Manwhore - Katy Evans - ebook + audiobook
lub
Opis

Kipiąca zmysłowością trylogia erotyczna słynnej Katy Evans

Czy można odkryć, kim naprawdę jest najzamożniejszy playboy z Chicago, i nie zatracić przy tym swego serca i duszy?

Malcolm Kyle Preston Logan Saint to bogaty, bardzo wpływowy i obłędnie przystojny biznesmen z Chicago. Wokół jego osoby krąży mnóstwo legend, sam Malcom zaś owiany jest nimbem tajemniczości.

Mężczyźnie wydaje się, że już nic nie jest w stanie go zaskoczyć. W jego życiu sporo jednak namiesza nagłe pojawienie się Rachel Livingston – młodej, utalentowanej i pięknej dziennikarki. Rachel otrzyma zlecenie przeprowadzenia wywiadu ze słynnym Malcomem Saintem i odkrycia tego, kim naprawdę jest mężczyzna będący na językach wszystkich mieszkańców Chicago.

Czy Rachel uda się odkryć prawdziwe oblicze Malcolma?

A może to Malcolm odkryje prawdziwą Rachel?

 

Tę wciągającą opowieść o namiętnej i czułej miłości przeczytałam dosłownie w jeden wieczór. A pan Malcolm Saint? Cóż... niezłe z niego ciacho!
Sylvia Day, bestsellerowa autorka Dotyku Crossa

 

Katy Evans mieszka w południowym Teksasie z mężem, dwojgiem dzieci oraz trójką leniwych psów. Uwielbia piesze wycieczki, książki, pieczenie ciast, a także spędzanie czasu z rodziną i z przyjaciółmi. To bestellerowa autorka serii REAL.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi lub dowolnej aplikacji obsługującej format:

EPUB
MOBI

Liczba stron: 410

Popularność


PLAYLISTA

Saving Abel • ADDICTED

Muse • UNDISCLOSED DESIRES

The Script • SUPERHEROES

Usher• CLIMAX

Sam Smith • STAY WITH ME

O.A.R. • PEACE

Kylie Minogue • I BELIEVE IN YOU

Andy Grammer• KISS YOU SLOW

Tove Lo • TALKING BODY

Maroon 5 • MY HEART IS OPEN

Lifehouse • BROKEN

Lady Antebellum • NEED YOU NOW

Za uczucie, które narasta powoli;widać je dopiero wtedy,gdy wybucha płomieniem.

1

PRACA MARZEŃ

Rankiem weszłam do gabinetu Helen, mając pewność, że chce mnie zwolnić. Tak naprawdę zwalnianie pracowników nie należy do jej obowiązków. Zajmuje się tym dział kadr. Ale ten dział zlikwidowano. Przyszłość „Edge”, magazynu, który kocham i dla którego piszę od czasu ukończenia studiów, wisi na włosku.

Wystarczyło, że znalazłam się w niedużym pomieszczeniu zawalonym starymi magazynami, naszymi i tymi wydawanymi przez konkurencję, a śniadanie – kawa z dwiema łyżeczkami cukru i pełnoziarnisty tost z dżemem truskawkowym – zaczęło mi ciążyć w żołądku niczym kamień.

Nie podnosząc głowy znad trzymanej w dłoni teczki, Helen gestem pokazuje, abym zajęła miejsce naprzeciwko niej.

– Usiądź, Rachel.

Wykonuję jej polecenie, a na końcu języka mam tysiąc słów: mogę być jeszcze lepsza; mogę robić więcej; pozwól mi pisać więcej, dwa artykuły tygodniowo, a nie jeden. Nawet: będę pracować za darmo, dopóki nie staniemy na nogi.

Nie stać mnie na pracę za darmo. Muszę mieć na czynsz, nie spłaciłam jeszcze kredytu studenckiego, no i mam matkę, którą kocham, a która ma problemy zdrowotne, jednak nie jest ubezpieczona. Ale kocham także swoją pracę. Nie chcę, żeby mnie zwolniono. Od zawsze chciałam zajmować się tym, co robię teraz. W rękach Helen spoczywa moje przeznaczenie.

Siedzę więc zdjęta strachem i czekam, aż w końcu odłoży tę teczkę i popatrzy na mnie. A kiedy nasze spojrzenia się krzyżują, zastanawiam się, czy następna historia, którą opowiem, będzie o tym, jak zostaję zwolniona z pracy.

Jestem zakochana w historiach. W tym, w jaki sposób kształtują nasze życie. Jak potrafią naznaczyć ludzi, którzy nawet nas nie znają. Jak wielki mają na nas wpływ, nawet jeśli dane wydarzenie nie dotyczy bezpośrednio naszego życia.

Najpierw zakochałam się w słowach, za pomocą których mama i babcia opowiadały mi o tacie. Kryło się w nich to, czego nie miałam w prawdziwym życiu – tato. Kolekcjonowałam je i na pamięć uczyłam się tworzonych przez nie historii. Dokąd zabrał moją mamę na pierwszą randkę (do japońskiej restauracji), czy jego śmiech był zaraźliwy (był), jaki był jego ulubiony napój (Dr Pepper). Dorastałam, kochając historie i wszystkie fakty i detale, które pomagały mi ukształtować towarzyszące całe życie wspomnienia o ojcu.

Kiedy oświadczyłam, że chcę, aby słowa stały się moim zawodem, od ciotki dowiedziałam się, że chyba śnię. Mama jednak przytoczyła mi słowa matki Picassa:

– Matka Picassa powiedziała mu, że gdyby wstąpił do wojska, zostałby generałem. Gdyby wstąpił do klasztoru, zostałby papieżem. Zamiast tego był malarzem i został Picassem. Dokładnie to samo ja myślę o tobie. Więc rób koniecznie to, co kochasz.

– Robiłabym to z większą radością, gdybyś ty także zajmowała się tym, co kochasz – odpowiadałam zawsze, gdy to mówiła.

– Tym, co kocham, jest opiekowanie się tobą – ripostowała zawsze.

Jest zdolną malarką, ale uważam tak tylko ja i maleńka galeria, która po kilku miesiącach od otwarcia zbankrutowała. Tak więc moja matka ma zwykłą pracę, a drzemiący w niej Picasso został odsunięty na dalszy plan.

Bardzo wiele poświęciła, aby zapewnić mi wykształcenie. Ponieważ w gruncie rzeczy jestem nieśmiała wobec obcych, większość nauczycieli nie zapewniała mi jakiegoś szczególnego wsparcia. Żaden z nich nie wierzył, że nadaję się do wymagającego hartu ducha dziennikarstwa, tak więc musiała mi wystarczyć motywacja, jaką dawała mi mama i jej wiara we mnie.

Pracuję dla „Edge” od niemal dwóch lat. Cięcia zaczęły się dobre trzy miesiące temu, a ja i moi współpracownicy obawiamy się, że będziemy następni w kolejce. Każdy, łącznie ze mną, daje z siebie sto dziesięć procent. Ale dla przedsięwzięcia ledwie utrzymującego się na powierzchni to za mało. Jedynym sposobem na uratowanie „Edge” wydaje się spory przypływ kapitału, na który raczej się nie zanosi, albo artykuły bardziej elektryzujące od tych, które obecnie pojawiają się na naszych łamach.

Kiedy Helen otwiera usta, obawiam się, że usłyszę słowa: „Musimy się pożegnać”. Myślę już nad historią, jakimś pomysłem, który wykorzystam w swoim kolejnym felietonie, czymś ekscytującym, dzięki czemu nasz magazyn się wybije, a ja będę mogła nieco dłużej zachować posadę.

– Tak się zastanawiałam nad tobą, Rachel – zaczyna. – Spotykasz się z kimś w tej chwili?

– Eee. Czy się z kimś spotykam? Nie.

– Właśnie to chciałam usłyszeć! – Odsuwa na bok stertę dokumentów i zdejmuje z półki jeden z magazynów, po czym kładzie go na biurku między nami. – Bo widzisz, mam dla ciebie propozycję. Możliwe, że musiałabyś nagiąć nieco swoje zasady moralne. Ale uważam, że ostatecznie przyniosłoby ci to spore korzyści. – Pokazuje mi stary magazyn, uśmiechając się z żalem. – To nasz pierwszy numer. Piętnaście lat temu.

– Uwielbiam go! – oświadczam.

– Wiem, zawsze interesowały cię nasze początki. Dlatego cię lubię, Rachel – mówi bez ciepła w głosie. Stwierdza fakt i tyle. – Wiesz, swego czasu „Edge” był popularny. Przed laty nie baliśmy się łamać zasad, zapuszczać tam, gdzie inne magazyny nie miały odwagi. Chyba już tylko ty to kultywujesz. To twoje artykuły są zawsze najczęściej komentowane. Skupiasz się na trendach i przedstawiasz surową, nieocenzurowaną opinię. Nawet ci, którzy nie zgadzają się z twoim zdaniem, szanują cię za szczerość. Pewnie dlatego właśnie siedzisz tu teraz ty, a nie Victoria. – Pokazuje brodą w stronę, gdzie znajduje się boks mojej największej rywalki.

Vicky. Jest ambitna i bardzo się stara. I jakoś zawsze ma fart i uda jej się osiągnąć więcej niż mnie. Nie chcę mieć w niej wroga. A mimo to odnoszę wrażenie, że toczy się tutaj konkurs popularności, na który wcale się nie pisałam. Zawsze wydaje się tak cholernie zadowolona, kiedy Helen nieszczególnie podoba się to, co napisałam, a bywa, że nie jestem w stanie napisać ani słowa tylko dlatego, że przejmuję się tym, co może wymyślić Victoria.

– No bo widzisz, myślę, żeby trochę namącić. Jeśli chcemy się utrzymać na rynku, coraz wyraźniejsza staje się konieczność chwycenia się czegoś bardziej drastycznego. Czegoś, co sprawi, że ludzie zauważą „Edge”. Zgadzasz się ze mną?

– Jak najbardziej. Jeśli jest coś, co miałoby tchnąć w „Edge” nowe życie…

– Tak cienko przędziemy, że wszyscy zaczęliśmy się bać; staliśmy się superostrożni, nie wciskamy guzika w obawie przed wybuchem. Marniejemy. Musimy poruszać tematy, które nas przerażają, fascynują… A nikt nie fascynuje tego miasta bardziej niż nasi kawalerowie z miliardami na koncie. Wiesz, o kim mówię?

– O playboyach?

Kąciki jej ust unoszą się.

– Tych najgorszych.

Kładzie na biurku kolejny magazyn. Patrzę na okładkę, na której napisano: „Święty czy grzesznik?”.

– Malcom Saint*– szepczę.

– A któżby inny?

Mężczyzna na okładce ma perfekcyjnie wyrzeźbioną twarz, piękne usta i oczy bardziej zielone niż denko butelki po piwie. Uśmiech ma figlarny, mówiący, że lubi sprawiać kłopoty, ale przede wszystkim lubi, jak uchodzi mu to na sucho. Jednak w jego oczach widać rezerwę i coś lodowatego. O tak, te zielone oczy – istne kryształki zielonego lodu.

– Słyszałam o nim – przyznaję i zaczynam się denerwować. – Jak zresztą każdy, kto mieszka w Chicago.

Bezwzględny, tak o nim mówią.

Pies na baby.

I tak ambitny, że Midas może się przy nim schować. O tak. Podobno Saint nie spocznie, dopóki cały świat nie stanie się jego własnością.

– Victoria uważa, że jesteś zbyt młoda i niedoświadczona na tak ryzykowny projekt, Rachel. Ale jesteś singielką, a ona nie.

– Helen, wiesz, jak bardzo lubię pisać o trendach, ale wiesz także, że bardzo chciałabym zajmować się także innymi tematami. Jeśli dasz mi szansę, obiecuję, że cię nie zawiodę. O jakiego rodzaju artykuł chodzi ci w jego przypadku?

– Demaskatorski. – Uśmiecha się szeroko. – Taki, w którym poznamy wszystkie pikantne szczegóły. Generalnie chodzi mi o cztery kwestie. W jaki sposób udaje mu się zachowywać cały czas taki spokój. O co chodzi z jego ojcem. Jaką rolę w jego życiu odgrywają te wszystkie kobiety. I dlaczego, och, dlaczego ma wyraźne upodobanie do liczby cztery. No dobrze – dla podkreślenia swoich słów uderza dłonią w biurko – aby się tego dowiedzieć… Będę szczera, Rachel: musisz spróbować się zbliżyć. Stosować kłamstwa, niewinne kłamstewka. Wślizgnąć się do jego świata. Saint nie jest mężczyzną, do którego łatwo uzyskać dostęp, dlatego właśnie nikomu nie udało się zdobyć odpowiedzi na choćby jedno z tych pytań, nie mówiąc o wszystkich czterech.

Słucham. Koncentruję się w pełni na jej słowach. Ale zaczynam się wiercić. Kłamstwa, niewinne kłamstewka. Zgoda, zdarza mi się kłamać. Jestem tylko człowiekiem. Bywa, że zrobię coś, z czego nie jestem dumna, ale wolę się trzymać jasnej strony mocy. Lubię mieć spokojny sen, dziękuję bardzo. Ale to naprawdę okazja, na którą czekam od ukończenia studiów.

– A jeśli Saint będzie się starał cię uwieść – kontynuuje Helen – bądź na to gotowa. Możliwe, że też coś będziesz musiała z siebie dać. Potrafisz to zrobić?

– Tak mi się wydaje – odpowiadam, ale wcale nie jestem tego taka pewna. No i ja… nie jestem pewna, ile trafi mi się tego rodzaju okazji. Nie dane mi będzie pisać o sprawach, które są dla mnie ważne, jeśli się nie postaram, aby o mnie usłyszano. Podejmując się zgłębienia tematu, który tak bardzo fascynuje czytelników, w końcu będę miała szansę wypłynąć na szersze wody.

– Myślisz, że sobie poradzisz? Czy… – Zerka na drzwi.

Nie. Victoria nie może dostać tego tematu. Absolutnie nie mam ochoty przełknąć tak gorzkiej pigułki.

– Zrobię to. Jestem głodna. Chcę to napisać – zapewniam ją.

– Zawsze możemy zaczekać i znaleźć ci inną dobrą historię, Rachel – mówi, grając teraz adwokata diabła.

– Biorę to. Saint to teraz mój temat.

– Saint to temat Chicago. I ulubieniec tego miasta. Trzeba z nim postępować bardzo ostrożnie.

– Chcę opowiedzieć jego historię – zapewniam ją.

– I to właśnie chciałam usłyszeć. – Śmieje się. – Rachel, jesteś prześliczna. Jak laleczka. Jesteś zabawna i ciężko pracujesz, dając z siebie wszystko, ale w gruncie rzeczy jesteś jeszcze bardzo niewinna. Pracujesz tutaj od dwóch lat, a w branży dziennikarskiej działałaś już w trakcie studiów. Ale nadal jesteś młodą dziewczyną bawiącą się w świecie dorosłych. Jesteś zbyt młoda, aby wiedzieć, że w gdy chodzi o bogaczy istnieją pewne niepisane zasady.

– Wiem, że jeśli chodzi o bogaczy, to zazwyczaj zaspokajamy ich potrzeby.

– Pamiętaj jedynie, że Saint mógłby zniszczyć nasz magazyn. Niczego nie może się domyślić. Zanim coś zaświta mu w głowie, swoją twarz zobaczy we wszystkich kioskach.

– Nie przyłapie mnie – bąkam.

– W porządku, Rachel, ale chcę intymnych szczegółów. Chcę poznać je wszystkie. Chcę się poczuć, jakbym siedziała w jego kieszeni i spędziła z nim cały dzień. Jak to jest być nim? Ty opowiesz o tym całemu miastu. – Uśmiecha się radośnie i porusza myszką, wybudzając komputer. – Już się nie mogę doczekać. No to zmykaj, Rachel. Dowiedz się, o co w tym wszystkim chodzi, i to opisz.

A niech to, Livingston. Masz swój temat!

Jestem tak oszołomiona i rozradowana, że kiedy idę ku drzwiom, aż się trzęsę, żeby przystąpić jak najszybciej do pracy.

– Rachel! – woła Helen, kiedy otwieram szklane drzwi. Kiwa głową. – Wierzę w ciebie.

Stoję w bezruchu, z nabożną czcią myśląc, że w końcu zdobyłam jej zaufanie. Nie sądziłam, że towarzyszyć będzie temu tak wielki strach przed porażką.

– Dzięki za tę szansę, Helen – szepczę.

– Och, jeszcze jedno. Prasa generalnie nie ma dostępu do Sainta. Zdarzają się jednak wyjątki i już wiem, z czego możesz skorzystać. Zerknij na jego nowy portal społecznościowy, Interface. Zacznij od tej strony. On może i nie lubi prasy, ale jest biznesmenem i wie, kiedy kontakt z dziennikarzami mu się opłaci.

Kiwam głową z odrobiną pewności siebie i całym mnóstwem wątpliwości, a kiedy tylko zamykam za sobą drzwi, robię nerwowy wydech.

Okej, Livingston. Skup się i do roboty.

Mam tyle informacji na temat Sainta, że mejlem wysyłam sobie kilkadziesiąt linków; wieczorem, kiedy będę już w domu, nastąpi ciąg dalszy zbierania materiałów. Telefonuję do jego biura i proszę o umówienie mnie na wywiad. Sekretarka zapewnia, że się do mnie odezwą. Krzyżuję palce i mówię:

– Dziękuję, jestem dostępna praktycznie przez cały czas. Mojej przełożonej bardzo zależy na artykule na temat najnowszego przedsięwzięcia pana Sainta.

W końcu opuszczam redakcję i jadę do domu. Mieszkam w Fulton River District, niedaleko fabryki czekolady Blommer. Budzi mnie zapach czekolady. Mój budynek ma cztery piętra i można uznać, że to jeszcze śródmieście.

Czasem trudno uwierzyć, że żyję tak, jak zawsze marzyłam, a przynajmniej częściowo; marzyłam o aktówce, telefonie komórkowym, szpilkach i garsonce. Pragnęłam być na tyle samowystarczalna, aby kupić mojej mamie samochód jej marzeń i mieszkanie, z którego nikt jej nie eksmituje dlatego, że nie płaci czynszu. Nadal tego pragnę.

Na nieszczęście pracuję w trudnej branży. Już na studiach byłam wolnym strzelcem bez stałego dochodu. Jest się uzależnionym od swojej muzy, a ona nie zawsze sypie pomysłami jak z rękawa. A potem odpowiedziałam na ogłoszenie zamieszczone w „Chicago Tribune”. „Edge” szukało felietonistów zajmujących się modą, seksem i randkami, innowacjami, poradami dotyczącymi dekoracji wnętrz, a nawet ciekawymi nowinkami na temat zwierząt. Redakcja mieściła się na dwóch piętrach w starym budynku w śródmieściu i zupełnie nie przypominała korporacyjnych biur.

Górne piętro zajmują pracujący przy swoich biurkach dziennikarze. Podłogi są z drewna, gabinety redaktorów mają kolorowe ściany i mnóstwo satynowych poduszek, i na okrągło dzwonią w nich telefony i słychać gwar rozmów. Zamiast chodzić do pracy w eleganckich garsonkach, piszę w za dużym, modnym T-shircie i skarpetkach, które na palcach mają napis „Wierzę”. To szalony magazyn, równie szalony jak niektóre z naszych artykułów i felietonów – i uwielbiam go.

Ale przez rosnącą popularność blogów nasz nakład z każdym miesiącem robi się coraz mniejszy. „Edge” potrzebuje czegoś nowego i awangardowego, a ja pełna jestem determinacji, aby udowodnić swojej przełożonej, że to zapewnię.

– Gina! – wołam do mojej współlokatorki, kiedy wchodzę do naszego mieszkania z dwiema sypialniami.

– Tu jesteśmy! – odkrzykuje.

Jest w swojej sypialni razem z Wynn. To moje najlepsze przyjaciółki. Wynn ma rude włosy, piegi, różową cerę i jest słodka, zupełne przeciwieństwo ciemnej, zmysłowej Giny.

Jesteśmy jak pudełko lodów w trzech smakach. Gina i ja jesteśmy wysokie, natomiast Wynn to elf. Gina i ja próbujemy korzystać z logiki; Wynn zawsze kieruje się uczuciami. Ja robię karierę, Wynn lubi się wszystkimi opiekować, a Gina to seksbomba, do której jeszcze nie dotarło, że może wykorzystywać mężczyzn jako swoje osobiste dilda (gdyby chciała). Nie chce. Naprawdę.

Rzucam torbę w progu. Widzę, że zamówiły mnóstwo chińszczyzny, więc się do nich przyłączam.

Oglądają jakiś stary odcinek Seksu w wielkim mieście.

Przez chwilę jemy w milczeniu i oglądamy film, ale w ogóle nie zwracam uwagi na to, co się dzieje na ekranie. Jestem zbyt podekscytowana. W końcu wyrzucam z siebie:

– Dostałam temat.

– Co takiego? – Obie przestają jeść.

Kiwam głową.

– Mam pierwszy duży temat. Artykuł na trzy, cztery, a co tam, nawet i na pięć stron. Zależy od tego, ile uda mi się zdobyć informacji.

– Rachel! – wołają obie i rzucają się w moją stronę.

– Tylko bez przytulania! Cholera! Wysypałyście ryż!

Piszczą i cofają się, a Wynn idzie po bezprzewodowy odkurzacz.

– Co ta za temat? – pyta.

– Malcolm Saint.

– Malcolm Saint?

– No ale co konkretnie? – chce wiedzieć Wynn.

– To… taka trochę tajna akcja. – Widać, że umierają z ciekawości. – Mam go poznać.

– Jak?!

– Próbuję umówić się z nim na wywiad dotyczący Interface.

– Aha.

– Ale będę także zbierać w tajemnicy informacje na jego temat. Będę go… rozbierać – dodaję prowokacyjnie.

– RACHEL! – Gina uderza mnie w ramię, wiedząc, że ogólnie jestem dość purytańska.

Wynn kręci głową.

– Ten facet to ciacho!

– Co o nim wiecie? – pyta Gina.

Wyjmuję laptopa.

– Weszłam dzisiaj na jego wszystkie strony społecznościowe, no i okazuje się, że na Instagramie obserwują go ponad cztery miliony osób.

Przeskakujemy na inne strony i sprawdzamy jego wpisy na Twitterze.

To, co czytam, nie robi na mnie wrażenia.

– Jego asystentka nie umówiła mnie na spotkanie, a jedynie wpisała na listę. Ciekawe, czy za pomocą mediów społecznościowych będę mieć więcej szczęścia.

– Poszukajmy ci jakiegoś seksownego zdjęcia profilowego, na wypadek, gdyby Saint miał je zobaczyć.

– Nie ma mowy – protestuję.

– Daj spokój, Rachel, musisz wyglądać tak ponętnie, jak tylko się da. To może być. – Pokazuje na zdjęcie w jednym z moich dawnych albumów, na którym mam na sobie spódnicę i koszulę w stylu grzecznej sekretarki, ale trzy górne guziki na piersiach wyglądają, jakby lada chwila miały odpaść.

– Nie znoszę tej koszuli.

– Bo prezentuje twoje wdzięki. Dalej, zróbmy to.

Zmieniam szybko zdjęcie profilowe, a potem wysyłam wiadomość.

Panie Saint, tu Rachel Livingston z „Edge”. Byłoby wspaniale, gdyby zgodził się Pan na wywiad dotyczący Pańskiej nowej, wschodzącej gwiazdy, Interface. Prośbę tę przedłożyłam także w Pańskim biurze. Mogę się dostosować w kwestii daty i godziny…

Dodaję swoje dane, po czym klikam „wyślij”.

– No dobra, trzymajcie kciuki – mruczę i czuję, że w moim brzuchu harcują motyle.

Później, kiedy Wynn idzie do domu, a Gina kładzie się spać, siadam na łóżku z laptopem na kolanach i paczką żelków.

– Interesujące informacje – mówię do znalezionego w internecie zdjęcia mężczyzny. Czytam aż do północy. Całkiem sporo udaje mi się wygrzebać.

Malcolm Kyle Preston Logan Saint. Dwadzieścia siedem lat. W Chicago z nazwiskiem jego rodziny wiąże się tak stara fortuna, że jego narodziny obwieściły nagłówki gazet. Gdy miał pięć lat, trafił do szpitala z zapaleniem opon mózgowych, a świat drżał z obawy, czy wyzdrowieje.

Rok później miał już czarny pas w karate, a podczas weekendów latał z jednego stanu do drugiego jednym z samolotów ojca razem matką, bywalczynią salonów. W wieku lat trzynastu całował się już z większością dziewcząt w szkole. Jako piętnastolatek był największym światowym graczem i osobą, której kłamstwa przychodzą bez żadnego trudu. Trzy lata później stał się już doskonałym przykładem zimnego drania, do tego obrzydliwie bogatego. W wieku dwudziestu lat stracił matkę, ale był zbyt zajęty jazdą na nartach w szwajcarskich Alpach, żeby zdążyć na pogrzeb.

Kiedy miał dwadzieścia jeden lat, on i jego dwóch najlepszych przyjaciół, Callan Carmichael i Tahoe Roth, uznawani byli za najbardziej znanych beneficjentów funduszy powierniczych naszego pokolenia.

Jest właścicielem czterech bugatti o numerach rejestracyjnych BUG 1, BUG 2, BUG 3 i BUG 4. Ma domy rozsiane po całym świecie. Luksusowe auta. Kilkanaście złotych zegarków, włączając w to wieczny kalendarz z różowego złota, kupiony na aukcji za dwa miliony trzysta tysięcy dolarów. Można powiedzieć, że to kolekcjoner. Spółek, zabawek, no i kobiet.

Malcolm jest jedynakiem, a po odziedziczeniu milionów matki i wykazaniu się w kolejnych latach nieprawdopodobną smykałką do interesów, stał się nie tylko miliarderem, lecz też niepodważalnym symbolem władzy. Nie politycznej, ale tej starej, dobrej władzy, która idzie w parze z pieniędzmi. Sainta nie łączy się z podejrzanymi działaniami chicagowskiej machiny politycznej, ale jeśli chce, potrafi pociągnąć za odpowiednie sznurki. Wiedzą o tym wszyscy politycy – dlatego też w ich interesie leży, aby ten playboy był po ich stronie.

Saint nie zapewnia wsparcia byle komu. Nie robi tego w przypadku kogoś, kogo nie zamierza przyjąć pod swoje skrzydła, tak więc w sposób pośredni osoba, która otrzymuje wsparcie Sainta, nie może trafić pod skrzydła kogoś innego. Korzystając z pokaźnego spadku, Saint w bardzo młodym wieku stał się inwestorem wysokiego ryzyka, pompującym kapitał w projekty technologiczne wielu swoich kolegów ze studiów na uczelniach Ivy League, z których wielu odniosło ogromny sukces, sprawiając, że Saint stał się o kilkaset milionów bogatszy od własnego ojca. Obecnie zarządza swoimi inwestycjami w siedzibie spółki M4. Spółka ta, której nazwa pochodzi od pierwszej litery jego imienia i ulubionej liczby, powstała na początku jego biznesowej kariery, kiedy wiele z jego inwestycji trafiło na giełdę.

OKŁADKA NAJNOWSZEGO „ENQUIRERA”

Malcolm Saint: sekrety naszego ulubionego niegrzecznego chłopca

Z iloma spał kobietami?

Dlaczego małżeństwo go nie interesuje?

Jak stał się najseksowniejszym kawalerem Ameryki?

I więcej!

TWITTER:

@MalcolmSaint żałuję, że w ogóle cię poznałam! #zdychajwpiekle

JUŻ, KURWA, NIE ŻYJESZ! @MalcolmSaint pieprzyłeś się z moją dziewczyną już, kurwa, NIE ŻYJESZ

Ktoś ma ochotę na drinka? @MalcolmSaint stawia w Blue Bar!

FACEBOOK:

Hej, Mal, pamiętasz mnie? Tydzień temu dałam ci swój numer. Zadzwoń albo napisz!

Saint – pijemy w weekend, będę z żoną w mieście. (Co nie znaczy, że ją przyprowadzę. Już wystarczająco pieje nad tobą z zachwytu). Daj znać gdzie.

Świetnie wyszedłeś na tych zdjęciach na jachcie, Saint. Masz miejsce na jeszcze kilka osób? Moje koleżanki i ja chętnie znowu z tobą poimprezujemy! J

XOXO

Wow!

– Niezły z ciebie ananas, co? – szepczę, około północy zamykając laptop.

Założę się, że połowa z tego, co się znajduje w necie, jest przesadzona albo mija się z prawdą, dlatego też potrzebuję bardziej wiarygodnych informacji – takich z pierwszej ręki. Z szerokim uśmiechem zerkam na zegarek. Za późno już na to, abym zadzwoniła do mamy i pochwaliła się, że w końcu mam swój wielki temat.

* Saint – ang. święty.

2

NOWE ROZEZNANIE

TWITTER:

@MalcolmSaint śledź mnie na Twitterze!

@MalcolmSaint rzuca pierwszą piłkę na meczu Cubs

MOJA SKRZYNKA MEJLOWA:

PUSTA.

Zgromadziłam już wysoką na pięć centymetrów stertę wydruków z informacjami na temat Malcolma Sainta, ale nadal nie zadzwoniono do mnie z jego działu PR.

Dzisiejsze plany na spotkanie z mamą też biorą w łeb.

Miałyśmy się spotkać, aby razem wesprzeć kampanię Stop Przemocy, ale dzwoni do mnie i mówi, że nie da rady. Szef ją poprosił, aby kogoś zastąpiła.

– Przepraszam, skarbie. Może poprosisz którąś z dziewcząt, żeby z tobą poszła?

– Nic się nie martw, tak właśnie zrobię. Pamiętaj o insulinie, dobrze?

Wiem, że pamięta, ale nie mogę się powstrzymać przed wspominaniem o tym za każdym razem, gdy rozmawiamy przez telefon. To moja obsesja.

Tak bardzo się martwię o mamę, że Gina i Wynn martwią się, że od tego zamartwiania w końcu się pochoruję. Chciałabym mieć tyle oszczędności, aby wiedzieć, że mogę się zająć jej ubezpieczeniem i być pewna, że ma porządne mieszkanie i odpowiednio zdrowo się odżywia. Chciałabym dać mojej mamie wszystko to, co ona dała mnie, tak żeby mogła zrezygnować z pracy i zająć się w końcu tym, co kocha. Każdy zasługuje na to, aby robił to, co kocha. Ją powstrzymywała przed tym miłość do mnie i pragnienie, aby dać mi wszystko, czego potrzebuję. Chcę radzić sobie w życiu na tyle dobrze, aby teraz to ona mogła spełniać swoje marzenia.

Ten artykuł o Saincie może dać mi dużo szersze możliwości, może stać się drzwiami otwierającymi kolejne.

Jak szalona klikam w linki stron z informacjami na temat Malcolma Sainta, kiedy ze swojego pokoju wychodzi w końcu Gina. Ma na sobie swój ulubiony, wygodny strój.

– Mówiłam ci, że to musi być coś, czego nie będzie ci szkoda, jeśli ubrudzi się farbą – przypominam jej. – Nie są to przypadkiem twoje ulubione dżinsy?

– Cholera, pewnie, że mówiłaś! Jak mogłam o tym zapomnieć, kiedy się zastanawiałam, w co się dzisiaj ubrać? – Wraca do siebie.

O jedenastej, na końcu parku niedaleko boisk do koszykówki, Gina i ja – oraz kilkadziesiąt innych osób – czekamy z niecierpliwością, aż zaczniemy dłońmi pomazanymi farbami zostawiać ślady na ogromnym muralu.

– Każdy z nas kogoś w ten sposób stracił. Ukochaną osobę, sprzedawcę z warzywniaka na rogu, przyjaciela… – mówi jeden z organizatorów.

Miałam dwa miesiące, kiedy straciłam tatę.

Wiem o nim tylko tyle, ile powiedziała mi mama: że był ambitny, pracowity i miał głowę pełną marzeń. Obiecał jej, że nigdy nie będę musiała pracować… Miał obsesję na punkcie zapewnienia nam idealnego życia. Nie prosiłyśmy go o to, ale dla mojego taty nie miało to znaczenia.

Wystarczył jeden strzał z pistoletu i wszystko legło w gruzach.

Byłam za mała, żeby zapamiętać jego oczy, szare, podobno takie jak moje. Nigdy nie usłyszałam jego głosu. Nie było mi dane się przekonać, czy rankiem zachowuje się mrukliwie jak tato Giny, czy też jest kochany jak tato Wynn. Pamiętam, że kiedy byłam mała, sąsiedzi często przynosili nam różne zapiekanki. Ich córki przychodziły się ze mną bawić. Pamiętam, że bawiłam się również z innymi dziećmi – moja matka zabierała mnie na spotkania osób, które także straciły kogoś na skutek przemocy.

Teraz, dwadzieścia trzy lata po śmierci mojego ojca, za każdym razem, gdy dzieje się coś niedobrego, pragnę, aby to się wreszcie skończyło, i mam nadzieję, że to uczucie zostanie we mnie już na zawsze.

Krytykowani jesteśmy za nasze metody walki o bezpieczniejsze miasto – niektórzy twierdzą, że są zbyt pasywne, inni, że pozbawione sensu – ale moje zdanie jest takie, że nawet najcichsze głosy zasługują na to, aby ich wysłuchać.

Zgodnie z instrukcjami organizatorów wylewam na dużą plastikową tackę czerwoną farbę, a potem kładę na niej dłoń. Gęsta czerwień oblepia mi palce.

– Przykładamy nasze dłonie do tego wielkiego muralu. Ma to symbolizować powstrzymanie przemocy na ulicach, w naszych społecznościach, w naszym mieście, w naszych dzielnicach – kontynuuje organizatorka.

W tylnej kieszeni spodni czuję wibracje telefonu.

– Zaczynamy! – woła kobieta.

Odlicza od jednego do trzech i na trzy przyciskam dłoń do ściany. To samo robi Gina.

Kiedy już wszyscy odbiliśmy ślady naszych dłoni, kierujemy się szybko w stronę fontanny, żeby się umyć. Gina nachyla się nad moim ramieniem, a ja piszczę i próbuję się odsunąć.

– Hej, brudzisz mnie farbą! – wołam ze śmiechem, po czym wycieram ręce i odsuwam się na bok, żeby też mogła się umyć.

Kiedy zeskrobuję farbę, wyjmuję z kieszeni telefon. I mój żołądek robi fikołka, ponieważ dostałam odpowiedź.

3

WIADOMOŚĆ

Malcolm Saint –

Pani Livingston, tu Dean, koordynator z biura prasowego pana Sainta. Dziś o dwunastej mamy wolne okienko (dziesięć minut).

No więc odczytuję to teraz, w sobotę, osiemnaście minut po jedenastej.

– Cholera, udało się! – Pokazuję Ginie wiadomość. Ona jednak zamiast przybić mi piątkę, zerka znacząco na moje ogrodniczki. – O, nie – jęczę. – Nie mogę tak się z nim spotkać!

– Okej, weź mój pasek.

– O mój Boże, naprawdę? Wyglądam idiotycznie!

Zakłada mi go i zaciska.

– Rachel, skup się. Nie ma tutaj żadnego sklepu i nie zdążysz się przebrać.

Wymieniamy spanikowane spojrzenia, po czym obie lustrujemy mój strój. Mam w tej chwili na sobie dżinsowe ogrodniczki z czerwonym paskiem, a pod nimi podkoszulek bez rękawów. Tu i ówdzie widać plamy po czerwonej farbie.

– Wyglądam jak fleja!

– Masz farbę na policzku – mówi Gina, krzywiąc się.

Jęczę i szepczę do wszechświata: kiedy następnym razem spełnisz jedno z moich marzeń, czy mogę być wtedy stosownie ubrana?

Jakby czytając mi w myślach, Gina próbuje podnieść mnie na duchu.

– Ej, nie ciuchy są przecież najważniejsze. Przynajmniej nie jesteś naga.

Próbuję zrobić coś z włosami, ale nie wyglądam przez to dużo lepiej. Jestem wściekła na tę całą sytuację. Jadę taksówką i na fotelu siedzę bokiem, bo podejrzewam, że kiedy Gina myła za mną ręce, ubrudziła mi farbą plecy. Zaledwie kilka sekund temu poczułam, jak lepię się do tapicerki. Tak bardzo się denerwuję, że aż mnie rozbolał żołądek. Proszę kierowcę, aby opuścił nieco lusterko wsteczne i przeglądam się w nim.

– O mój Boże – jęczę.

Pięknie. Długie jasne włosy związane mam w luźne kucyki, na szyi czerwoną plamę od farby, która wygląda na mojej bladej skórze jak krew.

– O mój Boże – jęczę jeszcze raz.

I to ma być kobieta, którą zobaczy sławny Malcolm Saint?

A choć siedząc na tylnym fotelu taksówki, uważałam sytuację, w której się znalazłam, za fatalną i nie do zniesienia, jak bardzo się ona pogorszy, kiedy się znajdę w siedzibie M4.

Biurowiec z lustrzanymi szybami wysokością niemal dorównuje Sears Tower (który podobno nazywa się teraz Willis, ale mam gdzieś tę nazwę). Całe lobby wyłożone jest marmurem i granitem. Stalowe konstrukcje podtrzymują szklane schody prowadzące do lobby na pierwszym piętrze, a szklane windy śmigają w górę i w dół.

Siedziba M4 wygląda jak nocny klub, ale cicho w niej jak w muzeum. Kiedy przechodzę przez drzwi obrotowe, czuję się jak dziewczyna dostarczająca balony, która zapomniała o balonach. O w mordę, kiedy idę w stronę recepcji, wszyscy się na mnie patrzą.

Nie dam rady, nie dam rady, nie dam rady.

Livingston! Skup się. TAK. Dasz radę.

Z uniesioną wysoko brodą podchodzę do recepcjonistki.

– Rachel Livingston do Malcolma Sainta.

Bez słowa mierzy mnie wzrokiem. Sprawdza mój dowód. Marszczy lekko brwi.

Mam metr siedemdziesiąt i w żadnym razie nie można mnie uznać za niską. Teraz jednak, kiedy tak czekam, czuję, jak robię się coraz mniejsza i mniejsza.

– Ostatnie piętro – mówi, mierząc mnie wzrokiem z góry do dołu.

Kurwa. Mać.

Tak dumnie, jak tylko jestem w stanie, udaję się do windy.

Winda wiezie mnie na najwyższe piętro, wypluwając po drodze moich towarzyszy – wszystkich w eleganckich garniturach i garsonkach – aż zostaję sama. Coraz bardziej się denerwuję. Założę się, że Victoria nigdy w życiu nie pokazałaby się w takim stroju. Nawet gdyby jej za to płacono.

Ale Victorii tu nie ma, Rachel. Jesteś ty.

Winda robi „dzyń” i wysiadam.

Znajdują się tutaj cztery biurka, dwa po lewej stronie, dwa po prawej, i wielkie drzwi z matowego szkła prowadzące do… jego kryjówki. Wiem to, bo te drzwi wyglądają niczym szklana forteca, wyzywająco i oszałamiająco. Choć sygnalizują dostępność, są jednocześnie zupełnie niedostępne dla świata.

Zza biurka wychodzi jakaś kobieta i wskazuje mi miejsce po lewej stronie.

Podziękowawszy jej cicho, przez kilka minut siedzę przycupnięta na skraju krzesła, obserwując, jak wszystkie cztery asystentki – eleganckie i atrakcyjne – prowadzą nieustanne rozmowy przez telefon. Ich pracę cechuje idealna synchroniczność.

Otwiera się winda i kierowana kobiecą ciekawością zerkam na wysokiego, uderzająco przystojnego mężczyznę. W ślad za nim z windy wychodzi grupa biznesmenów. Pierwszy mężczyzna jest szeroki w ramionach, ma atramentowoczarne włosy, odprasowany markowy garnitur, śnieżnobiałą koszulę i otacza go aura władcy wszechświata. Od jednego z członków swojej świty bierze jakąś teczkę, po czym najwyraźniej poleca im się rozejść, gdyż chwilę później nie ma już po nich śladu. Wtedy on odwraca się, mija mnie z prędkością huraganu i znika w swojej szklanej jaskini, tymczasem ja w oszołomieniu rejestruję ciemne włosy, szerokie plecy i najseksowniejszy męski tyłek, jaki zdarzyło mi się widzieć w Chicago.

Przez chwilę mam wrażenie, że świat porusza się szybciej, że dziesięć sekund zmieściło się w jednej – tej, podczas której ten mężczyzna mnie minął. Niczym błyskawica.

Jedna z asystentek zrywa się z miejsca i wchodzi do szklanego gabinetu, gdy tymczasem trzy pozostałe wpatrują się w drzwi takim wzrokiem, jakby żałowały, że ta błyskawica nie przecięła nieba nieco bliżej.

Wtedy to do mnie dociera.

Ta błyskawica to Malcolm Saint.

Tak, ten huragan to Saint.

Ogarnia mnie przerażenie.

Zerkam na swoje trampki. I owszem, to nadal trampki. Uch.

Dostrzegam, że asystentka zostawiła drzwi lekko uchylone, i nie mogę się powstrzymać przed wychyleniem się i wytężeniem słuchu.

– Osoba umówiona na dwunastą już tu jest. Macie dziesięć minut.

Serce wali mi tak głośno, że nie słyszę odpowiedzi.

– Och, i panie Saint, ta… dziennikarka… jej ubiór jest nieco niekonwencjonalny.

Boże, dalej nie słyszę.

– Z „Edge”, niskonakładowego magazynu. Dean uznał, że do rozpropagowania nowego Facebooka powinniśmy wykorzystać każde możliwe źródło.

Swędzi mnie skóra, kiedy słyszę niski, nieznośnie niski męski głos burczący coś niezrozumiałego.

– Rachel Livingston – odpowiada asystentka.

Kiedy niski dźwięk jego głosu ponownie do mnie dociera, przebiega mnie dreszcz. Przez cały kręgosłup aż do kości ogonowej.

Jeszcze nigdy się tak nie trzęsłam, nawet wtedy, gdy zimą zamarzałam na dworze. To z nerwów?

– Tak, panie Saint… – mówi w końcu asystentka.

Wychodzi i nie do końca udaje jej się ukryć, że jest podenerwowana. Cholera, a to ja mam wejść następna. Wyglądając tak, jakby wrzucono mnie do blendera razem z puszką farby.

Przywołuje mnie do drzwi.

– Grafik pana Sainta jest dzisiaj niezwykle napięty. Proszę wykorzystać swoje dziesięć minut – mówi, otwierając szklane drzwi.

Próbuję coś powiedzieć, ale jestem taka zdenerwowana, że z moich ust wydobywa się tylko schrypnięte podziękowanie. Wchodzę do środka. Na jednej ze ścian wisi kilkanaście monitorów prezentujących aktualne dane giełdowe. Nie ma tu żadnych roślin, niczego oprócz elektroniki i kamiennej podłogi, no i mnóstwa przestrzeni.

Z okien roztacza się panoramiczny widok na Chicago, ale niedługo cieszę nim oczy, gdyż widzę, jak Malcolm Saint – milcząca powaga w garniturze od Armaniego – zbliża się ku mnie z tą huraganową siłą, niemal nie z tego świata.

Wow! Wow dla każdej części jego ciała. Twarzy, postury, ramion, oczu. Jego oczy błyszczą zielenią i wyglądają jak wezbrane wody rzeki, ale nie da się nie dostrzec połyskujących w nich kawałków lodu, niemal krzyczących do mnie, abym je ogrzała.

– Panno Livingston.

Wyciąga rękę, a w chwili, gdy wsuwam swoje palce w jego ciepły uścisk, dociera do mnie, że nie jestem w stanie oddychać.

Kiwając głową, przełykając ślinę i przywołując na twarz głupawy uśmiech, uwalniam swoją dłoń i przyglądam mu się z coraz większym podziwem i jednocześnie lękiem.

Siada z powrotem w swoim fotelu i opiera się wygodnie. Jego poza jest zwodniczo swobodna, ale wyczuwam emanującą z niego energię.

– Panie Saint – wyduszam z siebie w końcu, świadoma własnego stroju i tego, jak bardzo nie pasuję do tego luksusowego wnętrza.

On także mi się przygląda. Z lekką konsternacją. Założę się, że nigdy dotąd nie widział kobiety w ogrodniczkach. Ani w trampkach. Założę się, że na spotkanie z nim każdy przywdziewa swój najlepszy strój.

Cholera!

Zerka na zegarek. Cała podskakuję, kiedy się odzywa:

– Czas ucieka, panno Livingston, więc może lepiej zacząć zadawać mi pytania.

Gestem pokazuje, abym usiadła na krześle stojącym naprzeciwko jego biurka, i… ujmę to po prostu tak, że głos ma naprawdę wyjątkowy.

Cały jest wyjątkowy. Nic dziwnego, że w necie wszyscy tak go właśnie opisują.

Linię żuchwy ma wyrazistą, a brwi to ciemne łuki nad głęboko osadzonymi oczami ocienionymi gęstymi rzęsami. Jego usta są zmysłowe i mają lekko uniesione kąciki. To tego rodzaju usta Gina nazywa „jadalnymi”.

– Dziękuję, że zgodził się pan ze mną spotkać, panie Saint – mówię.

– Wystarczy Saint.

Czuję, jak w moich żyłach szybciej krąży krew, kiedy w końcu nie mam wyboru i muszę usiąść na wskazanym przez niego krześle. Całą uwagę skupiam na swoich ruchach. Staram się nie opierać, żeby nie pobrudzić krzesła farbą. Wyjmuję telefon, w którym w drodze do M4 zapisałam sobie pytania.

– Głównie interesuje mnie, oczywiście, pana nowy portal społecznościowy, pierwszy, który odważył się konkurować bezpośrednio z Facebookiem…

Nie mogę nie zauważyć, że rozprasza go mój strój. Czuję na sobie jego badawczy wzrok. Jest zniesmaczony? Zaczynam się wiercić na krześle.

Poprawia się na fotelu i zasłania dłonią twarz. Ukrywa uśmiech? O mój Boże, czy przypadkiem jego klatka piersiowa nie porusza się lekko? Śmieje się z moich ubrań! Siedzę sztywno jak manekin i gorączkowo się zastanawiam, czy jestem brudna od farby.

– Jak panu wiadomo – zmuszam się do kontynuowania, ale, o Boże, czuję się potwornie zażenowana – inwestorów ciekawi nie tylko to, czy portal pozostanie w prywatnych rękach…

Urywam, kiedy wstaje i przechodzi na drugi koniec gabinetu. Chodzi w sposób charakterystyczny dla mężczyzn obdarzonych pewnością siebie. Obserwuję z niepokojem, jak wraca do mnie, trzymając w ręce coś, co mi wygląda na męską koszulę od fraka.

– Proszę ją włożyć.

Jasny gwint. To jego koszula?

– O nie.

Jego oczy znajdują się niezwykle blisko i lustrują mnie z ciekawością, jakiej wcześniej u niego nie widziałam.

– Nalegam – mówi, a w kącikach jego ust błąka się uśmiech.

Serce mi przyspiesza.

– Naprawdę – protestuję, kręcąc głową.

– Będzie się pani czuła bardziej komfortowo. – Pokazuje na mnie, a mnie robi się gorąco.

Uśmiecha się lekko i widzę błysk w jego oku.

Wstaję, biorę od niego koszulę, drżącymi palcami rozpinam guziki, po czym wsuwam ręce w rękawy. Zaczynam zapinać koszulę, on natomiast wraca za biurko; jego krok jest tym razem niespieszny, niemal drapieżny, i ani na chwilę nie odrywa ode mnie wzroku.

Im szybciej się staram poruszać palcami, tym bardziej mnie zawodzą. Koszula sięga mi do połowy ud – koszula, która wcześniej dotykała jego torsu, jego skóry, i nagle staję się świadoma tego, co on robi: powoli opuszcza najbardziej pożądane męskie ciało w Chicago z powrotem na fotel.

– Okej – mówię.

Ale nie jest okej. Nic w tej akurat chwili nie jest okej.

Oblewam się rumieńcem, a jego oczy błyszczą bezlitośnie, jakby znał powody.

– Wygląda w niej pani lepiej niż ja – zapewnia mnie.

– Droczy się pan ze mną, panie Saint – mówię cicho, po czym ponownie siadam. Jego koszula pachnie mydłem, a wykrochmalony kołnierzyk jest dla mnie zdecydowanie za luźny. Boże! Czuję, jak uginają się pode mną kolana i tak bezbronna, jakbym stała tu teraz przed nim naga.

– No dobrze, skoro więc udało się już panu odpowiednio mnie ubrać… – mówię żartobliwie, po czym besztam się w duchu za tę poufałość. Bierz się do swoich pytań, Rachel. I spróbuj zachować choć odrobinę obiektywizmu.

Dzwoni jego komórka. Ignoruje ją i dociera do mnie, że uśmiecha się z powodu mojej uwagi. Kąciki ust wygięte ma uwodzicielsko, a zęby idealnie równe i białe, wyróżniające się na tle opalenizny.

Jego. Uśmiech.

Och!

Mój żołądek wywija nieoczekiwanego fikołka.

– Chciałby pan odebrać?

– Nie – odpowiada obcesowo. – Proszę kontynuować. To pani czas.

Dzwoni ponownie. Zerka na wyświetlacz, mrużąc oczy.

– Proszę bardzo – mówię zachęcająco.

On po prostu musi choć przez sekundę patrzeć na coś innego.

Co się wyprawia w moim życiu?

Mam na sobie jego koszulę!

W końcu cicho przeprasza i odbiera telefon. Odwraca się bokiem na fotelu i słucha, z telefonem przyciśniętym do ucha.

Robię wydech, jeszcze raz zerkam na wpisane do telefonu pytania, po czym podnoszę wzrok i obserwuję jego profil. Choć tylko siedzi i odbiera telefon, zdaje się wykorzystywać cały znajdujący się w tym pomieszczeniu tlen. Emanuje klasą, pieniędzmi, wyrafinowaniem i władzą.

Podobno skoczył kiedyś z dachu swojego biurowca.

Słynie z odwagi i brawury, zarówno w biznesie, jak i poza nim.

Nie wierzyłam we wszystko, o czym przeczytałam wczoraj wieczorem.

Teraz nie jestem już pewna, czy to rzeczywiście kłamstwa.

Pod tym biznesowym strojem kryje się niezła dawka energii.

Nosi ten strój, jakby to była druga skóra – ba, jakby czasami w nim sypiał. Pod białą koszulą odznaczają się mięśnie ramion i klatki piersiowej. Żadne ze zdjęć, które widziałam w internecie, nie oddawało tego, jakie ta opalona, obdarzona regularnymi rysami twarz robi wrażenie na żywo. Ani trochę. Twarz ma oszałamiająco przystojną i nie będę się tu rozwodzić nad jego ciałem, ale już rozumiem, dlaczego jego łóżko to najbardziej zatłoczone miejsce w mieście.

Kończy rozmowę i ponownie przez chwilę się w siebie wpatrujemy.

– Chce pani teraz kontynuować, panno Livingston? – pyta, pokazując na mój telefon.

– Bawię pana – wyrzucam z siebie.

Unosząc brew, zdaje się zastanawiać przez chwilę nad odpowiedzią.

– Intryguje mnie pani, zgoda. Jest pani malarką?

– Rankiem byłam w parku. Mieszkańcy mojego osiedla spotykają się czasem i próbują aktywnie przeciwdziałać przemocy ulicznej, walkom gangów, handlowi narkotykami.

– Pani także? – pyta spokojnie.

Nie jestem pewna, czy rzeczywiście go to interesuje, czy też po prostu postanowił jednak nie dopuścić do tego, abym przeprowadziła z nim wywiad. Wracając myślami do swoich pytań i tego, że muszę wydobyć z niego tyle informacji, ile się tylko da, otwieram usta, żeby spróbować dotrzeć do jego dobrej strony – może jakieś pochlebstwo? – ale wtedy przerywa nam jedna z jego asystentek.

– Pani Saint, samochód już czeka – mówi, wsuwając głowę w szparę w drzwiach.

Wstaje z fotela, a kiedy wkłada znowu czarną marynarkę, wyraźnie widać zarys mięśni. Bierze leżącą na biurku czapkę z daszkiem drużyny Chicago Cubs, a kiedy na nią patrzy, w dolnej części policzka drga mu mięsień, jakby nagle go coś zirytowało.

Nie chcę siedzieć za długo, więc zmuszam się do tego, aby wstać.

Podnosi głowę i obdarza mnie jednym, ostatnim spojrzeniem.

– Było interesująco, Rachel – rzuca.

Dopada mnie potworne poczucie straty, z każdym jego pewnym, miarowym krokiem ku drzwiom coraz bardziej dojmujące. O Boże, to tyle?

– Panie Saint, moglibyśmy spotkać się jeszcze raz…? – zaczynam.

Stoi już w drzwiach. Asystentka podaje mu kilka żółtych karteczek samoprzylepnych, a on pochyla głowę i szybko przebiega je wzrokiem. Ma niesamowicie umięśnione plecy, a szerokie ramiona i pas tworzą odwrócony trójkąt. Druga asystentka podchodzi do windy i wciska przywołujący ją guzik, a do Malcolma Sainta zbliża się jeden z pracowników, trzymając piłkę.

Baseball. No tak. Albo gracze będą mu się na niej dzisiaj podpisywać, albo będzie nią rzucał na Wrigley Field.

Omiatam wzrokiem jego asystentki. Dwie stukają w klawiaturę. Jedna czeka przy windzie. A ta, która zawsze stoi przy jego boku… stoi przy jego boku. Wygląda na to, że do czasu jego wyjścia wszyscy wstrzymują oddech. Łącznie ze mną.

Kiedy winda zabiera go na dół, asystentki wracają do swoich biurek. Jeszcze nie spotkałam nikogo, kto z takim zapałem wracałby do pracy.

Uśmiecham się i podchodzę do tej, która wpuściła mnie do gabinetu. Identyfikator mówi, że to Catherine H. Ulysses.

– Niezły jest, no nie? – zagajam. Choć tak naprawdę mam ochotę zapytać: „Sypia z którąś z was?”.

Marszczy lekko brwi.

– W czym mogę pani pomóc?

– Chciałabym się dowiedzieć, czy istnieje możliwość umówienia się na kolejne spotkanie z panem Saintem. Nie udało nam się omówić tematu, który mnie interesuje. Zależałoby mi co najmniej na pełnej godzinie, a może i dwóch, o ile nie proszę o zbyt wiele.

Asystentka odpowiada, że będzie mnie w tej kwestii informować na bieżąco, a wszystkie cztery gapią się na koszulę, którą mam na sobie, i żadna z nich nie wygląda na zadowoloną. Wzdycham.

Jego asystentki mnie nienawidzą, a on najpewniej wyda zakaz wpuszczania mnie do M4.

Kiedy wracam do domu taksówką, czuję tak dojmujące rozczarowanie, że co chwila odgrywam w głowie to, co miało miejsce podczas tych jakże krótkich dziesięciu minut, próbując dokopać się do czegoś, co mogłabym wykorzystać. Nie bez wysiłku odsuwam na bok zażenowanie swoim zachowaniem.

Notuję:

Przyglądam się uważnie guzikom, materiałowi. Fakt, że dał mi tę koszulę, był nieoczekiwany. Nieoczekiwany. Tak, to cały on. Spokojny i opanowany, trzymający na wodzy tę swoją energię huraganu, skrywający coś głębokiego i bardzo interesującego.

Podwijam rękawy do łokci i zapisuję te słowa. Czasami moje historie zaczynają się od listy słów. No więc czy to właśnie wyniosłam z tego spotkania? Pięć punktów i niewiele dowodów na ich poparcie, do tego dziwne ściskanie w brzuchu. I tę niesamowicie ładnie pachnącą koszulę.

– Co tu robi męska koszula. To strefa wyłącznie kobiet – protestuje Gina, kiedy wraca z pracy.

– Wyczuł moje skrępowanie i dał mi swoją koszulę.

Siedzę naprzeciwko pustego ekranu i wcale mnie to nie cieszy. Zazwyczaj uwielbiam pusty ekran – to taki mój plac zabaw. Ale plac zabaw, na którym znajduje się tylko jeden obiekt i brak informacji, którymi mogłabym się bawić – cóż, nie poprawia mi to nastroju. Nie czyni tego nawet leżąca obok mnie paczka precli jogurtowych z Whole Foods.

– Wolał cię zakryć, niż kazać ci się pozbyć ogrodniczek? Co z niego za playboy?

– Gina! Znajdowaliśmy się w jego gabinecie. Etyka zawodowa jest dla niego ważna. Wyraźnie nie miesza pracy z przyjemnością.

Gina częstuje się moimi preclami.

– Saint żyje dla przyjemności; to car przyjemności… Co to za mina?

Jęczę, odstawiam laptopa na bok i kładę się na łóżku.

– Muszę zwrócić tę koszulę, a jest na niej plama od twojej cholernej farby, która nie chce zejść.

– Dlaczego miałabyś ją zwracać?

– Bo tak! Ja nigdy… no wiesz. Nie dostałam prezentu od faceta. Czuję się niekomfortowo.

– Ominęły cię prezenty dawane przez tatę. Albo brata. Czy choćby chłopaka. Niemniej jednak musisz brać, co ci dają, dlatego że, i uwierz osobie, która więcej wie na ten temat niż ty, prezenty to nie jest coś, co zdarza się często.

– Nie zatrzymam tej koszuli. Co by sobie o mnie pomyślał? – Kręcę głową.

Gina wkłada do ust kolejnego precla i zdejmuje buty.

– To miliarder, ma pewnie kilkanaście takich koszul, jeszcze z metkami. Zamierzałaś osobiście mu ją podrzucić? Masz stałą przepustkę do M4 czy co?

– Nie – przyznaję.

Biorę do ręki leżący na komodzie telefon i włączam internet, żeby sama mogła zobaczyć, jaką dostałam wiadomość.

Malcolm Saint

Panno Livingston, tu znowu Dean. Pan Saint może się z panią spotkać w poniedziałek. Jeśli nie przeszkadza Pani, że ta rozmowa zostanie wciśnięta między inne zobowiązania pana Sainta, może się on z Panią spotkać o piętnastej.

– Rachel! – Daje mi kuksańca. – Nieźle, dziewczyno!

Uśmiecham się szeroko i ponownie wbijam wzrok w koszulę wiszącą na drzwiach mojego pokoju.

Podobno kiedy się czegoś pragnie, powinno się to sobie wyobrazić, a wtedy to się zmaterializuje. Cóż, po raz pierwszy w życiu pragnę czegoś tak bardzo, że w końcu zaczyna nabierać kształtów.

Malcolm Saint zgodził się na drugą rozmowę. Ma inne zobowiązania, ale znowu się ze mną spotka. Mimo fatalnego pierwszego wrażenia. Wszystko układa się tak doskonale, że aż zaczyna mi się kręcić w głowie. I tak przez cały czas, aż do poniedziałkowego popołudnia.

4

PONIEDZIAŁEK

Na wprost wejścia do M4 stoi czarny lśniący rolls-royce. Słońce odbija się od jego dachu. Kiedy tylko wyskakuję z taksówki, podchodzi do mnie odziany w uniform szofer.

– Panna Livingston?

Kiwam bez słowa głową. Uchyla przede mną czapki i z werwą otwiera tylne drzwi. Dostrzegam, że w środku siedzi Saint, wydając do telefonu ciąg niecierpliwych poleceń. Ups. Chyba nie jest dzisiaj w dobrym nastroju. Nie krzyczy, ale nie wygląda na kogoś, kto musi to robić, aby go wysłuchano. Jego głos jest dokładnie taki, jaki zapamiętałam, ale dzisiejsze słowa brzmią ostrzej, nacechowane są autorytetem i wykończone stalą. Robię szybki wdech, kiedy dociera do mnie, że mam się do niego dosiąść. O rety!

Ignorując nagłą słabość w kolanach, wsiadam do samochodu. W chwili, gdy kierowca zamyka za mną drzwi, mam wrażenie, że samochód się kurczy. Całą przestrzeń zajmuje Saint i jego wyciągnięte na przeciwległej kanapie ciało. Ma na sobie białą koszulę, częściowo rozpiętą, przez co widać gładkość jego torsu. Z boku leży marynarka, a na niej kilka teczek oraz iPad.

– Nie szukaj usprawiedliwień i nic już nie mów. Po prostu się tym zajmij – warczy ze zniecierpliwieniem. Rozłącza się, po czym od razu wybiera kolejny numer. – Santori, mów, co się dzieje.

Gładząc brodę, przygląda mi się z namysłem, słuchając jednocześnie rozmówcy. Samochód włącza się do ruchu. Starając się nie hałasować ani go nie rozpraszać, wyjmuję telefon i na własny adres mejlowy wysyłam kilka zapisków. Spółki? Kupno czy sprzedaż? Imiona czy nazwiska?

Przez cały czas przyglądam mu się spod opuszczonych powiek, dbając o to, aby mnie na tym nie przyłapał. Dziwne, ale czasami, kiedy milknie i słucha tego, co mówi mu osoba na drugim końcu linii, jego spojrzenie przesuwa się po mojej kanapie i… przykleja się do mnie.

Szybko opuszczam wzrok na telefon. Nagle robi mi się gorąco. Jego obecność wydaje się taka zniewalająca. A we wszystkim, co robi ten mężczyzna, wyczuwa się nutkę arogancji.

W jego łóżku gościły całe legiony kobiet – Malcolm Saint to wyzwanie i nagroda, sama to widzę. Ale wczoraj wieczorem, kiedy szukałam w necie informacji na jego temat, nie znalazłam żadnych aluzji co do tego, że wdaje się w romanse ze swoimi pracownicami. „Saint nie łączy pracy i przyjemności?” – tak wczoraj napisałam.

Siedząc w czarnym rolls-roysie, uświadamiam sobie, że ten mężczyzna nie łączy niczego z pracą. Siedzi naprzeciwko mnie, więc dobrze widzę jego twarz. Jest naprawdę niesamowicie przystojny, nawet kiedy marszczy brwi – a teraz sprawia wrażenie zamyślonego, podczas gdy…

Oj, patrzy na mnie.

– W biznesie nie ma takiej odpowiedzi jak „nie” – mówi niskim i głębokim głosem do telefonu. – „Nie” to jedynie zaproszenie do negocjacji.

Uśmiecham się, słysząc w jego głosie frustrację, po czym wyglądam przez szybę.

Nie przerywa rozmów telefonicznych ani na chwilę, więc nie mam możliwości zadać mu ani jednego pytania, ale nie narzekam. Mam wgląd w labirynt jego myśli i widzę, jak potrafi wpływać na innych ludzi.

Uważałam go za pracoholika, ale w gruncie rzeczy nie da się opisać znaczenia spraw, które Saint załatwia nawet w trakcie czegoś tak pasywnego jak jazda samochodem. Pasywny– nie wydaje mi się, aby to słowo w ogóle występowało w jego słowniku. Ten facet po prostu działa, a ja zamierzałam wziąć z niego przykład i w taki sam sposób doprowadzić do napisania swojego artykułu.

Wbrew sobie wciągnięta zostaję w wojnę ofertową. W moich żyłach krąży adrenalina, kiedy Malcolm Saint wypluwa z siebie kwoty. Kupuje właśnie jakąś spółkę? A może coś z Sotheby’s? Zapisuję imię osoby, z którą rozmawia – Christine. I kwoty, jakie wymienia. Podwyższa swoją ofertę o sto tysięcy za jednym razem i kończy się to nieco powyżej dwóch milionów.

– Świetnie – mruczy, a wnioskując po oszałamiającym uśmiechu, jaki pojawia się na jego twarzy, zakładam, że dostał to, czego chciał.

Niemalże tęsknię za tym pośpiechem, kiedy – w końcu – zapada cisza, i słychać jedynie odgłos rzucanego na skórzane siedzenie telefonu.

Odrywam wzrok od ulic Chicago. Dostrzegam, że jego telefon leży teraz obok marynarki, a potem czuję takie samo dziwne ściskanie w żołądku jak wczoraj, kiedy nasze spotkanie dobiegło końca, i dociera do mnie, że on całą uwagę skupia teraz na mnie.

Policzki mi płoną, bo w końcu ten mężczyzna porozmawia ze mną.

– Księżyc też już do pana należy? – pytam.

Wyjmuje z barku wodę mineralną, otwiera ją i pociąga łyk.

– Jeszcze nie. – Uśmiecha się, po czym marszczy brwi. Wyjmuje jeszcze jedną butelkę z wodą i podaje mi. – Proszę.

Kiedy ją biorę, on znowu opiera się na swojej kanapie, odwraca głowę w bok… stuka palcami w podłokietnik… a mnie wytrąca to z równowagi. Coś się stało?

Nie mam już na sobie ogrodniczek. Ubrana jestem w… Na chwilę zacinam się w sobie, podenerwowana jego spojrzeniem. No więc tak, czarne spodnie, biała koszula, biała marynarka, na włosach czarna opaska. Wyglądam schludnie i profesjonalnie, jak osoba gotowa do konkretnego działania. Prawda?

– Mogę zadać panu teraz kilka pytań?

– Proszę strzelać – odpowiada z rezerwą.

Wyjmuję kartki ze swoimi notatkami, a on w tym czasie sączy wodę, nie odrywając ode mnie wzroku. Niesamowicie mnie to rozprasza i staram się patrzeć to na niego, to na notatki.