardzo nie lubi, gdy się go ignoruje, i zupełnie nie rozumie delikatnych aluzji. Dużo lepiej działają bezpośrednie komunikaty, choć niestety takie podejście wymaga czasu, bo on powoli reaguje, gdy mówi mu się coś, czego nie ma ochoty usłyszeć. Miałam nadzieję, że jeśli będę odpowiednio często powtarzać mu, żeby mnie zostawił w spokoju, to w końcu to do niego dotrze. A te zdjęcia – wskazałam na leżące na stole fotografie – musiały zostać zrobione jakieś pół roku temu, gdy byliśmy razem na lunchu. Dla mnie pół roku to nie jest ostatnio. Jeśli pan zna jakąś inną definicję tego słowa, to bardzo przepraszam, że moja odpowiedź nie była kompletna, ale starałam się po prostu być szczera.

– A czy może mi pani powiedzieć, o czym rozmawialiście w czasie tego lunchu sprzed pół roku? – zapytał bez chwili wahania.

– A czy pan może mi powiedzieć, co ja tu robię? – odparowałam.

– Lepiej, żebym to ja zadawał pytania, pani O’Hara.

Przyjrzałam mu się uważnie, po czym nabrałam powietrza.

– Damian chciał porozmawiać o możliwym pojednaniu – wyjaśniłam.

– Chciał, żeby pani do niego wróciła – stwierdził.

– Mniej więcej to znaczy pojednanie – zauważyłam, a on znów zacisnął usta.

– Wnioskuję, że nie przyjęła pani jego oferty.

– Dobrze pan wnioskuje.

– I to już wszystko? O niczym więcej nie rozmawialiście?

– Pytał również o naszego psa, którym zajęłam się po rozwodzie. Pies niestety zdechł. To tyle. To mniej więcej wszystko, o czym rozmawialiśmy.

– Mniej więcej?

– Tak, proszę pana, to było pół roku temu, wcześniej nie widziałam go cztery lata. Zaskoczył mnie, dzwoniąc, i muszę przyznać, że to nie była miła niespodzianka. A jego chęć pojednania się była kolejnym niemiłym zaskoczeniem. Bardzo mi przykro, ale nie robiłam notatek w czasie tego spotkania. Najwyraźniej jego chęć powrotu tak mnie zszokowała, że wyparłam wszystko inne.

– Nie widzieliście się przez cztery lata – zauważył.

– Tak, właśnie to powiedziałam – potwierdziłam.

– Skoro nie miała pani ochoty do niego wracać, to czemu zgodziła się pani na lunch?

Wzięłam głęboki wdech.

– Bo zdążyłam już zapomnieć… – wyszeptałam.

Przyjrzał mi się uważnie.

– Zdążyła pani zapomnieć? – powtórzył.

– Zdążyłam już zapomnieć, jaki był. Gdy do mnie zadzwonił i zaproponował lunch, a jednocześnie powiedział, że jego ojciec choruje, nie pamiętałam już, że Damian… no cóż – rozłożyłam ręce – to Damian. A może wcale nie zapomniałam, może po prostu wyparłam to, jaki był, bo przez te lata próbowałam wyprzeć wszystko, co się z nim wiązało. Wiedziałam, że jego ojciec był dla niego bardzo ważny, ja też się z nim zaprzyjaźniłam i choć nie widziałam go od czterech lat, chciałam wiedzieć, w jakim jest stanie. Damian nie chciał powiedzieć mi nic więcej przez telefon, więc zgodziłam się na spotkanie. A potem okazało się, że jego ojcu nic nie jest, a Damian wszystko zmyślił, żeby namówić mnie na lunch.

Mężczyzna znów zmierzył mnie wzrokiem, najwyraźniej dał sobie chwilę, żeby przetrawić informację, że mój mąż był zwykłym dupkiem. Po czym zmienił taktykę.

– To pani wniosła o rozwód.

O rany, naprawdę wszystko posprawdzali. Dobry Boże. O co im chodziło?

– Tak – przytaknęłam.

Uznałam, że cokolwiek się działo, szczerość była najlepszą drogą. Zamierzałam trzymać się faktów.

– Zdradził panią?

Pokiwałam głową.

– Tak – potwierdziłam jeszcze.

– I to nie raz – dodał.

– Najwyraźniej czytał pan sprawozdanie z rozprawy, więc wie pan, że Damian zdradził mnie wielokrotnie. Ale jeśli to jest panu do czegoś potrzebne, to mogę to jeszcze raz potwierdzić.

– Tak, pani O’Hara, czytałem te sprawozdania, ale to, że złożyła pani tyle dokumentów, świadczy o tym, że pani mąż nie chciał przyjąć na siebie winy, nie chciał rozwodu. Sprawę musiał rozstrzygnąć sąd.

– Zgadza się.

– Więc pani mąż nie chciał rozwodu.

– Nie, nie chciał.

– Ale w końcu do niego dotarło.

Westchnęłam.

– Tak.

– A pani została niemal z niczym, on opłacił tylko koszty sądowe. Dobrze pamiętam?

W tym momencie zaczęłam się bać. To znaczy, poczułam nową falę przerażenia, bo już wcześniej bardzo się bałam, nie mówiąc już o uczuciu paniki, jakie mnie ogarnęło, gdy do mojego domu wtargnęły ze trzy oddziały jakieś specjalnej grupy operacyjnej (niektórzy mieli na kamizelkach napis „POLICJA”, inni „FBI”, a paru jeszcze coś innego), wywleczono mnie z łóżka i zaciągnięto na przesłuchanie.

– Proszę, niech mi pan powie, co tu się dzieje? – szepnęłam, bo cała moja odwaga zupełnie już wyparowała.

Nie zamierzał odpowiedzieć.

– Nie żałowała pani tego, pani O’Hara?

– Czego? – spytałam.

– Że nie chciała pani od męża nic poza pokryciem kosztów sądowych? Nie żałowała pani?

Pokręciłam głową.

– Nie… nie żałowałam. Chciałam zacząć wszystko od nowa. Chciałam…

– Dlaczego?

– Co dlaczego?

– Dlaczego chciała pani zacząć od nowa? Dziesięć lat małżeństwa, nieraz panią zdradził, a zarabiał krocie, żyła pani wygodnie. Mogła pani go wydoić. Ale zabrała pani tylko psa i zniknęła. Nie uważała pani, że mąż jest pani coś winien? Że powinna mieć pani jakieś prawo do części życia, jakie razem zbudowaliście?

– Nie. – Znów pokręciłam głową. – Po prostu chciałam być wolna… wolna – odparłam. – Czy Damianowi coś się stało?

Nie odpowiedział.

– Dziesięć lat to szmat czasu – zauważył. – Wiele pani zainwestowała we wspólne życie, małżeństwo, dom. A odeszła pani, zabierając tylko psa. To dziwne, że nie chciała pani zupełnie nic innego. Choćby ślubnej porcelany. Zestawu mebli do jadalni. Nie wzięła pani nawet auta.

– To Damian kupił wszystkie auta – szepnęłam.

– A pani nie chciała mieć z nim więcej do czynienia – zauważył. – Nic, co by pani o nim przypominało. Czy tak?

Przytaknęłam, próbując jednocześnie wyczytać coś z jego twarzy, ale nie byłam w stanie.

– Wiele kobiet myśli inaczej. Wiele kobiet na pani miejscu, które zdążyłyby już przyzwyczaić się do pieniędzy, do takiego stylu życia, podeszłoby do sprawy inaczej – dodał.

– Ale ja nie jestem jak inne kobiety – skwitowałam jego wypowiedź.

– Nie, nie jest pani. Zostawiła pani wszystko i zabrała tylko psa. Wygląda na to, że pani nie odeszła, ale raczej przed nim uciekła. Czy tak właśnie było, pani O’Hara? Uciekła pani od męża?

Poczułam, jak straszny ciężar przygniata mi klatkę piersiową.

– Nie – westchnęłam.

To było pierwsze kłamstwo. Mężczyzna przyglądał mi się spod przymkniętych powiek. Wiedział, że kłamię.

– Nasi ludzie zrobili wam zdjęcia w czasie tego lunchu. Wiemy, jak to się skończyło. Nie zjadła pani swojej porcji, pani O’Hara. Wyszła pani wcześniej i wyglądała na wzburzoną. Śpieszyła się pani. Jakby przed czymś pani uciekała. Czy mąż powiedział pani coś, co sprawiło, że chciała pani uciec?

– Wcale nie uciekłam – zaprzeczyłam, choć to było kolejne kłamstwo. – Po prostu… gdy powiedział, że skłamał o stanie zdrowia ojca i że chciał, żebym do niego wróciła, a wiedziałam, że nie mogę się na to zgodzić, uznałam, że nie ma sensu dłużej z nim siedzieć.

Rozłożył się wygodnie na krześle i wykonał szeroki gest ręką.

– Dziesięć lat razem, zdradzał panią na prawo i lewo, ciężka sprawa, ale przecież pani za niego wyszła, spędziła z nim dziesięć lat. To nieprzyjemne, że skłamał o ojcu, ale przecież po prostu chciał panią odzyskać, nie mogła pani z nim pogadać nad sałatką? Powspominać dawnych czasów? Czas leczy rany.

– Proszę, niech mi pan powie, o co w tym wszystkim chodzi – zaczęłam błagać.

– Chciałbym zrozumieć, dlaczego odeszła pani od męża i czemu w takim pośpiechu wyszła pani z restauracji, gdzie spotkaliście się na lunch.

– Już wszystko wyjaśniłam, wszystko jest też w aktach sądowych. Zdradzał mnie, a na lunch przeszła mi ochota, gdy dowiedziałam się, o co mu chodzi.

Pochylił się do przodu.

– Nie wierzę pani – powiedział powoli.

O Boże. Damianowi coś się stało.

– Coś mu się stało? – szepnęłam, a on się uśmiechnął.

Nie spodobał mi się ten uśmiech, bo to nie był uśmiech, który miał się podobać.

– Skąd taki pomysł?

Rozłożyłam ręce i znów zaczęłam tracić nad sobą kontrolę.

– Nie wiem, może dlatego, że rozmawiamy o nim na posterunku policji w środku nocy?

– Zna pani kogoś, kto chciałby skrzywdzić Damiana Hellera? – spytał.

– Nie – odparłam zgodnie z prawdą.

– Jest pani pewna? – naciskał.

Pokiwałam głową.

– Tak, jestem pewna.

– Nie zna pani nikogo takiego? – Nie dawał za wygraną.

Pokręciłam głową.

– Nikogo.

– A czemu chciała pani zacząć wszystko od nowa, pani O’Hara?

– Mój mąż mnie zdradzał…

– Dlaczego chciała pani zacząć od nowa?

– Mówiłam już, mój mąż…

Walnął ręką w blat. Tym nagłym ruchem tak mnie przestraszył, że aż podskoczyłam.

– Dlaczego chciała pani zacząć od nowa? – podniósł głos.

– Bo mnie zgwałcił! – krzyknęłam.

Te słowa jakoś same się wykrzyczały, nie wiem, jak to się stało. Po raz pierwszy komuś o tym mówiłam. Usiadł z impetem na krzesło, a ja usłyszałam jakiś hałas zza ściany i odruchowo odwróciłam głowę.

Serce waliło mi jak młotem, a klatka piersiowa falowała z każdym ciężkim oddechem. Zapatrzyłam się w odbicie swojej bladej twarzy. Przez dłuższą chwilę przyglądałam się sobie. Boże, od tak dawna nie patrzyłam w lustro. Nie tak naprawdę. Już od lat. Czy naprawdę tak wyglądałam?

– Pani O’Hara – powiedział, jego głos się zmienił. Mówił teraz ciszej, dziwnie miękko, ale ja wciąż gapiłam się w lustro, zaskoczona tym, co zobaczyłam. – Tess – szepnął, a ja odwróciłam głowę i spojrzałam mu w oczy. – Twój mąż cię zgwałcił? – spytał miękkim głosem.

– Wiem, że to brzmi głupio – szeptałam ku swojemu zaskoczeniu. – Był moim mężem, ale to się naprawdę zdarzyło. – Patrzyłam mu w oczy i szeptałam. – Naprawdę.

– To wcale nie brzmi głupio – odparł równie cicho. – Ani trochę.

Patrzyłam mu w oczy i milczałam.

– I uciekłaś od niego – stwierdził.

– Tak.

Uciekłam. Tak, kurwa mać, uciekałam, i to jak.

– Już wcześniej cię skrzywdził?

Pokiwałam głową.

– Zaczął się zmieniać. Coś się z nim działo – zawahałam się i powtórzyłam. – Zaczął się zmieniać.

– Jak się zmieniał?

Pokręciłam głową.

– Nie wiem. Próbowałam z nim rozmawiać… zaczęliśmy… się kłócić. A on… – przerwałam na chwilę. – To się nigdy wcześniej nie zdarzyło, ale pewnego razu, gdy zaczęliśmy się kłócić, on mnie uderzył. Już więcej nie próbowałam rozmawiać.

– Nie chciał rozwodu.

– Damian nie lubi tracić kontroli nad czymś, co uważa za swoje.

Przyglądał mi się teraz łagodnie.

– Ale zostawił panią w spokoju na cztery i pół roku – powiedział cicho.

– Tak.

– A potem postanowił panią odzyskać.

– Tak.

– I nie wyjaśnił, czemu tego chce, mimo że minęło tyle czasu?

Pokręciłam głową.

– Powiedział, że… powiedział… – Wzięłam głęboki wdech i wydusiłam to z siebie: – Powiedział, że mnie kocha, że za mną tęskni, że wszystko zepsuł i chce mi to teraz wynagrodzić.

– I od czasu tego lunchu regularnie próbuje się z panią skontaktować.

– Tak.

Przechylił głowę na bok.

– I po tym wszystkim, co pani zrobił, odbierała pani od niego telefony? Umówiła się z nim pani na lunch?

Nagle poczułam, że muszę to wiedzieć. Jemu pierwszemu to powiedziałam, więc musiałam zapytać.

– Jak się pan nazywa?

– A przepraszam, jestem agent Calhoun.

– A więc, agencie Calhoun, odpowiedź na pańskie pytanie brzmi „tak”. Odbierałam telefony i umówiłam się na lunch. Damian jest, kim jest, i ja go znam. Nie chciałam, żeby przyszedł pod mój dom. Nie chciałam, żeby wysyłał mi prezenty czy kwiaty. Nie chciałam, żeby się do mnie zbliżał. Przez całe postępowanie rozwodowe był przekonany, że zmienię zdanie. Powiedział mi to i próbował mnie przekonać. Zostawił mnie w spokoju dopiero, gdy doprowadziłam je do końca. O cokolwiek mu teraz chodzi, czegokolwiek teraz chce, musiałam to doprowadzić do końca, zanim dotarło do niego, że ja nie wracam, i zostawił mnie w spokoju. Dlatego doprowadzałam to do końca.

Przyglądał mi się przez chwilę.

– To wymagało sporo odwagi – zauważył.

– On mnie zgwałcił, agencie Calhoun, uderzył mnie, ale mnie nie zabił. Dopóki oddycham, jestem gotowa walczyć, a na szczęście jeszcze oddycham.

– Pani naprawdę nie jest jak inne kobiety – szepnął.

– Jestem zupełnie zwyczajna – odparłam również szeptem. – Dokładnie taka sama jak inne kobiety. Pan widzi tylko kawałek mnie, ale jest coś jeszcze, coś, czego nie pozwolę zobaczyć ani panu, ani jemu, i to jest spustoszenie, jakie zostawił w moim sercu. Ale to jest tylko moje. Nikt nie ma do tego dostępu. Wszystko, co widzicie, on czy pan, to tylko maska. Gdy dzieje się coś takiego, jednej rzeczy człowiek uczy się naprawdę szybko: udawać. I ja też się nauczyłam, jak być niezłą aktoreczką. Nie miałam wyboru, bo gdy mężczyzna coś takiego zrobi, nagle znikają wszelkie inne możliwości. Mogłam już tylko grać rolę, którą sobie wymyśliłam. Ja wybrałam akurat taką i to… właśnie to pan teraz widzi, agencie Calhoun.

Widziałam, że nabrał powietrza, ale nic nie odpowiedział.

– A czy teraz powie mi pan, co ja tu właściwie robię? – spytałam.

Wciąż patrząc mi w oczy, zaczął:

– Dziś w nocy zgarnęliśmy cały biznes pani byłego męża. Jest głównym dystrybutorem narkotyków w Denver, a jego powiązania sięgają aż do Kolumbii.

Zamrugałam.

– Słucham? – Zaparło mi dech.

– Wyśledziliśmy, że znudziło go bycie tylko lokalnym dealerem dla zamożnej klienteli, głównie kolegów, i dziesięć lat temu postanowił grać o większą stawkę. Powoli dochrapał się najwyższej pozycji.

Poczułam, że z wrażenia otworzyłam usta.

– Wszystkie zagraniczne konta są na jego nazwisko i na panią. Na czterech z nich jest razem siedemdziesiąt pięć milionów dolarów amerykańskich.

– O Boże – szepnęłam.

– Pani pojawiła się na celowniku, gdy się spotkaliście. Podsłuchujemy też jego telefony. Wiedzieliśmy, że od pewnego czasu jest pani z nim w stałym kontakcie, choć nie słyszeliśmy, o czym rozmawiacie. Wiedzieliśmy, że konta są również na panią. Nie byliśmy tylko pewni, jaką rolę pełni pani w całej operacji. Ponieważ rozpad waszego małżeństwa i rozwód wydarzyły się mniej więcej w tym samym czasie, kiedy on zdobywał nową pozycję na rynku, myśleliśmy, że może odkryła pani, czym się zajmował. Ale nie wiedzieliśmy też, czemu znów nawiązaliście kontakt.

– Ale ja nie miałam z tym nic wspólnego – zapewniłam wciąż szeptem.

Z kieszeni marynarki wyjął jakiś złożony dokument i rzucił go na stół.

– To nakaz rewizji. Moi ludzie właśnie przeszukują pani mieszkanie, auto, biuro i służbowe komputery. Potrzebujemy też próbki pani pisma, bo ktoś podpisał się w pani imieniu, otwierając te zagraniczne konta. To było właśnie mniej więcej sześć miesięcy temu.

Przez chwilę wpatrywałam się w niego zdziwiona, po czym zamknęłam oczy i poczułam, że zaczynam się trząść.

Damian.

Wszystko wskazywało na to, że jednak nigdy się od niego nie uwolnię.

– Ja nie… Nie mogę… – Wzięłam głęboki wdech, spojrzałam na agenta Calhouna i powiedziałam: – Trudno mi w to wszystko uwierzyć.

– Jeśli to, co pani powiedziała, okaże się prawdą, będzie to miało wpływ na nasze dochodzenie, ale obawiam się, że muszę panią prosić, pani O’Hara, żeby została tu pani aż do zakończenia rewizji. A to może potrwać – powiedział, jednocześnie wstając. – Może napije się pani kawy?

Odchyliłam głowę do tyłu, żeby na niego spojrzeć. Byłam tak zaskoczona tym, co usłyszałam, że nie byłam w stanie odpowiedzieć.

– Tess – powtórzył cicho. – Kawy?

Wciąż się w niego wpatrywałam, przytaknęłam.

– Chętnie, dziękuję – wymamrotałam i wbiłam wzrok w stół.

– Ktoś zaraz przyniesie ci kawy – powiedział w czubek mojej głowy.

– Dzięki – powtórzyłam w stronę stołu.

Nie widziałam go, ale jeszcze przez kilka chwil czułam jego obecność. Nagle usłyszałam kroki, po chwili drzwi się zatrzasnęły, a ja zostałam sama w pokoju, w którym był tylko stół, krzesła i lustro, i być może ktoś za nim.

Siedziałam bez ruchu i wpatrywałam się w blat.

Na szczęście, gdy wbrew woli uroniłam łzę, popłynęła po policzku, którego nie było widać od strony lustra.

Rozdział drugiDo wyjścia i po schodach

Przez jakiś czas gapiłam się w stół. Potem przynieśli mi kawę i kazali podpisać się na czystej kartce. Wypiłam kawę i wróciłam do wpatrywania się w blat. W pamięci wciąż miałam odbicie swojej bladej twarzy. Boże, czy to naprawdę ja?

Drzwi się otworzyły, odwróciłam głowę i zobaczyłam agenta Calhouna.

– Możemy już panią wypuścić, pani O’Hara – powiedział cicho. – Obawiam się, że sprawdzenie pani komputerów zajmie nam jeszcze trochę czasu, musimy też panią prosić, żeby nie opuszczała pani miasta, na wypadek gdybyśmy mieli kolejne pytania. Ale może już pani wracać do domu.

Zanim wstałam, przyglądałam mu się przez chwilę. Złapałam torebkę, którą pozwolili mi wziąć ze sobą, ruszyłam w jego stronę, ale nie odsunął się od drzwi, więc stanęłam jakieś pół metra przed nim.

– Skontaktujemy się z panią, kiedy skończymy sprawdzać pani komputery, żeby uzgodnić sposób ich odbioru. To nie powinno potrwać dłużej niż dzień lub dwa – ciągnął ściszonym głosem, a ja przytaknęłam. – Czy chciałaby pani, żeby wezwać taksówkę, czy może powinniśmy zadzwonić po kogoś z pani przyjaciół?

Nie miałam najmniejszego zamiaru dzwonić do przyjaciół. Nie w takiej sprawie. Nie, gdy chodziło o Damiana. Mogliby zacząć zadawać pytania i oczekiwać odpowiedzi, a ja musiałabym skłamać.

W żadnym wypadku.

– Sama zadzwonię po taksówkę – powiedziałam. – Dziękuję, agencie Calhoun.

Żadne z nas się nie poruszyło.

– Tess, wiem, że to była długa noc, ale jeśli poczekasz dwadzieścia minut, spróbuję się zwolnić i odwiozę cię do domu – zaproponował po chwili.

Spojrzałam na niego badawczo i po raz pierwszy zauważyłam, jak wygląda. W jego czarnych włosach błyszczało kilka siwych kosmyków, ale niewiele. Był wysoki, miał szerokie ramiona i niewielki brzuszek. Miłe zmarszczki wokół oczu sugerowały, że albo powinien częściej nosić okulary przeciwsłoneczne, albo po prostu lubił się śmiać. Był ode mnie starszy może z pięć lat, może ciut więcej i dobrze to maskował, albo był młodszy, ale kiepsko o siebie dbał. Nie nosił obrączki.

To był mężczyzna dla mnie.

Taki mężczyzna pasował do bladej kobiety, którą zobaczyłam w lustrze, taki mężczyzna potrafiłby się nią zająć.

A nie jakiś Jake Knox.

Jake Knox zupełnie się do tego nie nadawał.

Agent Calhoun wyglądał na porządnego człowieka, pewnie był nawet dobrym i spokojnym mężczyzną, i, co znacznie ważniejsze, czułam się przy nim bezpiecznie.

Nie chciałam wybrzydzać, ale nie był to wymarzony mężczyzna. Już raz popełniłam błąd i dałam się oczarować mężczyźnie, który zaślepił mnie swoją charyzmą i urodą. Ale jeśli czegoś się nauczyłam tej nocy, to że warto rozsądnie wybierać, a wtedy będę bezpieczna.

Poczułam, że coś ciśnie mnie w brzuchu, to coś kręciło się, jakby się miało zaraz rozwinąć, a miałam już wystarczająco duże doświadczenie z tym jadowitym wężem i wiedziałam, że wcale tego nie chcę.

Ale wiedziałam też, że jest to nieuniknione.

– Dam sobie radę – powiedziałam miękko.

Przekrzywił głowę na jedną stronę, a w jego spojrzeniu coś się zmieniło. Pojawiło się rozczarowanie, czy może troska.

– Jesteś pewna? – zapytał, a ja pokiwałam głową.

Otworzył drzwi i odsunął się.

Wyszłam na korytarz, szukając w torebce telefonu. Na szczęście sieci taksówkarskie w Denver miały łatwe do zapamiętania numery telefonów, które reklamowali na każdym aucie.

Nigdy wcześniej nie dzwoniłam po taksówkę. Nigdy. Idąc wzdłuż korytarza, wybrałam jeden z numerów i przyłożyłam aparat do ucha. Wyszłam z wąskiego korytarza wprost do pomieszczenia pełnego ludzi, dzwoniących telefonów, palców śmigających po klawiaturach i ściszonych rozmów.

Błędnym wzrokiem rozejrzałam się po sali. Nagle zamarłam. W tej samej chwili usłyszałam, że ktoś z firmy taksówkarskiej odebrał telefon.

Zapatrzyłam się przez szybę biura na plecy mężczyzny, którego znałam. Od razu wiedziałam, czyje to plecy. O rany. Znałam ten stary T-shirt i dobrze zapamiętałam sobie ten tyłek w wytartych dżinsach. Tuliłam się do tych pleców, gdy jechaliśmy na motorze. Pieściłam skórę na tych plecach i na tym tyłku ostatniej nocy, po tym gdy ściągnęłam z niego tę koszulkę, a on zdjął te dżinsy. Ostatniej nocy zanurzałam też palce w tych rozwichrzonych ciemnobrązowych włosach, zresztą nie tylko ostatniej nocy, ale już wiele, wiele razy.

Odwrócił się do drzwi, ale nie widziałam jego twarzy. Nie. Zobaczyłam za to lśniącą odznakę przy pasku.

Sypiasz nago?

Nie.

To włóż coś na siebie.

O Boże!

Wyszedł z biura, a ja przeniosłam wzrok z odznaki na znajomą twarz. A potwór w moim brzuchu rozwijał się i pęczniał, wypełniał mój żołądek, podpełzał do gardła. Nie zauważyłam, jaki miał wyraz twarzy, nie poczułam też, by jego nastrój wypełnił nagle pokój.

Wiedziałam, że mężczyzna taki jak Jake Knox nigdy nie zwróciłby uwagi na taką bladą kobietę jak ja. Chyba że tego wymagała jego praca. Nasze spojrzenia wreszcie się spotkały i Jake stanął jak wryty. Podbiegłam do windy, nacisnęłam guzik i nerwowo skanowałam przestrzeń. Znalazłam to, czego szukałam. Wyjście awaryjne. Schody. Pchnęłam drzwi, ustąpiły, wypadłam przez nie i ruszyłam w dół. Słyszałam echo własnych obcasów, a potem jeszcze echo ciężkich butów. Jedno piętro, byłam od niego szybsza. Drugie. Zostały jeszcze trzy.

– Tess – usłyszałam jego głos i przyspieszyłam.

Kolejne piętro i w dół.

– Cholera, Tess – wołał, ale ja nie zwalniałam.

Jeszcze jedno piętro i w dół. Był coraz bliżej. Ostatnia kondygnacja. Zbiegłam po schodach i… już trzymałam dłoń na klamce, już otwierałam drzwi, gdy na nadgarstku poczułam żelazny uścisk. Odciągnął mnie od drzwi i popchnął na ścianę, do której przycisnął mnie całym swoim wysokim i szczupłym ciałem.

Nie chciałam na niego patrzeć.

– Puść mnie – szepnęłam.

– Obiecałaś, że porozmawiamy – warknął.

Pokręciłam głową, wciąż patrząc w bok.

– Puść mnie – zażądałam.

– Tess, kochanie. – Jego głos stał się czuły, delikatnie objął mnie za szyję. – Obie…

Spojrzałam mu prosto w oczy. To, co zobaczył w moim spojrzeniu, sprawiło, że umilkł w pół słowa.

– Puść mnie – wysyczałam.

Posłuchał i odsunął się.

Ruszyłam prosto do drzwi i otworzyłam je z impetem. Już w nich stojąc, odwróciłam się i zobaczyłam, że wciąż na mnie patrzy. Nie byłam w stanie nic wyczytać z jego kamiennej twarzy, z całej siły zaciskał szczęki.

– Jake to twoje prawdziwe imię? – spytałam cicho.

Patrzył na mnie tymi srebrnoszarymi oczami, teraz nie błyskał w nich kolor ciekłej rtęci, nie było w nich czułości, ale biła z nich jakaś powaga.

Wstrzymałam oddech, a on w końcu pokręcił głową.

Bez słowa, nie oglądając się za siebie, wypadłam z budynku.

Rozdział trzeciKentucky

TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ…

Krzątałam się po kuchni, gdy usłyszałam pukanie do drzwi. Spojrzałam na mikrofalówkę. Jasna cholera. Martha przyszła wcześniej. Dziwne, to nie w jej stylu. Specjalnie umówiłam się z nią na trzecią, bo chciałam, żeby dotarła do mnie nie wcześniej niż wpół do czwartej. Martha prawie zawsze się spóźniała – średnio około pół godziny. (Znałyśmy się z Marthą wystarczająco długo, żebym była w stanie dokładnie wyliczyć czas przeciętnego spóźnienia). A zdarzyło się też kilka razy, że wpadała z całą masą wymówek na ustach, tłumacząc, czemu spóźniła się czterdzieści pięć minut albo nawet godzinę.

Była dopiero za dziesięć trzecia, ciasto nie było jeszcze gotowe. Kurde. To mogło oznaczać dwie rzeczy: problemy sercowe albo z garderobą. Żadna z tych opcji nie była dobra, bo znaczyła, że Martha będzie znacznie bardziej podenerwowana niż zwykle. A zwyczajna nerwowość Marthy, która wiodła szalone, zupełnie nieprzewidywalne życie, była już wystarczająco trudna do zniesienia. Ja pierdolę.

– Skarbie, jestem po łokcie w lukrze – krzyknęłam w stronę drzwi, pochylając się nad ciastem z rękawem lukru. – Jest otwarte, wejdź, proszę! – dokończyłam, ozdabiając co trzecią puszystą gwiazdkę z białego śmietankowego kremu żółtą kropką lukru. Usłyszałam otwierające się drzwi. Stałam w swojej wyspowej kuchni, pochylona nad tortem, ale wyczułam jej obecność. – Troszkę się nie wyrobiłam – powiedziałam w stronę tortu. – Weź sobie coś do picia. Możesz wyjąć też coś dla mnie. Może być Cherryade. Z lodem – poprosiłam, robiąc kolejne kropki na gwiazdkach, najpierw na tych w środku i przesuwając się w stronę brzegu ciasta.

Martha nawet nie drgnęła. Podniosłam wzrok i już chciałam coś powiedzieć, ale słowa uwięzły mi w gardle, bo przed sobą zobaczyłam… Jake’a Knoxa. Z rękami skrzyżowanymi na szerokiej klacie nonszalancko opierał się o framugę. Nie byłam w stanie się poruszyć ani wydobyć z siebie słowa, próbując ogarnąć jego postać.

Wytarty czarny T-shirt, a na nim wyblakłe litery układające się w napis „Charlie Daniel’s Band” na równie wyblaklej amerykańskiej fladze, wszystko razem idealnie dopasowane do szerokości jego klaty. Okulary lustrzanki zaczepione o dekolt. Jego dżinsy były tak wytarte, że zyskały własny, unikalny odcień błękitu, postrzępione przy kieszeniach, tu luźne, tam dopasowane, podkreślały jego wąskie biodra i długie nogi. Potargane ciemnobrązowe włosy, nieco dłuższe, niż zapamiętałam, zaczęły mu się lekko kręcić na karku i za uszami. Wyraziste kości policzkowe i co najmniej trzydniowy zarost. Srebrnoszare oczy patrzyły prosto na mnie.

Ja pierdolę.

Wyprostowałam się, przełożyłam rękaw z lukrem z ręki do ręki i spojrzałam na niego pytająco. Rzucił mi podobne spojrzenie.

Jemu wyszło to lepiej.

Zamrugałam gwałtownie i gdy już chciałam coś powiedzieć, coś zrobić, a może coś wykrzyczeć, sam się odezwał.

– Jesteś już gotowa porozmawiać?

Znów zamrugałam.

– Słucham? – szepnęłam.

– Mieliśmy pogadać, Tess. – Jego głos odbił się echem w mojej kuchni. – Obiecałaś mi to. Chciałem tylko wiedzieć, czy jesteś już gotowa.

Oparłam się o blat, wciąż patrząc na niego zdziwiona.

– Czyś ty oszalał? – spytałam.

Zignorował moje pytanie.

– Nazywam się Brock Lucas – oznajmił.

Zamknęłam oczy i zwiesiłam głowę, bo wreszcie dowiedziałam się tego, nad czym tyle nocy myślałam, a czego niedane mi było się wcześniej dowiedzieć, bo zakochałam się w oszuście.

– Tess, mała, spójrz na mnie – warknął. – No już.

Otworzyłam oczy i podniosłam głowę. Fala jego nastroju wypełniła wreszcie pokój i przebiła się do mnie przez kokon zaskoczenia, który mnie wcześniej chronił. Poczułam to napięcie na skórze.

– O Boże – szepnęłam. – Ty jesteś na mnie zły?

– Nie – uciął. – To prawda, byłem wściekły, bo po raz pierwszy kochałem się z moją kobietą, ona mi coś obiecała, a zaledwie kilka godzin później złamała tę obietnicę. Bo na jej trawniku stoi jakaś cholerna tablica z napisem „Na sprzedaż”, bo wszedłem do środka i widzę ją w takim stanie, i muszę przyznać, mała, że już nie jestem wściekły, jestem wkurwiony.

Czy on…?

Czy on…?

Czy on naprawdę to powiedział, czy może się przesłyszałam?

– Słucham? – szepnęłam, ale teraz ten szept był już inny.

Nie zamierzał się powtarzać.

– Gdzie masz okulary? – spytał.

– Słucham?

– Okulary, Tess. Gdzie masz swoje cholerne okulary? Nigdy wcześniej nie dekorowałaś tortu bez okularów.

– Kupiłam sobie szkła kontaktowe – warknęłam.

Przechylił głowę na bok.

– Jezu – westchnął, wznosząc oczy do nieba i zacisnął zęby.

Dlaczego, do jasnej cholery, pytał mnie o okulary? Miałam to gdzieś. Nie. Niestety nie. Zależało mi tylko na jednym.

– Wynoś się – zażądałam, a on pochylił głowę i posłał mi groźne spojrzenie.

– Nie.

Spojrzałam na niego zdziwiona.

– Nie?

– Tak, dobrze słyszałaś, Tess, nie.

– Czyś ty… – zaczęłam. – Czyś ty oszalał?

Znów zignorował moje pytanie.

– Co ty w ogóle masz na sobie? – spytał.

– Słucham?

– Mała, pytam, co ty, kurwa, masz na sobie?

Spojrzałam na siebie, a potem znów na niego.

– T-shirt i dżinsy… – Zawahałam się, po czym syknęłam: – Brock.

– Nikt tak do mnie nie mówi, wszyscy mówią Chudy.

Ta sytuacja była surrealistyczna.

– Co?

Odsunął się od framugi.

– Wszyscy mówią na mnie Chudy: moja matka, ojciec, brat, siostry i przyjaciele – wyjaśnił.

– Ale ty nie jesteś chudy – zauważyłam, może i był szczupły, ale nie przyszłoby mi do głowy nazywać go chudym.

– Nie, jak się urodziłem, ważyłem cztery i pół kilo. To miał być taki żart, bo byłem dużym dzieciakiem. Moja rodzina ma takie porąbane poczucie humoru.

Nieźle. Ważył cztery i pół kilo. Musiał być z niego kawał bobasa.

Jest wysoki, jakieś metr osiemdziesiąt pięć, albo może nawet metr dziewięćdziesiąt. Umięśniony. Ale nie chudy! Trudno było mi sobie wyobrazić, że był „dużym dzieckiem”. Zauważyłam, że ominął wyspę kuchenną i skierował się w moją stronę. Natychmiast przestałam analizować jego wagę kiedyś i dziś i zaczęłam się wycofywać. Błyskawicznie wróciłam do tu i teraz.

– Powinieneś już iść – powiedziałam stanowczo.

– Ta – odparł, zbliżając się do mnie. – Już się domyśliłem, ale coś ci powiem, Tess, nigdzie się nie wybieram.

Stanął tuż obok. Poczułam ciepło jego ciała, musiałam podnieść głowę do góry, żeby na niego spojrzeć – byłam od niego piętnaście centymetrów niższa.

– Proszę, idź sobie – powiedziałam, ale już nie tak stanowczo.

Pochylił się nade mną, opierając się o blat z obu moich stron. Żeby się zasłonić, podniosłam ręce (i rękaw z lukrem).

Znów zignorował moje słowa.

– Nie zadzwoniłaś – powiedział ze złością.

Spojrzałam na niego zdziwiona.

– Ja nie zadzwoniłam?

Łypnął na mnie.

– No właśnie, mała, nie zadzwoniłaś.

– Ja nie zadzwoniłam – szepnęłam, a moje serce, które i tak biło już dość szybko, zaczęło walić jak młotem.

– Przez trzy miesiące – dorzucił i zamilkł.

Wpatrywałam się w jego błyszczące, srebrne oczy.

Po czym nagle otrzeźwiałam.

– Czyś ty zgłupiał? – zapiszczałam.

– Tess…

– Pierdol się! – krzyknęłam i pchnęłam go z całej siły, przy okazji strumyczek żółtego lukru prysnął na podłogę tuż obok nas i ozdobił jego koszulkę z Charliem Danielsem. Wyrwał mi rękaw z lukrem, rzucił go na blat obok tortu i wrócił do mnie. Położyłam dłonie na jego silnej piersi i znów go pchnęłam.

– Pierdol się! – powtórzyłam.

Odchylił się odrobinę do tyłu, po czym zaraz przysunął się jeszcze bliżej. Jego twarz była tuż obok mojej.

– Może dasz mi coś powiedzieć? – ryknął.

– Nie! – zapiszczałam. – Nie ma mowy. Mam cię gdzieś. Wykorzystałeś mnie.

– Taką mam pracę – rzucił.

– A co mnie to obchodzi? – spytałam.

– Może gdybyś się, do cholery, trochę uspokoiła i przez chwilę mnie posłuchała, dowiedziałabyś się, czemu powinno cię to, kurwa, obchodzić.

– Jestem święcie przekonana, Brocku Lucasie, że cokolwiek masz mi do powiedzenia, niczego to nie zmieni.

– Tess, twój były to naprawdę niezły skurwysyn, musieliśmy go dorwać. Był groźny.

Zupełnie zamarłam.

– To akurat wiem, Brock. Naprawdę – powiedziałam drżącym głosem, wciąż patrząc mu w oczy.

Jego tęczówki zmieniły barwę i przybrały teraz kolor ciekłej rtęci. Zapatrzyłam się w nie zachwycona. Podniósł ręce i położył mi dłonie na karku, palce zanurzył w moich włosach. Jego twarz była tuż przy mojej.

– Kochanie – szepnął jakby ze smutkiem i bólem. Poczułam się, jakby dźgnął mnie wyszczerbionym nożem.

O Boże. On wiedział. No tak. Oczywiście, że wiedział.

To coś dziwnego w moim brzuchu znów zaczęło pęcznieć i mnie wypełniać, podpełzało do gardła, ale teraz nie było w nim paraliżującej trucizny czy rozpaczy. Było coś innego.

Panika.

Chciałam mu się wyrwać, ale trzymał mnie mocno. Popchnął mnie wzdłuż blatu, w stronę rogu.

Nie miałam jak uciec, poczułam, że ciało mi sztywnieje, z całej siły napierałam dłońmi na jego tors.

– Puść mnie i idź już – szepnęłam.

– Nikt nie wie, że tak cię skrzywdził, prawda? – powiedział z czułością.

– Puść mnie i idź już.

– Nawet twoje przyjaciółki o niczym nie wiedzą.

– Brock, powiedziałam, żebyś mnie puścił i spadał – zażądałam.

– Zakopałaś to bardzo głęboko – wymamrotał.

– Wynoś się! – zapiszczałam i spojrzałam mu prosto w oczy.

Przytulił mnie mocniej ramieniem, a drugą dłonią pogłaskał delikatnie mój policzek.

– To mnie pierwszego wpuściłaś do środka od tego czasu, prawda, kochanie?

O Boże.

– Wynoś się już – szepnęłam.

– Tess – odpowiedział również szeptem.

Zamilkłam.

– Musisz przestać to ukrywać – poradził mi, a ja wbiłam wzrok w jego ucho. – Spójrz na mnie – zażądał, więc popatrzyłam mu w oczy.

Nic nie powiedziałam.

Wpatrywał się we mnie.

– Tak długo się powstrzymywałem, Tess – powiedział z czułością. – Chciałem, żeby to się między nami wydarzyło, ale jak już dorwiemy Hellera i ty zostaniesz oczyszczona z podejrzeń. Ale te twoje cholerne okulary i tak słodko zawsze wyglądasz, gdy cię całuję, jakbyś doświadczała jakiegoś cudu, ja pierdolę, Tess. – Jego dłoń zacisnęła się mocniej na mojej szyi. – Kurde, kochanie, tak na mnie działałaś, że nie mogłem już dłużej czekać. – Pogładził mnie kciukiem po policzku, jego spojrzenie stało się gorące, a głos głęboki tak jak zawsze, gdy mówił mi coś, ale tak naprawdę zdawał się mówić do siebie. – A jeszcze dużo piękniej wyglądałaś, gdy szczytowałaś.

– Proszę cię, puść mnie i idź już – szepnęłam.

Pokręcił głową.

– Taką mam pracę i wiem, że to cholernie trudne. Ale uwierz mi, Tess, gdybym wiedział, co on ci zrobił, nigdy bym cię tak nie wykorzystał. Mówię poważnie, Tess. – Jego głos stał się jeszcze niższy i przysunął się odrobinę bliżej. – Musisz mi uwierzyć, mała. Gdybym wiedział, nigdy bym tego nie zrobił.

– Ale zrobiłeś – powiedziałam cicho.

– Nie wiedziałem. – Jego dłoń znów zacisnęła się na moim karku.

– Ale i tak to zrobiłeś. – Odgięłam się do tyłu, żeby się od niego odsunąć. – Ja nigdy nie grałam z tobą w żadne gierki, nigdy, a ty oszukiwałeś mnie od samego początku.

Zabłysły mu oczy, a dłoń znów zacisnęła się na moim karku.

– To nieprawda, Tess, i dobrze o tym wiesz.

– Miałeś rację, gdy powiedziałeś, że byłeś pierwszym, którego do siebie dopuściłam, a okazało się, że nie znałam nawet twojego prawdziwego imienia.

– Musieliśmy dorwać tego drania – jęknął.

– Może i tak, ale jakoś nie dodaje mi otuchy to, że pierwszy mężczyzna, któremu zaufałam po wyjątkowo nieudanym małżeństwie, okazał się detektywem sprawdzającym moje potencjalne powiązania z przestępczą działalnością mojego byłego męża.

– Od tego się zaczęło, to prawda, i taki stan rzeczy trwał może z godzinę. Nie powiesz mi chyba, że nie wiedziałaś od razu, gdy tylko wszystko się zmieniło. Nie jesteś przecież wstrętną kłamczuchą.

Nie mylił się. Wiedziałam. I to od razu. Spędziłam kiedyś całą noc, rozmyślając o tym.

Dlatego nic nie odpowiedziałam.

– Miałem zadanie do wykonania – ciągnął. – Plan był taki, żeby załatwić wszystko za jednym zamachem. Wiedziałem, że ciebie nie będziemy musieli aresztować, ale chciałem ich najpierw przekonać, że jesteś niewinna, żeby cię w to nie wciągali i żebyś nie musiała się sama bronić.

– Chcesz powiedzieć, że to wszystko było po to, żeby mnie chronić?

– Nie, mówię tylko, że wykonywałem swoją pracę, nie miałaś nic na sumieniu, więc nie musiałem cię chronić, ale przez te cztery miesiące bardzo lubiłem swoje obowiązki.

Na chwilę zabrakło mi tchu. Nie byłam w stanie wydusić słowa. Brock najwyraźniej nie miał takich problemów.

– Może i nie znałaś mojego imienia, Tess, ale przez cały ten czas byłem twój i dobrze o tym wiesz.

Uparcie wpatrywałam się w jego szyję.

– Mała, spójrz mi w oczy – zażądał, a ja podniosłam na niego wzrok.

– Dlaczego tu przyszedłeś? – zapytałam cicho, a on westchnął.

– Jeszcze się pytasz? – odpowiedział pytaniem. Wydawał się zniecierpliwiony.

– Powiedz mi, czego oczekujesz po tej rozmowie? – naciskałam.

Pokręcił głową, przyglądając mi się uważnie. W jego oczach pojawił się blask i poczułam, jak iskrzące napięcie zaczyna znikać, a pokój pomału wypełnia słodki szum rozbawienia.

– Jak myślisz, jak często ucinam sobie pogawędki z kobietami, przyciskając je do blatu i próbując obejmować, a wszystko w mojej ulubionej koszulce wymazanej lukrem? – zapytał.

O Boże. Musiałam, jak najszybciej zamienić tego seksownego i żartobliwego Brocka na Brocka, który zniknął z mojego życia. Robiłam, co mogłam.

– Nie mam pojęcia. Jak się okazuje, nie wiem o tobie zbyt wiele.

Wpatrywał mi się w oczy.

– Cóż, w takim razie wyjawię ci sekret, odpowiedź na to pytanie brzmi: nigdy. Jeśli jakaś dupa zaczęłaby się na mnie wydzierać, stroiła fochy, wymazała mi koszulkę Charliego Danielsa lukrem, więcej by mnie nie zobaczyła. No, chyba że byłabyś to ty.

– Nie lubię, jak się o mnie mówi „dupa” – warknęłam.

Przysunął się jeszcze bliżej i dostrzegłam w jego oczach rozbawione ogniki.

– Teraz, skarbie, upierasz się już tylko po to, żeby się upierać, i oboje o tym wiemy.

A niech to. Miał rację. Ale nie odwróciłam wzroku. Postanowiłam działać inaczej.

– Nie mam teraz czasu na takie rozmowy. Muszę dokończyć ciasto, muszę się przebrać, bo umazałam też swoją bluzkę, a za chwilę muszę lecieć na bociankowe – oznajmiłam, a on wydął wargi. Zanurzył palce w moich włosach, przeczesał je i objął mnie mocno.

A niech to, brakowało mi tego. Gdy miał dobry nastrój, był cudowny. Potrafił być taki słodki. Potrafił być też wrażliwy. Potrafił tak mocno mnie tulić. I przy tym tak delikatnie. Tulił mnie, kiedy się śmiał i kiedy ja się śmiałam. Tulił mnie, kiedy mnie całował. I tulił mnie też czasem tak po prostu. Tęskniłam za tym. A niech to.

– O której wrócisz do domu? – zapytał.

– Późno – odparłam.

– Czyli kiedy? – naciskał.

– Czyli późno – zrobiłam unik.

Przytulił mnie mocno.

– Tess – powiedział niskim głosem.

Cholera.

– Nie wiem, o siódmej, może o ósmej?

– Wpadnę do ciebie o dziewiątej – oznajmił.

A niech to.

– To może od razu umówimy się na kawę? – zaproponowałam.

– Nie ma mowy, nie jestem głupi.

A niech to! Z całą pewnością wymigałabym się od tej kawy i dobrze o tym wiedział.

– Ale teraz musisz mi jedno wyjaśnić. Czemu wystawiłaś swój dom na sprzedaż?

– Potrzebuję odmiany – odparłam.

– Ta – znów mnie przytulił – to widzę. Straciłaś z pięć kilo, które dodawały uroku twojemu tyłeczkowi i cyckom. Nosisz dżinsy i koszulki zamiast swoich eleganckich strojów i szpilek. Okulary wymieniłaś na szkła kontaktowe. Jedyne, co mi się podoba, mała, to twoje włosy. Wydają się takie dłuższe i lżejsze.

Podobały mu się moje włosy! Starałam się nie dopuścić do siebie tego cudownego mrowienia. Ale wyszło bardziej, jakbym udawała, że nie czuję tych cudownych dreszczyków, które przebiegły po moim ciele.

– Brock, proszę cię, możemy porozmawiać o tym później?

– Dokąd chcesz się wyprowadzić? – zapytał, najwyraźniej informując mnie tym samym, że nie możemy przełożyć tej rozmowy.

– Jeszcze nie zdecydowałam – skłamałam.

Pulsujący szum jego dobrego nastroju nagle przycichł i Brock spojrzał na mnie spod przymkniętych powiek.

– Jezu, Tess, czy te trzy miesiące, które spędziłaś, liżąc rany, wymazują te cztery, które spędziliśmy razem, i zapomniałaś już, że mnie tak łatwo nie nabierzesz?

Ja też przymknęłam oczy.

– To cios poniżej pasa – stwierdziłam.

– Wiesz, co było ciosem poniżej pasa? To, że potrzebowałaś cholernych trzech miesięcy, żeby się nad sobą użalać, i sprawiłaś, że musiałem się tu do ciebie przywlec. Ale jeszcze o tym pogadamy.

Cała zesztywniałam.

– Jeśli to po to chcesz wpaść, to możesz sobie darować.

– A właśnie, że nie – zagrzmiał. – Widzę, że przez to wszystko będziesz teraz ciągle pyskować, mała, a Tess, którą znałem, była słodka jak miód od pierwszej chwili poranka, aż do momentu, gdy całowałem ją na dobranoc. Wiem, że cała ta sytuacja była nieźle porąbana. Mnie też to porządnie namieszało w głowie, ale chcę spróbować to ogarnąć. Z tym że musisz wiedzieć jedno, Tess, że jak już sobie z tym poradzimy, to nie chcę, żebyś potem bez przerwy do tego wracała i żebyśmy musieli to ciągle przegadywać. Jak to ogarniemy, to idziemy dalej. Ustaliliśmy, że będę u ciebie dzisiaj o dziewiątej, pogadamy tak, jak powinniśmy byli już trzy miesiące temu, i zobaczymy, na czym stoimy. Tak czy siak, powiedz mi teraz, dokąd chcesz się przeprowadzić.

– Niczego nie ustalaliśmy, Brock. To ty stwierdziłeś, że do mnie wpadniesz. Ja wolę się umówić na kawę.

– Nie zgrywaj się, Tess. Wiem, że z kawy się wymigasz.

– Nic nie rozumiesz! – krzyknęłam. – Nie przyszło ci do głowy, że wśród tych wszystkich zmian jest też plan zapomnienia o Jake’u Knoxie czy tam Brocku Lucasie?

To był błąd. I to duży błąd. Zrozumiałam to, gdy jego ramię nagle napięło się, druga dłoń musnęła moje plecy i ujął mnie za głowę, pochylił się nade mną, przyciskając do blatu. Jego twarz była tuż przy mojej.

– Widziałem cię – warknął. – Calhoun obiecał, że będzie się z tobą delikatnie obchodził, powiedziałem mu, że będę go obserwował i jeśli coś spieprzy, to porachuję mu kości. Chciałem mieć pewność, że nic ci nie zrobi, nie pozwoliłbym mu na to.

Zamarłam. Z wrażenia otworzyłam usta, a oczy zrobiły mi się okrągłe. Ale Brock jeszcze nie skończył.

– Naciskał i w końcu cię złamał. To, co wtedy powiedziałaś, mała, ja o tym nie wiedziałem. Calhoun też nie. Nikt o tym nie wiedział. Ale musisz wiedzieć jedno, nigdy nie zapomnę tego, co wtedy powiedziałaś. Nigdy. Te słowa wryły się we mnie i nigdy się już od nich nie uwolnię. Musieli mnie stamtąd wyciągnąć siłą, bo chciałem się tam do ciebie wbić. A ty uciekłaś i wiedziałem, że tego potrzebujesz, choć byłem wściekły, bo złamałaś daną mi obietnicę. Trudno, tego potrzebowałaś. Nie odzywałaś się i, jak widzę, przez ten czas zbudowałaś wokół siebie mur, ale mam to gdzieś. Tamtej nocy odkryłem, że ktoś skrzywdził moją kobietę, i przez następne trzy miesiące musiałem z tym żyć, ale mam już tego dość, nie mogę dłużej leżeć w nocy i zastanawiać się, co się z tobą dzieje. Mam dość, Tess. Widzimy się dziś o dziewiątej. Wróciłem, wszystko przegadamy i zobaczymy, co się da zrobić. Nie musisz się już obawiać Hellera, o niczym nie wiedziałaś, nie jesteś częścią dochodzenia. Możemy robić, co chcemy, i zobaczymy, co się da zrobić… A teraz, kochanie, powiedz mi, do jasnej cholery, dlaczego wystawiłaś tę tablicę z napisem „Na sprzedaż”, skoro mówiłaś mi, że tak bardzo kochasz ten dom i że najchętniej spędziłabyś w nim resztę życia.

– Ten łomot – szepnęłam, a on spojrzał na mnie zdziwiony.

– Co? – warknął.

– W czasie… gdy agent Calhoun… gdy ja… – Przerwałam i zwilżyłam wargi. – Usłyszałam taki łomot, gdzieś obok pokoju przesłuchań. To byłeś ty?

– Tak, mała, to byłem ja. Rzuciłem krzesłem o ścianę.

Rzucił krzesłem o ścianę. To był on. Rzucił krzesłem o ścianę. Zamknęłam oczy, wtuliłam twarz w jego klatkę piersiową i poczułam, jak się rozluźniam. Brock rzucił krzesłem o ścianę, gdy usłyszał, że zostałam zgwałcona. Gdy zalewała mnie ta świadomość, poczułam, jakby ciepły strumień czystej wody zmywał ze mnie ten obrzydliwy czas. Och.

– Tess – powiedział, jego dłoń mocniej objęła moją głowę i jednocześnie przytulił mnie ramieniem. Otworzyłam oczy i zobaczyłam jego koszulkę.

– To naprawdę twoja ulubiona koszulka? – szepnęłam w materiał.

Poczułam, jak jego ciało sztywnieje, a po chwili jego baczki zaczepiły o moje włosy, gdy przesunął twarz do mojego ucha.

– Tak – szepnął.

– Przecież jest taka stara i wytarta – zauważyłam.

– I o to chodzi – odparł.

Zamknęłam oczy i uśmiechnęłam się. Gdy je otworzyłam, znów byłam poważna, odchyliłam głowę do tyłu, a on pochylił się nade mną. Spojrzałam prosto w oczy koloru ciekłej rtęci.

– Chcesz, żebym w drodze powrotnej do domu kupiła kilka piw? – spytałam miękkim głosem.

Atmosfera w pokoju znów się zmieniła. Zrobiło się ciepło i duszno, namiętnie i słodko. To był mój ulubiony nastrój Brocka. Najlepszy ze wszystkich. Niech to, za tym też tęskniłam.

– Tak, kochanie, dzięki – odparł czule.

– Spoko – szepnęłam.

Teraz to on zamknął oczy, po czym znów je otworzył i pochylił się.

Pocałował mnie, najpierw delikatnie i lekko, a potem coraz namiętniej. To był cudowny, mocny, słodki pocałunek. Podwinęłam palce u stóp i zacisnęłam dłonie na jego wytartej koszulce. No dobrze, dobrze. Przyznaję, tego mi najbardziej brakowało. Uniósł głowę, a jego dłoń zjechała na moją szyję, odgarnął mi palcami włosy, ale jego kciuk został pod moją brodą tak, żebym nie mogła opuścić głowy.

– Dokąd chcesz się wyprowadzić, kochanie?

– Do Kentucky.

Powoli zamrugał.

– Dokąd? – zapytał.

Wzruszyłam ramionami. Uśmiechnął się.

– Jeszcze o tym pogadamy, kochanie – powiedział cicho.

– Dobrze – zgodziłam się.

Popatrzył na mnie z czułością, przesunął dłoń i pogłaskał mnie kciukiem po policzku, a potem po ustach. Znów się pochylił i jego wargi musnęły mnie tam, gdzie właśnie mnie dotknął. Odsunął się.

– To do zobaczenia, mała – szepnął.

– Do zobaczenia, Chudy.

W odpowiedzi uśmiechnął się szeroko, błysnął białymi zębami. Znów podwinęłam palce stóp. I już go nie było.

Rozdział czwartyOddany pracy

– Ten tort jest tak piękny, że aż szkoda go kroić! – krzyknęła Ada i zatopiła nóż w wielkim cieście, które dla niej przygotowałam.

Uśmiechnęłam się grzecznie, bo wokół mnie kłębił się tłum kobiet podekscytowanych perspektywą darmowego kawałka tortu Tessy O’Hary. Nie chciałabym się przechwalać, ale lokalne gazety rozpisywały się o moich ciastach i ciasteczkach, bo nie dość, że śliczne, to jeszcze pyszne. W mojej cukierni zawsze były kolejki od dziesiątej do dziewiętnastej, siedem dni w tygodniu.

Tym razem zrobiłam domowy żółty tort z waniliowo-maślanym lukrem. Prosty i dobry na każdą okazję. Nawet ja wiedziałam, że czeka je uczta.

Nagle rozmowy przycichły, bo Ada zaczęła odkrajać skrawki tortu, nakładać je na talerzyki i każdy ozdabiać niebieskim misiem. No ładnie. Cała Ada.

Powiedziała mi, ilu gości się spodziewa, dlatego zrobiłam trzydziestopięciocentymetrowy, czteropiętrowy tort, żeby każdy mógł dostać spory kawałek. Ale Ada najwyraźniej chciała zostawić połowę na później dla siebie i Vica.

Westchnęłam, zastanawiając się, po co tu w ogóle przyszłam. Trzy lata temu Ada spotkała Vica, a ponieważ skończyła już trzydzieści sześć lat i jej zegar biologiczny zaczął tykać tak głośno, że wykrywały go nawet bramki na lotniskach, natychmiast poświęciła się realizacji swojego wzniosłego marzenia, żeby Vic jak najszybciej stał się jej narzeczonym, a potem mężem i ojcem jej nienarodzonego jeszcze dziecka. Od tamtej pory Ada była właściwie nieobecna w moim życiu. Zadzwoniła do mnie z prośbą, żebym zrobiła tort na jej przyjęcie zaręczynowe, a potem na wieczór panieński i wesele, a teraz na bociankowe. Zapłaciła mi tylko za dwa z tych tortów i w obu przypadkach poprosiła o zniżkę, a ja w swojej naiwności oczywiście się zgodziłam. Tylko że za każdym razem sytuacja wymagała, żebym przyniosła prezent. Poza tym Ada nie zajmowała się niczym innym poza wykuwaniem z Vica swojego idealnego męża z przedmieścia (nie wahała się użyć dłuta i młotka, jeśli było trzeba), potem planowaniem ślubu, kupowaniem i meblowaniem domu, a potem staraniem się o dziecko. Nie miała czasu na przyjaźnie i dzwoniła do nas tylko, kiedy chciała, żebyśmy kupowały jej prezenty i świętowały z nią kolejne kamienie milowe jej życia prywatnego. W zeszłym roku chyba nawet nie przysłała mi życzeń na święta. Poza tym miałam swoje własne kamienie milowe, którymi wolałam się zająć, nie musiałam tu siedzieć.

No dobrze, może nie były to przełomowe chwile, ale cokolwiek to było, działo się coś cholernie ważnego, bo niemożliwe, żeby ta scena w mojej kuchni z Chudym nie była czymś cholernie ważnym. Byłam tego pewna.

Rozdając talerzyki ze skrawkami tortu i niebieskie plastikowe widelczyki, zaczęłam się zastanawiać, jak i kiedy mogłabym się stąd wymknąć. Gdy podałam talerzyk kobiecie siedzącej tuż obok mnie, usłyszałam zirytowane „Ja pierdolę”. Trochę mnie to zaskoczyło, spojrzałam na nią, jak przyglądała się niemal przezroczystemu kawałeczkowi tortu i uznałam, że chyba faktycznie ją to zdenerwowało.