Wydawca: Filia Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2018

Najszczęśliwsza ebook

Max Czornyj  

4.08294930875576 (217)
Bestseller

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 321 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Najszczęśliwsza - Max Czornyj

Tamtego dnia być może była Najszczęśliwsza w całym swoim życiu. Być może, bo nigdy się tego nie dowiedziałem. Zamiast tego stałem w lepkiej i ciepłej kałuży. Moja żona i dziecko nie żyli.

Dawid Kaster dostaje list od byłej żony. Problem w tym, że Ilona została zamordowana cztery lata temu. Mimo to charakter pisma i treść nie pozostawiają wątpliwości. To musi być ona. Krótka wiadomość przywołuje demony przeszłości. Na tym jednak nie koniec, bowiem mężczyzna wkrótce otrzymuje kolejny niespodziewany prezent.

Czy zabójca Ilony prowadzi z Dawidem sadystyczną grę? A może kobieta żyje, a cztery lata temu doszło do niewyobrażalnej pomyłki? Z każdą kolejną wskazówką Kaster jest coraz bliżej odkrycia prawdy. A ta zaprowadzi go wprost do piekła.

Thriller psychologiczny autora bestsellerowego "Grzechu". Sprawdź, jak niewiele dzieli idealne życie od przerażającego kłamstwa.

Opinie o ebooku Najszczęśliwsza - Max Czornyj

Fragment ebooka Najszczęśliwsza - Max Czornyj

Wszystkim niesłusznie skazanym.

Szczególnie tym, o których niewinności

nigdy się nie dowiedzieliśmy.

Szczęście to nie hazard, to ciężka praca, planowanie, a poza tym coś jeszcze.

A jeżeli już hazard, to wykalkulowany.

James Clavell, Król szczurów

Człowiek jest skazany na wolność.

Jean-Paul Sartre, Byt i nicość

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Tamtego dnia być może była najszczęśliwsza w całym swoim życiu. Być może, bo nigdy się tego nie dowiedziałem. Ale z perspektywy czasu mam naprawdę solidne powody, żeby tak sądzić.

I nie mniej dobre, żeby sądzić całkowicie inaczej.

Tak to już jest. Karma. Jin i jang. Do połowy pełna szklanka…

Cokolwiek by mówić, równie dobrze moja żona mogła być wtedy najbardziej zagubioną osobą pod słońcem, a ja o tym, do diabła, nie miałem pojęcia.

Ta niepewność przez długi czas zżerała mnie jak robaki żrące trupa. To mocne słowa, ale doskonale oddają sytuację. Byłem martwy i jednocześnie dawałem się niepewności zrobić na szaro. Kiedy byłem gówniarzem, mówiło się o robieniu kogoś w bambuko albo balona, ale bambuko kojarzy się z czymś orientalnym, a balon z zabawą. Natomiast wtedy wszystko stało się po prostu szare i trupie.

A zatem, była szczęśliwa czy zagubiona?

Najszczęśliwsza czy najsmutniejsza?

Podobno gdy dwie osoby znają się na wylot (to brzmi dość dosadnie), nie potrafią ukryć swoich prawdziwych emocji.

Znamy się jak łyse konie (to brzmi zwyczajnie głupio) i od razu widzę, kiedy kłamie.

Jesteśmy małżeństwem od tylu lat, że niczego przede mną nie ukryje.

Ple, ple, ple.

Gówno prawda, pyszna naiwniaro.

Ludzie potrafią ukryć przed partnerami romanse, utratę pracy i alkoholizm, więc nie ma co się łudzić. Nigdy nie możemy mieć absolutnej pewności, że znamy drugiego człowieka. Tyle zdołałem się nauczyć.

W każdym razie tamtego dnia z pełną pompą otworzyłem swój kolejny, jubileuszowy wernisaż. Pięć lat malowania dla najlepszego towarzystwa. Pięć lat taplania się w śmietance towarzyskiej, odbierania nagród, poklepywania po otłuszczonych plecach i ściskania spoconych rąk. Pięć lat w wieku trzydziestu lat. Podobno odniosłem sukces.

I mam to gdzieś.

Mój najlepszy kumpel – Buda, a formalnie rzecz biorąc, Marcin Budrys – sporo się napocił, żeby zorganizować ten cudaczny spęd. Pojawili się ludzie z urzędu miasta, przedstawiciel ministerstwa kultury, paru ważniaków z piorących kasę fundacji, a przede wszystkim cała masa prawdziwych fanów. Do tego wino, krewetki i drobne przekąski nadające się bardziej na kolację u francuskiego ambasadora niż na wieczór malarski. To galijscy biedacy ponoć dopiero niedawno odkryli dzięki nam sztućce. Ja zamiast kanapeczek wolałbym solidne pieczyste.

Pamiętam, że główne pomieszczenie było nieforemnym ośmio- albo dziewięciokątem, jednym z tych, jakie stają nam przed oczami na hasło „nowoczesna galeria sztuki”. Choć w tym światku używa się bardziej wyrafinowanych określeń. Awangardowa. Alternatywna. Innowacyjna. A ostatnio najchętniej – progresywna. Progresywna pinakoteka. A w niej tyle progresywnych kątów, załamań i cieni, że ni cholery nie ma gdzie wieszać płócien. Choć inna sprawa, że byłem dinozaurem, malując ciągle na płótnach. Fart chciał, że teraz to klasyka wywoływała skandale i krytycy potraktowali mnie, jakbym malował co najmniej na wodzie.

Siedziałem na podwyższeniu, łokciem opierałem się o okrągły stoliczek, na którym stała szklanka kranówy (po pięciu latach w biznesie nauczyłem się pijać wino dopiero po części oficjalnej), a naprzeciw mnie siadali kolejni rozmówcy. Buda nazwał to SUK-ą. Systemem Uprzejmej Konsumpcji. Ja zagadywałem, czarowałem i kupowałem gości swoim rzekomym urokiem. Dzięki temu oni kupowali mnie. Proste jak konstrukcja maszyny LOTTO.

Ale na wernisażu pojawiali się nie tylko zawodowi kupcy i kolekcjonerzy.

Po całej tyralierze progresywnych profesorów, artystów i dziennikarzy dopadli mnie prawdziwi fani. To cholernie przyjemne, gdy ktoś z własnej woli przychodzi obejrzeć owoce twojej katorgi. Niektórych mogły przyciągnąć wino i krewetki, ale bilety w końcu nie były darmowe. I to mogłem nazwać sukcesem.

Jako pierwsza w kolejce ustawiła się młoda, może siedemnastoletnia dziewczyna. Niezdarnie wbiegła po schodkach, omal się nie wywróciła i ze wzrokiem wbitym w podłogę podeszła do mojego stolika. Na krześle wylądowała z głuchym plaśnięciem. Prawie usłyszałem, jak kości jej puszystego tyłka chrupoczą o metalowy stelaż.

Dziewczyna zrobiła się cała purpurowa. Wydaje mi się, że na jej czole widziałem szron potu. Usiadła jak guwernantka, złożyła dłonie na podołku i szybko się wyprostowała.Plecy i uda utworzyły idealny kąt prosty.

– Najbardziej podoba mi się obraz, który zatytułował pan Sawanna polskości – odezwała się z takim przekonaniem, że w myślach zacząłem poszukiwać tego dzieła.

Rzeczywiście, namalowałem obraz pod takim tytułem. Pewnie podpowiedział mi go Buda, bo sam zazwyczaj nie miałem zielonego pojęcia, jak opisywać te bohomazy. Najchętniej po skończonej pracy zamykałbym je w cyklach. Gówno jeden, gówno dwa i gówno trzy. A pod spodem tryptyk miłosny. Raz, dwa, trzy. No, nie ukrywam – wewnętrzny głos kazał mi tworzyć, ale nigdy nie byłem gorącym pasjonatem własnego stylu.

– Kiedy na niego patrzę, przypomina mi się taka przypowiastka z książek pani Simmons. Wie pan, to ta, która od lat dziewięćdziesiątych bada populacje szympansów w Sierra Leone. Opisywała między innymi zagrożone wyginięciem stado Kapana. I w tym stadzie pani Simmons zaobserwowała, że jeżeli któryś z osobników okazuje, że jest zbytnio szczęśliwy, współplemieńcy go zabijają. – Ta siedemnastolatka była naprawdę wyszczekana. – Rozumie pan? Zabijają tych, którzy za dużo się śmieją, za często machają ogonem albo Bóg jeden wie, co robią. Ale przepraszam za tę paplaninę, już wracam do sedna. Naturalna eliminacja szczęścia. To właśnie widzę w pańskich obrazach.

– Naturalną eliminację szczęścia? – zapytałem, puszczając większość jej wywodu mimo uszu. Czym do cholery jest naturalna eliminacja szczęścia…

– Pani Simmons przypuszcza, że stado Kapana zachowuje się tak dlatego, że szczęśliwe osobniki tracą czujność. I podkreślają nieszczęście nieszczęśliwych. To takie trochę głupie, nie sądzi pan? Ojej… – Dziewczyna się zarumieniła. Spuściła wzrok i wbiła spojrzenie w złożone na podołku dłonie. – Strasznie pana zanudzam, ale to… takie inspirujące móc porozmawiać z kimś, czyje obrazy wzbudzają tyle emocji. Naprawdę widzę mnóstwo odniesień…

Jezus Maria. Albo trafiali mi się świrnięci artyści deliberujący nad przesłaniem, którego sam za cholerę nie znałem, albo dziewczę przyrównujące moje gówno numer dwa do zachowań szympansów. To właśnie jest świat sztuki.

Tylko że ta zestresowana, zarumieniona dziewczyna okazała się czarnym kotem. Trzynastką i rozbitym lustrem w jednym. Wkrótce miałem pomyśleć, że moja żona jest najszczęśliwszą kobietą pod słońcem. Sam też miałem być diabelnie szczęśliwy. Dlatego stado Kapana, zwane w tej części świata pieprzonym losem, musiało się nas pozbyć.

Na amen.

MOJE ŻALE RAZ

Idą święta. Najpierw Mikołaj, potem Gwiazdka, a na koniec Nowy Rok. Bo dla mnie Nowy Rok to zawsze jest bardziej koniec poprzedniego niż początek nowego.

W Nowy Rok moja matka została zgwałcona.

To pewnie przez to. Skoro mam pisać wszystko szczerze i niczego przed sobą nie ukrywać, muszę się przyłożyć. Na papierze te kilka słów nie wygląda najgorzej.

ZGWAŁCONA.

Nawet dużymi, tfu, wielkimi literami. Ze sobą trzeba być zawsze poprawną. Pamiętaj.

Doktor Dobra Rada, plotący dyrdymały mądrala, wymyślił mi taki sposób radzenia sobie ze sobą. Już widzę, że będzie do niczego. Miałam nastrajać się pozytywnie, ale co niby miałoby wywołać durne słowo na ubabranej kartce papieru. Hm?

ZGWAŁCONA.

Litery nie niosą ze sobą żadnego przekazu. Tak nazywa się po prostu coś, co przytrafiło się mojej matce. Najgorsze są dopiero wspomnienia, ale od tych nauczyła się podobno trzymać z daleka. Hamowało je wbijanie paznokci w podniebienie, zaciskanie palców wokół języka, a najlepiej wstrzymywanie tchu.

Tak długo, aż zaczynało kręcić jej się w głowie.

Owocem tej niezbyt wzajemnej miłości jestem ja. Jeden z kilkudziesięciu bękartów rodzących się każdego roku jako ofiary gwałtów. To brzmi trochę gorzej, ale nadal mniej tragicznie, niż jest w rzeczywistości. Rzeczywistość była taka, że moja matka mimo całej miłości, którą mi dawała (zero ironii), zabiła się, gdy powinna w najlepsze odsypiać noc po moich szóstych urodzinach. Może w słodziutkiej twarzy swojej córeczki widziała twarz oprawcy? Nie wiem.

No więc, idą święta. Miałam zapisywać co najmniej kartkę, więc niech tak będzie.

Ple, ple, ple.

Mój mąż wchodzi ze mną do sklepu. Przed sobą pcha wózek, pod pachą ściska saszetkę z portfelem wypełnionym pieniędzmi. Taki ma styl. Żadnych kart kredytowych ani innych cudów. Gotówka to gotówka, powtarza aż do znudzenia.

Odkąd wysiedliśmy z samochodu, przez cały czas rozmawia z Nikolką. Jest dumny, że tak dobrze zniosła drogę, że dobrze się czuje, a przede wszystkim, że po dawnych symptomach choroby lokomocyjnej nie ma już śladu. Trzy razy to samo na różny sposób. Ale mała oczywiście jest zachwycona zainteresowaniem ojca.

Obijamy się o skłębionych w dzikim szale ludzi. W grudniu wszyscy dostają prawdziwego amoku. Żeby sięgnąć po cholerne mleko, trzeba się przepchnąć wśród bachorów błagających matki o skondensowane mleko w tubce. Żeby wziąć podpaski, trzeba się przebić przez tłum facetów udających, że są w tej alejce tylko przypadkiem.

Święta.

Kotek uśmiecha się do mnie pokrzepiająco. Zachęca, abym brała, co chcę, byle szybko, a zaraz potem przestrzega, żeby niczego nie zapomnieć. To wspaniały facet, choć trochę narwany.

Kiedy skreślam kolejne produkty z listy zakupów, gestykulując, tłumaczy coś Nikolce. Ma kompletnego świra na jej punkcie. Zresztą ona na jego również, o czym muszę go regularnie zapewniać.

Nagle wpadam na pomysł, żeby upiec ciasto. Lubią przecież, jak wieczorem w domu pachnie wypiekami, a potem na śniadanie z chęcią pałaszują wszystkie słodkości. Oni to lubią, a ja mogę pospać chwilę dłużej, zamiast robić śniadanie. Choć ze względu na dietę sama nawet nie tknę tego ciasta.

Sięgam po babeczki czekoladowe instant i ładuję je do wózka.

– Cześć, kochana! – krzyczy do mnie rudy chudzielec. Maria vel Mery Wilczyńska. Lat dwadzieścia osiem. Mocna siódemka w dziesięciostopniowej skali mojego męża.

– Święta? – zagaduję, jakby za tym słowem krył się tajemniczy podtekst.

– Święta – zgadza się.

Mogłybyśmy przybić piątkę. Zamiast tego całujemy się w policzki i śmiejąc się, spoglądamy sobie głęboko w oczy. Kopę lat. Nie widziałyśmy się naprawdę kawał czasu.

– Jak pięknie wyglądasz! – ekscytuję się. Rzeczywiście Maria nieco się zaokrągliła. Jest teraz lekko zaokrągloną anorektyczką.

– A tam. Nie przesadzaj…

Mój mąż delikatnie szturcha mnie w plecy. Nie lubi tracić czasu na ploty. Szczególnie jeśli właśnie niesie na barana Nikolę, a przed sobą pcha wózek.

– Kotku, może dasz nam chwilę? Tyle się nie widziałyśmy…

Jego spojrzenie mówi wszystko. Jeżeli nie podejdziemy natychmiast do kasy, padnie na zawał albo osobiście pozbawi nas życia. Pospiesznie żegnam się z Marią i uśmiecham do Nikolki. Dziewczynka i mój mąż dostają jeszcze od niej pożegnalnego całusa, a ja zapewnienie, że lada dzień do nas zadzwoni.

– Chodź, kochanie, idziemy.

Drepczemy wzdłuż regału z owocami i stajemy na końcu ogromnej kolejki. Ktoś prosi o otwarcie dodatkowych kas, ale mimo przyzywających personel dzwonków nic się nie dzieje. Dwójka, czwórka i piątka palą się na zielono. Nieczynne jedynka i trójka są ledwie widoczne na niepodświetlonych czerwonych tablicach.

Jedną ręką trzymam dłoń Kotka, a drugą wyciągam do Nikolki. Lubię te beztroskie wypady na zakupy, choć zakaz handlu w niedzielę mocno popsuł mi plany. Lubię zakupy. Ale nie tłok. Wiem, że mój mąż nie znosi marnotrawienia czasu na stanie w kolejkach. Mimo wszystko cieszę się, że wybraliśmy się wszyscy razem. To ważne. Takie szczegóły budują relacje.

Jeszcze bardziej cieszę się, widząc, że sięga po jedną z gazet rozłożonych przy kasach. Ważne, że czymś się zajmie, bo czasem zabawa z Nikolką już nie wystarcza. Czekanie szybciej mu minie i nie będzie mi robił wyrzutów. Wieczorem siądziemy w pachnącej ciastem kuchni albo…

Dość tego. Kolejka się przesuwa i zaraz trzeba będzie wykładać towary na taśmę. Jeszcze nie. O, już.

Patrzę, jak Kotek przegląda gazetę. Szuka jakiegoś artykułu, śliniąc co chwilę opuszki palców. Przerzuca strony. Nagle jego oczy rozwierają się, a koniuszek języka oblizuje usta. Udaję, że tego nie zauważyłam. Powoli wyciągam z koszyka kolejne rzeczy. Pomidory, mleko, pierś kurczaka… A pomiędzy nimi łypię na to, o czym czyta.

Muszę się nieco przesunąć.

Nagle wypada mi z rąk pokaźny grejpfrut. Leci dokładnie tam, gdzie zaplanowałam. Sięgam po niego i bardzo powoli się prostuję. Kątem oka dostrzegam, że mój mąż wczytuje się w artykuł o zaginionej kobiecie. Przyrównują tę sprawę do jakiejś zbrodni sprzed lat. Widzę wielkie litery nagłówka:

TAJEMNICZE ZAGINIĘCIE CZY DZIEŁO PSYCHOPATY?

Po raz pierwszy nachodzi mnie paraliżująca myśl, że mój ukochany może mieć z tym coś wspólnego. Ale pewne myśli lepiej zachować dla siebie. No nie?

– Kochanie, odłóż tę pomarańczę – mówi ciepłym głosem. – Pewnie się stłukła i zaraz zgnije.

Grejpfruta – poprawiam go w myślach i posłusznie odkładam owoc na bok.

Nikolka kwituje wszystko milczeniem.

ROZDZIAŁ DRUGI

Ilona nie mogła zjawić się na otwarciu. Bardzo przepraszała, bardzo kręciła, ale miała coś ważnego do załatwienia. Nigdy nie dopytałem co. Po pierwsze nie jestem wścibski, po drugie byłem przekonany, że to coś ma związek z wernisażem. Wyobrażałem sobie, że gdy tylko skończę pogadankę, wbiegnie na salę w kawalkadzie modelek. Albo coś takiego. U licha, byłbym najszczęśliwszy, gdyby szykowała po prostu romantyczną kolację i małe co nieco w naszym podmiejskim domu.

Jednak stado Kapana zadecydowało, że nigdy nie dowiedziałem się, co załatwiała. Choć teraz, z perspektywy lat, mogę się odrobinę domyślać.

Gdy weszła na salę (samotnie), niezmiennie gniłem przy progresywnym stoliku i prowadziłem kolejną progresywną rozmowę o niczym. Zobaczyłem ją praktycznie od razu. W przypadku tak pięknych kobiet okoliczności nie mają znaczenia i światło reflektora zawsze kieruje się w ich stronę. Choćbyś był gwiazdą własnego wernisażu. Wysoka, smukła z kręconymi blond włosami okalającymi twarz niczym niesforne serpentyny. Poruszała się z wdziękiem, ale nie wyzywająco. By zwrócić na siebie uwagę, nie musiała machać biodrami, jakby kręciła niewidzialnym hula-hoop. Wystarczyła prosta, czarna sukienka i dostojny krok. Ona zawsze bardziej kusiła, niż uwodziła.

Zasuszony okularnik w malinowym swetrze właśnie wałkował mnie z technik malarskich.

– Po tym jak połączył pan olej z pastelem, nie miałem słów. Tych barw nie da się podrobić, a kontrasty…

Gdyby tylko wiedział, że malując Kicz numer pierdylion, byłem tak nachlany, że pomyliłem kredkę z pędzlem. Przysięgam, miały podobną grubość!

W kolejce było już tylko kilka osób, ale nie dostrzegłem nikogo istotnego. Buda powtarza, aby nie lekceważyć żadnego klienta, ale u licha, co do zaoferowania mają dwie nastolatki z tornistrami w dłoniach? Kolejną opowieść o szczęściu i stadzie Kapana?

Mimo wszystko nie jestem draniem.

Przeprosiłem okularnika, wstałem od stołu i zszedłem z mikrosceny. Uważałem, aby się nie wywrócić. Licealistki załatwiłem kilkoma frazesami, obiecałem, że jeszcze porozmawiamy, i ruszyłem naprzeciw żony. Ktoś chciał mi wcisnąć lampkę wina (wziąłem dwie), a ktoś inny uporczywie starał się zwrócić moją uwagę. Szedł obok, krok w krok, nadając jak radziecka rozgłośnia propagandowa.

Na szczęście mam umiejętność całkowitego odcinania się od świata.

– Kochanie. – Ucałowałem Ilonę prosto w usta i podałem jej jeden z kieliszków. – Dobrze cię widzieć na zlocie świrusów.

Jestem pewny, że wywróciła wtedy oczami i przyłożyła uciszająco palec do ust. Albo chociaż syknęła coś w stylu „szzzzz…”.

Pamiętam, że upiła tylko łyk wina i odstawiła kieliszek na progresywny występ w ścianie.

– Musimy pogadać – odezwała się całkiem poważnie, ale nie oschle. Przynajmniej niczego nie wyczułem.

W tym miejscu muszę obalić jeszcze jeden mit. Choć odtwarzałem w myślach tamten wieczór przez lata, nie pamiętam dokładnie wyrazu jej twarzy. Żadna brzytwa nie wycięła go w mojej pamięci.

– Jasne. O czym?

– Nie tutaj. Jak skończysz, pójdziemy w inne miejsce i… Pomyślałem, że szykuje niespodziankę. Chce mnie zaciągnąć do jakiegoś pomieszczenia na uboczu, a tam wszyscy znajomi z Budą na czele będą stali z balonikami pomalowanymi w motywy z moich obrazów. Jak na zawołanie wypuszczą je, a klimatyzator zrobi swoje, siekając je niczym symboliczne ostrze krytyki. Performance przyjaźni.

Chciałem się jednak podroczyć.

– Chodźmy do tego obskurnego baru na rogu – zaproponowałem. – Potańcówka? Posiadówka? Jakoś tak, wiesz, który mam na myśli…

Ilona wyglądała na zaskoczoną, a ja obróciłem się już do drzwi. Kuj żelazo, póki gorące.

– Teraz? Masz tu z dwustu gości na głowie!

Wzruszyłem ramionami.

– Wiesz, że te szopki tylko mnie drażnią – kontynuowałem grę. – Poza tym zgłodniałem. Jestem pieruńsko głodny i pochłonąłbym za jednym razem… – Zastanowiłem się co, ale chyba nic adekwatnego nie przyszło mi do głowy. W każdym razie coś konkretniejszego niż mikroskopijne aperitify serwowane tutaj. – Nikt nie zauważy, jeśli na chwilę się urwę.

– Ale…

– Chodź, wyskoczymy coś skubnąć. – Pocałowałem ją prosto w usta. Ktoś obił się o mnie, niemal wytrącając mi z dłoni kieliszek. Westchnąłem wymownie. – Wino i krewetki? Można się po tym nieźle rozchorować, ale nie najeść.

Wtedy Ilona uśmiechnęła się po raz pierwszy tego wieczoru. Jej pełne usta delikatnie się rozchyliły, a w kącikach oczu pojawiły się kreseczki radości. Tak je nazywała.

– Buda przyszalał – powiedziała, przesuwając się, by ktoś mógł zrobić zdjęcie jednego z obrazów. – Kiedy dowie się, że ci nie smakowało, skoczy z mostu.

O tak. Buda odwalił kawał dobrej roboty. Usunął się teraz gdzieś na bok, być może maczał swe kościste paluszki w tajemniczej niespodziance, ale wernisaż zorganizował prima sort.

– Brakuje tu tylko prezydenta – szepnąłem i objąłem Ilonę w pasie. Skierowaliśmy się do wyjścia.

– Zjawiłby się, gdyby nie twoja wizja Polski.

Namalowałem kiedyś coś przypominającego rozkwaszone czerwone jabłko z wypływającym białym sokiem. Jabłko unosiło się w powietrzu, rzucało cień w kształcie krzyża, a skapujący sok zmieniał na nim barwę na czerwoną. W tle znajdowały się inne jabłka, które ponoć przypominały kłócące się głowy. Poczciwy Buda dał temu tytuł „Polska”, a nawet „POLSKA”. Ponieważ miałem już wtedy niezłą renomę, wybuchła debilna afera. Do tej pory nie mam pojęcia, dlaczego zostałem „Naczelnym Metaforystą Zadr Narodowych”. Tak ujął to ktoś z „Wyborczej”. Albo jakiegoś innego „Newsweeka”.

– Garniturowcowi z ministerstwa to nie przeszkadzało – odparłem, przeciskając się przez tłum zgromadzony przed jedną z zadr. – Chodził aż sztywny z dumy.

– Bo to nie w jego twarzy doszukano się aluzji wśród kłócących się głów.

Roześmiałem się. Naprawdę cholernie śmieszyły mnie te interpretacje. Żadnych oczywiście nie dementowałem, ale albo moja podświadomość robiła sobie ze mnie jaja, albo ja robiłem sobie jaja ze wszystkich. Wolę wierzyć w ten drugi scenariusz.

Specjalnie się nie kryjąc, wyszliśmy na dwór. Było ciepło, słońce skryło się już za kamienicami, a niebo nabrało barwy nadgniłej pomarańczy.

– Mam nadzieję, że kuchnia pracuje pełną parą.

Wciąż się obejmując, szliśmy w stronę wielkiego reklamowego potykacza z czerwoną strzałką pod napisem „Piwo i Parówka”. Czyli nie „Posiadówka” i nie „Potańcówka”. Ilona nie spowalniała mnie ani nie utyskiwała. Zacząłem nawet podejrzewać, że to właśnie tam szykowali niespodziankę.

Nieco zaniepokojony, pchnąłem drzwi. Nic się nie stało. Żadnych fanfar, konfetti ani baloników.

– Może być tutaj?

– Wszystko jedno. – Delikatnie wywinęła się z mojego uścisku. – To nie ma różnicy.

Widziałem, że chce jak najszybciej usiąść, ale byłem w wernisażowym humorze. Zgłodniałem, apetyt wyostrzył mi zmysły, lecz zabił czujność. Szukałem podstępu gdzie indziej.

Knajpa śmierdziała tłuszczem, frytkami i spalonym mięsem. Trafiliśmy do innego świata. Z tarasu widokowego na Manhattanie zrzucono nas prosto w środek slumsu. Koreczki z awokado i łososia zastąpił sos pomidorowy zrobiony z parszywego, rozwodnionego keczupu.

I podobało mi się to.

Lubię takie małe, sympatyczne mordownie, do których chodzą tylko stali klienci. Choć o jakości większości z nich nie miałem pojęcia. W środku „Piwa i Parówki” był tylko właściciel i podchmielony nastolatek siedzący przy oknie.

Lokal był mniejszy od sali, w której wystawiono moje obrazy. Trzy stoliki, lodówka z dogorywającymi warzywami i ekspozycją sosów, z tyłu dwie kuchenki mikrofalowe. Wzdłuż jednej ze ścian zamontowano długą ladę. Była usyfiona wszystkim, co jesteście sobie w stanie wyobrazić. Tak jakby każdy z gości traktował ją jako chusteczkę, papier toaletowy i spluwaczkę w jednym.

– Moja droga. – Śmiejąc się, zamaszystym ruchem odciągnąłem czerwony hoker. – Usiądź, proszę, a ja coś zamówię.

– Dawid…

Zaczynała się denerwować. Nie w taki sposób, jak robią to ludzie, którzy mają zaraz wybuchnąć, ale raczej jak ci, którzy przestępują z nogi na nogę w kolejce do skoku na bungee. Choć nigdy takowych nie widziałem.

– Zaczekaj, kochanie. – Złożyłem dłonie niczym do modlitwy i ucałowałem środkowe palce. Obróciłem je następnie w jej stronę. To był mój prywatny patent na przesyłanie całusów. – Tylko wezmę nam coś do żarcia i jestem cały twój.

Nabrała głęboko powietrza, ale się nie odezwała. Położyła torebkę na kolanach i, o ile dobrze pamiętam, wyjrzała przez okno.

Chwilę później poprosiłem o dwa „Jebutne Zestawy”. Na kolorowym, obrobionym pewnie w Paincie menu wyglądały całkiem apetycznie.

Ale gdybym wiedział, że to nasza ostatnia wspólna kolacja, daję słowo, zamówiłbym coś lepszego.

ROZDZIAŁ TRZECI

W „Piwie i Parówce” była częściowa samoobsługa. Właściciel wrzucał do bułek lub pit podgrzane mięso oraz dodatki, a sosy nalewało się samemu. O kelnerkach nie było mowy. Dlatego na zamówienie czekałem przy kasie. Co chwilę odwracałem się, usiłując złapać spojrzenie żony, ale Ilona niezmiennie patrzyła za okno. Choć szybę wyklejono kartkami z promocjami dnia (obowiązywały, odkąd pamiętam), widać było fragment ulicy oraz secesyjną kamienicę naprzeciwko.

Pięćdziesiąt metrów i jakieś pięć ścian dalej nadal trwała krewetkowa uczta. Buda (o ile nie był zamieszany w niespodziankowy spisek) z pewnością już spostrzegł moją nieobecność. Nie martwiłem się tym. Doskonale wiedział, że nie znoszę tych lipnych wieczorków wśród napuszonej socjety, i miał dla mnie tysiąc usprawiedliwień. Ważne, że dałem sobie zrobić zdjęcie paru dziennikarzom. Gdy się jest uwiecznionym na fotografii, to tak jakby się gdzieś zostało na zawsze. Prawda?

Buły się grzały, mikrofale rzęziły, a ja czekałem.

Zastanawiałem się, co takiego chce mi powiedzieć Ilona. Jeżeli nie miała na myśli czegoś związanego z wernisażem, mogłem się niepokoić. Mogłem, ale miałem zbyt proste podejście do życia. Poza tym świat wtedy kręcił się tylko wokół mnie, więc byłem pewny, że chodzi o niespodziankę. Bo o cóż innego?

Na trzecią rocznicę zdobycia Wielkiej Nagrody (prawidłowej nazwy nie zdołałbym przeczytać, nie mówiąc o zapamiętaniu) Ilona sprawiła mi świetny prezent. Z zasłoniętymi apaszką oczami wywiozła mnie gdzieś za miasto, a ja przez całą drogę usiłowałem podglądać. Apaszka zawiązana była jednak zbyt ciasno. Wyprowadziła mnie z auta, coś z kimś skonsultowała, coś założono mi na plecy i nagle usłyszałem tylko głośne: biegnij!

W tym momencie zrzucono mi przesłonę. Jak głupi pędziłem za gościem, do którego byłem przywiązany. Dreptałem ile sił po wiejskiej drodze i nagle poczułem, że odrywam się od ziemi. Co za uczucie!

– Zawsze miałeś głowę w chmurach! Teraz zobacz, jak to jest!

Śmiech Ilony dobiegał gdzieś spod moich stóp. Kątem oka dostrzegłem, że wiatr rozwiewa jej jasne jak słoma włosy, ale cała sylwetka stawała się ledwie pionkiem na szachownicy pól.

– Wzniesiemy się na sześćset metrów – poinformował mnie głos obok. – A potem pańska żona zamówiła pokaz akrobacji. Podobno się pan nie boi?

Nie, gdzie tam – pomyślałem. – Przynajmniej jak się rozpieprzymy, to na amen. Żadnych złamań i zwichnięć, tylko miazga w dziurze w ziemi. Bułka z masłem. Bozia i Ilona pokarały mnie za łatwowierność.

– Dwa Jebutne Zestawy. Proszę!

Prawie podskoczyłem. Człowieczek w białym fartuchu z napisem „Piwo i Parówka” stał tuż obok, a wydzierał się, jakby prowadził lokal dla głuchych. Choć to chyba bez sensu.

Wziąłem zapakowane w papierki buły, nalałem sporo sosu i ruszyłem w stronę żony. Nie mogłem się powstrzymać, aby nie spróbować Jebutnego Zestawu już po drodze. A szkoda. Smakował jak papier polany domestosem i chyba po części tak było.

Z przepraszającą miną wsunąłem się na stołek barowy. Ilona wzięła ode mnie burgera, ale zaraz odłożyła go na blat. Najwidoczniej nie była tak piekielnie głodna jak ja.

Z perspektywy czasu widzę, że zachowywała się trochę dziwnie. Przypominała niezsynchronizowanego robota, którego każda część dostała inne zadanie. Zmrużyła wielkie, niebieskie oczy, a skóra nad jej nosem wygięła się w kształt litery V. Chwilę potem złapała mnie za rękę. Jej dłoń była wyjątkowo sucha i wyjątkowo zimna. Uśmiechnęła się, choć dość niewyraźnie.

– Jesteśmy… – zaczęła i zaraz urwała. – Po chwili podjęła na nowo. – Jestem…

– Jestem co? – zapytałem, puszczając do niej oko. Ciągle czekałem na niespodziankę.

I słusznie.

– Jestem w ciąży – wydusiła jednym tchem. – Będziemy rodzicami.

Takie słowa każą myśleć, że to był najszczęśliwszy dzień naszego życia. Prawda?

Ale wspominałem już o karmie. Jin i jang. Do połowy pełnej szklance…

A przede wszystkim o nieznoszącym szczęścia stadzie Kapana.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Pościskaliśmy się za dłonie, poprzytulaliśmy nad Jebutnymi Zestawami, a przede wszystkim uśmiechaliśmy się do siebie, jakbyśmy znacznie przekroczyli zalecaną przez dilera dawkę narkotyków.

Niczego nie planowaliśmy. Nie mówiliśmy nie, ale też nie walczyliśmy o dziecko. Po seksie Ilona nie ustawiała się w pozycji świecy, a ja nie sprawdzałem faz księżyca. Uzgodniliśmy, że wszystko będzie toczyć się swoim rytmem.

W pierwszym odruchu pomyślałem, że mnie nabiera, ale pewnych emocji nie da się ukryć. Zdradę i alkoholizm tak, ale nie fakt, że zostało się matką.

– Jesteś pewna? – spytałem chyba po raz setny. – Musimy to sprawdzić, jutro pójdziemy do…

– Już się umówiłam – przerwała mi, zaciskając dłonie. – Ale trzy testy nie mogły kłamać.

– I na wszystkich trzech…

– Tak. Na wszystkich.

Głośno wypuściłem powietrze. Tryumfowałem. Pięć lat w wieku trzydziestu lat zostało teraz ukoronowane ojcostwem. Wspaniałe uczucie. Jeszcze przyjemniejsze niż odrywanie się od ziemi i perspektywa dotknięcia chmur. Przez moment byłem autentycznie ponad chmurami.

– Jak myślisz, to chłopiec czy dziewczynka? – zapytałem, przytykając do ust jej drżącą dłoń. Słyszałem, że kobiety często podświadomie wyczuwają płeć dziecka.

– Nie mam pojęcia. – Oczy Ilony zaszły wilgotną mgiełką. – Teraz przypomina pewnie zarodek jajka.

– Jajka? Użyłaś tego słowa umyślnie?

– Dawid…

– Mój syn przemówił twoimi ustami! – Wyrzuciłem w górę zaciśniętą pięść. Naprawdę wariowałem ze szczęścia. – Będzie miał cholernie wielkie jaja!

Właściciel baru popatrzył na nas wymownie. Pijany nastolatek pod oknem chyba spał. Ilona spąsowiała. Prawie tak mocno jak dziewczę, które wielbiło Sawannę polskościi zapoznało mnie z obyczajami pewnego stada szympansów. A może to były goryle? Wtedy to nie miało dla mnie żadnego znaczenia.

Po kilku kolejnych minutach przekomarzania chwyciłem Ilonę za rękę i poprowadziłem do wyjścia. Chciałem wrócić na wernisaż, by ze środka progresywnej sceny obwieścić, że zostałem ojcem. Niech miłość rządzi światem. Peace and love. To powinno się spodobać przynajmniej części towarzystwa. Artyści byliby zachwyceni, że właśnie zwerbowali do swojej hipisowskiej sekty kolejnego członka.

Wtedy rozległo się głośne Mail mother fucker. Sygnał dźwiękowy komórki mojej żony.

Ilona odruchowo sięgnęła do torebki, wyciągnęła telefon i zatrzymała się w progu baru. Nadepnąłem na jej lakierowany pantofel, ale nie zwróciła na to uwagi.

– Czekaj, to też twój dzień. – Spojrzała na mnie z tajemniczym uśmiechem. – Coś ci się należy. Na wspólne świętowanie będziemy mieli dość czasu.

Widziałem, że jeszcze raz uważnie przeczytała wiadomość. Potem cofnęła się i przyłożyła mi palec do ust. Poczułem wyraźnie zapach jej ulubionych perfum. Fridge by yDe. Do dziś pamiętam go doskonale.

– Muszę na chwilę do toalety – szepnęła. – Jakbym długo nie wracała, przyjdź po mnie. Mrugnęła kokieteryjnie, pstryknęła mnie w klapę marynarki i posuwistym krokiem skierowała się ku drzwiom, nad którymi wisiały podobizny siusiających aniołków. Jeden robił to do nocnika, a drugi na stojąco.

Nie wiedziałem, co myśleć o całej tej sprawie. To znaczy nie o sikających aniołkach, ale o wszystkim, co usłyszałem przez ostatnie minuty. Stałem zbaraniały tuż przy wejściu do baru. Musiałem się odsunąć i zrobić miejsce dwóm osiłkom składającym zamówienie już od progu.

Ilona nie była kobietą, która miewała przypływy miłosne w łazience w supermarkecie. Z drugiej strony, wciąż tliła się we mnie myśl o niespodziance. Wszystko mogło być tylko sprytnie uknutą intrygą. Choć wiedziałem, że nie zrobiłaby mi tego. Nie wkręciłaby mnie w ojcostwo, by zaraz wykrzyczeć, że moje dziecko nazywa się „Setna nagroda od publiczności imienia jakiegoś cholernego bufona”.

Odczekałem jeszcze kilka minut, ale wciąż nie wracała. W dowcipach pojawia się impas, gdy obie strony chcą się zaskoczyć nawzajem. Moglibyśmy tak tkwić przez godzinę. Albo i dłużej…

Przepchnąłem się między łysolami i skierowałem ku aniołkom. Za drzwiami ciągnął się wąski korytarz, jakie spotyka się w wielu starych kamienicach. Po kilku metrach rozgałęział się, a po obu stronach znajdowały się kabiny. Na samym końcu w grubym murze było otwarte okno na dziedziniec. Wpadało przez nie świeże powietrze i szarawe światło wieczoru. Zgniła pomarańcza obrosła pleśnią.

Pewnie właśnie z powodu tego okna wymagano płatności przy każdym zamówieniu. Inaczej klienci wymykaliby się z burgerem do łazienki i nagle się rozpływali.

– Ilona! – zawołałem dość cicho, by nie słyszano mnie w barze. – Gdzie jesteś?

Coś mi podpowiadało, że teraz na pewno nadchodzi kulminacja żartu. Ale ułamek sekundy później, gdy jeszcze raz zerknąłem na zewnątrz, naszła mnie parszywa myśl. Złe przeczucie. Numer trzynaście.

Ilona oznajmiła mi, że jest w ciąży, i zniknęła na zawsze. Uciekła przez okno na podwórze, a ja nigdy nie dowiem się dlaczego.

Nie wierzę w przeczucia, ale wtedy…

Zapukałem do kabiny po lewej. Odpowiedziała mi cisza, a za uchylonymi drzwiami nie dostrzegłem nikogo.

– Il! – krzyknąłem nieco głośniej.

O tak, w tym momencie powinny wystrzelić konfetti.

Zapukałem do drzwi po drugiej stronie. Były zamknięte. Zapukałem raz jeszcze i nacisnąłem klamkę. Zamek z łatwością ustąpił.

Pierwsze, co odnotowałem, to fakt, że wewnętrzna strona drzwi jest wymalowana w pocieszne kolorowe kropki i wzorki. Naprawdę piękny deseń.

Kiedy wychyliłem się zza ściany, ugięły się pode mną kolana.

Moja żona siedziała półnaga na muszli. Miała opuszczone rajstopy i majtki. Jej głowa była odrzucona do tyłu, kręcone włosy opadały na piersi, ale z tego dość erotycznego obrazu wyłamywał się pewien szczegół. Rozpruta szyja, z której zionęła czarna pustka tchawicy.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że pocieszne kolorowe kropki i wzorki znajdują się nie tylko na drzwiach. Upstrzyły całą kabinę. Krwiste zacieki spływały po popękanej glazurze i łączyły się na podłodze. Szalone plamy z testu Rorschacha, z których mogłem wyczytać tylko jeden komunikat.

Moja żona i dziecko nie żyją.

Poruszyłem się, a moje buty plasnęły. Stałem w lepkiej, zapewne jeszcze ciepłej kałuży.

Kolana telepały mi się, jakbym przebiegł maraton. Podparłem się o ścianę, zrobiłem krok do tyłu i zwymiotowałem. Cholernym awokado, krewetkami i napoczętym papierowo-domestosowym burgerem. Charczałem spazmatycznie, starając się złapać powietrze. Kręciło mi się w głowie, a nogi całkowicie odmówiły posłuszeństwa.

Grzmotnąłem o podłogę, w ostatniej chwili odruchowo ratując się dłońmi przed wybiciem zębów i złamaniem nosa. Nie miałem siły wołać o pomoc. Nie miałem siły się nawet poruszyć. Nie wiem, jak długo gapiłem się w podłogę i swoje wymiociny. Miałem świadomość, że tuż obok rozlewa się coraz większa kałuża krwi, że ciało mojej żony stygnie z każdą sekundą, ale byłem sparaliżowany. Dobiegały mnie rubaszne śmiechy z baru. Właściciel chyba włączył radio. A może to gdzieś zza ścian niosły się dźwięki z galerii.

W końcu pojawiło się zaprzeczenie. Negacja, tak to chyba profesjonalnie określają psychiatrzy. Naturalny mechanizm obronny każdego człowieka.

Nie. To niemożliwe. Moi kumple odgrywają właśnie jakiś pieprzony performance, a Ilona jest główną artystką. Robią sobie ze mnie jaja, tak jak ja robiłem sobie jaja z odbiorców. Zaaranżowali scenkę zatytułowaną „Zrobiony na szaro numer jeden”. To była ich niespodzianka.

Zebrałem wszystkie siły i podniosłem się trochę. Wyrżnąłem głową o klamkę. Tępy ból wypełnił mi czaszkę, ale nie upadłem. Rozmazując kolorowy deseń, chwyciłem się skraju drzwi i podciągnąłem. Zmusiłem się do spojrzenia w głąb kabiny.

Była tam. Wciąż nieruchoma.

I jeszcze bledsza.

Choć mogła to być sprawa zapadających ciemności.

Albo make-upu.

Kolejnych ruchów już nie kontrolowałem. Dopadłem do swojej żony i dotknąłem jej chłodnej twarzy. Potrząsnąłem ją za ramię, a odchylona głowa zakołysała się bezwładnie. Pomiędzy palcami czułem jej włosy.

To nie był performance. Nikt nie potrafi imitować gardła rozciętego na wylot. Tak, że zza krwi, strzępów ścięgien i mięśni przezierał fragment kręgosłupa.

Mimo to delikatnie ściągnąłem ją na ziemię i pochyliłem się. Ułożyłem dłonie tak, jak uczą na kursach pierwszej pomocy, i wbiłem się w jej mostek.

Raz, dwa, trzy.

Raz, dwa, trzy.

Gruchotałem kości, wyraźnie czując, jak pękają pod naciskiem. Il nie wydała z siebie nawet jęknięcia.

Nie patrząc na rozcharatane gardło, dopadłem do ust. Jej wargi były suche i zimne. Wtłoczyłem w nie tyle powietrza, ile mogłem, ale wywołałem tym jedynie bulgot w otworze kilka centymetrów niżej.

Dopiero wtedy coś we mnie pękło. Zacząłem na cały głos wołać o pomoc. Błagałem, zawodziłem, a mój krzyk niósł się po wiekowych korytarzach.

Jednocześnie zacząłem ją ubierać. Nikt nie mógł zobaczyć jej w takim stanie. Z opuszczonymi majtkami i rajstopami. Z plamami krwi na dekolcie. Jezu! Wyciągnąłem z kieszeni chusteczkę i zacząłem wycierać jej suknię. Czarną, elegancką suknię, która wystarczyła, by przed półgodziną zwrócić uwagę każdego faceta w cholernej pinakotece.

Dopiero wtedy zobaczyłem, że z jej stanika wystaje jakieś zawiniątko. Wyrzuciłem chustkę i delikatnie odchyliłem miseczkę. Przeszła mnie dziwna myśl o szacunku dla zmarłych. Co ja robię?

Ręce tak mi się telepały, że złożona na pół karteczka dwa razy mi wypadała. Chyba wciąż krzycząc, wyłowiłem ją z krwistej mazi. Nagle drzwi od łazienki trzasnęły i ktoś wbiegł na korytarz. Dźwięki zlały się w upiorną symfonię.

Rozchyliłem nasiąknięty czerwonymi plamami papier. Był to elegancki czerpany kartonik, na jakich często drukuje się wizytówki. Wielkimi literami napisano na nim tylko trzy słowa:

ZABIŁEŚ MNIE, DAWIDZIE

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Kolejne dni pamiętam jak przez mgłę. To ładne określenie. W rzeczywistości widziałem świat przez zasłonę łez, opuchniętych powiek i otumanienia. Możecie mi nie wierzyć, ale naprawdę był szary. Wszystko przybrało taki sam posępny kolor, jakby szlag trafił przełącznik odpowiadający w moim mózgu za percepcję barw. Czysta, idealna monochromia. Założę się, że właśnie tak widzą ci, którzy trafiają do piekła.

Zresztą wtedy też w nim byłem.

Często się mówi, że ludzie w pierwszych dniach żałoby miewają myśli samobójcze. Kolejna gówno prawda. Nie miałem wtedy żadnych myśli. Rozpacz była tak dojmująca, że paraliżowała neurony. Na myślenie czas miał przyjść dopiero później.

Podczas przesłuchania nie wydusiłem z siebie chyba ani słowa. Podobno wciąż wzywałem pomocy. Dopiero następnego ranka policji udało się ode mnie czegokolwiek dowiedzieć. Niewiele, ale przynajmniej dość oględny zarys sytuacji.

Przyjechała wtedy do naszego domu dwójka funkcjonariuszy. Wciąż myślałem „naszego”, bo z poczuciem rzeczywistości było mi wtedy nie po drodze. Nie poprawiałem się. Po prostu wszystko istniało tak jak przed kilkunastoma godzinami, tylko nabrało odcienia deszczowego nieba.

Nigdy nie przypuszczałem, że cierpienie psychiczne może wywoływać prawdziwy, piekielny ból. Ledwie się poruszałem. Każdy mój mięsień zamienił się w sztabę rozgrzanego do czerwoności metalu. Nie mogłem oddychać. Charczałem. Dostałem jakieś leki, nawet nie wiem skąd, ale chyba zapominałem, by je brać. Zdaje się, że policjanci też o to pytali.

Starsza stopniem kobieta była mniej więcej w moim wieku. Zachowywała się powściągliwie, zadawała oględne pytania i uważnie słuchała. Jej młodszy kolega miał za zadanie trzymać gębę na kłódkę oraz notować. Przypominał kulturystę, który co najmniej od roku zamiast sterydów trzy razy dziennie pochłaniał gar tłuszczu. Dziwne, że zza szarości wyłaniają się właśnie takie szczegóły. Choć w tym wypadku szczegół ważył jakieś sto czterdzieści kilo i tylko cudem mógł zaliczać testy sprawnościowe.

– Ustaliliście już, co było w tym esemesie?

Sam byłem zaskoczony tym pytaniem. Nie wiedziałem, czy wcześniej cokolwiek zeznawałem o esemesie, który zawiódł moją żonę do miejsca kaźni, i na chwilę zamarłem. Policjantka uśmiechnęła się pokrzepiająco. W zasadzie jedynie poruszyła kącikami warg.

– Tak – powiedziała oględnie.

– Tak? – dopytałem, chyba na chwilę odzyskując jasność umysłu.

Funkcjonariuszka nie zamierzała mi odpowiedzieć.

– Wysłano go z telefonu, który został skradziony jednemu z gości na pańskim wernisażu.

– Skradziony? Może to właśnie ten skurwysyn…

Nie starczyło mi odwagi, by dodać „to zrobił”. Umysł wciąż usilnie trzymał się wersji, że nic się nie stało. Jednak wulgaryzm przykuł uwagę policjantki. Przygryzła usta i uważnie na mnie spojrzała. Miała lekko przechyloną głowę, choć nie dostrzegałem w tej pozie nawet krztyny seksualności.

– Dlaczego mówi pan „ten” skurwysyn? To mogła być przecież kobieta.

– A dlaczego pani powiedziała o tym gościu, a nie tej pieprzonej gościówie?

Kąciki jej ust znowu drgnęły.

– Przepraszam – mruknęła, choć nie za bardzo wiedziałem, za co miałaby przepraszać. Odwalała przecież swoją robotę.

– Proszę bardzo. Dowiem się chociaż, czy cokolwiek ustaliliście?

Rozmawiałem naprawdę całkiem sensownie. Jeśli wziąć pod uwagę nieskładny potok słów, który wylewałem kilkanaście minut wcześniej, postęp był niesamowity. Może to dzięki tabletce, którą łyknąłem, gdy mi o tym przypomniano. Nie przeczę. Oczekiwałem jednak odpowiedzi na jakiekolwiek pytanie.

Policjantka w końcu się zlitowała. Postanowiła przefiltrować mi nieco informacji, ale zrobiła to dość niefortunnie.

– Telefon został spuszczony w toalecie, a w zasadzie… – urwała, jakby zdała sobie sprawę, że wkroczyła na grząski grunt. Tylko dzięki tej nagłej, niezręcznej ciszy zrozumiałem, co kryje się za ową toaletą.

Notujący chyba każde moje słowo policjant ciężko westchnął. Spojrzałem na sto czterdzieści kilo konsternacji.

– W toalecie? – powtórzyłem jak papuga. – Tej samej, na której…

– Tak.

– I to wszystko, co ustaliliście? Żadnych podejrzanych, żadnych pieprzonych tropów?

– Proszę zrozumieć, że nie mogę o wszystkim mówić. – Policjantka sprawiała wrażenie autentycznie zakłopotanej. – Czynności są w toku, ale jesteśmy na dobrej drodze. Teraz najważniejsze jest, żeby przypomniał pan sobie ewentualne szczegóły. Istotne może być coś, co wydaje się panu całkowicie błahe.

– Błahe? Proszę mi wierzyć, że w tym gównie nie ma dla mnie niczego błahego.

– I przez cały wieczór niczyje zachowanie nie zwróciło pańskiej uwagi?

Parsknąłem.

– Jak się jest… – zaciąłem się na jakieś wspomnienie. Nie mam pojęcia, czego dotyczyło. Jakaś reminiscencja szczypnęła mnie za mózg. – Gdyby zwracało się uwagę na odchyły pojawiające się na wernisażach, człowiek ukręciłby sobie łeb. To jak ludzkie zoo, tyle że bez klatek. Poza tym… – Nagle odkryłem prawdę, do której nie chciałem się wcześniej przyznać. – Przez cały wieczór czekałem tylko na nią. Miała się spóźnić, a ja wciąż zerkałem na drzwi…

Głos mi się załamał. Pomyślałem o chwili, gdy Ilona wchodzi na salę i idzie prosto w moją stronę. Kochałem ją całym sercem. Byłem gotów przerwać rozmowę z kimkolwiek, byle tylko przywitać ją całusem w usta. A odkąd dowiedziałem się, że ona to właściwie już dwie najdroższe mi osoby…

Nagle łóżko, na którym siedziałem, wydało mi się za miękkie. Wsysało mnie.

Rozpłakałem się głośno jak dziecko. Policjantka natychmiast wyciągnęła chusteczkę. Jak magik sięgający do kapelusza. Musiała być na to przygotowana.

Opanowałem się. Z trudem, ale dałem radę pod ciężarem pełnego współczucia spojrzenia monstrualnego sierżanta. Po prostu było mi głupio, że mój widok wprawia go w zakłopotanie. Jego otłuszczone serce mogło eksplodować pod wpływem empatii.

Tabletki miały zaskakujące działanie.

Przez kolejny kwadrans zbombardowano mnie setką pytań. Dlaczego Ilona miała się spóźnić, co załatwiała, gdzie była, policjanci wyciągnęli ode mnie listę wszystkich naszych znajomych. Najbardziej interesowało ich, czy rozumiem cokolwiek z podrzuconej karteczki. Nie rozumiałem niczego.

Na część pytań znałem odpowiedź, na większość nie.

Wreszcie poczciwa dwójka zebrała się do wyjścia. Uznali, że więcej już ze mnie nie wycisną. Tym bardziej że chyba znów zacząłem się pogrążać w szarości i lekko bredzić. W moich zeznaniach pojawiło się więcej wspominków o żonie niż konkretów. No cóż, priorytety to kwestia perspektywy.

Wychodząc z naszej sypialni (poprosiłem, żeby policjanci odprowadzili się sami, i w dupie miałem zamykanie drzwi), funkcjonariuszka nie wytrzymała. To jej serce pękło szybciej niż otłuszczony mięsień jej podwładnego. Nie chciała mnie najwyraźniej zostawić z całkowitą pustką i wątpliwościami. Zatrzymała się w progu, po czym żałośnie potrząsnęła głową. Podobnie do ludzi, którzy mieli mi w ciągu najbliższych dni składać kondolencje.

– Esemes, który jako ostatni przyszedł na komórkę pańskiej żony, był pusty – oznajmiła ponuro. – Wiadomość nie zawierała żadnych znaków.

Jaki to miało sens? Jasność umysłu z powrotem zaszła mi szarą przesłoną. Lucida intervalla, jak nazywają to fachowo psychiatrzy. Przebłysk świadomości zgasł stłumiony bólem. Zostało tylko jedno pytanie: Jak pusty esemes mógł zwabić Ilonę?