Nick i Norah. Playlista dla dwojga - Rachel Cohn, David Levithan - ebook
Opis

Wiem, że to dziwne pytanie, ale czy miałabyś coś przeciwko udawaniu mojej dziewczyny przez następnych pięć minut?"

Nick jest bywalcem nowojorskiej sceny rockowej – muzyką próbuje uleczyć złamane serce. Norah także przeżyła zawód miłosny. Pozornie tych dwoje nie łączy nic poza gustem muzycznym, jednak ich przypadkowe spotkanie kończy się szaloną pierwszą randką, która ma szansę zmienić życie obojga...

Nick i Norah to rozpisany na dwa młode głosy rockandrollowy romans. Seksowna, zabawna, ale i wzruszająca opowieść, której bohaterowie próbują zapomnieć o swoich miłosnych zawodach, chcą dowiedzieć się, kim właściwie są, ale przede wszystkim… chcą trafić na występ ukochanego zespołu. Dokąd zaprowadzi ich ta pełna przygód i dobrej muzyki noc?

„Pełni pasji, inteligentni bohaterowie w połączeniu z niemal intymną znajomością specyfiki młodych czytelników – i szacunkiem dla niej – dały książkę naprawdę wyjątkową”. SCHOOL LIBRARY JOURNAL

Powieść zainspirowała twórców filmu pt. Nick i Norah, z Michaelem Cerą (Juno, Bogaci bankruci) i Kat Dennings (Thor, Dwie spłukane dziewczyny) w rolach tytułowych

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 203

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Tytuł oryginału: Nick & Norah’s Infinite Playlist

Copyright © 2006 by Rachel Cohn and David Levithan All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem do reprodukcji w całości lub we fragmencie w jakiejkolwiek formie.

Copyright © for the Polish edition and translation by Wydawnictwo Bukowy Las Sp. z o.o., 2016

ISBN 978-83-8074-026-6

PROJEKT OKŁADKI: Sylwia Szyrszeń REDAKCJA: Olga Gitkiewicz KOREKTA: Iwona Gawryś REDAKCJA TECHNICZNA: Adam Kolenda

WYDAWCA: Wydawnictwo Bukowy Las Sp. z o.o. ul. Sokolnicza 5/76, 53-676 Wrocławwww.bukowylas.pl

WYŁĄCZNY DYSTRYBUTOR: Firma Księgarska Olesiejuk Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp.j. ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki tel. 22 721 30 11, fax 22 721 30 01 www.olesiejuk.pl, e-mail: [email protected]

Lista wspaniałych

Tina Turner, The Best (dla Jennifer Rudolph Walsh, Lisy Grubka i Katie Glick)Ray Charles, You Are My Sunshine (dla Alicii Gordon i Bari Zibrak)Lucinda Williams, 2 Kool 2 Be 4-Gotten (dla Lorene Scafaria)Belle and Sebastian, Wrapped Up in Books (dla Jacka Martina)Prince, Nothing Compares 2 U (dla Joego Montiego)Elvis Costello, Alison (dla Alison Wortche)The Cure, Pictures of You (dla Melissy Nelson i Isabel Warren-Lynch)Louis Armstrong, A Kiss to Build a Dream On (dla wszystkich dobrych ludzi z wydawnictwa Knopf)The Beatles, Paperback Writer (dla naszych przyjaciół pisarzy)Julie Andrews, The Sound of Music (dla naszych kochających rodzin)Rufus i Chaka Khan, You Got the Love (dla Stephanie i Ala)Kylie Minogue, Can’t Get You Out of My Head (dla Billy’ego i Nicolicious)Jens Lekman, You Are the Light (By Which I Travel into This and That) (dla Nicka)Kelly Clarkson, Miss Independent (dla Anny)Q and Not U, Wonderful People (dla Marthy)The Magnetic Fields, How Fucking Romantic (dla Nancy)

1. NICK

Dzień zaczyna się w środku nocy. Interesuje mnie wyłącznie gitara basowa, którą trzymam w dłoni, i hałas, który słyszę. Dev się wydziera, Thom wymachuje rękami, a ja, niczym dobrze naoliwiony mechanizm, łączę to, co nazywamy melodią, z tym, co nazywamy rytmem. Tykam jak zegar, pulsuję. Tworzę podstawę tej chwili, od początku do końca. Nie mamy perkusisty. Dev zrzucił koszulkę, a Thom śpiewa coś w tle. To ja wyznaczam kierunek, ja jestem generatorem. Słucham i nie słucham jednocześnie, nie zastanawiam się nad tym, co gram – czuję to całym sobą. Wszyscy na nas patrzą. A przynajmniej tak to sobie wyobrażam, bo niewiele widzę oślepiony reflektorami na scenie. Sala jest niewielka, a my robimy spory hałas. Jestem heteroseksualnym basistą kapeli queercore’owej; wypełniam pomieszczenie niskim brzmieniem, podczas gdy Dev śpiewa-krzyczy:

Fuck the Man, Fuck the Man I really want to Fuck the Man.

Nadaję rytm, przebijam rozedrgane powietrze, przyciskam palce do strun. Wylewają się ze mnie pot, zajadłość i głód. Co za ulga. Dev zawodzi, Thom uderza w gryf, a ja lecę, choć stopami stoję twardo na ziemi. Wyglądam poza reflektor i widzę ludzi – przepychają się i skaczą jak dzicy. Z zachwytem patrzą, jak Dev wsadza sobie mikrofon do ust, nie przerywając krzyku. Zalewam tłum akordami, nasączam go falami dźwięku, sprawiam, że czas jest tak głośny, że są zmuszeni go usłyszeć. Jestem mocniejszy niż słowa, większy niż ta sala – i wtedy dostrzegam ją. Widzę ją i rozpadam się na kawałki.

Przecież mówiłem jej, do cholery, żeby nie przychodziła. Gdy na jej oczach rozpadałem się na kawałeczki, błagałem o tę jedną jedyną rzecz: „Proszę, nie przychodź na koncerty. Nie chcę cię oglądać, kiedy gramy”. Obiecała mi to i chyba nie ściemniała. Widocznie jednak zmieniła zdanie, bo oto stoi przede mną, a moje palce zaczynają się gubić, granie traci pazur, a zamiast wrzasku pojawia się rozdarcie – wszystko to w sekundzie, w której rozpoznałem kształt jej ust. Zaraz potem dostrzegam, że – ja pieprzę – nie przyszła sama. Jest z nią jakiś facet i choć będzie zapewniać, że przyszła tylko posłuchać, to dobrze wiem, że chciała mi się pokazać. „To koniec” – mówiła przecież i to było największe kłamstwo ze wszystkich. Rozdygotany zerkam w nuty, Dev ciągnie już kolejną zwrotkę, a Thom gra trochę szybciej, niż powinien, więc muszę go gonić. Ona przytula się do tego gościa i kiwa głową, jakbym grał tylko dla niej. Gdybym mógł, rzuciłbym gitarę i poczęstował ją ciszą tak dojmującą jak krzywda, którą mi wyrządziła.

Staram się dotrzymać kroku Devowi i Thomowi. Nazywamy się Odpały, przynajmniej dziś wieczorem – to nowa nazwa. Pewnie starczy na jakieś trzy koncerty, a potem Dev wymyśli coś innego. Wczoraj graliśmy jako Porno, a wcześniej Czarne Chusteczki do Nosa, Mściwi Fryzjerzy i Nie Twój Interes. Rzadko korzystam ze swojego prawa do sprzeciwu w dyskusjach z Devem, chyba że wymyśli coś naprawdę durnego. („Stary – powiedziałem kiedyś – naprawdę nikt nie chce słuchać Kanapki z Gównem”). Dev wzruszył tylko ramionami. Wie, jak działa na zblazowanych punkowych typków, którzy przychodzą na występ, nie wiedząc, że za chwilę będą pragnąć chłopaka, który rzuca im ze sceny wyzywające pytanie: „Jak duży jest twój łobuziak?”. Dev pochodzi z Lodi, miasta w Jersey. Lepiej nie mógł trafić, bo Lodi czytane od tyłu to idol. Pasuje jak ulał. Thom jest z South Orange – dodatkowe „h” w jego imieniu pojawiło się dwa miesiące temu. Ja mieszkam w Hoboken, blisko Nowego Jorku, a jednak nie do końca w mieście. W noc taką jak ta, kiedy mamy okazję zagrać przed kimś innym niż grupa znajomych, pokonałbym rzekę Hudson wpław, żeby tylko dotrzeć do nory, w której gramy. Przynajmniej gdybym nie wiedział, że pojawi się tu Tris i zacznę niewidzialnie krwawić ze sceny.

Take the Power Fuck the Man Take the Power Fuck the Man.

Dev prowadzi nasz kawałek w przestrzeń, której do tej pory nie znałem: w czwartą minutę trwania. Brnę niezgrabnie, czekam na finał. Thom chyba ma ochotę na solówkę, a to w jego przypadku nigdy nie jest dobry pomysł. Przesuwam się i odwracam, udaję, że wcale jej tu nie ma. To przekomiczne, chociaż wcale nie jest mi do śmiechu. Staram się złapać spojrzenie Deva, ale jest zbyt zajęty ocieraniem potu z klaty. Na szczęście chwilę potem doznaje kosmicznego zastrzyku energii i kończymy przedstawienie. Wyrzuca ręce nad głowę i drze się jak opętany, a ja sprowadzam nas na ziemię. Atakuje nas wycie zachwyconej widowni. Próbuję rozpoznać jej głos, wyróżnić jego brzmienie wśród wrzawy i oklasków. Nie udaje mi się, nie ma jej, tak jak nie było jej tej nocy, gdy płakałem. Nie została, żeby zapytać, czy wszystko ze mną w porządku. Minęły trzy tygodnie, dwa dni i dwadzieścia trzy godziny, a ona już jest z kimś innym.

Do wejścia na scenę szykuje się kolejna ekipa. Właściciel klubu pogania nas gestem. Nasz czas minął. Nie odleciałem tak daleko, żeby nie poczuć się mile połechtany, kiedy ludzie zaczynają domagać się bisu. Tuż po tym, jak zapalają się światła – ma to ułatwić trafienie do baru – rozlega się wyraźny pomruk niezadowolenia. Pełnię rolę technicznego, więc kiedy Dev miesza się z tłumem w poszukiwaniu najbardziej napalonego fana, a zawstydzony Thom wraca do swojego wyrozumiałego-ale-emo chłopaka, ja muszę szybko się otrząsnąć i spakować sprzęt. Zwijam kable, pakuję przestery, a sympatyczny gość z zespołu, który ma grać po nas, pomaga mi wytaszczyć futerały schowane w głębi sceny. Ale instrumentów dotykam tylko ja – z troską kładę je spać do ich wyściełanych aksamitem łóżek. Proponuję chłopakom pomoc w rozstawianiu gratów. Cieszę się, gdy się zgadzają, bo dzięki temu mogę skupić się na podłączaniu kabli, a nie myśleć o wiadomo-kim.

Bezwiednie szukam jej wzrokiem. Wzdycham, kiedy ją widzę w tłumie – światło pada na nią pod najlepszym z możliwych kątów. Moje ciało nie odwykło jeszcze od bycia tuż obok niej. Dystans między nami – wszystko, co nie jest bezpośrednim kontaktem – jest dla mnie jak stan permanentnego odrzucenia. Byliśmy ze sobą przez pół roku, a moje pożądanie rozpalało się wciąż na nowo. Słowa: „To koniec” nie były w stanie go zdusić. W głowie miałem tyle piosenek, a wszystkie dla niej. Teraz wróciły, jedna po drugiej, nie mogłem ich powstrzymać. Ścieżka dźwiękowa filmu o niczym. „Jestem zmęczona” – powiedziała, a ja odparłem, że też to czuję i że możemy zrobić sobie małą przerwę. „Ty mnie męczysz, nie my” – odparła i wpadłem w surrealistyczny-a-jednak-prawdziwy świat równoległy, w którym nie byliśmy już razem, a ja nie potrafiłem się z tym pogodzić. Świat, w którym ona była wszędzie, tylko nie tutaj, nie ze mną.

Dopóki pakowałem sprzęt i instrumenty, stałem odwrócony plecami do widowni. Przychodzi jednak moment, w którym muszę się obrócić, bo jak długo można wpatrywać się w ścianę i nie wyglądać na idiotę? Ratuje mnie następny zespół – wchodzą na scenę, podkręcają głośność i po chwili wszyscy płyniemy razem w pięknym chaosie. Nazywają się Are You Randy?, a wokalista naprawdę śpiewa, zamiast jęczeć i wrzeszczeć. Pozwalam sobie na rzut oka na ludzi, ale jej nie dostrzegam. Pod sceną w ogóle nie ma zbyt wielu dziewczyn; teraz również kłębi się tam morze samców, którzy wpadają i napierają na siebie, wsłuchani w prorocze słowa płynące z ust wokalisty. Gość wykonuje autorską wersję tańca siedmiu welonów, przemieszaną z fragmentami hitów takich jak I Want You to Want Me, Blue Moon czy All Apologies.

Tris na pewno kapela się podoba i ta myśl przeszywa mnie jak ostrze, bo jest przecież kompletnie bezużyteczna. Zastanawiam się, kim jest ten koleś. Znają się najwyżej od trzech tygodni i trzech dni. Cieszę się, że nie widziałem go zbyt dokładnie, bo wówczas na pewno wyobrażałbym ich sobie nago. A teraz wyobrażam sobie w ten sposób tylko ją. Wspomnienie jej dotyku jest tak żywe, że bezwiednie poruszam palcami. Przekrzywiam głowę, jakby faktycznie stała przede mną, i kątem oka dostrzegam Thoma z jego chłopakiem Scotem – całują się wsłuchani w muzykę, zamknięci we własnym, prywatnym skrawku wszechświata. Podejrzewam, że Dev kontynuuje swój występ przy barze. Jesteśmy niepełnoletni, ale w tym miejscu nikt się tym nie przejmuje. Większość gości klubu jest od nas starsza – to studenci i niedoszli studenci – i zdaję sobie sprawę, że nie do końca tu pasujemy. Niektórzy starsi goście taksują mnie wzrokiem bez śladu skrępowania, z uznaniem kiwając głową. Nie obnoszę się tu ze swoją heteroseksualnością. Czasem, kiedy wydaje mi się, że patrzą na mnie tylko dlatego, że dobrze zagrałem, i nie chcą ode mnie nic więcej, odwzajemniam ich spojrzenia skinieniem głowy. Staram się też za długo nie stać w jednym miejscu.

Przy barze faktycznie spotykam Deva. Gada z jakimś gościem, który chyba jest bardzo w jego typie. Podchodzę do nich i zostajemy sobie przedstawieni: on jako „Hunter z miejscowości Hunter”, a ja jako „Nick, bóg gry na basie”. Dev dziękuje, że zająłem się sprzętem, ale rozmowa się nie klei – czuję, że im przeszkadzam. Thom pewnie zauważyłby, że jestem rozbity, ale Dev jest raczej gruboskórny. Zresztą nie mam ochoty o tym gadać. Mówię mu więc tylko, gdzie zostawiłem sprzęt, i odchodzę, udając, że chcę dostać się bliżej baru i coś zamówić. Czy na pewno udaję, czy to po prostu prawda? Tris wciąż nie widać, a ja zaczynam się zastanawiać, czy to na pewno ją widziałem na widowni. Może to była inna, podobna do niej dziewczyna? To wyjaśniałoby obecność chłopaka – niepodobnego do nikogo, kogo znam.

Instrumenty chłopaków z Are You Randy? milkną jeden po drugim, nadchodzi finał. Wreszcie w powietrzu pozostaje tylko głos wokalisty, wibrujący pojedynczą nutą. Chciałbym móc powiedzieć, że w klubie panuje całkowita cisza, lecz niestety – część ludzi pogrążona jest w rozmowach. Jest ich jednak i tak stosunkowo niewielu – ekipa dostaje gromkie brawa. Ja też zaczynam klaskać. Obok mnie stoi dziewczyna: wsadza do ust dwa palce i gwiżdże przeciągle jak dzieciaki na podwórku. Gwizd jest czysty i pełen animuszu; przywodzi mi na myśl treningi w szkolnej drużynie piłki nożnej. Dziewczyna ma na sobie flanelową koszulę w kratę – nie wiem, czy włożyła ją dlatego, że to jedyny ze strojów popularnych w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat, który jeszcze nie stał się znowu modny, czy dlatego, że koszula jest po prostu tak wygodna, na jaką wygląda. Nieznajoma ma bardzo jasną cerę i fryzurę, która wyraźnie sugeruje, że jej posiadaczka uczęszcza do szkoły prywatnej – choć roztrzepała włosy, próbując to ukryć. Następna kapela supportowała Le Tigre podczas ich ostatniej trasy. Podejrzewam, że dziewczyna przyszła tu dla nich. Gdybym był kimś innym, pewnie spróbowałbym do niej zagadać. Bez podtekstów, przyjaźnie. Moglibyśmy się zakumplować. Czuję jednak, że jeśli w tej chwili otworzę usta, wypłynie z nich tylko bezładny potok słów.

Thom i Scot pewnie są gotowi wracać do domu, ale jestem przekonany, że Dev jeszcze nie ustalił, czy wraca z nami, czy nie – nie jestem dupkiem, nie będę pytał go o to w tej chwili. Utknąłem tu, wiem. Z tą myślą zerkam w prawo i widzę Tris z jej nowym facetem: podchodzą do zalanego piwskiem baru, żeby zamówić coś, czego ja na pewno nie piję. Mam pewność, że to ona, i już wiem, że jestem udupiony. Dlaczego? Napływ ludzi spod sceny po skończonym koncercie pcha mnie w stronę baru. Jeśli chcę się wymknąć, to muszę przepchnąć się przez nich siłą. Jeśli spróbuję, Tris na pewno zauważy, że uciekam, że sytuacja mnie przerosła. Nawet jeśli to prawda, nie zamierzam dać jej tej satysfakcji. Ona wygląda bosko, ja czuję się jak pokraka, a facet, z którym przyszła, to na pewno nie jakiś znajomy gej – opiera rękę na jej ramieniu w sposób niepozostawiający wątpliwości co do natury ich relacji. Wymieniła stary model na nowy; mógłbym spędzić rok, grając na basie, i to nie zmieniłoby absolutnie nic.

Krzyżujemy spojrzenia. Nie może udawać zaskoczonej, bo przecież, do cholery, dobrze wiedziała, że tu będę. Uśmiecha się lekko, szepce coś na ucho nowemu modelowi i po ich minach widzę, że kiedy tylko odbiorą drinki, które właśnie nalewa dla nich barman, podejdą do mnie, żeby powiedzieć: „Cześć” i „Świetny koncert” albo – to głupota czy po prostu okrucieństwo? – zapytać: „Jak się masz?”. Na samą myśl aż mnie skręca. W wyobraźni widzę już całą scenę. Muszę zrobić coś, cokolwiek, żeby do tego nie dopuścić.

Niewiele myśląc, ja – przypadkowy basista przeciętnej kapeli queercore’owej – odwracam się do zupełnie obcej dziewczyny we flanelowej koszuli.

– Wiem, że to dziwne pytanie, ale czy miałabyś coś przeciwko udawaniu mojej dziewczyny przez następnych pięć minut?

2. NORAH

Randy z Are You Randy? uparcie twierdzi, że basista queercore’owej kapeli jest ciepły, ale nie ma racji. Nie wiem, czy to ten gostek odpowiada za gówniane teksty (Fuck the Man/Fuck the Man – co to za szajs?), ale jestem przekonana, że gejem nie jest. Serio. Pewne rzeczy są dla dziewczyn oczywiste: że czwarta minuta w punkowej piosence to bardzo, ale to bardzo zły pomysł i że basista z Jersey w podartych, poplamionych wybielaczem dżinsach i spranej, czarnej koszulce z pomarańczowym napisem „Ja mówię Jezus, wy krzyczcie Chrystus” nie ma chłopięco-chłopięcych inklinacji; za mocno podkreśla ironiczny, punkowy styl Johnny’ego Casha, żeby być homo. Niewykluczone natomiast, że jest trochę emo – tłumaczę Randy’emu. To, że ktoś nie wygląda jak wyrzutek z zespołu Whitesnake – czyli tak, jak chłopaki z jego kapeli – nie czyni go automatycznie gejem.

Heteroseksualność NieHomo, niespotykana w tym klubie, nie oznacza jednak, że mam zamiar stać się jego pięciominutową dziewczyną zastępczą, przystankiem na trasie pociągu Łatwa Niunia Express. Może i jestem jedyną frajerką w tej budzie, która nie poddała się anestezjologicznemu działaniu piwa, zioła i hormonów, ale dzięki temu zachowałam tyle rozsądku, żeby powstrzymać instynktowną odpowiedź na propozycję NieHomo: „NIE MA OPCJI!”.

Muszę pamiętać o Caroline. Nie wolno mi o niej zapomnieć.

Widziałam, jak NieHomo pakuje sprzęt po graniu, a jego kumple z zespołu porzucają go w poszukiwaniu innych wrażeń. Domyślam się, jak się czuł. Sama też często sprzątam brudy po innych.

Ciuchy NieHomo są beznadziejne – założę się, że jest z Jersey. A jeśli chłopak z Jersey robi za sprzętowego, to na pewno ma furgonetkę – koniecznie zardzewiałą, z cieknącym gaźnikiem. To więcej niż pewne, że w połowie tunelu Lincolna złapie gumę albo skończy się benzyna, ale jestem skłonna podjąć to ryzyko. Caroline musi jakoś wrócić do domu. Jest zbyt napruta, żeby ryzykować podróż autobusem. Jeśli nie zabiorę jej do siebie, żeby wytrzeźwiała, gotowa spędzić noc z Randym. Pieprzona groupie. Gdybym tak bardzo jej nie kochała, chybabym ją ukatrupiła.

Całe szczęście, że moi rodzice ją uwielbiają. Ojciec i macocha Caroline wyjechali na weekend i zupełnie nie obchodzi ich, co robi – byle nie zaszła w ciążę i nie zaczęła spotykać się z jakimś frajerem z rodziny o rocznym dochodzie niższym niż sześciocyfrowy. Dupki. Moi rodzice mają hopla na punkcie Caroline, pięknej Caroline o długich, karmelowych włosach, pełnych, wiśniowych ustach, z imponującą kartoteką wykroczeń. Nie powiedzą słowa, jeśli jutro wytoczy się z mojego pokoju i wpadnie do kuchni wybitnie wczorajsza. To ona spełnia ich wyobrażenia o tym, jaka powinna być córka szefa popularnej wytwórni płytowej: dzika.

Caroline nie jest więc Wielkim Rozczarowaniem, w przeciwieństwie do ich własnej Zwykłej Zuzi, która nosi wygodne koszule z flaneli, ma fryzurę za trzysta dolarów, same szóstki na świadectwie i wybrała rok przerwy w nauce, by pracować we wzorowanym na kibucu[1] obozie w Afryce Południowej (co oznaczało rezygnację ze studiów na elitarnym Uniwersytecie Browna). „Ale DLACZEGO, Norah, DLACZEGO?” W eseju rekrutacyjnym opisałam, jak mój własny ojciec przejął kupę muzyki z wytwórni The Street, żeby dać zarobić wytwórni The Man, co doprowadziło do upadku tej pierwszej. „Nie jestem pieprzonym korporacjuszem” – stwierdził ze śmiechem po przeczytaniu tekstu. Tata nie udaje, że nie jest odpowiedzialny za przekazanie stacji radiowej Top 40 nieproporcjonalnie dużej liczby najtańszych hitów; jednocześnie z dumą podkreśla, że w dzieciństwie poddał mnie indoktrynacji możliwie szeroką gamą gatunków muzycznych. Dzięki temu teraz, w wieku osiemnastu lat, posiadam wiedzę godną zawodowego DJ-a i mentalność muzycznego snoba. Jakby tego było mało, moi rodzice od ćwierćwiecza tworzą zgodny związek małżeński, co niewątpliwie przekreśla moje szanse na prawdziwą miłość. Piorun nie uderza dwa razy w to samo miejsce.

Gdyby wiedzieli, gdzie jestem, pewnie by mnie wydziedziczyli. Gdybym jarała szybkiego jointa w Tompkins Square Park przed wizytą w klubie BDSM przy Avenue D, pewnie by mi kibicowali. Ale ten tu klub to jedna jedyna imprezownia na Manhattanie, do której mam zakaz wstępu. Zawdzięczam go długotrwałemu konfliktowi między moim ojcem a Szalonym Lou, właścicielem (który był kiedyś moim ojcem chrzestnym, Wujaszkiem Lou, ale zaczął świrować, czym zasłużył sobie na nowy przydomek). Lou to stary punk, który działał na scenie, kiedy The Ramones byli jeszcze głównie ćpunami, a dopiero w drugiej kolejności muzykami, kiedy punk oznaczał coś więcej niż masową koncepcję marketingową, stworzoną głównie dla dzieciaków spoza miasta.

Wracając do tematu – gdyby mama i tata dowiedzieli się, że nie zajęłam się ich ukochaną Caroline, darowaliby sobie wydziedziczenie i od razu przeszliby do mordu. Ta dziewczyna wzbudza w ludziach silne uczucia opiekuńcze. Czasem robi mi się od tego niedobrze, ale przecież dobrowolnie ulegam jej urokowi, jestem szefową jej świty – i to od przedszkola.

Rozglądam się po klubie, patrzę, jak strumień ludzi płynie od sceny do baru w przerwie między koncertami. Omijają mnie, przechodzą tuż obok, przenikają mnie, jakbym była duchem, ale nietypowym, bo posiadającym ciało, które stanowi przeszkodę na ich drodze do piwa. Cholera, znowu zgubiłam Caroline. Jest dziś wyjątkowo napalona na Randy’ego. Normalnie by mi to nie przeszkadzało – Are You Randy? nie są totalnie beznadziejni – ale sam Randy chyba wziął dziś jakąś chemię, więc wolę się upewnić, że nie zaciągnie jej w ciemny kąt. Mam może metr siedemdziesiąt (kiedy stanę na palcach), więc prawie dwumetrowy NieHomo skutecznie zasłania mi widok. Do tego patrzy wyczekująco. Przypomina zagubione zwierzątko z bajki dla dzieci, które chodzi po lesie i pyta każdą napotkaną istotę: „Czy to ty jesteś moją mamusią?”. Tyle że w tym wypadku pytanie brzmi: „Czy będziesz moją pięciominutową dziewczyną?”.

Zerkam poza niego. Nie widzę Caroline, ale dostrzegam tę głupią pindę Tris. To baba, która miażdży facetów jak buldożer. Przechadza się jak dumna lwica, rozpierając przestrzeń imponującymi cyckami i kręcąc tyłkiem w sposób, który zwraca uwagę każdego durnia w jej najbliższym otoczeniu. Oglądają się za nią nawet geje, których dziś tu przecież nie brakuje. Idzie prosto na mnie. Nie, nie, NIEEEEEEEEEEE. Skąd wiedziała, że będziemy tu dziś z Caroline? Czyżby miała swoich ludzi, którzy śledzą nasze sobotnie trasy i meldują jej o każdym naszym kroku?

Na kłopoty – udawany chłopak! Odpowiadam na pytanie NieHomo niewerbalnie: przyciągam go do siebie, dotykam jego twarzy dłonią, nachylam się do niego. W tej chwili zrobiłabym wszystko, żeby uniknąć spotkania z Tris.

JA CIĘ SUNĘ! Kto by pomyślał, że NieHomo będzie tak całował. Bezczelny dupek. Widzisz, Randy? NIE. HOMO. Sprawdzone. To nie żaden książę z bajki, tylko potencjalny kierowca, który odwiezie moją psiapsiółę do domu. Nie spodziewałam się wybuchu uczucia, ale nie spodziewałam się też pocałunku z języczkiem, a widzę, że NieHomo nie marnuje czasu i przechodzi do konkretnych działań. Umysł próbuje przemówić ustom do rozsądku: „Mmm, przyjemnie, co? Pilnuj się, dziewczyno, hamuj!”.

Jest bosko, ale pięciominutowa dziewczyna musi zaczerpnąć powietrza. Odrywam wargi od jego warg i biorę oddech, jednocześnie wypatrując Tris. Mam nadzieję, że nas nie zauważyła.

ŁAŁ, łał, łał. Czuję się tak, jakby ktoś uderzył mnie w brzuch, ale w to przyjemne miejsce, gdzie zwykle trzepocą motyle. Komu potrzebny tlen. Moje usta chcą wrócić tam, gdzie były przed chwilą.

Niestety Tris się zbliża, wczepiona w najnowszą ofiarę. Stoją blisko i rozpoznaję w chłopaku jednego ze świeżo odtrąconych adoratorów Caroline; to kumpel Huntera z Hunter, którego zespół – Hunter Does Hunter – ma zagrać za chwilę (nie ma sprawy, Hunter, przedstawiłam cię Wujciowi Lou z prawdziwą przyjemnością). Tris ciasno obejmuje gościa w pasie – prawdopodobnie chce z niego wycisnąć resztkę życiowych soków, których nie zdążyła wyssać w ciągu tych trzech tygodni od momentu, kiedy Caroline spuściła go na drzewo.

– Nick? Norah? Ale jazda! Skąd wy się znacie? – pyta ta jędza.

Nie powinna się pokazywać w takim miejscu. Nie pasuje tu, o czym świadczy to, co i jak mówi, oraz – może nawet dobitniej – to, jak się ubiera: skórzana mini zapinana na klamry, koszulka z Ramones (niby-vintage, ale widać, że z sieciówki), żółte jak siki legginsy i buty w różową panterkę. Przypomina neonowy napis nad supermarketem albo wczesną Debbie Harry.

Będę musiała odbyć kolejną poważną rozmowę z Wujaszkiem Lou na temat standardów w klubach muzycznych. Wujek ma nosa do młodych talentów – potrafi ściągnąć na scenę surowych, głodnych grania muzyków, gotowych wypruć z siebie flaki albo dowolne inne organy wewnętrzne, żeby móc wystąpić u Szalonego Lou. Niestety, nie ma zielonego pojęcia na temat prowadzenia biznesu w tej branży. Wystarczy jedno spojrzenie: przecież tu są same niepełnoletnie małolaty z Jersey! Bardzo możliwe, że chłopakom z zespołów zapewnia darmowe piwo! LOU! Jak sądzisz, dlaczego tak wielu z nich zaczyna nałogowo pić i ćpać? Czują muzykę. Grają punka z przekonaniem – mocno, szybko, z furią – ale nie pojęli jeszcze, że obecnie prawdziwy punk jest czysty: zero alkoholu, zero narkotyków, zero papierosów. Dzisiejszy punk to pozostałość po minionym szaleństwie: esencja muzyki, samo przesłanie.

Milusińscy, pijcie, póki możecie, bo kiedy za rok wrócę z Afryki Południowej i przejmę zarządzanie klubem, jak obiecał mi to Wujaszek Lou – zamiast studiów na Uniwersytecie Browna, co z kolei ja obiecałam swoim rodzicom – w dzielnicy Lower East Side zapanuje nowy szeryf i nowe porządki. Bawcie się, póki możecie, obściskujcie, nawalajcie, zegar i tak tyka nieubłaganie.

Muszę się jeszcze zastanowić nad zakazem całowania. Całowanie bywa całkiem przyjemne, ma w sobie potencjał, zwłaszcza jeśli trafi się na odpowiednie wargi.

Nie wiem czemu, ale zachowuję się wobec NieHomo jak Caroline wobec swoich męskich ofiar: zamiast złapać go za rękę, kładę mu dłoń na karku i zaczynam głaskać po głowie – delikatnie, ale zaborczo, jednocześnie obserwując reakcję Tris. Palcami muskam krótko przystrzyżone włosy na końcu szyi, chłopak dostaje gęsiej skórki. Podobamusię. Z satysfakcją patrzę, jak Tris opada szczęka. Jest zaskoczona i nie potrafi tego ukryć. Nigdy nie należała do subtelnych.

Cokolwiek zrobiłam – zadziałało. Panna odchodzi bez słowa, wyraźnie wzburzona. Phi, poszło łatwiej, niż myślałam.

Zerkam na zegarek. Szacuję, że do rozstania z moim nowym chłopakiem pozostały dwie minuty i czterdzieści pięć sekund. Zamykam oczy i przechylam głowę, spodziewając się kolejnego spotkania z jego ustami.

Caroline twierdzi, że jestem oziębła. Cieleśnie. Czasem łudzę się, że to tylko prowokacja z jej strony. Przecież mogę użyć tekstu, którego nauczył mnie mój Bardzozły Eks: „Chyba chciałaś powiedzieć, że nie jestem łatwa?”. Na to moja kochana psiapsióła też ma jednak odpowiedź: „Nie, szmatko. Faceci się ciebie boją, odstraszasz ich spojrzeniem i uszczypliwymi komentarzami, zanim zdążą podjąć decyzję, czy w ogóle warto czegokolwiek z tobą próbować. Jesteś bardzo krytyczna. No i zimna jak Królowa Śniegu”.

Widocznie NieHomo uważa podobnie, bo wcale niespieszno mu wracać do przerwanego pocałunku.

– Skąd, u diabła, znasz Tris? – pyta.

Zapala mi się żarówka. Eureka. To jest NICK. Nieeeeeee. To on! Ten Nick! Chłopak z Hoboken! Koleś, który napisał dla tej jędzy tyle wierszy i piosenek, najlepszy chłopak na świecie, taki, jakiego żadna z dziewczyn z Sacred Heart nigdy nie miała, prawdziwy ogier z kapeli, którego Tris poznała w POCIĄGU i z którym zaczęła chodzić na początku roku szkolnego (okłamując go i zdradzając przez cały czas trwania związku). Nie wydało mu się podejrzane, że przez cały czas, kiedy byli razem, nie poznał ani jednej koleżanki ze szkoły swojej dziewczyny? IDIOTA!

Oczywiście Tris nie miała zamiaru nam go przedstawiać. Bała się, że wyjdą na jaw jej kłamstwa – obawiała się też konkurencji w postaci Caroline. O ile Tris nie ma problemu z przejmowaniem kolesiów odrzuconych przez Caroline, o tyle w drugą stronę absolutnie to nie działa. Niepodzielnie Nam Panująca – tak ją nazywamy za plecami. Uwielbiamy ją i nienawidzimy jej jednocześnie. Czasem żartujemy, że powinna dostać sądowy zakaz zbliżania się do Caroline. Ostatnio nie przejmujemy się nią specjalnie, bo za miesiąc kończy się szkoła. Pożegnamy się, złożymy mniej lub bardziej szczere życzenia „fantastycznego lata i powodzenia na studiach”, odbierzemy świadectwa. Wątpię, żeby nasze drogi skrzyżowały się w przyszłości. O dobrą karmę się nie martwię – wyrównałam długi swojej złośliwości wobec Tris aż z nawiązką. Jeśli zaliczyła chemię i matematykę, to tylko dzięki mnie. Szczerze mówiąc, jeśli w ogóle zda w tym roku, to będzie moja zasługa.

Nie odpowiadam Nickowi. Muszę znaleźć Caroline.

Wspinam się na stołek barowy – tylko w ten sposób może uda mi się ją wypatrzeć w klubie; tłum jest gęsty, muzyka głośna, powietrze śmierdzi potem i wibruje napędzaną piwem energią; to był dla mnie bardzo, bardzo długi dzień – no dobrze, środek nocy – choć mam wrażenie, jakby przed chwilą zaczął się na nowo. Dla równowagi opieram się ręką o głowę Nicka i się rozglądam. Siłą rzeczy dotykam jego włosów. Może odrobinę za długo się nimi bawię.

Widzę ją! Tuli się do Randy’ego, siedzą pod ceglaną ścianą przy narożnym stoliku, wciśniętym tuż obok sceny, na prawo od Huntera z Hunter Does Hunter, który właśnie łapie za mikrofon. Nie wiem, jak z muzyką, ale tekst jest improwizowany, nie da się tego ukryć. Kompletnie nie pasuje do szybkiej, wkurzonej gitary: „Dev, chodź ze mną do domu, DevDevDev”.

Zeskakuję ze stołka i ruszam w stronę przyjaciółki, ale Nick łapie mnie za nadgarstek i przyciąga do siebie.

– Pytałem poważnie – mówi. – Skąd znasz Tris?

Jego chwyt wciska mi zegarek w rękę. Ból sprawia, że odrywam wzrok od Caroline i patrzę prosto na Nicka. Wydaje się taki zagubiony, wyraźnie chce, żebym z nim została. Spojrzenie ma jednocześnie łagodne i rozgniewane. Przypomina mi się fragment piosenki, którą napisał dla Tris – puściła kiedyś tekst po klasie na lekcji łaciny, bo wydał jej się strasznie głupi.

To, jak poruszasz się we śnie Spojrzenie, kiedy skok rozważasz Wszystkie twe przedziwne sny Ty nie wiesz – lecz ja zauważam

Pieprzyć Tris. Oddałabym narządy na przeszczepy, żeby jakiś koleś podarował mi coś podobnego. Chcesz nerkę? A może dwie? Bierz, Nick, są twoje – tylko napisz coś dla mnie. Pomogę ci z początkiem: chłopak spotyka dziwną dziewczynę w klubie punkowym i prosi, żeby została z nim przez pięć minut, dziewczyna całuje chłopaka, chłopak odwzajemnia pocałunek, poznają się bliżej – i czego się dowiadują?… Nick, może opowiesz to piosenką? Zgoda? Gotowy. Do startu. Start.

Mam ochotę tupać ze złości – w jego i we własnym imieniu. Nie wiem, co Tris mu zrobiła, ale jestem pewna, że to przez nią wygląda teraz żałośnie jak porzucone szczenię. To przez nią stanie się cynicznym ruchaczem jeszcze przed osiągnięciem wieku, w którym w Stanach można legalnie pić alkohol. Nieufnym wobec kobiet, piszącym o nich niepochlebne kawałki, do śmierci przekonanym, że wszystkie kobiety to kłamliwe szmaty, bo kiedyś jedna z nich złamała mu serce. To typ faceta, w obecności którego dziewczyny takie jak ja momentalnie sztywnieją. Instynktownie wyczuwam, że jest w nim mnóstwo poezji. Mogłabym podarować mu staroświecką, ale piękną melodię pod tytułem Poświęcenie i Prawdziwa Miłość (Mimo Przeciwności Losu), gdyby tylko zechciał na mnie spojrzeć. Jestem mniej-niż-pięciominutową dziewczyną, która przez jeden – zbyt krótki – pocałunek zdążyła sobie wyobrazić, jak mogłaby potoczyć się ta noc. Może o piątej rano zabrałabym go na barszcz do Veselki, może spacerowalibyśmy przez Battery Park o świcie, trzymając się za ręce. Wiem, że byłabym tą, która w niego uwierzy. Powiedziałabym mu: „Słyszałam, jak grasz, czytałam twoje teksty – nie to gówno z waszych piosenek, ale listy miłosne i piosenki, które napisałeś dla Tris. Wiem, że stać cię na więcej niż gra na basie w przeciętnej kapeli queercore’owej; poza tym, stary, perkusista w zespole to kluczowa sprawa, potrzebujecie bębnów, i to bardzo”. Byłabym jego sprzętową niewolnicą co wieczór, żaden problem. Ale nie, on musiał polecieć na laskę w moim ulubionym typie: duże balony, głupawy chichot.

Chciałeś iść na łatwiznę – masz to, na co zasłużyłeś, mój miły.

Wyswabadzam rękę z uścisku. Zamiast po prostu odejść, zatrzymuję się na moment i dotykam jego twarzy: gładzę po policzku, rysuję niewielkie kółka na jego szczęce.

– Biedne biedaczysko – mówię.

1 Kibuc - spółdzielcze gospodarstwo rolne w Izraelu. Członkowie kibucu nie mają żadnej własności i solidarnie dzielą się pracą (przyp. tłum.).

3. NICK

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

4. NORAH

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

5. NICK

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

6. NORAH

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

7. NICK

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

8. NORAH

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

9. NICK

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

10. NORAH

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

11. NICK

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

12. NORAH

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

13. NICK

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

14. NORAH

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

15. NICK

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

16. NORAH

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

17. NICK

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

18. NORAH

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

19. NICK

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

20. NORAH

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rachel Cohn, David Levithan

Księga Wyzwań Dasha i Lily

Zainspirowana przez szczęśliwie zakochanego brata, szesnastoletnia Lily zostawia czerwony notatnik pełen wyzwań na ulubionej półce w swojej ulubionej księgarni. Notes czeka na odpowiedniego chłopaka, który odważy się podjąć grę. Ciekawski, ironiczny, lekko cyniczny Dash nie boi się zagadek – Księga Wyzwań staje się dla niego odskocznią od codzienności, której nieświadomie szukał.


Tina Turner, The Best (dla Jennifer Rudolph Walsh, Lisy Grubka i Katie Glick) Ray Charles, You Are My Sunshine (dla Alicii Gordon i Bari Zibrak) Lucinda Williams, 2 Kool 2 Be 4-Gotten (dla Lorene Scafaria) Belle and Sebastian, Wrapped Up in Books (dla Jacka Martina) Prince, Nothing Compares 2 U (dla Joego Montiego) Elvis Costello, Alison (dla Alison Wortche) The Cure, Pictures of You (dla Melissy Nelson i Isabel Warren-Lynch) Louis Armstrong, A Kiss to Build a Dream On (dla wszystkich dobrych ludzi z wydawnictwa Knopf) The Beatles, Paperback Writer (dla naszych przyjaciół pisarzy) Julie Andrews, The Sound of Music (dla naszych kochających rodzin) Rufus i Chaka Khan, You Got the Love (dla Stephanie i Ala) Kylie Minogue, Can’t Get You Out of My Head (dla Billy’ego i Nicolicious) Jens Lekman, You Are the Light (By Which I Travel into This and That) (dla Nicka) Kelly Clarkson, Miss Independent (dla Anny) Q and Not U, Wonderful People (dla Marthy) The Magnetic Fields, How Fucking Romantic (dla Nancy)