Wydawca: WAB Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 60000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
14 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 276 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Na troje babka wróżyła - Adela Jurowska

Książki pod gruszę.
Seria współczesnych  książek obyczajowych oferujących rozrywkę, emocje, ucieczkę od codzienności.

Warszawa. Atrakcyjna 35-letnia Kaśka jest dyrektorką marketingu w modnym prywatnym teatrze. Właśnie rozstała się z mężem i zdołowana wyjeżdża nad Bałtyk. Poznaje tam malowniczą parę: śliczną Greczynkę Elpidę i jej ukochanego Jacka. Między Kaśką a Jackiem szybko pojawia się erotyczne „coś”. Z początku próbują z tym walczyć, ale namiętność jest silniejsza. Wszystko się zmienia, kiedy do Kaśki dzwoni uradowana Elpida, informując przyjaciółkę, że jest w ciąży.

Opinie o ebooku Na troje babka wróżyła - Adela Jurowska

Fragment ebooka Na troje babka wróżyła - Adela Jurowska

Adela Jurowska

NA TROJE BABKA WRÓŻYŁA

Redakcja: Paulina Płatkowska

Korekta: Anita Rejch/ Dolina Literek

Projekt okładki: Roman Marek/Project

Zdjęcie na okładce: Artur Bogacki/shutterstock, Ivanko80/shutterstock

Copyright © Adela Jurowska, 2017

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład i łamanie: TYPO

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-391 Warszawa, al. 3 Maja 12

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-4566-8

Wydanie pierwsze

Warszawa 2017

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Rozdział 1.

Znów wracała z Francuskiej taksówką. Najczęściej korzystała z dwóch korporacji: jedni mieli trochę niższe ceny, u drugich można było płacić kartą. Zawsze się przez chwilę zastanawiała. Tym razem wybrała tych od karty. Wiedziała, że o zamiarze jej użycia należy wcześniej powiedzieć taksówkarzowi, bo inaczej byli wściekli, że czegoś tam wcześniej nie włączyli i po dojechaniu trzeba było dłuższą chwilę czekać.

Lala miała zostać jeszcze przez parę minut przy stoliku kawiarni, w której się czasem umawiały i w której spędziły wieczór. Pomachała jej, widząc, jak przyjaciółka odjeżdża taksówką. Miała dopić swoje wino i pójść do domu, ze sto metrów dalej. Kaśka natomiast kazała się wieźć do siebie na Noakowskiego.

– U pana można płacić kartą, prawda? – spytała z tylnego siedzenia.

– Nno… można… A pani by chciała? – I tak był niezadowolony.

– Tak – odpowiedziała zdecydowanie.

Taksówkarz, wzdychając, wyciągnął spod siedzenia terminal do karty, coś w nim popstrykał i odłożył na fotel obok siebie. Pewnie im chodzi o prowizję, którą muszą płacić przy transakcjach kartą. Poza tym któryś jej kiedyś tłumaczył, że forsa z karty trafia do nich z dużym opóźnieniem. „Cholera, firma się reklamuje, że przyjmuje karty płatnicze, a jak przychodzi co do czego, to zawsze musi być jakaś psychodrama!” – wściekała się w duchu.

Taksówkarz też miał naburmuszoną minę. Ale spoglądał na jej odbicie we wstecznym lusterku i stopniowo się rozpogadzał. Kaśka była przyzwyczajona do aprobujących spojrzeń facetów. Ten zrobił teraz gest, jakby chciał poprawić lusterko, żeby mieć lepszy widok („Pewnie cycków nie widzi”), ale zorientował się chyba, że nie wypada, więc tylko się uśmiechnął, jakoś słabo. „Przynajmniej sobie popatrzy za te dwa pięćdziesiąt, co do mojej karty dołoży”.

Trzydziestoczteroletnia ładna blondynka wracająca samotnie późnym wieczorem… „Pewnie czuć ode mnie alkohol”. Wypiły we dwie z Lalą butelkę białego wina i Kaśka czuła się wyraźnie wstawiona. Robiła, co mogła, żeby nie było po niej przynajmniej nic widać. Ani słychać, skoro już czuć.

Wracająca samotnie… ładna blondynka… „Dziwne, nie?” – miała ochotę zagadać do taksówkarza, którego wzrok ciągle wracał do odbicia jej twarzy w lusterku. „Gapi się na mnie częściej niż na jezdnię”. Spojrzała na plakietkę z licencją, przymocowaną blisko wstecznego lusterka, i przyjrzała się fotografii słabo widocznej z tylnego siedzenia. Przylizany sztywniak w krawacie i białej koszuli wyglądał zupełnie inaczej niż teraz na żywo w tiszercie koloru bakłażana. Próbowała przeczytać imię i nazwisko. Jacek… Kozicki… Kuźnicki… Nie, Paweł Kuźnicki, nie żaden Jacek. „O rany, całkiem głupieję. Co to będzie dalej?” – pomyślała nagle z rozpaczą.

Byli już na rondzie de Gaulle’a, koło palmy.

– Pani tak sama wieczorem wraca… – odezwał się w końcu Paweł K.

– Mąż czeka w domu – odpowiedziała wściekła, że znowu jakiś idiota domaga się od niej męskiego alibi, które ma usprawiedliwić, że żyje i chodzi po Warszawie; ale jednocześnie była zadowolona, że durna odzywka kierowcy pomogła jej przewalczyć moment słabości, którą poczuła wcześniej.

– Szczęściarz – szarżował po desperacku taksiarz, uśmiechając się lekko, jakby nie był pewien, czy to zwykły kobiecy manewr obronno-wymijający, czy pasażerka rzeczywiście jedzie, żeby przeżywać wkrótce orgazm wielokrotny.

Zignorowała jego komentarz i przez parę minut jechali w milczeniu ulicami Śródmieścia.

Kaśka marzyła o herbacie.

– Tam, przy tym żółtym szyldzie – powiedziała, z ulgą witając widoczny już punkt ksero na parterze jej kamienicy.

Auto zatrzymało się po drugiej stronie ulicy.

– To co, kartą? – upewnił się jeszcze taksówkarz w nadziei, że pasażerka zmieniła zdanie.

– Tak. – Kaśka ogłosiła wyrok i wyciągnęła kartę w stronę bakłażana.

Chwilę trwało, zanim terminal nawiązał łączność i zaczął drukować potwierdzenie.

– Miła z pani kobietka – rzucił jeszcze taksówkarz Paweł, oddając jej kartę. Nie była pewna, czy za tymi słowami kryje się ironia, czy jakiś ślad nadziei, że pasażerka zmieni jeszcze zdanie co do towarzystwa na resztę nocy.

– A z pana zabawny facecik – odpowiedziała, chowając do torby portmonetkę z kartą i wydrukiem. – Dobranoc – rzuciła i wysiadła. Ruszyła skupiona głównie na tym, żeby przejść wąską jezdnię oddzielającą ją od wejścia do domu bez zataczania się.

Powiodło jej się szczęśliwym trafem. Idąc, czuła, jak wzrok taksówkarza wypala jej na tyłku dziury w spódnicy. Odjechał dopiero wtedy, gdy zatrzasnęła się za nią brama kamienicy.

W domu nie czekał mąż ani żadne zabawy. Dochodziła już północ, ale Kaśce nie chciało się spać. Zrobiła sobie herbatę i usiadła z nią na swoim niewielkim balkoniku, ciesząc się ciepłym wieczorem. Miała widok na politechnikę i dalej na teren Filtrów. Wciąż jeszcze ten obraz miał dla niej walor nowości, choć oglądała go codziennie mniej więcej od pół roku. Po uprzedniej nudzie grochowskiego blokowiska taki udomowiony widok prawdziwego miasta niezmiennie ją zachwycał.

Całe to piękne lato spędzała głównie na dworze. Z Lalą też przesiedziały wieczór w kawiarnianym ogródku, który właściwie nie był żadnym ogródkiem, tylko chodnikiem ulicy Francuskiej z porozstawianymi na nim stolikami. Pełno ludzi – i tych siedzących w licznych tamtejszych knajpach, i tych spacerujących po głównym deptaku Saskiej Kępy. W nielicznych i krótkich chwilach ciszy, która zapadała w trakcie ich rozmowy, gapiły się obie na przechodniów. Francuska miała nietypowy jak na Warszawę klimat: ludzie chodzili wyjątkowo niespiesznie, a jednocześnie nie dominowali wśród nich turyści jak na Nowym Świecie, tylko całkiem zwykli lokalsi, którzy w trakcie tych przechadzek łączyli załatwianie codziennych spraw z występem na deptaku. Kaśka zazdrościła Lali, że mieszka blisko tego miejsca, na Berezyńskiej – małej uliczce odchodzącej od Francuskiej.

Niedawno też dużo siedziała na dworze. Przez całe dwa i pół tygodnia, które spędziła w nadmorskim Grzybowie, miała wspaniałą pogodę: upalne dni wysycone słońcem, ciepłe wieczory i noce. Po południu i wieczorami siadywali w ogródkach miejscowych kawiarni albo na rozkładanych na plaży kocach, albo na fotelach w ogrodzie państwa Gołąbków, u których wynajmowała pokój. Kiedy nachodziła ich ochota, żeby zażyć bardziej światowych rozrywek, lokowali się gdzieś w Kołobrzegu, do którego szli spacerem trzy kilometry, a wracali zwykle autobusem, lekko wstawieni. Ciągle na dworze i ciągle we trójkę. Kaśka z Jackiem i Elpidą. Od dnia, w którym się poznali.

Weszła na chwilę do mieszkania i nastawiła płytę, której od powrotu z Grzybowa często słuchała. Koncerty Mozarta na flet i orkiestrę. Prezent od Elpidy, kupiony właśnie w trakcie któregoś z wypadów do Kołobrzegu. Weszli na chwilę do tamtejszego EMPiK-u z myślą o jakichś lekturach. Elpida zaczęła przeglądać płyty w sprowadzonym do formy szczątkowej stoisku z muzyką klasyczną. Wybrała coś dla siebie i tę płytę dla Kaśki. Chciała jej coś ofiarować w dowód wdzięczności za pomoc, której Kaśka udzieliła jej kilka dni wcześniej w sklepie spożywczym w Grzybowie. Mówiła, że chodziło jej o grecką muzykę, ale niczego takiego w kołobrzeskim EMPiK-u nie mieli, więc wybrała Mozarta. Elpida była grecką żoną Jacka. Kaśka usiadła znów na balkonie, a późny wieczór wokół niej wypełniły błyskotliwe wyczyny Mozarta i jego flecisty. Nastawiła muzykę niezbyt głośno, tak żeby mogła ją słyszeć na balkonie, ale żeby nie przeszkadzać sąsiadom. Wypiła łyk herbaty i zorientowała się, że przez dźwięk fletu przebija się dzwonek komórki dobywający się z torby porzuconej na fotelu w salonie. O tej porze? Kto mógł dzwonić o północy? Pewnie Lala chce sprawdzić, czy przyjaciółka dotarła do domu.

Tak, rzeczywiście, to była Lala.

– Dojechałaś?

– Tak, siedzę na balkonie i piję herbatę.

– A mnie Sławek jeszcze namówił na kieliszek wina, chociaż mi się trochę kręci w głowie. Ciągle myślę o tym, co mi opowiedziałaś. Kaśka, musisz coś z tym zrobić. – Lala mówiła mniej wyraźnie niż zwykle, dykcja przegrywała starcie z białym winem.

– Nie chce mi się gadać, skoro siedzisz ze Sławkiem – odpowiedziała Kaśka.

– Nie martw się, nie słyszy. Poszedł do kibla.

– Wiem, że muszę coś zrobić, tylko może byś mi jeszcze powiedziała co.

– Z tego nie ma dobrego wyjścia. Albo komuś zrobisz krzywdę, albo siebie utopisz. A najpewniej jedno i drugie.

– Co ty nie powiesz? Jak na to wpadłaś?

– Nie rób sobie jaj, naprawdę musimy poważnie pogadać. No dobra, Sławek wraca, zadzwonię jutro.

– Pa. I nie plotkuj o mnie za dużo.

– No coś ty! Za kogo ty mnie masz? – zaprotestowała Lala oburzona. – Pa. Dobranoc.

Kaśka rozłączyła się i z lekkim ukłuciem w sercu wyobraziła sobie, że mąż jej przyjaciółki siada właśnie obok Lali na kanapie, obejmuje ją, ona kładzie mu na ramieniu głowę z lekko wirującą zawartością i tak siedzą przytuleni, trzymając kieliszki…

Dopiła herbatę i poszła do łazienki. Piętnaście minut później wyciągnęła się na łóżku w sypialni i zgasiła światło. Towarzystwa dotrzymywali jej z drugiego pokoju Mozart i porządnie już rozgrzany nieznajomy flecista, jeszcze trochę bardziej przyciszeni.

Rozdział 2.

Od czasu, gdy otwarto drugą linię metra, poranna droga do teatru zajmowała jej mniej czasu, chociaż przesiadka na stacji Świętokrzyska wymagała znacznie dłuższego spaceru niż poprzednio zmiana autobusów. Po wczorajszym winie nie czuła się zbyt świeżo i wydawało jej się, że chyba też nie najlepiej wygląda. Kiedy przyszła do pracy, utwierdził ją w tym przekonaniu jej podwładny, Wojtek Knapik, z którym razem stanowili dwie trzecie działu marketingu teatru Strych – wschodzącej gwiazdy warszawskiego życia artystycznego. Trzecią osobą w ich zespole była sekretarka Iwona.

Kaśka spotkała Wojtka przy wejściu. Zobaczył ją i przytrzymał dla niej otwarte drzwi.

– Kaśka, coś ty w nocy robiła? Czyżby…? – zagdakał, idąc z nią szybkim krokiem przez korytarz na parterze.

– O co ci chodzi?

– No jak to? Widzę przecież – przedłużał zabawę Wojtek. – Udało ci się coś wreszcie… wiesz, no…?

– Przestań, do cholery, na to są paragrafy. Nawet u nas mogę pójść do kadr i prosić o ochronę przed molestowaniem. Albo przed mobbingiem – rzuciła niby groźnie, choć na twarzy miała uśmiech. Bawili się w tę samą grę już po raz setny.

– Kasiu, co ty, jakie molestowanie, jaki lobbing? Przez podwładnego? Ja się po prostu po koleżeńsku interesuję, czy ty coś ten-tego… no wiesz.

– Mobbing, nie lobbing. O to cię, gnoju, oskarżę!

– Oj, to może puść się w końcu ze mną i sprawy nie będzie – zaproponował po przyjacielsku koncyliacyjnym tonem, zatrzymawszy się przy drzwiach gabinetu dyrektorskiego, który był tylko odrobinę bardziej reprezentacyjny niż jego pokój.

– Kolego Knapik, rozważymy waszą propozycję. Odpowiedź otrzymacie w trybie służbowym, a na razie proszę dać mi spokój. Przyjdź do mnie za piętnaście minut, ustalimy plan na dzisiaj – rzuciła, kończąc zabawę i otwierając drzwi do pokoju Iwony, za którym miała własne biuro, czasem dumnie nazywane gabinetem.

– Cześć, Iwonko – powiedziała w kierunku chudego rudzielca, który z uśmiechem pokiwał jej głową, nie przerywając prowadzonej rozmowy telefonicznej.

– Wszyscy sponsorzy dostaną od nas taką informację. Będziemy ją rozsyłać w tym tygodniu. – Kaśka usłyszała słowa sekretarki.

Weszła do siebie i wyjęła z torby kalendarz. Otworzyła okno na kolejny piękny dzień ciepłego lata.

Po chwili rozległo się ciche pukanie i w drzwiach pojawiła się ruda głowa Iwony.

– Dzień dobry, Kasiu. Zrobić ci coś do picia?

– Oj tak, bardzo proszę. Kawę najchętniej.

A potem się zaczęło. Narada z Wojtkiem (Kaśka miewała dość jego koszarowych żartów, ale doceniała profesjonalizm, zaangażowanie w pracę i dobre pomysły), spotkanie w Urzędzie Wojewódzkim (brutalna walka o pieniądze przebrana w strój kulturalnej rozmowy o roli teatru w pejzażu miasta), wizyta przedstawiciela agencji piarowej z kolejnymi ofertami („Proszę porozmawiać z moim zastępcą, on się zajmuje tymi sprawami”), krótka przerwa na lunch (z Wojtkiem do chińczyka – „Tylko bez żartów o ten-tego, dobrze?”), mejle, telefony, rozmowa z dyrektorem („Musimy na to znaleźć więcej kasy, nie wiem skąd, to ty masz wiedzieć, ale musimy”), telefon od matki („W ogóle nie przychodzisz, tylko znajomi i znajomi”), esemesy, podpisywanie dokumentów, krótka rozmowa z Iwoną o jej kłopotach z kotem („Nie je, nie pije, marnieje”) i narzeczonym („Za dużo je, za dużo pije, roztył się”), znowu mejle…

*

Do stacji metra Rondo Daszyńskiego miała z pracy jakieś siedem, osiem minut spacerem. Jak każdego dnia od kilku miesięcy, od przeprowadzki na Noakowskiego, wracając do domu, myślała o babci. To dzięki niej miała to mieszkanie. Ukochana, jedyna wnuczka Kasia ukochanej babci Honoraty. Brat Kaśki, Andrzej, nie budził w starszej pani aż takich namiętności. Babcia była kompletnie zwariowana na jej punkcie. Kaśka od najmłodszych lat pamiętała, jak babcia Honorka wynosiła ją pod niebiosa, jak chwaliła przed znajomymi i rodziną, jak zachwycała się jej śpiewem, rysunkami, buzią, mową, tańcem, jak ją rozpieszczała, obsypywała prezentami, podtykała pod nos smakołyki… Cokolwiek Kaśka zrobiła, dla babci było to cudowne, „niemożebne” albo przynajmniej „paradne”. Ten babciny zachwyt i bezwarunkowa miłość towarzyszyły jej przez całą szkołę, liceum, studia… Kiedy Kaśka zdecydowała się na teatrologię, babcia przez chwilę miała wątpliwości („A ile ty, dziecko, będziesz po tej tetrologii zarabiać?”), ale widząc zapał Kaśki i słuchając jej płomiennej ody do współczesnego teatru, zmieniła zdanie i gotowa była wydrapać oczy każdemu, kto by twierdził, że istnieje ciekawsza i bardziej pożyteczna dyscyplina niż nauka o teatrze. Część babcinej sympatii spadała na wszystkie przyjaciółki Kaśki. Przyprowadzała je często do mieszkania na Noakowskiego. Siadywały tam wokół stołu w salonie jak dojrzałe matrony, popijając herbatę ze szklanek wkładanych w metalowe uchwyty, zajadając ciasto drożdżowe i słuchając w skupieniu opowieści doświadczonej kobiety, która wszystkim im kazała mówić do siebie po imieniu. Honorka. Uwielbiały ją i namawiały Kaśkę, żeby je do niej zabierała. Kiedyś, na drugim roku studiów, jedna z najbliższych koleżanek Kaśki wpadła w tarapaty: krótki wakacyjny romans z niezbyt odpowiedzialnym chłopakiem skończył się nieplanowaną ciążą. Chłopak, dowiedziawszy się, co się dzieje, odwrócił się na pięcie i zniknął. Pierwszym pomysłem, na jaki wpadła dziewczyna – miała na imię Elżbieta, co wszyscy w towarzystwie zdrabniali Żunia – było pójść się wypłakać. Na swoją powiernicę nie wybrała żadnej z przyjaciółek, matki ani starszej siostry, ale Honorkę właśnie. I dostała od niej rozsądną radę. Wraz z propozycją pożyczki.

Kaśka doszła do stacji metra. Przeszła przez bramkę i zjechała schodami na peron. Lubiła czerwony wystrój tej stacji, lubiła dekoracje Fangora, choć słyszała i czytała rozmaite narzekania na jarmarczny charakter drugiej linii. Ponieważ był to końcowy przystanek, na ogół kiedy wsiadała, w wagonie było dużo wolnych miejsc. Tak jak i teraz. Starała się unikać godzin największego tłoku, wychodziła z pracy trochę wcześniej albo trochę później. Swoboda w tym zakresie była jedną z dodatkowych korzyści pracy „w tetrologii”. Kaśka usiadła na wolnym miejscu w którymś ze środkowych wagonów. Naprzeciwko siebie miała szybę, w której widziała odbicie swojej twarzy. Twarzy, którą zawsze zachwycała się babcia Honorka.

– Dziecko, jakaś ty niemożebnie piękna – mówiła, głaszcząc albo czesząc jej bujne blond włosy.

Kiedy z kolei w życiu Kaśki pojawił się pierwszy poważniejszy „starający się” – Marcin – babcia przez dłuższy czas obwąchiwała go nieufnie.

– Ty jemu, dziecko, za szybko nie dawaj. – Tak nietypowo brzmiała babcina rada udzielona wnuczce. – On nie całkiem dla ciebie dobry jest.

Kaśka tłumaczyła to sobie zazdrością babci: żaden facet na świecie nie byłby przecież całkiem dobry dla królewny, którą – zdaniem Honorki – była jej niemożebna wnuczka. Puszczała więc rady i przestrogi babci mimo uszu, aż w końcu nadszedł nieuchronnie dzień, w którym musiała przyznać, że starsza pani miała rację. O parę lat i o kilka ważnych życiowych decyzji za późno.

Kiedy pociąg wjechał na stację Rondo ONZ, usłyszała sygnał przychodzącego esemesa. „Chcemy iść jutro na nowy Bond. Idziesz razem? E.”. No tak, nawet bez tego „E.” szczególna polszczyzna esemesa była wystarczająco wyraźną wizytówką Elpidy. Żona Jacka mieszkała w Polsce od paru lat i mówiła po polsku swobodnie, czytała też nawet polskie książki, ale nie uwolniła się od różnych śmiesznych błędów językowych.

Kaśka zastanowiła się chwilę i wystukała na swoim telefonie: „Chętnie. Zadzwonię wieczorem”. Do kina na nowego Bonda z Elpidą i Jackiem… Znowu będą w trójkę. Obejrzą film, a potem pewnie pójdą gdzieś na piwo albo coś zjeść. I Elpida z Jackiem wrócą do siebie, a ona do siebie…

Minęła stację Świętokrzyska, na której zwykle się przesiadała, i pojechała jeden przystanek dalej, do Nowego Światu, żeby wejść do Biedronki i przed powrotem do domu zrobić zakupy. Wciąż myślała o Honoracie i jej niezwykłym oddaniu wnuczce. Babcia towarzyszyła Kaśce w całej jej kilkuletniej przygodzie z Marcinem – od radosnego początku aż do żałosnego końca. Na początku komentowała narzekania wnuczki na psujące się relacje zdaniem „Wszystko przez to, że dzieci nie macie”. Po jakimś czasie zmieniła wersję na „Całe szczęście, że dzieci nie macie”. Po jakimś czasie zaś zaczęła namawiać Kaśkę, żeby się wyprowadziła, skoro jest między nimi tak marnie. Tylko dokąd? Mieszkanie, w którym spędzili z Marcinem ostatnie dwa i pół roku, należało do jego matki, a Kaśka nie miała tam żadnych praw. Jej partner zresztą nie pozostawiał w tej sprawie jakichkolwiek wątpliwości. Do rodziców nie chciała wracać, bo nigdy nie potrafiła się z nimi dogadać. Babcia proponowała jej pokój u siebie, na Noakowskiego. Ale Kaśka wciąż odwlekała ten moment, ciągle miała nadzieję, że sprawy z Marcinem jakoś się posklejają… Zresztą przy całej miłości do babci nie paliło jej się do wspólnego mieszkania w dwupokojowym, nieco zagraconym mieszkaniu.

– Na trochę, dziecko, potem sobie coś wynajmiesz albo kredyt weźmiesz na własne – przekonywała ją babcia podczas popołudniowych spotkań, kiedy wnuczka przychodziła do niej po pracy, żeby wylać kolejną porcję żalów na Marcina i obumierający związek.

Doszło w końcu do tego, że babcia zaczęła przebąkiwać o wynajęciu dla siebie jakiejś kawalerki. Swoje mieszkanie planowała oddać wnuczce, byle tylko ułatwić jej wyplątanie się z trującej relacji z Marcinem. Kaśka nie chciała o tym słyszeć… Teraz zawsze miała łzy w oczach, kiedy przypominała sobie zatroskaną twarz babci Honorki, kilkakrotnie składającej jej tę propozycję.

W końcu, dwa tygodnie po Nowym Roku i dwie godziny po tym, jak przypadkiem natknęła się na ulicy na Marcina obściskującego jakąś pretensjonalnie wyglądającą brunetkę, Kaśka zjawiła się w mieszkaniu na Noakowskiego z niewielką walizką. Przepłakały z babcią cały wieczór i pół nocy.

A potem przyszło najgorsze. Kaśka spędziła na Noakowskiego kilka dni, po czym babcia Honorka, zdając sobie sprawę, że wnuczka potrzebuje spokoju i trochę intymności, postanowiła pojechać w odwiedziny do swojej młodszej siostry mieszkającej w Białymstoku. Kaśka rozumiała, że babcia chce zrobić jej miejsce... Próbowała ją od tego pomysłu odwieść, choćby ze względu na styczniowe mrozy dodatkowo utrudniające podróż.

Tamte zimowe dni sprzed ponad pół roku znów stanęły jej teraz przed oczami, kiedy chodziła po Biedronce, zastanawiając się, co ma kupić. Przyszło jej do głowy, że po jutrzejszym Bondzie mogłaby zaprosić Elpidę z Jackiem do siebie na pierogi z wiśniami. Elpida za nimi przepadała. Jacek też… Tylko czy pod koniec sierpnia znajdzie jeszcze gdzieś porządne wiśnie? Zaczęła się rozglądać po stoisku z owocami i warzywami. Oprócz wiśni potrzebowała też śmietany, laski wanilii i cukru trzcinowego. Sos do polewania robiła według własnego pomysłu, nadzienie z wiśni zgodnie z przepisem matki, a ciasto na pierogi według nauk babci Honorki.

Biedna babcia. Kaśka odwiozła ją taksówką na dworzec, wsadziła do pociągu. Zauważyła, że w wagonie słabo działa ogrzewanie. Znalazła konduktora, który zapewniał ją, że tak jest tylko na początku trasy, że przedział zaraz się nagrzeje… Prosiła go, żeby zadbał o babcię i w razie czego znalazł jej inne miejsce, bo jest stara, schorowana.

– Tak, tak, niech się pani nie przejmuje, pani starsza pojedzie jak królowa – zapewniał.

W Białymstoku na dworcu miał czekać siostrzeniec babci, Zygmunt. Rzeczywiście odebrał ją z pociągu, odwiózł samochodem na miejsce, do domu swojej matki, ciotki Gieni. Kiedy Kaśka zadzwoniła do nich wieczorem, usłyszała, że babcia mówi ochrypłym głosem.

– Zimno było w pociągu, zawiało mnie trochę – rzuciła w telefon, a Kaśka miała ochotę wrócić na dworzec i szukać po pociągach tamtego konduktora. – Miodówki zaraz z Gienką popijemy. Będzie dobrze, córciu, nie martw się o mnie, starą.

Kaśka uświadomiła sobie teraz, że na jutrzejszą rozmowę o Bondzie i pierogach potrzebne będzie jakieś wino. Podeszła do regału z alkoholami i zaczęła się rozglądać. Jak zawsze w Biedronce miała ten problem, że wina, które poprzednio jej zasmakowało, już w sklepie nie było. To była wada tych dyskontowych superokazji. Włożyła więc do wózka dwa nieznane – rioję i jakieś włoskie – i postanowiła z braku świeżych wiśni zaopatrzyć się w mrożone. Dokończyła zakupy i stanęła w krótkiej kolejce do kasy, zastanawiając się, jak najlepiej dotrzeć do domu.

Babcia Honorata nie wróciła już z Białegostoku. Po trzech dniach od przyjazdu wylądowała w szpitalu. Może gdyby tam trafiła od razu, gdyby nie próbowały z siostrą radzić sobie z przeziębieniem domowymi sposobami… Wezwany przez Gienię lekarz stwierdził, że Honorka ma zapalenie płuc, i kazał natychmiast kłaść się na oddział. Mimo intensywnego leczenia chora słabła z dnia na dzień. Gienia przekazała Kaśce i jej rodzicom, że sytuacja jest poważna. Pojechali we troje (Andrzeja nie było akurat w Polsce) samochodem rodziców do Białegostoku. Babcia na szpitalnym łóżku wydała się jakaś mała, nie była w stanie go wypełnić, jakby się skurczyła. Siostra nie odchodziła od niej. Honorka była blada i wyraźnie osłabiona, ale na widok bliskich, a szczególnie wnuczki, uśmiechnęła się szeroko.

W którymś momencie poprosiła wszystkich, żeby ją zostawili samą z Kaśką.

– Widzisz, dziecko, tak się porobiło – mówiła ciężko, trzymając wnuczkę za rękę. – Ale nie martw się, ty jesteś teraz ważna… Pamiętaj, dziecko, w biureczku w salonie, w prawej szufladzie jest biała koperta. Tam wszystko zapisane… I poświadczone… Żebyś pamiętała.

– Babciu, nie mów tak. – Kaśka, która przez cały czas starała się robić dobrą minę, rozkleiła się całkiem i zaczęła ryczeć.

– Spokojnie, dziecko. Trzeba mówić, jak jest. Trzymaj mnie za rękę i nie becz.

Umarła nazajutrz wieczorem, dwudziestego siódmego stycznia. Lekarze tłumaczyli, że wycieńczenie, osłabienie, niewydolność układu krążenia, niesprawne nerki… Ale Kaśka nie mogła pozbyć się strasznego wrażenia, że babcia po prostu… zrobiła jej miejsce, żeby jej pomóc.

Pochowano ją w Białymstoku, tak jak chciała, blisko jej rodziców. W prawej szufladzie biureczka na Noakowskiego był testament, na mocy którego mieszkanie babci Honorki wraz z pewną kwotą pieniędzy przypadło jej ukochanej wnuczce. Reszta oszczędności – jak się okazało, niemałych – trafiła do drugiego wnuka, starszego brata Kaśki, a różne sprzęty, pamiątki rodzinne i trochę cennych drobiazgów dostało się pozostałym bliskim.

To wszystko działo się niewiele ponad pół roku wcześniej. Ciągle jeszcze nie było dnia, żeby Kaśka nie wspominała tych zdarzeń, szczególnie, gdy wracała do swojego nowego mieszkania. Tak jak teraz, kiedy na Nowym Świecie wsiadała z zakupami do autobusu, gdy z niego wysiadała i szła powoli spacerem od placu Konstytucji na plac Politechniki, kiedy otwierała bramę kamienicy, wstukując kod domofonu, kiedy mocowała się z zamkiem od drzwi, kiedy otwierała okno w salonie, żeby wpuścić do środka ciepłe, sierpniowe powietrze…

– Trzymaj mnie za rękę i nie becz – powtarzała jej wciąż babcia Honorka.

Rozdział 3.

Nazajutrz Kaśka siedziała w pracy dłużej, bo nie chciało jej się wracać do domu przed kinem. Była umówiona z Elpidą i Jackiem o szóstej po południu w Złotych Tarasach. Ustaliły z żoną Jacka, że po filmie pójdą we troje do niej i zajmą się lepieniem pierogów (według zasady „lepisz tyle, ile zjesz”), a potem dalszymi, przyjemniejszymi etapami biesiady. Wcześnie rano zagniotła ciasto i schowała je owinięte w wilgotną ściereczkę i folię do lodówki. Przygotowała nadzienie z dwóch opakowań rozmrożonych wiśni, a śmietanę z laską wanilii, paroma ziarnami kardamonu, małym skrawkiem skórki cytrynowej i cukrem trzcinowym podgrzała poprzedniego wieczoru. Po ostudzeniu przeniosła nieprzecedzony jeszcze sos do lodówki, gdzie miał dalej naciągać przez cały dzień.

Wychodząc, rozejrzała się po mieszkaniu, sprawdzając czy nie zostawia na wierzchu czegoś kompromitującego. Miała wrócić dopiero wieczorem razem z gośćmi. Utrzymywała w domu porządek, więc niczego niestosownego nie zauważyła. Przed dziewiątą zatrzasnęła drzwi mieszkania i wyruszyła do metra.

W teatrze panowało poruszenie. Tego dnia miał się po raz pierwszy pojawić zaproszony przez Strych niemiecki reżyser Uner Kernes, sprowadzony, by przygotować inscenizację sztuki Olivera Dabescha La Cenerentola. Prawa do wystawienia sztuki i gażę reżysera finansował niemiecki Instytut Goethego. Kaśka negocjowała z nimi warunki i uzyskanie niemieckich funduszy było w ostatnich miesiącach jednym z jej większych sukcesów.

Kiedy weszła do pokoju Iwony, zastała ją wpatrzoną w ekran komputera.

– Cześć, Kasiu – przywitała ją sekretarka. – Zrobić ci coś do picia?

– Nie, dzięki, o dziesiątej jest spotkanie u Staszka z tym Niemcem. Pewnie dadzą kawę.

– No właśnie. – Iwona wskazała brodą monitor, przekręcając go tak, żeby szefowa mogła zobaczyć portret kruczowłosego, śniadego faceta z czarnym wąsem. – Zastanawiałam się nad tym Unerem Kernesem. Uner… To jest tureckie imię. Wiedziałaś, że to Turek? Przystojny gość. W twoim wieku… – dodała Iwona i zawiesiła głos.

– Tak, wiedziałam – odpowiedziała Kaśka. Nie do końca było jasne, której części wypowiedzi Iwony dotyczą te słowa. – Jego rodzina przyjechała do Niemiec, jak miał kilka lat. Uczył się i studiował już w Niemczech. Bardzo jest modny w całej Europie. I teraz pracuje u nas… Mam nadzieję, że to będzie wielki hicior.

– Może się zaprzyjaźnicie… – rzuciła Iwona, otwierając plik z pismem, które właśnie kończyła redagować.

– Jezu, ty też zwariowałaś? Możecie sobie podać ręce z Wojtkiem.

Kaśka stukając się w czoło, otworzyła drzwi do swojego pokoju.

– Swoją drogą poproś go, żeby tu wpadł. Chciałam z nim pogadać przed spotkaniem u Staszka… Będziecie mieli okazję, żeby omówić sytuację – rzuciła ponuro, zamykając drzwi.

Była w takim nastroju, że jeśli jej zastępca wszedłby do niej do pokoju uzbrojony w swoje zwykłe żarciki („No i co tam w nocy, coś… ten-tego?”), zagroziłaby mu całkiem poważnie, że go wyleje na zbity pysk. Na szczęście Wojtek miał na tyle wyczucia, że nigdy nie przekraczał cienkiej czerwonej linii między głupawymi żartami a prawdziwym chamstwem. W gruncie rzeczy lubili się, a Kaśka ceniła pewność, którą jej dawał: że ma w nim nie tylko kompetentnego współpracownika, ale też lojalnego kolegę.

Omówili szybko sprawę, którą należało się pilnie tego dnia zająć, poplotkowali chwilę i poszli razem na pierwsze piętro, do gabinetu dyrektora naczelnego i artystycznego w jednej osobie – Staszka Rachwalskiego.

W dyrektorskim pokoju zastali już sporą grupę pracowników teatru. Główną atrakcją był oczywiście gość z Niemiec. W porównaniu z wizerunkiem, który pół godziny wcześniej pokazywała Kaśce Iwona, w rzeczywistości facet wyglądał na dziesięć lat starszego. I nie miał wąsa. Rzeczywiście był przystojny, miło się uśmiechał i robił sympatyczne wrażenie. Rozmowa toczyła się po angielsku, z którym Kernes dobrze sobie radził. Rachwalski przedstawił mu Kaśkę i jej zastępcę.

– To głównie dzięki nim możemy cię tu dzisiaj gościć – powiedział z emfazą. – Właśnie Kasia Witkowska tak przekonywała ludzi z Instytutu Goethego, że w końcu wysupłali pieniądze. W ogóle wszyscy tu siedzimy u Kasi w kieszeni.

– Nie przesadzaj – odpowiedziała z uśmiechem Kaśka, ściskając dłoń Unera. – Dabesch, Kernes, Rachwalski… To są nazwiska, które otwierają drzwi i portfele. My przychodzimy na gotowe.

Po krótkiej rozmowie u dyrektora całe towarzystwo zeszło do sali teatralnej, gdzie mieli dołączyć pozostali aktorzy i ekipa techniczna. Praca nad spektaklem zaczynała się nazajutrz. Tego dnia chodziło o pokazanie Kernesowi teatru i przedstawienie zespołu.