Niepokój - Maggie Stiefvater - ebook
lub
Opis

Współczesna opowieść o wilkołakach? Tak!

Drugi tom bestsellerowej powieści ",Drżenie",. A w nim nowi bohaterowie, wielka miłość, która musi pokonać wszelkie przeszkody, wielka przyjaźń i prawdziwe poświęcenie. Tajemnica.

Maggie Stiefvater ponownie napisała bardzo życiową i pełną najróżniejszych emocji historię. Ważny związek Grace i Sama przedstawiony jest realistycznie i spokojnie. Młodzi bohaterowie zaskakują swoją dojrzałością uczuciową. Zdecydowanie zaliczam ich do swoich ulubionych duetów!

To przepiękna, pełna emocji kontynuacja Drżenia. Szybka akcja, niezwykłe zdarzenia składają się na opowieść wciągającą dojrzałych czytelników. Subtelne uczucie między młodymi ludźmi rozwija się swoim tempem - opisane z uwzględnieniem przeciwności, wplecione w wielowątkową przygodę. Nie czekajcie, czytajcie!" - Blog moje-czytadla.blogspot.com

Ostatnie zdania książki zmuszają do przeczytania kolejnej części, pozostawiając czytelnika z niecierpliwą ciekawością do kolejnego zwrotu opowieści - Horn Book

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi lub dowolnej aplikacji obsługującej format:

EPUB
MOBI

Liczba stron: 407


Maggie Stiefvater

NIEPOKÓJ

przełożyła Ewa Kleszcz

Tytuł oryginału: Linger

Text copyright © 2010 by Maggie Stiefvater

All rights reserved.

Published by arrangement with Scholastic Inc., 557 Broadway, New York, NY 10012, USA

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa, MMXVI

Wydanie II

Warszawa, MMXVI

Dla Tess

Za mądre rady i to, pomiędzy nami…

Prolog

Grace

To jest opowieść o chłopaku, który kiedyś był wilkiem, i o dziewczynie, która niespodziewanie dla chłopaka i siebie zaczęła się przemieniać w wilka.

Zaledwie kilka miesięcy temu to Sam był mitycznym stworzeniem, na którego odmienność nie mogliśmy znaleźć lekarstwa. To jego ciało stanowiło tajemnicę – zbyt dziwną, a zarazem cudowną i przerażającą, żeby można ją było zrozumieć. Pożegnanie z nim okazało się dla mnie najtrudniejszym przeżyciem, jakiego doświadczyłam.

Nadchodzi wiosna. Wkrótce ciepło sprawi, że pozostałe wilki zaczną zrzucać futra i powrócą do ludzkiej formy. Sam będzie Samem, a Cole będzie Cole’em. Tylko ja jedna nie czuję się pewnie we własnej skórze.

Jeszcze zeszłego roku pragnęłam być wilkiem. Miałam mnóstwo powodów, żeby tęsknić za byciem częścią sfory, żyjącej w lesie za moim domem. Ale teraz to nie ja obserwuję te zwierzęta, czekając, aż jedno z nich przyjdzie do mnie.

Teraz to one obserwują mnie. Czekają, aż ja dołączę do nich.

Ich oczy – ludzkie oczy w wilczych czaszkach – przypominają wodę. Odbija się w nich wiosenne niebo; brązowe strugi potoku płynącego wraz z deszczem; zieleń letniego jeziora zabarwionego kwitnącymi glonami; szarość zdławionej śniegiem rzeki. Kiedyś tylko złotożółte oczy Sama śledziły mnie spomiędzy przesiąkniętych deszczem brzóz. Teraz czuję na sobie ciężar spojrzeń całej sfory. Ciężar tego, co wiem ja i co wiedzą wilki, ale czego nikt nie waży się wypowiedzieć.

Gdy w końcu poznałam sekret sfory, wilkołaki w lasach stały mi się obce. Piękne, urzekające – ale jednak obce. Za każdą parą oczu kryje się nieznana ludzka przeszłość; Sam jest jedynym, którego udało mi się naprawdę poznać, a teraz mam go u swego boku. I tego właśnie pragnę: mojej dłoni w dłoni Sama, jego policzka przytulonego do mojej szyi.

Tylko że moje ciało mnie zdradza. Nagle to ja stanowię niewiadomą.

To jest opowieść o miłości. Nie wiedziałam, że istnieje tyle różnych jej rodzajów ani że może ona sprawić, iż ludzie będą robić tak nieoczekiwane rzeczy.

Nie zdawałam sobie sprawy, że jest tyle odmiennych sposobów na to, żeby powiedzieć „żegnaj”.

Rozdział pierwszy

Sam

Teraz, gdy wiedziałem, że będę człowiekiem do końca życia, miasteczko Mercy Falls w Minnesocie wyglądało zupełnie inaczej. Wcześniej istniało dla mnie tylko latem. Kojarzyło mi się z upałem, betonem chodników, liśćmi skierowanymi ku słońcu oraz ze wszechobecnym zapachem rozgrzanego asfaltu i samochodowych spalin.

Kiedy wiosenne gałęzie pokryły się koronkami delikatnego różu, które wcześniej rzadko miałem okazję widywać, zrozumiałem, że naprawdę należę do tego miejsca.

Odkąd definitywnie straciłem swoją wilczą skórę, uczyłem się na nowo, jak być człowiekiem. Odzyskałem starą pracę w Krzywej Półce ponownie zacząłem chłonąć słowa i szelest przewracanych stron. Wymieniłem odziedziczonego po Becku SUV-a – przesiąkniętego jego zapachem i przywołującego wspomnienia mojego życia z wilkami – na volkswagena golfa, wystarczająco dużego dla mnie, Grace i mojej gitary. Starałem się nie wzdrygać za każdym razem, gdy czułem zimno wdzierające się do środka przez nagle otworzone drzwi. Próbowałem pamiętać, że już nie jestem samotny. Wieczorami Grace i ja zakradaliśmy się do jej pokoju, a ja zwijałem się w kłębek przy jej ciele, dopasowywałem rytm swojego serca do jej i wdychałem zapach swojego nowego życia.

Czasem coś dławiło mnie w gardle, gdy słyszałem senne wycie wilków niesione przez wiatr. W takich chwilach to proste, zwyczajne życie przynosiło mi ukojenie. Mogłem cieszyć się na nadchodzące wakacje i kolejne święta Bożego Narodzenia z tą dziewczyną w moich ramionach. Na przywilej zestarzenia się w tej nieznanej mi nagle skórze. Wiedziałem, że mam wszystko.

Prezent czasu we mnie tkwi,

przyszłość ujawniając mi.

Zacząłem zabierać gitarę do księgarni. Interes kręcił się słabo, niekiedy całymi godzinami siedziałem sam. Wówczas grałem na gitarze, a moich piosenek słuchały tylko książki. Mały notatnik od Grace powoli zapełniał się słowami. Każda nowa data zapisana na górze strony oznaczała zwycięstwo nad ustępującą zimą.

Dzisiejszy poranek niewiele się różnił od innych: na pachnących wilgocią ulicach nie było widać zbyt wielu przechodniów. Nic dziwnego, że zaskoczył mnie odgłos uchylanych drzwi, który rozległ się tuż po otwarciu sklepu. Oparłem gitarę o ścianę i podniosłem wzrok.

To była Isabel.

– Cześć, Sam – powiedziała.

Poczułem się dziwnie – bo rzadko spotykałem ją sam na sam, bez Grace. A jeszcze bardziej zdumiewająca była jej obecność w tej księgarni, w łagodnej rzeczywistości mojej jaskini, wyłożonej tomami w miękkich okładkach.

Śmierć brata Isabel zmieniła ją – jej głos stał się twardszy, a spojrzenie ostrzejsze. Dziewczyna zaszczyciła mnie wzrokiem tak pewnym siebie i obojętnym, że poczułem się jak szczeniak.

– Co słychać? – zapytała, siadając na stołku obok mnie. Długie nogi wyciągnęła przed siebie i skrzyżowała.

Pomyślałem, że Grace wetknęłaby stopy pod stołek.

Isabel wzięła mój kubek z herbatą, pociągnęła łyk, po czym westchnęła głęboko.

Spojrzałem na zbezczeszczony napój.

– Niewiele. Nowa fryzura?

Jej perfekcyjne blond loki zniknęły, zastąpione brutalnie przez krótką czuprynę, mimo to dziewczyna wciąż wyglądała pięknie. Jednak rysy jej dotąd idealnej twarzy się wyostrzyły, jakby borykała się z czymś, co zżerało ją od środka.

Isabel uniosła brew.

– Nigdy nie uważałam cię za gościa, który nie ma nic ciekawego do powiedzenia, Sam – rzuciła.

– I słusznie – odparłem, popychając w jej stronę swój papierowy kubek. Nie chciałem pić po niej. Picie z jednego naczynia oznacza więź. – Taki gość powiedziałby: „Hej, czy nie powinnaś być w szkole?”.

– Touché – odrzekła Isabel, biorąc moją herbatę, jakby od początku należała do niej.

Z wdziękiem pochyliła się, siedząc na stołku. Ja kuliłem się na swoim jak jakiś sęp. Zegar na ścianie odliczał sekundy. Za oknem ciężkie zimowe chmury wisiały nisko. Obserwowałem, jak zamarzające krople deszczu spadają na ziemię i odbijają się od chodnika. Moje myśli błądziły wokół gitary i tomiku poezji Mandelsztama, który czekał na mnie na kontuarze.

Dano mi ciało – cóż ja z nim uczynię,

Takim jedynym – i moim jedynie?1

W końcu włączyłem miniwieżę ukrytą pod ladą. Z głośników zawieszonych pod sufitem popłynęła łagodna muzyka i wypełniła przestrzeń.

– Zauważyłam wilki w pobliżu swojego domu – przerwała milczenie Isabel. Zamieszała płynem w kubeczku. – To smakuje jak skoszona trawa.

– Dobrze ci zrobi – uciąłem. Naprawdę pożałowałem, że mi ją zabrała; gorąca herbata w taką pogodę była dla mnie jak siatka asekuracyjna dla akrobaty. Wiedziałem, że już jej nie potrzebuję, a mimo to nadal czułem się zdecydowanie bezpieczniej, trzymając ciepły napój w dłoni. – Jak blisko domu?

Wzruszyła ramionami.

– Widziałam je z poddasza. Najwyraźniej nie mają instynktu samozachowawczego albo potrafią umiejętnie unikać mojego ojca, który, jak wiadomo, za bardzo ich nie kocha. – Przy tych słowach Isabel zerknęła na poszarpaną bliznę na mojej szyi.

– Pamiętam – mruknąłem. Przecież ona też nie miała powodu, żeby darzyć wilki szczególną sympatią. – Jeśli któryś z nich zabłądzi w twoje strony już jako człowiek, dasz mi znać, prawda? To znaczy, zanim pozwolisz, żeby twój ojciec wypchał swoją kolejną zdobycz i ustawił w foyer? – Żeby złagodzić ciężar wypowiedzi, wymówiłem z francuska: „fłaje”.

Isabel spojrzała na mnie wzrokiem, który mógłby zamienić zwykłego śmiertelnika w kamień.

– Mówiąc o „fłaje” – zmieniła temat – czy mieszkasz w tamtym wielkim domu całkiem sam?

Nie mieszkałem. Z jednej strony zdawałem sobie sprawę, że powinienem zastąpić Becka, witać członków sfory wracających po zimie do swojej ludzkiej formy, szukać czterech nowych wilków, które musiały właśnie przygotowywać się do przemiany. Z drugiej jednak strony nie mogłem znieść myśli, że miałbym kręcić się tam pozbawiony nadziei, że jeszcze kiedyś zobaczę Becka.

A zresztą to nie był mój dom. To Grace była domem.

– Tak – odparłem.

– Kłamczuch – skwitowała z krzywym uśmiechem. – Ale Grace kłamie znacznie lepiej niż ty. Powiedz mi, gdzie znajdę książki medyczne. I nie bądź taki zaskoczony; przyszłam tu nie bez powodu.

– Nie wątpiłem w to ani przez chwilę – mruknąłem i wskazałem jej kąt księgarni. – Właśnie czekam, żeby poznać przyczynę wizyty.

Isabel zsunęła się ze stołka i ruszyła między regały zgodnie z moją instrukcją.

– Jestem tutaj, bo czasami Wikipedia nie wystarcza.

– Można by napisać całą książkę o rzeczach, których nie da się znaleźć w internecie – zauważyłem.

Kiedy wreszcie się oddaliła, znowu mogłem spokojnie oddychać. Zacząłem robić żurawia z duplikatu faktury leżącego na ladzie.

– Coś o tym wiesz – rzuciła Isabel. – W końcu to ty do niedawna byłeś stworzeniem wymyślonym.

Skrzywiłem się i dalej składałem papier. Kod kreskowy faktury pociął jedno ze skrzydeł ptaka czarnymi paskami, przez co to drugie wydawało się większe. Sięgnąłem po flamaster, żeby dorysować takie same wzorki, ale w ostatniej chwili zmieniłem zdanie.

– A tak w ogóle to czego szukasz? Nie mamy za dużo literatury medycznej. Głównie poradniki i coś na temat medycyny naturalnej.

– Nie wiem. Będę wiedziała, kiedy to zobaczę! – zawołała Isabel, kucając koło półki. – A jak się nazywa taka książka... No, taka cegła, w której znajdziesz opis wszystkiego, co może być nie tak z człowiekiem?

– Kandyd – rzuciłem. Ale w sklepie nie było nikogo, kto załapałby mój dowcip, więc po chwili milczenia zasugerowałem – The Merck Manual, słynny podręcznik diagnostyki i terapii?

– O, właśnie.

– Nie mamy tego na składzie, ale mogę zamówić – zaproponowałem. Nie musiałem sprawdzać w magazynie, żeby wiedzieć, że mam rację. – Nowy egzemplarz nie będzie tani, ale mogę znaleźć dla ciebie używany, oczywiście aktualny – w końcu wiedza o chorobach ciągle idzie naprzód. – Przewlokłem sznurek przez grzbiet papierowego żurawia i wspiąłem się na ladę, żeby zawiesić go pod sufitem. – Ale ty chyba nie zamierzasz zostać lekarzem?

– Myślałam o tym – burknęła Isabel.

Dopiero gdy drzwi otworzyły się z cichym „dzyń”, obwieszczającym przybycie kolejnego klienta, dotarło do mnie, że słowa Isabel były właściwie zwierzeniem.

– Proszę się rozejrzeć! – zawołałem, stając na palcach, żeby przerzucić sznurek przez pałąk lampy. – Za chwilę skończę!

W ułamku sekundy zdałem sobie sprawę z tego, że Isabel ucichła w sposób, który i mnie kazał zamilknąć. Powoli opuściłem ręce.

– Nie ma sprawy – odezwał się klient profesjonalnym tonem. – Poczekam.

Coś w jego głosie sprawiło, że straciłem ochotę na wygłupy. Spojrzałem w dół i zobaczyłem policjanta, który stał przy kontuarze i uważnie mnie obserwował. Z tej perspektywy dokładnie widziałem jego pas z kaburą. Miał do niego przyczepioną krótkofalówkę, pojemnik z gazem pieprzowym, kajdanki i komórkę.

Kiedy ma się tajemnice, nawet jeśli nie wiążą się one z niczym nielegalnym, to widok policjanta zawsze robi na człowieku piorunujące wrażenie.

Powoli zszedłem z lady i bez przekonania wskazałem swoje dzieło origami.

– To chyba nie był dobry pomysł... Czy szuka pan konkretnej książki? – Zawahałem się, zadając to pytanie, bo przecież domyślałem się, że nie przyszedł tutaj, żeby gawędzić o literaturze. Czułem pulsowanie tętna na szyi, mocne i szybkie. Isabel zniknęła za półkami i księgarnia wyglądała na całkiem opustoszałą.

– Właściwie, jeśli nie jesteś zajęty, chciałbym z tobą chwilę porozmawiać – powiedział grzecznie policjant. – Nazywasz się Samuel Roth, zgadza się?

Pokiwałem głową.

– Funkcjonariusz Koenig – przedstawił się. – Pracuję nad sprawą Olivii Marx.

Olivia. Strach ścisnął mi żołądek. Olivia, jedna z najbliższych przyjaciółek Grace, została ugryziona w zeszłym roku wbrew swojej woli i od kilku miesięcy żyła jako wilk w lesie Boundary. Jej rodzina myślała, że dziewczyna uciekła z domu.

Grace powinna być tutaj. Gdyby kłamanie stanowiło dyscyplinę olimpijską, to właśnie ona zostałaby mistrzynią świata. Jak na kogoś, kto nienawidził zajęć z kreatywnego pisania, była zdumiewająco dobra w zmyślaniu historyjek.

– Och – powiedziałem – Olivia.

Byłem zdenerwowany tym, że policjant przyszedł do księgarni i zadaje mi pytania, ale jeszcze bardziej wytrącał mnie z równowagi fakt, że Isabel, która znała prawdę, przysłuchiwała się naszej rozmowie. Wyobrażałem sobie, jak kuca za jednym z regałów i pogardliwie unosi brew, podczas gdy ja nieudolnie próbuję kłamać.

– Znałeś ją, zgadza się? – Funkcjonariusz miał przyjazny wyraz twarzy, ale na ile twoim przyjacielem może być ktoś, kto kończy pytanie zwrotem: „Zgadza się?”?

– Trochę – przyznałem. – Spotkałem ją kilka razy. Ale nie chodzę z nią do szkoły.

– A do której szkoły chodzisz? – Głos Koeniga nadal był absolutnie miły i swobodny.

Przekonywałem sam siebie, że jego pytania wydają mi się podejrzane tylko dlatego, że mam coś do ukrycia.

– Edukacja w domu.

– To tak jak moja siostra – westchnął Koenig. – Doprowadzała naszą matkę do szału... Ale, ale... znasz Grace Brisbane, zgadza się?

I znowu to: „Zgadza się?”. Przez moment zastanawiałem się, czy policjant zaczął od pytań, na które i tak już znał odpowiedzi. Byłem dojmująco świadomy obecności Isabel, która nadal przysłuchiwała się nam z ukrycia.

– Tak – potwierdziłem. – To moja dziewczyna.

To była informacja, której policja prawdopodobnie nie posiadała i nie musiała posiadać, ale z jakiegoś powodu chciałem, żeby Isabel to usłyszała.

Z zaskoczeniem zauważyłem, że Koenig się uśmiecha.

– Aha – odparł. Jego uśmiech wydawał się szczery, ale zesztywniałem, bo przyszło mi na myśl, że może zapędza mnie w jakąś pułapkę. – Grace i Olivia były przyjaciółkami – kontynuował gliniarz. – Czy możesz mi powiedzieć, kiedy ostatni raz widziałeś Olivię? Nie potrzebuję konkretnej daty, ale gdybyś przypomniał sobie cokolwiek, naprawdę bardzo byś mi pomógł.

Otworzył mały niebieski notes i zamarł z długopisem nad kartką.

– Hm... – zastanowiłem się. Widziałem Olivię strząsającą śnieg ze swojego białego futra zaledwie kilka tygodni wcześniej, ale nie sądziłem, żeby to była informacja dla Koeniga. – Widziałem ją w centrum. Tutaj, przed księgarnią. Grace i ja właśnie wychodziliśmy ze sklepu, a Olivia przyszła tu ze swoim bratem. Ale to musiało być dobrych kilka miesięcy temu. W listopadzie? Październiku? Jakoś przed jej zniknięciem.

– Czy myślisz, że Grace spotkała ją później?

– Jestem pewien, że ona też widziała wtedy Olivię po raz ostatni. – Starałem się wytrzymać jego spojrzenie.

– Ktoś, kto uciekł z domu, może sobie nie poradzić sam… – zaczął funkcjonariusz, a ja poczułem, jakby wiedział o mnie wszystko, jakby jego słowa były wypełnione podtekstami skierowanymi tylko do mnie, pozbawionego opieki Becka. – Szczególnie dziewczynie może być naprawdę ciężko. Jest wiele powodów, dla których dzieciaki uciekają z domu, a sądząc po tym, co usłyszałem od nauczycieli Olivii i jej rodziny, tutaj przyczyną mogła być depresja. Często nastolatki robią to tylko dlatego, że czują się osaczone przez rodzinę i chcą po prostu się wydostać. Ale nie umieją sobie radzić same. Więc uciekają do domu obok. Czasami...

Przerwałem mu, zanim zdążył dodać coś jeszcze.

– Proszę posłuchać. Wiem, co próbuje pan powiedzieć, ale Olivia nie ukrywa się u Grace. Grace nie karmi jej ani nie pomaga w żaden inny sposób. Chciałbym, ze względu na Olivię, żeby ukryła się w domu Brisbane’ów. Chciałbym móc panu przekazać, że Olivia właśnie tam jest. Ale my, tak samo jak pan, zastanawiamy się, kiedy ona wróci.

Pomyślałem sobie, czy właśnie w ten sposób Grace wypowiadała swoje najbardziej przydatne kłamstwa – zmieniając je w coś, w co sama mogła wierzyć.

– Rozumiesz, że musiałem zapytać? – rzucił policjant.

– Tak.

– Cóż, dziękuję, że poświęciłeś mi tyle czasu. I proszę, daj mi znać, jeśli czegoś się dowiesz. – Koenig już kierował się do wyjścia, ale zatrzymał się w ostatniej chwili. – A co myślisz o lasach?

Zamarłem. Byłem jak wilk ukryty między drzewami, zastygły w pół kroku, wyczekujący jedynie tego, żeby nie zostać dostrzeżonym.

– Słucham? – zapytałem cicho.

– Rodzina Olivii wspomniała, że dziewczyna robiła mnóstwo zdjęć wilkom i że Grace też się nimi interesowała. Czy ty również podzielasz ich fascynację?

Byłem w stanie tylko skinąć głową.

– Czy sądzisz, że jest jakaś szansa, że Olivia ukryła się w lesie, zamiast uciekać do innego miasta?

Wyobraziłem sobie, że policja zaczyna przeczesywać bory w poszukiwaniu śladów ludzkiego bytowania. I znajduje szopę należącą do sfory. Wpadłem w panikę, ale starałem się, żeby mój głos zabrzmiał przekonująco.

– Olivia nigdy nie sprawiała wrażenia osoby, która lubi spędzać czas na świeżym powietrzu. Naprawdę wątpię, żeby dała sobie radę w takich warunkach.

Koenig pokiwał głową, jakby do siebie samego.

– Cóż, jeszcze raz dzięki – powiedział.

– Nie ma sprawy. Powodzenia.

Drzwi zamknęły się za nim z cichym „dzyń”. Gdy tylko radiowóz oddalił się, oparłem łokcie o ladę i ukryłem twarz w dłoniach. Boże.

– Niezła robota, cudowny chłopcze – skomentowała Isabel, wstając spomiędzy regałów z literaturą faktu. – Prawie w ogóle nie brzmiało to, jakbyś był psychicznie chory.

Nie odpowiedziałem. Wymieniałem w myślach wszystkie rzeczy, o które policjant mógł zapytać, choć tego nie zrobił. To sprawiało, że teraz byłem jeszcze bardziej zdenerwowany, niż wtedy, gdy Koenig stał obok mnie. Mógł przecież zapytać o to, gdzie jest Beck. Albo czy wiem coś o trzech dzieciakach, które zaginęły w Kanadzie. Albo czy wiem cokolwiek na temat śmierci brata Isabel Culpeper.

– No, co jest? – rzuciła Isabel. Położyła stos książek na kontuarze, z kartą kredytową na samej górze. – Świetnie sobie poradziłeś. To były rutynowe pytania. A gliniarz nie był zbyt podejrzliwy. Boże, ręce ci się trzęsą.

– Byłbym fatalnym przestępcą – odpowiedziałem.

Ale to nie dlatego dłonie mi drżały. Gdyby Grace była tutaj, powiedziałbym jej prawdę: że nie gadałem z policją od czasu, gdy moi rodzice trafili do więzienia za podcięcie mi żył. Sam widok munduru przywołał wspomnienie tysięcy rzeczy, o których nie myślałem od lat.

– I dobrze, bo nie popełniasz żadnego przestępstwa – głos Isabel ociekał pogardą. – Przestań panikować i zajmij się robotą. Potrzebuję paragonu.

Wbiłem należność na kasę fiskalną i włożyłem książki do torby, zerkając od czasu do czasu na pustą ulicę. W mojej głowie kotłowały się obrazy policjantów i wilków czających się w lasach oraz głosy, których nie słyszałem od dekady.

Gdy podawałem dziewczynie siatkę z zakupami, stare blizny na moich nadgarstkach pulsowały od dawno pogrzebanych wspomnień.

Przez chwilę Isabel wyglądała tak, jakby miała zamiar powiedzieć coś jeszcze, ale ostatecznie potrząsnęła tylko głową i rzuciła:

– Niektórzy ludzie naprawdę nie potrafią się odnaleźć w takich sytuacjach. Do zobaczenia, Sam.

Rozdział drugi

Cole

Myślałem tylko o jednym: pozostać przy życiu.

I to, że każdego dnia towarzyszyła mi wyłącznie ta jedna myśl, było cudowne.

Pędziliśmy pomiędzy rzadko rosnącymi sosnami, nasze łapy lekko dotykały ziemi, jeszcze wilgotnej od wspomnienia śniegu. Biegliśmy tak blisko siebie, że zderzaliśmy się barkami, dla żartów kłapiąc szczękami. Przeskakiwaliśmy nad sobą nawzajem, a czasem dawaliśmy nura pod brzuchem sąsiada – jak pstrągi płynące na tarło, tak że czasami trudno było rozpoznać, gdzie jeden wilk się zaczyna, a drugi kończy.

Mech, wytarty do gołej ziemi, i ślady na drzewach prowadziły nas przez las; poczułem narastającą woń gnijącego jeziora, jeszcze zanim usłyszałem plusk wody. Jeden z wilków wysłał szybki obraz: kaczki bezgłośnie sunące po gładkiej niebieskiej powierzchni. Od drugiego dostaliśmy informację: samica jelenia z młodym, idącym na drżących nogach do wodopoju.

Nie liczyło się nic poza tym momentem, wymienianymi obrazami i milczącą potężną więzią.

I wtedy, po raz pierwszy od miesięcy, nagle przypomniałem sobie, że kiedyś miałem palce.

Potknąłem się i odłączyłem od sfory. Moje barki zaczęły drżeć i zmieniać kształt. Wilkołaki zatrzymały się gwałtownie, niektóre zawróciły, chciały zachęcić mnie do dalszego biegu, ale nie mogłem za nimi podążyć. Wiłem się na ziemi, lepkie liście przyklejały się do mojej skóry, ciepło łaskotało mi nozdrza.

Palcami orałem świeżą glebę. Czarne grudki zostawały pod paznokciami – nagle zbyt krótkimi, żeby mogły mnie bronić, rozmazywały się na twarzy. Moje oczy znów widziały wszystko w wyraźnych barwach.

Znowu byłem Cole’em. Wiosna nadeszła za wcześnie.

Rozdział trzeci

Isabel

Tego dnia, gdy policjant przyszedł do księgarni, po raz pierwszy usłyszałam, jak Grace narzeka na ból głowy. W jej przypadku to było coś wartego odnotowania, bo od kiedy ją poznałam, nigdy nie miała nawet kataru. Poza tym byłam ekspertką od bólu głowy. Stanowił moje hobby.

Po obejrzeniu przedstawienia z Samem i Koenigiem w rolach głównych ruszyłam do szkoły, która na tym etapie mojego życia stała się czymś zdecydowanie zbędnym. Nauczyciele tak naprawdę nie wiedzieli, co ze mną zrobić, bo choć frekwencję miałam straszną, to nadal mogłam się pochwalić znakomitymi ocenami, więc dużo rzeczy uchodziło mi na sucho. Nasze niepisane porozumienie generalnie sprowadzało się do tego: zacznę przychodzić na zajęcia, a w zamian pozwolą mi robić wszystko, na co mam ochotę. Dopóty dopóki nie będzie to miało negatywnego wpływu na innych uczniów.

Oto dlaczego pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam, gdy dotarłam na informatykę, było posłuszne włączenie komputera. Potem mniej grzecznie wyciągnęłam z torby książki, które kupiłam tego ranka. Była wśród nich ilustrowana encyklopedia chorób – pachnące kurzem opasłe tomiszcze z 1986 roku. Pewnie jedna z pierwszych pozycji w asortymencie Krzywej Półki. Podczas gdy pan Grant wyjaśniał, co mamy robić, ja przerzucałam strony w poszukiwaniu najbardziej makabrycznych obrazków. Było tam zdjęcie osoby cierpiącej na porfirię, pacjenta z łojotokowym zapaleniem skóry czy przedstawiające nicienie w akcji. To ostatnie, ku mojemu zaskoczeniu, sprawiło, że żołądek podszedł mi do gardła.

Przeszłam do litery „z”. Przesuwałam palcem po stronie, aż dotarłam do hasła „zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bakteryjne”. Poczułam pieczenie u nasady nosa. Przyczyny. Objawy. Rozpoznanie. Leczenie. Rokowania. Wskaźnik umieralności nieleczonego bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych: 100 procent. Wskaźnik umieralności leczonego bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych: od 10 do 30 procent.

W sumie nie musiałam tego sprawdzać; już znałam statystyki. Mogłam wyrecytować z pamięci calutkie hasło. Wiedziałam więcej niż ta encyklopedia z 1986 roku, bo przeczytałam wszystkie dostępne w sieci artykuły medyczne na temat najnowszych sposobów leczenia i nietypowych przypadków tej choroby.

Krzesło obok mnie zaskrzypiało, gdy ktoś na nim usiadł; nie musiałam nawet podnosić wzroku znad książki, żeby wiedzieć, że to Grace. Zawsze używała tych samych perfum, a może raczej tego samego szamponu.

– Isabel – powiedziała cicho, podczas gdy inni uczniowie trajkotali w najlepsze. – To naprawdę przesada. Nawet jak na ciebie.

– Odwal się.

– Potrzebujesz terapii. – Słowa poważne, ale lekki ton.

– Właśnie jestem w trakcie. Po prostu próbuję się dowiedzieć, jak przebiega zapalenie opon mózgowych. I nie przesadzam. A ty nie chcesz wiedzieć, jak rozwiązał się mały problem Sama?

Grace wzruszyła ramionami i zaczęła się kręcić na krześle obrotowym. Ciemne blond włosy opadły na jej zarumienione policzki. Wbiła wzrok w ziemię. Wyglądała na skrępowaną.

– Już jest po wszystkim.

– Jasne – mruknęłam.

– Jeśli zamierzasz tak zrzędzić, to nie będę obok ciebie siedziała – ostrzegła Grace. – Zresztą i tak nie czuję się za dobrze. Wolałabym być w domu.

– Ja tylko powiedziałam: „Jasne”. To nie jest zrzędzenie, Grace. Uwierz mi – zaprotestowałam. – Jeśli chcesz, żebym wyzwoliła swoją wewnętrzną zrzę...

– Moje drogie panie... – Pan Grant pojawił się obok mnie i spojrzał na pusty ekran komputera przede mną oraz na wygaszony monitor Grace. – Zdaje się, że jest to lekcja informatyki, a nie wieczorek zapoznawczy. Czyżbym się mylił?

Grace spojrzała na niego błagalnie.

– Proszę pana, czy mogę pójść do pielęgniarki? Strasznie boli mnie głowa... chyba to zatoki czy coś takiego.

Pan Grant spojrzał na jej zarumienione policzki oraz smętny wyraz twarzy i skinął głową.

– Ale chcę usprawiedliwienie od pielęgniarki – powiedział jej po tym, jak podziękowała mu i wstała.

Nie odezwała się do mnie, gdy wychodziła. Postukała tylko paznokciami w oparcie mojego krzesła.

– A ty... – zaczął pan Grant, po czym zerknął na encyklopedię wciąż otwartą na moich kolanach. Nie dokończył zdania. Pokiwał tylko głową, raczej do siebie, i odszedł.

Powróciłam do moich nadprogramowych studiów na temat choroby i śmierci. Gdyż niezależnie od tego, co myślała Grace, ja wiedziałam, że w Mercy Falls nigdy nie będzie po wszystkim.

Rozdział czwarty

Grace

Kiedy wieczorem Sam wrócił z księgarni do domu, akurat siedziałam przy kuchennym stole i wymyślałam spóźnione postanowienia noworoczne.

Robiłam to od czasu, gdy miałam dziewięć lat. Każdego roku w święta siadałam przy stole w kuchni, pod przyćmionym żółtym światłem lampy; zgarbiona, ubrana w ciepły golf z uwagi na chłód ciągnący od przeszklonych drzwi, które wiodły na taras, i zapisywałam swoje cele na następny rok. W zwykłym czarnym notesie, który kiedyś sobie kupiłam, notowałam także to, co z poprzedniej listy udało mi się osiągnąć w minionych dwunastu miesiącach. I niezmiennie każdego roku obie moje listy wyglądały identycznie.

Tylko ostatniej zimy nie zrobiłam żadnych postanowień. Cały świąteczny miesiąc starałam się nawet nie wyglądać na taras, próbowałam nie myśleć o wilkach, a przede wszystkim o Samie. Planowanie przyszłości byłoby wtedy zwykłym oszustwem.

Ale teraz, gdy znów miałam Sama, czarny notes – ustawiony schludnie na półce obok poradników na temat wyboru kariery zawodowej i książek biograficznych – zaczął mnie prześladować. Nieustannie śniło mi się, że siedzę przy kuchennym stole ubrana w sweter z golfem i próbuję zapisywać noworoczne postanowienia, ale nie udaje mi się zapełnić ani jednej strony.

Wreszcie nie mogłam już dłużej tego znieść. Wiedziałam, że do powrotu Sama mam jeszcze trochę czasu, wzięłam więc notes i ruszyłam do kuchni. Zanim usiadłam, łyknęłam kolejne dwa ibuprofeny. Te, które w szkole dała mi pielęgniarka, dość skutecznie stłumiły ból głowy. Chciałam mieć jednak pewność, że dolegliwość nie pojawi się znowu. Zdążyłam zapalić wiszącą nad stołem lampę z abażurem w kształcie kwiatu, gdy zadzwonił telefon. Podniosłam słuchawkę.

– Halo?

– Grace, cześć. – Minęła chwila, nim uświadomiłam sobie, że to dzwoni ojciec. Przez ostatnie tygodnie jakoś odwykłam od brzmienia jego głosu, spłaszczonego i rozmytego przez linie telefoniczne.

– Czy coś się stało? – zapytałam.

– Co? Nie. Nic się nie stało. Dzwonię tylko, żeby dać ci znać, że twoja matka i ja idziemy do Pata i Tiny. Do domu wrócimy koło dziewiątej.

– Okeeej, tato – powiedziałam do słuchawki, zdziwiona, bo przecież znałam już plany rodziców – mama mówiła mi o tym rano przed wyjściem do pracowni, gdy ja śpieszyłam się do szkoły.

Po chwili milczenia ojciec zapytał:

– Jesteś sama?

A więc o to chodziło. Z jakiegoś powodu to pytanie sprawiło, że poczułam dławienie w gardle.

– Nie – rzuciłam. – Elvis jest tutaj. Chciałbyś z nim porozmawiać?

Tata udał, że nie słyszał mojej odpowiedzi.

– Czy Sam jest z tobą?

Miałam ochotę skłamać tylko po to, żeby sprawdzić, jak zareaguje.

– Nie. Odrabiam lekcje. – To była półprawda; mój głos brzmiał dziwnie, defensywnie.

Chociaż rodzice wiedzieli, że Sam jest moim chłopakiem – nie trzymaliśmy naszego związku w tajemnicy – to nadal nie mieli pojęcia, co tak naprawdę się dzieje. Każdej nocy Sam zostawał u mnie, a oni myśleli, że śpię sama. Nie domyślali się, jakie nadzieje na przyszłość z nim wiążę. Byli przekonani, że jest to zwykły, niewinny związek dwojga nastolatków, który prędzej czy później się skończy. Ich niewiedza miała jak na razie same plusy.

– W porządku – odparł tata w sposób, który zdradzał spore zadowolenie i aprobatę dla faktu, że jestem sama i zajmuję się nauką. To właśnie powinna robić Grace każdego dnia i Boże broń, żebym miała złamać rutynę. – Planujesz spokojny wieczór?

Usłyszałam, jak drzwi frontowe otwierają się i Sam wchodzi do holu.

– Tak – rzuciłam do słuchawki, a w salonie pojawił się mój chłopak, z futerałem na gitarę w dłoni.

– Dobrze. No cóż, do zobaczenia później – pożegnał się tata. – Miłej nauki.

Rozłączyliśmy się w tym samym momencie. Obserwowałam, jak Sam w milczeniu zdejmuje kurtkę i rusza prosto do gabinetu.

– Cześć, chłopcze – powiedziałam, gdy wrócił; teraz trzymał w dłoni gitarę już bez futerału. Uśmiechnął się do mnie, ale coś w wyrazie jego twarzy mnie zaniepokoiło. – Wydajesz się spięty.

Padł na sofę w salonie i na wpół siedząc, przebiegł palcami po strunach gitary, wydobywając fałszywy akord.

– Isabel przyszła dziś do sklepu – odezwał się.

– Naprawdę? Czego chciała?

– Jakichś książek. I powiedziała mi, że widziała wilki koło swojego domu.

Natychmiast pomyślałam o jej ojcu i polowaniach, które zorganizował zimą. Z zatroskanej miny Sama wywnioskowałam, że myśli o tym samym.

– To niedobrze.

– No właśnie – zgodził się. Jego palce poruszały się niespokojnie po strunach, instynktownie, bez wysiłku wybierając piękne minorowe akordy. – Wizytę złożył mi też policjant – dodał po chwili.

Zaskoczona odłożyłam ołówek i oparłam się o blat stołu, żeby móc obserwować twarz Sama.

– Co?! Czego chciał?

Sam zawahał się.

– Chodziło o Olivię. Pytał, czy moim zdaniem to możliwe, żeby mieszkała w lesie.

– Co?! – powtórzyłam z niedowierzaniem. Przecież to mało prawdopodobne, żeby ktoś tak po prostu na to wpadł. – Niby dlaczego policja tak myśli…?

– Oczywiście, nikt nie podejrzewa, że Olivia jest wilkiem, ale chyba przypuszczają, że ją ukrywamy. Albo że mieszka w pobliżu, a my jej pomagamy, czy coś w tym stylu. Powiedziałem, że nie sprawiła na mnie wrażenia osoby, która da sobie radę w dziczy, a Koenig podziękował mi i poszedł.

– Łał! – Odchyliłam się na krześle, rozważając jego słowa. W sumie dziwiło mnie tylko to, że nie przepytali Sama wcześniej, skoro rozmawiali ze mną niedługo po tym, jak Olivia „uciekła”. Zapewne dopiero niedawno zorientowali się, że coś nas łączy. Wzruszyłam ramionami. – Po prostu sprawdzają wszystkie opcje. Nie sądzę, żebyśmy mieli się czym przejmować. Poza tym ona niedługo wróci, prawda? Jak myślisz, kiedy nowe wilki zaczną się z powrotem przemieniać?

Sam nie odpowiedział od razu.

– Początkowo nie pozostają zbyt długo w ludzkiej formie. Będą naprawdę niestabilne. To zależy od pogody, ale też od cech osobniczych. No wiesz, ludzie różnie reagują na tę samą temperaturę; jedni noszą swetry, podczas gdy innym wystarcza T-shirt. Więc jest możliwe, że niektóre wilki już przemieniały się w tym roku.

Przez chwilę wyobraziłam sobie Olivię pędzącą przez las w swoim nowym wilczym ciele, po czym wróciłam myślami do tego, co mówił Sam.

– Naprawdę? Już? Więc ktoś mógł ją widzieć?

Sam pokręcił głową.

– W taką pogodę ona pozostanie w ludzkim ciele przez kilka minut; szczerze wątpię, żeby ktoś zdołał ją zobaczyć. To jest po prostu... to jest jak przemiana próbna.

Uciekł gdzieś wzrokiem, jego myśli błądziły daleko. Może przypominał sobie, jak to odbywało się w jego przypadku, kiedy był nowym wilkiem.

Wzdrygnęłam się mimowolnie; myśl o Samie i jego rodzicach zawsze tak na mnie działała. Poczułam nieprzyjemny chłód w żołądku, który ustąpił dopiero, kiedy Sam powrócił do gry na gitarze. Przez kilka długich minut wędrował palcami po strunach, a gdy w końcu przestał grać, znów spuściłam wzrok na notes.

Tak naprawdę nie byłam w stanie się skupić na postanowieniach; w mojej głowie wciąż pojawiał się obraz małego Sama przemieniającego się w tę i z powrotem, podczas gdy jego rodzice obserwują go z przerażeniem. Nagryzmoliłam prostopadłościan w rogu strony.

Wreszcie Sam się odezwał:

– Co robisz? To wygląda podejrzanie kreatywnie.

– No, co...?

Patrzyłam na niego z uniesioną brwią, dopóki się nie uśmiechnął. Znów zgrabnie przebierając palcami po strunach, zaśpiewał:

Czy Grace opuściła wszechświat cyfr

i wkroczyła w krainę słów?

– To się nawet nie rymuje – zaprotestowałam.

Porzuciła algebry przedziwny szyfr

z miłości do czasowników?

Dokończył, a ja się skrzywiłam:

– „Słów” i „czasowników” to niezbyt ambitny rym. Spisuję noworoczne postanowienia.

– Rym to rym – stwierdził stanowczo Sam. Podszedł z gitarą do stołu i usiadł naprzeciwko mnie. Instrument wydał niski dźwięk, gdy delikatnie zahaczył o krawędź blatu. – Pozwolisz, że spojrzę? Ja nigdy nie spisywałem żadnych postanowień. Chcę zobaczyć, jak wygląda proces organizowania sobie życia. – Przyciągnął do siebie leżący na stole otwarty notes i zmarszczył brwi. – Co to jest? – zapytał zdumiony, patrząc na listę z zeszłego roku. – No, to twoje postanowienie numer trzy: „Wybrać college”. Czy już to zrobiłaś?

Przysunęłam notatnik z powrotem do siebie i szybko przewróciłam kartkę, odsłaniając pustą stronę.

– Nie. Rozproszył mnie jeden słodki chłopak, który zamienił się w wilka. Po raz pierwszy nie udało mi się zrealizować wszystkich obietnic. I żebyś wiedział, że to twoja wina. Muszę się wziąć za siebie.

Uśmiech Sama odrobinę zbladł. Odsunął krzesło i oparł gitarę o ścianę, a następnie sięgnął po długopis i kartkę, leżące obok telefonu.

– Okej. W takim razie ja też zrobię spis.

Ja napisałam: „Zdobyć pracę”. On: „Dalej kochać swoją pracę”. Ja zanotowałam: „Pozostać szaleńczo zakochaną”. On: „Pozostać człowiekiem”.

– Bo ja zawsze będę szaleńczo zakochany – wyjaśnił, patrząc w papier zamiast na mnie.

Przyglądałam się mu, dopóki nie podniósł wzroku.

– Znów zamierzasz zapisać punkt: „Wybrać college”? – zapytał.

– A ty? – odpowiedziałam pytaniem na pytanie, starając się, żeby mój głos nie brzmiał zbyt poważnie.

To był trudny temat. Zmierzaliśmy ku pierwszej rozmowie o tym, jak będzie wyglądała nasza przyszłość; teraz, gdy Sam mógł żyć normalnym życiem. Najbliższy college był w Duluth, godzinę drogi stąd, a wszystkie inne szkoły, które ambitnie wytypowałam, zanim poznałam Sama, znajdowały się jeszcze dalej.

– Ja zapytałem pierwszy.

– Jasne – odpowiedziałam gładko, udając beztroskę. Nagryzmoliłam: „Wybrać college”, pismem, które wyglądało zupełnie inaczej niż reszta punktów na liście. – A ty...? – Serce nieoczekiwanie zaczęło mi bić szybciej, jak w ataku paniki.

Sam nie odpowiedział, podniósł się za to z krzesła i poszedł do kuchni. Obróciłam się i obserwowałam, jak wstawia wodę na herbatę. Wyjął dwa kubki z szafki nad kuchenką, a sposób, w jaki to zrobił, te tak bardzo znajome gesty napełniły mnie rozczuleniem. Zwalczyłam pragnienie, żeby podejść i go objąć.

– Beck chciał, żebym poszedł na studia prawnicze – zaczął Sam, wodząc palcem po krawędzi mojego ulubionego kubka w kolorze jaja drozda. – Nigdy mi tego nie powiedział, ale słyszałem, jak zwierzał się Ulrikowi.

– Trudno mi wyobrazić sobie ciebie jako prawnika – przyznałam.

Sam uśmiechnął się ironicznie i pokręcił głową.

– Ja też nie widzę siebie w tej roli. Nie widzę siebie jeszcze w żadnej roli, jeśli mam być szczery. Wiem, że to brzmi... strasznie. Jakbym nie miał żadnych ambicji. – Znowu ściągnął brwi w zamyśleniu. – Ale ta idea przyszłości jest dla mnie naprawdę nowa. Wcześniej w ogóle nie brałem pod uwagę, że mógłbym pójść do college’u. Nie chcę podejmować takiej decyzji w pośpiechu. – Musiałam gapić się na niego, bo szybko dodał: – Ale nie chcę też, żebyś ty czekała, Grace. Nie chcę wstrzymywać cię przed pójściem naprzód tylko dlatego, że ja jeszcze nie mogę się zdecydować.

– Moglibyśmy pójść gdzieś razem – zauważyłam, zdając sobie sprawę, że moje słowa brzmią dziecinnie.

Czajnik zagwizdał. Sam zdjął go z ognia, mówiąc:

– Jakoś wątpię, żeby ten sam college był idealny dla dobrze zapowiadającego się geniusza matematycznego oraz dla miłośnika mrocznej poezji. Choć nie wykluczam, że to możliwe. – Wyjrzał przez okno na zamarznięty szary las. – Nawet nie wiem, czy naprawdę mogę stąd odejść. Tak całkiem. Bo kto zaopiekuje się sforą?

– A czy nie po to zostały stworzone nowe wilki?

To pytanie wydało się dziwne w moich ustach. Bezwzględne. Tak jakby życie sfory było czymś sztucznym, możliwym do zaplanowania i opanowania. Nikt nie miał pojęcia, jacy są ci nowi. Nikt poza Beckiem, ale on, niestety, nie mógł już podzielić się z nami tą wiedzą.

Sam potarł czoło jak ktoś, kogo przerasta sytuacja; tego dnia, od kiedy wrócił z pracy, robił to często.

– Tak, wiem – powiedział. – Wiem, że właśnie po to są.

– Beck chciałby, żebyś odszedł – szepnęłam. – I uważam, że możemy znaleźć wspólną szkołę.

Sam zerknął na mnie, wciąż dociskając palce do skroni.

– Ja też tego chcę. Ale… chciałbym również... chciałbym poznać te nowe wilki i przekonać się, jakimi są ludźmi. Wtedy poczułbym się lepiej. Może jak się upewnię, że wszystko tutaj jest pod kontrolą, łatwiej mi będzie odejść…

Przekreśliłam punkt: „Wybrać college” falistą linią.

– Poczekam na ciebie – oświadczyłam.

– Ale nie będziesz czekać w nieskończoność – zastrzegł Sam.

– Nie. Jeśli okażesz się nierokujący, pojadę bez ciebie – zażartowałam, stukając ołówkiem w zęby. – Myślę, że powinniśmy rozejrzeć się za nowymi wilkami już jutro. Zadzwonię do Isabel i zapytam ją o te, które widziała koło swojego domu.

– Niezły plan – zgodził się Sam.

Powrócił do swojej listy i dopisał coś do niej. Potem uśmiechnął się do mnie i przekręcił kartkę tak, żebym mogła przeczytać: „Słuchać się Grace”.

Sam

Długo myślałem o rzeczach, które mógłbym dodać do swojego spisu postanowień. O rzeczach, których pragnąłem, jeszcze zanim uświadomiłem sobie, co dla mojej przyszłości oznacza bycie wilkiem. O rzeczach takich jak: „Napisać powieść” i „Założyć zespół”, i „Zrobić dyplom z literatury”, i „Podróżować po świecie”. Rozważanie tego teraz – po tym, gdy tak długo musiałem sobie powtarzać, że to wszystko jest niemożliwe – wydawało mi się dziwaczne i fantastyczne.

Próbowałem sobie wyobrazić, jak wypełniam formularz aplikacyjny do college’u. Jak piszę streszczenie swojej książki. Jak na tablicy ogłoszeń na poczcie, naprzeciwko skrytki pocztowej Becka, przypinam informację, że poszukuję perkusisty do zespołu.

Słowa tańczyły w mojej głowie, oszałamiające w swej nagłej bliskości.

Chciałem dodać je do swojej listy postanowień, ale po prostu... nie potrafiłem.

Tamtego wieczoru, gdy Grace brała prysznic, wyciągnąłem kartkę i spojrzałem na nią znowu. I dopisałem: „Uwierzyć w to, że zostałem wyleczony”.

Rozdział piąty

Cole

Byłem człowiekiem.

Byłem niewyspany, wykończony, skołowany. Nie miałem pojęcia, gdzie się znajduję. Wiedziałem tylko, że upłynęło sporo czasu, od kiedy ostatni raz byłem przytomny. I że co najmniej raz musiałem znowu przemienić się w wilka, a potem kolejny raz – w człowieka. Jęcząc, przekręciłem się na plecy. Zaciskałem i rozwierałem pięści, wypróbowując swoją siłę.

Wczesnym rankiem w lesie doskwierało mi przeraźliwe zimno; mgła wisiała w powietrzu, zabarwiając wszystko delikatnym srebrem. Tuż obok mnie wilgotne pnie sosen wyłaniały się z oparów, czarne i surowe. Nieco dalej zamieniały się w pastelowoniebieskie, a potem znikały całkowicie w mlecznej bieli.

Leżałem w błocie; czułem, że całe plecy mam pokryte warstewką zaschniętej ziemi. Kiedy podniosłem rękę, żeby oczyścić skórę, okazało się, że dłonie też mam uwalane – rozrzedzoną gliną, która wyglądała jak jakaś kupa niemowlaka. Cuchnęły jeziorem. Rzeczywiście, usłyszałem wodę pluskającą bardzo blisko, z mojej lewej strony. Wyciągnąłem rękę w bok i poczułem jeszcze więcej błota, a potem wodę.

Jak się tu znalazłem? Pamiętałem, że biegłem ze sforą, a potem się przemieniłem. Nie mogłem sobie jednak przypomnieć, żebym dotarł aż do jeziora… Więc prawdopodobnie przeszedłem kolejną transformację.

Logika tego wszystkiego (a raczej jej brak) doprowadzała mnie do szału. Beck powiedział mi, że z czasem te zmiany staną się bardziej kontrolowane. Więc czemu nie wiem nawet tego, ile razy byłem wilkiem…?

Wciąż leżałem na ziemi. Mięśnie mi drżały, zimno szczypało nagą skórę. Wiedziałem, że wkrótce znowu stanę się zwierzęciem. Boże, byłem taki zmęczony...

Uniosłem trzęsące się ręce, dziwiąc się gładkiej skórze ramion – większość blizn świadczących o moim dawnym życiu zniknęła. Odradzałem się w pięciominutowych interwałach.

Do moich uszu dobiegł jakiś szmer. Odwróciłem twarz, przytulając policzek do ziemi, żeby zobaczyć, czy coś mi zagraża. Niedaleko stała biała wilczyca. Obserwowała mnie, na wpół schowana za drzewem. Jej futro lśniło złotem i różem w promieniach wschodzącego słońca. Zielone oczy, dziwnie melancholijne, długo wpatrywały się w moje. W sposobie, w jaki na mnie patrzyła, było coś, co wydawało mi się obce. Ludzkie oczy, ale pozbawione zazdrości, litości czy gniewu; spoglądające bez osądzania, jedynie w milczącym namyśle.

Nie wiedziałem, jak powinienem na to zareagować.

– Na co się gapisz? – warknąłem.

Wilczyca bezszelestnie zniknęła we mgle.

Moim ciałem szarpnął spazm; skóra przeistoczyła się w inną formę.

***

Nie wiedziałem, ile czasu tym razem upłynęło od ostatniej przemiany. Czy to były minuty? Godziny? Dni? Był późny poranek. Nie czułem się jak człowiek, ale też nie byłem już wilkiem. Zawisłem gdzieś pomiędzy, mój umysł przeskakiwał od wspomnień do chwili obecnej i odwrotnie. Przeszłość i przyszłość były równie namacalne.

Myślami przeniosłem się najpierw do dnia moich siedemnastych urodzin, a potem do momentu, gdy moje serce przestało bić w klubie Josephine. I tam pozostałem na dłużej, choć nie był to wieczór, który chciałbym przeżyć raz jeszcze.

Oto kim byłem, zanim stałem się zwierzęciem: byłem Cole’em St. Clairem, głównym wokalistą NARKOTIKI.

Zapadał zmrok. Mróz ścinał kałuże, pokrywając ulice Toronto cienką warstwą lodu. Zimne powietrze dławiło coraz bardziej. W podziemiach starego magazynu, w którym mieścił się klub Josephine, było gorąco jak w samym Hadesie.

Tłum był piekielny. Temperatura rosła.

Byliśmy na fali. Graliśmy naprawdę ważny koncert (jeden z wielu istotnych w naszej karierze), ale ja nie miałem siły, żeby wyjść na scenę. Już dawno wszystkie występy zaczęły mi się zlewać, rozróżniałem je jedynie na podstawie tego, czy byłem w ich trakcie naćpany, czy nie. Pamiętałem też takie, podczas których przez cały czas chciało mi się sikać. Zdawałem sobie sprawę, że powoli tracę wszystko. Przestało mi zależeć na życiu, sławie, popularności i ideach, które wymyśliłem sobie, kiedy miałem szesnaście lat i za którymi wciąż goniłem.

Gdy wnosiliśmy z chłopakami sprzęt do klubu, zaczepiła nas dziewczyna; twierdziła, że nazywa się Jackie. Dała nam prochy, jakich nigdy dotąd nie widziałem.

– Cole – szepnęła mi do ucha, jakby znała mnie samego, a nie tylko moje imię. – Cole, to zabierze cię w miejsce, w którym nigdy wcześniej nie byłeś.

– Kotku – odparłem, balansując futerałem na keyboard, tak żeby nie uderzać nim o ściany szczurzego labiryntu ciągnącego się pod klubem – ostatnimi czasy dużo mi potrzeba, żeby osiągnąć taki stan.

Uśmiechnęła się szeroko, jakby znała jakiś sekret. W przyćmionym świetle jej zęby miały żółty odcień.

– Spoko, wiem, czego ci trzeba. – Pachniała cytrynami.

Prawie się zaśmiałem, ale zamiast tego obróciłem się i naparłem barkiem na wpół przymknięte drzwi. Spojrzałem ponad głową dziewczyny na Victora i krzyknąłem:

– Vic, no chodź! – Po czym spuściłem wzrok na jej ozdobione pasemkami włosy. – Też to bierzesz?

Jackie przesunęła palcem po moim ramieniu aż do obcisłego rękawka T-shirtu.

– Gdybym teraz na tym jechała, byłbyś już w raju…

Poklepałem ją po ręce i nadstawiłem dłoń. Gdy zrozumiała, o co mi chodzi, sięgnęła do kieszeni i wyciągnęła plastikową torebeczkę z jaskrawozielonymi pigułkami. Każda oznaczona była podwójnym „t”. Zasługiwały na szóstkę za ładny wygląd, ale co w nich było...?

Poczułem, że wibruje mi telefon. Normalnie pozwoliłbym, żeby dzwoniący nagrał się na pocztę głosową, ale chciałem przerwać rozmowę z Jackie, która stała zdecydowanie zbyt blisko mnie, oddychając moim powietrzem. Wyłowiłem komórkę ze spodni i przytknąłem do ucha.

– Ta.

– Cole, cieszę się, że cię złapałem. – To był Berlin, mój agent. Mówił konkretnie i szybko, jak zawsze. – Posłuchaj tego: „Dziś NARKOTIKA szturmem zdobywa pierwsze miejsca na listach przebojów dzięki ostatniemu albumowi 13all. Błyskotliwy i frenetyczny lider zespołu, Cole St. Clair, zaskoczył fanów i krytyków. Chociaż po jego pierwszym niezbyt udanym albumie, który wydał w wieku szesnastu lat, niewielu na niego stawiało... – Sorry, człowieku, tak napisali – Trzej...”. Słuchasz mnie, Cole?

– Nie – przyznałem.

– Cóż, a powinieneś. To są słowa Elliota Fry’a – podkreślił Berlin. Gdy nie zareagowałem, dodał: – Pamiętasz? Elliot Fry. Ten, który nazwał cię opryskliwym, nadpobudliwym dzieciakiem z keyboardem. A teraz jesteś dla niego bogiem. Totalna zmiana. To twój czas, człowieku!

– Świetnie – rzuciłem i rozłączyłem się, po czym odwróciłem się do Jackie. – Biorę wszystko, co masz. Powiedz Victorowi. On jest moją portmonetką.

Victor zapłacił za prochy. Ale to ja o nie poprosiłem, więc chyba jednak to była moja wina… A może to była wina Jackie, która nie powiedziała nam, co rozprowadza…? Takie właśnie rzeczy działy się w klubie Josephine. Można tu było przeżyć odlot, jakiego w życiu się nie doświadczyło. A łykanie prochów nieznanego pochodzenia, nowiutkich i lśniących, w końcu nie było najgorszą rzeczą, do jakiej zmusiłem Victora.

Jeszcze zanim wyszliśmy na scenę, Victor połknął jedną z zielonych pigułek i popił ją piwem. W tym czasie Jeremy – który żył zgodnie z zasadą, że jego ciało to świątynia – obserwował go i sączył zieloną herbatę. Ja wziąłem kilka tabletek, popijając je jakimś napojem gazowanym. Kilka, nie wiem ile. Kiedy wchodziliśmy na scenę, poczułem się nieco rozczarowany zakupem. Towar Jackie zawodził – nie czułem absolutnie nic.

Zaczęliśmy koncert. Tłum szalał, napierał na nas, wyciągał do nas ręce, wykrzykiwał nazwę naszego zespołu.

Siedzący za garami Victor też wrzeszczał. Odleciał kompletnie, jak cholerny latawiec. Cokolwiek Jackie nam sprzedała, na niego podziałało. Ale w sumie jemu nigdy nie trzeba było wiele... Stroboskopy oświetlały fragmenty widowni – szyja tutaj, błysk ust tam, kawałek nagiego uda owiniętego wokół talii innego tańczącego.

W głowie dudniło mi od rytmów, które narzucał Victor, serce waliło mi dwa razy szybciej niż zwykle. Podniosłem rękę, żeby poprawić sobie mikrofon bezprzewodowy, a wtedy poczułem pod palcami gorącą skórę szyi. Dziewczyny krzyczały moje imię.

Była taka jedna, którą z jakiegoś powodu ciągle odszukiwałem wzrokiem. Jej blada skóra wydawała się niemal biała w kontraście z czarnym podkoszulkiem. Wprost wyła moje imię, jakby sprawiało jej to fizyczny ból; jej źrenice były tak rozszerzone, że miałem wrażenie, że patrzę w czarne dziury. Przypominała mi siostrę Victora. Było coś w krzywiźnie jej nosa, w tym, jak wisiały na niej dżinsy, ledwo utrzymywane przez sugestię bioder. Ale to niemożliwe, żeby Angie była w klubie takim jak ten.

Nagle zrozumiałem, że nie chcę dłużej tutaj być. Nie czułem już adrenaliny na dźwięk mojego imienia wywrzaskiwanego przez tłum. Bicie mego serca zagłuszało muzykę, więc przestała mi się wydawać czymś ważnym.

To był moment, w którym powinienem zacząć śpiewać, przerywając rytm wybijany przez Victora, ale nie miałem na to ochoty, a Victor za bardzo odleciał, żeby to zauważyć. Tańczył na siedząco, totalną swobodę ruchów ograniczały mu tylko pałeczki perkusji w dłoniach.

Tuż przede mną, w morzu nagich brzuchów i spoconych ramion wyciągniętych do góry, stał koleś, który w ogóle się nie ruszał, oświetlany sporadycznie przez stroboskopy i lasery. Byłem zafascynowany tym, że stoi zupełnie nieruchomo, mimo napierających na niego ciał. Obserwował mnie, mocno ściągając brwi.

Gdy odwzajemniłem to spojrzenie, przypomniałem sobie zapach domu, tak daleko od Toronto.

Zastanawiałem się, czy ten facet jest prawdziwy. Próbowałem uświadomić sobie, czy cokolwiek w tym cholernym miejscu jest realne.

Skrzyżował ramiona na piersiach, wpatrując się we mnie. A moje serce zaczęło walić jak oszalałe.

Powinienem był skupić się na tym, żeby je uspokoić, ale zanim zdążyłem to zrobić, mój puls przyśpieszył jeszcze bardziej. Czułem, że serce wyrywa mi się z piersi w eksplozji gorąca. Uderzyłem twarzą o keyboard – instrument zakwilił przeciągle – i przytrzymałem się kurczowo klawiatury ręką, która już nie należała do mnie.

Leżałem na scenie, a żar mojego policzka podpalał jej deski. Kątem oka zobaczyłem, jak Victor miażdży mnie spojrzeniem, jakby wreszcie zauważył, że zapomniałem swojej kwestii.

Zamknąłem oczy na scenie klubu Josephine.

To był koniec NARKOTIKI. To był koniec Cole’a  St. Claira.

Rozdział szósty

Grace

– Wiesz – narzekała Isabel – gdy mówiłam ci, żebyśmy zdzwoniły się w weekend i może razem coś porobiły, nie miałam na myśli włóczenia się z tobą po lesie w temperaturze poniżej zera.

Skrzywiła się, patrząc na mnie. Była blada i jakoś dziwnie pasowała do tych zimnych wiosennych lasów, ubrana w białą parkę z kapturem obszytym futrem, który idealnie obramowywał jej szczupłą twarz i podkreślał ostre rysy oraz oczy w kolorze lodu. Przypominała mi trochę zagubioną nordycką księżniczkę.

– Przecież nie ma mrozu – odparłam, strząsając grudę miękkiego śniegu z buta. – Więc chyba nie jest aż tak źle? A ty chciałaś się wyrwać z domu, prawda?

Pogoda naprawdę nie była taka zła. Zrobiło się dość ciepło – śnieg stopniał wszędzie tam, gdzie docierało słońce, i tylko pod drzewami pozostały jeszcze łaty bieli. Co prawda, poranny chłód nadal sprawiał, że nie czułam czubka nosa, a dłonie musiałam chować w rękawiczkach, jednak krajobraz od razu nabrał łagodniejszego wyglądu, przełamując monotonne barwy zimy nowymi kolorami.

– Właściwie sama powinnaś wskazywać drogę – dodałam. – Przecież to ty widziałaś tutaj sforę.

Bór rozciągający się za domem rodziców Isabel był mi zupełnie obcy. Mnóstwo sosen i jakichś prostych drzew o szarej korze, których nazwy nie znałam. Byłam pewna, że Sam potrafiłby je zidentyfikować.

– Jasne, ale czy ja wyglądam na kogoś, kto ugania się za wilkami po lesie? – odpowiedziała Isabel. Wreszcie przyśpieszyła kroku, aż zrównała się ze mną. Szłyśmy tuż obok siebie, przestępując zwalone pnie i omijając zarośla. – Po prostu zauważyłam, że zawsze nadchodzą z tej samej strony, i słyszałam, jak wyją w kierunku jeziora.

– Jakiego jeziora? Dwóch Wysp? – zapytałam. – Czy to daleko stąd?

– Dość daleko – zrzędziła nadal Isabel. – Słuchaj, co my właściwie tu robimy? Odstraszamy wilki? A może szukamy Olivii? Gdybym wiedziała, że Sam wszystko ci opowie, piszcząc przy tym ze strachu jak mała dziewczynka, nic bym mu nie powiedziała...

– Sam mówi mi o wszystkim – stwierdziłam – ale nie przypominam sobie, żeby kiedykolwiek piszczał. Jest zaniepokojony. Naprawdę uważasz, że powinien zatrzymać to dla siebie?

– A ty myślisz, że istnieje szansa, że Olivia już się przemieniła? – Isabel nieco zmieniła temat. – Bo jeśli nie, to może skończymy ten oto poranny spacerek, wrócimy do samochodu i pojedziemy na kawę?

Odepchnęłam gałąź, która zagrodziła mi drogę, i zmrużyłam oczy; wydawało mi się, że widzę błysk wody między drzewami.

– Sam jest przekonany, że nowe wilki już mogły zacząć się przemieniać, przynajmniej na chwilę, bo zrobiło się cieplej. Tak jak dzisiaj.

– Okej, ale jak już rozejrzymy się tu trochę, pojedziemy później na kawę – podkreśliła Isabel. – Patrz, jezioro jest tam. Zadowolona?

– Hm... – Zmarszczyłam brwi, zauważając nagle, że drzewa są inne niż wcześniej. Równo rozmieszczone i rosnące rzadziej wśród splątanych i jakby młodszych zarośli.

Stanęłam jak wryta, gdy poraziła mnie plama koloru kontrastująca z monotonnie brązową ziemią. Krokus – mały fioletowy kielich z ledwo widocznymi pręcikami żółci. Nieco dalej spostrzegłam więcej jasnozielonych pędów kiełkujących przez stare liście, i jeszcze dwa kwiatki. Były to zwiastuny wiosny. Miałam ochotę paść na kolana i dotknąć delikatnych płatków, aby upewnić się, że są prawdziwe, ale powstrzymał mnie wzrok Isabel.

– Co to za miejsce?

Isabel przestąpiła powalony konar i stanęła obok mnie. Przyglądała się dzielnym krokusom.

– Ach, to. W okresie świetności naszego domu, zanim my tu zamieszkaliśmy, właściciele zrobili dróżkę prowadzącą do jeziora i urządzili ogródek nad brzegiem. Bliżej wody są ławeczki i rzeźba.

– Możemy je obejrzeć? – zapytałam, zafascynowana ideą ukrytego wśród lasu ogrodu.