Los Elfów. Los Elfów 1: Wojownicy ze stali ebook

To jest opowieść o jednej z najciemniejszych epok w długiej historii elfów. Do ich krainy wkroczył wróg ze swą potężną armią. Cel miał jeden – chciał odebrać elfom ziemię i wolność. Z wielu stron dochodziły wieści o jego nikczemnych czynach i rozmiarze zniszczeń! Rozpacz i przerażenie zapanowały w całym kraju, by wreszcie przerodzić się w gniew i chęć zemsty. Elfy postanowiły walczyć i wypędzić wroga. Wiedziały, że ważą się losy ich przyszłości i kolejnych pokoleń elfów.

Dąb na dziedzińcu zielenił się świeżymi delikatnymi liśćmi. Mała grupka elfów siedziała pod drzewem – wśród nich królowa Veronica. Mieszkała w zamku wraz z rycerzami, którzy zaprzysięgli bronić elfickiej ziemi przed zagrożeniem nadciągającym z Południa.

Dzisiaj królowa zgromadziła przyjaciół, by uczcić przyjście wiosny. Na stole przed nimi leżał świeżo upieczony chleb, piernik, suszone owoce i świeże jajka.

– To najcudowniejszy czas w roku – powiedziała królowa. – Kiedy wszystko się zieleni, moje serce przepełnia radość. W tym roku mam też ważniejszy powód do świętowania! Moje dzieci wróciły! A tak bardzo się bałam, że straciłam je na zawsze.

Uśmiechnęła się i czule spojrzała na córkę Daisy, a potem na syna Bramble’a. Niedawno wrócili do krainy elfów po niebezpiecznej podróży przez dzikie bezkresy.

– Obydwoje tak bardzo urośliście – zauważyła Carnation, ich niania. Faktycznie, Daisy była teraz prawie tak wysoka jak jej mama, a Bramble tylko nieznacznie ustępował wzrostem swojej siostrze.

– Słyszałem, Daisy, że świetnie władasz mieczem – odezwał się sir Hazel, mąż Carnation. Przed laty uczył Daisy fechtunku.

– Daisy jest mistrzynią! – oświadczył Bramble z taką pewnością w głosie, że dziewczyna zarumieniła się.

– Bramble ma rację! – potwierdził sir Blackthorn, młody rycerz, który towarzyszył dzieciom podczas ich długiej podróży. – Miałem zapewnić bezpieczeństwo tej dwójce. Ale z biegiem czasu to Daisy stała się naszą strażniczką i opiekunką.

Wszyscy się zaśmiali, a Bramble kolejny raz spojrzał z dumą na siostrę.

– A czy kiedyś będę mogła zostać rycerzem? – zapytała Daisy.

Hazel przytaknął, ale królowa pokręciła głową z lekkim niezadowoleniem.

– Bycie rycerzem to nie zabawa dla dzieci – powiedziała.

– Wiem! – gwałtownie przytaknęła Daisy – Ale ja nie jestem już dzieckiem!

– Nie, prawdopodobnie już nie jesteś – z rezygnacją potwierdziła jej mama i westchnęła ciężko.

W tym momencie usłyszeli tętent kopyt dochodzący przez otwartą bramę zamkową. Zlany potem, młody elf wjechał na dziedziniec.

– Wygląda jak ktoś, kto niesie ważne wieści – powiedział Hazel. Tymczasem elf zeskoczył z konia i podbiegł do królowej.

– Królowo! Biada nam! – wydyszał – Wróg najechał nasze ziemie. Mieszkańcy wiosek uciekają, ich domy się palą. To katastrofa!

– Co ty mówisz? – słabym głosem zapytała przerażona królowa.

Hazel wcisnął elfowi kubek wina i powiedział: – Uspokój się i mów, co się dzieje.

– Mam na imię Sambucus – zaczął elf. – Jestem strażnikiem granicznym daleko na północy, na samym krańcu ziemi elfickiej. Moi przyjaciele i ja pilnowaliśmy Pylistej Równiny. Nie jest to trudnym zadaniem, ponieważ Pylista Równina jest jałową pustynią, która ciągnie się przez wiele mil. Nic na niej nie rośnie i nigdy nie widziałem tam żadnych żyjących istot – prócz strażników.

– Ale dwa tygodnie temu przez Pylistą Równinę zaczęła przetaczać się ogromna chmura pyłu, a z niej wyłoniła się armia! Uderzyła w krainę elfów jak huragan. Nie mogliśmy ich powstrzymać. Ratowaliśmy życie ucieczką.

– Co wiesz o najeźdźcach? – zapytał Hazel.

– To wszystko, co wiem – odpowiedział Sambucus. – Najszybciej jak mogłem, wyruszyłem po pomoc. A w tym czasie moi przyjaciele zebrali grupkę odważnych elfów. Mają powstrzymywać wrogą armię do czasu, kiedy przybędą rycerze. Jechałem dzień i noc, aby dostać się do zamku i was ostrzec. Teraz wszystko jest w twoich rękach, królowo Veronico!

– Wrogowie są na naszej ziemi. Musimy ich jak najszybciej powstrzymać! – wykrzyknęła królowa. – Hazelu i Blackthornie, zbierzcie rycerzy z zamku. Wyślijcie posłańców do każdego, kto posiada broń i konie. Wyruszamy jutro.

– Ja też jadę z wami! – zadeklarowała Daisy.

– Absolutnie nie! – przerwała jej matka.

– Muszę! – wykrzyknęła Daisy. – Kiedy elfy walczą o swoje życie, nie mogę chować się w domu!

– Ale...– zaczęła królowa.

Carnation położyła rękę na ramieniu królowej i powiedziała:

– Daisy ma rację. Kiedyś to ona będzie królową elfów. Stanie na ich czele, kiedy będą w niebezpieczeństwie. Nie powstrzymuj jej.

Królowa głęboko westchnęła i przytaknęła. Wszyscy ruszyli w stronę zamku.

– Dziękuję! – wyszeptała Daisy, gdy mijała nianię.

– Nie dziękuj mi – odpowiedziała zasmucona Carnation. – Jeśli cokolwiek ci się stanie, będę tego żałować do końca życia.

Następnego dnia armia elfów wyruszyła na północ. Rycerze jechali na przedzie. Za nimi podążało ponad tysiąc elfów, uzbrojonych w siekiery i włócznie. Promienie słońca odbijały się od ich wypolerowanych zbroi i mieczów. Konie rżały i potrząsały głowami – zadowolone, że wreszcie mogą rozprostować nogi po długiej zimie spędzonej w stajniach.

Elfy poruszały się cicho, a w ich szeregach wyczuwało się napięcie. Wiedziały, że czeka ich ciężka walka. Daisy jechała w straży przedniej, razem z Hazelem i Blackthornem. Dwaj rycerze strzegli jej jak oka w głowie.

Królowa znajdowała się za nimi w kolejnych szeregach armii. Była nieuzbrojona, ale jej obecność dodawała odwagi pozostałym. Towarzyszył jej sir Armstrong. Mimo że był trollem, królowa Veronica przyjęła go do zamku i uczyniła swoim rycerzem. Nigdy o tym nie zapomniał. Był gotowy oddać za nią życie. Na jego plecach błyszczał złowrogo naostrzony topór – tak ciężki, że żaden z elfów nie był w stanie go podnieść.

Wyprawa trwała wiele dni. Elfy odpoczywały w krótkie wiosenne noce i ruszały dalej, gdy tylko pojawiało się pierwsze światło świtu. W południe jeźdźcy zatrzymywali się, by napoić swoje konie. Przed nimi rozpościerały się otwarte przestrzenie pól i łąk. Na wschodzie znajdował się rozległy las, a za nim wypiętrzały się góry.

Daisy, Hazel i Blackthorn jechali przodem, wypatrując niebezpieczeństwa.

– Ktoś nadciąga! – zauważyła Daisy i wskazała ciemne punkty na horyzoncie.

– Wojownicy? – spytał Hazel.

Ale była to tylko mała grupka chłopów, która szybko się do nich zbliżała.

– Ratujcie! – wydyszał pierwszy, który dobiegł do Daisy. – Tam jest z tysiąc wojowników. Pojawili się w naszej wsi jak jakieś gradobicie. Ledwie uszliśmy z życiem!

– Jakim cudem dotarli tutaj tak szybko? – zapytał Blackthorn.

– Bezlitośnie okładali swoje konie, zmuszając je do szaleńczego biegu – tłumaczył jeden z chłopów. – Biedne zwierzęta, aż spływały krwią. To był paskudny widok.

– Już ich widzę! – krzyknęła Daisy.

Na polach, rząd za rzędem, pojawiali się wojownicy na czarnych koniach. Okuci w stal od stóp do głów – a ich zbroje były czerwone jak ogień i żółte jak siarka.

Na czele wojsk jechał król w rydwanie ciągniętym…