Wydawca: Sine Qua Non Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 334 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Margo - Tarryn Fisher

W Bone jest dom.
W domu mieszka dziewczyna.
W dziewczynie mieszka ciemność…

Margo nie jest jak inne nastolatki. Żyje w ponurym miasteczku Bone, które przejezdni omijają szerokim łukiem. Swój dom nazywa „pożeraczem”. Jej cierpiąca na depresję matka nie odzywa się do niej i traktuje niczym służącą.

Dziewczyna trzyma się na uboczu, dni spędza w samotności. Wszystko nieoczekiwanie się zmienia, kiedy poznaje Judaha – starszego chłopaka z sąsiedztwa. Sparaliżowany, na wózku inwalidzkim, odkrywa przed Margo świat, jakiego dotąd nie znała.

Kiedy w okolicy ginie siedmioletnia dziewczynka, dwójka osobliwych przyjaciół rozpoczyna prywatne śledztwo. W głowie Margo pojawia się desperackie pragnienie, aby wytropić morderców. I przykładnie ukarać… „Oko za oko. Krzywda za krzywdę. Ból za ból”. Rozpoczynając bezlitosne polowanie na zło, dziewczyna nie zdaje sobie sprawy, jaką cenę przyjdzie jej za to zapłacić.

Najbardziej brutalna prawda to ta o nas samych.

 

Margo to nie tylko mroczny thriller, ale przede wszystkim niezwykła historia nieprzeciętnej dziewczyny. Nieszablonowy sposób narracji w połączeniu ze wstrząsającą fabułą sprawia, że od książki nie można się od oderwać. Radzę przygotować duże ilości ciepłej herbaty na bezsenne noce…

Olga Kalicka, aktorka

Trupie życie w trupim Bone, w krainie bez Boga, pośród strachu i rozpaczy, gdzie codzienność przypomina koszmar – witajcie w świecie Margo. Narodziny potwora już dawno nie były tak satysfakcjonujące! Szykujcie się na pyszną lekturę, zarwaną noc i niezapomniane wrażenia!

Olga Kowalska, WielkiBuk.com

 

Biogram

Tarryn Fisher to autorka dziewięciu bestsellerowych powieści, wysoko ocenianych przez czytelników „New York Times” i „USA Today”. Napisała m.in. serię książek o miłosnym trójkącie: Mimo moich win, Mimo twoich łez i Mimo naszych kłamstw, a także – wspólnie z Colleen Hoover – Never Never. Ukończyła z wyróżnieniem Szkołę Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Uwielbia ludzi, choć na co dzień jest prawdziwym czarnym charakterem (w Hogwarcie trafiła do Slytherinu). Kocha deszcz, coca-colę i Instagrama. Razem ze swoją przyjaciółką Madison prowadzi blog modowy. Aktualnie żyje w Waszyngtonie z narzeczonym, dziećmi oraz zakręconym huskym.

Opinie o ebooku Margo - Tarryn Fisher

Fragment ebooka Margo - Tarryn Fisher

Dla mamy, która broni mnie przed złem

Perła zaczyna swoje życie jako śmieć – coś niechcianego, na przykład fragment skorupy albo okruch, który przypadkiem trafia do muszli małża. Aby się chronić, małż wydziela substancję tworzącą wokół drażniącego śmiecia gładką i twardą powierzchnię. Tę substancję nazywa się masą perłową. Dopóki śmieć nie wypadnie z wnętrza muszli, zwierzę będzie nieustannie otulać go masą perłową, warstwa po warstwie. Zawsze uważałam to za cudowne, że małż otacza swojego wroga czymś nie tylko pięknym, ale też cząstką siebie. Diamenty cieszą się ogromnym powodzeniem, uważane są za najcenniejsze, a perła zostaje w pewnym sensie pomijana. Jej skromne początki to coś na kształt pasożyta rosnącego w żywym organizmie i odbierającego mu jego piękno. To cwane posunięcie. Trochę jak od zera do bohatera.

1

lat 13

W Bone jest taki dom z oknem ze zbitą szybą. Dziurę ktoś zakrył gazetą, poprzyklejaną na brzegach grubymi warstwami taśmy. Siding na ścianach zwisa niczym skóra na starcu, podtrzymując dach, który wygląda, jakby dźwigał ciężar całego świata.

Mieszkam w tym domu z moją matką. W deszczu, w opresji, w pokoju ze zbitą szybą. Nazywam go pożeraczem. Ponieważ jeśli mu na to pozwolisz, pożre cię żywcem, tak jak moją matkę. Tak jak od lat próbuje pożreć mnie.

– Margo, przynieś mi myjkę.

Moje imię, po nim rozkaz.

Przynoszę. Ledwo można ją nazwać myjką. To tylko stara ścierka, wyświechtana przez lata używania, pozbawiona koloru przez wycieranie brudu. Matka odbiera ją, nie patrząc na mnie. Jej palce są ładne, paznokcie pomalowała na czarno i lakier trochę już poodpryskiwał na brzegach. Wkłada myjkę między nogi i wyciera się szorstko. Krzywię się i odwracam wzrok, dając jej odrobinę prywatności. Tylko na taką prywatność można liczyć w tym domu – odwrócenie wzroku. Zawsze kręcą się tu jacyś ludzie, głównie mężczyźni, czają się przy drzwiach i w korytarzach, a gdy tylko dasz im szansę, wyciągają do ciebie łapy. Jeśli dasz im szansę. Ja nie daję.

Matka wychodzi z wanny i sięga po ręcznik, który dla niej trzymam. Zazwyczaj dom śmierdzi pleśnią i stęchlizną, lecz przez jakąś godzinę będzie teraz pachniał solami do kąpieli.

– Margo, podaj mi szlafrok.

Moje imię, po nim rozkaz.

Nie cierpi się myć sama. Powiedziała mi kiedyś, że jej matka próbowała ją utopić w wannie, kiedy ona była jeszcze dzieckiem. Wciąż się tego boi. Czasami, w nocy, słyszę, jak kwili przez sen: „Nie, mamo. Nie”. Nie znałam babci. Po incydencie z podtopieniem moja matka została umieszczona w rodzinie zastępczej. Gdy o nim wspomina, nazywa go koszmarem. Zanim zdążyła dorosnąć i uciec systemowi, babcia umarła na rozległy zawał serca i zostawiła swojej córce tylko dom – pożeracza.

Matka patrzy na siebie w lustrze, kiedy ja rozkładam jej szlafrok – czerwony, gładki w dotyku. Do moich obowiązków należy prać go dwa razy w tygodniu. Robię to ostrożnie, bo matka nie ma nic cenniejszego. Moja matka jest piękna jak burza. Jest dzika i destruktywna, a w środku jej napadu wściekłości czujesz, że ma prawo do niszczenia nadane przez samego Boga. Jeszcze przez kilka minut obie podziwiamy jej odbicie w lustrze, szukając wad. To jej popołudniowy rytuał, który odprawia, zanim zrobi się ruch w domu. Wyciąga małe pojemniczki z kremami, które przynoszę jej z apteki, i układa je w szeregu na obtłuczonej umywalce. Macza palec w każdym po kolei i smaruje skórę wokół ust i oczu.

– Margo – mówi. Czekam na rozkaz, wstrzymując oddech. Tym razem matka patrzy na moje odbicie widoczne nieco z boku. – Nie jesteś ładna. Mogłabyś przynajmniej mieć ładną figurę. Braki na twarzy nadrabia się ciałem.

Żebym mogła je sprzedawać tak jak ty?

– Postaram się, mamo.

Poddaję się. Tego się ode mnie oczekuje.

– Margo, możesz już iść. Zostań w swoim pokoju.

Moje imię, a po nim podwójny rozkaz. Co za zaszczyt!

Wychodzę z łazienki tyłem. Nauczyłam się tak robić, by nie dostać czymś w głowę. Matka jest niebezpieczna, gdy nie łyka tabletek. A nigdy nie wiadomo, czy łyka. Czasami zakradam się do jej pokoju, żeby je przeliczyć, dzięki temu wiem, ile jeszcze czeka mnie spokojnych dni.

– Margo – woła, kiedy jestem już prawie u drzwi.

– Tak, mamo? – mówię niemal szeptem.

– Możesz dzisiaj nie jeść obiadu.

Oferuje to jak coś dobrego, choć tak naprawdę znaczenie jest inne: „Nie pozwalam ci dzisiaj jeść”.

Żaden problem. Mam własne zapasy, a poza tym w kuchni i tak nic bym nie znalazła.

Idę do pokoju, a ona zamyka za mną drzwi i wkłada klucz do kieszeni. W całym domu działa tylko zamek – ten w moich drzwiach, nie licząc frontowych. Matka założyła go kilka lat temu. Myślałam, że chce mi w ten sposób zapewnić bezpieczeństwo, ale potem odkryłam pieniądze, które chowała pod luźną klepką w podłodze. Cały jej majątek znajduje się pod moimi nogami. Nie wydaje pieniędzy na ubrania, samochody czy jedzenie. Ona je gromadzi. Podbieram trochę, żeby mieć co jeść. Matka pewnie wszystkiego się domyśla, skoro wciąż jestem żywa i do tego gruba.

Siedzę na podłodze i wysuwam pudełko spod łóżka. Wybieram mądrze, na wypadek gdyby matka nasłuchiwała pod drzwiami: banana i dwa kawałki chleba. Nie będzie hałasu, nie będzie chrupania, nie będzie śmieci. Banan jest czarny i klei się, a chleb się zestarzał, ale jedno i drugie nadal smakuje dobrze. Biorę okruchy chleba i ugniatam palcami, a potem wkładam do ust. Lubię udawać, że przyjmuję komunię świętą. Moja przyjaciółka, Destiny, niedawno miała pierwszą komunię. Powiedziała, że ksiądz kładzie płaski kawałek chleba na twoim języku, by zmienił się tam w ciało Jezusa Chrystusa. Musisz poczekać, aż ciało Chrystusa się rozpuści, i dopiero możesz połknąć, bo przecież nie wolno go ugryźć. A potem pijesz jego krew. Nic nie wiem na temat tego Chrystusa ani dlaczego musisz jeść jego ciało i pić jego krew, żeby być katolikiem, ale wolę myśleć, że jem ciało Boga niż stary chleb.

Kiedy kończę jeść obiad, do moich uszu dociera stłumione skrzypienie desek pod ciężarem czyichś stóp. Czyich? Tego wysokiego? Czy tego z siwymi, kręconymi włosami na piersiach? A może to ten, który tak głośno kaszle, że aż trzęsie się całe łóżko matki.

– To krup – mówię do zwiędniętej skórki od banana. Czytałam o krupie w jednej z książek. Tej z biblioteki, której wypożyczenie ciągle przedłużam, bo nie chcę jej oddać. Wyciągam ją z plecaka, jedząc miodową babeczkę, i patrzę na obrazki, oblizując palce. Kiedy słyszę skrzypienie łóżka w pokoju matki, jem jeszcze jedną. Dopóki mieszkam w pożeraczu, będę gruba. Dopóki pożeracz mnie pożera.

2

lat 14

Nie wiem, skąd się biorą mężczyźni. Skąd wiedzą, że mogą pojawić się przy Wessex Street 49 i zaparkować samochód w cieniu pożeracza. Skąd wiedzą, że mogą przejść te trzy popękane stopnie do drzwi frontowych i stanąć pod żarówką, która nigdy nie przestaje mrugać. Albo skąd wiedzą, że należy sięgnąć do pokrytej rdzą gałki i wejść bez pytania do środka. Może matka zna ich z poprzedniego życia. Tego życia, w którym nosiła plisowane spódnice i pończochy i każdego dnia jeździła autobusem do pracy.

Przez krótki okres w tamtych czasach chodziła też do kościoła. Gdy grała muzyka, podnosiła wysoko ręce, jakby łapała w nie boskie błogosławieństwo, i kołysała nimi w powietrzu. Uśmiechała się ze łzami w oczach, kiedy pastor mówił, że Bóg nie zapomni o nas w czarną godzinę. A kiedy nasza czarna godzina nadeszła i matka straciła pracę, wróciłam wcześniej do domu i zobaczyłam, jak mówi językami nad kuchennym zlewem, po łokcie w spienionej wodzie, zaciskając mocno oczy i składając gorączkowe modlitwy. Gdy dojrzała mnie w progu, stojącą z plecakiem na ramieniu, uśmiechnęła się przez łzy i gestem kazała mi podejść bliżej.

– Zostałyśmy zaatakowane – powiedziała, łapiąc mnie za ręce. – Musimy się bronić modlitwą przed Szatanem i zastępami demonów.

Trzymałam kurczowo jej dłonie i zaciskałam powieki tak mocno, jakby od tego zależała wartość mojej modlitwy, nasze żarliwe błagania wypełniały pożeracza swoją kakofonią. Ja wołałam bez celu, wznosiłam swoje modły coraz wyżej i wyżej, nie wierząc w powodzenie. Wolałam milczący katolicyzm Destiny, w którym jadło się czyjeś ciało jak porządne, głęboko wierzące zombie, zamiast tego hałaśliwego, roszczeniowego zachowania, które wybrała moja matka. Boże, daj mi! Daj mi! Jestem twoim dzieckiem, więc mi się należy!

Ona nie wierzy już w Boga; porzuciła go gdzieś między utratą pracy a pierwszym mężczyzną, którego zaprosiła do łóżka. Zawsze uważałam jej wiarę za nietrwałą, cienką jak papier, który przydaje się do czasu, aż go zamoczysz. Słyszałam, jak rozmawia o religii z jednym z jej gości – z tym, który zanosił się tak donośnym śmiechem, że matka, nielubiąca hałasu, ciągle go uciszała. „Jeśli istnieje Bóg – powiedziała wtedy – to moim zdaniem bardziej obraża go religia niż ateizm”.

Ja też nie wierzę w Boga; nigdy nie wierzyłam, nawet kiedy zaciskałam powieki i modliłam się w kuchni, a piana z rąk matki spływała mi po łokciach. Matka nie wie, że ta niewiara nas łączy. Wiedziałaby, gdyby zapytała, ale nigdy tego nie zrobiła. Wierzę w samotność tak dojmującą, że posiada fizyczną emanację. Wierzę w wybory – te trudne, których ludzie u władzy rzadko dokonują dobrze. Wierzę w to, że każdy czegoś potrzebuje: dotyku kobiety, towarzystwa, pieniędzy, przebaczenia. Aby zdobyć te rzeczy, ludzie są zdolni do popełnienia tylu grzechów, ile tylko trzeba. Często przyglądam się kolegom i koleżankom ze szkoły, zastanawiając się, czego oni będą potrzebować w dorosłym życiu i co poświęcą, żeby to zdobyć.

Mężczyźni przychodzą po dwóch każdej nocy. To idealnie zaplanowany taniec, w którym żadne dwa kroki nie nachodzą na siebie. Nie wiem, czy jeden zdaje sobie sprawę z istnienia drugiego, czy może każdy wierzy, że jest jedynym towarzyszem matki. Wita ich w drzwiach głosem melodyjnym i przyjacielskim, jej szlafrok z czerwonego jedwabiu faluje wokół niej jak krew. To fałszywa matka, w niczym nieprzypominająca kobiety z pustym wzrokiem, która gapi się godzinami na obdrapane drewniane klepki, wrzucając kolejne pigułki do gardła. Pyta, jak się mają, a potem prowadzi ich na górę. Rozmawiają z nią jak znajomi, jak starzy przyjaciele, którzy mówią do niej Wendy i śmieją się z jej żartów. Dopasowuję ich głosy do samochodów: chabrowe volvo z wgięciem w przednim zderzaku, żółta corvetta z dyskotekową kulą wiszącą przy lustrze, a także nasz najczęstszy gość – stary mustang, ale nie taki zdezelowany grat, tylko odrestaurowany zabytek, z jaskrawoczerwonym lakierem i tablicami na zamówienie z napisem „LWMN”. Koleś od mustanga wiecznie wbija wzrok w podłogę i nigdy nie mogę dojrzeć jego twarzy. Kiedyś zobaczyłam tył jego głowy, kiedy wychodził z sypialni matki. Był łysy, miał szerokie bary i garbił się. Zostawiał za sobą w korytarzu zapach dymu z cygara i drewna sandałowego. Raz zostawił też zegarek na szafce matki. Ciężki zegarek z symbolem korony za szkiełkiem. Zakradłam się do jej pokoju, kiedy spała, żeby mu się przyjrzeć. Zastanawiałam się, jak ktoś mógł nosić coś tak ciężkiego na nadgarstku. Jak kula u nogi. Gdzie ja to usłyszałam? Na pewno u Destiny. Gdy następnej nocy znowu chcę na niego spojrzeć, zegarka już nie ma.

Mówię o tym Destiny.

– Ten koleś od mustanga pewnie go zabrał, kiedy byłaś w szkole – odpowiada. – Wiesz, co to było, prawda? – Trzyma dłoń na biodrze, a głowę przechyla na bok, jak zawsze, gdy chce mi pokazać, że gówno wiem.

Nie doczekawszy się odpowiedzi, ciągnie dalej.

– To był rolex – tłumaczy. – Pewnie oryginalny. Mój wujek nosi podróbkę. Trzeba go było zwędzić i wymienić na rower albo coś. Mogłabyś sprzedać co najmniej za stówę.

– Nie chcę roweru – mówię. Chciałabym mieć matkę.

Destiny przewraca oczami, a potem odwraca się i podchodzi do szafki, kołysząc biodrami.

– Muszę iść – oznajmiam, wstając. Zdenerwowałam się… Głupio zrobiłam, mówiąc Destiny o tamtym mężczyźnie i jego zegarku.

– Myślałam, że sobie jakiś film oglądniemy.

Siadam z powrotem. Nigdy nie odmówię filmu. A u Destiny w domu zawsze jest jakiś popcorn. Jej matka kupuje ogromne paczki, bo wie, że lubimy. Destiny mówi, że prażona kukurydza w kinie smakuje milion razy lepiej niż ta, którą robi w mikrofalówce. „A potem masz palce całe tłuste od masła”, rzuca.

W Bone nie ma ani jednego kina. Trzeba jechać autobusem dwa miasteczka dalej. Tata Destiny ciągle zabiera ją i jej braci. Ja nawet nie mam telewizora w pożeraczu, więc oglądanie filmów na kanapie w czerwone i białe paski u Destiny mi wystarcza. Włączamy Pretty Woman, ale w połowie mówię Destiny, że mnie rozbolał brzuch. Postać grana przez Julię Roberts za bardzo przypomina mi matkę – te zęby wyszczerzone w uśmiechu, ta kruchość.

Wracam do domu w deszczu, żałując, że nie wzięłam ze sobą trochę popcornu. Zanim docieram do drzwi wejściowych, moja biała koszulka jest już cała mokra. Ściągam ją przez głowę zaraz po wejściu do środka, nie zauważając, że na podjeździe stoi samochód. Ruszam do kuchni i zatrzymuję się w pół kroku. Mężczyzna stoi na schodach i patrzy na mnie. Wydaję zduszony okrzyk. Głupia, głupia, głupia. Przyciskam koszulkę do piersi, ale jest skręcona i nie potrafię jej wyprostować, żeby się przykryć. Słyszę głos matki.

– Robert…? – woła.

Kątem oka widzę jej czerwony szlafrok, biegnę do kuchni. Rzucam się do kosza na pranie, który trzymam obok pralki, i chwytam czysty T-shirt. Próbuję go właśnie włożyć przez głowę, kiedy ona wchodzi do środka.

– Co ty sobie myślałaś, do cholery?

To więcej, niż powiedziała do mnie w ciągu ostatnich sześciu miesięcy.

– N-nie widziałam samochodu. Zmokłam i… – Pochylam głowę z zażenowania.

– Przyniosłaś mi wstyd – syczy spomiędzy zaciśniętych zębów. – Łazisz po moim domu i się tak obnażasz. – Mówi o moim ciele, jakby to było coś obrzydliwego. Coś, co trzeba ukrywać, a nie pokazywać.

Nie odpowiadam. Moja klatka piersiowa podnosi się i opada gwałtownie. Nienawidzę się. Matka znika tak szybko, jak się pojawiła – w płomieniach czerwonego jedwabiu i potępienia. Czuję zapach jej waniliowych perfum i zaczynam płakać.

Chcę ją z powrotem. Chcę wiedzieć, co ją tak zmieniło, żebym miała co winić. Jeśliby istniał jakiś powód, mogłabym przestać winić siebie. Przeczesuję wspomnienia, raz za razem, w poszukiwaniu korzenia – tego momentu, tego miesiąca lub dnia, kiedy matka zniknęła.

Leżę na materacu i gapię się w sufit. Na niegdyś kremowej farbie porobiły się ciemnobrązowe plamy od zacieków. W tych plamach dostrzegam lata, jakie przeżyliśmy w pożeraczu. To ślady stopniowego zaniku szczęścia. Twoje życie może znikać tak powoli, że nawet tego nie zauważasz.

Najpierw zabrakło jej wesołego chichotu, a potem uśmiechu, który był tak szeroki, że pokazywała więcej dziąseł niż zębów. Ostatnie wyblakły jej oczy – jej cudownie błyszczące oczy. Przestały patrzeć, a zaczęły gapić się w przestrzeń. W ściany, szafki, podłogi. Gapiły się na wszystko oprócz mnie. Na początku starałam się zrobić, co tylko się da, żeby znowu zaczęła mnie zauważać: zrzucałam miskę z płatkami na podłogę, tak blisko niej, że krople mleka spadały jej na stopy, albo bazgrałam markerem po swoich rękach i nogach, aż zrobiłam się taka niebieska jak smerf. Z ponurą determinacją kłamałam jej w twarz, niszczyłam jej świecidełka, przeklinałam głośno i śpiewałam znienawidzone przez nią piosenki ile sił w płucach. Moją złośliwość przyjmowała z mlecznobiałą obojętnością w oczach. Matka powoli umiera, a ja nie jestem pewna, czy zdaje sobie z tego sprawę.

3

lat 15

Połóż ręce na kolanach. Uśmiechaj się. Nie uśmiechaj się. Nie patrz nikomu w oczy. Udawaj, że nic cię nie obchodzi. Wbijaj wzrok w buty. Nie uśmiechaj się… Nigdy się nie uśmiechaj. Boże.

Ciągle się wiercę i dziwnie zachowuję. Nigdy nie wiem, co mam zrobić i kiedy. Kiedyś jeden chłopak się do mnie uśmiechnął; fajny był nawet. Zanim zdążyłam odpowiedzieć tym samym, już mnie wyminął. Trochę się spóźniłam. Nie potrafiłam ruszyć swojej twarzy na czas. Szkoła jest ucieczką od domu; dom jest ucieczką przed szkołą. Nigdzie nie pasuję, więc wędruję z jednego miejsca w drugie w nadziei, że nikt mnie nie zauważy – ale jeśli ktoś zauważy, liczę na to, że nie będzie okrutny. Myślę o przeszłości. O dniach, które minęły dawno temu.

Wszystko takie inne, wszystko takie dziwnie identyczne. Nagle do mnie dociera, że ludzie się zmieniają. To otoczenie pozostaje ciągle takie samo – znaki autostrady oszpecone graffiti, różowo-pomarańczowe zachody słońca składające pocałunki na czubkach drzew, nawet szereg samochodów czekających na zjazd do parkingu Wal-Marta. Dla mnie najbardziej się ze sobą kłóci zestawienie: to samo niebo, to samo Bone, ten sam dom, inna matka.

Dlatego grzebię w pamięci i szukam dawnej matki, na nowo koloruję wspomnienia. Ciężar tych złych kwitnie i rozkrzewia się pod tymi dobrymi. Staram się myśleć tylko o tych drugich – o dobrych rzeczach, które zbliżają mnie do dzieciństwa, a nie oddalają od niego.

Matka zawsze trzymała liść między palcami. To najlepiej pamiętam. Zrywała go z drzewa albo krzaka i wkładała między palce, kompulsywnie zakreślając nimi małe kółeczka, aż wytarła żyłki i blaszki i został tylko zielony ślad. Lubiłam, gdy jej palce były zielone; przypominały mi, jak malowaliśmy rękoma w szkole, zieloną farbą właśnie. Matka wydawała się wtedy dziwna i fajna, zupełnie inna niż pozostałe matki, wiecznie skrzywione i sztywne. Gdy wychodziłyśmy na zewnątrz, przyglądałam się temu, jak bada rośliny. Chciałam ją naśladować. Niestety było to bardzo trudne, bo nosiła się z gracją i po królewsku. Nie dało się tego podrobić.

Wtedy byłam jeszcze malutka i wszystko było prawie dobrze. Wtedy wciąż pracowała w Markobs and Jacob, nie paliła, nie przychodzili do niej mężczyźni. Teraz palce matki nie są zielone, tylko żółte od papierosów. Gdy przechodzi przez pokój, z jej skóry sączy się zapach starego dymu i spleśniałego tytoniu. Ręce wiszą jej jak stara podomka. Kiedy kilka lat temu przestała w ogóle wychodzić z domu, wysyłała mnie, żebym kupowała jej papierosy, te z indiańskim wodzem na opakowaniu, ponieważ miały być zdrowsze. Gdzieś między chwilą, kiedy pachniała zielenią, a chwilą, kiedy śmierdziała jak popielniczka, przestałam chcieć ją naśladować. A jednocześnie ona, zrzucając okowy rodzicielstwa i oddalając się ode mnie, przestała wymawiać moje imię.

Z początku tego nie zauważyłam. Dopiero kiedy nauczycielka zwróciła się do mnie po imieniu w szkole, wołając przed tablicę, bym rozwiązała równanie, zdałam sobie sprawę, że dawno go nie słyszałam. Matka wciąż wydawała rozkazy, jednak w pewnym momencie przestała poprzedzać je moim imieniem. Margo. Dopiero po chwili zrozumiałam, że to mnie wzywa pani Lerson. Do tablicy odprowadziły mnie śmiechy innych uczniów. Margo to ja, pomyślałam. Później, kiedy szłam do domu z przystanku autobusowego, próbowałam przypomnieć sobie, kiedy matka ostatni raz powiedziała moje imię, ale nie potrafiłam.

Moja matka, fanka Perry’ego Masona, nazwała mnie po Margo Albert – aktorce, którą widziała raz w jego serialu, w odcinku pod tytułem Przypadek smutnego Sycylijczyka. Margo, grając po raz ostatni przed śmiercią na raka mózgu, wcieliła się w morderczynię o imieniu Serafina. Matka wzruszyła się jej smutnymi oczami i przysięgła, że nazwie swoją pierwszą córkę Margo. W pewnym sensie to okrutny żart, mieć imię po aktorce grającej tragiczne role, a jeszcze gorzej po kimś tak pięknym i delikatnym, gdy samemu jest się dokładnym przeciwieństwem jednego i drugiego.

W pożeraczu nie mam imienia. Jestem blondynką z niewyróżniającymi się oczami, brzydką i ubraną w szmaty.

– Hej, Margo!

Obracam się na pięcie. Drzwi szkolnego autobusu się zamykają, a w moją stronę maszeruje Destiny, zarzuciwszy sobie plecak na jedno ramię. Przyglądam się krojowi jej spodni i modnie zwisającej z jednej strony bluzce. Nosi nawet takie same buty jak inne dziewczyny: błyszczące klapki. Przestała się do mnie odzywać jakoś w siódmej klasie, kiedy dzieciaki ze szkoły zaczęły nazywać mnie córką dziwki. Nie wiem, czy tak jej kazali rodzice, czy kierował nią instynkt przetrwania, ale po prostu mnie zostawiła.

– Zapomniałaś zabrać z autobusu – mówi, podając mi książkę, którą czytałam. Zabieram ją, nie patrząc Destiny w oczy.

– Dzięki.

Jej dom znajduje się w przeciwnym kierunku niż mój, ale Destiny stoi jeszcze, jakby chciała coś dodać. W końcu jednak wzrusza tylko ramionami i odchodzi. Nie patrzę na nią. Wiem, że jeśli podniosę wzrok, rozpłaczę się.

W pożeraczu panuje cisza, kiedy wchodzę do środka. Drzemie w ciągu dnia, gdy ja jestem w szkole: dom prowadzi nocny tryb życia. Maszeruję prosto do swojego pokoju, ponieważ właśnie tego życzy sobie matka. Sama wychodzi ze swojego późnym popołudniem i zaczyna codzienne rytuały: najpierw się myje, potem kremuje i nakłada makijaż. Przez ostatnie miesiące nie chciała już mojego towarzystwa, nawet przy kąpieli. A ja mam to gdzieś. Nienawidziłam patrzeć, jak marszczy jej się skóra w obtłuczonej, różowej wannie, gdzie na powierzchni wody pływają kawałki farby ze ścian. Wyciągam pudełko, a z niego batona i puszkę ciepłego mountain dew, a potem zaczynam odrabiać lekcje, podczas gdy pożeracz budzi się i skrzypi wokół mnie.

Kiedy pojawia się pierwszy gość, pakuję zeszyty i ołówki, a potem czołgam się do ściany, która oddziela nasze pokoje. Właśnie w ten sposób ją poznaję. Nie zamilkła do końca. Słyszę, jak do nich mówi. Tak rozpaczliwie potrzebuję brzmienia jej głosu, że całe noce spędzam z uchem przyciśniętym do ściany. Mężczyźni opowiadają jej różne rzeczy – o swoim życiu, o swoich żonach, o swojej pracy. Faszerują zdania takimi słowami jak „okres rozliczeniowy”, „stypendium studenckie” czy „łamanie warunków zwolnienia”. Ona mówi tylko wtedy, gdy oni tego potrzebują. Do perfekcji opanowała sztukę aktywnego słuchania i odpowiadania z wyczuciem. Słówko tutaj, słówko tam. Jej głos nigdy się nie zmienia; zawsze mruczy potulnie. Dla nich to jej zainteresowanie i małomówność są podniecające. Piękna kobieta, która tylko przytakuje albo kręci głową. Uczę się tak wiele o tym, czego pragną mężczyźni i w jaki sposób. Maszerują w kółko po jej sypialni, a zniszczone drewno podłogi tłumi ich ciężkie kroki. Raz słyszałam, jak komuś radzi: „Sprzedaj dom, przeprowadź się do czegoś mniejszego. Nie potrzebujesz tyle miejsca teraz, gdy dzieci się wyprowadziły”.

A gdzie rady dla mnie? Gdzie słowa przeznaczone dla mojego ucha? Czyim ja jestem dzieckiem?

4

lat 18

Wessex to ulica wyłożona crackiem, dziwkami, dilerami, pijakami i dziewczynami, które ledwo przestały mieć mleko pod nosem, a już musiały karmić piersią własne niedożywione dzieci. Żałosne jest to coś, co nazywamy życiem. Ja o tym wiem, ale oni chyba nie. W takim miejscu jak Bone Harbor można się przyzwyczaić do cierpienia. Stawiasz kilka pierwszych kroków, wszyscy klaszczą, a potem przestajesz być niezwykły. Bone jest niemal w całości otoczone wodą i kiedyś było miastem portowym, dopóki nie przenieśli portu kawałek dalej na południe, bliżej Seattle. Ale to wydarzyło się dawno, jeszcze zanim urodziła się moja babcia. Ludzie z okolicy nazywają to miejsce Bone, czyli Kość. Taki żarcik z tego, że ze wszystkich firm tutaj zostały same szkielety. Podoba mi się to. Nie ma sensu określać białym czarnego. A właśnie tacy jesteśmy: ogryzieni do kości.

Sześć dni w tygodniu jeżdżę autobusem do pracy. Żeby dotrzeć na przystanek, muszę iść w górę Wessex i potem w dół Carnation. Ta druga ulica jest nieco lepsza niż nasza. Szyby w oknach nie są powybijane, a w paru miejscach ludzie koszą trawnik. Mieszkańcy Carnation nazywają nas patologią. Najwyraźniej w tym świecie całe okna i przycięta trawa wystarczają.

W domach stojących jeden przy drugim wzdłuż Wessex nie ma Boga. Ciekawe, czy Bóg odszedł z tego miejsca i schował nas za woalem, żebyśmy cierpieli sami. To ulica z koszmaru. Ludzie ze świata zewnętrznego nie zdają sobie sprawy z naszego istnienia. Nie chcą o nas wiedzieć. Jednak nasze domy stoją, nawet jeśli są bliskie tego, by runąć pod ciężarem grzechu, jaki w sobie kryją. Przed pożeraczem stoi dom cracku. Przed domem cracku stoi dom Matki Mary. Matka Mary przepowiada przyszłość, ale nie każdą. Może powiedzieć ci, jak umrzesz, a policzy sobie za to czterdzieści dolarów. Dalej jest dom złych ludzi. Nazywam go tak, bo to melina byłych więźniów, którzy dopiero co zostali wypuszczeni. Nie wiem, co tam robią, ale średnio raz w tygodniu przyjeżdża karetka i wyprowadzają kogoś ze środka na noszach.

Tylko jeden dom przy Wessex mi się podoba. To pierwszy z brzegu, należący do Delaney Grant. Delaney uprawia trawkę w garażu. Nawet jej nie sprzedaje. Po prostu sama ją pali. Wszyscy nazywają ją samolubną. Czasami, kiedy w domu cracku zabraknie trawki, ludzie pukają do drzwi Delaney. Ona jednak przegania ich dubeltówką, którą nazywa Horacym.

Powodem, dla którego lubię dom Delaney, jest jej syn. Judah mieszka tu przez większość czasu, zaś w niektóre dni odwiedza ojca. Właściwie to nigdy nie rozmawialiśmy, ale często przesiaduje na podwórku i zawsze do mnie macha, kiedy przechodzę obok. Gdy się na niego patrzy, można zapomnieć, że jeździ na wózku. Jest przystojny i gdyby mógł stać, byłby też wysoki. Przynajmniej metr osiemdziesiąt. Nigdy nie chodził z nami do szkoły. Każdego ranka z samego miasta przyjeżdżał do niego bus. Można było do niego wstawić wózek. Delaney zniszczyła sobie życie, ale dla Judaha potrafiła poruszyć niebo i ziemię. Trzeba ją chociaż trochę za to lubić. Zwłaszcza gdy się ma taką matkę jak ja.

Mój autobus się spóźnia. Zaczynam niecierpliwie tupać nogą i wyciągać szyję, żeby zobaczyć, czy już jedzie. Jeśli 712 pojawi się w ciągu pięciu minut, wciąż wyrobię się na początek swojej zmiany w Rag O Rama.

– Dobre wyczucie czasu – szepczę, widząc, jak telepie się zza zakrętu. Do 712 wsiada nas troje: ja, Cuoco, jeden z miejscowych heroinistów, oraz mała Nevaeh Anthony, która jeździ autobusem do babci w każde popołudnie, gdy jej mama pracuje.

– Cześć, Margo – mówi.

– Cześć, mała. Jedziesz do babci?

Kiwa głową.

– Super. Pędź do niej, gdy tylko wysiądziesz. Wiesz, jak się robi po ciemku.

Nevaeh znowu przytakuje. Wie. Wszyscy wiemy. Jesteśmy rozerwani między takimi normalnymi rzeczami jak szkoła, zakupy i praca a wszystkim innym, co należy do Bone. Tutaj strach unosi się nad ulicami niczym mgła. Żyjemy z nim, przyczepionym łańcuchem do naszych kostek. To tak wyczuwalne, że rzadko miewamy gości, a jeśli się pojawiają – czy to z wizytą u rodziny, czy przejazdem – szybko uciekają, zazwyczaj skracając pobyt.

– Daj, poprawię ci włosy – mówię, a Nevaeh przysuwa się bliżej. – Będziesz ładnie wyglądać dla babci – tłumaczę jej.

Kiwa głową na znak zgody. Moje palce poruszają się zwinnie, a deszcz zacina za oknami. Kończę jej warkocze, akurat kiedy autobus zatrzymuje się na przystanku, a ona w tym samym momencie kończy opowieść o swoich dobrych stopniach, przeliczając dziesięć dolarów, które babcia dała jej w nagrodę. Patrzę, jak wyciąga marker i na każdym rysuje serce. Wysiadamy razem i zakładamy kaptury. Nevaeh macha do mnie, kiedy ruszamy w przeciwnych kierunkach, palce ma rozcapierzone niczym rozgwiazda odnóża. Patrzę przez chwilę, jak idzie w podskokach ulicą, z plecakiem Hello Kitty założonym na jedno ramię; plama koloru w szarobury dzień. Po drodze spoglądam na stary dom Destiny. Teraz jest zielony, z białymi skrzynkami na kwiaty na zewnątrz. Jej rodzina przeprowadziła się do Oregonu kilka lat temu. Po wyjeździe napisała mi list, a potem już więcej o niej nie słyszałam. Sama wysłałam jej dwadzieścia, zanim nie zaczęły do mnie wracać. No trudno. Pisanie listów to i tak luksus.

W Rag O Rama śmierdzi gównem. Dosłownie. Po drugiej stronie rzeki jest oczyszczalnia ścieków. Sandy, nasza menedżerka, w całym sklepie porozkładała odświeżacze, powciskała je w każdy róg i wysoko na półkach, ale daje to tylko tyle, że ciucholand cuchnie jak gówno przykryte kwiatem jabłoni.

Ponieważ spóźniłam się pół godziny, Sandy każe mi przejrzeć towar na zapleczu. Obrzucam wzrokiem szereg czarnych worków na śmieci ustawionych pod ścianą, wypchanych tak mocno, że połowa się rozdarła i ze środka wysypały się nogawki i rękawy jak wnętrzności. Dzisiaj mamy tylko siedem. Sandy poleciła nam zachowywać worki, które są nadal całe. „Pieniądze nie leżą na ulicy – powtarza – a my prowadzimy sklep z używanymi rzeczami. Nazwa mówi sama za siebie”. I właśnie dlatego próbuję rozwiązać supły, klnąc pod nosem, gdy pot spływa mi po plecach i między piersiami. Udaje mi się z pierwszym i otwieram worek. Doskonale już rozpoznaję ten zatęchły zapach. To woń niemycia się, starych domów, środków na mole, a od czasu do czasu – jeśli dostaniemy pakunek od rodziny hinduskiej – kurkumy i kminu. Rozdzielam to, co znajdę w środku: ubrania na jedną kupkę, zabawki na drugą, wyposażenie domu na trzecią. To zabawne, jak bardzo cenne może być dla kogoś to, co dla drugiego jest śmieciem. Pracownicy dostają pięćdziesiąt procent zniżki na wszystko, co znajduje się na półkach z wyprzedażą. Czyli najbardziej niechciane rzeczy z niechcianych rzeczy. Już kończę rozpakowywanie worka i zaczynam go składać, kiedy zauważam na dnie coś, co wcześniej przeoczyłam. Wyciągam dużą płócienną torbę – taką, jaką bogaci ludzie zabierają do sklepu, żeby nie używać plastików. „Zakupy i takie tam” głosi wydrukowany na niej napis. Śmieję się. Ostatni właściciel narysował dokoła różowym markerem gwiazdki.

– Zakupy i takie tam – mówię na głos.

Sandy wchodzi do środka, niosąc naręcze wieszaków.

– Możesz sobie wziąć – stwierdza. – Uznaj to za letni dodatek.

Przewracam oczami, ale w głębi duszy się cieszę. Nieczęsto w tym życiu dostaje się coś za darmo. Składam nową torbę w kwadrat i wsuwam za pasek spodni z tyłu, żeby żadna z dziewczyn mi jej nie zabrała.

Chłopak Sandy, Luis, bije ją. Sandy stara się ukrywać siniaki, ale jest ich za dużo, a ona nosi makijaż o trzy tony za jasny dla jej karnacji. W dni, kiedy nie dostaje od chłopaka, przynosi nam stare pączki z piekarni, w której on pracuje. Zobaczyłam puste pudełko w koszu, kiedy przyszłam do pracy. Sandy ma dzisiaj dobry dzień.

Gdy dochodzi do wniosku, że dostatecznie mnie ukarała, wysyła mnie na front, żebym pracowała przy kasie. Ogólnie nic się nie dzieje, dopóki jakaś kobieta nie próbuje ukraść pary butów. Została przyłapana przez Sandy, zanim zdążyła wyjść z nimi, schowanymi pod kurtką. Kobieta jest tak pijana, że ledwo stoi. Sandy łapie ją za przedramię i pcha na krzesło w biurze. Każe mi zadzwonić na policję.

– Może nie powinniśmy – mówię. – Spójrz na nią, Sandy. – Kobieta kołysze się w przód i w tył, przyciskając ręce do piersi i mamrocząc pod nosem coś, co brzmi jak Zeek.

Sandy nie patrzy na nią. Patrzy na mnie.

– Myślałam, że chcesz zachować tę robotę.

Chcę. Naprawdę chcę. Gdyby nie ta praca, musiałabym być w domu. A gdybym była w domu…

Dzwonię po policję.

Przyjeżdżają po czterdziestu minutach z tłustymi plamami na spodniach i totalnie znudzeni. Ładują kobietę na tylną kanapę radiowozu i odjeżdżają. Zanoszę buty z powrotem na półkę w dziecięcej części sklepu. To znoszone jordany za sześć dolców. Kobieta nie miała nawet tyle. Zastanawiam się, czy wydała te pieniądze na alkohol. Buty miały być pewnie dla jej dziecka. Właśnie tak to tutaj wygląda. Najpierw myśli się o sobie, a jeśli jeszcze zostało ci trochę miejsca w głowie, twoje dzieci może się załapią. Z mojego doświadczenia wynika jednak, że w tej okolicy dzieciaki dostają tylko zapijaczonych rodziców i częściowo pełne brzuchy. Póki żyjesz, jakoś przetrwasz. Tak mi kiedyś powtarzała matka.

Przed końcem zmiany płacę za buty i wrzucam je do swojej nowej torby. Idę ze spuszczoną głową dwie przecznice na przystanek autobusowy. Pada, ale to ciepły deszcz, a nie taki, po którym człowiek przemarza do kości. Żałuję, że nie stać mnie na kawę, wydałam pieniądze na buty, a resztę potrzebuję na bilet. Postanawiam zamiast tego przejść się pozostałe pięć przecznic. Zatrzymuję się przed przyczepą z jedzeniem i daję im fundusze na autobus. W zamian dostaję papierowy kubek z kawą, kleksem śmietanki i trzema porcjami cukru. Jest przepyszna.

Posterunek policji na Bone Harbor Hill jest zawsze zatłoczony. Wchodzę do poczekalni i wpada na mnie jakieś małe dziecko z upapraną twarzą. Niemowlak płacze, kobieta przeklina, mężczyzna łamaną angielszczyzną kłóci się z policjantem. „To błoooond! To błooond!” – woła. Rozglądam się, niepewna, czy cała sprawa jest warta zachodu, kiedy mój wzrok pada na funkcjonariusza, który aresztował złodziejkę w Rag O Rama. Ma torbę sportową przerzuconą przez ramię i wygląda jak ktoś, kto właśnie skończył zmianę.

– Przepraszam – mówię, ale mężczyzna nie ma ochoty się zatrzymać. – Przepraszam – powtarzam głośniej. Policjant mimo późnej pory ma na nosie okulary przeciwsłoneczne. Gapię się na własne odbicie i tłumaczę: – Wcześniej w Rag O Rama zatrzymaliście kobietę. Jest tu jeszcze?

Wsuwa kciuki za szlufki u paska, jakby był tu jakimś szefem, a potem patrzy na mnie, próbując sobie przypomnieć, kim jestem. Nie przypomni sobie.

– Ta, a co?

Wciskam mu buty.

– Zostawiła je – wyjaśniam, a potem odwracam się na pięcie i wychodzę bez oglądania się za siebie. Moje własne buty, które mam na nogach, są jedynymi, jakie posiadam. Zniszczone tenisówki z przeceny w Wal-Marcie. W życiu można się obyć bez wielu rzeczy, lecz buty są niezbędne. Jeśli kradniesz buty, robisz to z rozpaczy. Nie zamierzam stać na drodze ludzi, którzy próbują przetrwać.

5

Maszeruję właśnie do sklepu na rogu po zdrowe papierosy, przyglądając się temu, jak tłuszcz na moich kolanach trzęsie się przy każdym kroku, i wtedy go zauważam. Czyta książkę, opierając głowę o rękę. Obok niego stoi szklanka wody, wypełniona po brzegi i nietknięta, z kroplami na ściankach. Samo to, że wydaje się tak wyluzowany sam ze sobą, sprawia, że nagle zbaczam z popękanego chodnika na ścieżkę, która prowadzi do jego bramy. Uśmiecham się. Nie uśmiecham się. Wykręcam ręce. Splatam je na plecach. Nikt tak naprawdę nie wie, czy to był wypadek samochodowy, guz czy może coś w stylu stwardnienia rozsianego. Znaliśmy Judaha Granta, kiedy jeszcze nie był kaleką i chodził na własnych nogach, a potem nagle nie mógł. Może i jest niepełnosprawny, ale niepełnosprawność nie jest nim. W mojej głowie nigdy wcześniej nie pojawiła się taka myśl. Generalnie staram się nie patrzeć na Judaha. Gapienie się na kogoś jeżdżącego na wózku wydaje się czymś niegrzecznym – nawet jeśli ten ktoś jest piękny.

Podwórko ogrodzone jest płotem. Kiedyś był ładny; wciąż da się zauważyć resztki pastelowo niebieskiej farby w miejscach, których nie przeżarła jeszcze rdza. Pamiętam, że za dzieciaka kojarzył mi się z Wielkanocą. Brama skrzypi głośno, gdy pcham ją opuszkami palców. Głowa Judaha podnosi się, ale nie od razu. Jest taki wyluzowany, gdy odkłada książkę i patrzy, jak idę po podjeździe zbudowanym przez Delaney z myślą o jego wózku.

– Co robisz? – pytam go. Zerkam na jego lekturę. To biografia.

Podnosi cienkiego jointa między palcami. Strasznie mocno pachnie. Jak trawka paląca trawkę.

– Dasz bucha? – pytam.

Jego wzrok prześlizguje się po mnie.

– Nigdy nie widziałem, żebyś paliła – odpowiada i wcale nie wygląda, jakby chciał mi podać skręta. Jego głos jest czysty i głęboki.

– Ty w ogóle mnie nie widujesz – rzucam.

– Ależ oczywiście, że widuję. – Wkłada jointa w usta, zaciąga się lekko. Wypuszcza zaraz dym i mówi: – Zawsze tędy przechodzisz w drodze do pracy.

Spuszczam głowę zaskoczona.

– A skąd wiesz, że chodzę do pracy?

– No nie wiem. Może dlatego, że wyglądasz na nieszczęśliwą.

– Okej. Czyli raz dziennie widzisz, jak wychodzę do pracy, i nagle niby mnie znasz?

Uśmiecha się trochę i wzrusza ramionami, wyciągając do mnie rękę trzymającą jointa, jakby nie obchodziło go to, czy zapalę, czy nie.

– Nie, dzięki. Nie palę.

Jego śmiech rośnie powoli. Zbiera się najpierw w piersi, a potem wydostaje na zewnątrz. Śmieje się, jakby nauczył się tego, śmiejąc się całe życie.

– Masz fajną torbę – mówi, pokazując ją najmniejszym palcem. Resztki uśmiechu wciąż błąkają się w kącikach jego ust. – Zakupy i takie tam. Ja bynajmniej bym takiej torby nie nosił.

– Bynajmniej byś nie nosił?

Przygryza dolną wargę, przyglądając mi się uważnie. Po tym, jak mruży oczy i kiwa głową na boki, rozpoznaję, że to odruchowe.

– Taki żart. Sprawdzałem cię. Nie cierpię ludzi, którzy źle używają słowa „bynajmniej”. Teraz możemy być przyjaciółmi, jeśli chcesz.

– Bynajmniej.

Odkłada jointa do małej popielniczki stojącej u jego stóp i wyciąga rękę.

– Nazywam się Judah. A ty jesteś Margo.

– Skąd wiesz? – Jego dłoń ściska moją odrobinę dłużej, niż powinna. Gdybym nie była taka brzydka, pomyślałabym, że mu się podobam.

– To Wessex. Wszyscy jak pasożyty wysysamy życie z tej samej żyły stanu Waszyngton. – Bierze ręce do tyłu i wkłada za głowę, czekając na moją reakcję. No patrzcie tylko, jaki z niego luzak na tym wózku.

– Ja nie jestem pasożytem – odpowiadam spokojnie. – Nie biorę zasiłku. Mam pracę. – Od razu robi mi się głupio. Może nawet nie to miał na myśli. Nie musisz zawsze ustawiać się w pozycji obronnej, upominam się w duchu.

– Nie musisz czuć się winna. Wcale nie oskarżałem cię o wyciąganie łapy po rządowe pieniądze. Ja też mam pracę.

– Nie czuję się winna. Nie wiesz, o czym myślę – bronię się znowu. Ups.

Judah sięga po jointa.

– Ależ wiem. Czytam z twojej twarzy jak z książki. – Mówiąc to, rozcapierza palce. Nie uśmiecham się, chociaż chciałabym.

Krzywię się, marszcząc calutką twarz, bo nie wiem, co on ma na myśli. A potem już wiem.

– Aha – rzucam.

Patrzę na niego i zastanawiam się, jaką on mógłby wykonywać pracę. Może coś w jego szkole.

– Wiem, co sobie myślisz – stwierdza. – Jaką niby mógłbym mieć pracę?

– Ej! Przestań czytać mi w myślach. To znaczy w twarzy!

Oboje się śmiejemy.

– Więc czym się zajmujesz?

Zaciąga się jointem.

– Żartujesz sobie? Jeżdżę na wózku. Nie mam pracy.

– O, mój Boże. – Kręcę głową i patrzę w niebo. Zbiera się na deszcz. – Nie możesz tak robić. – Muszę kupić papierosy, zanim lunie. – Spadam – mówię i ruszam, torba z zakupami i takimi tam kołysze mi się na ramieniu.

– Nara, Margo. Wpadnij kiedyś, słyszysz? – woła za mną Judah.

Kiedy godzinę później wracam do domu, jest już ciemno. Słyszę głosy dochodzące z pokoju matki. Zastanawiam się, czy zdążę skorzystać z toalety, nim koleś wyjdzie. Kimkolwiek jest. Muszę wracać do Rag z samego rana i potrzebuję kąpieli. Szkoda, że nie mamy prysznica, jak normalni ludzie, ale pożeracza zbudowali wcześniej, niż mycie się na stojąco weszło do mody. Biorę ręcznik z pokoju i nalewam wody do wanny. Jestem w połowie, kiedy ktoś wali do drzwi.

– Margo – woła matka ostrym głosem. – Co ty tam robisz?

Wiem, że lepiej nie odpowiadać. Tak naprawdę matka chce, żebym wyszła. Wcale jej nie interesuje, co robię. Szybko kończę i wyskakuję, starając się nie pochlapać podłogi. Matka tego nie znosi. Przez kolejne dwadzieścia sekund nerwowo wciągam na siebie ubrania. Nie dość szybko. Wiem o tym. Byłam głupia, myśląc, że zdążę, a teraz za to zapłacę.

Kiedy otwieram drzwi, ona stoi na korytarzu w czerwonym szlafroku i z papierosem w dłoni. Dym unosi się wąską strużką w stronę szarego sufitu. Matka patrzy na mnie spode łba, bezgłośnie obiecując policzyć się ze mną później. Za nią stoi mężczyzna, a na jego twarzy maluje się zadowolenie świeżo nakarmionego dziecka. Gapi się na mnie, kiedy przeciskam się koło matki i biegnę boso do pokoju. Nie zdążyłam umyć włosów. Na tym świecie nie można być brzydkim i do tego mieć jeszcze brudnych włosów. Z jakiegoś powodu do głowy przyszedł mi Judah Grant – zupełne przeciwieństwo brzydoty i powód, dla którego chciałam mieć czystą czuprynę.

Judah Grant nie siedzi na podwórku, gdy następnego ranka maszeruję na przystanek. Delaney grzebie w ogródku z wielkim słomkowym kapeluszem na głowie. Wygląda jak te kobiety na okładkach czasopism ogrodniczych. Macha do mnie, gdy przechodzę obok. Czasami daje mi pieniądze, żebym kupiła jej coś w ciucholandzie. „Potrzebuję nowych szortów. Rozmiar XS”. Całe ciało Delaney jest wielkości mojego uda. Kupuję jej rzeczy w dziale dla nastolatków.

– Hej, Margo – woła. Zatrzymuję się. – Judah potrzebuje koszul. Jakichś eleganckich. Coś, co mógłby założyć do pracy.

Kłamca! Kusi mnie, żeby zapytać, gdzie pracuje jej syn, ale Delaney odwraca moją uwagę, wyciągając pieniądze zza stanika.

Podaje mi dziesiątkę i dwudziestkę. Oba banknoty są mokre. Trzymam je między kciukiem a palcem wskazującym.

– Jaki ma rozmiar? – pytam głupio. Zastanawiam się, dlaczego Delaney nie może sama pojechać do ciucha i wybrać mu koszul. I dlaczego Judah jest takim cholernym kłamcą.

– Kup mu kilka, z ładnymi kołnierzykami – mówi. Znowu chcę ją zapytać o tę jego pracę, ale nigdy nie rozmawiałam z nią o niczym poza zakupami.

– Dobra – rzucam. – Coś ładnego.

Kupię mu jakąś obrzydliwą koszulę za to, że mnie okłamał. Poza tym ktoś, kto tak wygląda, nie musi być dobrze ubrany, bez względu na to, czy jego nogi działają, czy nie. Powinien zostawić trochę miejsca na świecie dla takich jak my.

Biorę dla niego cztery koszule: różową w turecki wzór, fioletową w maleńkie, białe serduszka i jeszcze białą w czerwone paski, żeby wyglądał jak cukierkowa laska. Boże Narodzenie i kłamstwa doskonale do siebie pasują. Czwarta koszula jest trochę ładniejsza – bo znalazłam nieco litości na dnie serca – niebieska, bez wzorków. Kiedy podaję je Delaney, zachowuje się, jakby odbierała je od laski z Top Model.

– Są idealne. Powinnaś pracować w branży modowej.

Nie mogę się doczekać, kiedy zobaczę go w tej biało-czerwonej, ale wątpię, by kiedykolwiek ją założył. Niestety w sklepie przestrzegamy zasady braku zwrotów. Oczywiście może je nam z powrotem ofiarować. A potem ja już zadbam o to, by Delaney znowu mu je kupiła, na urodziny.

Kiedy wracam do domu, drzwi do pokoju matki są zamknięte. Zostawiła jednak dla mnie wiadomość, przyklejoną taśmą do drzwi. „Odbierz moje lekarstwo”.

Pewnie. Dlaczego nie? Jestem przecież jej darmową służącą. Zgniatam kartkę i rzucam nią o drzwi. Szkoda, że akurat w tym samym momencie ona postanowiła wyjść z pokoju. Kulka trafia ją w lewą pierś i spada na podłogę. Matka przygląda się jej, a potem podnosi wzrok i patrzy na mnie. Nie musi nic mówić, żeby mnie ukarać. Nigdy nie ubliża mi na głos. Obraca się tylko i zamyka drzwi. Wiadomość jest jasna. Obrzydzam ją. Nie trzymałaby mnie przy sobie, gdyby nie to, że nie rusza się już z domu i jestem jej potrzebna do załatwiania różnych rzeczy. Wychodzę z powrotem na zewnątrz i idę do domu cracku po lek Wendy. Przynajmniej tym razem nie wysłała mnie do domu złych ludzi.

– Joł, Margo!

– Joł – odpowiadam.

Judah jeździ w kółko po podwórku. Ma na sobie cienki, biały podkoszulek i widać mu wszystkie mięśnie.

– Fuj, obrzydliwe. Ty masz mięśnie.

– No ba, jestem ogierem – rzuca.

– Po co to robisz? – pytam. Jedzie w lewo, w prawo, wkoło, tak szybko, jak tylko potrafi.

– Ćwiczę.

– Spoko, ja nie ćwiczę. – Jakby nie dało się tego domyślić po tłustych zwisach na moich kolanach.

Idę dalej, ale Judah rusza za mną chodnikiem. Słyszę za plecami skrzypienie jego kółek. Uśmiecham się szeroko, pokazując zęby.

– Nie palisz i nie ćwiczysz. To co robisz?

Nie wiem, co robię. W sumie chyba po prostu jestem beznadziejna.

– Raz pogadaliśmy i już się uważasz za mojego kumpla?

– Wydajesz się trochę złośliwa. Zawsze się ciebie bałem. Ale jak już się odezwałaś…

Ale pieprzy. Nawet nie potrafi powiedzieć tego z poważną miną.

Maszeruję dalej normalnym krokiem, a Judah bez problemu dotrzymuje mi tempa.

– Czytam – mówię. Patrzę na niego kątem oka, żeby się przekonać, czy mnie osądza.

– Ja też. – Przypominam sobie książkę, którą trzymał tamtego dnia, gdy do niego podeszłam. – Głównie biografie.

– Fuj – rzucam, a potem dodaję: – Ja mam dosyć prawdziwego życia w Bone. Kiedy czytam, wolę przenieść się do jakiegoś fajnego miejsca, a nie do czyjejś beznadziejnej egzystencji.

– Nie warto czytać o szczęśliwym życiu – przekonuje mnie. – Ja lubię czytać o walce z przeciwnościami. O cierpieniu.

– Wolę dobre zakończenia. Prawdziwe życie nigdy się dobrze nie kończy.

– Boże, jesteś taka przygnębiająca. Nie wiem, dlaczego się przyjaźnimy.

Skręcam na potrzaskany podjazd domu cracku.

– Nie przyjaźnimy się – wołam. – A teraz poczekaj tu na mnie i jeśli usłyszysz strzały, zadzwoń na policję. Nie przyjadą, ale i tak zadzwoń.

– Mam broń – mówi, napinając mięśnie ramion. – Mogę cię obronić.

Śmieję się. Nie wiedziałam, że mnie na to stać.

Milknę, kiedy Mo otwiera drzwi. Dostaję w twarz zapachem trawki i smażących się steków. Mo wciska mi swojego ośmiomiesięcznego synka.

– Potrzymaj go – stęka. Biorę Małego Mo i siadam z nim na schodkach. Muszę najpierw zgarnąć leżące tam pety. Mo śmierdzi, tak jakby od tygodnia nikt mu nie zmieniał pieluchy. Patrzy na mnie jak na najnudniejsze stworzenie na świecie, a potem wbija wzrok w krzaki rosnące po lewej stronie budynku.

– Mo – mówię. – Mały Mo. – Nadal gapi się w bok. Zaczynam gwizdać. Jestem w tym całkiem niezła; Judah patrzy na mnie ze swojego wózka, na którym właśnie jeździ w tę i z powrotem po chodniku. Mały Mo odwraca do mnie główkę.

– Wreszcie. Serce mnie boli, kiedy nie zwracasz na mnie uwagi.

Wygwizduję melodię piosenki, którą usłyszałam w pracy w radiu. Mały uśmiecha się trochę. Kiedy Duży Mo wraca do drzwi, zabiera dziecko i rzuca mi na kolana kilka foliowych woreczków. Wstaję i strzepuję spodnie. Mo opiera się o framugę.

– Z twoją matką wszystko spoko?

– Ta, jak zawsze – mówię.

– Kiedyś mnie pilnowała, jak byłem taki mały.

Staram się nie dać tego po sobie poznać, ale jestem naprawdę zaskoczona. Nigdy mi o tym nie wspominała. W sumie nic dziwnego, skoro się do mnie nie odzywa.

Zostawiam zwitek dwudziestek na stopniach.

– Cześć, Mały Mo – wołam, ale drzwi są już zamknięte. Chowam woreczki do torby z pierdołami. Judah patrzy na nią, gdy dołączam do niego na ulicy.

– To dla ciebie?

– Nie, to pigułeczki z recepty dla mojej matki. – Wyraźnie mu ulżyło. – Ale nawet gdyby były moje, nie miałbyś prawa mnie osądzać, zielarzu.

– Trawka to co innego – słyszę.

– Nie. Jedno i drugie to uzależnienie. Emocjonalne, fizyczne. Robisz to, bo musisz. Nie ma znaczenia, czy twoje ciało pragnie tego, czy nie. Twój umysł chce i koniec.

– Lubię cię.

Jestem zaskoczona.