Wydawca: Czwarta Strona Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2016

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 541 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Nic oprócz strachu - Magdalena Knedler

Jeszcze nigdy strach nie był tak namacalny

Szwecja. Miasto Ystad. To tutaj mieszka komisarz Anna Lindholm. Tu toczy się jej kariera policyjna oraz poukładane życie prywatne, u boku kochającego męża. Pewnego dnia jednak harmonia znika, bo dwie życiowe ścieżki Anny zaczynają się niebezpiecznie splatać…

Vidar – mąż Anny, ulega wypadkowi, w wyniku którego przestaje chodzić. Niedługo potem policjantka otrzymuje list z więzienia, z którego dowiaduje się, że zdarzeniu winny jest Narcyz – seryjny morderca, którego doprowadziła do skazania. Faktów jednak nie udaje się potwierdzić, bo Narcyz umiera otruty.

Anna natomiast zaczyna otrzymywać od tajemniczego nadawcy cytaty z utworów Oscara Wilde’a… Ból w odróżnieniu od przy­jem­ności nie no­si maski.

Pierwsza część trylogii z komisarz Anną Lindholm to epicki kryminał z rozbudowaną warstwą obyczajową na miarę Camilli Läckberg.

Opinie o ebooku Nic oprócz strachu - Magdalena Knedler

Fragment ebooka Nic oprócz strachu - Magdalena Knedler

 

 

 

 

Copyright © Magdalena Knedler-Zając, 2016

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2016

 

Redaktor prowadząca: Magdalena Genow-Jopek

Redakcja: Kinga Gąska

Korekta: Magdalena Owczarzak

Projekt okładki: Magdalena Zawadzka

Projekt typograficzny i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

 

 

Fotografia na okładce: lenaer/Shutterstock.com

Mapics/Shutterstock.com

 

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

 

 

Wydanie elektroniczne 2016

 

eISBN 978-83-7976-362-7

 

 

 

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

 

 

 

 

 

 

 

 

CZĘŚĆ I

 

 

Dziewczyna była brzydka. Nigdy mu się nie podobała. Źle, że akurat na nią padło. Mógł zacząć lepiej, efektowniej. Zacząć? Czy to był rzeczywiście początek? Spojrzał na dziewczynę i żołądek podszedł mu do gardła. Szeroko otwarte oczy, zsiniałe wargi, porwana bluzka, nienaturalnie rozrzucone ręce. Jak w filmie. Ale ona nie znajdowała się za szklanym ekranem, tylko leżała na dywanie, jeszcze ciepła. Wpatrywał się w nią intensywnie. Mógłby przysiąc, że za sekundę uniesie się klatka piersiowa, rozchylą nozdrza, zamrugają powieki. Przez chwilę czuł się nawet zupełnie spokojny, miał ochotę powiedzieć jej, by przestała się wygłupiać. Nigdy zresztą nie wydawała się zbyt mądra, mówiła nie to, co powinna.

Jak przed chwilą. Mogła siedzieć cicho i wtedy nic by się nie stało.

A stało się. Zrozumiał to wreszcie, wstał z kolan. Otrzepał spodnie, jak gdyby teraz schludny wygląd był najważniejszą rzeczą na świecie. Odsunął się od dziewczyny i przylgnął plecami do ściany. Jego dłoń powędrowała w bok, w poszukiwaniu klamki.

Za chwilę korytarz, czerwone światła, muzyka gdzieś w tle. Jego kroki, echo, pojękiwania, nawet krzyki. Dawno już przestał się przejmować. Teraz jednak... Coś musiał zrobić. Schody, drzwi, kolejne drzwi, jakieś „dokąd idziesz, przecież...”, które wybrzmiało za jego plecami. Przecież co? Przecież ona tam leżała. Zupełnie bez sensu. Nie pasowała — do niczego nie pasowała. Jej czarne włosy, szerokie biodra, pospolita twarz, żółte zęby. To przykre, że tacy ludzie chodzą po świecie. Co czują, kiedy patrzą w lustro? On, gdyby był tak brzydki jak ta dziewczyna, z pewnością stawałby przed lustrem z zamkniętymi oczami i nadzieją kryjącą się pod powiekami. Że coś się wreszcie wydarzy i zwierciadło zmieni zdanie. Pokaże inną twarz. Piękną. Później nadeszłoby rozczarowanie, że znowu te bruzdy wokół ust, opadnięte kąciki oczu, pierwsze siwe włosy na skroniach. Na szczęście on nie miał takich problemów. Lustro było mu przyjacielem.

Ostatnie drzwi, ciemna uliczka, chodnik wilgotny od deszczu. Telefon, głos w słuchawce. Piękny, oczywiście.

 

 

***

 

Nie lubił, kiedy mu przerywano. Ten chłopak stawał się irytujący, nie znał umiaru. Pewnego dnia mógł okazać się również niebezpieczny. Wszystko już wiedział, potrzebował jedynie motywacji. A teraz zrobił to.

Idiota.

Dziewczyna na sofie chichotała, szampan już się schłodził. Wszystko było idealnie przygotowane. Ta tutaj podobała mu się najbardziej. Pasowała doskonale, o wiele lepiej niż poprzednie. A jednak telefon, idiota i martwa brzydula. Westchnął. Dziewczyna położyła dłoń na jego ramieniu. Uśmiech, błysk białych zębów, czerwień pełnych warg. Tak, pasowała idealnie. To nie mogło się skończyć niezgodnie z planem.

Rzucił telefon na stolik i chwycił dziewczynę za nadgarstki. Była zadowolona, sama tutaj przyszła. Zawsze przychodziły same, nic na siłę. Przemoc była taka brzydka. Idiota i jego maszkara będą musieli poczekać. Najpierw przyjemności. Mocniej zacisnął palce na nadgarstkach dziewczyny. Uśmiech zgasł na jej twarzy. Teraz podobała mu się jeszcze bardziej. Ta niepewność, błysk niepokoju w oczach, o ton bledsza cera.

Piękna.

Jeszcze piękniejsza wtedy, gdy osunęła się na ziemię i zastygła w bezruchu. Ruch deformuje sylwetkę, zniekształca obraz. Nie pozwala delektować się pięknem proporcji i harmonią rysów. Prawdziwe dzieło sztuki nie może pozostawać w ruchu.

Ani żyć.

 

 

 

 

 

 

 

 

YSTAD — MALMÖ

Rozdział 1

Anna czuła ból w klatce piersiowej. Wokół latały rozżarzone drobinki, a Vidar mówił tak niewyraźnie, że nie potrafiła zrozumieć ani jednego słowa. Samochód płonął. Musiała coś zrobić. Każdy ruch sprawiał jej ból. On za to nie ruszał się w ogóle. Dlaczego? Szarpnęła Vidara za ramię, krzyczała na niego, płakała. Gdzie się podział tamten samochód? Annę i Vidara otaczał las. Płonące auto wydawało się pojedynczą roziskrzoną kropką na ciemnym tle. Wiedziała, że nikt tutaj nie usłyszy jej wołania. A jednak krzyczała nadal, głośno, aż zaniosła się kaszlem. Chwyciła Vidara za ramiona i przeciągnęła dalej o kolejne kilka metrów. Nie miała siły, a on nie chciał jej pomóc. Mamrotał nadal, bez ładu i składu. Anna wciąż czuła ból w klatce piersiowej, a chodzenie sprawiało jej kłopot. Prawdopodobnie miała połamane żebra i skręconą nogę w kostce. Zacisnęła zęby.

Oparła Vidara plecami o drzewo. Nie wiedziała, dlaczego, ale nie mogła na niego patrzeć. Nie potrafiła dłużej słuchać tego szeptania. Bała się jego bierności. Pokuśtykała na środek szosy i zawahała się. Dokąd teraz? Z powrotem do Ystad czy w stronę wydm, do domu? Do domu miała bliżej, ale przecież tam nikogo nie było.

Podniosła z ziemi długi kij, na którym się wsparła. Ból nasilał się z każdą sekundą. Mimo to ruszyła przed siebie. Starała się nie myśleć o tym, jak bardzo przerażała ją perspektywa samotnego spaceru przez las i pozostawienia Vidara tutaj, nieopodal płonącego auta.

A tamten drugi samochód…? Jak daleko odjechał?

Anna doskonale wiedziała, że to, co się wydarzyło, nie było przypadkowe.

 

 

Ingvar Frisk przyglądał jej się z uwagą. Milczał. Anna potrząsnęła głową i przymknęła oczy. Nie była już w tamtym lesie. Nie widziała płomieni, nie czuła bólu. Nie było tutaj też Vidara, jej męża. Obok Anny stał zupełnie inny mężczyzna, który doskonale wiedział, o czym teraz myśli. Otworzyła oczy i zerknęła na niego. Ingvar przypominał bardziej Włocha niż Szweda. Miał ciemną karnację, czarne włosy i oczy. Anna uśmiechnęła się mimowolnie. Zawsze lubiła na niego patrzeć, teraz jednak szybko przywołała się do porządku. Wbiła wzrok w skupisko kamieni. Przyjechała tutaj po raz pierwszy od dawna, a przecież kiedyś Ales Stenar było jednym z jej ulubionych miejsc. I to jeszcze zanim dowiedziała się, że tę samą przestrzeń upodobała sobie także córka słynnego komisarza Wallandera z powieści Henninga Mankella. Anna zdawała się nieświadomie kroczyć tą samą drogą, którą poruszał się bohater Mankella. Nie wiedziała tylko, czy to dobrze. Kto wie? Może ona również była wytworem czyjejś wyobraźni? Marionetką wprawianą w ruch ręką niewidzialnego lalkarza? Tyle tylko, że w literaturze zawsze znajdzie się miejsce na cudowny zbieg okoliczności, niespodziewane rozwiązanie wszystkich dramatów tego świata, a prawda za każdym razem wypłynie na wierzch. Pojawi się deus ex machina, który nikogo nie zdziwi ani nie zgorszy. W jej historii natomiast nie przyszedł jeszcze czas na żadne sensowne rozwiązanie.

Anna wzięła głęboki wdech. Chłodne jesienne powietrze załaskotało ją w gardle. Ruszyła między głazy i na chwilę znalazła się w innej rzeczywistości. Kroczyła przez pokład łodzi wikingów, by za moment znaleźć się w starożytnym grobowcu, a jeszcze później wtopić się w tło gigantycznego kalendarza astronomicznego, używanego przez praprzodków człowieka. Kto tak naprawdę wiedział, czym jest Ales Stenar? Badania archeologiczne nigdy nie pozwoliły w pełni go zidentyfikować i Anna bardzo się z tego cieszyła. Przeszłość pozostawała tutaj spowita delikatną mgłą tajemnicy, zaklęta w ponad pięćdziesięciu głazach, drwiła z marnych ludzkich wysiłków i dumnie brzmiących naukowych teorii. Anna miała swoje własne Ales Stenar, które traktowała jak azyl. Teraz zaś to miejsce stanowiło doskonałą metaforę jej życia, wydawało się równie skomplikowane i tajemnicze. A jednak Ales Stenar tkwiło na posterunku od wieków, ona zaś była tylko jednym z miliona cieni, które przesunęły się pomiędzy kamieniami. I nie miała pojęcia, co przyniesie jutro. Chyba nawet nie chciała już tego wiedzieć.

Podeszła do krawędzi klifu i wpatrzyła się w morze, bardzo tego dnia spokojne. Za horyzontem znajdował się świat, do którego kiedyś należała, i do którego musiała niebawem wrócić. Na czyjąś prośbę. Anna skrzywiła się. Poczuła swędzenie pod powiekami. Wiedziała, że za chwilę znowu zacznie płakać, choć przecież obiecała sobie raz na zawsze z tym skończyć. Wziąć się w garść. Ale ostatecznie... znajdowała się w Ales Stenar. Tutaj wolno było Annie okazać odrobinę słabości. Siłę musiała zachować na później, na powrót do domu, do Ystad. Do czekającego w salonie przy kominku Vidara, zastygłego w jednej pozycji, zapatrzonego w ogień. Zamyślonego i nieobecnego. Jej męża — zupełnie innego niż kiedyś.

Ingvar zbliżył się do Anny i mocno przytrzymał ją za ramiona.

— Uważaj — powiedział tylko, po czym milczeli nadal.

Anna była mu wdzięczna za tę ciszę.

 

 

Wieczorem rozbili namiot na trawiastym parkingu. Postanowili zostać na noc w Kåseberdze, zjeść rybę w knajpce na wybrzeżu, a później pójść na długi spacer po plaży. Tuż przed północą zaszyli się w swoje śpiwory i leżeli obok siebie na wznak, wpatrzeni z ciemnozielony sufit.

— Nie wrócę do pracy — powiedziała wreszcie Anna, z trudem artykułując dźwięki.

Ingvar z wolna pokiwał głową. Z pewnością domyślał się tego już od dawna. Półroczny urlop Anny dobiegał końca, a ona nie wykazywała najmniejszego zainteresowania tym, co działo się na komisariacie. Decyzję o odejściu z policji podjęła przed kilkoma tygodniami i usilnie starała się więcej jej nie analizować.

— Przestępczość w Ystad wzrośnie o sto procent. Ja sam nie dam rady wszystkim oprychom...

— Masz Ulfa.

Ingvar roześmiał się głośno. Anna poczuła, że kąciki jej ust również lekko drgają.

— Ulf to idiota! Wiesz, teraz stylizuje się na Kennetha Branagha, bo uważa, że właśnie Branagh najlepiej zagrał komisarza Wallandera w serialowej adaptacji książek Mankella. Choć to przecież Anglik, a nie Szwed, bla bla bla... Kupił sobie nawet podobne ubrania i zafarbował włosy.

— Żartujesz? — Anna uniosła się na łokciu.

— Niestety nie. I w dodatku biega cholernie wolno. Emeryta z balkonikiem nie byłby w stanie dogonić. Jeśli nie masz zamiaru wracać, muszę poszukać kogoś innego na twoje miejsce. Nie wiem, skąd wytrzasnę tego kogoś, bo nasz komisariat ostatnio jakoś niespecjalnie obfituje w normalnych ludzi. Banda zdziwaczałych indywiduów. Mankell może nakręcił turystykę w Ystad dzięki swoim powieściom, ale w tutejszej policji wszystkim padło na mózgi.

— Nie przesadzaj. Na mnie też narzekali. A ty to wszystko zacząłeś! Przypomnij sobie. „Nie dość, że baba, to jeszcze z Polski”... I takie tam duperele. Myślałam, że będę musiała kogoś sprzątnąć, by wreszcie dostać awans. A teraz co? Jęczysz.

Ingvar przechylił głowę w stronę Anny i spojrzał jej w oczy.

— Nie rób tego.

— Muszę. I tak nigdy nie zapomnę o tym, co się wydarzyło. Ani ja, ani Vidar. Ani nawet ty. Ale ja muszę spróbować od nowa. W poniedziałek złożę oficjalną rezygnację. Rozmawiałam już z Vidarem i postanowiliśmy, że teraz będę pracowała razem z nim w naszej firmie. Ostatecznie ja również trochę się na tym znam, może nawet lepiej niż na policyjnej robocie. Zajmę się też dystrybucją. Ktoś musi. Ktoś rozgarnięty i mobilny. Vidar nie może już... Wykonywać swojej pracy tak samo, jak dawniej, choć radzi sobie całkiem nieźle, zwłaszcza ostatnio. Miewa gorsze i lepsze dni. Muszę mu pomóc.

— Nie możesz brać na siebie odpowiedzialności za to, co się wydarzyło. Ana... Ryzyko jest wpisane...

— …w nasz zawód — dokończyła płynnie. — Wiem. A jednak przeceniłam swoje możliwości. I pamiętaj — nie ja ucierpiałam. To jest najgorsze. Nie mogę… Nie potrafię tego znieść. — Głos Anny zadrżał.

W namiocie zapadła cisza. Ingvar obrócił się na bok i oparł głowę na dłoni. Patrzyli na siebie w pełnym napięcia milczeniu, aż wreszcie ona poddała się pierwsza. Wysupłała się ze śpiwora i zaczęła rozpinać guziki flanelowej piżamy. Ingvar przełknął ślinę. Śledził każdy jej ruch, każdy drobny gest i grymas twarzy. Nie wierzył w to, co właśnie się działo. Uniósł się, wczepił palce we włosy Anny. Marzył o tym od lat. Czuł na swoim policzku jej gorący oddech. Głos rozsądku, choć ledwie słyszalny, podpowiadał mu, by się wycofać, póki jeszcze czas. Ale Ingvar nie zamierzał słuchać głosu rozsądku. Nie dziś i nie przy niej. Jedynie na ułamek sekundy odsunął od siebie Annę i ujął jej twarz w dłonie. Uśmiechnęła się lekko. Przycisnął ją do siebie. Nigdy wcześniej nie czuł podobnej mieszaniny radości, bólu i smutku. Miał też niemal absolutną pewność, że to, co działo się tej nocy, więcej już się nie powtórzy.

 

 

Anna wstała o świcie. Październikowy poranek był wyjątkowo chłodny, szybko więc narzuciła na siebie piżamę i gruby sweter. Przykryła nagiego Ingvara dwoma śpiworami, wygrzebała z torby termos, po czym po cichu wymknęła się z namiotu. Mewy zaśpiewały nad jej głową i poszybowały w kierunku plaży. Morze nie było już tak spokojne, jak poprzedniego wieczoru. Anna opuściła parking. Z termosem w dłoni wspięła się na klify. Zatrzymała się zaledwie kilka centymetrów od krawędzi. Tym razem za plecami nie miała już Ingvara, który przytrzymałby ją za ramiona i kazał uważać. Spojrzała w dół i zachwiała się. Wykonała krok do tyłu. Było tutaj tak pięknie, że żołądek skurczył się Annie z dziwnej radości. Zimny wiatr smagał ją po policzkach, a powietrze smakowało solą. Tego dnia po raz pierwszy poczuła, że być może jakoś da sobie ze wszystkim radę.

Postawiła na ziemi kubek i napełniła go do połowy kawą, która smakowała wciąż doskonale, jednak była już zaledwie letnia. Uśmiechnęła się pod nosem. Termos miał trzymać ciepło przez blisko dwadzieścia cztery godziny. Jasne... Na etykietkach wszystko wyglądało tak prosto. Ale za to Ingvar powinien być zadowolony. On — w przeciwieństwie do niej — zawsze wszystko pił zimne i wydawał się organicznie niezdolny do przyjmowania gorących napojów.

Oderwała wzrok od wód Bałtyku i ruszyła z powrotem w kierunku parkingu. Ingvar czekał na nią przed namiotem. Wzdrygnęła się na jego widok. Miał na sobie tylko T-shirt.

— Ubierz się! Będziesz chory — zawołała i podała mu termos.

— Nie byłem chory od dwudziestu pięciu lat — mruknął.

— No i widzę, że bardzo chcesz to zmienić.

— Ana! Martwisz się o mnie czy co? — Ingvar posłał jej uśmiech, którym posługiwał się podczas przesłuchiwań. Kobiety zazwyczaj w końcu miękły. Nawet morderczynie.

— Tak — odpowiedziała z prostotą, czym zupełnie zbiła go z tropu.

Zaczęła zwijać swoje rzeczy i upychać je w torbie. Nie było tego wiele. Mały ręcznik, kosmetyczka, bielizna, piżama, czysta koszulka... Ingvar stał przez chwilę w miejscu i przyglądał się jej z uwagą. Czuła to, a jednak nie zareagowała. Pakowała się dalej, starając opanować drżenie rąk. Wreszcie Ingvar poszedł w jej ślady. W ciszy zwinęli namiot i dokonali pobieżnej porannej toalety. Kiedy nie pozostało już nic do zrobienia, stanęli naprzeciwko siebie z zakłopotaniem.

— Zjemy jakieś śniadanie? — spytał Ingvar. W jego głosie pobrzmiewała nadzieja.

Pokręciła głową.

— Muszę jechać. Obiecałam, że wrócę rano.

— Rano rozciąga się właściwie do dwunastej...

Uśmiechnęła się, zarzuciła torbę na ramię i machnęła ręką w kierunku swojego samochodu.

— No to uciekam. Zostań jeszcze, jeśli masz ochotę.

Odwróciła się do niego plecami i zaczęła zmierzać z wolna w stronę auta. Choć dzieląca ich odległość rosła z każdym krokiem, Anna była myślami przy Ingvarze. Marzyła, by wydarzyło się coś, co pozwoliłoby jej bez konsekwencji tutaj zostać, na powrót rozbić namiot i pić zimną kawę. Zadrżeć na widok mężczyzny w koszulce, zarzucić mu koc na ramiona. Nie wiedziała, czy były to dobre, czy złe marzenia.

— Ana! — usłyszała za sobą głos Ingvara.

Przystanęła. Bała się, że jeśli jeszcze raz na niego spojrzy, nie będzie potrafiła odjechać. Mimo to obróciła głowę.

— Kocham cię.

To były dokładnie te słowa, których się spodziewała i które tak bardzo chciała usłyszeć. Ingvar nigdy wcześniej ich nie wypowiedział. Choć oczywiście o tym, że ją kochał, wiedziała od dawna.

— Ja ciebie też — odpowiedziała i popędziła do auta.

— Co?! — krzyknął Ingvar. — Co ty powiedziałaś?! Ana!!!

Dłonie drżały jej tak bardzo, że ledwie przekręciła kluczyk w stacyjce. Dopiero kiedy dotarła do Ystad, uspokoiła się na tyle, by móc normalnie oddychać.

 

 

 

Rozdział 2

Nad Ystad zawisły czarne chmury, które zdawały się płynąć w ślad za nią, kiedy przejechała przez miasto i skręciła w drogę, wrzynającą się w gęsty las. Radio rozbrzmiało głosem Stevena Tylera z Aerosmith. Wokalista wychrypiał: There was a time/ When I was so broken hearted,i Anna roześmiała się głośno. Znała ten tekst. Pamiętała go jeszcze z podstawówki, kiedy wraz z podwórkowym „bandem” planowali przygotować Cryin’ na jedną ze szkolnych akademii. Zamierzali wystąpić w skórzanych spodniach, rozciągniętych T-shirtach i z włosami pozlepianymi w długie, sztywne strąki. Anna grała na gitarze — całkiem zresztą nieźle — a w rolę wokalisty wcielał się Leon Woliński, pseudonim „Lajon”, który może i miał odpowiedni rockowy piasek w głosie, ale który z pewnością nigdy nie trafiał w odpowiednie dźwięki. Jeśli zdarzyło mu się nie zafałszować, to zawsze przypadkiem i ku wielkiemu zdziwieniu pozostałych członków bandu. O wdzięcznej nazwie: From Hel. Stamtąd właśnie Anna pochodziła. Z Helu. From Hel.

Uśmiechnęła się do swoich wspomnień i skrzywiła, kiedy Stevena Tylera zastąpił w radio jakiś szwedzki wokalista. Przez chwilę usiłowała nawet złapać rytm, szybko jednak skapitulowała i zmieniła stację. Mieszkała w Szwecji od piętnastu lat i świetnie znała język, a mimo to wciąż trudno jej było słuchać go w połączeniu z linią melodyczną i akompaniamentem. Szwedzkie piosenki śmieszyły Annę prawie tak samo, jak czeskie i niemieckie. Było to głupie, irracjonalne i dziecinne, ale dawno już przestała ze sobą walczyć. Zajęta własnymi myślami, dopiero po pewnym czasie zauważyła, że minęła las i pole. Jej dom był coraz bliżej.

Zdjęła nogę z gazu i wrzuciła niższy bieg. Zawahała się na moment, po czym zjechała na pobocze i zatrzymała auto. Zerknęła w lusterko, na swoją nieumalowaną twarz, rozczochrane włosy i lekko skośne, błękitne oczy. Wygrzebała z torebki szczotkę, uczesała się, a w skórę wklepała krem nawilżający.

Kiedy patrzyła na swoje blade policzki i długie, czarne, proste jak druty włosy, znowu przypomniał jej się Leon-Lajon. Anna podkochiwała się w nim aż do ósmej klasy podstawówki i myślała, że serce jej pęknie, kiedy zdecydował się zdawać do liceum w Gdańsku. Ona sama poszła do szkoły średniej w Pucku, a pozostali członkowie From Hel również porozjeżdżali się w różnych kierunkach i „band” się rozsypał. Kiedy się żegnali, Anna wyznała Lajonowi swoje uczucia, Lajon zaś uśmiechnął się do niej ciepło i powiedział — wykazując się inteligencją, o którą, przy całej swojej „wielkiej miłości”, wcale go nie podejrzewała — że jeszcze nie dojrzał na tyle, by potrafił odpowiednio docenić taką dziewczynę. Mądrą. Bystrą. Piękną w trudny sposób. Tak powiedział, a Annę zamurowało. Był to chyba najprzyjemniejszy sposób, w jaki facet mógł dać kosza dziewczynie, choć nie do końca zrozumiała, czy na pewno powiedział jej komplement. Lajon... Możliwe, że już wkrótce się zobaczą. Jeśli Anna zdecyduje się na podróż do Polski. I jeśli on wciąż mieszka w Helu.

Przekręciła kluczyk w stacyjce i już zamierzała ruszyć, kiedy zadzwonił jej telefon, a na wyświetlaczu pojawiła się uśmiechnięta twarz. Wcisnęła zieloną słuchawkę.

— Cześć tato — przywitała się. Miała ogromną nadzieję, że zabrzmiało to wesoło.

— Cześć, Aniu. To jak? Zdecydowałaś się? Nie wiem, czy bukować bilety, czy się jeszcze wstrzymać i poczekać na ciebie.

— Uważasz, że powinnam pojechać, prawda?

W słuchawce na chwilę zapadła cisza. Słychać było tylko westchnienie i delikatny odgłos zamykanych drzwi.

— To twoja siostra. Zależy jej na twojej obecności — padła odpowiedź, której Anna się spodziewała.

— Nie będzie łatwo, tato. Dopóki Lidka przylatywała tutaj, wszystko układało się jeszcze w miarę okay, ale w Helu... No... Tam będzie też matka. A ty? Jesteś gotowy na to, żeby się z nią spotkać?

— Nie wiem, Anka, ale Lidka jest moją córką i poprowadzę ją do ołtarza, tak samo jak poprowadziłem ciebie! Nawet jeśli w twoim wypadku to wcale nie był ołtarz!

Anna przymknęła powieki, a wokół jej gardła zacisnęła się obręcz. Ojciec chrząknął.

— Jak tam Vidar? Dobrze się czuje?

— Tak. Zważywszy na okoliczności. — Anna zaczęła mechanicznie stukać palcami o kierownicę.

— Rozumiem, że on nie pojedzie z tobą...

Roześmiała się nieprzyjemnie, po czym zaczęła płakać. Żałowała, że ojca nie ma obok niej i że nie może, jak dawniej, zwyczajnie wyżalić mu się w rękaw. Była zupełnie sama, zamknięta w samochodzie, na który kapały już z wolna ciężkie krople deszczu. Przeszukała torbę w poszukiwaniu chusteczek higienicznych i w pewnym momencie jej palce napotkały coś miękkiego. Chwyciła to coś i mocno szarpnęła. Zamrugała gwałtownie. W ręku trzymała zmiętą koszulkę Ingvara, którą musiała przez przypadek zabrać z namiotu, kiedy się pakowali. Przycisnęła ją do ust i oczu. Na ułamek sekundy całą sobą pożałowała, że nie została na parkingu w pobliżu Ales Stenar, w objęciach mężczyzny, który nie był jej mężem.

— Przepraszam, Aniu — szepnął zaniepokojony ojciec. — Wszystko... u ciebie w porządku? Jeśli chcesz, przyjadę do Ystad. Pobędziemy trochę razem, a później dołączy do nas Dagmar i polecimy do Polski we trójkę. Co ty na to?

— Nie, tato, dzięki. Przez ostatnie pół roku sporo się do mnie najeździłeś. Muszę zacząć radzić sobie sama. Poza tym... Myślałam, że może popłynę promem do Świnoujścia i później jakoś przetransportuję się na Hel. Na przykład samochodem.

— Czyli jednak zdecydowałaś się pojechać? — ojciec nie ukrywał zadowolenia. — W takim razie my z Dagmar polecimy do Polski ze Sztokholmu i spotkamy się z tobą na miejscu. Musimy trzymać się razem, co? Aniu... Spróbuj porozmawiać z Vidarem. Może jednak da się namówić. Przydałaby mu się wycieczka.

— Rozmawiałam. Ciągle mi powtarza, że i tak raczej sobie z nim nie potańczę. A poza tym nie może pić alkoholu, bo nadal bierze mocne leki przeciwbólowe. Pogadać w towarzystwie nie pogada, chyba że po angielsku, a przecież nie każdy w naszej rodzinie zna ten język. No i Vidar… po prostu nie chce jechać. Nie chce, żeby wszyscy oglądali go jak małpę w cyrku i współczująco kiwali głowami. Uparł się i koniec. Nie mogę go zmusić. I chyba nie powinnam.

— Rozumiem. Przykro mi.

— Mnie też jest przykro. Chociaż... Wiesz, tato, wydaje mi się, że Vidar zrobił mały kroczek do przodu. Znowu zaczął śledzić trendy w dziedzinie projektowania mebli i wysłał mnie do Norwegii, żebym podpisała nową umowę. Całkiem duże zlecenie. Jakiś dziany Norweg zamówił meble do jednego ze swoich wiejskich domów i jeszcze renowację kilku antyków, bardzo cennych. Zrobiliśmy już wstępne projekty.

— To świetnie — głos ojca zabrzmiał sztucznie.

Anna wiedziała, że nie był przekonany co do jej odejścia z policji. Nie chciała o tym rozmawiać i postanowiła szybko zmienić temat.

— Aha, i Vidar zatrudnił nową gosposię. Finkę. Ma na imię Lempi...

— Lempi? — ojciec parsknął krótkim śmiechem.

— Nie śmiej się — zgromiła go. — To chyba znaczy „miłość”. Albo „ulubiona”. Jakoś tak. Gotuje dobrze, ale czasem każe nam jeść dziwne rzeczy. Na przykład takie ruloniki z kapusty, które nazywakaalikääryleet. Wiesz, jak długo uczyłam się to wymawiać?! No nie śmiej się! Vidar ją lubi. Lempi ma trzydzieści pięć lat, czyli tylko o trzy więcej ode mnie. Jesteśmy prawie rówieśniczkami. Myślisz, że powinnam się z nią zaprzyjaźnić? To znaczy wiesz, płacimy jej, no ale to by było coś ciekawego. Może nauczę się od niej gotować? Ostatnio pokazała mi, jak zrobić fińską owsiankę. Wiem, niby owsianka to owsianka, tak też jej powiedziałam, ale, no cóż, okazało się, że fińska owsianka to jednak inna owsianka. Oni jedzą ją w Boże Narodzenie. Nazywa się Joulupuuro. Przestań się śmiać!!!

Ojciec nadal chichotał do słuchawki i Anna mimowolnie również się roześmiała. Przekręciła kluczyk w stacyjce.

— Dobra, tato. Kończę.

— Kończ. To co? Pojedziesz na ślub Lidki?

— Pojadę.

Rozłączyła się i wjechała na szosę. W oddali widziała już dach swojego domu.

 

 

Vidar nie siedział w salonie, przy kominku, tak jak się tego spodziewała. Zastała go w kuchni, wpatrzonego w czasopismo meblarskie. Na długim, solidnym dębowym stole piętrzyły się także inne czasopisma o podobnej tematyce. Anna dostrzegła kilkanaście tytułów, związanych z projektowaniem mebli, wystrojem wnętrz, architekturą, tkaninami... Od cieniutkich gazetek dla laików, aż po grube i drogie periodyki dla znawców branży, producentów i kolekcjonerów. Anna uniosła z niedowierzaniem brwi i podeszła bliżej. Tak! Były tam nawet katalogi z Ikei! Vidar nie spojrzał na nią, ale uniósł lewą dłoń, jak gdyby chciał oznajmić, że za chwilę poświęci jej więcej uwagi, musi tylko doczytać artykuł do końca.

Wzruszyła ramionami i rozejrzała się po kuchni, w poszukiwaniu czegoś do jedzenia. Tego dnia niczego jeszcze nie przełknęła, poza mocną i słodką, ale zimną kawą. Po raz kolejny przypomniała sobie Ingvara i jego organiczną niezdolność do przyjmowania gorących napojów. Ciekawe, co teraz robi? Wrócił do domu? A może został w Kåseberdze i nadal przechadza się pomiędzy głazami Ales Stenar? Czy myśli o niej? O tym, co mu powiedziała? Czy będzie próbował nawiązać do jej słów, kiedy w poniedziałek Anna przyjedzie na komisariat, by złożyć wypowiedzenie? Z pewnością będzie.

Wiedziała, że Ingvar ją kocha i to już od dawna. Nigdy niczego nie ukrywał. Nie miał jednak pojęcia, co czuła ona. Pracowali razem od ośmiu lat i Anna wielokrotnie dawała Ingvarowi do zrozumienia, że wprawdzie skoczyłaby za nim w ogień, ale bynajmniej nie z miłości. Lubiła go, szanowała i liczyła się z jego zdaniem. Zawsze mogli na sobie polegać. Dzięki Ingvarowi przetrwała pierwszy zawodowy kryzys, po tym, jak podczas akcji zastrzeliła groźnego przestępcę. Musiała. Sytuacja nie pozwoliła na wahanie, nawet na myślenie. Anna uratowała życie niewinnego człowieka, a jednak odebrała je komuś innemu. Została później wysłana do psychologa i to właśnie Ingvar pilnował, by regularnie chodziła na spotkania. Z nim również godzinami rozmawiała o tym, co się wydarzyło. Jak gdyby wypowiadane słowa pomagały jej oswoić rzeczywistość, nadać abstrakcyjnym pojęciom znajomo brzmiące nazwy i wszystko racjonalnie poukładać. Zamienić tragedię w opowieść o precyzyjnie skonstruowanej fabule. Dzięki Ingvarowi przetrwała. Wróciła do służby. Pewnego wieczoru, kiedy opuszczali komisariat, Anna cmoknęła go w policzek, po czym podziękowała za pomoc. Ingvar spuścił wzrok i mruknął coś pod nosem, a ona wszystkiego się domyśliła. Objęła go za szyję i pogłaskała po włosach.

A później wyszła za mąż za Vidara Lindholma. O dziesięć lat od niej starszego, zabójczo przystojnego producenta i renowatora mebli, genialnego projektanta, właściciela dwóch świetnie prosperujących warsztatów w Ystad i w Sztokholmie. Vidara, któremu — o dziwo — w ogóle nie przeszkadzało to, że chciała robić karierę w policji i wykonywać pracę nie tylko stresującą i wyczerpującą, ale przede wszystkim krańcowo niebezpieczną. Teraz pewnie tego żałował. Mógł nakłonić ją do porzucenia policji. Mógł namawiać, by pracowała razem z nim i zgodnie ze swoim wykształceniem zajęła się renowacją antycznych mebli, zamiast gonić za bezsensownymi marzeniami o naprawianiu świata. Tak, teraz Vidar pewnie żałował. Ale było już za późno.

— Pani komisarz? Niech no mi pani powie, co jest takiego ciekawego w tej desce do krojenia chleba? Jak dla mnie wygląda całkiem zwyczajnie. — Lempi, fińska gosposia, wpatrywała się w Annę z dobrotliwym i chyba zupełnie szczerym uśmiechem. Wyglądało to dość groteskowo i surrealistycznie, jeśli się wzięło pod uwagę fakt, iż kobieta trzymała w jednej dłoni wielki tasak, a w drugiej tłuczek do mięsa.

— Przepraszam, zamyśliłam się — odpowiedziała Anna i upomniała się w duchu za swoje roztargnienie. Powinna przecież stwarzać jakieś pozory. Udawać, że nic się nie wydarzyło. Absolutnie nic. — Lempi, mówiłam ci, żebyś nie nazywała mnie panią komisarz. Już nią nie jestem.

— Oj tam, do poniedziałku pani jest, a poza tym dla mnie zawsze będzie pani „panią komisarz Lindholm, która rozpracowała Narcyza”. Koniec i kropka. Pani siada, zrobię śniadanie.

Anna nie ruszyła się z miejsca. To jedno wypowiedziane przez Lempi słowo przyśrubowało ją do posadzki z niewyobrażalną siłą.

„Narcyz”.

Podniosła wzrok na Vidara, który również zastygł w bezruchu nad swoim czasopismem. Anna widziała tylko falowanie jego klatki piersiowej i pulsującą żyłkę na skroni.

„Narcyz”.

Czyżby Vidar o niczym Lempi nie powiedział? To on ją zatrudnił, kiedy Anna była w Norwegii... Myślała, że wszystko zostało wyjaśnione i Lempi doskonale zdawała sobie sprawę z tego, jaki wpływ na ich życie miał Narcyz. Poza tym w gazetach pisali przecież o wypadku... Musiała coś gdzieś przeczytać, skoro w ogóle słyszała o „Narcyzie” i „komisarz Annie Lindholm”. Nawet jeśli pochodziła z zabitej dechami wioski tuż pod kołem podbiegunowym.

Vidar zakasłał. Anna przeniosła wzrok z niego na Lempi, która chyba pojęła wreszcie, że poruszyła trudny temat, i momentalnie zbladła. W kuchni zapadła cisza. Anna drgnęła niespokojnie i wykonała dłonią bliżej nieokreślony gest.

— Śniadanie to dobry pomysł. Umieram z głodu. Dziękuję, Lempi. Cokolwiek zrobisz, będzie w porządku — odezwała się.

Finka odłożyła tasak i tłuczek do mięsa, po czym — nadal bardzo zmieszana — zabrała się do pracy. Anna podeszła do stołu. Usiadła obok Vidara. Zdobyła się na odwagę i przykryła jego dłoń swoją, modląc się w duchu, by nie wzdrygnął się z obrzydzeniem. I znowu nie pogrążył się w milczeniu na długie godziny. By po raz kolejny jej nie odrzucił. Ale Vidar nawet się nie poruszył. Podniósł tylko lekko głowę i uśmiechnął się smutno. Anna wstrzymała oddech. To było coś nowego. Krok do przodu, wyciągnięcie ręki. Być może nawet pierwszy nieśmiały gest pojednania? Zamrugała, bo jej oczy nagle niebezpiecznie się zaszkliły. Po raz kolejny odczuła groteskowość sytuacji. Jeszcze kilka godzin wcześniej tkwiła w objęciach kochanka, a teraz prawie szalała ze szczęścia z powodu jednego uśmiechu swojego męża.

Poza tym, czy Ingvar naprawdę był jej kochankiem? Czy kochankiem zostaje się po zaledwie jednej, wspólnie spędzonej nocy? Być może nie. Być może Ingvara nie uważałaby za swojego kochanka, gdyby absolutnie nic do niego nie czuła. Ale czuła. Miała wrażenie, że czyjeś niewidzialne dłonie spychają ją pod ścianę i krępują ruchy. Nakazują wejrzeć w głąb siebie. Stawała się z wolna postacią pseudotragiczną, która nie mogła tak po prostu dokonać jednego słusznego wyboru. Jak jakaś cholerna Anna Karenina. Wszystko się zgadzało, nawet imię…

— Miło spędziłaś czas w Ales Stenar? — odezwał się cicho Vidar.

— Tak, dziękuję — odrzekła i przekartkowała jedno z leżących na stole czasopism. Nie potrafiła spojrzeć mu w oczy.

— Nie bałaś się spać sama w namiocie? W Kåseberdze nie było chyba zbyt wielu turystów?

— Nie.

Zmusiła się do uśmiechu. Wstała od stołu i włączyła ekspres do kawy. Lempi przysunęła się do niej dyskretnie.

— Zrobię jajecznicę i tę naszą świąteczną owsiankę. Wiem, że pani smakuje. I panu Vidarowi też.

— Dziękuję, Lempi — odpowiedziała Anna i wbiła wzrok w czarny strumień, spływający do filiżanki.

 

 

Schadzka z Ingvarem w Ales Stenar była przez Annę z góry zaplanowana i to już od dawna. Decyzja o odejściu z policji tylko wzmocniła w niej przekonanie, że właśnie tak powinna postąpić. Ten jeden jedyny raz pragnęła zapomnieć o poczuciu winy, które miało ścigać ją już do końca życia. Chciała dać się ponieść chwili, postąpić czysto egoistycznie i po prostu zaznać przyjemności, którą nie musiałaby z nikim się dzielić. Od dawna już nie myślała o swoich potrzebach, nie usiłowała wprowadzać w życie własnych marzeń, uzewnętrzniać tego, co dotąd pozostawało częścią jej zamkniętego w sferze wyobrażeń egzystowania. Prawie zapomniała, kim właściwie jest i do jakiego celu dąży. Bo przecież każdy powinien mieć cel. Plan, wokół którego mógłby zogniskować wszystkie działania. Nawet jeśli na pierwszy rzut oka ten schemat byłby pozbawiony sensu. A Anna od sześciu miesięcy nie miała żadnego planu, żadnego pomysłu na siebie. Myślała jedynie o tym, jak uczynić życie Vidara choć odrobinę znośniejszym.

Z początku było prościej. Bezpośrednio po wypadku samochodowym spowodowanym przez wspólnika Narcyza — i najprawdopodobniej na jego wyraźne życzenie — skoncentrowała się na tym, by szybko dojść do siebie i zająć się mężem. Sama nie ucierpiała mocno. Zaledwie złamane żebro, skręcona? noga w kostce i niegroźne stłuczenie głowy. Tyle, co nic. To ona prowadziła samochód, kiedy na szosie, kilka kilometrów za Ystad, wjechała w nich z dużą prędkością czarna toyota. Anna straciła na moment panowanie nad wozem, szybko jednak odzyskała zimną krew i zrobiła wszystko, co tylko mogła, by wyjść z tej sytuacji cało. Każdy ją chwalił. Każdy klepał po plecach i podziwiał za to, że tak świetnie sobie poradziła. Że ocaliła życie swoje i swojego męża.

Ocaliła życie.

Z początku również tak właśnie myślała. Po dwóch tygodniach, oprócz bólu w zrastających się kościach i lekkich zawrotów głowy, nie odczuwała żadnych przykrych skutków wypadku. Żadnych fizycznych następstw. Czuła natomiast wściekłość — na Narcyza i jego kumpla, który w imieniu tego cholernego świra próbował się na niej zemścić. Wściekłość zamieniła się w furię, kiedy okazało się, że z Vidarem nie było dobrze. Mało tego. Było fatalnie.

Anna wpadła w szał. Po raz pierwszy w życiu naprawdę żałowała, że w Szwecji nie obowiązywała kara śmierci. Była gotowa rozszarpać Narcyza gołymi rękami. Zamierzała nawet odwiedzić sukinsyna w więzieniu i wydrzeć mu z gardła informację o tym, dokąd spieprzył jego przydupas od czarnej toyoty, ale tutaj już wtrącił się Ingvar. I zdusił plan Anny w zarodku. Nie pozwolił jej pojechać do więzienia. Zabronił kontaktować się z Narcyzem. Mógł to zrobić jako szef i najbliższy przyjaciel.

I człowiek, który ją kochał. O tym nie mogła zapomnieć.

Był bardzo dumny po tym, jak rozpracowała Narcyza, seryjnego mordercę, wypisującego na ciałach swoich ofiar cytaty z powieści Na wspak Jorisa-Karla Huysmansa. Kiedy Narcyz pojawił się na szwedzkim wybrzeżu i w okolicach Ystad, Anna marzyła o tym, by wpakować go za kratki, ale nie przypuszczała, że naprawdę jej się uda. Z początku gubiła się w szczegółach śledztwa, uznawała swoje domysły za głupie, goniła za kolejnymi tropami, które wciąż i wciąż okazywały się fałszywe. Kilka razy zwątpiła. Chciała zrezygnować, zająć się prostszą sprawą, na własne oczy zobaczyć efekty swoich działań. Nie lubiła błądzić. Ale później godzinami wpatrywała się w fotografię kolejnej martwej kobiety. Zawsze blondynki, zawsze szczupłej, wiotkiej, o porcelanowej cerze, błękitnych oczach, pełnych czerwonych wargach, owalnej twarzy, z delikatnym podbródkiem i subtelnie zarysowanymi kośćmi policzkowymi. Narcyz gustował z początku w duńskich prostytutkach z okolic Kopenhagi, które nie miały właściwie żadnego życiorysu. W pewnych wypadkach trudno było ustalić nawet, skąd pochodziły. Później sytuacja uległa zmianie i morderca przeniósł się na szwedzkie wybrzeże. Identycznie aranżował miejsca zbrodni, ale na swoje ofiary wybierał zupełnie inne kobiety. Zawsze grzeczne, z nienagannym życiorysem i dobrze wykształcone. Jedyne co się nie zmieniło, to ich uroda. Narcyz nie przestał gustować w smukłych blondynkach o porcelanowej cerze. Podobał mu się typ lalki, kruchej figurki. Zawsze znajdowano je z kwiatami w dłoniach. Narcyzami. Były też cytaty z Huysmansa, wypisane na klatce piersiowej lub plecach. Anna najlepiej zapamiętała dwa. Któregoś ranka obudził się niespokojny, jak więzień w celi; drżące nerwowo wargi poruszały się usiłując wydać jakiś dźwięk, łzy cisnęły mu się do oczu, dusił się niby ktoś, kto szlochał był godzinami. I jeszcze:Ta prostytucja zachwytów była zresztą jednym z największych utrapień w życiu diuka Jana; niepojęte sukcesy psuły mu raz na zawsze obrazy i książki niegdyś umiłowane; zaznajamiając się z ogólną aprobatą sądu, odkrywał w nich na koniec niedostrzegalne skazy.

Cytaty oddano pod lupę psychologom i profilerom, którzy dokonali epokowego odkrycia, że Narcyz to osobowość narcystyczna, z przerośniętym ego z jednej strony, z gigantycznymi kompleksami z drugiej, najprawdopodobniej esteta, być może kolekcjoner dzieł sztuki. Przekonany o swojej wyższości, a jednocześnie samotnik, który czuje się niezrozumiany przez innych. Anna słuchała ich jednym uchem, a w międzyczasie usiłowała dowiedzieć się jak najwięcej o zamordowanych dziewczętach. Kiedy odkryła, że w Danii, pod Kopenhagą, znów znaleziono ciało kobiety z narcyzem w dłoni i wypisanym na plecach cytatem, ale wyglądem odbiegającej od wzorca, wstąpiła w nią nadzieja. Zebrała informacje o ofierze. Dowiedziała się, że była prostytutką i pracowała w kilku miejscach. Nikt nie wiedział o niej za wiele. Alfonsów nie dało się przycisnąć. Nie miała żadnych papierów. Morderca oczywiście nie zostawił śladów. Duńska policja uważała, że tym razem mają do czynienia z naśladowcą i traktowali ten przypadek jako pojedyncze zabójstwo. Anna przez jakiś czas drążyła temat, ale kiedy nie zdołała dowiedzieć się niczego więcej, odpuściła. Zaczęła czytać opracowania na temat narcyzmu, a zdjęcia ofiar wciąż nie dawały jej spokoju.

Pewnego dnia jednak coś się wydarzyło. Kiedy Anna wróciła z pracy, pod wycieraczką znalazła plik gazet i czasopism. Zaczęła je przeglądać i okazało się, że poza codzienną prasą znajdowały się tam również tytuły poświęcone hodowli kwiatów i projektowaniu ogrodów. Nawet nie weszła do domu. Siedziała na schodach i coraz bardziej nerwowo przewracała kartki. Wiedziała, że gazety wyselekcjonowano bardzo starannie. Niektóre tytuły były całkiem nowe, inne pochodziły sprzed lat. W każdym pojawiało się to samo nazwisko: Elias Persson. Biznesmen.

Hodowca kwiatów.

Anna pamiętała, jak wielkie wrażenie zrobiły na niej zdjęcia Perssona. Pasował idealnie. Blondyn, szczupły, o nieskazitelnej cerze, błękitnych oczach i długich rzęsach. Piękny. Jak one. I wtedy już wszystko wiedziała. Nie miała pojęcia, kto podrzucił jej te gazety i czy był powiązany z całą sprawą. Ale nie zamierzała się poddać. Znalazła wreszcie dowody i wpakowała Perssona za kratki. Tyle tylko, że ona sama uważała to za sukces zaledwie połowiczny, o ile w ogóle. Zginęło dziesięć kobiet, ale Narcyzowi udowodniono tylko jedną zbrodnię. Każdy, łącznie z sędzią, prokuratorem i adwokatem, wiedział, że cała reszta to również jego robota, a jednak nie dało się tego w żaden sposób dowieść. Narcyza skazano za pojedyncze morderstwo, w wyniku czego nie trafił do specjalnego aresztu o zaostrzonym rygorze dla więźniów szczególnie niebezpiecznych. Anna pocieszała się jedynie tym, że przynajmniej nie chodził wolno i nie mógł już nikogo skrzywdzić. A ten, kto podrzucił jej te gazety? Kim był? Anna myślała o nim często. Próbowała rozmawiać z Ingvarem, dawała upust swoim wątpliwościom, ale on nie przejmował się detalami. Kazał jej cieszyć się z sukcesu. Bo przecież znalazła dowody. Nieważne, że z czyjąś pomocą. Anna jednak dostawała gęsiej skórki na myśl o tym, że ktoś znał wcześniej sekret Eliasa Perssona. I wiedział o niej. O tym, że chciała dorwać Narcyza.

Mimo nie do końca satysfakcjonującego wyroku Ingvar tryskał takim entuzjazmem, jak gdyby Narcyza rozpracował on sam. To właśnie wtedy Anna pojęła skalę jego uczucia. Nigdy niczego od niej nie chciał. Nigdy o nic nie zabiegał. Cieszył się jej sukcesami i nieustannie pilnował, by była bezpieczna. To właśnie wtedy również Anna zrozumiała, że ona sama czuje do niego coś więcej niż tylko sympatię. Ale była przecież żoną Vidara. A później...

Później zdarzył się wypadek, po którym raz na zawsze przestała się zastanawiać, co by było gdyby. Musiała zająć się mężem. Zaopiekować się nim i sprawić, by przynajmniej w niewielkim stopniu przestał jej nienawidzić. Bo nienawidził. To przez nią z pełnego życia i energii człowieka sukcesu przeistoczył się w „kukłę” przykutą do wózka. „Kukłę”... Tak właśnie o sobie mówił. „Jestem kukłą, lalką, którą trzeba ubierać, karmić i sadzać na kibel”. Przez nią był kukłą. Przez Annę. Przez jej cholerną pracę. Przez popapranego psychopatę, którego ścigała i który chciał się zemścić. To ona była celem kumpla Narcyza. To ona powinna ucierpieć w tym wypadku, a może nawet zginąć. Nie Vidar.

Załamała się, ale tylko na chwilę. Na kilka dni zamknęła się w domu i piła. Odstawiła leki przeciwbólowe. Zalewała cierpienie bursztynowym burbonem, zataczając się po domu i śpiewając ochryple jakieś piosenki, których teraz zupełnie już nie pamiętała. Dała wolne ówczesnej gosposi — Vidar zatrudnił ją jeszcze przed ich ślubem — i prowadziła pełne przekleństw dialogi z samą sobą. Pretensje do Narcyza ustąpiły miejsca wściekłości na samą siebie. Nigdy niekończącym się wyrzutom sumienia i poczuciu winy, które trawiło ją od środka niczym najbardziej inwazyjny nowotwór. Ingvar odwiedził wówczas Annę w domu. Podczas tych pijackich kilku dni, kiedy pozwoliła sobie na użalanie się, na płacz i ataki paniki. Na strach przed przyszłością, która miała malować się w zupełnie innych barwach niż dotychczasowe, całkiem dobre i znośne życie.

Ingvar przyniósł jedzenie, posadził ją do stołu i przypilnował, by cokolwiek przełknęła, a później nalał wody do wanny i kazał Annie zmyć z siebie zapach alkoholu. Siedziała zanurzona w pianie po samą brodę, wpatrując się w popielate kafelki, niezdolna do tego, by wykonać najprostszy ruch. Ingvar sięgnął po szampon i zaczął myć jej włosy. Były tak długie, że zupełnie nie potrafił ich spłukać. Wykazał się jednak pewną kreatywnością i po chwili sięgnął po kubek do mycia zębów, który wyczyścił z pasty i napełnił wodą. Anna czuła się błogo, kiedy po jej czole i plecach spływały gorące strumienie. Nie przejmowała się tym, że pokazała się Ingvarowi zupełnie naga. Nie wykorzystał sytuacji. A mógł. Anna potrzebowała bliskości i wsparcia, Ingvar zaś nie był jej obojętny. Wtedy chyba właśnie zakochała się w nim na poważnie. W tej łazience, kiedy spłukiwał szampon z jej włosów.

Włożyła całą swoją energię w to, by wyprowadzić męża na prostą. Obsesyjnie wpatrywała się w oczy lekarzom, szukając w nich nędznych okruchów nadziei, którymi mogłaby wykarmić się choć przez kilka dni. Rehabilitacja dawała dobre rezultaty, nikt jednak nie zmienił wyroku, który zapadł miesiąc po wypadku.

— Paraliż jest trwały. Pani mąż już nigdy nie będzie chodził. Porusza sprawnie lewą ręką, ale prawą nie włada w pełni. Będzie musiał zmienić lateralizację, nauczyć się pracować drugą ręką. Bo był praworęczny, prawda?

— Tak. To nie będzie takie proste, panie doktorze. Vidar projektuje meble. Robi sporo rysunków, niekiedy sam wykonuje pewne prace, odnawia antyki... On potrzebuje obu rąk. Musi być sprawny. Czy to... To nieodwracalne?

— Z prawą ręką trudno powiedzieć. Być może długotrwała rehabilitacja przyniesie efekty. Ale nie sądzę, by kiedykolwiek było tak, jak przed wypadkiem. Co do nóg zaś...

Lekarz spuścił wzrok i pokręcił głową. Anna miała wrażenie, że jej serce za moment przebije się przez klatkę piersiową. To był koniec. Koniec nadziei na poprawę. Vidar nie będzie już nigdy chodził i nigdy jej nie wybaczy. Nigdy nie pokocha Anny na nowo, bo kiedy miłość raz zmieni się w nienawiść, bardzo trudno jest odwrócić ten porządek. Ona zaś resztę życia poświęci na to, by uzyskać od niego choć cząstkowe przebaczenie. I by walczyć, mimo wszystko.

Decyzja o odejściu z policji okazała się trudniejsza niż spotkanie z Ingvarem w Ales Stenar. Annie żal było zamknąć za sobą ten rozdział życia, wiedziała jednak, że nie jest gotowa, by wrócić na komisariat i znowu ryzykować. Nie miała pojęcia, czy kiedykolwiek będzie. Skoncentrowała się zatem na meblach. Na projektach, renowacjach i prowadzeniu firmy. O dziwo, wypadek Vidara i jego trwałe kalectwo przyczyniły się do nieoczekiwanego napływu klientów. Nigdy nie mogli narzekać na brak zainteresowania, ale to, co działo się obecnie, przechodziło najśmielsze wyobrażenia. Anna pojechała nawet na parę dni do Sztokholmu i zaangażowała nowych fachowców, by firma nie musiała rezygnować z kilku dużych i intratnych zleceń. Do Vidara z wolna wracała dawna meblarska pasja i tylko to się teraz liczyło. Anna postanowiła jemu poświęcić całą swoją uwagę.

Pewnego dnia jednak poczuła, że dłużej nie zniesie już samotności, w której pogrążała się za każdym razem, kiedy przekraczała próg domu. Vidar wciąż był wobec niej chłodny, a ich rozmowy dotyczyły głównie pracy i nowych zleceń. Czasami wymieniali kilka nic nieznaczących uwag o książce czy filmie. Nigdzie razem nie wychodzili. Nigdy nie rozmawiali o wypadku. Anna wiedziała, że to błąd. Ona i Vidar oddalali się od siebie z każdym dniem.

Pragnienie bliskości stało się wreszcie tak obezwładniające, że zadzwoniła do Ingvara i poprosiła go o spotkanie. Od owego pamiętnego wieczoru, kiedy nakarmił ją i wykąpał, widywali się dość regularnie, były to jednak spotkania bardzo prozaiczne. Kawka, obiad, późne śniadanie, niekiedy piwo wieczorem, kilka zdawkowych pytań o Vidara, kilka równie zdawkowych pytań o komisariat i seria rozmów o życiu. Niekiedy głębokich, a niekiedy całkiem płytkich i wypełnionych śmiechem ze wszystkiego i niczego. Ingvar nie miał zamiaru zostawić Anny samej. Na osobliwą propozycję wycieczki do Ales Stenar i spędzenia nocy na parkingu w Kåseberdze przystał od razu, choć z lekkim zaskoczeniem.

Czy przejrzał Annę? Domyślił się, czego tak naprawdę od niego chciała? Z pewnością. Anna nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości. Nie czuła też wyrzutów sumienia, kiedy wszystko się skończyło. Jedynie smutek wywołany przekonaniem, że nigdy nie nastąpi żaden ciąg dalszy.

 

 

Vidar przełknął ostatni kęs fińskiej owsianki i wrzucił łyżkę do miski. Upił łyk kawy, skrzywił się i dosypał cukru. Zrobił to prawą ręką, więc część kryształków nie trafiła do miejsca przeznaczenia. Vidar wpatrzył się posępnie w białe kropki, chaotycznie rozrzucone na drewnianym blacie. Anna podniosła się z krzesła i zgarnęła rozsypany cukier. Ona również skończyła już swoją owsiankę, nadal jednak była głodna. Usiadła na powrót do stołu i dziabnęła widelcem jajecznicę. Zamruczała z rozkoszy.

— Lempi! Niebo w gębie!

Finka uśmiechnęła się z zadowoleniem i zamachała tłuczkiem do mięsa.

— A, dziękuję, to przepis mojej babki, ale nie zdradzę szczegółów, bo to rodzinna tajemnica.

Anna przesunęła po talerzu resztki posiłku. Nie miała pojęcia, że może istnieć coś takiego, jak tajemniczy przepis na jajecznicę. Zerknęła na Vidara, który uśmiechnął się jednym kącikiem ust i z niewinną miną powrócił do przeglądania pism. Kiedy Lempi utłukła już wreszcie całe mięso, które było do utłuczenia, oznajmiła, że wychodzi do sklepu po warzywa na kolację. Anna skończyła jeść i włożyła naczynia do zmywarki, po czym zaczęła zamiatać podłogę. Vidar oderwał wzrok od artykułu.

— Wiesz, że płacimy jej też za sprzątanie? I to wcale niemało?

Zastygła z miotłą w dłoni i wzruszyła ramionami. Vidar patrzył na nią z lekkim rozbawieniem. Anna — wciąż trzymając miotłę — zbliżyła się do niego.

— Słuchaj... Może jednak pojedziesz ze mną na ślub Lidki? Rozmawiałam dzisiaj z ojcem... No i wiesz, jemu też nie będzie tam lekko, moja matka pewnie postanowi zeżreć go żywcem albo naśle na niego tę najmniej normalną część rodziny, żeby przypadkiem nie bawił się na imprezie za dobrze. Chyba czułby się raźniej, gdybyś też się tam zjawił — powiedziała wreszcie, choć wyraźnie bez przekonania.

— Partnerzy w niedoli? An, nie bądź śmieszna. Będzie miał swoją żonę do towarzystwa i ciebie. Uwierz mi, tak naprawdę wcale nie chcesz, żebym jechał. Będziesz się czuła zażenowana. — Vidar nie patrzył na nią. Patrzył na miotłę. Niby w tym samym kierunku, a jednak Anna poczuła się nieswojo. Za każdym razem, kiedy usiłowała poruszyć jakiś istotny temat, Vidar unikał jej wzroku.

— Nie będę — zaprotestowała.

— Będziesz!

— Jesteś moim mężem! — podniosła głos.

— I właśnie dlatego chcę, żebyś pojechała sama i chwilę sobie ode mnie odpoczęła! Dlaczego mnie dręczysz?! Czego się boisz? Że spadnę ze schodów? Że się potłukę? Że nie pokroję sobie kotleta na talerzu?! Odpuść mi trochę, An! Nie potrzebuję cholernej niańki, a gdybym nawet potrzebował, zawsze mogę zawołać Lempi.

Anna odstawiła miotłę do schowka i powoli skierowała się do drzwi. W progu odwróciła się i jeszcze raz spojrzała na Vidara.

— To ty ode mnie chcesz odpocząć, prawda?

Vidar wreszcie popatrzył jej w oczy. Długo i intensywnie, jak gdyby chciał przejrzeć Annę na wylot, wniknąć we wszystkie sekrety, zdemaskować każdy błąd, grzech, wątpliwość. Nie odpowiedział. Anna również bez słowa kiwnęła głową i wymknęła się z kuchni. W sypialni przebrała się w dres. Postanowiła potrenować na świeżym powietrzu. Przecież biegała jako policjantka, nie zamierzała więc przestać teraz, kiedy już policjantką nie była. Pomyślała, że później kupi bilety na prom do Świnoujścia. Wypłynie w czwartek, a wcześniej, w poniedziałek, zaniesie na komisariat wypowiedzenie. Tak jak zapowiedziała Ingvarowi. Znowu się zobaczą. Dobre i to, kiedy na więcej nie można liczyć.

 

 

 

Rozdział 3

Dawniej w bieganiu chodziło o ruch. O to, by przyspieszyć krążenie krwi, pogłębić oddech, wzmocnić mięśnie, dotlenić mózg i skłonić organizm do pokonywania własnych ograniczeń. Anna biegała, bo chciała być silna i sprawna, musiała rozładować stres, potrzebowała wyłączyć myśli. Skupić się na rytmie, tempie, na zapachu lasu i głuchym odgłosie swoich kroków na ścieżce.

Teraz było inaczej — odkąd Vidar wyszedł ze szpitala i znowu zamieszkał w domu. Teraz Anna biegała po to, by dać upust złości. Tylko wówczas, jeden jedyny raz w ciągu dnia, była wobec siebie pobłażliwa i pozwalała sobie na negatywne uczucia wobec męża. Na złe myśli. Pretensje, wyrzuty, nawet na agresję. Tylko kiedy biegała, pozwalała sobie poczuć się odrzuconą, skrzywdzoną, ignorowaną, źle traktowaną. I otwierała się na to słowo, którego nienawidziła i którego nigdy nie wypowiadała na głos. „Nieszczęśliwa”. Anna była nieszczęśliwa. Zazwyczaj, ale oczywiście nie zawsze. Zdarzały się chwile, kiedy Vidar zdobywał się na uśmiech i kilka ciepłych słów czy gestów, jak dzisiejszego poranka przy owsiance. Częściej jednak bywał ponury i zamyślony, a w rozmowach bezustannie nawiązywał do tego, co dawniej robił, a czego teraz robić już nie może. Wymierzał Annie karę, dzień po dniu.

Przyspieszyła kroku i skręciła w głąb lasu. Miała wrażenie, że ktoś ją obserwuje. Rozejrzała się w poszukiwaniu złowrogich oczu i zaciętego wyrazu twarzy. Wytężyła słuch, by pochwycić złośliwy śmiech. Pociągnęła nosem. Nie pamiętała już, jak pachnie strach. Zwykły, pierwotny strach, który każe uciekać lub walczyć o życie. Czy teraz właśnie go czuła? Czy gdzieś tam czaiło się niebezpieczeństwo? Wśród splątanych konarów, za zasłoną kolczastych krzewów, między grubymi kolumnami stuletnich pni? Roześmiała się głośno.

Obsesja.

W tym lesie Anna zawsze czuła się obserwowana. Choć teraz, w tej jednej konkretnej chwili wrażenie wydawało się mocniejsze niż zwykle. Może ktoś rzeczywiście na nią patrzył?

Nie… Niemożliwe. Głupia, głupia!

Zaczęła biec na oślep, a zwieszające się nisko ostre i mokre gałęzie boleśnie smagały ją po twarzy. Oddychała głośno i ciężko. Szybko zdała sobie sprawę, że to nie był najlepszy dzień na trening. Zatrzymała się i oparła o pień drzewa, w które po chwili zaczęła tłuc pięściami, jak gdyby tym przepełnionym złością, agresywnym gestem chciała zmienić bieg wydarzeń. Mogli jeszcze mieć dobre życie! Ona i Vidar. Mogli. Gdyby tylko chciał, gdyby się postarał... Za każdym razem, kiedy Anna usiłowała z nim o tym rozmawiać, Vidar uśmiechał się gorzko i mówił, że ona absolutnie nic nie rozumie. I nie ma najmniejszego pojęcia, jak to jest... Faktycznie. Nie miała. Ta jedna uwaga wystarczyła, by Vidar zbijał wszystkie jej argumenty. Tłumaczenia, że przecież mają siebie, dom, firmę, nawet cholerne pieniądze. Nawet miłość. Jakąś na pewno. I nic. Nic nie wychodziło z tych rozmów, tłumaczeń, błagań. Anna straciła chęć i siłę.

A jednak dzisiejszego ranka, kiedy stała na skraju klifu w Kåseberdze, przez chwilę miała wrażenie, że da radę. Znajdzie w sobie energię do dalszej walki, być może nawet do błagania o wybaczenie. A jeśli to Ingvar dał jej tę siłę? Anna zacisnęła powieki. Nie powinna myśleć o Ingvarze. Odetchnęła głęboko i ruszyła w drogę powrotną. Biegła wolniej, zatapiając się w obłoki mgły. Las zwracał niebu wchłonięty wcześniej deszcz.

 

 

Kiedy Anna weszła na żwirowaną ścieżkę, prowadzącą do domu, kałuże odbijały nieśmiałe promienie słońca. Nadmorski wiatr szybko uporał się z chmurami, po których nie było już śladu. Nad głową Anny rozciągał się bezkresny, czysty, błękitny sufit. Przystanęła na ścieżce i obróciła się wokół własnej osi. Objęła wzrokiem drzewa, które jesień zdążyła już wymalować swoimi barwami, i zżółkłą łąkę, płynącą aż do wydm. W oddali, za obłymi piaszczystymi pagórkami leniwie mruczało morze. Anna uśmiechnęła się, mimo iż dłonie wciąż bolały ją po nierównej walce, jaką stoczyła z drzewem.

Przynajmniej miała to miejsce. Ten dom. I przynależny do niego widok, z którym budynek tworzył niepodzielną całość. A to zawsze coś, o co warto walczyć. Nie każdy ma przecież tyle szczęścia w życiu, by znaleźć własną przestrzeń, w której od początku do końca może pozostać sobą.

Na ganku przed domem stała obładowana zakupami Lempi. Finka zastygła w bezruchu i uporczywie wpatrywała się w wycieraczkę. Chyba w wycieraczkę. Anna widziała jedynie plecy gosposi, wygięte w delikatny łuk. Podbiegła do niej i spontanicznie chwyciła jedną z toreb. Chciała pomóc, ale Lempi poderwała się i — równie spontanicznie — wbiła Annie łokieć w żołądek.

— O mój Boże!!! Nic pani nie jest?! Jezus Maria! Przepraszam, to tylko tak mówię, nie żeby kogoś wzywać, ja wiem, że pan Vidar jest wyznania starotestamentowego, ale... Aaaaaa!!! — Finka urwała, kiedy Anna zgięła się wpół i zwymiotowała śniadanie. — Ależ ze mnie baba głupia, no! Pani komisarz!!! Żyje pani?! — Lempi również zgięła się wpół i zajrzała Annie w oczy. — Niech mi pani wybaczy, moja matka pochodzi z Moskwy i ja wcześniej tam pracowałam przez pół roku i — przysięgam na wszystkie świętości, eee, znaczy na... proroków i psalmistów — że tam starczyło się odwrócić, a już jeden z drugim zakupy kradli. No ja nie wiem, może to kwestia dzielnicy, a nie całej Moskwy, pojęcia nie mam, bo też po całej Moskwie to ja nie jeździłam, duże to i jakieś takie straszne, i kopuły jak u Turków... Pani komisarz!!! Och, pani się nie przejmuje, ja zaraz to zmyję...

— Lempi... Co ty chcesz zmywać? Krzaki? — zapytała słabym głosem Anna, przysiadając na schodku. — Nic się nie stało. W sumie powinnam się cieszyć, że jesteś ostrożna i umiesz się obronić. Ale następnym razem błagam — jedź do sklepu samochodem. To kawał drogi! Później możesz wejść do domu przez garaż, będziesz miała bliżej do kuchni i mniej się nanosisz. Przecież jest wolne auto do twojej dyspozycji. Vidar nie wspominał? — Anna skrzywiła się i złapała się za brzuch. Ta Finka odznaczała się jednak cholerną krzepą, nie ma co!

— Wspominał, ale... Widzi pani... Ja nie mam prawa jazdy.

Anna zamrugała wolno, jak lekko pijana sowa.

— Nie masz prawa jazdy? To jak ty po tej Moskwie się poruszałaś?

— Tam jest metro...

Lempi umilkła i spuściła wzrok. Pozbierała porozrzucane zakupy, zacisnęła palce na siatkach i dźwignęła je z ziemi, zaraz jednak na powrót upuściła. Anna mimowolnie drgnęła. Lempi wydała jej się nagle nieobliczalna. Wcześniej wymachiwała tasakiem i tłuczkiem do mięsa, później kontemplowała wycieraczkę, jeszcze później popisała się swoją znajomością sztuk walki — czy wschodnich, to już trudno określić — a teraz... Czyżby znowu wycieraczka? Finka wpatrywała się w jakiś punkt poza jej plecami. Anna ostrożnie obróciła głowę.

— No właśnie, bym zapomniała. Pani spojrzy. Na to patrzyłam. Co to? — spytała cicho Lempi, wskazując na ułożone pod drzwiami kartonowe pudełko.

Anna schyliła się i bez zastanowienia dźgnęła pudełko palcem. Poniewczasie przemknęły jej przez myśl bomby, granaty, wągliki, gazy i inne śmieci. Jako doświadczona policjantka, w dodatku bogatsza o przeboje z Narcyzem i jego wspólnikiem, powinna mieć się na baczności. Skoro jednak nic jeszcze nie wybuchło, Anna ostrożnie uniosła wieko i otworzyła ze zdumienia oczy.

— Wygląda jak ciasto — oświadczyła.

— Ciasto?! — Lempi zajrzała jej przez ramię. — Czyje?

— Cholera wie. Nie ma żadnej kartki?

Finka pokręciła przecząco głową. Przez chwilę obie wpatrywały się w kartonowe pudełko, w którym rozpychał się puszysty sernik w polewie czekoladowej. Tak też zastał je Vidar, kiedy szarpnął za klamkę i otworzył drzwi z zamiarem wytoczenia się w wózku na ganek. On również zastygł w bezruchu, z dłonią na framudze. Za plecami Vidara zamajaczyła sylwetka młodego rehabilitanta. Anna rzuciła mężowi przelotne spojrzenie i wskazała palcem pudełko.

— Co właściwie robicie? — wykrztusił wreszcie Vidar i otworzył szerzej drzwi, by przepuścić rehabilitanta.

— Zobacz — odezwała się głucho. — Ktoś nam ciasto podrzucił. Wygląda smacznie.

— Pani tego nie dotyka, pani komisarz!!! — wydarła się nagle Lempi, ciągnąc Annę za rękaw. — To może być zatrute!!!

— Lempi, czy ty w tej Moskwie dorabiałaś w jakimś KGB czy co?

Finka gwałtownie potrząsnęła głową, tak, że jej ciemne, kręcone włosy wydostały się spod spinek i zaczęły sterczeć na wszystkie strony.

— Gdzie tam w KGB, przepraszam, ale teraz to pani trochę tym, no, stereotypem się posłużyła, że tak powiem. Bo jak Moskwa to zaraz KGB! Już tam KGB! Nie, nie... ja... czytałam kiedyś u Agathy Christie, że komuś przysłali kawałek tortu z... arszenikiem... chyba.

Na ganku zapadła głucha cisza. Pierwszy przerwał ją rehabilitant, Ebbe, który ryknął śmiechem. Anna również się roześmiała, a po chwili dołączył do nich Vidar. Tylko Lempi stała z założonymi rękami i wściekle tupała nogą.

— Tak, tak, śmiejcie się, a pewnie! Najlepiej to się śmiać z prostego człowieka ze wsi, który uniwersytetów nie pokończył!

Anna, wciąż chichocząc pod nosem, podniosła się ze schodów i objęła Lempi ramieniem. Chciała ją przeprosić, jednak zanim wypowiedziała pierwsze słowo, musiała opanować kilka kolejnych wybuchów śmiechu. Ebbe opierał się o ścianę i trząsł się jak osika, a Vidar wycierał łzawiące oczy. Anna objęła Lempi jeszcze mocniej. Za widok płaczącego ze śmiechu Vidara byłaby w stanie postawić jej dziękczynny pomnik.

— Nie denerwuj się Lempi! Wszyscy bardzo cię lubimy! — pocałowała Finkę w oba policzki i poklepała ją po plecach. — Aha, Lempi... Możesz wzywać sobie do woli takich świętych, jakich chcesz. Tutaj panuje wolność wyznania. Możesz nawet składać ofiary Zeusowi, dopóki nie będą z ludzi ani ze zwierząt. I gwoli ścisłości — „starotestamentowy” jest tylko mój mąż. Ja nie.

— Właśnie — nieoczekiwanie wtrącił się Vidar. — I choć od ślubu minęło sześć lat, matka Anny ciągle nie może przeżyć, że jej córka wyszła za mąż za szwedzkiego Żyda.

Vidar powiedział to lekkim tonem i Anna z zaskoczeniem odkryła, że nie zamierzał tym razem być wobec niej złośliwy. Ich oczy spotkały się na moment. Vidar uśmiechnął się lekko i kiwnął głową, jak gdyby... na zgodę? Anna również się uśmiechnęła i po raz kolejny wskazała palcem niefortunne ciasto.

— Może faktycznie nie powinniśmy tego jeść?

Lempi, która wchodziła już po schodach z zakupami, ponownie upuściła siatki i rzuciła się w stronę sernika. Anna i Ebbe na wszelki wypadek zeszli jej z drogi.

— Ja!!! Ja się tego pozbędę, coby nikogo nie kusiło!!! Jak trzeba, to upiekę taki sam. A nawet lepszy! Co to za filozofia?! Każdy głupi by upiekł! — krzyknęła, po czym wydała z siebie coś w stylu przeciągłego „pffff”.

Mrucząc po nosem, Lempi podniosła z wycieraczki karton i trzymając go przed sobą jak odpad radioaktywny, ruszyła na tyły domu. Ebbe uspokoił się wreszcie, a jego buraczana od śmiechu twarz powoli odzyskiwała normalne kolory. Rehabilitant podał rękę Vidarowi i uśmiechnął się do Anny.

— No, to ja się zbieram. Udanego weekendu państwu życzę. Pan Lindholm nieźle poradził sobie dzisiaj z ćwiczeniami — zwrócił się jeszcze do niej i, kiedy Vidar nie mógł już widzieć jego twarzy, mrugnął porozumiewawczo.

Anna przez chwilę jeszcze obserwowała oddalające się od nich światła samochodu Ebbego. „Nieźle sobie poradził” znaczyło zazwyczaj tyle co: „postarał się wykonać wszystkie ćwiczenia, nie robiąc przy tym miny smarkacza obrażonego na cały świat”. Ale dzisiaj Anna miała wrażenie, że faktycznie było „nieźle”. Posłała Vidarowi ukradkowe spojrzenie. Patrzył przed siebie, a na jego wargach majaczył słaby uśmiech. Co mu się stało? Czyżby ten Ebbe był jakimś cholernym cudotwórcą? A może to meble, którymi Vidar na nowo się zainteresował?

— Pójdziemy na plażę? — odezwał się nagle, nie patrząc na nią.

— Chciałbyś? — spytała zdumiona. — Nie byliśmy razem na plaży od... Od...

— Chodźmy...

Vidar wykierował wózek na podjazd, a Anna zbiegła po schodkach. Kiedy zmierzali w stronę żółtej łąki, zakończonej piaszczystą wydmą, Vidar postanowił zaskoczyć Annę jeszcze raz.

— Odebrałem przed chwilą ciekawy telefon. Pamiętasz Sofię Stiatesi?

— Sofię Stiatesi? — Anna przystanęła, marszcząc brwi. — Stiatesi? Tak... To ta szwedzka Włoszka, która kupiła sobie starą kamienicę w Wenecji i chciała urządzić cały parter na wzór dawnych arystokratycznych palazzi. Śpiewaczka operowa? I córka jakiegoś bogatego typa... Spała na forsie. Miała fantastyczne pomysły na wystrój wnętrz i meble... Co z nią? Myślałam, że zerwała kontrakt po... wypadku i... zatrudniła jakąś kobietę ze Sztokholmu.

Po twarzy Vidara przebiegł bolesny grymas. Anna nie wiedziała, czym został wywołany. Wspomnieniem wypadku, zerwanego kontraktu czy faktu, iż Stiatesi zatrudniła kogoś innego, a tym samym uznała, że Vidar Lindholm nie jest niezastąpiony.

— Chce odnowić współpracę. Marzą jej się meble wykonane na wzór tych z dawnego Ca Rezzonico. I jeszcze inne... Jak wrócimy z plaży, pokażę ci kilka zdjęć i... mały szkic.