Wydawca: Czarna Owca Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 593 Przeczytaj fragment ebooka

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Odtwórz fragment audiobooka:

Posłuchaj fragmentu audiobooka Czas: 14 godz. 23 min Lektor: Wydawcnitwo Czarna Owca

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Audiobooka posłuchasz na:

tablecie MP3
smartfonie MP3
komputerze MP3
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Pobierz fragment dostosowany na:

Posłuchaj fragmentu audiobooka Czas: 14 godz. 23 min Lektor: Wydawcnitwo Czarna Owca

Opis ebooka Niemiecki bękart - Camilla Läckberg

Jakie tajemnice z przeszłości mogą tłumaczyć dzisiejsze złe postępki? Dlaczego matka Eriki Falck wśród rupieci na strychu zachowała hitlerowski medal? To pytanie nie daje spokoju Erice, która postanawia odwiedzić emerytowanego nauczyciela historii, aby dowiedzieć się czegoś więcej o tym medalu. Jednak mężczyzna zachowuje się dziwnie, nie potrafi odpowiedzieć na jej pytania, a dwa dni później zostaje zamordowany.

Camilla Läckberg zręcznie splata współczesne wydarzenia z przejmującą opowieścią o losach młodej Szwedki żyjącej w pierwszej połowie lat czterdziestych ubiegłego stulecia. Szwecji udało się uniknąć losu sąsiedniej, okupowanej Norwegii, a społeczeństwo szwedzkie było podzielone na tych, którzy pomagali swoim pobratymcom, i tych, którzy sprzyjali niemieckim okupantom.

Saga kryminalna Camilli Läckberg osiągnęła światowy sukces czytelniczy. To nie tylko mroczne thrillery, ale również doskonałe powieści obyczajowe, znakomicie oddające klimat współczesnej szwedzkiej prowincji. Od lat zajmują czołowe miejsca na europejskich listach bestsellerów. Książki Läckberg przetłumaczono na ponad 35 języków. Jesienią 2011 roku rozpoczęły się zdjęcia do międzynarodowej produkcji filmowej „Morderstwa we Fjällbace”, osnutej na kanwie jej powieści.

Camilla Läckberg, jedna z najciekawszych szwedzkich pisarek, uznawana za mistrzynię skandynawskiego kryminału. Jest także autorką książeczki dla dzieci i dwóch książek kulinarnych.

Opinie o ebooku Niemiecki bękart - Camilla Läckberg

Cytaty z ebooka Niemiecki bękart - Camilla Läckberg

Gdyby człowiek miał kryształową kulę, która odsłoni przed nim wszystko, co go spotka w  życiu, pewnie nigdy by się nie podniósł. Rzecz polega chyba na tym, żeby wszystko w  życiu konsumować w  małych porcjach. Zmartwienia i  kłopoty dostawać w  małych kawałkach, żeby dało się je pogryźć.

Fragment ebooka Niemiecki bękart - Camilla Läckberg

Tytuł ory­gi­nału

TY­SKUN­GEN

Re­dak­cja

Grażyna Ma­sta­lerz

Pro­jekt okładki

www.black­she­ep-uk.com

Zdjęcie na okładce

www.shut­ter­stock.com

Ad­ap­ta­cja okładki

Mar­cin La­bus

Skład i łama­nie

Ma­ria Ko­wa­lew­ska

Ko­rek­ta

Ma­ciej Kor­ba­siński

Co­py­ri­ght TY­SKUN­GEN © Ca­mil­la Läckberg 2007.

First pu­bli­shed by Fo­rum, Swe­den.

Pu­bli­shed by ar­ran­ge­ment with Nor­din Agen­cy, Swe­den.

Co­py­ri­ght © for the Po­lish edi­tion by Wy­daw­nic­two Czar­na Owca, 2010

Wy­da­nie II

Wszel­kie pra­wa za­strzeżone. Ni­niej­szy plik jest objęty ochroną pra­wa au­tor­skie­go i za­bez­pie­czo­ny zna­kiem wod­nym (wa­ter­mark).

Uzy­ska­ny dostęp upo­ważnia wyłącznie do pry­wat­ne­go użytku. Roz­po­wszech­nia­nie całości lub frag­men­tu ni­niej­szej pu­bli­ka­cji w ja­kiej­kol­wiek po­sta­ci bez zgo­dy właści­cie­la praw jest za­bro­nio­ne.

ISBN 978-83-7554-852-5

ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawae-mail: wydawnictwo@czarnaowca.plDział handlowy: tel. (22) 616 29 36; faks (22) 433 51 51Zapraszamy do naszego sklepu internetowego:www.czarnaowca.pl

Skład wersji elektronicznej:Virtualo Sp. z o.o.

SAGA KRY­MI­NAL­NA

Ca­mil­li Läckberg

Księżnicz­ka z lodu

Ka­zno­dzie­ja

Ka­mie­niarz

Ofia­ra losu

Nie­miec­ki bękart

Sy­ren­ka

La­tar­nik

Fa­bry­kant­ka aniołków

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wy­daw­cy. Pro­si­my, abyś prze­strze­gał praw, ja­kie im przysługują. Jej za­war­tość możesz udostępnić nie­odpłat­nie oso­bom bli­skim lub oso­biście zna­nym. Ale nie pu­bli­kuj jej w in­ter­ne­cie. Jeśli cy­tu­jesz jej frag­men­ty, nie zmie­niaj ich treści i ko­niecz­nie za­znacz, czy­je to dzieło. A ko­piując jej część, rób to je­dy­nie na użytek oso­bisty.

Sza­nuj­my cudzą własność i pra­wo.

Więcej na http://www.le­gal­na­kul­tu­ra.pl

Pol­ska Izba Książki

Dla Wil­le­go i Mei

1

W po­ko­ju pa­no­wała ci­sza, słychać było tyl­ko brzęcze­nie wście­kle trze­poczących skrzydłami much. Mężczy­zna od dłuższe­go cza­su tkwił nie­ru­cho­mo w fo­te­lu. W za­sa­dzie nie był już istotą ludzką, jeśli ro­zu­mieć przez to kogoś, kto żyje, od­dy­cha i czu­je. Zo­stał zre­du­ko­wa­ny do roli po­kar­mu dla owadów i schro­nie­nia dla larw.

Wokół nie­ru­cho­mej po­sta­ci krążyły roje much. Co chwi­la sia­dały, pożywiały się i od­la­ty­wały. Po­tem znów krążyły, szu­kając no­we­go miej­sca i zde­rzając się ze sobą. Naj­bar­dziej pociągająca wy­da­wała się oko­li­ca rany na głowie. Me­ta­licz­ny za­pach krwi już daw­no się ulot­nił, zastąpiła go słod­ka­wa woń rozkładu.

Krew za­krzepła. Spłynęła w dół po kar­ku, po­tem po opar­ciu, tworząc na podłodze kałużę, początko­wo czer­woną, pełną żywych czer­wonych krwi­nek. Po­tem kałuża sczer­niała i w ni­czym już nie przy­po­mi­nała gęste­go płynu ustro­jo­we­go wypełniającego ludz­kie żyły. Była tyl­ko lepką czarną masą.

Część much próbowała się wy­do­stać z po­ko­ju. Najadły się, złożyły jaja, dzięki ssaw­kom za­spo­koiły głód. I chciały już wy­le­cieć. Biły skrzydłami o szybę, usiłując się prze­do­stać przez nie­wi­dzialną ba­rierę. Po pew­nym cza­sie dawały za wy­graną. Znów czuły głód i ciągnęły do góry mięsa, która kie­dyś była ludz­kim ciałem.

Eri­ka przez całe lato krążyła wokół tego te­ma­tu. Nie­ustan­nie zaj­mo­wał jej myśli. Roz­ważała wszyst­kie za i prze­ciw. Wie­le razy już miała iść na górę, ale do­cho­dziła tyl­ko do schodów na strych. Mogłaby się oczy­wiście tłuma­czyć natłokiem pra­cy w ostat­nich mie­siącach, przy or­ga­ni­za­cji we­se­la, albo za­mie­sza­niem w domu, po­nie­waż nadal miesz­kała z nimi Anna z dziećmi. Nie była to jed­nak cała praw­da. Eri­ka się bała. Bała się tego, na co mogłaby się na­tknąć. Bała się, że jeśli za­cznie szpe­rać, wyjdą na jaw rze­czy, o których wolałaby nie wie­dzieć.

Zda­wała so­bie sprawę, że Pa­trik już kil­ka razy miał ją o to za­py­tać. Wi­działa po jego mi­nie, że się dzi­wi, że jesz­cze nie zaczęła czy­tać zna­le­zio­nych na stry­chu pamiętników. Ale nie spy­tał. Zresztą i tak nie wie­działaby, co od­po­wie­dzieć. Chy­ba naj­bar­dziej bała się tego, że będzie mu­siała zre­wi­do­wać swój pogląd na rze­czy­wi­stość. Wpraw­dzie jej wy­obrażenie o mat­ce, o tym, ja­kim była człowie­kiem i jak się od­no­siła do córek, nie było zbyt po­chleb­ne, ale trak­to­wała je jak nie­pod­ważalną prawdę. Może jej prze­ko­na­nia się po­twierdzą, a może nie. A co, jeśli będzie się mu­siała skon­fron­to­wać z inną prawdą? Do tej pory nie miała od­wa­gi zro­bić tego kro­ku.

Po­sta­wiła nogę na pierw­szym stop­niu. Z dołu do­cho­dził ra­do­sny śmiech Mai. Pa­trik bawił się z nią w sa­lo­nie. Te odgłosy ją uspo­koiły, mogła wejść na następny sto­pień. Po­tem jesz­cze pięć. Pchnęła do góry klapę i zna­lazła się na stry­chu. W po­wie­trze uniósł się tu­man ku­rzu. Roz­ma­wia­li z Pa­trikiem o tym, żeby w przyszłości, gdy Maja będzie star­sza, urządzić so­bie tu­taj pry­wat­ny kącik. Ale na ra­zie był to naj­zwy­klej­szy strych z podłogą z de­sek i spa­dzi­stym da­chem z odsłoniętym bel­ko­wa­niem. I z mnóstwem roz­ma­itych ru­pie­ci, za­ba­wek na cho­inkę i ubra­nek, z których wy­rosła Maja, pudeł z przed­mio­ta­mi nie dość ład­ny­mi, żeby je trzy­mać w domu, lecz na tyle cen­ny­mi jako pamiątki, żeby ich nie wy­rzu­cać.

W głębi, przy krótszej ścia­nie, stała sta­ra drew­nia­na skrzy­nia, wzmoc­nio­na blachą. Eri­ka pomyślała, że ta­kie skrzy­nie na­zy­wa­no chy­ba ku­fra­mi ame­ry­kański­mi1. Po­deszła i usiadła obok na podłodze. Prze­sunęła dłonią po skrzy­ni, za­czerpnęła tchu i pod­niosła wie­ko. Zmarsz­czyła się, gdy buchnął za­pach stęchli­zny. Co wywołuje ten wyraźny, duszący odór sta­rzy­zny? Pew­nie pleśń, pomyślała, i od razu zaczęła ją swędzieć skóra na głowie.

Miała jesz­cze w pamięci, jak to było, gdy zna­leźli skrzy­nię i przej­rze­li jej za­war­tość, wyj­mując sztu­ka po sztu­ce. Ry­sun­ki jej i Anny, przed­mio­ty wy­ko­na­ne na pra­cach ręcznych w szko­le. Wszyst­ko za­cho­wała mat­ka, Elsy, cho­ciaż wy­da­wała się taka obojętna, gdy jako dzie­ci wręczały jej to wszyst­ko, zro­bio­ne z ta­kim tru­dem. Eri­ka znów wszyst­ko wyjęła, odkładając po ko­lei na podłogę. To, co ją in­te­re­so­wało naj­bar­dziej, leżało na sa­mym dnie. Wy­ma­cała pal­ca­mi i ostrożnie wyjęła. Ka­fta­nik, nie­gdyś biały, te­raz pożółkły ze sta­rości. W świe­tle dnia było to widać wyraźnie. Eri­ka nie mogła ode­rwać wzro­ku od brązo­wych plam. Początko­wo wzięła je za rdzę, ale po­tem uświa­do­miła so­bie, że to za­schnięta krew. Przej­mujący był zwłasz­cza kon­trast między roz­mia­ra­mi ka­fta­ni­ka a pla­ma­mi krwi. Skąd się tu wziął? Do kogo należał i dla­cze­go mat­ka go za­cho­wała?

Eri­ka de­li­kat­nie odłożyła ka­fta­nik. Kie­dy go z Pa­tri­kiem zna­leźli, był w nim scho­wa­ny pe­wien przed­miot. Te­raz już go nie było. Za­brała tyl­ko tę jedną rzecz. W po­pla­mioną ko­szulkę za­wi­nięty był hi­tle­row­ski me­dal. Sama się zdzi­wiła, że ten wi­dok wzbu­dził w niej ta­kie sil­ne emo­cje. Ser­ce zabiło jej szyb­ciej, w ustach zaschło, przed oczy­ma prze­sunęły się sce­ny z kro­nik fil­mo­wych i do­ku­mentów z czasów dru­giej woj­ny świa­to­wej. Jak hi­tle­row­ski me­dal tra­fił do Fjällbac­ki? Do jej domu? Jak się zna­lazł wśród rze­czy jej mat­ki? Wy­da­wało się to zupełnie nie­praw­do­po­dob­ne. Najchętniej włożyłaby go z po­wro­tem do skrzy­ni i za­mknęła wie­ko, ale Pa­trik na­le­gał, żeby go za­nieść komuś, kto się na tym zna, i do­wie­dzieć się cze­goś więcej. Zgo­dziła się, choć niechętnie, jak­by jakiś wewnętrzny głos ją ostrze­gał, kazał scho­wać me­dal i za­po­mnieć o nim. W końcu zwy­ciężyła cie­ka­wość i na początku czerw­ca Eri­ka poszła z me­dalem do spe­cja­li­sty od dru­giej woj­ny świa­to­wej. Przy odro­bi­nie szczęścia wkrótce do­wiedzą się o jego po­cho­dze­niu cze­goś więcej.

Naj­bar­dziej jed­nak za­in­te­re­so­wało Erikę coś, co leżało na sa­mym dnie skrzy­ni: czte­ry nie­bie­skie ze­szy­ty. Spoj­rzała na jedną z okładek i roz­po­znała pi­smo mat­ki. Ele­ganc­kie, po­chyłe, w sta­rej, okrąglej­szej wer­sji. Eri­ka wyjęła ze­szy­ty i prze­sunęła pal­cem wska­zującym po okładce leżącego na wierz­chu. Na wszyst­kich wid­niał na­pis „Pamiętnik”. Słowo to wzbu­dziło w niej mie­sza­ne uczu­cia. Cie­ka­wość, pod­nie­ce­nie, a za­ra­zem lęk i wa­ha­nie: miała wtargnąć w czyjąś pry­wat­ność. Czy wol­no jej czy­tać pamiętni­ki mat­ki, po­znać jej naj­taj­niej­sze myśli i uczu­cia? Z na­tu­ry rze­czy pamiętnik nie jest prze­zna­czo­ny dla cu­dzych oczu. Może Elsy nie życzyłaby so­bie, żeby go czy­tała jej córka. Ale mat­ka już nie żyła, Eri­ka nie mogła jej za­py­tać. Sama mu­siała zde­cy­do­wać, co zro­bić.

– Eri­ka! – prze­rwał jej głos Pa­tri­ka.

– Co ta­kie­go?

– Goście idą!

Spoj­rzała na ze­ga­rek. Ojej, już trze­cia! Pierw­sze uro­dzi­ny Mai, przy­szli naj­bliżsi krew­ni i przy­ja­cie­le. Pa­trik pew­nie pomyślał, że zasnęła na stry­chu.

– Już idę!

Otrze­pała się z ku­rzu, chwilę się za­sta­no­wiła, a po­tem wzięła pamiętni­ki i ka­fta­nik i ru­szyła stro­my­mi scho­da­mi na dół. Słyszała gwar głosów.

– Wi­ta­my ser­decz­nie! – Pa­trik stał w drzwiach i wpusz­czał pierw­szych gości, Jo­ha­na i Eli­sa­beth. Po­zna­li ich, bo mie­li syn­ka w wie­ku Mai. Mały Wil­liam da­rzył Maję rzad­ko spo­ty­ka­nym uwiel­bie­niem, chwi­la­mi aż na­zbyt na­ma­cal­nym. Te­raz na jej wi­dok ru­szył do przo­du jak czołg i zbo­dicz­ko­wał ją ze zręcznością li­go­we­go ho­ke­isty. Maja, o dzi­wo, nie do­ce­niła tego ma­new­ru. Wil­liama, choć pro­mie­niał radością, trze­ba było szyb­ko usunąć z zajętej po­zy­cji, to zna­czy zdjąć z leżącej na podłodze i wrzeszczącej wnie­bogłosy Mai.

– Słuchaj, sta­ry, tak nie można. Z dziew­czyn­ka­mi trze­ba de­li­kat­nie! – upo­mniał syn­ka Jo­han, po­wstrzy­mując za­ko­chaną la­to­rośl przed ko­lej­nym na­tar­ciem.

– Zda­je mi się, że on sto­su­je tę samą tech­nikę pod­ry­wu co ty kie­dyś – zaśmiała się Eli­sa­beth, a mąż rzu­cił jej pełne ura­zy spoj­rze­nie.

– No już, maleńka, nie było aż tak źle! Chodź na ręce. – Pa­trik pod­niósł zapłakaną córeczkę i tulił, dopóki wrzask nie prze­szedł w łka­nie, a po­tem po­sta­wił na podłodze i lek­ko po­pchnął w stronę Wil­lia­ma. – Zo­bacz, co ci przy­niósł Wil­liam. Jaka piękna pacz­ka!

To ma­gicz­ne słowo przy­niosło za­mie­rzo­ny sku­tek. Wil­liam uro­czyście i z wielką po­wagą wyciągnął obwiązaną ozdob­ny­mi sznur­ka­mi paczkę. Żadne z nich nie opa­no­wało jesz­cze w stop­niu do­sta­tecz­nym tech­ni­ki cho­dze­nia. Jed­no­cze­sne cho­dze­nie i wręcza­nie pre­zen­tu oka­zało się dla Wil­liama na tyle trud­ne, że upadł na pupę. Zo­ba­czył, że Maja aż się roz­pro­mie­niła na wi­dok pacz­ki, i za­po­mniał o bólu. Przy­czy­niła się do tego również gru­ba pie­lu­cha.

– Iiii! – za­pisz­czała pod­nie­co­na Maja i zaczęła szar­pać za sznur­ki. Już po se­kun­dzie na jej buzi po­ja­wił się wy­raz roz­drażnie­nia, więc Pa­trik rzu­cił się z po­mocą. Wspólnie upo­ra­li się z opa­ko­wa­niem i Maja wyciągnęła sza­re­go plu­szo­we­go słonia. Z miej­sca zdo­był jej ser­ce. Moc­no go przy­tu­liła, przestępując z nogi na nogę. Sku­tek był taki, że i ona wylądowała na pu­pie. Wil­liam chciał pogłaskać słonia. Nadąsana mina Mai i mowa jej ciała nie po­zo­sta­wiały wątpli­wości. Mały wiel­bi­ciel uznał to chy­ba za zachętę do dal­szych wysiłków, ale ro­dzi­ce domyślili się, że szy­ku­je się ko­lej­ny kon­flikt.

– Pora na kawę – po­wie­dział Pa­trik. Wziął Maję na ręce i ru­szył do sa­lo­nu. Za nim Wil­liam z ro­dzi­ca­mi. Chłopiec stanął przed wiel­kim pudłem z za­baw­ka­mi i na­gle za­pa­no­wał spokój. Przy­najm­niej na jakiś czas.

– Cześć! – Eri­ka zeszła ze schodów i uści­skała goś-ci. Wil­lia­ma pogłaskała po główce.

– Kto pije kawę? – roz­legł się z kuch­ni głos Pa­tri­ka. W od­po­wie­dzi usłyszał trzy­krot­ne: „Ja!”.

– Jak się czu­jesz w małżeńskim sta­nie? – spy­tał z uśmie­chem Jo­han, obej­mując żonę.

– Dziękuję, nie widzę większej różnicy. Poza tym że Pa­trik cia­gle mówi do mnie „ślub­na”. Może mi pod­po­wiesz, jak go tego od­uczyć? – Eri­ka mrugnęła do Eli­sa­beth.

– E, nie zwra­caj uwa­gi. Po­tem ze ślub­nej zro­bi kie­row­niczkę, więc nie na­rze­kaj. A w ogóle gdzie jest Anna?

– U Dana. Za­miesz­ka­li ra­zem... – Eri­ka znacząco uniosła brwi.

– Coś ta­kie­go... szyb­ko się uwinęli. – Eli­sa­beth zro­biła taką samą minę.

Roz­legł się dzwo­nek, Eri­ka się ze­rwała.

– To na pew­no oni. Albo Kri­sti­na.

Imię teścio­wej wy­po­wie­działa to­nem, w którym pobrzękiwały kost­ki lodu. Od we­se­la ich wza­jem­ne sto­sun­ki jesz­cze się ochłodziły. Głównie dla­te­go, że Kri­sti­na z wręcz ob­se­syj­nym upo­rem po­wta­rzała, że mężczy­zna dbający o ka­rierę za­wo­dową nie po­wi­nien brać czte­ro­mie­sięczne­go urlo­pu opie­kuńcze­go na dziec­ko. Ku jej zgor­sze­niu Pa­trik nie ustąpił ani na krok. Prze­ciw­nie – to on się upie­rał, że je­sie­nią zaj­mie się Mają.

– Halo... Za­sta­liśmy małą ju­bi­latkę? – Z przed­po­ko­ju do­biegł głos Anny. Erikę prze­szedł dreszcz: od tylu lat nie słyszała w głosie młod­szej sio­stry ta­kiej radości. Słychać było, że Anna jest sil­na, szczęśliwa i za­ko­cha­na.

Z początku Anna bała się, że Eri­ce może prze­szka­dzać, że związała się z Da­nem. Ale Eri­ka wyśmiała jej oba­wy. Na­wet gdy­by po­czuła się trochę nie­swo­jo, to od cza­su, gdy była z Da­nem, minęło tyle lat, że prędko przeszłaby nad tym do porządku dzien­ne­go. Cie­szyła się, że Anna wresz­cie jest szczęśliwa.

– Gdzie moja ulu­bie­ni­ca? – Dan, ja­snowłosy i po­staw­ny, rozglądał się za Mają, z którą łączyła go szczególnie ser­decz­na więź.

Na dźwięk jego tu­bal­ne­go głosu na­tych­miast przy­drep­tała z wyciągniętymi rączka­mi.

– Paćka? – za­py­tała. Już się zo­rien­to­wała, o co cho­dzi z tymi uro­dzi­na­mi.

– Oczy­wiście, że mam dla cie­bie paczkę. – Dan skinął na Annę, a ona podała Mai dużą różową paczkę obwiązaną srebr­nym sznur­kiem. Maja wy­do­stała się z objęć Dana i z nie­cier­pli­wością zaczęła się do­bie­rać do za­war­tości. Tym ra­zem po­ma­gała jej Eri­ka. Ra­zem wy­do­były dużą lalkę z za­my­ka­ny­mi ocza­mi.

– Lala – po­wie­działa radośnie Maja i przy­tu­liła ją moc­no do pier­si. Po­tem ru­szyła do Wil­lia­ma, żeby mu po­ka­zać swój naj­now­szy skarb, i na wszel­ki wy­pa­dek powtórzyła: – Lala.

Znów roz­legł się dzwo­nek. Drzwi się otwo­rzyły i weszła Kri­sti­na. Eri­ka za­cisnęła zęby. Nie zno­siła tego na­wy­ku teścio­wej, tego wcho­dze­nia za­raz po dzwon­ku. Nig­dy nie cze­kała, aż jej ktoś otwo­rzy.

Maja znów za­brała się do otwie­ra­nia pacz­ki, ale tym ra­zem nie oka­zała en­tu­zja­zmu. Ze zdzi­wie­niem wyjęła ka­fta­ni­ki. Jesz­cze raz zaj­rzała do środ­ka, spraw­dziła, czy na pew­no nie ma żad­nej za­baw­ki, i spoj­rzała wiel­ki­mi ocza­mi na bab­cię.

– Ostat­nio wi­działam, że miała na so­bie za mały ka­fta­nik, więc gdy się zo­rien­to­wałam, że w Lin­dek­sie można kupić trzy w ce­nie dwóch, od razu kil­ka kupiłam. Na pew­no się przy­dadzą. – Uśmiechnęła się z za­do­wo­le­niem, nie zwra­cając uwa­gi na za­wie­dzioną minę Mai.

Eri­ka już chciała po­wie­dzieć, że da­wa­nie rocz­ne­mu dziec­ku w pre­zen­cie ka­fta­ni­ka to idio­tyzm. Miała to na końcu języka. Nie dość, że Maja była roz­cza­ro­wa­na, to Kri­sti­nie udało się jak zwy­kle wbić szpilę jej. Oka­zu­je się, że nie po­tra­fi na­wet dziec­ka porządnie ubrać.

– Idzie tort! – zawołał Pa­trik. Włączył się w od­po­wied­nim mo­men­cie, od­wra­cając uwagę wszyst­kich. Eri­ka przełknęła złość i wszy­scy ra­zem prze­szli do sa­lo­nu.

Nad­szedł czas na uro­czy­ste zdmuch­nięcie świecz­ki. Maja sku­piła się na dmu­cha­niu tak bar­dzo, że aż opry­skała tort śliną. Pa­trik dys­kret­nie pomógł jej zga­sić świeczkę, a goście odśpie­wa­li Sto lat. Eri­ka nad jasną główką Mai spoj­rzała mężowi w oczy i po­czuła, że ją ści­ska w gar­dle. Wi­działa, że Pa­trik też się wzru­szył. Rok. Ich maleństwo ma rok. Ta mała dziew­czyn­ka umie już się sa­mo­dziel­nie prze­miesz­czać, klasz­cze w rączki, gdy słyszy sy­gnał Bo­li­bom­py, te­le­wi­zyj­ne­go pro­gra­mu dla dzie­ci, sama je, roz­da­je naj­wil­got­niej­sze całusy w tej części Eu­ro­py i da­rzy miłością cały świat. Eri­ka uśmiechnęła się do Pa­tri­ka, od­po­wie­dział uśmie­chem. Życie było wyjątko­wo piękne.

Mel­l­berg wes­tchnął ciężko. Ostat­nio często mu się to zda­rzało. Nadal psuła mu hu­mor porażka po­nie­sio­na ostat­niej wio­sny, ale na­wet spe­cjal­nie się nie dzi­wił. Po­zwo­lił so­bie na swo­bod­ny lot: po pro­stu być, czuć. To nie ucho­dzi bez­kar­nie. Po­wi­nien był o tym wie­dzieć. Można powie­dzieć, że zasłużył na to, co go spo­tkało, i uznać to za na­uczkę. Trud­no, od­ro­bił lek­cje i jed­no jest pew­ne: na pew­no nie należy do lu­dzi, którzy dwa razy popełniają ten sam błąd.

– Ber­til! – do­biegł go roz­ka­zujący głos An­ni­ki.

Zręcznym ru­chem od­garnął pożyczkę, która mu się zsunęła z czub­ka głowy, i wstał z ociąga­niem. Nie miał zwy­cza­ju słuchać roz­kazów ko­biet, ale An­ni­ka Jans­son należała do wyjątków. Z bie­giem lat, niechętnie, ale na­brał dla niej pew­ne­go sza­cun­ku. Nie mógłby tego po­wie­dzieć o żad­nej in­nej ko­bie­cie. Wes­tchnął jesz­cze raz. Dla­cze­go tak trud­no o fa­cetów w tej pra­cy? Na miej­sce Ern­sta Lund­gre­na ciągle mu przy­syłają dziew­czy­ny. Zupełna roz­pacz.

Zmarsz­czył się, bo w re­cep­cji roz­legło się szczek­nięcie. Czyżby An­ni­ka przy­pro­wa­dziła do pra­cy któregoś ze swo­ich czwo­ro­nogów? Prze­cież do­sko­na­le wie, co on sądzi o psach. Chy­ba będzie mu­siał z nią po­roz­ma­wiać.

Oka­zało się jed­nak, że to nie żaden z la­bra­dorów An­ni­ki, tyl­ko psiak nie­określo­nej rasy i bar­wy, ciągnący smycz, którą trzy­mała drob­na ciem­nowłosa ko­bie­ta.

– Zna­lazłam go na dwo­rze, przed ko­mi­sa­ria­tem – po­wie­działa z wyraźnym sztok­holm­skim ak­cen­tem.

– A jak wszedł do środ­ka? – rzu­cił opry­skli­wie Mel­l­berg, od­wra­cając się na pięcie. Chciał wrócić do ga­bi­ne­tu.

– To jest Pau­la Mo­ra­les – pośpiesz­nie wtrąciła An­ni­ka.

Mel­l­berg przy­stanął. Praw­da, ta dziu­nia, którą mu mie­li przysłać, nosiła ja­kieś z hisz­pańska brzmiące na­zwi­sko. Kur­de, ale mała. Ni­ska, drob­na. Za to spoj­rze­nie by­najm­niej nie łagod­ne. Podała mu rękę.

– Miło mi. Pies bie­gał przed bu­dyn­kiem. Sądząc po wyglądzie, jest bez­pański. A już z pew­nością nie jest własnością ni­ko­go, kto by po­tra­fił się nim opie­ko­wać.

Wyrażała się w sposób ka­te­go­rycz­ny. Mel­l­berg był cie­kaw, do cze­go zmie­rza. Py­tającym to­nem po­wie­dział:

– To może proszę go gdzieś oddać?

– Tu­taj nie ma schro­ni­ska dla psów. An­ni­ka zdążyła mnie już po­in­for­mo­wać.

– Nie ma? – zdzi­wił się Mel­l­berg.

An­ni­ka potrząsnęła głową.

– W ta­kim ra­zie... Będzie pani mu­siała go za­brać do domu – po­wie­dział Mel­l­berg, usiłując od­go­nić łaszącego mu się do nóg psa. Nie zważając na to, pies usiadł mu na pra­wej sto­pie.

– To nie­możliwe. My już mamy psa. Sukę. Nie lubi to­wa­rzy­stwa – spo­koj­nie od­parła Pau­la, nadal patrząc na nie­go prze­szy­wającym wzro­kiem.

– A ty, An­ni­ka? Nie mógłby... zo­stać z two­imi psa­mi? – spy­tał co­raz bar­dziej stra­pio­ny Mel­l­berg. Z ja­kiej ra­cji ma się zaj­mo­wać ta­ki­mi dro­bia­zga­mi? W końcu jest tu sze­fem!

An­ni­ka zde­cy­do­wa­nie potrząsnęła głową.

– Moje psy ak­cep­tują tyl­ko sie­bie. Nig­dy by się nie po­go­dziły z obec­nością in­ne­go psa.

– Musi pan go wziąć – po­wie­działa Pau­la i podała mu smycz.

Mel­l­berg był tak zdu­mio­ny jej bez­czel­nością, że wziął smycz. Pies za­skom­lał i jesz­cze moc­niej przy­warł do jego nóg.

– Wi­dzi pan, że on pana lubi.

– Ale ja nie mogę... ja nie mam... – jąkał się Mel­l­berg. Pierw­szy raz nie wie­dział, co po­wie­dzieć.

– Nie masz w domu żad­nych zwierząt – po­wie­działa An­ni­ka. – Obie­cuję, że po­py­tam, może ktoś go szu­ka. W prze­ciw­nym ra­zie trze­ba będzie mu zna­leźć dom. Nie można go puścić sa­mo­pas, bo go roz­je­dzie sa­mochód.

Mel­l­berg wbrew so­bie po­czuł, że mięknie. Spoj­rzał na psa, a on od­po­wie­dział błagal­nym spoj­rze­niem wil­got­nych oczu.

– Kur­de, no do­brze. Wezmę tego kun­dla, sko­ro wam tak zależy. Ale tyl­ko na kil­ka dni. I żebyś mi go wykąpała, za­nim go za­biorę do domu.

Po­gro­ził pal­cem An­ni­ce, a jej wyraźnie ulżyło.

– Wykąpię go w ko­mi­sa­ria­cie. Nie ma pro­ble­mu – od­parła z zapałem. A po­tem dodała: – Wiel­kie dzięki, Ber­til.

– Ma być wy­pu­co­wa­ny! Bo go nie wpuszczę za próg! – burknął Mel­l­berg.

Wy­szedł na ko­ry­tarz. Widać było, że jest zły. Trzasnął drzwia­mi ga­bi­ne­tu.

An­ni­ka i Pau­la wy­mie­niły uśmie­chy. Kun­del za­skom­lał i radośnie za­mer­dał ogo­nem.

– Miłego dnia. – Eri­ka po­ma­chała Mai, ale Maja to zi­gno­ro­wała. Siedząc na podłodze, wpa­try­wała się w pod­ska­kujące na ekra­nie te­le­wi­zo­ra Te­le­tu­bi­sie.

– Będzie bar­dzo faj­nie. – Pa­trik pocałował Erikę w po­li­czek. – Będzie­my so­bie świet­nie ra­dzić przez parę naj­bliższych mie­sięcy.

– Można by pomyśleć, że wyjeżdżam za mo­rze – zaśmiała się Eri­ka. – Zejdę do was na lunch.

– Jak myślisz, uda ci się pra­co­wać w domu?

– Spróbuję. A ty spróbuj uda­wać, że mnie nie ma.

– Nie ma pro­ble­mu. Dla mnie prze­sta­niesz ist­nieć z chwilą, gdy za­mkniesz drzwi ga­bi­ne­tu. – Pa­trik mrugnął do niej.

– To się jesz­cze zo­ba­czy. – Eri­ka weszła na scho­dy. – W każdym ra­zie war­to spróbować. Może nie będę mu­siała wy­naj­mo­wać biu­ra.

Weszła do ga­bi­ne­tu i z mie­sza­ny­mi uczu­cia­mi za­mknęła za sobą drzwi. Po roku, który spędziła w domu, opie­kując się Mają, bar­dzo cze­kała na tę chwilę. Ma­rzyła o tym, żeby prze­ka­zać pałeczkę Pa­tri­ko­wi i zająć się zwy­czaj­ny­mi do­rosłymi spra­wa­mi. Znu­dziły ją śmier­tel­nie pla­ce za­baw, pia­skow­ni­ce i te­le­wi­zyj­ne pro­gra­my dla dzie­ci. Trze­ba to wyraźnie stwier­dzić: per­fek­cyj­ne wy­ko­na­nie bab­ki z pia­sku nie było dla niej wy­star­czającym wy­zwa­niem in­te­lek­tu­al­nym. Czuła, że choćby nie wiem jak ko­chała swoją córeczkę, wkrótce za­cznie rwać so­bie włosy z głowy, jeśli ko­lej­ny raz będzie mu­siała śpie­wać pio­senkę o pajączku. Ko­lej na Pa­tri­ka.

Uro­czyście za­siadła przed kom­pu­te­rem i włączyła go. Roz­ko­szo­wała się zna­jo­mym szu­mem. Ter­min złożenia w wy­daw­nic­twie no­wej książki o au­ten­tycz­nej zbrod­ni upływał do­pie­ro w lu­tym, ale już mogła zacząć pisać. La­tem zdążyła zgro­ma­dzić część ma­te­riału. Kliknęła w Wor­da i otwo­rzyła do­ku­ment za­ty­tułowa­ny „Eliasz”. Tak miała na imię pierw­sza ofia­ra mor­der­cy. Położyła pal­ce na kla­wia­tu­rze i na­gle prze­rwało jej ci­che pu­ka­nie.

– Prze­pra­szam, że ci prze­szka­dzam. – Pa­trik nieśmiało wsunął głowę. – Chciałem tyl­ko spy­tać, gdzie po­wie­siłaś kom­bi­ne­zon Mai.

– Jest w su­szar­ce.

Pa­trik kiwnął głową i za­mknął drzwi.

Eri­ka znów położyła pal­ce na kla­wia­tu­rze i za­czerpnęła tchu. Znów pu­ka­nie.

– Jesz­cze raz prze­pra­szam. Za­raz dam ci spokój, tyl­ko mu­sisz mi coś po­wie­dzieć: jak mam ją dzi­siaj ubrać? Jest dość chłodno. Z dru­giej stro­ny, Maja łatwo się poci, a wte­dy jesz­cze łatwiej o prze­ziębie­nie... – Pa­trik uśmie­chał się z głupią miną.

– Pod kom­bi­ne­zon włóż jej tyl­ko cien­ki swe­te­rek i spoden­ki. Na główkę wkładam jej bawełnianą cza­peczkę. In­a­czej się zgrze­je.

– Dziękuję.

Pa­trik znów za­mknął drzwi. Eri­ka już miała zacząć pisać pierw­szy wiersz, gdy z dołu zaczął do­bie­gać co­raz głośniej­szy wrzask. Po dwóch mi­nu­tach nasłuchi­wa­nia wes­tchnęła, od­sunęła się na krześle od biur­ka i zeszła na dół.

– Po­mogę ci. Ubie­ra­nie jej to kosz­mar.

– Dzięki, właśnie widzę. – Pa­trik aż się spo­cił, zma­gając się ze złoszczącą się i co­raz sil­niejszą Mają.

Pięć mi­nut później Maja była mar­kot­na, ale ubra­na. Eri­ka dała oboj­gu bu­zia­ka i lek­ko wy­pchnęła za drzwi.

– Idźcie na długi spa­cer, żeby mama mogła spo­koj­nie po­pra­co­wać – po­wie­działa.

Pa­trik się za­wsty­dził.

– Prze­pra­szam... pew­nie będę po­trze­bo­wał paru dni, żeby się wdrożyć, ale obie­cuję, że po­tem będziesz miała spokój.

– W porządku – od­parła i zde­cy­do­wa­nym ru­chem za­mknęła za nimi drzwi. Nalała so­bie spo­ry ku­bek kawy i wróciła do ga­bi­ne­tu. Wresz­cie będzie mogła przystąpić do pi­sa­nia.

– Ćśśś... Nie hałasuj tak!

– E, mat­ka mówi, że chy­ba obaj wy­je­cha­li. Przez całe lato nikt nie od­bie­rał pocz­ty. Nie do­pil­no­wa­li tego, więc mat­ka już od czerw­ca opróżnia ich skrzynkę. Spo­ko, możemy hałaso­wać do woli.

Mat­tias zaśmiał się, ale Adam był nie­uf­ny. Sta­ry dom bu­dził w nim grozę. Ci sta­rzy fa­ce­ci też. Mat­tias może so­bie mówić, co chce. On za­mie­rza się za­cho­wy­wać jak naj­ci­szej.

– Jak się do­sta­nie­my do środ­ka? – spy­tał z nie­po­ko­jem. Wie­dział, że to za­brzmiało płacz­li­wie. Trud­no. Często myślał, że chciałby być taki jak Mat­tias. Odważny, wręcz zu­chwały. Nic dziw­ne­go, że lecą na nie­go wszyst­kie dziew­czy­ny.

– To się okaże. Zwy­kle którędyś daje się wejść.

– Wiesz to z własne­go doświad­cze­nia, co? Często się włamu­jesz? – Adam zaśmiał się, ale nie za głośno.

– Robiłem mnóstwo rze­czy, o których nie masz bla­de­go pojęcia – od­parł wy­niośle Mat­tias.

A jakże, pomyślał Adam, ale nie odważył się za­prze­czyć. Mat­tias cza­sem lubił zgry­wać twar­dzie­la, niech mu będzie. W każdym ra­zie nie ma co się wda­wać w dys­kusję.

– Jak myślisz, co on tam trzy­ma?

Mat­tia­so­wi zaświe­ciły się oczy. Skra­da­li się wokół domu w po­szu­ki­wa­niu okna czy kla­py, przez którą można by wejść.

– Nie wiem.

Adam rozglądał się nie­spo­koj­nie. Co­raz mniej mu się to po­do­bało.

– Może ja­kieś za­je­bi­ste rze­czy na­ziol­skie. Mun­du­ry i tak da­lej – mówił w pod­nie­ce­niu Mat­tias.

Zupełnie go opętało, od kie­dy ka­za­no mu na­pi­sać wy­pra­co­wa­nie o SS. Czy­tał wszyst­ko, co mu wpadło w ręce, na te­mat dru­giej woj­ny świa­to­wej i Trze­ciej Rze­szy. I co­raz bar­dziej in­try­go­wał go sąsiad, o którym wszy­scy wie­dzie­li, że jest znawcą Nie­miec i na­zi­zmu.

– Może on wca­le nie ma nic ta­kie­go – prze­ko­ny­wał Adam, cho­ciaż z góry wie­dział, że nie po­wstrzy­ma Mat­tia­sa. – Tata mówił, że przed eme­ry­turą był na­uczy­cie­lem hi­sto­rii. Pew­nie ma tyl­ko mnóstwo książek. Nie­ko­niecz­nie co­oler­skie rze­czy z tam­tych czasów.

– Za­raz się prze­ko­na­my. – Mat­tia­so­wi oczy zalśniły i z trium­fem wska­zał pal­cem okno w krótszej ścia­nie domu. – Patrz. Tam­to okno jest trochę uchy­lo­ne.

Adam mu­siał z żalem stwier­dzić, że Mat­tias ma rację, cho­ciaż w du­chu miał na­dzieję, że nie uda im się do­stać do środ­ka.

– Po­trze­bu­je­my cze­goś, żeby po­sze­rzyć szparę.

Mat­tias ro­zej­rzał się. Zna­lazł roz­wiąza­nie: na zie­mi leżał ha­czyk. Wi­docz­nie od­padł z okna.

– Do­bra, za­raz zo­ba­czy­my. – Mat­tias z nie­mal chi­rur­giczną pre­cyzją wcisnął ko­niec ha­czy­ka w róg okna. Nic z tego. Okno ani drgnęło. – Kur­de, musi się otwo­rzyć!

Spróbował jesz­cze raz. Trzy­ma­nie ha­czy­ka nad głową i jed­no­cze­sne pod­ważanie okna kosz­to­wało spo­ro wysiłku. Mat­tias sapał, wy­sunął ko­niec języka. W końcu udało mu się wcisnąć ha­czyk nie­co głębiej.

– Będzie widać, że ktoś się włamał! – ci­cho per­swa­do­wał Adam, ale Mat­tias jak­by nie słyszał.

– Za­raz otworzę to cho­ler­stwo!

Na czoło wystąpiły mu kro­pel­ki potu. Pchnął jesz­cze moc­niej i okno się otwo­rzyło.

– Yes! – Za­cisnął pięść w geście zwy­cięstwa i odwrócił się do Ada­ma. – Pomóż mi wejść.

– Może znaj­dzie­my jakąś dra­binę albo co...

– A po co? Pod­sadź mnie, a po­tem cię wciągnę.

Adam posłusznie stanął pod ścianą i splótł ręce. Mat­tias stanął na nich jedną stopą. Adam skrzy­wił się, gdy but ucisnął mu rękę, ale nie zważając na ból, pod­niósł ko­legę. Mat­tias chwy­cił się pa­ra­pe­tu. Pod­ciągnął się, po­sta­wił na pa­ra­pe­cie jedną nogę, po­tem drugą. Zmarsz­czył nos. Fuj, ale smród. Okrop­ny. Od­sunął ro­letę i zaj­rzał do po­ko­ju. To chy­ba bi­blio­te­ka, ale ro­lety są spusz­czo­ne, całe wnętrze spo­wi­ja mrok.

– Ty, strasz­nie tu śmier­dzi.

Odwrócił się do Ada­ma, za­ci­skając nos.

– No to daj so­bie spokój – od­po­wie­dział z dołu Adam. Zaświtała mu na­dzie­ja.

– Mowy nie ma. Te­raz, jak już się do­sta­liśmy do środ­ka? Te­raz do­pie­ro będzie się działo! Da­waj rękę.

Puścił nos i przy­trzy­mując się lewą ręką ramy okna, prawą wyciągnął do Ada­ma.

– Dasz radę?

– No pew­nie. Chodź.

Adam chwy­cił jego rękę, Mat­tias pociągnął z całej siły. Już się wy­da­wało, że nic z tego nie będzie, kie­dy Adam dosięgnął pa­ra­pe­tu, chwy­cił się, a Mat­tias zro­bił mu miej­sce, ze­ska­kując na podłogę. Za­trzesz­czało mu pod sto­pa­mi. Spoj­rzał. Coś tam leżało, ale w ciem­nościach nie wi­dział co. Pew­nie su­che liście.

– Kur­de, co to jest? – po­wie­dział Adam, kie­dy i on ze­sko­czył na podłogę. On też się nie domyślał, co tak trzesz­czy. – Ja pier­dolę, ale smród – dodał. Wyglądał, jak­by mu się zro­biło nie­do­brze.

– Prze­cież mówiłem – od­parł po­god­nie Mat­tias. Już zaczął się przy­zwy­cza­jać. – Za­raz spraw­dzi­my, co ten dziad tu ma. Pod­ciągnij ro­letę.

– A jak nas ktoś zo­ba­czy?

– Kto ma nas zo­ba­czyć?! Pod­ciągnij wresz­cie tę ro­letę.

Adam zro­bił, jak mu Mat­tias kazał. Ro­le­ta ze świ­stem pod­je­chała do góry, wpusz­czając do po­ko­ju ostre światło.

– Ale su­per­o­wy pokój – z po­dzi­wem po­wie­dział Mat­tias, rozglądając się po wnętrzu, od podłogi po su­fit za­sta­wio­nym regałami z książkami.

W rogu po­ko­ju obok okrągłego sto­li­ka stały dwa skórza­ne fo­te­le. W dru­gim, dal­szym rogu królowało ol­brzy­mie biur­ko, a przed nim odwrócony do nich tyłem sta­roświec­ki fo­tel biu­ro­wy z wy­so­kim opar­ciem. Adam zro­bił krok w tym kie­run­ku, ale trzask pod sto­pa­mi skłonił go do spoj­rze­nia pod nogi. Oby­dwaj zo­ba­czy­li, po czym chodzą.

– Co jest...

Podłogę po­kry­wały mu­chy. Czar­ne, obrzy­dli­we, mar­twe. Również na pa­ra­pe­cie leżały całe ster­ty much. Obaj od­ru­cho­wo wy­tar­li ręce o spodnie.

– Kur­de, ale obrzy­dli­stwo. – Mat­tias się skrzy­wił.

– Skąd tu tyle much?

Adam ze zdu­mie­niem pa­trzył na podłogę i na­gle w jego umyśle, wy­tre­no­wa­nym na se­ria­lach CSI, coś się nie­przy­jem­nie sko­ja­rzyło. Mar­twe mu­chy. Smród. Od­sunął od sie­bie tę myśl, ale jego wzrok nie­ubłaga­nie wędro­wał do stojącego tyłem fo­te­la.

– Mat­tias?

– Co? – po­wie­dział Mat­tias z roz­drażnie­niem, usiłując stanąć tak, żeby nie dep­tać po mar­twych mu­chach.

Adam nie od­po­wie­dział. Po­wo­li, z wa­ha­niem, ru­szył w kie­run­ku fo­te­la. Coś mu mówiło, żeby zawrócić, wyjść tak, jak we­szli, ucie­kać jak naj­da­lej. Zwy­ciężyła cie­ka­wość. Nogi same go po­niosły.

– O co cho­dzi? – spy­tał Mat­tias, ale umilkł, widząc napięcie w ru­chach Ada­ma.

W od­ległości pół me­tra od fo­te­la Adam wyciągnął przed sie­bie rękę. Drżała, sam to wi­dział. Bar­dzo po­wo­li wyciągał ją w stronę opar­cia. Słychać było tyl­ko trzesz­cze­nie much pod jego sto­pa­mi. Pod pal­ca­mi po­czuł chłodne opar­cie. Napiął mięśnie i prze­su­wając opar­cie w lewo, obrócił fo­tel. Cofnął się o krok. Fo­tel ob­ra­cał się po­wo­li, stop­nio­wo uka­zując drugą stronę. Stojący za Ada­mem Mat­tias zwy­mio­to­wał.

Wo­dził za każdym, naj­mniej­szym jego ru­chem wiel­ki­mi wil­got­ny­mi ocza­mi. Mel­l­berg sta­rał się go igno­ro­wać, ale bez po­wo­dze­nia. Pies kleił się do nie­go, wpa­try­wał się w nie­go z uwiel­bie­niem. W końcu Mel­l­berg zmiękł. Z naj­niższej szu­fla­dy wyjął ko­ko­sową kulkę i rzu­cił na podłogę, pod nos psa. W ułamku se­kun­dy było po kul­ce. Mel­l­berg odniósł wrażenie, że kun­del się do nie­go uśmiechnął. Na pew­no mu się przy­wi­działo. W każdym ra­zie pies był już czy­sty. An­ni­ka go wykąpała. Na­prawdę do­brze się spi­sała. Mimo to Mel­l­berg po­czuł nie­smak, gdy obu­dził się rano i od­krył, że w nocy pies wsko­czył mu do łóżka. Szam­pon chy­ba nie za­bi­ja pcheł i in­nych ta­kich. A jeśli jego sierść roi się od małych pełzających be­stii, które tyl­ko cze­kają, żeby prze­sko­czyć na jego ob­fi­te ciało? Dro­bia­zgo­wa in­spek­cja sierści nie ujaw­niła żywych or­ga­nizmów, a An­ni­ka za­kli­nała się, że kie­dy go kąpała, nie wi­działa żad­nych pcheł. Ale, do cho­le­ry, to jesz­cze nie zna­czy, że pies ma spać w jego łóżku! Są gra­ni­ce.

– Jak my cię na­zwie­my, co? – ode­zwał się Mel­l­berg i na­tych­miast zro­biło mu się głupio, że roz­ma­wia z czwo­ro­no­giem.

Ale kun­dli­sko musi się jakoś wabić. Mel­l­berg zaczął się za­sta­na­wiać i rozglądać za jakąś pod­po­wie­dzią. Do głowy przy­cho­dziły mu same głupie psie imio­na: Fido, Lud­de... Nie, to do ni­cze­go. Na­gle za­chi­cho­tał. Przy­szedł mu do głowy fan­ta­stycz­ny po­mysł. Mu­siał przy­znać, że bra­ku­je mu Lund­gre­na. Ale prze­cież mu­siał go wy­rzu­cić. Nie od­czu­wał do­tkli­we­go bra­ku, ale za­wsze. A może na­zwać psa Ernst? Niezły dow­cip. Za­chi­cho­tał jesz­cze raz.

– Ernst. Co ty na to, sta­ry? Może być, co?

Znów sięgnął do szu­fla­dy po ko­ko­sową kulkę. Należy się Ern­sto­wi. Nie jego pro­blem, jeśli pies się roz­ty­je. Za kil­ka dni An­ni­ka na pew­no znaj­dzie mu jakiś dom, więc nie szko­dzi, jeśli przed­tem zeżre jedną czy dwie ko­ko­sowe kul­ki.

Obaj z Ern­stem drgnęli, słysząc prze­ni­kli­wy dzwo­nek te­le­fo­nu.

– Ber­til Mel­l­berg, słucham. – W pierw­szej chwi­li nie zro­zu­miał głośnego hi­ste­rycz­ne­go traj­ko­ta­nia. – Mów wol­niej. Coś ty po­wie­dział?

Słuchał w sku­pie­niu i aż uniósł brwi, gdy do nie­go do­tarło, o co cho­dzi.

– Zwłoki, mówisz? Gdzie?

Wy­pro­sto­wał się na krześle. Kun­del na­zwa­ny Ern­stem również usiadł i za­strzygł usza­mi. Mel­l­berg za­pi­sał ad­res w no­te­sie i zakończył roz­mowę po­le­ce­niem: – Proszę się stamtąd nie ru­szać. – Ze­rwał się z krzesła, a Ernst ru­szył za nim jak cień.

– Zo­stań – po­wie­dział Mel­l­berg wład­czym to­nem i ze zdzi­wie­niem stwier­dził, że pies stanął w miej­scu, jak­by cze­kał na dal­sze roz­ka­zy. – Na miej­sce. – Wska­zał mu kosz, który An­ni­ka po­sta­wiła w rogu ga­bi­ne­tu. Ernst niechętnie posłuchał. Powlókł się na le­go­wi­sko, położył łeb na łapach i obrażony spoj­rzał na swe­go tym­cza­so­we­go pana. Ber­til Mel­l­berg był nad­zwy­czaj za­do­wo­lo­ny, że wresz­cie ktoś go słucha. Po­czuł się tak umoc­nio­ny w roli władcy, że wy­biegł na ko­ry­tarz, oznaj­miając wszem wo­bec: – Do­sta­liśmy zgłosze­nie o zna­le­zie­niu zwłok.

Z trzech po­koi wy­sunęły się trzy głowy: ruda, należąca do Mar­ti­na Mo­li­na, siwa Gösty Fly­ga­re­go i czar­na Pau­li Mo­ra­les.

– Zwłoki? – ode­zwał się Mar­tin i jako pierw­szy wy­szedł na ko­ry­tarz.

Od stro­ny re­cep­cji na­deszła An­ni­ka.

– Dzwo­nił przed chwilą chłopak, na­sto­la­tek. Dla za­ba­wy włama­li się do ja­kiejś wil­li, gdzieś między Fjällbacką i Ham­burg­sund. W środ­ku zna­leźli tru­pa.

– Właści­cie­la wil­li? – spy­tał Gösta.

Mel­l­berg wzru­szył ra­mio­na­mi.

– Nie wiem nic więcej. Kazałem chłopa­kom zo­stać na miej­scu, za­raz tam je­dzie­my. Mar­tin, ty z Paulą jed­nym sa­mo­cho­dem, ja z Göstą dru­gim.

– Może za­dzwo­nić po Pa­tri­ka... – ostrożnie po­wie­dział Gösta.

– Kto to jest Pa­trik? – spy­tała Pau­la, patrząc to na Göstę, to na Mel­l­ber­ga.

– Pa­trik Hedström – ode­zwał się Mar­tin. – Pra­cu­je u nas, ale od dziś jest na urlo­pie oj­cow­skim.

– Do cho­le­ry, do cze­go nam Hedström? – prychnął z obu­rze­niem Mel­l­berg. – Prze­cież ja tu je­stem. – Nadął się i po­gnał do garażu.

– Hura! – mruknął Mar­tin, gdy Mel­l­berg już nie mógł go usłyszeć. Pau­la py­tająco uniosła brew. – Nie przej­muj się – zaczął się tłuma­czyć Mar­tin. I dodał: – Z cza­sem zro­zu­miesz.

Pau­la była wyraźnie zdez­o­rien­to­wa­na, ale po­sta­no­wiła nie drążyć. Niedługo na pew­no się zo­rien­tu­je, jak się spra­wy mają w no­wym miej­scu pra­cy.

Eri­ka wes­tchnęła. W domu zro­biło się ci­cho. Aż za bar­dzo. Przez ostat­ni rok przy­zwy­czaiła się nasłuchi­wać naj­mniej­sze­go mruk­nięcia, nie mówiąc o płaczu. Te­raz było ci­cho jak na pust­ko­wiu. Kur­sor mru­gał do niej z pierw­sze­go wier­sza do­ku­men­tu Wor­da. Od pół go­dzi­ny nie na­pi­sała ani jed­nej li­te­ry. W głowie miała całko­witą pustkę. Przej­rzała no­tat­ki i ar­ty­kuły, które sko­pio­wała la­tem. Po wie­lu li­stach z prośbą o spo­tka­nie w końcu udało jej się umówić z główną po­sta­cią dra­ma­tu, mor­der­czy­nią, ale spo­tka­nie miało nastąpić do­pie­ro za trzy ty­go­dnie. Na ra­zie to, co zgro­ma­dziła, musi wy­star­czyć, posłużyć za punkt wyjścia. Pro­blem po­le­gał na tym, że nie mogła ru­szyć z tego punk­tu, nie przy­cho­dziło jej do głowy ani jed­no słowo. Ogarnęły ją wątpli­wości, jak każdego au­to­ra. Że już nie po­tra­fi zna­leźć od­po­wied­nich słów i ułożyć z nich zda­nia, że wy­czer­pała swoją pulę i już nie ma w głowie ma­te­riału na żadną książkę. Tłuma­czyła so­bie, że tak samo jest na początku pra­cy nad każdą nową książką, ale lo­gi­ka nie miała tu nic do rze­czy. Za każdym ra­zem przeżywała tę samą udrękę. Przy­po­mi­nało to poród. Ale dziś wyjątko­wo jej nie szło. Z roz­tar­gnie­niem włożyła do ust iry­sa, na po­cie­sze­nie. Zerknęła na nie­bie­skie ze­szy­ty leżące przy kom­pu­te­rze. Po­chyłe pi­smo mat­ki jak­by do­ma­gało się jej uwa­gi. Była roz­dar­ta między py­ta­niem, czy wol­no jej po­znać za­pi­ski mat­ki, a cie­ka­wością, co w nich jest. Z wa­ha­niem sięgnęła po pierw­szy ze­szyt i przez chwilę trzy­mała go w ręce. Cien­ki, taki jak te, w których pi­sa­li w pod­stawówce. Prze­sunęła pal­ca­mi po okładce. Pod­pi­sa­no go atra­men­tem, ale z bie­giem lat atra­ment zblakł. Elsy Moström, tak brzmiało na­zwi­sko pa­nieńskie mat­ki. Na­zwi­sko Falck przy­brała po ślu­bie. Eri­ka ostrożnie otwo­rzyła ze­szyt. Kart­ki w cien­kie nie­bie­skie li­nie. U góry wid­niała data: 3 września 1943 roku. Prze­czytała pierw­szy wiersz:

„Czy ta woj­na nig­dy się nie skończy?”.

2Fjällbac­ka 1943

„Czy ta woj­na nig­dy się nie skończy?”.

Elsy gryzła ołówek, za­sta­na­wiając się, co jesz­cze na­pi­sać. Jak ująć myśli o woj­nie, której tu nie było, choć była sta­le obec­na? Nig­dy dotąd nie pro­wa­dziła pamiętni­ka i nie wie­działa, skąd jej przy­szedł do głowy ten po­mysł. Ale po­czuła po­trzebę za­pi­sa­nia swo­ich prze­myśleń na te­mat tej niby nor­mal­nej, a mimo to dziw­nej rze­czy­wi­stości. Pra­wie nie pamiętała czasów sprzed woj­ny. Miała dzie­więć lat, gdy woj­na wy­buchła, te­raz ma trzy­naście, wkrótce skończy czter­naście.

Z początku woj­ny nie było widać, można ją było wy­czuć tyl­ko w za­cho­wa­niu do­rosłych. Pod­nie­ce­nie, z ja­kim śle­dzi­li wia­do­mości w ga­ze­tach i w ra­diu. Napięta syl­wet­ka, uszy przy ra­diu w sa­lo­nie, lęk, a jed­no­cześnie ożywie­nie. Bo na świe­cie działy się bar­dzo cie­ka­we rze­czy, nie­bez­piecz­ne, a za­ra­zem pod­nie­cające. Poza tym życie to­czyło się po sta­re­mu. Łodzie wypływały i wra­cały. Raz połów był do­bry, raz zły. Na lądzie ko­bie­ty robiły to co za­wsze, jak kie­dyś ich mat­ki i bab­ki. Ro­dziły dzie­ci, robiły pra­nie i sprzątały domy. Na­tu­ral­ny, nie­kończący się bieg rze­czy. Woj­na mogła za­chwiać tym wszyst­kim, co tak do­brze zna­ne. To­wa­rzyszące jej napięcie wy­czuwała już wcześniej. Te­raz woj­na była tuż-tuż.

– Elsy! – do­biegł z dołu głos mat­ki.

Szyb­ko za­mknęła ze­szyt i włożyła go do górnej szu­fla­dy stojącego pod oknem biu­recz­ka. Prze­sie­działa przy nim wie­le go­dzin nad lek­cja­mi, ale szkol­ne lata miała za sobą i biur­ko właści­wie nie było już po­trzeb­ne. Wstała, wygładziła su­kienkę i zeszła na dół.

– Elsy, mogłabyś mi pomóc przy­nieść wodę?

Twarz mat­ki była sza­ra ze zmęcze­nia. Całe lato prze­miesz­ka­li w małym po­miesz­cze­niu w su­te­re­nie, bo wszyst­kie po­ko­je wy­najęli let­ni­kom. Opłata za wy­najem obej­mo­wała również sprząta­nie w po­ko­jach, go­to­wa­nie i usługi­wa­nie gościom, a te­go­rocz­ni byli szczególnie wy­ma­gający. Ad­wo­kat z Göte­bor­ga z żoną i trójką roz­bry­ka­nych dzie­ciaków. Mat­ka Elsy, Hil­ma, była na no­gach od świtu do zmierz­chu. Prała im, szy­ko­wała ka­nap­ki na wy­ciecz­ki łodzią i sprzątała po nich. A prze­cież miała jesz­cze własne go­spo­dar­stwo.

– Mama usiądzie na chwilę – po­wie­działa miękko Elsy, z wa­ha­niem kładąc rękę na jej ra­mie­niu.

Mat­ka drgnęła. Nie miały w zwy­cza­ju się do­ty­kać. Ale po chwi­li położyła rękę na dłoni córki i po­zwo­liła się po­sa­dzić na krześle.

– W samą porę wy­je­cha­li. Co za wy­ma­gający lu­dzie. Może Hil­ma ze­chce... Czy Hil­ma mogłaby... Może by Hil­ma... – prze­drzeźniała uprzej­my sposób wyrażania się gości, ale na­gle za­kryła usta ręką. Kto to wi­dział oka­zy­wać państwu taki brak sza­cun­ku! Trze­ba znać swo­je miej­sce.

– Musi mama być zmęczo­na. Trud­no im do­go­dzić.

Elsy wlała resztkę wody do ron­dla i po­sta­wiła go na płycie. Do za­go­to­wa­nej wody wsy­pała coś, co miało uda­wać kawę. Jedną filiżankę po­sta­wiła przed matką, drugą przed sobą.

– Za­raz pójdę po wodę, ale przed­tem na­pij­my się kawy.

– Do­bre z cie­bie dziec­ko.

Hil­ma wypiła łyk lury. Przy uro­czy­stych oka­zjach piła kawę ze spodka, trzy­mając w zębach kostkę cu­kru. Te­raz trze­ba było oszczędzać cu­kier. Zresztą sub­sty­tut to nie to samo.

– Czy oj­ciec mówił, kie­dy wróci do domu?

Elsy spuściła wzrok. W tych wo­jen­nych cza­sach to py­ta­nie miało zupełnie inną wagę niż daw­niej. Nie tak daw­no stor­pe­do­wa­no ku­ter „Öckerö”. Cała załoga zginęła2. Od tam­tej pory każde pożegna­nie przed wypłynięciem na mo­rze mogło być ostat­nim. Ale trze­ba było pra­co­wać. Nie było wy­bo­ru. Ładu­nek mu­siał być do­star­czo­ny, a połów przy­wie­zio­ny na ląd. Taka była rze­czy­wi­stość, i w cza­sie woj­ny, i w cza­sie po­ko­ju. Należało się cie­szyć, że w ogóle ze­zwo­lo­no na utrzy­ma­nie lo­kal­nych połączeń han­dlo­wych z Nor­we­gią. Ucho­dziły za bez­piecz­niej­sze od tak zwa­nych połączeń gwa­ran­to­wa­nych poza blo­kadą3. Łodzie z Fjällbac­ki mogły nadal wypływać na połowy, choć ryb było mniej niż daw­niej. Dało się to uzu­pełnić frach­tem do portów Nor­we­gii i z po­wro­tem. Oj­ciec Elsy najczęściej przy­wo­ził z Nor­we­gii lód, a przy odro­bi­nie szczęścia miał ładu­nek również, kie­dy płynął w tamtą stronę.

– Wolałabym jed­nak... – Hil­ma umilkła, a po­tem podjęła na nowo: – ...wolałabym tyl­ko, żeby był trochę ostrożniej­szy.

– Kto? Oj­ciec? – spy­tała Elsy, cho­ciaż do­brze wie­działa, kogo mat­ka ma na myśli.

– Tak... – Hil­ma wypiła łyk i skrzy­wiła się. – Tym ra­zem za­brał ze sobą chłopa­ka od dok­to­ra... To się nie może do­brze skończyć, tyle ci po­wiem.

– Axel jest odważny, a oj­ciec chce pomóc, na ile po­tra­fi.

– Ale to nie­bez­piecz­ne. – Hil­ma potrząsnęła głową. – Ten chłopak na pokładzie i ci jego przy­ja­cie­le... Boję się, że ściągnie nieszczęście na ojca i na tam­tych.

– Mu­si­my robić, co się da, żeby pomóc Nor­we­gom – ci­cho po­wie­działa Elsy. – A gdy­by nas to spo­tkało? Też ocze­ki­wa­li­byśmy od nich po­mo­cy. Axel i jego przy­ja­cie­le robią wie­le do­bre­go.

– Dość tego. Idziesz wresz­cie po tę wodę? – burknęła Hil­ma, wstając, aby przy zle­wie prze­trzeć filiżankę.

Elsy nie czuła się urażona. Ro­zu­miała, że mat­ka bur­czy, bo się nie­po­koi. Rzu­ciła okiem na jej przed­wcześnie zgar­bio­ne ple­cy, wzięła wia­dro i poszła do stud­ni.