Wydawca: Akurat Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 641 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Mroczne słońce - N.K. Jemisin

Gujaareh, miasto snów, jęczy pod rządami Protektoratu Kisuańskiego. Miasto, w którym kiedyś jedynym prawem był pokój, poznało co to przemoc. W dodatku mieszkańców Gujaarehu dręczy tajemnicza i śmiertelna zaraza, która dopada ofiary podczas snu. Lud Gujaarehu powinien się zbuntować, ale zbyt długo żył w spokoju. Ktoś musi go nauczyć walki. Cała nadzieja w dwojgu wyrzutków – kobiecie, której jako pierwszej pozwolono wejść do zakonu bogini snów, oraz wygnanemu księciu, który pragnie odzyskać utracone dziedzictwo. Razem muszą stawić czoło kisuańskiemu okupantowi i dowiedzieć, skąd się biorą śmiertelne sny – zanim Gujaareh upadnie na zawsze.

 

Mroczne słońce” to kontynuacja „Zabójczego księżyca” – równie wciągająca i zachwycająca rozmachem jak pierwsza część cyklu. Akcja toczy się jakieś dziesięć lat po wydarzeniach opisanych w pierwszym tomie.

Opinie o ebooku Mroczne słońce - N.K. Jemisin

Fragment ebooka Mroczne słońce - N.K. Jemisin

N.K. JEMISIN

MROCZNE SŁOŃCE

Tytuł oryginału: The Shadowed Sun

Projekt okładki: Krzysztof Krawiec

Redakcja:Julia Celer

Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta:Maria Śleszyńska, Elżbieta Steglińska

Copyright © 2012 by N.K. Jemisin

By arrangement with the author. All rights reserved.

For the cover illustration © Krzysztof Krawiec

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2014

© for the Polish translation by Maciejka Mazan

ISBN 978-83-7758-733-1

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2014

Wydanie I

Na pustyni

widziałem stworzenie – nagie, podobne do bestii,

które, przyczajone, trzymało serce w dłoniach

i jadło je.

Spytałem:

„Przyjacielu, smakuje ci?”

„Jest gorzkie. Gorzkie – odpowiedziało. – Ale smakuje

mi. Bo jest gorzkie i jest moim sercem”.

Stephen Crane

Czarni jeźdźcy i inne wiersze

1. PRÓBA DAWCY

Istnieje dwieście pięćdziesiąt sześć miejsc w ciele człowieka, w których może się on ukryć. Żołnierz umierający pod dłońmi Hanani uciekł gdzieś głęboko. Przeszukała jego serce, rozum i trzewia, choć dusza odwiedza te organy rzadziej niż się to wydaje laikom. Sprawdziła jego usta i oczy, te drugie ze szczególną uwagą. Wreszcie za płatem wątroby odnalazła szlak duszy i poszła za nim w sen o tonących w cieniu ruinach.

W mgłach zmierzchu majaczyły sterty gruzów – kruszących się ruin, tak gigantycznych, że każda cegła była większa od człowieka, o tak nieznanej konstrukcji, że Hanani nie potrafiła odgadnąć ich przeznaczenia. Pałac? Świątynia? W każdym razie służył jako dekoracje. Pod jej stopami iskrzył się jakiś pył, coś bardziej błyszczącego od miki; przy każdym kroku z ziemi unosił się milion migoczących gwiazdek. Hanani zadbała o to, by wracały na swoje miejsce.

Aby znaleźć żołnierza, musiała najpierw zająć się otoczeniem. Uporządkowanie ruin było proste. Zrobiła to, przykucając i dotykając dłonią ziemi. Nitki sennego ichoru, jaskrawożółte i rozjarzone, spłynęły z jej palców, na chwilę wyżłobiły w tej ziemi rowki, po czym wsiąkły w nią. Ułamek chwili później pył uniósł się i zabliźnił pęknięcia w kamieniach – pierwszy zwiastun zmian. Potem wielkie cegły zaczęły się prostować i unosić w powietrze przy drżeniu pękającej ziemi; z łomotem ustawiały się na sobie, tworząc kolumny i ściany. Wszędzie wokół Hanani – gdyby chciała spojrzeć – na tle szarego nieba pojawiały się zarysy monstrualnego miasta. Ale kiedy powstało, dziewczyna wstała i ruszyła, nie oglądając się na nie. Miała ważniejsze sprawy.

[– To trwa dłużej, niż powinno.

– Rana się goi.

– I co z tego, skoro umrze.

– Nie umrze. Już go ma. Patrz.]

Zbliżywszy się do kamiennego łuku bramy, przystanęła, by mu się przyjrzeć. Łuk miał wysokość człowieka – jedyny w tym sennym krajobrazie element o normalnych proporcjach. Za bramą czekał mrok, taki sam jak wszędzie. Nie gęstszy.

Hanani podeszła ostrożnie i odważyła się w niego zanurzyć.

Mrok ją odepchnął.

Wyobraziła sobie oświetlenie.

Mrok stał się gęstszy.

Po chwili zastanowienia przywołała ból, strach i furię i owinęła się nimi. Opór mroku stopniał; dusza żołnierza rozpoznała swoją siostrę. Hanani przeszła przez bramę i znalazła się w ogrodzie atrium, takim, jaki ochładza serce każdego domu – ale ten był martwy. Rozejrzała się, przechodząc pod pękniętymi palmami i zwiędniętymi pnączami łzy luny. Spojrzała z troską na gnijące grządki. Potem zauważyła coś jeszcze – w samym środku ogrodu, skulony w gnieździe własnego smutku, leżał żołnierz.

Hanani zatrzymała się i skierowała część uwagi na świat jawy.

[– Dayu? Zaraz będę potrzebowała więcej sennej żółci.

– Tak, Hanani… eee, praktykantko.]

Załatwiwszy to, Hanani wróciła do snu o ukrytym ogrodzie. Żołnierz leżał w nim, skulony w kłębek, otaczając rękami kolana, jakby szukał pociechy. Z rany w jego zgiętym ciele do jamy w środku gniazda wylewały się wnętrzności. Hanani nie widziała dna jamy, tylko te wnętrzności, łączące go z nią niczym obrzydliwa pępowina.

„Śmierć” – powiedziało powietrze.

– Nie tutaj, petencie – odparła. – To krainy cienia. Można umrzeć w lepszym miejscu.

Nie poruszył się, wciąż złakniony śmierci. Jeszcze raz stawiła mu opór. „Pamięć” – podsunęła, by go zachęcić. Ból rozbłysnął zimnymi, fioletowo-białymi smużkami, oplótł gniazdo. Pojawiła się nowa postać. Mężczyzna – starszy, brodaty jak ci, w których żyłach płynie krew Nordów, również w wojskowym stroju, ale wyższy rangą niż żołnierz Hanani. Krewny? Mentor? Kochanek? Z pewnością żołnierz darzył go miłością.

– Odszedł – szepnął żołnierz. – Odszedł beze mnie.

– Oby na wieki żył w Jej spokoju – odpowiedziała. Rozłożyła ręce i przesunęła palcami po kręgu mgły. Tam, gdzie go dotknęła, cienkie ciemnoczerwone żyłki zapulsowały i wtopiły się w biel.

[– Zużyła jeszcze więcej sennej krwi? W tym tempie wykorzysta całą.

– Więc damy jej więcej. Ten pustynny bandyta niemal przeciął go na pół. Człowieku, czegoś ty się spodziewał?]

Żołnierz Hanani jęknął i ciaśniej zwinął się w kłębek, gdy czerwone żyłki wyciągnęły się ku niemu ze ścian i wniknęły w jego skórę. Mgła nagle zamigotała, wizja brodatego żołnierza stała się bezcielesna jak cień. Na jej miejscu pojawiły się nowe sceny, nakładające się i przenikające przez siebie. Samotne siedzenie na murze. Ćwiczenia z fechtunku. Koszarowa prycza. Rzeczna barka. Hanani wabiła te wspomnienia, delikatnie sterowała nimi w nowym kierunku. Ukochani. Życie. Sceny zmieniały się, aż w końcu ukazał się brodaty żołnierz i ci inni – niewątpliwie towarzysze lub krewni z klanu petenta. Śmiali się, rozmawiali i zajmowali się codziennymi pracami. Obrazy przepływały, a tymczasem Hanani ostrożnie, omijając żołnierza, sięgnęła do jamy, która go pożerała. Pierwszy kontakt poraził jej ramię bólem gwałtownym jak cios – i zimnym, tak strasznie zimnym! Zachłysnęła się i powstrzymała krzyk, gdy jej palce skostniały, zamarzły i zaczęły pękać…

Nie. Uformowała w myślach sylaby swojego imienia duszy i znów wróciła krystaliczność myśli, świadomość, że to tylko sen, a ona nad nim panuje. „Ten ból nie jest moim”. Gdy cofnęła rękę, jej palce były całe.

Ale mężczyzna cierpiał; ból go pożerał. Hanani znowu skupiła się na wizjach; zauważyła jedną, przedstawiającą gospodę. Petenta tam nie było, ale jego zmarły ukochany i inni towarzysze śmiali się i śpiewali sprośną piosenkę. „Tu jest niebezpieczeństwo” – uświadomiła sobie nagle. Petent został ranny podczas potyczki, w której jego ukochany stracił życie. Nie miała pojęcia, czy reszta ich towarzyszy także zginęła. Jeśli tak, to to, co zamierzała zrobić, tylko zaostrzy jego apetyt na śmierć.

Nie miała wyjścia. Musiała spróbować.

[– …jakbyś chciał, żeby jej się nie udało.

– Ależ skąd. Rada chce być pewna jej kompetencji.

– A gdyby Rada wiedziała cokolwiek o uzdrawianiu, przede wszystkim…

– Co to za hałas?

– Nie wiem. Dochodzi z alkowy danin. Dayu? Chłopcze, wszystko dobrze?]

W narkomancji roztargnienie może być niebezpieczne – nawet śmiertelnie groźne. Hanani skupiła się na zadaniu i znowu przywróciła scenę z gospody. Towarzysze przestali śpiewać i odwrócili się do petenta, witając go, wspominając dawne czasy i unosząc przelewające się kufle. W sennym świetle piwo lśniło ciepłą głęboką czerwienią. Ukryta za nimi Hanani dyskretnie wymazała brodatego żołnierza.

– Spójrz – zwróciła się do petenta. – Twoi przyjaciele czekają. Nie chcesz do nich dołączyć?

Mężczyzna jęknął, usiadł w gnieździe i wyciągnął rękę do towarzyszy. Przez senny krajobraz powiał silny wicher, zmiatając miasto i cienie. Hanani wytężyła siły, wspierając nimi wolę mężczyzny. Ogród odleciał, wirując, jego cienie nagle znikły, zastąpione przez jasne latarnie i ściany gospody. Ale gniazdo zostało, bo mężczyzna był do niego przykuty bólem. Dlatego Hanani dotknęła brzegu gniazda i nakazała, aby się ono skurczyło, gwałtownie zmieniło się w małą czarną kulkę, mieszczącą się w jej dłoni. Żołnierz spojrzał żałośnie na Hanani i przytulił kulkę do piersi, ale nie zaprotestował, gdy Hanani kazała wnętrznościom opaść swobodnie, zrywając więź. Przycisnęła zwisające jelito do brzucha żołnierza, a ono znikło, tak jak sama rana. W końcu przywołała ubranie, które pozostawało mgliste, dopóki żołnierz nie nadał mu kształtu kołnierza z szarego agatu i spódnicy gujaareńskiego miejskiego strażnika.

Żołnierz skinął jej głową i odwrócił się, by dołączyć do swoich towarzyszy. Otoczyli go, uścisnęli, a on nagle zaczął płakać. Ale niebezpieczeństwo już mu nie groziło – i to dzięki niej. To ona go uzdrowiła, jego ciało i duszę.

„Jestem dawcą!”

Ale nie, za wcześnie to powiedziała. To jej bracia ścieżki zdecydują, czy przeszła próbę i zasługuje na miano prawdziwego dawcy, a rada to potwierdzi – niezależnie od tego, jak dobrze spisała się Hanani. I zachowała się nieodpowiedzialnie, przestając panować nad uczuciami we śnie. Nie przekreśli wszystkiego przez taki dziecinny błąd! Westchnęła głęboko, by się skupić, opuściła sen żołnierza i poszła wzdłuż bladoczerwonej macki, która zaprowadziła duszę Hanani do jej własnego ciała…

…ale nagle coś szarpnęło ku sobie jej świadomość.

Zatrzymała się, marszcząc brwi. Senny świat Ina-Karekh leżał za nią, o ile w takim świecie można mówić o kierunkach. Hona-Karekh, królestwo jawy, czekało przed nią. Otworzyła oczy swojej sennej postaci i ujrzała szarą wersję prawdziwego świata. Napięcie i zamieszanie, jakie jeszcze przed chwilą panowało w Sali Błogosławieństw, nagle ustały. Hanani stała na podwyższeniu u stóp ogromnego, wyciosanego z kamienia nocy posągu Hananji, ale ciało jej petenta znikło. Mni-inh i nauczyciel Yehamwy, którzy nadzorowali jej próbę, także gdzieś się podziali. W sali, cichej i pustej, została tylko ona.

Hanani, zawieszona między jawą a snem, zmarszczyła brwi. Nie zamierzała się tu zatrzymać. Skupiła się, znowu odnalazła umblikeh swojej duszy, by wrócić do świata jawy, ale jakiś odgłos znowu ją zatrzymał. Tam. Koło alków, w których praktykanci dawców i akolici pobierali sny z umysłów śpiących wiernych. Powolny, niski odgłos, jakiego jeszcze nigdy nie słyszała. Hurgot kamienia? Czy oddech jakiejś ogromnej, ciężkiej bestii?

[– Hanani.]

W tym świecie granicznym nic nie było realne. Przestrzeń między snami była pustką, w której dusza dryfuje, nie mając się czego zaczepić – żadnych wizji, uczuć, koncepcji. Łatwo tam popaść w obłęd. Hanani, uzbrojona w imię duszy i odpowiednio przygotowana, była bezpieczniejsza, bo dawno już nauczyła się otaczać ochronną konstrukcją – w tym przypadku cieniem Sali Błogosławieństw. Ale unikała tej przestrzeni, na ile mogła, bo tylko zbieracze potrafili się po niej poruszać z łatwością. Fakt, że się tu pojawiła, był co najmniej niepokojący.

Zerknęła do alków, zastanawiając się, czy pominęła jakiś krok w uzdrawianiu żołnierza, czy popełniła błąd podczas powrotu z Ina-Karekh? Tu chodziło o ludzkie życie, miała obowiązek być precyzyjna.

[– Hanani. Uzdrowienie się dokonało. Wróć.]

Coś poruszyło się w ciszy koło wejścia do alkowy za oplecioną kwiatami kolumną, niepozwalającą Hanani wyraźnie zobaczyć, co to. Hanani czuła zamiar i moc, powolne gromadzenie złych intencji, które najpierw ją zdenerwowało, a potem gwałtownie przeraziło…

[– Hanani.]

Cień sali zafalował, pojaśniał i zaroił się od ludzi, powiewów wiatru i szeptów. Hanani zachłysnęła się, zatrzepotała powiekami; jej dusza osiadła z powrotem w ciele. Świat jawy. Obok niej stał jej mentor z zaniepokojoną miną.

– Bracie Mni-inh… Tam coś było… – Pokręciła głową, zdezorientowana. – Nie skończyłam.

– Zrobiłaś już dość, praktykantko – odezwał się zimny głos. Yehamwy, tęgi, łysiejący nauczyciel, patrzył na nią pochmurnie. Przed dziewczyną na drewnianej ławie dla petentów leżał jej żołnierz, pogrążony w mocnym śnie uzdrowionego. Hanani odruchowo odsunęła bandaże, by spojrzeć na jego brzuch. Ciało było zagojone, bez blizn, choć nadal bił od niego zapach krwi, którą broczył, gdy go tu przyniesiono.

– Mój petent czuje się dobrze – powiedziała, patrząc pytająco na nauczyciela.

– Nie on. – Mni-inh przykucnął koło ławy i położył dwa palce na powiekach żołnierza, by sprawdzić pracę Hanani. Na chwilę przymknął oczy; gałki poruszyły się gwałtownie pod powiekami. Odetchnął i wrócił. – W rzeczy samej, bardzo dobrze. Wezwę kogoś z jego kasty, by zaniósł go do domu.

Hanani, mniej niespokojna, rozejrzała się po Sali Błogosławieństw i zmarszczyła brwi. Gdy zaczęła pracować nad żołnierzem, pomieszczenie było pełne ludzi, brzmiące głosami tych, którzy przyszli złożyć comiesięczną daninę lub ubiegać się o pomoc Hetawy albo po prostu modlić się, siedząc na pryczach wśród kwiatów łzy luny. Promienie słońca nadal padały ukośnie przed długie okna o szlifowanych szybkach, ale teraz w sali znajdowali się tylko ci, którzy zebrali się wokół podwyższenia i Hanani, oraz grupka dawców i wartowników obok jednej z alków.

Tej samej, koło której widziała coś w krainie granicznej. To dziwne. A godziny przyjęć w sali skończyły się o wiele za wcześnie.

– Hanani nie ma z tym nic wspólnego – oznajmił Mni-inh.

Hanani obejrzała się na niego, zaskoczona jego ostrym tonem. Mentor piorunował wzrokiem nauczyciela Yehamwy’ego.

– Chłopiec niósł dla niej daniny – odparł ten. – Jasne, że to jej wina.

– Dlaczego? Była tak głęboko pogrążona we śnie, że nawet tego nie zauważyła.

– Chłopiec miał tylko trzynaście lat. Kazała mu przynieść humory, jakby był praktykantem.

– I? Wiesz równie dobrze jak ja, że pozwalamy akolitom na noszenie humorów, jeśli zdradzają zdolności.

Członek rady pokręcił głową.

– A czasem nie są gotowi. Ten incydent to konsekwencja nadmiernego zużycia humorów przez twoją praktykantkę…

Mni-inh skamieniał.

– Nie przypominam sobie, żebyś przechodził próbę dawcy.

– A fakt, że chłopiec chciał się jej przypodobać? Nie trzeba być dawcą, żeby to zrozumieć. Chodził za nią jak oswojony pies, gotów zrobić wszystko, by jej służyć. Poważył się nawet na narkomantyczną procedurę, przewyższającą jego umiejętności.

Choć Hanani podczas uzdrawiania klęczała na poduszce, zesztywniały jej kolana. Wstała z trudem.

– Powiedz…

Obaj mężczyźni zamilkli i spojrzeli na nią. W oczach Mni-inha pojawiła się nagła litość. To ją przeraziło, bo mogli mówić tylko o jednym chłopcu.

– Powiedz mi, proszę, co się stało z Dayu.

Mni-inh westchnął i przeczesał włosy palcami.

– W alkowach doszło do incydentu… nie wiem… nie ma…

Yehamwy machnął niecierpliwie ręką i przerwał dawcy.

– Niech się dowie, co narobiła. Jeśli naprawdę uważasz, że jest godna zostać dawcą, nie osłaniaj jej.

Spojrzał na nią z goryczą i satysfakcją zarazem.

– Nosiciel daniny nie żyje. Podobnie jak akolita Dayuhotem, który ci asystował.

Hanani drgnęła i spojrzała na Mni-inha, który przytaknął z powagą.

– Ale… – Szukała odpowiednich słów. W uszach zaczęło jej dzwonić, jakby te słowa były za głośne, choć w sali Hananji, u stóp jej posągu, nikt by się nie odważył krzyczeć. Bezcenny spokój Hananji. – Ale… jak to? Przecież to prosta procedura. Dayu już ją wykonywał, i to wiele razy. Wiedział, co robi, choć był dzieckiem… – Dzikim, radosnym, psotnym dzieckiem, równie irytującym, co czarującym. Jak to: nie żyje? Nie potrafiła sobie tego wyobrazić. Równie dobrze można by powiedzieć, że słońce już nie zaświeci.

– Nie wiemy, jak to się stało – powiedział Mni-inh. Rzucił karcące spojrzenie nauczycielowi, który już otworzył usta. – Nie wiemy. Słyszeliśmy, jak krzyknął, a kiedy weszliśmy do alkowy, zastaliśmy jego i nosiciela daniny martwych. Coś musiało się wydarzyć podczas donacji.

– Ale Dayu… – Gdy wypowiedziała to imię, zacisnęło się jej gardło. Nie żyje. Oczy się zamgliły; zasłoniła usta ręką, jakby chciała wypchnąć tę myśl z głowy. Nie żyje.

– Ciała zostaną zbadane – dodał ponuro Mni-inh. – Istnieją magiczne rytuały, które można wykonać nawet po zerwaniu umblikeh. Może to nam coś wyjaśni. Do tego czasu…

– Do tego czasu – wpadł mu w słowo Yehamwy – na mocy nadanej mi przez Radę Ścieżek oznajmiam, że do zakończenia dochodzenia praktykantka Hanani otrzymuje zakaz dalszego stosowania sztuki uzdrowicielskiej i narkomancji. – Odwrócił się do odzianego w czerń wartownika, który strzegł drzwi prowadzących do wewnętrznej części Hetawy; mężczyzna spojrzał na nich. – Wartowniku Mekhi, przekaż to swoim braciom.

Mekhi, którego twarz zgodnie z regułami nie wyrażała niczego, skinął tylko głową.

Dayu nie żyje. Hanani nie mogła oderwać spojrzenia od Yehamwy’ego. Nie mogła myśleć. Dayu nie żyje, a świat przybrał nowy, nieznany kształt. Powinna się pochylić nad dłońmi, by okazać pokorę i zgodę na wyrok; nie zrobiła tego i wiedziała, że to zaniedbanie niekorzystnie odbije się na Mni-inhu. Ale nie mogła przestać się w niego wpatrywać, jakby skamieniała.

– Tylko dawca może karać swoich braci – powiedział jej mentor. Mówił bardzo cicho, ale Hanani wyczuwała w jego głosie powstrzymywaną furię.

– Zatem czyń swoją powinność – warknął Yehamwy. Obrzucił Hanani ostatnim zimnym spojrzeniem i odszedł.

Hanani podniosła wzrok na swojego mentora, który spoglądał płonącym wzrokiem za członkiem rady, jakby rozważał jakąś nad wyraz niespokojną myśl. Potem spojrzał na nią już bez gniewu. W oczach miał współczucie, ale i rezygnację.

– Niestety – powiedział. – Spisałaś się bez zarzutu. Nie wyobrażam sobie, żeby nasi bracia mieli z tego powodu nie uznać twojej próby, ale… – Spochmurniał. Znał się na polityce Hetawy lepiej od Hanani.

„Nie taką przyszłość sobie wyobrażałam – przemknęło jej przez głowę w zamęcie rozpaczy i niedowierzania. – To się nie może dziać naprawdę”. Zmusiła się, by się pochylić nad wyciągniętą dłonią; ta dłoń bardzo się trzęsła.

– Tak, bracie.

Mni-inh znowu dotknął jej ręki.

– Chłopiec był bliski twojemu sercu. Pozwól, że wezwę zbieracza.

Pokusa, by przyjąć pociechę, była wielka, ale potem zagłuszyła ją gorycz. Hanani straciła najbliższego przyjaciela w Hetawie, a nadzieje na przyszłość zdawały się gasnąć jak on. Nie chciała pocieszenia. „Chcę, żeby wszystko znowu było jak dawniej”.

– Nie – powiedziała. – Dziękuję, bracie, ale… Wolałabym zostać sama. Czy… czy mogę zobaczyć Dayu? – spytała z trudem.

Mni-inh zastanowił się przez chwilę. Hanani zrozumiała: coś się stało z ciałem Dayuhotema.

– To tylko skorupa – powiedział mentor najbardziej przekonującym głosem. – Dayuhotema w niej nie ma. Nie dręcz się.

Skoro Mni-inh nie chciał pokazać jej ciała, oznaczało to, że Dayu nie umarł spokojnie. Gdy śmierci towarzyszy ból, strach czy gniew, dusza zostaje wciągnięta w krainy cienia, w mroczne zakamarki Ina-Karekh, gdzie do końca swojego istnienia cierpi wśród niekończących się koszmarów. Tego losu bali się wszyscy czciciele bogini Hananji.

Hanani na uginających się nogach dobrnęła do najbliższej ławki i osunęła się na nią bezwładnie. Chciała się skulić w Wodnym Ogrodzie i przepłakać tam noc i dzień.

Mni-inh zajrzał jej w oczy.

– Hanani – zaczął, ale potem jakby stracił głos. Dawcy byli szkoleni w niesieniu pocieszenia w chwili tragedii, ale nie byli zbieraczami. Mieli do dyspozycji tylko słowa, puste słowa. Hanani nigdy boleśniej nie odczuła niedostatków tego wyszkolenia.

„A jeśli nauczyciel Yehamwy miał rację? – odezwał się cichy głosik w jej głowie. – Jeśli to przeze mnie Dayu poniósł śmierć i teraz cierpi męki?”

Nad jej głową wznosił się posąg Hananji, ponaddziesięciometrowy, wyciosany z lśniącego, poznaczonego białymi plamkami kamienia nocy. „Czy modlitwa im pomoże?” – zastanowiła się półprzytomnie.

Dayu i zmarły nosiciel daniny będą potrzebowali modlitw – tam, gdzie się znaleźli. Ale nie przychodziły jej do głowy żadne słowa i po chwili wstała.

– Będę w swojej celi – powiedziała do Mni-inha.

I choć kapłan podniósł rękę i otworzył usta, jakby chciał ją zatrzymać, ostatecznie tego nie zrobił. Hanani odeszła samotnie.

2. TEST ŁOWCY

Gryzący wiatr przywiał ze sobą dym. Jego słaby zapach przesączył się przez zasłonę Wanahomena, spoglądającego przez połać zielonej doliny na odległe miasto. Jego miasto. Nad murami unosił się pióropusz dymu.

– To Wuddżeh – odezwał się stojący u jego boku Ezack. Mówił w chakti, mowie Banbarrów.

– Wiem – odpowiedział Wanahomen w tym samym języku. Jego wielbłądzica poruszyła się niespokojnie i wydała charczący dźwięk. Wanahomen pogładził ją z roztargnieniem po karku, nie odrywając oczu od słupa dymu.

– Nie sądzę, żeby Wuddżeh zamierzał zabić. Nie zrobił tego z premedytacją. Ale kiedy pierwszy Gujaareńczyk padł, drugi oszalał i rzucił się na niego.

– Nie powinien był wypatroszyć tego pierwszego.

– A ty jak byś postąpił?

Wanahomen nie odpowiedział. Zawrócił wielbłądzicę i ruszył szlakiem prowadzącym z punktu obserwacyjnego do obozu. Droga wiodła przez skalną półkę, na której bezpieczniej czuły się istoty czworonogie, nie te dwunogie. Większość koni i wielbłądów puszczono wolno, by mogły się paść na stromych zboczach nad półką skalną, choć nieopodal wyłożono dla nich paszę, którą mogły się pożywiać. Młodsi mężczyźni z obozowiska już rozpalili wieczorne ognisko. Zapach parzonej herbaty wyparł woń miasta z nozdrzy Wanahomena, choć nie z jego głowy.

Na półce Wanahomen zsiadł z wielbłądzicy, nie zdejmując jej uzdy ani siodła. Gwizdnął, co oznaczało „zostań”. Stworzenie burknęło niechętnie, ale usłuchało. Wanahomen poszedł do obozowiska. Nie zwracał uwagi na oczy, śledzące go i usiłujące przeniknąć jego myśli. Nie odpowiadał na nieliczne wymamrotane powitania. Nie odwracał wzroku od młodzieńca – Wuddżeha – który przykucnął przy jednym z ognisk, śmiejąc się z grupką towarzyszy. Ktoś trącił go na widok zbliżającego się Wanahomena; po chwili wahania Wuddżeh wstał i odwrócił się do niego. Zasłona zsunęła mu się z twarzy. Ponieważ w pobliżu nie było kobiet ani obcych, nie oznaczało to obelgi, ale wszyscy zauważyli bezczelne spojrzenie, jakim obrzucił Wanahomena.

– I-Dari – powiedział; określenie pełne szacunku, którego jednak nie było w jego głosie. – Musisz przyznać, że najazd przynajmniej przyniósł zyski.

– W rzeczy samej – wycedził Wanahomen. – Plemię musi ci podziękować w modlitwach do przodków. – Położył rękę na kościanej rękojeści noża i czekał.

Wuddżeh na chwilę zapomniał o uśmiechu. O brawurze także. Odruchowo położył dłoń na trzonku swojego noża, choć go nie dobył.

– I-Dari… – zaczął, ale zanim zdołał powiedzieć coś jeszcze, zakrzywione ostrze sztyletu Wanahomena wyłoniło się z pochwy i zostawiło mu na szyi rozcięcie wielkości ust.

Wśród przyjaciół Wuddżeha rozległ się zduszony krzyk. Nikt więcej się nie odezwał ani nie poruszył. Chłopak także nie wydał żadnego dźwięku. Przez chwilę usiłował zatamować strumienie krwi, lejące się z jego rany, ale w końcu runął na ziemię.

Wanahomen strząsnął nóż i odwrócił się do najmłodszego członka grupy.

– Owiń ciało i umieść wśród bagażu. Musimy je oddać klanowi Wuddżeha.

Chłopak przełknął z trudem ślinę i skinął w milczeniu głową. Wanahomen schował sztylet i przeszedł nad kałużą krwi. Tuż za drugim ogniskiem, otoczonym kręgiem kamieni, ukląkł i pochylił głowę.

– Unte, czy mogę wejść?

Mężczyzna siedzący przy ognisku przytaknął. Staruszek o miękkich rysach, człowiek z zachodu – niewolnik – pospieszył, by odsunąć jeden kamień. Wanahomen wkroczył w krąg.

– Bądź pozdrowiony – powiedział Unte i dał znak niewolnikowi. Gdy ten pobiegł po szczypce do wyjmowania z płomieni metalowego piekarnika, mężczyzna przyjrzał się Wanahomenowi przeciągle, z zastanowieniem. – Staram się rozstrzygnąć, czy wybrałem na dowódcę łowców idiotę czy geniusza.

Niewolnik podał Wanahomenowi miskę. Pieczone bulwy cercrusa z kawałkami przyprawionego mięsa, być może kinpana, nielota albo któregoś z licznych gatunków pustynnych gryzoni. Wanahomen jedną ręką uniósł zasłonę i zaczął szybko jeść, nie patrząc na Unte.

– Wybrałeś się w tę podroż, żeby mnie sprawdzić?

– Owszem. I sprawdziłem.

– Nie zrobiłem nic, co by pogwałciło obyczaje tego plemienia.

– To prawda. Jesteś jak zwykle uważny i uprzejmy.

Wanahomen opuścił dłoń z miską i potarł oczy. Był zbyt zmęczony na takie przepychanki.

– Odrzucisz mnie?

– Jeszcze nie zdecydowałem.

„Nie! Jestem tak blisko!” Ale zamiast tego Wanahomen powiedział:

– Czy zatem mogę prosić o jeszcze jedną łaskę, dopóki jestem dowódcą łowców?

– Proś.

– Zaczekaj.

– Mam czekać? Aż klan Wuddżeha podburzy swoich pobratymców z Dzikhów do odwetu?

– Każdy członek tej grupy ma obowiązek mnie słuchać. Wuddżeh sprzeciwił się mojemu rozkazowi. Na łowach jest za to tylko jedna kara.

– Zabił wroga. – Unte mówił łagodnie, ale jego ukryte za zasłoną oczy patrzyły zimno i przenikliwie.

Wanahomen powstrzymał westchnienie.

– Wyjaśniłem to tobie i wszystkim innym. Tylko Kisuanie są naszymi wrogami, nie wszyscy mieszkańcy miast.

– A ja wyjaśniłem ci, że Banbarrowie nie zgodzą się z tym stwierdzeniem ani nie będą zawracali sobie głowy odróżnianiem jednych od drugich – odparł Unte. W blasku ogniska widać było, że zmarszczki wokół jego oczu wygładziły się; wyglądało na to, że mężczyzna kryje za welonem rozbawienie. – Choć przyznaję, że teraz mogą bardziej zwracać na to uwagę.

Wanahomen także odetchnął.

– A zatem… Idiota czy geniusz?

– Na pewno nie geniusz.

– Ale niezupełny idiota?

– Nie, na pewno nie, niech nas bogowie strzegą. Żyłoby mi się łatwiej, gdybyś był idiotą, bo mógłbym się z tobą rozprawić.

Wanahomen odstawił miskę i odruchowo skinął w podzięce głową niewolnikowi. Wstał i uścisnął ramię starszemu mężczyźnie.

– Obiecałem uczynić cię królem nad królami. Czy to ci nie wynagradza przykrości mojego towarzystwa?

Ale Unte pokręcił głową.

– Tylko jeśli przeżyjesz, Wana. Obyś miał dziś lekki sen.

Żegnany tymi słowami, Wanahomen odszedł. Idąc przez obozowisko, patrzył nieruchomo przed siebie. Był zmęczony, nie czuł gniewu. W grupie łowców przeważali jego poplecznicy. Niewielu będzie chowało urazę za śmierć Wuddżeha. Mimo to spróbują z nim porozmawiać, by się dowiedzieć o jego planach, pochwalić jego skuteczność czy zapewnić go o swojej wierności. Paru niewątpliwie zaproponuje mu dzielenie z nim pryczy, choć zwykle odrzucał takie oferty, by nikogo nie faworyzować. Nie pragnął niczego bardziej niż własnego posłania i kojącego snu, ale najpierw musiał się zająć swoim wierzchowcem; żaden szanujący się Banbarra nie zasnąłby, nie dopełniwszy tego obowiązku. A ponieważ on nie pochodził z tego plemienia, ze szczególną uwagą musiał przestrzegać wszystkich obowiązujących tu zasad.

Jednakże kiedy dotarł do półki skalnej, przekonał się, że Laye-ka jest już rozsiodłana, a jej kremowa sierść wyczyszczona. Wielbłądzica żuła spokojnie gałązkę krzaka i powitała go parsknięciem, potrząsając naszyjnikiem z amuletów, który dla niej uplótł. Zaalarmowany hałasem Ezack wyjrzał z uśmiechem zza zadu zwierzęcia.

– Wiedziałem, że wrócisz. Ta dama nie chciała czekać. Zaczęła się pieklić i burczeć od razu po twoim odejściu.

Wanahomen roześmiał się i pogłaskał wielbłądzicę po kościstym czole. Wtuliła mu się w dłoń, domagając się pieszczot.

– Czy nie zachowuje się jak kobieta? – zapytał, spełniając jej żądanie.

– W rzeczy samej! A… – Ezack rozejrzał się szybko, czy nikt ich nie podsłuchuje. – Stary się wścieka?

– Nie. Zrozumiał.

Ezack westchnął z ulgą; jego oddech wydął nieznacznie zasłonę.

– Spodziewałem się, ale jednak…

– Ostrzegł mnie, żebym uważał. Jakbym sam nie wiedział. – Wanahomen obejrzał się na obóz, drapiąc Laye-kę za uszami. Większość grup już się rozproszyła, jakby śmierć Wuddżeha i aprobata Unte zakończyły wszystkie dyskusje. Zostali tylko przyjaciele Wuddżeha, którzy nadal szeptali przy ognisku. Wanahomen nie czuł się tym specjalnie zaniepokojony, bo chłopak, którego zabił, był najinteligentniejszy i najodważniejszy z nich wszystkich. Bez niego stanowili niewielkie zagrożenie. Mimo to zamierzał pójść za radą Unte i uważać.

– Ha, ty nienasycone stworzenie. Dość tego. – Klepnął Laye-kę po grzbiecie, a ona rzuciła mu ostatnie żałosne spojrzenie i powlokła się do innych koni i wielbłądów. – Wypocznij dobrze, Ezack.

– Pozostawaj w Jej spokoju, Wana.

Wanahomen zastygł, zaskoczony znajomym, lecz typowo gujareeńskim zwrotem pożegnalnym. Ezack zauważył jego wyraz twarzy i wzruszył ramionami.

– My, Banbarrowie, wykorzystujemy wszystko, co znajdziemy. Wykorzystaliśmy ciebie, nie?

I zaczął układać juki pod skalną ścianą, uprzejmie ignorując Wanę, który wymamrotał podziękowania po gujaareńsku. Była to zbyt delikatna chwila jak na gust Banbarrów; na coś takiego Wanahomen nie pozwoliłby sobie z nikim innym, by członkowie grupy nie uznali go za tak słabego, za jakich uznają większość mieszkańców miasta. Ale Ezack już przed laty nauczył się tolerować dziwaczne zachowanie swojego dowódcy, za co Wanahomen był mu wdzięczny. Odszedł szybko, zanim zdążył się rozczulić.

Jego miejsce było już przygotowane; ognisko paliło się wysokim płomieniem, niewolnik zasłał pryczę. Tu nie było ochronnego kręgu; dobry dowódca nie musi odseparowywać się od swoich łowców. Wanahomen wszedł w blask ognia i usiadł, a potem położył się na boku. Skinął głową niewolnikowi.

– Jutro ruszymy do domu.

Leżący na swojej pryczy Charris – niegdyś generał gujaareńskiej armii, choć te czasy dawno już minęły – odwzajemnił powitanie.

– Dobrze to rozegrałeś – powiedział po gujaareńsku trochę dlatego, że źle mówił w chakti, trochę dla zachowania prywatności. Tylko Unte i Ezack rozumieli cokolwiek w tym języku; Unte posługiwał się nim dość płynnie, Ezack o wiele bardziej nieporadnie.

Wanahomen poczuł w piersi ciepło radości.

– Ojciec nauczył mnie szybko ujarzmiać opór.

– Jeśli to jakieś pocieszenie, ranny Gujaareńczyk prawdopodobnie przeżyje. Jeżeli towarzysze będą dbali, żeby mu było ciepło, i od razu zabiorą go do Hetawy, jego rany da się uleczyć.

Wanahomen pokiwał głową powoli, spoglądając w ogień.

– Zapomniałem o tym. Uzdrowiciele. Zdumiewające, prawda? Że też mogłem zapomnieć o czymś takim.

Zamilkł, widząc oczami wyobraźni mury stolicy, ozłocone blaskiem zachodzącego słońca. Przez chwilę niemal czuł niesiony wiatrem zapach kwiatów łzy luny. Potem wszystko przeminęło. Pożegnał je z bólem; ostatnio jego wspomnienia były ubogie i rzadkie.

– Żaden prawdziwy Gujaareńczyk by o tym nie zapomniał. Prawda?

– Od dawna nie widzieliśmy domu, książę – odpowiedział łagodnie Charris – ale na zawsze pozostaniemy Gujaareńczykami.

Tak. A Gujaareh będzie kiedyś należał do niego. Wanahomen powtórzył to sobie raz, a potem jeszcze trzykrotnie; poczwórne wypowiedzenie zdania czyniło je modlitwą. Będzie należał do niego, jeśli Hananja pozwoli.

– Spotkanie ze shunhą… Umówione? – spytał.

Charris przytaknął.

– Za trzy dni, o zachodzie słońca. Przesłałem mu wiadomość, że spotka się ze mną. – Rzucił niespokojne spojrzenie Wanahomenowi.

– Muszę z nim porozmawiać osobiście. Shunhowie mogli ślubować posłuszeństwo Gujaarehowi, ale nadal mają zbyt bliskie relacje ze swoimi kisuańskimi krewnymi, i to mnie niepokoi. Muszę być pewny, że możemy zaufać temu człowiekowi. – Wanahomen podrapał się po brudnym karku pod zawojem, myśląc tęsknie o pachnących kąpielach swojego ludu. – Bez obaw, będę uważał.

– A moja druga propozycja?

Wanahomen spochmurniał.

– Nigdy.

– Hetawa ma w Gujaarehu takie same wpływy jak arystokracja. Nawet większe.

– Hetawa może mi najwyżej wyleczyć zraniony palec. Nic więcej.

Charris westchnął.

– Zatem w Jej spokoju, książę. – Położył się na wznak na pryczy.

– W Jej spokoju, przyjacielu. – Wanahomen zdjął buty i także spoczął na posłaniu. Umocował dobrze zasłonę. Patrząc na cienie, tańczące na skalnym nawisie, zamknął oczy…

…i otworzył je, by ujrzeć burzliwe, zachmurzone niebo.

Tam, gdzie powinna się znajdować osłaniająca ich półka, gdzie powinny lśnić Śniąca Luna i milion Mniejszych Słońc, wrzały i kotłowały się czarne spiętrzone chmury. Piorun, który zamigotał wśród nich, był dziwnie wydłużony, cienki i wątły. Pozostał na niebie długo, bardziej podobny do arterii żył prześwitujących przez skórę niż do tworu z ognia i światła. Wanahomen nigdy nie widział takiego nieba, nawet podczas najgorszej pory powodziowej.

Usiadł. Świat pod tymi chmurami stał się szary i dziwny, jakby wypłukany z kolorów. Cienie wyostrzyły się i pociemniały tak, że pochłaniały wszystko, na czym się kładły. Opończa Wanahomena osunęła się na ziemię; zauważył, że jego zakurzony banbarryjski strój zniknął, zastąpiły go przepaska biodrowa z cienkiego, doskonale skrojonego płótna, spódnica z piór i okrągły naszyjnik-kołnierz z łez lapis-lazuli. Strój godny księcia.

– Który ci się należy. – Usłyszał szept ojca.

Wanahomen odwrócił się. Banbarryjskie obozowisko znikło. Charris także. Prycza i ognisko znajdowały się na brudnych cegłach gujaareńskiej ulicy w głębokim ciemnym zaułku. W jego czeluści, tam, gdzie zalegał najczarniejszy cień, majaczyła sylwetka, jednocześnie znajoma i ohydna. Przechyliła głowę na bok; błysnęły zęby. A jednak…

– Wanahomenie… – szepnęła zjawa.

Książę wstał, całkowicie pewny tego, co się wydarzy.

– Ojcze.

– Mój synu, mój następco… – Głos był cichy, ledwie słyszalny, ale Wanahomen wszędzie poznałby jego brzmienie. Zagryzł wargę i zrobił krok naprzód, pragnąc zmniejszyć tę odległość. Wiedział, pomimo dziesięciu lat spędzonych z dala od Gujaarehu, że to pragnienie jest głupie. Kraina snu była niewyobrażalnie wielka; trzeba by eonów dusz umarłych, by ją zapełnić. Ludzie widywani w snach to na ogół tylko odzwierciedlenie myśli i lęków śniącego. Ale… – Moja odrodzona duszo…

Cień ojca pokręcił głową; brudne, wiotkie warkocze zakołysały się wahadłowo.

– Gdzie jest Aureola, Wanahomenie? Gdzie twoje królestwo?

– W rękach wroga, ojcze. – Książę usłyszał nienawiść w swoim zwielokrotnionym przez echo głosie. – Odebrali mi wszystko.

– Nie wszystko. Nie nadzieję. Nie Jej łaski.

Wanahomen pokręcił głową, uśmiechając się blado.

– Czy Ona w ogóle wie o moim istnieniu? Od lat nie składałem Jej ofiar i nie doznałem Jej łask.

– Łaski nadejdą. – W głosie ojca, jednocześnie rozbawionym i jakby podstępnym, zabrzmiała dziwna nutka. Ta nutka sprawiła, że słowa wydały się nie obietnicą, a ostrzeżeniem. Postać uniosła w górę wykrzywiony, węźlasty palec. – Już nadeszły, widzisz? I to jakże ogromne. Wstrząsną całym Gujaarehem, czuwającym i śpiącym, i zatopią słabych w ich mrocznych snach. Jej pomsta nie zna granic.

Wanahomen spojrzał na burzliwe niebo i zadrżał, choć nie było wiatru.

– Mówisz o Bogini? Nie rozumiem cię, ojcze…

– Czyżby? – Cienie zakołysały się, gdy postać opuściła ramię, by wskazać Wanahomena. Zrobiła krok naprzód i wreszcie znalazła się w zasięgu blasku ogniska. Wanahomen wzdrygnął się, widząc nabrzmiałe fioletowoczarne wrzody, pokrywające skórę niegdyś bladozłotą jak piasek pustyni. Rozkład? Nie. Te wrzody mogły być oznaką jakiejś choroby.

Stworzenie, które było kiedyś jego ojcem, zachichotało chrapliwie. Wskazywało Wanahomena; ten spojrzał na siebie i zachłysnął się ze strachu. Jego pierś obsypały takie same wrzody. Nie ukrywając obrzydzenia, przesunął dłonią po torsie, chcąc zedrzeć z niego narośle, ale skóra była nienaruszona. Choroba wzbierała pod nią. W nim…

– Spiesz się – szepnął ojciec. – Widzisz, że już się zaczęło.

Wanahomen znowu otworzył oczy. Skalna półka i Banbarrowie wrócili. Sen pierzchł.

Nie. W przeciwieństwie do większości swoich rodaków Wanahomen nigdy nie uczył się technik właściwego śnienia. Ojciec na to nie pozwalał. A jednak pewne rzeczy po prostu się wie, nawet bez nauki. I on to czuł: niektóre sny to coś więcej niż sny.

Zamknął oczy, ale tej nocy już nie zasnął.

3. PRÓBA DZIEWICY

Tiaanet, córka Insurret, dziewica z kasty shunhów, była w Gujaarehu legendą. Poetki i pieśniarki pisały hymny na jej cześć, rzeźbiarze i malarze przedstawiali ją w swoich najwspanialszych dziełach. Ci, którzy z nią rozmawiali, zauważali, że jej inteligencja i wdzięk dorównują fizycznej urodzie, i nikt nie mógł zaprzeczyć, że odkąd matka przekazała jej część obowiązków, dom był zarządzany znakomicie. Również kapitał rodzinny został dobrze zainwestowany i przynosił zyski. Niektórzy – głównie zakochani po uszy, ale także paru innych – szeptali, że w jej doskonałości odrodzili się boscy przodkowie shunhów.

Dlatego też gdy w dziesiątym roku kisuańskiej okupacji rozpoczęły się trzecie żniwa, wśród najwyższych kast zaczęły krążyć pogłoski o doniosłym wydarzeniu: pani Tiaanet zaczęła w końcu szukać męża. Nikt nie spodziewał się takiego umiaru po potężnej, wpływowej rodzinie. Choć kobiety shunhów rzadko wychodziły za mąż w tak młodym wieku, jak dziewczęta z niskich kast lub wieśniaczki, to odkąd Tiaanet osiągnęła dojrzały wiek szesnastu lat, minęły już cztery powodzie. Jej wrodzone talenty i przyszłe bogactwo – tak jak Kisuanie, shunhowie dziedziczyli majątek po matkach – były stuprocentowym pewnikiem, że wszyscy liczący się mężczyźni z obu krajów złożą jej wizytę przy najbliższej okazji.

Taką sposobnością stał się pogrzeb pana Khanwera, kuzyna ojca Tiaanet.

Tradycja nakazywała, by uroczystości pogrzebowe odbyły się w domu jego najbliższego żyjącego krewnego, z kulminacją podczas święta Wschodu i Zachodu Luny. Jednak – w jawnej sprzeczności z tradycjami shunhów – to sama Tiaanet, nie jej matka, wystąpiła jako gospodyni – wielka odpowiedzialność dla tak młodej panny i straszny skandal. Shunhowie szanowali tradycję. Starszyzna kasty niewątpliwie wyśle do Tiaanet list z upomnieniem, a ona z pewnością złoży jej wizytę, by przeprosić, po czym znowu będzie robiła wyłącznie to, co jej się spodoba.

Tiaanet dbała, by poruszać się wśród gości powoli i z gracją, napełniając ich kielichy i podtrzymując rozmowę. Co ważniejsze, czuła na sobie spojrzenia mężczyzn. Na życzenie ojca włożyła suknię najbardziej podkreślającą jej urodę – z płótna tak cienkiego, że niemal przejrzystego, a ułożonego tak misternie, iż uwidaczniało każdą jej krągłość. Mężczyźni gapili się z otwartymi ustami na jej nieskrępowane piersi, kołyszące się pod cienkim jak mgiełka materiałem; ich spojrzenia zatrzymywały się na lekkiej wypukłości brzucha, usiłując dojrzeć znajdujący się poniżej ciemny trójkąt. Tiaanet widziała, że kilku z nich rozmawiało tego wieczoru z jej ojcem, cicho, natarczywie, zerkając w jej stronę. Ale ojciec tylko kiwał uprzejmie głową, uśmiechając się za każdym razem coraz szerzej, jakby to do niego, a nie do niej zalecali się adoratorzy.

– Chyba się bardzo nudzisz – odezwał się siwowłosy mężczyzna, kiedy napełniła jego kielich. Spojrzała na gościa; uśmiechał się do niej i ten uśmiech ją zaskoczył: był życzliwy, lecz nie pożądliwy.

– Niezbyt, panie – odpowiedziała. Pojawił się służący, który podał jej kolejną karafkę z winem. Skinęła głową i oddała mu swoją, niemal pustą. – Cieszy mnie, że mogę pełnić honory na uroczystości ku czci tak szanowanego męża.

– Hm, tak. Khanwer był ostatnim strażnikiem tradycji. Gujaareh stracił przywódcę. – Mężczyzna upił łyk wina, znieruchomiał, delektując się jego smakiem, i zadowolony, uniósł brwi. – Czy to szczep z południa? Wyborne.

Tiaanet skinęła głową.

– Wino daropalmowe, produkowane w Sitiswayi. Rzadko spotykane i trudne do zdobycia, ale mój ojciec ma wielu przyjaciół wśród kisuańskich kupców.

– Jakież to wygodne. W dzisiejszych czasach tak wielu arystokratów znajduje się w niełasce naszych nowych władców. – Pociągnął kolejny łyk, przymykając oczy z rozkoszy. – A jednak mówiono mi, że twój ojciec poróżnił się z Khanwerem przed jego śmiercią. Chyba nie popadł u niego w niełaskę?

Tiaanet zerknęła z ukosa na swojego rozmówcę, zastanawiając się, do czego zmierza. Oczywiście chodziło o wyciągnięcie od niej informacji, ale nie wiedząc nic o jego pozycji, nie mogła odgadnąć, czemu miało to służyć. Nieznajomy miał skórę brązową jak drewno orzechowe, ani ciemną, ani jasną. Wyglądał na kogoś ze średniej kasty; nie był arystokratą, a nikt z pospólstwa nie znalazłby się na liście gości. Może to artysta. Jego ubranie – prosta szata z białego hekeh – wyglądało uderzająco niestosownie na tle wyrafinowanych strojów innych gości. A jednak nie byłoby go tutaj, gdyby nie zajmował ważnej pozycji w gujaareńskim społeczeństwie. Tiaanet dobrze wiedziała, jak rozumuje jej ojciec.

– Khanwer był naszym krewnym, panie – odpowiedziała ostrożnie.

– Ależ oczywiście. Nie możesz mówić o nim źle w obecności nieznajomego. Wybacz mi wścibstwo. – Mężczyzna zamilkł i znowu uśmiechnął się tym dziwnym, życzliwym uśmiechem. – Nawiasem mówiąc, nie musisz mnie tytułować panem.

Nagle wszystko stało się jasne.

– Jesteś z Hetawy.

Przybysz uniósł brwi i roześmiał się wesoło.

– Ach, cóż za upokorzenie! Przez tych parę lat przyzwyczaiłem się, że jestem rozpoznawany.

A zatem to nie zwyczajny kapłan. Tiaanet pochyliła głowę nad obiema wyciągniętymi dłońmi w przepraszającym geście.

– Mój błąd. Zawsze uważałam, że mieszkanie wśród tych pól, choć tak żyznych, izoluje nasz ród od ważnych wydarzeń i miejskich dostojników…

Zwierzchnik Hetawy, zarządzający wyznawcami hananjanizmu we wszystkich krajach czczących Boginię, pokręcił przecząco głową.

– Jesteś pod każdym względem godną gospodynią, zwłaszcza w tych okolicznościach. Jakże się miewa twoja matka?

– Odpoczywa, zwierzchniku.

– Słyszałem, że od jakiegoś czasu choruje. – Mężczyzna rozejrzał się, po czym pochylił się ku niej z takim przejęciem, że chyba zauważyli to wszyscy goście w pobliżu. – Twój ojciec pewnie nie zgodziłby się na wizytę dawcy? – spytał cicho. – Chroniczne dolegliwości często łatwo poddają się leczeniu. Można to załatwić dyskretnie.

Tiaanet zmierzyła go chłodnym spojrzeniem, ostrzegającym przed dalszym drążeniem tematu.

– Jesteśmy shunhami, zwierzchniku.

Mężczyzna westchnął i usiadł prosto.

– Zatem łaskawie poinformuj go o mojej ofercie, na wszelki wypadek. Nie byłby pierwszym shunhą, który po cichu sprzeniewierzył się tradycji.

– Przekażę mu to. – Ojciec zaczął im się przyglądać. Ponownie ukłoniła się mężczyźnie i odwróciła się, zamierzając odejść. – Miłej zabawy…

– Czekaj. – Znowu zbyt ostentacyjnie powiódł wokół wzrokiem; tym razem Tiaanet skamieniała wewnętrznie. Czuła na sobie uważne spojrzenie ojca , jakby zimny dreszcz na plecach. – Powiedz mi, córko Insurret, słyszałaś, w jaki sposób umarł pan Khanwer?

Ach… Sługa Hananji mógł nie gustować w kobietach, ale jeśli chodzi o tajemnice… Nawet senna krew nie mogła tego zagłuszyć.

– Zmarł we śnie – odrzekła. Uśmiechnęła się, co sprawiło, że się cofnął ze spłoszonym wyrazem twarzy. Więc nie szafowała już uśmiechem. – Marzenie każdego dobrego i wiernego wyznawcy Hananji.

Odeszła, zanim zdążył zadać jej następne krępujące pytanie i przysporzyć dalszych kłopotów. Nalewając wino następnemu gościowi, podchwyciła zimne spojrzenie ojca i zrozumiała, że szkoda już się stała.

Jakiś czas później ostatnia kolorowa smuga Śniącej Luny schowała się za horyzontem. Na niebie została tylko malutka Czuwająca Luna i mrugające Mniejsze Słońca. Goście, spełniwszy swoje tradycyjne obowiązki, zaczęli się rozchodzić. Tiaanet zajęła się tymi, którzy nie chcieli wrócić do miasta czy własnych posiadłości. Odprowadziła ich do gościnnych komnat, gdy ojciec żegnał się z pozostałymi. Dlatego to do niej zbliżył się służący z wieścią, że jej matka potrzebuje pomocy.

Tiaanet rzuciła spojrzenie ojcu, pochłoniętemu rozmową z dwoma shunhami. Skinęła głową służącemu i ruszyła do północnej komnaty.

Zza grubej zasłony w wejściu nie dochodziły żadne dźwięki. Tiaanet zatrzymała się i skinęła głową służącemu, stojącemu na straży po drugiej strony kotary.

– Matko, czy mogę wejść?

Nie usłyszała odpowiedzi, ale i nie spodziewała się jej. Weszła do komnaty.

W środku ukazał się chaos – poduszki i ubrania porozrzucane po podłodze, drewniana skrzynia przewrócona i opróżniona z zawartości, dywan ciśnięty pod ścianę. Zydel pod oknem, na którym zwykle siadywała matka, leżał na boku. Wśród tego rozgardiaszu stała Insurret, ściskając kurczowo drewnianą figurkę Hananji. Wpatrywała się w jakiś odległy punkt za oknem. Nie odwróciła się, słysząc Tiaanet.

Dziewczyna pochyliła się, by podnieść poduszkę.

– Nie rusz – odezwała się Insurret. Tiaanet zostawiła poduszkę tam, gdzie leżała.

– Chcesz czegoś? – spytała cicho.

Na odwróconej profilem twarzy matki uśmiech wyglądał jak sierp zimowej Luny.

– Twojego ojca, kiedy już z nim skończysz.

– Jest z naszymi gośćmi, matko.

Insurret zerknęła na nią przez ramię.

– A ty przyszłaś zatroszczyć się o mnie? Jakże wielkodusznie. Może pewnego dnia doczekasz się równie dobrej córki, takiej jak ty.

Tiaanet nie odpowiedziała. Czekała. Zwykle starała się nie wychodzić, dopóki Insurret jej nie odprawi. Dobra córka zawsze pozostaje do dyspozycji matki.

– Czy twój ojciec zamierza pozwolić twojej siostrze na udział w przyjęciu? – Uśmiech Insurret był jadowity. – Tak wiele światła i hałasu… Z pewnością nie ma tu żadnego niebezpieczeństwa.

– Tantufi jest w domu w posiadłości, matko. – Insurret doskonale o tym wiedziała.

– Tak, tak. Kolejna dobra córka. – Oczy matki nagle zobojętniały, jej uśmiech zbladł. – Takie dobre córki.

Dalsza rozmowa nie miała sensu. Tiaanet westchnęła i poszła do wyjścia.

– Służący posprzątają rano, jeśli pozwolisz. Dobrej nocy, matko. W Jej spokoju…

Posążek Hananji uderzył w ścianę tuż koło głowy Tiaanet i pękł na dwie części. Dziewczyna stanęła.

– Nigdy nie życz mi spokoju – warknęła Insurret. – Żmijo! Podstępna ladacznico! Niech słowo „spokój” nigdy nie wyjdzie z twoich ust w mojej obecności. Rozumiesz?

Tiaanet przykucnęła, by pozbierać kawałki figurki; położyła je na pobliskiej półce, po czym skrzyżowała ręce na piersi i pochyliła głowę w przepraszającym geście wobec Bogini.

– Tak, matko. Dobrej nocy.

Matka nie odpowiedziała.

Przed wejściem do komnaty czekał ojciec. Tiaanet zatrzymała się, szukając na jego twarzy oznak gniewu, ale on spoglądał tylko zmęczonym wzrokiem na kotarę pokoju Insurret.

– Dobrze sobie poradziłaś – powiedział.

Dziewczyna skinęła głową. Z Insurret nie można było sobie dobrze poradzić, ale na swój sposób odniosła malutki sukces.

– Czy wszyscy goście zostali ulokowani w komnatach?

– Tak. – Ojciec kiwnął stojącym na warcie służącym i podał dziewczynie ramię, na którym się oparła. Ruszyli w stronę jej pokoju. – Czego chciał zwierzchnik?

– Dowiedzieć się, jak umarł Khanwer.

– I co mu powiedziałaś?

– Że nasz szlachetny kuzyn umarł we śnie.

Ojciec roześmiał się i poklepał ją po ręce.

– Dobrze. Usłyszałem dziś na twój temat wiele komplementów.

Widząc, że ojciec ma tak dobry humor, ośmieliła się zadać pytanie.

– A ilu komplementom towarzyszyły oświadczyny?

Ojciec uśmiechnął się do niej.

– Czterem, i to tylko dziś. Dobra wróżba, co? A będzie ich więcej, gdy mężczyźni wrócą do domów i podliczą swój majątek, by się przekonać, czy są ciebie warci. Kilku będę trzymał w niepewności, ale nie lękaj się. – Znowu poklepał jej dłoń. – Nie zmarnuję cię dla jakiegoś urzędniczyny czy kupca. Mam na oku wspanialszego konkurenta.

„Kisuańskiego wielmożę?” – zastanowiła się Tiaanet, ale wiedziała, że lepiej nie pytać. Wyglądałoby, że jest zainteresowana, chętna do odejścia z domu. A to oczywiście nie wchodziło w grę. Skręcili i weszli w korytarz prowadzący do jej sypialni.

– Zwierzchnik zaproponował też, że przyśle do matki dawcę – dodała. Może to odwróci uwagę ojca. – Przypomniałam mu, że mamy inne obyczaje.

– Głupiec – parsknął pogardliwie ojciec. – Ale jego poprzednik… o, ten potrafił zadbać o sprawy, i pewnie dlatego zbieracze go zabili. Ach, obecnie Hetawa wychodzi ze skóry, żeby wydać się nieszkodliwa, zanadto szuka zgody z Kisuanami i wszystkimi innymi… – Dotarli do pokoju Tiaanet. Ojciec dotknął jej policzka. – Dość polityki. Jesteś zmęczona?

Zmusiła się do uśmiechu. Szkoda, że ten widok nie wytrącał go z równowagi jak innych.

– Bardzo, ojcze. Po tak długim wieczorze…

– Rozumiem. – Uśmiechnął się i odsunął kotarę, pozwalając jej wejść. – Zrobimy to szybko… i cicho, żeby nie obudzić gości. Dobrze?

W Tiaanet wezbrała chęć krzyku. Ale tylko na chwilę.

Dom był pełen gości; wystarczyłoby raz zawołać, żeby ich obudzić. Czy zwierzchnik został na noc? Gdyby w jego obecności oraz w obecności wszystkich gości oskarżyła ojca o zepsucie, Hetawa musiałaby przeprowadzić dochodzenie. Zjawiliby się zbieracze. Mogłaby im pokazać jako dowód biedną, okaleczoną małą Tantufi, może nawet Insurret odzyskałaby jasność umysłu na tyle, by sformułować oskarżenia. Może zbieracze zabiliby całą rodzinę, żeby oczyścić Gujaareh z takiego zepsucia. Wówczas Tiaanet i Tantufi w końcu by się uwolniły – jeśli nie w ten, to w inny sposób.

Ale ta pokusa – jak tysiąc innych jej podobnych – znikła równie szybko, jak się pojawiła. Tiaanet nie czuła nadziei od lat. Na ogół w dobre dni nie czuła nic.

Zatem weszła do pokoju i zbliżyła się do łóżka, wpatrując się w przeciwległą ścianę. Ojciec zaciągnął tkaninę w wejściu i podszedł do niej.

– Kocham cię, Tiaanet – powiedział. – Wiesz o tym, prawda?

– Tak, ojcze.

– Grzeczna dziewczynka – szepnął i pochylił się, by pocałować ją na dobranoc.

4. BEZSENNOŚĆ

Sunandi Jeh Kalawe, Głos Protektoratu Kisuańskiego i gubernator Gujaarehu z ramienia Protektorów, nie miała twardego snu. Każdy ruch ją budził. Nawet wietrzyk, który zbyt często poruszał zasłonami łóżka, mógł nie dać jej zasnąć do świtu. Przez lata małżeństwa dostosowała się do tego; trzymała na nocnym stoliku dzban rozwodnionego miodu, a męża zsyłała do salonu, gdzie chrapał na kanapie, bądź też, jeśli już spał w łóżku, sama kładła się na tej kanapie, by mu nie przeszkadzać. Ale udawało jej się zapadać w sen na krótkie, niewystarczające chwile. Czasami budziła się bardziej zmęczona, niż wówczas kiedy się kładła.

Nieodmiennie zdarzały się jej noce, kiedy kojące napoje i liczenie czwórek nie pomagały. Wtedy pracowała w gabinecie, by przynajmniej nie marnować czasu. Niekiedy wychodziła na balkon mieszkania w Yanya-iyan i spoglądała na Śniącą Lunę, sycąc się jej srebrzystym wielobarwnym światłem i nie myśląc o niczym.

Ale tym razem zatrzymała się, wstrząśnięta, ponieważ balkon był już zajęty.

– Nie krzycz – powiedział zbieracz Nijiri. Siedział z jedną stopą opartą na balustradzie, drugą kołysząc nad ośmiopiętrową przepaścią. Przyglądał się jej z rozbawieniem. – Twój żołnierz przygalopowałby tu z bronią w ręku i spokój tego miejsca natychmiast by uleciał.

Sunandi wypuściła z płuc powietrze, którego rzeczywiście nabrała, by krzyknąć, i wyszła na balkon.

– Spokój nie byłby zagrożony, gdybyś nie siedział tu jak niebnik czyhający na mysz.

– Jestem zbieraczem, Jeh Kalawe. Chyba się nie spodziewasz, że wejdę z eskortą przez główną bramę? Może jeszcze z pieśniarką, recytującą nazwiska moich przodków? W każdym razie powinnaś się była mnie spodziewać.

Sunandi przewróciła oczami i stanęła obok niego.

– Spodziewałam się ciebie o zmroku. Wysłałam wieści natychmiast po porannym ataku tych przeklętych Banbarrów. – Zapomniała o rozdrażnieniu, zaprzątnięta bardziej osobistym lękiem. – Od dawna tu jesteś?

Kochała się z Anzim tuż przed północą.

Uśmiech ujął Nijiriemu lat, przypomniał jej o chłopcu, którego znała dziesięć lat temu. Od tego czasu urósł, jego młodzieńcza uroda stała się bardziej wyrafinowana, elegancka i surowa, ale nadal był dość młody, nawet według standardów Kisui, gdzie nie żyło się długo. To jego profesja dodawała mu dojrzałości, nie lata.

– Gdybym się wcześniej pojawił, wcześniej nawiedziłyby cię tęskne sny, które przyciągnęły cię na ten balkon.

Nie od razu zrozumiała, a kiedy w końcu znaczenie jego słów do niej dotarło, miała ochotę go zabić.

– Keb-na! Wiesz, że nie lubię, kiedy manipulujesz moimi snami.

Patrzył na nią w milczeniu. Po chwili westchnęła. To jasne, że zamierzał robić z jej snami to, co uznał za stosowne. Był zbieraczem.

– Przyjmij do wiadomości – podjęła, zmieniając temat – że te napaści Banbarrów muszą się skończyć.

Nijiri nadal patrzył na nią w milczeniu, bo wiedział, jak ten cholerny gujaareński spokój ją irytuje, a może po prostu dlatego, że nie miał na to odpowiedzi.

– Zagrażają spokojowi – powiedziała, powodowana irracjonalną potrzebą, by wypełnić ciszę. – Jeśli przestaniemy kontrolować Gujaareh, zapanuje chaos. Zamieszki. Sabotaż.

– Dlaczego mi to mówisz?

– Hetawa ma posłuch u ludu. Ktoś musi mieć jakiegoś banbarryjskiego kuzyna czy jakąś ciotkę. Przecież wiążecie się, z kim popadnie.

Nijiri westchnął tylko; słyszał już z jej ust gorsze rzeczy. Znosili u siebie to, czego nie tolerowaliby u nikogo innego.

– Hetawa popiera każdego, kto potrafi zapewnić miastu trwały pokój. Na razie jest to Kisua. Drogo za to płacimy, bo zaufaniem ludu.

– Tym razem zginął Gujaareńczyk! Miejski strażnik. Kolejny odniósł poważne rany, choć podobno wasi uzdrowiciele zdołali go uratować. Banbarrowie zabili dwudziestu ludzi mojego męża. Czy to według ciebie jest pokój?

Nijiri zmarszczył brwi.

– Według mnie to coś wyjątkowego. Osiem napadów, dwudziestu martwych Kisuan i tylko jeden zabity Gujaareńczyk? Co wzięli?

Zaczęła odliczać na palcach.

– Zawartość trzech magazynów, używanych przez naszych żołnierzy, w tym jedną rzekomo ukrytą skrzynię z bronią. Konie. Snopy jęczmienia, przygotowane do przewiezienia do Kisui, zapewne karmią nim konie. Jeden Merik wie, co jeszcze można z nim zrobić na pustyni. Pnącze łzy luny. Skórę i płótno hekeh. Lapis-lazuli i morską sól.

Przez chwilę zastanawiał się w milczeniu.

– Towary na handel – podsumował. – Czy powiedziałabyś, że w Kisui są one szczególnie cenione?

Sunandi zmarszczyła brwi.

– Tak, za większość z nich można by dostać dużo pieniędzy na każdym kisuańskim rynku. Dzięki nim podbicie Gujaarehu nieco wynagrodziło nam straty finansowe. – Westchnęła. – W rzeczy samej, utrata tych towarów już w tej chwili spowodowała straty; grupa kupców z Kisui domaga się ostrzejszych środków kontroli nad gujaareńską stolicą…

– Nie wzięto żadnych jeńców? Ci pustynni barbarzyńcy lubią niewolników.

Zignorowała ten przytyk – Kisuanie także ich mieli.

– Nie. Nie mieli oporów przed wytoczeniem krwi tym, którzy stanęli im na drodze, ale nie brali więźniów. Pewnie to uśmiech losu.

– Wątpię.

Zmarszczyła brwi. Coś w zachowaniu Nijiriego uległo zmianie. Wahała się, nie mogła określić tego poruszeniem, bo u zbieracza oznaczałoby to kłopoty. Ale nie mogła inaczej zinterpretować tego napięcia jego ciała.

– Wyjaśnij mi to.

Powoli pokiwał głową, spoglądając na miasto. Wodził spojrzeniem w jedną i drugą stronę, nieustannie, po dachach i ulicach. Sunandi przelotnie zastanowiła się, czy i on nie ma problemów ze snem.

– Dla plemion pustynnych – zaczął – my, ludzie z miasta, Gujaareńczycy i Kisuanie, jesteśmy zniewieściałymi, słabymi, tchórzliwymi dekadentami, niegodnymi posiadanych bogactw. Nawet Shadounowie, nasi sprzymierzeńcy, paktują z wami tylko dlatego, że Gujaareńczyków nienawidzą bardziej niż was. Dlatego kiedy Banbarrowie nie biorą jeńców i unikają zabijania Gujaareńczyków, choć Kisuan kładą trupem czwórkami…

Sunandi mocno chwyciła balustradę i jęknęła cicho. Ale z niej idiotka, że tego nie wiedziała.

– Traktują Gujaareh jak sprzymierzeńca!

Nijiri nie odpowiedział, ale nie było potrzeby: Sunandi zrozumiała, że ma rację. Plemiona z Pustego Tysiąca waśniły się między sobą, odkąd ktokolwiek sięgał pamięcią. Wojny Banbarrów z Shadounami – dwoma najpotężniejszymi plemionami – były tematem legend, ale od paru ostatnich stuleci, gdy Gujaareh urósł w siłę, zapanował względny pokój. Żadne plemię nie mogło pozwolić sobie na walkę z dawnymi rywalami, skoro tak blisko istniało nowe zagrożenie.

Najazdy stanowiły dowód, że trwająca od dawna sytuacja patowa została opanowana. Shadounowie byli kisuańskimi partnerami handlowymi i czasem sprzymierzeńcami – a teraz Kisua podbiła Gujaareh. W ten sposób Banbarrowie, których terytorium rozciągało się między południowo-zachodnią granicą Gujaarehu i leżącymi w południowych górach fortecami Shadounów, zostali uwięzieni między dwiema sprzymierzonymi siłami. Nic dziwnego, że postanowili coś z tym zrobić.

– Sądzisz, że Banbarrowie umyślnie namierzają magazyny z towarem? – spytała, zastanawiając się nad słowami Nijiriego. – Dlaczego? Żeby nasz podbój Gujaarehu stał się nieopłacalny? Żeby spowodować jakąś polityczną zmianę w Kisui?

– Tego nie powiedziałem. Ale ich taktyka zdradza postępowanie z pewną premedytacją, nie sądzisz?

Przesada. Sunandi spojrzała na niego spode łba.

– Ciemni nomadzi nie wpadliby na taki pomysł.

Po jego twarzy przemknęło rozdrażnienie – przelotne i łagodne.

– Oni nie są głupi. Mówienie takich rzeczy cię ośmiesza.

– Nawet twój lud nazywa ich barbarzyńcami!

– Ale handel z nimi nas wzbogacił, pamiętaj. W przeciwieństwie do Kisui nigdy nie pozwoliliśmy, by uprzedzenia przesłoniły nam zyski lub zagrożenia związane z barbarzyńskim narodem.

Sunandi zlekceważyła naganę. Splotła ręce na piersi i zaczęła krążyć po balkonie.

– Do tej pory duma nie pozwalała Banbarrom prosić o pomoc w walce z Shadounami. Dlaczego teraz jej szukają? I to w Gujaarehu, upokorzonym jeńcu Kisui? Ludy pustyni szanują siłę, Gujaareh jest słaby.

– Jeśli w to wierzysz, to ty jesteś głupia – warknął.

Odwróciła się do niego gwałtownie z zaciśniętymi pięściami.

– Armia gujaareńska…

– Armia gujaareńska stanowiła jedynie część potęgi Gujaarehu przed nadejściem Kisuan. Zapomniałaś już o naszych związkach z północą i ze wschodem? Jak mówisz, połowa zhinhów jest spokrewniona z tymi czy innymi barbarzyńcami. A w tym kraju istnieje kasta wojskowych, w większości urodzonych wojowników, którzy od czasu rozwiązania armii żyją w bezczynności i gniewie. Popełniliście błąd; nie macie pojęcia, jak wiele wysiłku włożyła Hetawa w uspokojenie tej kasty. A strażnicy miejscy i prywatne oddziały, chroniące ziemie arystokracji… i samej Hetawy… Masz pojęcie, co mogą zrobić moi bracia, kiedy powstaną? Sami wartownicy…

Pokręcił głową, przełożył nogę przez balustradę balkonu, by usiąść twarzą do niej, i pochylił się ku przodowi. Sunandi powstrzymała chęć cofnięcia się przed tym przenikliwym spojrzeniem. Zbieracze nie powinni ulegać działaniu silnych emocji, ale Nijiri zawsze miał ognisty temperament.

– Wiem, co myślą o nas Kisuanie. Nazywacie nas śpiącymi owcami, uciekającymi przed wszystkimi problemami. Ale kiedy gniew Gujaarehu się obudzi, zapłonie równie gwałtownie jak w każdym innym kraju, nawet gwałtowniej, bo tak często go tłumimy. Jeśli kiedykolwiek wybuchnie, Kisua utraci władzę nad nami.

Zmierzyła go nieruchomym spojrzeniem, usiłując nie dopuszczać do głosu swojego niepokoju.

– Powiedziałeś, że Hetawa nas popiera.

– Na razie. Ale jeśli pojawi się lepsza możliwość do wyboru, Jeh Kalawe, jeśli Hetawa uzna, że najszybszą i najpewniejszą drogą do stabilizacji jest wymordowanie wszystkich Kisuan w granicach naszego kraju, bądź pewna, że tak się stanie. – I, ku zaskoczeniu Sunandi, gniew w jego oczach stał się czymś podobnym do smutku. – Tyle lat, a nadal jesteśmy dla was obcy.

– Nie obcy – sprzeciwiła się, dziwnie urażona. – Wiem, jak ważny jest dla was spokój.

– Spokój jest bardziej niż ważny. Spokój to nasz bóg. – Nijiri wstał i westchnął. – Tyle mogę ci powiedzieć: dobrze się domyślasz. Zwrócił się do nas przedstawiciel przywódcy Banbarrów.

Sunandi wstrzymała oddech.

– Nie wiedziałam, że w ogóle mają przywódcę.

– To prawda, Banbarrowie to liczne plemiona z wieloma przywódcami. Ale w czasie wojny stają się jednym ciałem z jedną głową. Mężczyzna, z którym mamy do czynienia, najprawdopodobniej zostanie tą głową.

– Kiedy się do was zwrócili?

– Po pierwszych napadach na miasto. To, co mi powiedziałaś, tylko potwierdza nasze podejrzenia. I nie pytaj mnie, kiedy i czy odbędzie się to spotkanie. Sprawy Hetawy nie powinny interesować Protektorów.

I oczywiście, będąc Głosem Protektoratu, nie mogła obiecać, że zachowa tę informację w tajemnicy, tak jak on nie mógł obiecać jej trwałej współpracy. Oboje mieli swoich zwierzchników, którym musieli służyć.

Zatem następne pytanie sformułowała tak, by Nijiri mógł swobodnie manewrować między lojalnością wobec niej i swoich panów.

– Czy jest coś, co możesz mi powiedzieć?

Skinął głową z ledwie widoczną aprobatą.

– Przedstawiciel przywódcy Banbarrów, jak się okazało, pochodzi z gujaareńskiej kasty wojskowej. Żołnierz wysokiej rangi. Twierdził, że przed podbojem był generałem. Urodził się jako zhinha. – Po ostatnich słowach Nijiri spojrzał uważnie na Sunandi.

– Bogini, ratuj… – szepnęła. Skóra jej ścierpła nie tylko od nocnego chłodu. Shunhowie i zhinhowie, dwie szlachetne kasty Gujaarehu, nieczęsto pozwalały swoim członkom wstąpić do wojska jako zbyt dumne, by przyjmować rozkazy od kogoś nisko urodzonego. Ledwie tolerowali służbę pod rozkazami swoich współbratymców, osób z tej samej kasty. Ale istniał ród, któremu generał z kasty zhinha mógłby chętnie służyć nawet na zesłaniu.

Nijiri nie zareagował na bluźnierstwo może dlatego, że wyczuł szczerość Sunandi.

– Zrozum to, jak chcesz – powiedział. – Teraz wracaj do męża, zanim zauważy twoją nieobecność.

Wstał, przerzucił przez ramię jeden z warkoczy zaplecionych na karku. Ten gest i fryzura były tak znane Sunandi, że poczuła w sercu ukłucie bólu.

– Jak się miewasz, Nijiri? – spytała, kładąc bardzo delikatny akcent na słowo „jak”.

Zatrzymał się, ale nie odwrócił się do niej.

– Dobrze, Jeh Kalawe.

– A ja… – zawahała się, ale w końcu rzuciła z desperacją: – A ja za nim naprawdę tęsknię. Uwierzysz? Nie byliśmy przyjaciółmi. A jednak…

Nijiri chwycił się balustrady.

– Oboje kiedyś go spotkamy. Może nawet znajdziesz go przede mną; jesteś kobietą, masz większą moc, by odszukać go w Ina-Karekh. I nadal możesz śnić.

O tym zapomniała. Nijiri stał się prawdziwym zbieraczem. Płacił za swoje umiejętności taką cenę jak każdy zbieracz.

– Przepraszam – szepnęła. Nie wiedziała, czy to, co zabrzmiało w jego głosie, było smutkiem czy zwykłą rezygnacją; w każdym razie w tle tego uczucia pobrzmiewał ból. Z ociąganiem dotknęła jego ramienia, choć nie wiedziała, czy to go pocieszy. Ledwie go musnęła, gdy się odwrócił i chwycił jej rękę.

– Nie przepraszaj – powiedział. Położył jej dłoń na swoim policzku i wtulił się w nią na chwilę, zamknąwszy oczy. Pewnie wyobrażał sobie kogoś innego na jej miejscu. W tej chwili uświadomiła sobie, jak samotny musiał się czuć. Nikt nie dotykał zbieraczy, w każdym razie nie rozmyślnie. Bracia jego ścieżki koili cudzy ból, ale swój znosili w samotności.

Jednak ku jej zaskoczeniu Nijiri otworzył oczy i zmarszczył brwi.

– W tym stanie nigdy go nie spotkasz. Dlaczego nie przyszłaś do mnie? Wiesz, że bym ci pomógł.

I zanim zdążyła spytać, o co mu chodzi, wyciągnął rękę ku jej twarzy. Mrugnęła odruchowo i poczuła, jak jego palce muskają przez chwilę jej powieki. Potem dłoń się cofnęła. Gdy otworzyła oczy, Nijiri właśnie wskakiwał na balustradę; gdy się na niej znalazł, przycupnął zgrabnie jak ptak.

– Nie wzywaj mnie znowu – rzucił przez ramię. – Wszystko zmienia się zbyt szybko. Nie wyraziłem się właściwie, mówiąc, że nas nie rozumiesz. Rozumiesz nas, na ile może nas pojąć cudzoziemka, rozumiesz nas lepiej niż jakikolwiek mieszkaniec Kisui. Dlatego ci wybaczam bez względu na to, do czego zmuszą cię Protektorzy.

Sunandi patrzyła za nim osłupiała, usiłując zrozumieć jego słowa, a on wstał, bez trudu utrzymując równowagę, nie zważając na wysokość. Chwycił znajdujący się powyżej występ i podciągnął się na nim jednym płynnym ruchem. Potem zniknął.

Dopiero gdy wróciła do łóżka, zrozumiała, co zrobił. Ściślej mówiąc, zrozumiała to rano, kiedy obudziła się w ramionach Anziego, ukojona i wypoczęta tak, jak nie zdarzyło jej się to od lat. Anzi przytulił ją w nocy, a pewnie także potrącił ją kilka razy, ale nie obudziła się ani na chwilę.

5. NOSICIEL DANINY

– Nie – powiedział Mni-inh.

Hanani nie podnosiła głowy znad wyciągniętych rąk. Mni-inh, który siedział na wyściełanej ławie, masując sobie kolano, spochmurniał, kiedy zrozumiał, że Hanani nie zamierza odejść.

– Powiedziałem: „nie”, Hanani. – Wyprostował się i wygładził czerwoną draperię biodrową. – Już przeprosiliśmy rodzinę nosiciela daniny. Zostanie uroczyście pochowany w krypcie Hetawy, co zwykle jest zaszczytem przysługującym tylko sługom Hananji. To powinno wystarczyć.

– To nie Hetawa doprowadziła do śmierci tego nosiciela daniny – sprzeciwiła się Hanani, wpatrując się w pierś Mni-inha. W łagodnym porannym świetle rubinowy naszyjnik, symbol jego godności, wyglądał jak krople krwi, rozsiane na bladej skórze.

Mni-inh wzdrygnął się i usiadł. Ale Sala Dawców od świtu do południa na ogół była pusta, ponieważ ci, którzy pracowali w nocy, spali, a reszta była zajęta zwykłymi codziennymi obowiązkami w Sali Błogosławieństw lub w komnacie ziół i wyciągów. Ci nieliczni, którzy leżeli na ławach i w zakamarkach sali, pilnie się uczyli lub byli pogrążeni rozmowie z innymi. Nikt nie patrzył na Hanani i Mni-inha; mimo to kapłan rozejrzał się dla pewności, zanim znowu przemówił:

– Ty mała idiotko, to nie twoja wina! Nie wyręczaj Yehamwy’ego. Jak możesz oczekiwać, że Rada uwierzy w twoje kompetencje, jeśli w nie sama nie wierzysz?

Hanani, zaskoczona, podniosła głowę.

– Nie uważam, że jestem niekompetentna, bracie. Jakże bym mogła tak myśleć, skoro to ty mnie szkoliłeś?

– Więc po co chcesz odwiedzić rodzinę nosiciela?

To samo pytanie Hanani zadawała sobie przez całą noc, którą spędziła, płacząc, modląc się i kołysząc na łóżku, aż w końcu zasnęła. Nie miała snów; jej prośby o spokój lub zrozumienie nie zostały wysłuchane. I tak obudziła się rano, myśląc tylko o jednym: dlaczego Dayu zginął.

– Ponieważ w moim sercu nie ma spokoju – odpowiedziała. Mni-inh cofnął się, zasępiony. – Jego miejsce zajęło zwątpienie. Czy rzeczywiście popchnęłam Dayu za daleko? Czy nosiciel daniny umarł, bo wymagałam, by dziecko wykonało pracę dorosłego? Wiesz, co w narkomancji może zdziałać zwątpienie, bracie. Nawet jeśli członek Rady nie sprecyzował wyroku, w tej chwili nie zgodziłabym się leczyć.

Mni-inh westchnął z bezsilnym gniewem.

– Rozumiem to. Ale jak przeproszenie pogrążonej w rozpaczy wdowy, która może cię oskarżyć o śmierć męża niezależnie od tego, czy to twoja wina, ma rozstrzygnąć twoje wątpliwości? – Nagle spojrzał na nią ze skupieniem. – Zaraz. Wiem, o co chodzi. Po raz pierwszy miałaś do czynienia ze śmiercią.

– Nieprawda – rzuciła, choć musiała odwrócić głowę, by nie widzieć współczucia w oczach swojego mentora. Na początku nauki Hanani podejrzewała, że Mni-inh ma utajone skłonności do sadyzmu, skrywane przed zbieraczami, lecz z satysfakcją wykorzystywane pod pozorem nauczania. Był wobec niej dwa razy bardziej surowy niż inni dawcy wobec uczniów mężczyzn, a kiedy się na to poskarżyła, zauważył, że musi być dwa razy lepsza od innych dawców, by petenci pozbyli się obaw związanych z jej płcią. Była pewna, że Mni-inh jej nienawidzi, ponieważ jest kobietą.