Wydawca: Filia Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2018

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 396 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Mroczna toń - Robert Bryndza

Wrzucone do wody ciało natychmiast zaczęło opadać na dno. Miała tam leżeć w spokoju jeszcze przez wiele lat, ale nad nią, na lądzie, rozpoczął się właśnie koszmar …

Gdy detektyw Erika Foster otrzymuje wskazówkę, że kluczowe dowody w bardzo ważnej sprawie narkotykowej znajdują się na dnie porzuconego kamieniołomu na obrzeżach Londynu, każe go przeszukać. W grubej warstwie mułu nurkowie znajdują nie tylko narkotyki, lecz także coś jeszcze – szkielet małego dziecka. Szybko udaje się zidentyfikować zwłoki – to siedmioletnia Jessica Collins, dziewczynka, której cały kraj szukał dwadzieścia siedem lat wcześniej.

Gdy Erika próbuje połączyć stary materiał dowodowy z nowym, zaczyna kopać głębiej i dowiaduje się coraz więcej o rozbitej rodzinie Collinsów. Wkrótce uświadamia sobie, że będzie to jedna z najbardziej złożonych i wymagających spraw, jakie kiedykolwiek prowadziła. Ktoś nie chce, żeby ta sprawa została rozwiązana. I zrobi wszystko, by powstrzymać Erikę przed dotarciem do prawdy.

Trzeci porywający thriller z serii o detektyw Erice Foster autorstwa Roberta Bryndzy, którego dwie pierwsze książki, "Dziewczyna w lodzie" i "Nocny stalker", sprzedały się w ponad milionie egzemplarzy!

Opinie o ebooku Mroczna toń - Robert Bryndza

Fragment ebooka Mroczna toń - Robert Bryndza

Dla Marty

Śmierć ją zwarzyła,

jak mróz najpiękniejszy pierwiosnek w maju.

William Szekspir, Romeo i Julia,

przeł. Józef Paszkowski

Prolog

Jesień 1990 roku

Gdy podrzucali ciało do opuszczonego kamieniołomu, była chłodna późnojesienna noc. Wiedzieli, że to ustronne miejsce, a woda jest bardzo głęboka. Nie mieli jednak pojęcia, że są obserwowani.

Przybyli pod osłoną nocy, kilka minut po trzeciej nad ranem – przyjechali z domów na skraju wsi, przez pusty pas żwiru, na którym turyści parkowali samochody, i dotarli do rozległych błoni. Wyłączyli światła, samochód podskakiwał i szarpał na nierównym podłożu, na ścieżce, która wkrótce rozwidliła się i biegła po obu stronach gęstego lasu. Ciemność była nieprzenikniona i lepka, jedyne światło padało od strony wierzchołków drzew.

Nie czuli, żeby ta przejażdżka odbywała się w tajemnicy. Silnik zdawał się ryczeć, zawieszenie skrzypiało, wóz przechylał się z boku na bok. Zatrzymali się w miejscu, gdzie rósł rzadszy las i widać było wypełniony wodą kamieniołom.

Nie wiedzieli jednak, że w pobliżu mieszkał samotny starzec, który zajął rozpadającą się chatę. Gdy przy lesie zatrzymał się samochód, mężczyzna akurat znajdował się na zewnątrz, wpatrywał się w niebo i zachwycał jego pięknem. Ostrożnie schował się za kępą krzaków i obserwował. Nocą często przyjeżdżały tutaj miejscowe dzieciaki, ćpuny i pary szukające wrażeń – wiedział już, jak je odstraszać.

Księżyc na krótko wychynął zza chmur i oświetlił dwie postacie, które wysiadły z auta, wyjęły z tyłu coś dużego i zaniosły to do łodzi na wodzie. Pierwsza osoba wsiadła, a kiedy druga podawała jej długi pakunek, po sposobie, w jaki to coś się zgięło i zwaliło na dno, przerażony starzec poznał, że to ciało.

Nad wodą niosło się delikatne pluskanie wioseł. Mężczyzna zasłonił usta dłonią. Wiedział, że powinien się odwrócić, ale nie mógł. Na środku wody pluskanie ustało. Księżyc znowu na chwilę wyłonił się zza chmur i oświetlił kręgi na wodzie.

Starzec wstrzymał oddech i obserwował dwie pogrążone w rozmowie postacie – ich głosy były teraz rytmicznym pomrukiem. A potem zapadła cisza. Gdy ludzie ci wstali, łódź się zachwiała – jedna osoba niemal wypadła za burtę. Wreszcie udało im się złapać równowagę, podnieśli pakunek i wrzucili go do wody. Rozległy się plusk i grzechotanie łańcuchów. Księżyc ponownie wyszedł zza chmury i jasno oświetlił miejsce, gdzie wrzucono pakunek – rozchodziły się stamtąd liczne kręgi.

Mężczyzna widział teraz wyraźnie osoby na łodzi, mógł dostrzec ich twarze.

Wypuścił powietrze. Przez cały ten czas wstrzymywał oddech. Trzęsły mu się ręce. Nie chciał żadnych problemów; całe życie starał się ich unikać, ale one zawsze umiały go znaleźć. Chłodny wiatr poruszył suchymi liśćmi obok jego stóp, starzec poczuł swędzenie w nosie. Zanim zdołał się powstrzymać, głośno kichnął – kichnięcie rozniosło się echem po całej wodzie. Ludzie w łodzi gwałtownie podnieśli głowy, zaczęli przeszukiwać wzrokiem brzegi. I wtedy go zobaczyli. Odwrócił się, żeby uciec, potknął o korzeń drzewa i upadł na ziemię, tracąc oddech.

Pod wodą w kamieniołomie było cicho, zimno i bardzo ciemno. Ciało szybko opadało na dno, w dół, w dół, w dół, aż wreszcie znalazło się w miękkim błocie.

Miała tak leżeć w spokoju przez wiele lat. Ale nad nią, na lądzie, koszmar dopiero się zaczynał.

Rozdział 1

Piątek, 28 października 2016 roku

Główna inspektor Erika Foster skrzyżowała ręce na wielkiej kamizelce ratunkowej, próbując chronić się przed mroźnym wiatrem. Pożałowała, że nie włożyła grubszej kurtki. Niewielka dmuchana łódź oddziału morskiego policji metropolitarnej pędziła po wodzie kamieniołomu Hayes Quarry, ciągnąc za sobą kompaktowy transponder, który skanował dno. Opuszczony kamieniołom znajdował się wśród 225 akrów terenów leśnych i wrzosowisk, na środku parku Hayes Common, znajdującego się obok wsi Hayes na peryferiach południowej części Londynu.

– Głębokość wody wynosi dwadzieścia trzy koma siedem metra – powiedziała sierżant Lorna Crozier, nadzorująca nurków. Pochylała się nad ekranem znajdującym się w przedniej części łodzi, na którym wyświetlały się wskazania sonaru wyglądające jak fioletowe cienie przypominające sińce.

– Czyli trudno będzie wydobyć to, czego szukamy? – spytała Erika, która usłyszała powątpiewanie w głosie kobiety.

Ta pokiwała głową.

– Wszystko poniżej dwudziestu metrów głębokości jest trudne do wydobycia. Moi nurkowie mogą zostać na dole stosunkowo krótko. Średniej wielkości staw czy kanał ma zaledwie kilka metrów głębokości. Nawet podczas przypływu Tamiza ma dziesięć do dwunastu metrów.

– Może tam być wszystko – zauważył posterunkowy John McGorry, wciśnięty w plastikowe siedzenie obok Eriki. Popatrzyli po pomarszczonej powierzchni wody.

Widoczność wynosiła nie więcej niż dwa metry – dalej widać było już tylko kłębowisko cieni.

– Próbujesz usiąść mi na kolanach? – warknęła, gdy młody policjant pochylił się nad nią, żeby wyjrzeć za burtę.

– Przepraszam, szefowo. – Uśmiechnął się i wyprostował. – Oglądałem niedawno film na Discovery Channel. Wiedziałaś, że na mapach znajduje się tylko pięć procent dna oceanu? A przecież oceany zajmują siedemdziesiąt procent powierzchni Ziemi, a to oznacza, że wyłączając lądy, nadal nieodkrytych jest sześćdziesiąt pięć procent powierzchni Ziemi…

Na brzegu dwadzieścia metrów dalej na wietrze kołysały się kępki trzcin. Na trawie stał van nurków, obok niego niewielki zespół szykował sprzęt. Ich pomarańczowe kamizelki ratunkowe były jedynymi kolorowymi plamami tego szarego jesiennego popołudnia. Za nimi rozciągały się wrzosowiska i pola kolcolistów, tworzące mieszaninę szarości i brązów. W oddali rosły nagie drzewa. Łódź dopłynęła do końca kamieniołomu i zwolniła.

– Zawracamy – powiedział posterunkowy Barker, młody policjant siedzący przy sterze silnika zaburtowego. Zawrócił ostro, by mogli przepłynąć kamieniołom po raz szósty.

– Myślisz, że niektóre ryby albo węgorze tam na dole mogłyby urosnąć do… no, do olbrzymich rozmiarów? – John spytał Lornę, jego oczy nadal błyszczały z entuzjazmu.

– Gdy nurkowałam, widziałam kilka sporych raków. Do tego kamieniołomu nie ma żadnego dopływu, tak więc jeśli cokolwiek tam żyje, to z pewnością byśmy o tym wiedzieli – odparła, zerkając na ekran.

– Dorastałem niedaleko stąd, w St Mary Cray. Obok nas był sklep zoologiczny, w którym rzekomo sprzedawano małe krokodyle… – Przerwał i spojrzał na Erikę, która uniosła brew.

Zawsze był wesoły i rozmowny i jakoś sobie z tym radziła. Ale nie lubiła pracować z nim na porannej zmianie.

– John, ale my nie szukamy krokodyla. Szukamy dziesięciu kilogramów heroiny schowanej w wodoodpornym pojemniku.

Pokiwał głową.

– Przepraszam.

Spojrzała na zegarek. Dochodziło wpół do czwartej.

– Jaka jest wartość dziesięciu kilogramów? – spytał Barker ze swego miejsca przy sterze.

– Cztery miliony funtów – odparła Erika, utkwiwszy wzrok w monitorze.

Zagwizdał.

– Zakładam, że pojemnik został tutaj wrzucony celowo?

Erika pokiwała głową.

– Jason Tyler, który siedzi u nas w areszcie, czekał, aż sprawa trochę przycichnie, a potem zamierzał po to wrócić…

Nie dodała, że mogli trzymać go w areszcie jedynie do północy.

– Naprawdę sądził, że to odzyska? Przecież jesteśmy doświadczoną ekipą nurków, a nawet nam będzie trudno to wyłowić – rzekła Lorna.

– Skoro w grę wchodzą cztery bańki, na pewno chciał po to wrócić – odparła Erika. – Mamy nadzieję, że uda nam się zdjąć jego odciski palców z plastiku, którym owinął narkotyki przed włożeniem ich do pojemnika.

– A skąd wiecie, że wrzucił je akurat tutaj? – spytał Barker.

– Od jego żony – odparł John.

Barker rzucił mu spojrzenie, jakie mógł zrozumieć tylko mężczyzna, i gwizdnął.

– Czekajcie. Tutaj chyba coś jest. Wyłącz silnik – powiedziała nagle Lorna i jeszcze bardziej pochyliła się nad małym monitorem.

Wśród fioletowych cieni pojawił się niewielki czarny kształt. Barker wyłączył silnik i w uszach wszystkich zadźwięczała cisza. Po chwili usłyszeli szum wody, gdy łódź zaczęła zwalniać. Barker wstał i podszedł do Lorny.

– Skanujemy obszar o boku czterech metrów z każdej strony łodzi – powiedziała i machnęła drobną dłonią nad monitorem.

– Czyli skala się zgadza – odparł Barker.

– Myślicie, że to jest to? – spytała Erika z nadzieją w głosie.

– Możliwe – odrzekła Lorna. – Równie dobrze może to być stara lodówka. Nie dowiemy się, dopóki nie zejdziemy na dół.

– Chcesz tutaj dzisiaj nurkować? – spytała Erika, próbując zachować optymizm.

– Ja zostaję na lądzie. Wczoraj nurkowałam, musimy zachować okresy odpoczynku – odrzekła Lorna.

– A gdzie byłaś wczoraj? – spytał John.

– Rotherhithe. Musieliśmy wyłowić samobójcę z jeziora w rezerwacie przyrody.

– Wow. Wyławianie ciała z głębin musi być naprawdę osobliwym przeżyciem.

Kiwnęła głową.

– Ja go znalazłam. Trzy metry pod wodą. Szukałam przy zerowej widoczności i nagle moje dłonie natrafiły na dwie kostki, przejechałam dłońmi w górę i znalazłam nogi. Stał na dnie.

– Ale numer. Stał pod wodą? – spytał John.

– Czasami się tak zdarza: to ma coś wspólnego z ułożeniem gazów w ciele i procesem rozkładu.

– Fascynujące. Kilka lat służę w policji, ale to mój pierwszy raz z ekipą nurków – rzekł John.

– Znajdujemy mnóstwo okropnych rzeczy. Najgorzej jest wyłowić torbę ze szczeniakami – dodał Barker.

– Sukinsyny. Pracuję w policji od dwudziestu pięciu lat i nadal codziennie dowiaduję się czegoś nowego o tym, jak chorzy potrafią być ludzie. – Erika zauważyła, że na chwilę wszyscy ucichli, tak jakby starali się domyślić, ile ona ma lat. – No dobrze, a co z tym? Jak szybko możecie zejść na dół i to wydobyć? – spytała, ponownie skupiając ich uwagę na sonarze.

– Chyba zaznaczymy to miejsce boją i jeszcze raz nad tym przepłyniemy – odparła Lorna, przeszła na bok łodzi i zaczęła przygotowywać małą pomarańczową boję z obciążnikiem na linie. Przerzuciła przez burtę najpierw obciążnik – błyskawicznie zniknął w mrocznej toni – a potem cienką linę. Zostawili boję na wodzie, a Barker włączył silnik i popłynęli dalej.

Po godzinie skończyli przemierzać wody kamieniołomu. Udało im się zidentyfikować trzy możliwe anomalie. Erika i John zeszli na brzeg, żeby się ogrzać. Gdy stanęli na zewnątrz vana ze styropianowymi kubkami z herbatą, październikowy dzień miał się już ku końcowi i zaczął zapadać zmierzch. Obserwowali, jak ekipa nurków zabiera się do pracy.

Lorna stała na brzegu i trzymała jeden koniec obciążonej liny, wpadającej do wody i biegnącej wzdłuż dna kamieniołomu, a następnie wyłaniającej się sześć metrów od brzegu. Łódź zacumowano obok pierwszej boi. Na łodzi Barker trzymał drugi koniec naprężonej liny. Odkąd do wody weszło dwóch nurków, minęło dziesięć minut. Zaczęli po przeciwnych stronach liny i przeszukiwali dno kamieniołomu, by spotkać się na środku. Obok Lorny nad niewielkim urządzeniem do komunikacji pochylał się jeszcze inny członek ekipy nurków. Erika słyszała jego kolegów, którzy rozmawiali ze sobą przez radia umieszczone w maskach do nurkowania.

– Zero widoczności, jeszcze nic nie mamy. Pewnie niedługo spotkamy się na środku. – Dobiegł metaliczny głos.

Erika zaciągnęła się nerwowo e-papierosem, światełko LED na końcu zapaliło się na czerwono. Wypuściła powietrze w postaci kłębu białej pary.

Trzy miesiące wcześniej została przeniesiona do komisariatu w Bromley, nadal próbowała się tam odnaleźć i dopasować do swojego nowego zespołu. Bromley znajdowało się zaledwie kilka kilometrów od Lewisham, ale Erika zaczęła się już przyzwyczajać do ogromnej przepaści, jaka dzieliła obrzeża Londynu i granicę hrabstwa Kent. Czuła się jak mieszczuch.

Spojrzała na Johna, który stał dwadzieścia metrów dalej i rozmawiał przez telefon; mówił coś i się uśmiechał. Dzwonił do swojej dziewczyny zawsze, gdy nadarzyła się ku temu okazja. Chwilę później zakończy rozmowę i podszedł do Eriki.

– Nurkowie nadal szukają? – spytał.

Kiwnęła głową.

– Brak wieści to też dobre wieści. Ale będę musiała wypuścić tego małego sukinsyna…

Tym małym sukinsynem był Jason Tyler, drobny handlarz narkotyków, który nagle zaczął kontrolować sieć dilerską w południowej części Londynu i na granicach Kentu.

– Trzymajcie linę napiętą, bo robi się luźno… – rzucił nurek przez radio.

– Szefowo? – powiedział zmieszany John.

– Tak?

– Przed chwilą rozmawiałem z moją dziewczyną Monicą… Ona… my… chcemy zaprosić cię na kolację.

Erika spojrzała na niego jednym okiem, bo drugim cały czas zerkała na Lornę, która zrobiła pętlę na luźnej części liny i stanęła mocno na brzegu.

– Co?

– Dużo o tobie opowiadałem… Oczywiście same dobre rzeczy. Odkąd z tobą pracuję, mnóstwo się nauczyłem, ta praca stała się o wiele bardziej interesująca… Zapragnąłem być lepszym policjantem. W każdym razie Monica bardzo chciałaby zrobić dla ciebie lasagne. A robi pyszną. I nie mówię tak tylko dlatego, że to moja dziewczyna. Naprawdę jest… – Zamilkł.

Erika wpatrywała się w przestrzeń między stojącą na brzegu Lorną a łodzią. Zaczęło się już robić ciemno. Pomyślała, że nurkowie pewnie zaraz spotkają się na środku, a jeśli do tego dojdzie, będzie to oznaczało, że niczego nie znaleźli.

– I co ty na to, szefowo?

– John, jesteśmy teraz w samym środku bardzo ważnej sprawy – warknęła.

– Nie chodziło mi o dzisiaj. Może jakiegoś innego dnia? Monica bardzo chciałaby poznać moją szefową. I jeśli chciałabyś kogoś ze sobą przyprowadzić, to nie ma sprawy. Jest jakiś pan Foster?

Odwróciła się do niego. Przez kilka ostatnich lat była jednym z głównych obiektów plotek w policji, zaskoczył ją więc fakt, że John nie miał o niczym pojęcia. Już chciała mu odpowiedzieć, ale nagle rozległ się okrzyk stojącej na brzegu ekipy.

Pośpieszyli do Lorny i mężczyzny, który kucał przy urządzeniu nadawczo-odbiorczym. Usłyszeli, jak jeden z nurków mówi:

– Pod warstwą błota znajduje się jakiś pakunek. Jeśli mam to wyciągnąć, to potrzebuję pomocy. Ile zostało mi czasu? – Metaliczny głos przeciął chłodne powietrze, nastąpiły zakłócenia i Erika uświadomiła sobie, że to były bąbelki z aparatu oddechowego – przecież policja rozmawiała z nurkiem znajdującym się niemal dziesięć metrów pod powierzchnią wody.

Lorna odwróciła się do Eriki.

– Chyba to mamy.

Rozdział 2

Po zapadnięciu zmroku temperatura nad wodą gwałtownie spadła. Erika i John chodzili wzdłuż brzegu oświetleni przez reflektory vanów. Drzewa za nimi zniknęły w ciemności, która zdawała się wszystkich przytłaczać.

Jeden z nurków, całkiem zgrabnie prezentujący się w swoim skafandrze, wreszcie wynurzył się na stromym brzegu kamieniołomu. Wyciągnął coś, co wyglądało jak wielka, ubłocona plastikowa walizka. Erika i John podeszli do reszty ekipy, która pomagała nurkowi wyjść na ląd. John włączył małą kamerę cyfrową i zaczął filmować nurka i pojemnik. Położono go na trawie przykrytej grubą folią. Wszyscy się cofnęli, a John zrobił kilka zdjęć obiektu.

– W porządku – powiedział po chwili. – Zaczynam kręcić.

Erika naciągnęła lateksowe rękawiczki i wyjęła szczypce przegubowe. Uklękła przed walizką i popatrzyła na nią.

– Po obu stronach rączki znajdują się dwie kłódki, jest też zawór ciśnieniowy – powiedziała, wskazując pokryty błotem przycisk pod rączką. Rozcięła oba zamki szczypcami, a John cały czas wszystko filmował. Ekipa nurków obserwowała scenę z oddalenia, oświetlała ich lampa kamery.

Erika delikatnie przekręciła zawór i rozległ się głośny syk. Po chwili podniosła wieko. Lampa kamery oświetliła wnętrze walizki i wszyscy zobaczyli małe, równo poukładane pakunki wypełnione różowoszarym proszkiem.

Na ten widok serce Eriki podskoczyło z radości.

– Oto heroina wartości czterech milionów funtów – powiedziała.

– To straszne, ale nie potrafię oderwać od tego wzroku – mruknął John i pochylił się, żeby zrobić zbliżenie wnętrza walizki.

– Dziękuję, dziękuję wam wszystkim – Erika zwróciła się do milczących i zmęczonych nurków stojących za nią w półkolu. Uśmiechnęli się.

Nagle rozległy się trzaski ze sprzętu do komunikacji z nurkami – jeden z nich nadal znajdował się pod wodą. Lorna podeszła bliżej i zaczęła rozmawiać z nim przez radio.

Erika ostrożnie zamknęła wieko walizki.

– Dobrze, John, zadzwoń do nadzoru. Musimy bezpiecznie przewieźć to na komisariat. I powiedz nadinspektorowi Yale’owi, że zespół do zdejmowania odcisków palców musi być gotowy i zabrać się do pracy od razu, gdy tylko wrócimy z walizką. Dopóki nie zostanie odpowiednio zabezpieczona, nie spuszczamy jej z oczu, rozumiesz?

– Tak.

– I przynieś mi z samochodu dużą torbę na materiał dowodowy.

John odszedł, a Erika wstała, cały czas wpatrując się w walizkę.

– Mam cię, Tyler – mruknęła. – Teraz to dopiero sobie posiedzisz.

– Inspektor Foster – powiedziała Lorna, która jeszcze przed chwilą rozmawiała ze znajdującym się pod wodą nurkiem. – Nasz nurek przeszukał pobieżnie ten obszar i znalazł coś jeszcze…

Piętnaście minut później Erika spakowała plastikową walizkę z heroiną, a John wrócił z kamerą i zaczął filmować drugiego nurka, który właśnie wyszedł z wody. Niósł w ramionach coś ciemnego i zniekształconego, zmierzając do kolejnego kawałka folii, który rozłożono na trawie.

Było owinięte w ubłocony plastik, związane cienkim zardzewiałym łańcuchem i obciążone czymś, co wyglądało jak hantle. Miało nie więcej niż półtora metra długości i było zgięte. Stary plastik wyblakł i rozpadał się.

– Znajdowało się kilkadziesiąt centymetrów od walizki, częściowo w szczelinie na dnie kamieniołomu – powiedziała Lorna.

– Nie jest ciężkie. W środku jest coś małego, czuję, jak się przesuwa – rzekł nurek.

Ułożył pakunek na plastikowej folii. Zapadła cisza, przerywana jedynie przez szum gałęzi powiewających na wietrze.

Erika poczuła przerażenie i ucisk w żołądku. Zrobiła krok do przodu.

– Czy mogę raz jeszcze prosić te szczypce? – spytała.

Wsadziła je sobie pod pachę, nałożyła nową parę lateksowych rękawiczek, a potem spokojnie przecięła zardzewiałe łańcuchy, cienkie, ale dokładnie obwiązujące pakunek. Plastik zrobił się bardzo twardy i pękał, gdy odwijała łańcuchy. Z wewnątrz na trawę polała się woda.

Erika uświadomiła sobie, że poci się mimo chłodu. Plastikowa folia była kilka razy złożona. Odwijała każdą kolejną warstwę i myślała, że to coś w środku jest bardzo małe. Pachniało tylko wodą z kamieniołomu, czyli stęchlizną – choć zapach był trochę nieprzyjemny, co od razu wzbudziło jej podejrzenia.

Gdy dotarła do ostatniej warstwy plastiku, zebrani wokół niej ludzie niemal nie oddychali. Ona też wstrzymała oddech. Po chwili nabrała powietrza i odwinęła folię.

Lampa z kamery oświetliła zawartość pakunku. W środku znajdował się mały szkielet: bezładna mieszanina poszczególnych kości na cienkiej warstwie mułu. Z odzieży pozostało już tylko kilka skrawków brązowego materiału, przyklejonego do resztek klatki piersiowej. Na kręgosłupie wisiał krótki cienki pasek z zardzewiałą sprzączką, nadal znajdującą się na wysokości miednicy. Oddzielona czaszka spoczywała na stosie żeber. Do czaszki było przyczepionych kilka pasemek brudnych włosów.

– O mój Boże – powiedziała Lorna.

– To bardzo małe… Wygląda jak szkielet dziecka – rzekła cicho Erika.

Po chwili zalała ich ciemność, ponieważ John odbiegł razem z kamerą, uklęknął na brzegu kamieniołomu i zaczął wymiotować do wody.

Rozdział 3

Gdy Erika wsiadła do swojego samochodu, lało jak z cebra. Deszcz walił w dach, niebieskie światła z radiowozów i vana nurków rozmazywały się w kroplach deszczu lejących się na przednią szybę.

Pierwszy odjechał wóz lekarza sądowego. Worek z ciałem, który do niego załadowano, zdawał się bardzo mały. Mimo wielu lat służby Erika była wstrząśnięta. Za każdym razem gdy zamykała oczy, widziała małą czaszkę, pasemka włosów i puste oczodoły. Cały czas zadawała sobie pytanie, kto wrzucił małe dziecko do kamieniołomu. Czy to jakieś porachunki gangów? Ale przecież Hayes było majętnym obszarem o niskiej przestępczości.

Przeczesała palcami mokre włosy i zwróciła się do Johna:

– Wszystko w porządku?

– Przepraszam. Nie wiem, dlaczego… przecież wcześniej widywałem zwłoki. A tutaj nie było nawet krwi.

– Już dobrze, John.

Włączyła silnik, gdy ruszyły dwa samochody wsparcia technicznego i pojazd z walizką heroiny. Jechali za nimi w ciszy, a reflektory pojazdu przewożącego narkotyki oświetlały gęsty las po obu stronach żwirowej drogi. Erika poczuła ukłucie żalu, że nie pracuje już w starym wydziale zabójstw na Lewisham Row. Teraz współpracowała z zespołem zwalczającym przestępczość zorganizowaną. Inny policjant będzie musiał się dowiedzieć, w jaki sposób ten mały szkielet znalazł się w zimnych i mrocznych wodach kamieniołomu.

– Znaleźliśmy walizkę. Znajdowała się tam, gdzie mówiła żona Jasona Tylera. – John starał się, by jego słowa brzmiały optymistycznie.

– Musimy jeszcze dopasować odciski palców, bez nich nic nie mamy – odrzekła.

Wyjechali z błoni i zaczęli przejeżdżać przez Hayes. W oknach odbijały się światła supermarketu, baru szybkiej obsługi i kiosku, w którym wisiał rząd masek na Halloween – wszystkie miały puste oczodoły i groteskowo zakrzywione nosy.

Erika nie odczuwała żadnej satysfakcji ze znalezienia walizki. Myślała jedynie o małym szkielecie. Podczas pracy w policji kilka lat spędziła na dowodzeniu jednostkami antynarkotykowymi. Zmieniały się tylko nazwy: Centralna Jednostka ds. Narkotyków, Jednostka Zapobiegania Przestępczości Narkotykowej i Zorganizowanej, Zespół Projektów ds. Przestępczości Zorganizowanej – ale wojna o narkotyki wciąż trwała i nigdy nie zostanie wygrana. W chwili gdy wyeliminowany zostaje jeden dostawca, drugi już czeka, żeby zająć jego miejsce i rozprowadzać narkotyki w jeszcze bardziej przebiegły sposób. Jason Tyler wypełnił takie miejsce – i wkrótce ktoś zrobi to samo i zapełni pustkę po nim.

Ale mordercy byli inni; można ich było złapać i zamknąć.

Samochody zatrzymały się na światłach przy stacji kolejowej Hayes. Przez ulicę zaczęli przechodzić ludzie schowani pod parasolami.

Deszcz walił w dach samochodu. Erika zamknęła na chwilę oczy. Znowu zobaczyła mały szkielet leżący na brzegu kamieniołomu. Z tyłu rozległ się dźwięk klaksonu, drgnęła i otworzyła oczy.

– Już zielone – powiedział cicho John.

Powoli pojechali do przodu, znajdujące się przed nimi rondo było zakorkowane. Erika ponownie zatrzymała samochód i zaczęła przyglądać się mijającym ich ludziom, próbowała dostrzec ich twarze.

Kto to był? Kto mógłby zrobić coś takiego? – pomyślała. Chcę cię znaleźć. Znajdę cię, zamknę i wyrzucę klucz…

Samochód z tyłu zatrąbił dwa razy. Erika zobaczyła, że rondo się odkorkowało, i ruszyła.

– Pytałeś dzisiaj, czy jestem mężatką – powiedziała nagle.

– Chciałem tylko wiedzieć, czy przyjdziesz na kolację sama, czy…

– Mój mąż służył w policji razem ze mną. Dwa i pół roku temu zginął podczas nalotu na lokal gangu narkotykowego.

– O cholera. Nie wiedziałem. Na pewno bym o to nie pytał… Przepraszam.

– W porządku. Myślałam, że wszyscy o tym wiedzą.

– Plotki mnie nie obchodzą. No i nadal zapraszamy cię na kolację. Mówiłem poważnie. Monica robi pyszną lasagne.

Uśmiechnęła się.

– Dziękuję. Może gdy to się skończy…

Pokiwał głową.

– Ten szkielet… to małe dziecko, prawda? – spytał cicho.

Przytaknęła. Za rondem samochód lekarza sądowego odłączył się od kolumny i skręcił w prawo. Odwrócili się i patrzyli, jak pojazd znika wśród domów. Samochody eskortujące heroinę skręciły w lewo i Erika niechętnie pojechała za nimi.

Komisariat w Bromley był nowoczesnym trzykondygnacyjnym budynkiem na końcu Bromley High Street naprzeciwko stacji kolejowej. Było tuż po siódmej wieczorem, przez stację Bromley South szli ludzie wracający z pracy – ich kroki przyśpieszała ulewa i perspektywa zbliżającego się weekendu. W przeciwnym kierunku zmierzali pierwsi piątkowi imprezowicze. Młode dziewczyny trzymały nad głowami cienkie kurtki, by w miarę możliwości nie przemoczyć jeszcze cieńszych sukienek, a chłopcy w koszulach i eleganckich spodniach zasłaniali się darmowymi egzemplarzami „Evening Standard”.

Erika pojechała w stronę komisariatu i skręciła na rampę prowadzącą na podziemny parking. Jechała za dwoma radiowozami, które cały czas miały włączone światła i eskortowały samochód z heroiną.

Na parterze budynku swoją siedzibę miały służby mundurowe, na korytarzu było pełno policjantów, którzy przyszli na nocną zmianę – mieli posępne miny, bo czekało ich nocne użeranie się z pijaną młodzieżą. Szef Eriki, nadinspektor Yale, spotkał się z nią, Johnem i sześcioma pracującymi przy sprawie mundurowymi przy głównych schodach prowadzących do wydziału śledczego. Miał rumianą twarz, gęste najeżone rude włosy i zawsze wyglądał, jakby ktoś siłą wcisnął go w mundur o rozmiar za mały.

– Dobra robota, Eriko – powiedział i uśmiechnął się promiennie w stronę zabezpieczonej walizki. – Technicy już czekają na górze, żeby zdjąć odciski palców.

– Sir, oprócz walizki znaleźliśmy… – zaczęła.

Zmarszczył czoło.

– Tak, wiem, ludzkie szczątki. Potem o tym porozmawiamy.

– Szkielet był owinięty w grubą folię, sir. To było dziecko…

– Eriko, to decydujący etap naszej sprawy, nie pozwól, by coś cię rozpraszało.

Doszli do drzwi gabinetu, w których czekał już na nich policjant po cywilnemu; jego oczy rozbłysły na widok mundurowego niosącego walizkę.

– Proszę, oto ona. Sprawdźmy, czy uda nam się zdjąć jakieś odciski palców i przyskrzynić Jasona Tylera – powiedział nadinspektor Yale. Podciągnął rękaw, żeby zerknąć na zegarek na owłosionym nadgarstku, i dodał: – Mamy czas do jutra do ósmej trzydzieści rano. To będzie trudne zadanie, więc do roboty!

Rozdział 4

W sobotę o pierwszej w nocy wszyscy poczuli ulgę – znaleźli odciski palców Jasona Tylera na jednej ze ściśle zawiniętych w folię paczuszek heroiny. Udało im się.

Zespół Eriki pracował przez cały weekend aż do poniedziałku rano, gdy Tylera postawiono w stan oskarżenia i odmówiono mu wyjścia za kaucją.

W poniedziałek po południu Erika zapukała do drzwi gabinetu Yale’a. Właśnie wkładał kurtkę i miał wychodzić.

– Eriko, idziesz ze mną na drinka? Zasłużyłaś sobie. Stawiam pierwszą kolejkę. – Uśmiechnął się.

– Właśnie czytałam oświadczenie prasowe w sprawie Jasona Tylera – powiedziała. – Pominął pan kwestię odkrycia ludzkich szczątków.

– Nie chciałem przyćmić naszej sprawy przeciwko Tylerowi, a sądząc po tym, co znaleźliście, sprawa jest bardzo stara. Nie ma z nim nic wspólnego. Najważniejsze jest jednak to, że to nie nasz problem. Przekazaliśmy ją do jednego z wydziałów zabójstw.

Podszedł do szafki przy drzwiach, do której taśmą klejącą przyklejono lusterko, i przeczesał grzebieniem niesforne rude włosy.

Erika wiedziała, że nie chciał być niemiły, po prostu patrzył na tę sprawę realistycznie.

– To co z tym drinkiem? – spytał, gdy się do niej odwrócił.

– Nie, dzięki. Jestem wstrząśnięta. Chyba po prostu pojadę do domu – odparła.

– Jasne. Świetna robota – pochwalił i kiedy wychodzili, poklepał ją po ramieniu.

Erika wróciła do swojego mieszkania w Forest Hill. Gdy wyszła z łazienki owinięta ręcznikiem, popołudnie było szare i ponure, a przez wychodzące na patio okno widać było mgłę wiszącą nad niewielkim ogródkiem. Spuściła zasłony, włączyła telewizor i usiadła na sofie.

W ciągu kolejnych kilku godzin mały szkielet prześladował ją w snach, cały czas widziała chwilę, w której odwinęła ostatnią warstwę grubej folii i zobaczyła czaszkę z przyczepionymi do niej długimi pasmami włosów… cienki pasek wokół kręgosłupa…

Obudził ją dzwonek telefonu.

– Cześć, Eriko, z tej strony Isaac – powiedział dźwięczny męski głos. – Bardzo jesteś zajęta?

W ciągu dwóch i pół roku od jej przeprowadzki do Londynu lekarz sądowy Isaac Strong stał się jej zaufanym przyjacielem.

– Nie, oglądam jakiś film – odparła. Przetarła oczy i spojrzała uważniej na ekran. – Sarah Jessica Parker i Bette Midler na miotłach, a za nimi jakaś inna czarownica na odkurzaczu.

– Ach, Hokus pokus. Nie mogę uwierzyć, że zaraz znowu będzie Halloween.

– To moje pierwsze Halloween w Forest Hill. Coś mi się wydaje, że mieszkanie na parterze narazi mnie na liczne wizyty dzieciaków proszących o cukierki. – Wolną ręką ściągnęła ręcznik z głowy i stwierdziła, że jej włosy są już niemal suche.

Isaac nabrał powietrza.

– Nie dzwonię w celach towarzyskich. Chodzi o szczątki, które odkryliście w piątek w kamieniołomie.

Zamarła z ręcznikiem w ręce.

– Co z nimi?

– W sobotę rano zostałem wezwany do przeprowadzenia pilnej sekcji zwłok, a gdy skończyłem, zobaczyłem w dokumentach twoje nazwisko.

– Myślałam, że tą sprawą zajmuje się teraz któryś z wydziałów zabójstw?

– Owszem, już z nimi rozmawiałem, ale teraz nikt nie odbiera moich telefonów. Pomyślałem, że ty z pewnością odpowiesz na moje pytania, a poza tym będziesz zainteresowana tym, co udało mi się ustalić.

– Co możesz mi powiedzieć?

– Jestem w kostnicy w Penge. Jak szybko możesz tutaj przyjechać?

– Już jadę – odparła, rzuciła ręcznik na podłogę i pobiegła się ubrać.

Rozdział 5

Kroki Eriki odbijały się echem, gdy prawie biegła długim korytarzem, który prowadził do sali sekcyjnej. Dotarła do drzwi na końcu korytarza, wisząca wysoko na ścianie kamera zaszumiała i odwróciła się w jej stronę, zupełnie jakby chciała się z nią przywitać. Mechanizm w grubych metalowych drzwiach zabrzęczał. Po chwili otworzyły się z trzaskiem, a Erika weszła do środka.

W chłodnym pomieszczeniu nie było naturalnego światła. Na jednej ścianie stały lodówki ze stali nierdzewnej, na środku w świetle fluorescencyjnym połyskiwały cztery stoły do sekcji zwłok. Na stole najbliżej drzwi leżało niebieskie prześcieradło, a na nim rozłożono mały ciemnobrązowy szkielet.

Doktor Isaac Strong stał plecami do Eriki. Gdy usłyszał, że weszła, wyprostował się i odwrócił. Był wysoki i szczupły, miał na sobie niebieski fartuch, białą maskę i ciasny niebieski czepek. Jego asystentka, młoda Chinka, pracowała w ciszy i z należnym szacunkiem – analizowała znajdujące się w woreczkach próbki, leżące na ławce za stalowym stołem. Jej lateksowe rękawiczki zatrzeszczały, gdy wzięła niewielki woreczek z pasemkiem włosów i sprawdziła etykietę na liście.

– Cześć, Eriko – powiedział Isaac.

– Dziękuję, że do mnie zadzwoniłeś – odparła i popatrzyła na szkielet.

W pomieszczeniu panował nieprzyjemny zapach stęchłej wody, rozkładu i szpiku kostnego. Spojrzała na bladą, zmęczoną twarz Isaaca. Ściągnął białą maskę, uniósł nienagannie wyregulowane brwi i uśmiechnął się po przyjacielsku. Krótko odwzajemniła jego uśmiech. Nie widziała go od kilku tygodni. Łączyła ich silna więź, ale w obliczu śmierci i podczas oficjalnego spotkania takiego jak to zachowywali się jak profesjonaliści. Kiwnęli głowami i powrócili do roli lekarza sądowego i głównej inspektor.

– Zgodnie z procedurami powinienem zadzwonić do szefa wydziału zabójstw, opieki społecznej i Scotland Yardu, pomyślałem jednak, że też chciałabyś się dowiedzieć, co udało mi się ustalić.

– Skontaktowałeś się z opieką społeczną? Czy to oznacza, że wiesz, kto to jest?

Podniósł dłoń.

– Daj mi zacząć od początku – powiedział. Podeszli bliżej stołu, brudne kości kontrastowały z nieskazitelnie czystym prześcieradłem, na którym zostały rozłożone. – To jest Lan, moja nowa asystentka – przedstawił, wskazując elegancką młodą kobietę. Odwróciła się i kiwnęła głową, zza maseczki było widać tylko jej oczy. – Widzisz, że czaszka jest nienaruszona, nie ma żadnych złamań ani pęknięć. – Isaac delikatnie podniósł splątane i szorstkie pasemko brązowych włosów i je odsunął, ukazując gładką kość czaszki. – Brakuje jednego zęba, górnego lewego siekacza. – Wskazał ręką górny rząd brązowożółtych zębów. – Złamane są trzy górne lewe żebra, blisko serca. – Przesunął dłonią do miejsca, w którym na stole leżały trzy żebra. – Ciało zostało ściśle owinięte w grubą plastikową folię, dzięki czemu szkielet pozostał niemal nienaruszony. Z reguły w zbiornikach wodnych, jeziorach czy kamieniołomach znajdują się szczupaki, raki, węgorze i różne bakterie, które żywią się ciałem tak długo, aż nic z niego nie zostaje. Ale w tym wypadku plastik ochronił szkielet przed tym wszystkim poza drobnoustrojami, które zjadły ciało.

Isaac wysunął niewielki stolik ze stali nierdzewnej. Leżały na nim rzeczy osobiste znalezione z ciałem, schowane do plastikowej torebki na dowody.

– Jest kilka skrawków wełnianej odzieży, guziki wskazują na to, że mógł to być kardigan. – Isaac podniósł jedną z torebek, by pokazać, jak jakieś brązowe fragmenty materiału i nici zostały złożone w całość. Po chwili odłożył ją i podniósł kolejną. – Mamy również pasek wykonany z mieszanki tworzyw sztucznych, z czasem wyblakł, ale sprzączka nadal jest zapięta. – Erika zobaczyła, jak wąską talię musiał opinać ten pasek. – Odkryliśmy też niewielki fragment nylonowego materiału, nadal przyczepiony do włosów… podejrzewam, że była to kokarda… – Przerwał i podniósł najmniejszą torebkę, która zawierała pasemko brązowych włosów związanych brudnym cienkim kawałkiem materiału.

Erika przystanęła i zaczęła się temu wszystkiemu przyglądać. Mały i bezbronny szkielet patrzył na nią pustymi oczodołami.

– Nosiłam taki pasek, gdy miałam osiem lat. Czy to są rzeczy należące do małej dziewczynki? – spytała, wskazując plastikowy woreczek.

– Tak – odparł cicho Isaac.

– Wiesz, ile mogła mieć lat? – Spojrzała na niego, spodziewając się standardowej szczerej odpowiedzi, że na razie jest jeszcze za wcześnie na takie domysły.

– Uważam, że ten szkielet należy do siedmioletniej Jessiki Collins.

Spojrzała zdumiona na Isaaca, a potem na Lan.

– Co? Skąd wiesz?

– Bardzo trudno jest określić płeć po szczątkach szkieletu, zwłaszcza jeśli śmierć nastąpiła przed osiągnięciem dojrzałości płciowej. Nieliczne skrawki ubrań zmobilizowały szefa wydziału zabójstw do przejrzenia akt spraw dziewczynek w wieku od lat sześciu do dziesięciu, których zaginięcie zgłoszono w ciągu ostatnich dwudziestu paru lat. Skupiliśmy się na zgłoszeniach zaginięć dzieci z południowej części Londynu i granic Kentu. Oczywiście codziennie zgłasza się zaginięcia dzieci, ale na szczęście większość z nich się odnajduje. Gdy otrzymaliśmy wszystkie nazwiska, poprosiliśmy o dane stomatologiczne, które przeanalizował sądowy odontolog. Zęby pasowały do danych dziewczynki, która zaginęła w sierpniu tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego roku. Nazywała się Jessica Collins.

Lan podeszła do ławki i wróciła z teczką. Isaac wziął ją, wyjął prześwietlenie zębów i podniósł je do światła.

– To przyszło razem z raportem od odontologa. Nie mam już podświetlanej gabloty do oglądania zdjęć rentgenowskich, stara padła i czekam na nowe żarówki – powiedział przepraszająco. – Teraz większość zdjęć jest cyfrowa. To zostało zrobione w lipcu tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego dziewiątego roku. Jessica Collins grała w ogrodzie w krokieta i piłka uderzyła ją w szczękę. Dziewczynka miała wtedy sześć lat. Tutaj widać, że nic się nie złamało, ale na zdjęciu można zauważyć, że przednie zęby są delikatnie skrzywione, dolne również są nierówne. Idealne dopasowanie.

Ponownie popatrzyli na szkielet; górne zęby były brązowe i krzywe, żuchwa leżała obok nich, zdradzając tajemnicę tożsamości dziecka.

– Podczas sekcji udało mi się wydobyć odrobinę szpiku, wkrótce pojedzie do laboratorium. Staram się sprawdzić, co się da. Mogę potwierdzić, że jest to Jessica Collins.

Nastąpiła chwila ciszy.

Erika przejechała dłonią po włosach.

– Jakieś podejrzenia co do przyczyny śmierci?

– Mamy trzy złamane żebra po lewej stronie klatki piersiowej. Mogły uszkodzić serce lub płuco. Nie ma żadnych śladów ani zadrapań na kości, na których podstawie dałoby się stwierdzić, że ktoś dźgnął ją nożem albo uderzył ostrym przedmiotem. Brakuje również górnego lewego siekacza – ale nie został złamany. Brakuje całego zęba, nie mogę jednak powiedzieć, w jaki sposób go straciła. Można by się spodziewać, że siedmiolatka będzie tracić mleczaki…

– To oznacza „nie”?

– Właśnie. Ale jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że ciało zostało owinięte w folię i obciążone, musimy uwzględnić wszystko.

– Oczywiście.

– W którym roku przyjechałaś do Wielkiej Brytanii? – spytał.

– We wrześniu tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego – odparła.

– Pamiętasz sprawę Jessiki Collins?

Sięgnęła pamięcią do okresu, gdy jako osiemnastolatka przeprowadziła się ze Słowacji do Wielkiej Brytanii, żeby pracować w Manchesterze jako au pair u rodziny z dwójką małych dzieci.

– Nie wiem. Nie mówiłam wtedy za dobrze po angielsku, poza tym przeżywałam szok kulturowy. Przez kilka pierwszych miesięcy pracowałam w domu, siedziałam głównie w swoim pokoju, nie miałam telewizora… – Przerwała, kiedy zobaczyła, że asystentka Isaaca uważnie jej się przygląda. – Nie. Nie pamiętam tej sprawy.

– Jessica Collins zniknęła po południu siódmego sierpnia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego roku. Wyszła z domu rodziców i poszła na urodziny przyjaciółki, która mieszkała niedaleko. Nigdy nie dotarła na przyjęcie. Nigdy jej nie znaleziono. Tak jakby rozpłynęła się w powietrzu. Ta sprawa była na pierwszych stronach wszystkich gazet.

Wyjął z teczki kolejną kartkę. Było to zdjęcie małej blondynki o szerokim uśmiechu. Miała na sobie różową odświętną sukienkę z dopasowanym kolorystycznie cienkim paskiem, niebieski kardigan i białe sandałki w kolorowe kwiaty. Stała przed ciemnymi drewnianymi drzwiami w pomieszczeniu przypominającym salon.

W szerokim uśmiechu, w lekko skrzywionych zębach na dole, identycznych z tymi w leżącej na stole żuchwie, było coś takiego, że Erika westchnęła.

– Tak, przypominam sobie – powiedziała cicho, rozpoznając zdjęcie. Pokazywano je w każdej gazecie.

– A teraz jesteśmy jedynymi osobami na świecie, które wiedzą, co się z nią stało – odezwała się po raz pierwszy Lan.

Rozdział 6

Gdy Erika wracała do swojego mieszkania, robiło się już ciemno. Na ulicach było mało samochodów. Kiedy światło zaczęło gasnąć, mgła utworzyła baldachim między domami i sklepami po obu stronach drogi. Erika była coraz bardziej przygnębiona. Przez całą swoją karierę miała do czynienia z różnymi przypadkami, sprawy zaczynały się i kończyły, zawsze jednak były takie, które bezpośrednio na nią oddziaływały. W chwili swej śmierci Jessica miała siedem lat.

Erika zaszła w ciążę – przez przypadek – pod koniec 2008 roku. Ona i jej mąż, Mark, zaczęli się kłócić – on chciał dziecka, ale ona nie chciała i usunęła ciążę. Nie podobało mu się to, ale powiedział, że będzie ją wspierać w każdej decyzji, jaką podejmie. Aborcja nastąpiła na bardzo wczesnym etapie ciąży, ale Erika miała pewność, że to była dziewczynka. Teraz miałaby siedem lat.

Mijała ponure i szare drogi, po jej twarzy lały się łzy. Rok po aborcji był bardzo ciężki, odczuwała to ulgę, to odrazę do samej siebie. Obwiniała siebie i miała pretensje do Marka o to, że się nie uparł. Dziecko zmieniłoby tyle rzeczy w jej życiu… Mark zaproponował, że zostanie w domu i się nim zajmie. Gdyby porzucił pracę na rzecz bycia ojcem, tamtego strasznego dnia nie zostałby zabity.

Szlochała i łkała. Gdy zdjęła jedną rękę z kierownicy, żeby otrzeć oczy, zza zaparkowanych przy krawężniku samochodów nagle wyłoniła się kobieta z małym dzieckiem. Erika w samą porę wdepnęła hamulec. Samochód zatrzymał się z piskiem opon.

Młoda kobieta była ubrana w krótką grubą różową kurtkę. Machnęła ręką w geście przeprosin i pociągnęła za rękę dziecko w kostiumie kościotrupa. Maluch odwrócił głowę i mała trupia czaszka popatrzyła prosto w jasne reflektory samochodu. Erika zamknęła oczy, a gdy je otworzyła, matki i dziecka już nie było.

Dojechała do domu, włączyła centralne ogrzewanie, nadal w kurtce zaparzyła sobie duży kubek kawy i usiadła na sofie z laptopem. Włączyła Google i wpisała: „Jessica Collins, zaginione dziecko”. Wyskoczyła cała strona wyników. Weszła w pierwszy odnośnik, stronę na Wikipedii.

Jessica Marie Collins (ur. 11 kwietnia 1983 roku) zniknęła po południu 7 sierpnia 1990 roku krótko po tym, jak wyszła z domu rodziców przy Avondale Road w Hayes w Kent, żeby pójść na przyjęcie urodzinowe koleżanki ze szkoły.

7 sierpnia o 13.45 Jessica wyszła sama z domu przy Avondale Road 7, żeby przejść krótki odcinek do sąsiedniego domu przy Avondale Road 27, gdzie odbywały się urodziny koleżanki. Nigdy tam nie dotarła. Alarm wszczęto o 15.30, gdy mama koleżanki zadzwoniła do państwa Collinsów z pytaniem, czemu Jessica nie przyszła na przyjęcie.

Wiadomość o zniknięciu dziewczynki szybko obiegła brytyjskie media.

25 sierpnia 1990 roku policja aresztowała i przesłuchała 33-letniego Trevora Marksmana, ale po czterech dniach wypuściła go, nie stawiając mu żadnych zarzutów. Poszukiwania trwały w 1991 i 1992 roku. Pod koniec 1993 roku straciły na sile.

Nie aresztowano już nikogo i sprawa nadal pozostaje otwarta i nierozwiązana. Nigdy nie znaleziono ciała Jessiki Collins.

Erika sprawdziła umiejscowienie kamieniołomu na Google Earth. Znajdował się około trzech kilometrów od Avondale Road, gdzie zniknęła Jessica.

– Ale przecież po jej zaginięciu kamieniołom musiał zostać przeszukany? – powiedziała do siebie. Sprawdziła w grafice Google i znalazła zdjęcie z konferencji prasowej zorganizowanej przez policję w sierpniu 1990 roku. Rodzice Jessiki siedzieli przy długim stole, bladzi i załamani, otaczali ich funkcjonariusze z policji metropolitarnej.

– Dwadzieścia sześć lat – powiedziała Erika. Zamknęła oczy i natychmiast zobaczyła czaszkę i oczodoły, szczękę, która coraz szerzej się otwierała.

Wstała, żeby zrobić sobie kolejną kawę, gdy zadzwonił jej telefon. To był nadinspektor Yale.

– Eriko, przepraszam, że dzwonię wieczorem, ale właśnie odbyłem interesującą rozmowę z adwokatem Jasona Tylera. Tyler zaproponował, że poda nazwiska czterech wspólników i przekaże maile i dane przelewów bankowych.

– Zupełnie jakby chciał kupić od nas dom!

– Eriko, wiesz, co to oznacza. Możemy przekazać to prokuraturze ze świadomością, że osiągniemy świetne wyniki i prawdopodobne skazanie. Powinnaś być dumna z takich rezultatów.

– Dziękuję, sir. Jednak perspektywa zmniejszenia wyroku Tylerowi jakoś nie napawa mnie dumą.

– Ale przecież pójdzie siedzieć.

– A co się stanie, gdy wyjdzie na wolność? Zajmie się produkcją świec? Przecież wiadomo, że wróci do handlu narkotykami.

– Eriko, o co ci chodzi? Przecież właśnie tego chcieliśmy. On jest wykluczony z gry, dotrzemy do jego wspólników, odetniemy innych dilerów od źródła.

– A co stanie się z jego żoną i dziećmi?

– Będą zeznawać, prawdopodobnie przez połączenie wideo, a potem dostaną nową tożsamość.

– Jego żona ma starą matkę i dwie ciotki.