Wydawca: Harlequin Polska Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2013

Niebezpieczna namiętność ebook

Michelle Celmer

(0)

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Niebezpieczna namiętność - Michelle Celmer

 

Nathan Everett uważa, że nic mu nie przeszkodzi w zdobyciu stanowiska dyrektora koncernu Western Oil. Nawet dawny romans z córką głównego konkurenta. Ale Ana Birch pojawia się w jego życiu ponownie, piękna jak zawsze, z dzieckiem na ręku. Nie ma wątpliwości, kto jest ojcem. Nathan musi podjąć niezwykle trudną decyzję. Czy ujawni związek z Aną i zaryzykuje utratę wszystkiego, na co tak ciężko pracował?

Opinie o ebooku Niebezpieczna namiętność - Michelle Celmer

Fragment ebooka Niebezpieczna namiętność - Michelle Celmer

Michelle Celmer

Niebezpieczna namiętność

Tłumaczenie: Janusz

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Och, niedobrze!

Ana Birch spojrzała ukradkiem na taras na piętrze luksusowego ośrodka rekreacyjnego, szukając wzrokiem mężczyzny w czarnej skórzanej kurtce. Miała nadzieję, że uległa złudzeniu. Od wielu miesięcy, odkąd ją porzucił, rozpoznawała go w każdym nieznajomym mijanym na ulicy: ciemne oczy, zmysłowe usta, szczupła barczysta sylwetka... Za każdym razem zapierało jej dech w piersi, serce zaczynało szybciej bić – a potem ogarniało ją przygnębienie, bo uświadamiała sobie pomyłkę. Odkąd z nią zerwał półtora roku temu, nawet nie zadzwonił.

Tym razem jednak wyobraźnia jej nie zwiodła. To niewątpliwie on. Stał przy barze ze szklanką w dłoni, pogrążony w rozmowie z innym z gości. Serce jej zamarło. O Boże! Jak Beth mogła jej to zrobić?

Mocniej przycisnęła do biodra Maxa, swego dziewięciomiesięcznego synka, i poszła przez nieskazitelnie wypielęgnowany trawnik, zapadając się w gąbczastą murawę. Musi pamiętać, by nigdy nie wkładać butów na obcasach na dziecięce przyjęcia. Ani jedwabnej marynarki, dodała w duchu z irytacją, gdy wijący się Max zaczął się zsuwać.

W wąskich dżinsach i butach do kolan, z włosami ufarbowanymi na rudo, stanowiła krańcowe przeciwieństwo szacownych dystyngowanych matek, które popijały drinki i wiodły uprzejme pogawędki, podczas gdy udręczone nianie ścigały ich rozbrykane pociechy. Lecz nikt nie ośmielał się uczynić uszczypliwej uwagi spadkobierczyni biznesowego imperium Birch Energy, co Ana przyjmowała z ulgą, ale także z irytacją.

Spostrzegła swą kuzynkę Beth stojącą obok olbrzymiego nadmuchiwanego monstrum wypełnionego plastikowymi piłeczkami – a także niewątpliwie zarazkami – i przyglądającą się, jak jej sześcioletnia córka Piper, która obchodziła urodziny, wrzeszczy i dokazuje wewnątrz wraz z tuzinem innych dzieci.

Kochała Beth jak siostrę, ale tym razem kuzynka posunęła się za daleko.

Beth powitała ją uśmiechem. Nie miała nawet dość przyzwoitości, by poczuć wyrzuty sumienia z powodu tego, co zrobiła. Zresztą Any wcale to nie zdziwiło. Życie Beth było mdłe i nudne, a jej jedyną rozrywkę stanowiło wtrącanie się w sprawy innych ludzi. Tym razem jednak chodziło o coś więcej niż nieszkodliwą plotkę.

– Maxie! – zawołała Beth, wyciągając ręce.

Max pisnął podekscytowany i zaczął się wyrywać. Ana podała jej niemowlaka. Beth prawdopodobnie liczyła, że teraz kuzynka nie rzuci się na nią z pięściami.

– Dlaczego on tu jest? – syknęła Ana.

– Kto? – spytała Beth, udając niewiniątko.

– Nathan – odrzekła Ana z naciskiem.

Zerknęła przez ramię na Nathana Everette’a, szefa marketingu w koncernie Western Oil. Stał przy balustradzie tarasu, równie niedbale elegancki i przystojny jak tamtego dnia, gdy Beth ich sobie przedstawiła. Nie był w typie Any, bo robił olśniewającą karierę zawodową, nie miał tatuaży ani bogatej kartoteki policyjnej. Pracował jednak w Western Oil, więc pomyślała, że wypijając z nim drinka, dopiecze ojcu. Po tej pierwszej kolejce przyszła druga, potem trzecia, a gdy Nathan zaproponował, że odwiezie ją do domu, zgodziła się, gdyż uznała, że niczym jej to nie grozi.

Ogromnie się jednak pomyliła! Gdy pocałował ją w progu, dosłownie wybuchł w niej płomień pożądania. Chociaż starała się sprawiać na ludziach wrażenie pozbawionej erotycznych zahamowań, w rzeczywistości nigdy nie wdawała się w przygody, które trafiałyby do skandalizujących rubryk towarzyskich. Starannie dobierała mężczyzn, z którymi sypiała, i nigdy nie oddawała się im już na pierwszej randce. Lecz wtedy właściwie wciągnęła go do łóżka. A chociaż sprawiał wrażenie konserwatywnego, dobrze wiedział, jak zadowolić kobietę. Nie chodziło już o odegranie się na ojcu. Po prostu pragnęła Nathana.

Mimo że miało się to skończyć na jednej nocy, wciąż do niej dzwonił, a ona nie potrafiła mu się oprzeć. Do czasu, gdy ją porzucił, była w nim zakochana po uszy – nie mówiąc o tym, że zaszła w ciążę.

Teraz ich spojrzenia się spotkały. Przebiegł ją dreszcz, którego jednak nie wywołało ostre grudniowe powietrze. Potem serce zabiło jej mocno i oblała się rumieńcem.

Odwróciła wzrok.

– Był kolegą Lea w college’u – wyjaśniła Beth, łaskocząc Maxa pod brodą. – Nie mogłam go nie zaprosić.

– Ale przynajmniej mogłaś mnie uprzedzić.

– A przyszłabyś wtedy?

– Oczywiście, że nie! – odparła Ana.

Przez większą część minionych osiemnastu miesięcy unikała Nathana. Obecnie nie chciała ryzykować, by zetknął się z Maxem. Beth zniżyła głos do szeptu:

– Może pomyślałam, że już pora przestać się przed nim ukrywać. Prawda prędzej czy później i tak wyjdzie na jaw. Nie sądzisz, że on ma prawo wiedzieć?

Zdaniem Any Nathan nie powinien nigdy poznać prawdy. Zresztą postawił sprawę aż nazbyt jasno. Zależało mu na niej, ale nie miał czasu na poważny związek. Poza tym i tak nie mógłby związać się z córką bezpośredniego rywala biznesowego. To by mu zniszczyło karierę.

Dla jej ojca Waltera Bircha, właściciela Birch Energy, opinia i pozory też były zawsze ważniejsze niż szczęście córki. Gdyby się dowiedział, że miała romans z szefem marketingu w Western Oil i że ten człowiek został ojcem jego wnuka, uznałby to za zdradę. Uważał za hańbę, że Ana urodziła bękarta, a gdy nie chciała mu zdradzić nazwiska ojca chłopca, wpadł we wściekłość i na dwa miesiące zerwał z nią kontakty. Gdyby nie fundusz powierniczy pozostawiony jej przez matkę, znalazłaby się z dzieckiem w rozpaczliwej sytuacji.

Przez lata stosowała się do reguł narzuconych przez ojca. Słuchała go we wszystkim i grała rolę idealnej córeczki, w nadziei, że zasłuży na pochwałę papy. Ubierała się podług jego gustu, a przeciętna jej szkolnych ocen wbiłaby w dumę każdego rodzica – lecz nie Waltera Bircha. Nigdy nie był z niej zadowolony. Skoro więc bycie grzeczną dziewczynką nic jej nie dało, stała się niegrzeczna. Nawet negatywna reakcja jest lepsza niż żadna. Lecz ta gra po pewnym czasie również ją znużyła. W dniu, gdy odkryła, że jest w ciąży, pojęła, że dla dobra dziecka musi dorosnąć. A Max mimo swego nieślubnego pochodzenia stał się oczkiem w głowie dziadka. Walter Birch już planował, że pewnego dnia wnuk przejmie po nim firmę. Gdyby się dowiedział, kto jest ojcem malca, wyrzekłby się ich obojga.

Między innymi dlatego najlepiej dla wszystkich będzie, jeśli Nathan nigdy nie pozna prawdy.

– Pragnę po prostu twojego szczęścia – rzekła Beth i oddała jej Maxa, który zaczął już marudzić.

– Zabiorę go do domu – oznajmiła Ana.

Nie sądziła, by Nathan do niej podszedł. Od rozstania nie próbował się z nią kontaktować. Najwidoczniej kompletnie mu zobojętniała. Ale nie chciała ryzykować, że przypadkowo wpadną na siebie, chociaż nie sądziła, by się przejął faktem, że ma syna.

– Zadzwonię do ciebie później – rzuciła do Beth.

Już miała odejść, gdy usłyszała głęboki głos Nathana.

– Witam panie.

Serce jej zamarło, a potem ruszyło szaleńczym galopem. Do diabła, zaklęła w duchu, nie odwracając się. Nie wiedziała, jak ma się zachować. Czy powinna umknąć? A może stawić mu czoło? Ale jeśli on, ujrzawszy Maxa, domyśli się prawdy?

– Cześć, Nathan – rzekła Beth, całkiem mocno kuksając ją łokciem w bok. – Cieszę się, że przyszedłeś. Pamiętasz moją kuzynkę Anę Birch?

Ana naciągnęła na główkę Maxa wełnianą czapeczkę, by ukryć jasne pasmo za lewym uchem w jego poza tym czarnych włosach – takie samo jak u ojca. Chłopczyk miał też identyczny dołeczek w lewym policzku, kiedy się uśmiechał, i podobnie melancholijne orzechowe oczy.

– Witaj, Nathanie – wyjąkała, opanowując lęk i poczucie winy.

On cię nie chciał, przypomniała sobie. I nie chciałby też dziecka. Postąpiłaś słusznie. Musiał słyszeć o jej ciąży, która przez wiele miesięcy była tematem plotek śmietanki towarzyskiej El Paso. A jednak, co znamienne, nigdy nie zapytał, czy to on jest ojcem. Nie chciał wiedzieć. Nie zmienił się przez minione półtora roku. A jego chłodne nieczułe spojrzenie upewniło ją, że była dla niego tylko rozrywką, o której już zapomniał.

Lecz ona, niestety, wciąż tęskniła do ich wyjątkowego związku. Do miłości, która przenikała ją głęboko i rosła z każdym dniem. Ana gotowa była poświęcić dla Nathana wszystko: swoje dziedzictwo, miłość ojca – chociaż ani przez chwilę nie łudziła się, że Walter Birch kocha kogokolwiek prócz samego siebie.

Później, ilekroć patrzyła w uroczą twarzyczkę synka, jej serce przeszywał ból z powodu rozstania z Nathanem. A teraz poczuła niemal nieodparte pragnienie, by rzucić mu się w ramiona i błagać, by ją pokochał.

Wiedziała, że jest żałosna.

– Jak się masz? – zapytał uprzejmym tonem, tylko przelotnie zerknąwszy na Maxa.

Czyż nie powiedział kiedyś, że na obecnym etapie kariery nie ma czasu na założenie rodziny? Ale ona nie słuchała. Była taka pewna, że jest inna niż wszystkie i że on obdarzy ją prawdziwą miłością. Wierzyła w to aż do chwili, gdy ją porzucił.

Przybrała równie lekki ton, choć serce jej pękało.

– Doskonale, a ty?

– Jestem bardzo zapracowany.

Niewątpliwie. Po niedawnej eksplozji w rafinerii Western Oil pojawiły się krytyczne artykuły w prasie i nieprzychylne relacje w telewizji – oczywiście inspirowane przez jej ojca. Nathan jako szef marketingu odpowiadał za poprawę wizerunku koncernu.

– No cóż, wybaczcie, ale muszę dopilnować podania tortu – rzekła Beth. Posłała przyjaciółce współczujący uśmiech i zrejterowała w momencie, gdy ta najbardziej potrzebowała jej wsparcia. Ana miała nadzieję, że Nathan również odejdzie. Lecz on zamiast tego nieoczekiwanie zainteresował się malcem.

– To twój syn? – zapytał.

Skinęła głową.

– Ma na imię Max.

Surową twarz Nathana złagodził cień uśmiechu.

– Milutki. Ma oczy po tobie.

Chłopczyk zapiszczał, chcąc ściągnąć na siebie uwagę. Nathan ujął w dłoń jego drobną piąstkę, na co Ana osłabła z wrażenia. Ojciec i syn spotykają się po raz pierwszy – i miejmy nadzieję ostatni. W oczach zakręciły się jej palące łzy. Musi stąd natychmiast wyjść, zanim zrobi coś głupiego – na przykład wyjawi prawdę i zmieni tę niezręczną sytuację w prawdziwą katastrofę.

Objęła Maxa mocniej, co wcale mu się nie spodobało. Zaczął krzyczeć, wymachiwać rączkami i zrzucił przy tym czapeczkę. Do diabła! – pomyślała Ana. Zanim zdążyła zareagować, Nathan podniósł czapeczkę z trawnika. Starała się odwrócić tak, by nie dostrzegł znaku szczególnego z boku głowy chłopczyka, ale Max zaczął wyrywać się do Nathana, przez co upuściłaby go, gdyby Nathan w ostatniej chwili go nie podtrzymał.

– Silny chłopak – stwierdził.

– Jest bardzo energiczny – przyznała. Uświadomiła sobie, że Nathan widzi lewą stronę główki Maxa. Proszę, niech on tego nie zauważy! – Miło było znowu cię spotkać, ale już wychodziłam.

Chciała odejść, nie czekając na odpowiedź, lecz Nathan mocno chwycił ją za ramię.

– Ano? – Zaklęła w duchu, spojrzała na niego i pojęła, że on wie. A niech to szlag!

Ale właściwie co z tego? – zreflektowała się. Przecież oświadczył, że nie chce mieć dzieci. Przypuszczalnie nie przejmie się tym, że Max jest jego synem, o ile ona przyrzeknie, że nikomu tego nie wyjawi i nie będzie go prosić o pomoc. Na szczęście dzięki funduszowi powierniczemu może wieść z synkiem wygodne życie.

Nathan delikatnie odwrócił główkę Maxa i przyjrzał się jasnemu pasmu włosów. Ana zbladła.

– Możemy porozmawiać na osobności? – wycedził.

– Gdzie? – zapytała. Na przyjęciu było co najmniej dwieście osób, z których większość ją znała. – Chyba nie chcesz, żeby widziano cię w towarzystwie córki waszego największego konkurenta?

Nathan zacisnął szczęki.

– Powiedz tylko, czy to mój syn? – zapytał cicho.

Ana wiele razy wyobrażała sobie ten moment i przygotowywała dokładnie, co mu powie. Lecz teraz czuła w głowie kompletną pustkę.

– Odpowiedz – nalegał.

Mówił takim samym tonem jak jej ojciec. „Naprawdę wyniosłaś na szkolną zabawę butelkę mojej najlepszej szkockiej whisky? Odpowiedz mi, Ano Mario Birch!”.

Nie miała wyboru. Musiała wyznać Nathanowi prawdę, lecz zdobyła się jedynie na sztywne kiwnięcie głową.

Nathan zaklął, w jego oczach błysnął gniew. Nigdy nie widziała go tak wzburzonego. Był zły, że nie powiedziała mu o tym wcześniej, lecz z pewnością uspokoi się, gdy usłyszy jej zapewnienie, że nie oczekuje od niego wypełnienia wobec Maxa żadnych obowiązków rodzicielskich, finansowych czy jakichkolwiek innych. Może nawet podziękuje jej, że zachowała dyskrecję. A potem odejdzie i już nigdy się nie spotkają.

Oczywiście, istniała też inna możliwość, choć Ana wolała o niej nawet nie myśleć. Mógł zechcieć uczestniczyć w życiu Maxa, zażądać prawa do odwiedzin i współdecydowania o jego losie. Mógłby nawet próbować odebrać jej synka. Mocniej przytuliła Maxa do piersi. Był całym jej życiem; jedyną istotą, która naprawdę ją kochała. Nie oda go nikomu.

– Mam rozumieć, że nie zamierzałaś mi o nim powiedzieć? – wycedził Nathan.

Dumnie uniosła głowę, choć była przerażona.

– Szczerze mówiąc, nie sądziłam, że to cię obejdzie.

ROZDZIAŁ DRUGI

A więc mam syna.

Nathan ledwie potrafił ogarnąć myślą ten fakt. Ana się myliła – obeszło go to, może nawet za bardzo. Gdy zobaczył ją rozmawiającą z Beth, zaparło mu dech w piersi, a serce zabiło mocno. Poczuł przemożne pragnienie, by znaleźć się blisko niej i nie zważając na konsekwencje, natychmiast do niej podszedł.

W pierwszym tygodniu po zerwaniu kilkanaście razy podnosił słuchawkę, gotowy jej powiedzieć, że popełnił błąd i poprosić, by do niego wróciła – mimo iż to oznaczałoby koniec jego kariery w Western Oil. Jednak zbyt ciężko pracował na zdobycie pozycji, aby rzucić to wszystko dla związku, który od początku był skazany na fiasko. Tak więc postąpił w jedyny możliwy sposób. Zapomniał o Anie, a przynajmniej tak mu się wydawało.

Skrzywiła się i usiłowała uwolnić ramię z jego uścisku. Zorientował się, że nieświadomie zadał jej ból. Puścił ją i pohamował gniew. Zawsze starał się nad sobą panować. Co takiego jest w tej dziewczynie, że przy niej tracił zdrowy rozsądek?

– Musimy porozmawiać – rzucił szorstkim szeptem. – Natychmiast.

– To niezbyt odpowiednie miejsce – odparła.

Miała rację. Jeśli ulotnią się razem, ludzie to zauważą i zaczną plotkować.

– Dobrze, a więc zrobimy tak: pożegnasz się z Beth, wsiądziesz do samochodu i pojedziesz do domu. Kilka minut później ja się wymknę i spotkamy się u ciebie.

Spojrzała na niego wyzywająco.

– A jeśli się nie zgodzę?

Usiłowała odgrywać twardą, ale wiedział, że to tylko maska ukrywająca jej lęk i niepewność.

– Nie radzę. Jesteś mi winna wyjaśnienie.

Nie mogła zaprzeczyć, więc po wahaniu odrzekła:

– Dobrze.

Nathan patrzył, jak trzymając na rękach chłopczyka – ich syna! – szła chwiejnie przez trawnik w butach na absurdalnie wysokich obcasach. Jego brat Jordan nazwałby je butami dziwki. Niezbyt odpowiedni strój dla spadkobierczyni fortuny, a tym bardziej dla matki. Lecz Ana zawsze była nonkonformistką. Właśnie niezależność i buntowniczy charakter pociągały w niej Nathana, zwłaszcza w porównaniu z nudnymi „przyzwoitymi” kobietami, z jakimi zwykł się spotykać. Wiedział jednak, że Ana w gruncie rzeczy wcale nie jest tak zepsuta, jaką udaje. Kiedy byli razem, wydobyła go z mroku i wniosła w jego życie promienne światło.

Spostrzegł Beth. Nie wątpił, że zna prawdę. A z jej miny poznał, że wie, o czym rozmawiali z Aną.

– Kazała nam przyrzec, że zachowamy to w tajemnicy – rzekła, zanim zdążył się odezwać.

– Niemniej powinnaś była mi powiedzieć.

– Mogłeś sam się domyślić. Zrywasz z kobietą, a miesiąc później okazuje się, że ona jest w ciąży. Nie wmawiaj mi, że niczego nie podejrzewałeś.

Istotnie, po ich rozstaniu wciąż czekał na telefon od Any. Wierzył, że jeśli to jego dziecko, będzie miała na tyle przyzwoitości, by go o tym poinformować. Ponieważ jednak się nie odezwała, uznał, iż ojcem jest ktoś inny. Pomyślał, że widocznie Ana nie traciła czasu, i nie mógł zaprzeczyć, że cholernie go to zabolało. Wyglądało jednak na to, że po nim nie miała nikogo, choć w obecnej sytuacji nie stanowiło to dla Nathana wielkiej pociechy.

– Źle zrobiła, ukrywając chłopca – stwierdził.

– Owszem – przyznała Beth – ale złamałeś jej serce, choć zamordowałaby mnie, gdyby się dowiedziała, że ci to mówię. Po waszym rozstaniu była zdruzgotana.

To żadne usprawiedliwienie, pomyślał.

– Muszę już iść – oznajmił.

Beth z zatroskaniem ściągnęła brwi.

– Okaż jej wyrozumiałość. Nie masz pojęcia, przez co przeszła przez ostatnie półtora roku. Ciąża, poród... I z wszystkim tym musiała radzić sobie sama.

– To była jej decyzja. Ana miała wybór!

Odwrócił się i poszedł w kierunku parkingu. Czuł się zdradzony przez ludzi, którym ufał. Chociaż, prawdę mówiąc, czego innego miałby się spodziewać? On i Leo od studiów nie utrzymywali z sobą bliskich kontaktów, a Beth jest krewną Any. Nie mógł oczekiwać, że zawiedzie zaufanie kuzynki dla niezbyt bliskiego znajomego. Przecież za czasów nauki w college’u nigdy nie powiedział Beth o tym, ile razy, wracając do akademika, zastawał Lea – jej ówczesnego chłopaka, a przyszłego męża – w łóżku z inną dziewczyną.

Wsiadając do porsche, pomyślał, że być może w głębi duszy podejrzewał, że Ana zaszła w ciążę z nim, tylko nie chciał poznać prawdy. Może nie zadzwonił do Any, bo cholernie bał się dowiedzieć, że ma z nią dziecko. Co by wtedy powiedział Adamowi Blairowi, naczelnemu dyrektorowi Western Oil? Że ma syna, który przypadkiem jest wnukiem właściciela największej rywalizującej z nimi firmy? Już wówczas skończyłoby się to dla niego katastrofą. Obecnie zaś – po eksplozji w rafinerii i podejrzeniach, że maczała w tym palce firma Birch Energy – sytuacja przedstawiała się jeszcze gorzej. Nie tylko musiałby się pożegnać z nadzieją na rychły awans na dyrektora generalnego koncernu, ale prawdopodobnie straciłby nawet swe obecne stanowisko.

Poza tym co właściwie wiedział o ojcostwie oprócz tego, że za nic nie chciałby stać się taki jak jego ojciec? To zdecydowanie za mało!

Tyle razy bywał w mieszkaniu Any w Raven Hill, że znał drogę na pamięć. Kiedy wjechał na podjazd, stał tam już biały luksusowy SUV. Widocznie zamieniła swój sportowy wóz na bardziej praktyczny samochód. Tak właśnie postępują odpowiedzialni rodzice, a nigdy nie wątpił, że Ana będzie dobrą matką. Dawniej często opowiadała mu o śmierci matki i o tym, jak ojciec ją ignorował. Mówiła, że jej dzieci staną się dla niej centrum wszechświata.

Nathan i jego brat Jordan mieli w dzieciństwie krańcowo odmienny problem. Ojciec ich tyranizował, siłą wbijał im do głów swoje zasady i zmuszał, by postępowali według jego woli. Nathan od małego buntował się, nieustannie walczył z ojcem i rewanżował mu się pięknym za nadobne. Aż wreszcie w rezultacie tych zmagań oddalił się od niego, a przepełniające go wściekłość i oburzenie sprawiły, że utracił część siebie.

Zaparkował obok SUV-a. Był wkurzony, ale wiedział, że jeśli się nie opanuje, pogorszy sytuację. Odetchnął głęboko, by się uspokoić, wysiadł z samochodu i ruszył do frontowych drzwi. Ana stała w progu, jak tyle razy wcześniej. Nie mogli pokazywać się razem publicznie, więc większość czasu spędzali u niej. Tyle tylko że teraz, gdy wpuściła go do środka, nie zarzuciła mu ramion na szyję i nie pocałowała go namiętnie.

Ciekawe, co by zrobiła, gdyby to on przyciągnął ją do siebie i pocałował? Pewnie by go spoliczkowała. A jednak gotów był zaryzykować. Mimo upływu czasu pragnął jej równie mocno jak w dniu, gdy się poznali – i jak wtedy, gdy odchodził. Zerwanie i zakończenie związku, zanim oboje zaangażowali się zbyt głęboko, było najlepszym, co mógł dla niej zrobić. I dla siebie. Powinien mieć dość rozsądku, by o tym nie zapominać.

Ana pozbyła się już jedwabnej marynarki i wysokich butów. Bosa, w dżinsach i luźnej bluzce, wyglądała bardziej na studentkę college’u niż matkę. Jej strój, jak zawsze, uderzająco kontrastował z jego tradycyjnymi spodniami sztruksowymi i koszulą zapiętą na ostatni guzik, które zwykł nosić niczym uniform. To było jego przebranie, które pod schludnym pozorem skrywało czające się w głębi prawdziwe ja. Nigdy nie przyznał się nikomu, nawet Anie, jak piekielnie trudno przychodzi mu niekiedy zapanować nad prawdziwym Nathanem i powstrzymać go przed wyrwaniem się na zewnątrz.

Zdjął kurtkę i powiesił na wieszaku przy drzwiach.

– Gdzie jest Max? – zapytał.

– W łóżeczku.

– Chcę go zobaczyć – oświadczył i ruszył korytarzem, lecz Ana zastąpiła mu drogę.

– Może później.

Poczuł gniew.

– Nie pozwalasz mi zobaczyć mojego syna?

– On śpi. Poza tym myślę, że powinniśmy najpierw porozmawiać.

– Dobrze, porozmawiajmy.

– Usiądź. – Wskazała mu kanapę na drugim końcu przestronnego salonu.

W jej domu panowały zawsze swobodna odprężająca atmosfera – i bałagan, chociaż służąca sprzątała co tydzień. Teraz jednak Nathan, lawirując między porozrzucanymi zabawkami, czuł się, jakby szedł przez pole minowe. Siadając na kanapie, przypomniał sobie, jak zwykli kochać się na niej namiętnie. Ten obraz znów rozpalił mu krew.

– Napijesz się czegoś? – zaproponowała Ana.

Pomyślał, że przydałby mu się raczej zimny prysznic.

– Nie, dziękuję – odparł.

Usiadła po turecku na wyściełanym krześle.

– A więc dlaczego zataiłaś przede mną fakt, że mam syna? – zapytał, przechodząc wprost do rzeczy.

Wzruszyła ramionami.

– Jak powiedziałam, nie sądziłam, że cię to obejdzie. Myślałam, że wolałbyś nie wiedzieć. W swoim czasie oznajmiłeś jasno, że nie chcesz założyć rodziny. Co byś zrobił, gdybyś się dowiedział? Zaryzykowałbyś karierę?

Uczciwie mówiąc, nie miał pojęcia, jak by postąpił. Lecz oprócz jego kariery istniały inne aspekty tej sytuacji – rzeczy, których Ana o nim nie wiedziała. Niemniej wolałby mieć możliwość wyboru.

– Tak czy owak, ja powinienem był zdecydować.

– Nigdy nie miałeś czasu dla mnie, a co dopiero dla dziecka.

Ana nie rozumiała i zapewne nigdy nie zrozumie, że zrywając z nią, wyświadczył jej przysługę. Przy niej stał się mniej ostrożny, przestał się kontrolować – a w przypadku człowieka takiego jak on to mogło oznaczać kłopoty. Nie nadawał się do długotrwałego związku, a w każdym razie nie do takiego, jakiego pragnęła Ana. Była zbyt namiętna i pełna życia. Zbyt... urocza i delikatna. Nie chciał pociągnąć jej za sobą w dół.

– Czyli zraniłem cię, a ty mi się zrewanżowałaś?

– Wcale nie – zaprzeczyła, jednak spostrzegł, że trafił w czuły punkt. – To nas donikąd nie doprowadzi. Jeśli chcesz porozmawiać o Maksie, proszę bardzo. Ale jeżeli przyszedłeś tu, żeby mnie oskarżać, to lepiej wyjdź.

– Miej chociaż uczciwość i odwagę przyznać, że popełniłaś błąd.

– Zrobiłam to, co moim zdaniem było najlepsze dla dziecka... i dla nas wszystkich. – Urwała, po czym dodała z ociąganiem: – Ale nie przeczę, że czułam się zraniona i być może nie uwzględniłam twojego punktu widzenia.

Nathan uznał, że nie wydębi z niej już niczego bliższego przyznaniu się do winy i przeprosinom. Poza tym miała rację: wzajemne oskarżenia nie mają sensu. Ani złość. Należy spokojnie i rozsądnie omówić sprawę. Zwłaszcza on powinien zachować opanowanie. Krótko mówiąc, zastanowił się, jak jego ojciec postąpiłby w tej sytuacji, a potem zrobił odwrotnie. Przełknął rozgoryczenie oraz zignorował dumę i rzekł:

– Dobrze, przestańmy się obwiniać.

– Więc może na początek powiedz mi, co zamierzasz teraz zrobić?

– Prawdę mówiąc, nie jestem pewien – przyznał. – Wciąż usiłuję oswoić się z tą nowiną.

– Martwisz się, jak to wpłynie na twoją pracę?

– Naturalnie.

– Niepotrzebnie. Max to twój syn. Jeśli nie potrafisz bezwarunkowo pokochać go i zaakceptować, nie pozwolę ci się z nim kontaktować.

– To dość twarde warunki, nie uważasz?

– Nie. Odpowiadam za Maxa i wiem, co jest dla niego najlepsze. Jeżeli nie chcesz go uznać i znaleźć dla niego trwałego miejsca w swoim życiu, co oznacza również regularne odwiedziny w dogodnych dla mnie terminach, możesz o nim zapomnieć. On potrzebuje stabilności i poczucia bezpieczeństwa, a nie dorywczego ojca, który pojawia się i znika.

– Pewnie oczekujesz, że wesprę go finansowo?

– Zatrzymaj sobie swoje pieniądze – odparła dumnie. – Nie potrzebujemy ich.

– To mój syn i jestem zobowiązany go utrzymywać.

– Nie możesz kupić sobie wstępu do jego życia. Jeśli nie potrafisz obdarzyć go prawdziwym uczuciem, wypadasz z gry. To nie podlega dyskusji.

Ana widziała, że nie jest zachwycony jej bezceremonialnym podejściem, lecz nie zamierzała się tym przejmować. Bycie rodzicem jest trudne i Nathan albo zaangażuje się w pełni, albo wcale. Nie może robić tego połowicznie.

– Chyba muszę przemyśleć wiele rzeczy.

– Niewątpliwie. – Wstała, skłaniając go, by zrobił to samo. – Dopiero kiedy podejmiesz decyzję, będziesz mógł zobaczyć się z Maxem.

Nathan