Latte - Sylwia Janik - ebook
Opis

Latte” to opowieść o sile miłości i przyjaźni… z wątkiem kryminalnym.
Na tyłach ogrodu Nadia dokonuje wstrząsającego odkrycia – znajduje leżące na ziemi zwłoki swojej przyjaciółki Aleksandry. Przyjeżdża ekipa policyjna i on – przystojny, pociągający, pewny siebie komisarz Marcel Zaro, który będzie prowadził tę sprawę. Już od pierwszego momentu rodzi się między nimi piorunująca wręcz fascynacja. Chociaż Nadia zdaje sobie sprawę, że w tak koszmarnej sytuacji to istne szaleństwo, nie jest w stanie oprzeć się sile ogarniającego ją uczucia.

Latte” to powieść, która przynosi energię, nadzieję i wiarę w prawdziwe uczucie. Czyta się ją z prawdziwą przyjemnością, najlepiej przy… filiżance Latte.

"Wpatrywały się we mnie czujnie i badawczo dwie płonące, żółtopomarańczowe tęczówki. Lśniły i połyskiwały złowieszczo jak dwie złocone monety, jak lustrzana tafla wody. Jarzące się, wypukłe ślepia nakrapiane cienistymi refleksami przewiercały mnie na wskroś. Tuż przy uchu usłyszałam miaukliwy pomruk, a ciemne niebo przecięła na pół srebrzysta jak siwy włos błyskawica. Odległy grzmot z góry zlał się z piskliwym warczeniem z dołu. Rozbrzmiała upiorna pieśń.

Stał teraz pół metra ode mnie".

Sylwia Janik mieszka w okolicach Krakowa. Z wykształcenia jest pedagogiem, aktualnie pracuje w szkole ponadgimnazjalnej. Praca z młodzieżą daje jej wiele radości i satysfakcji. Uwielbia oglądać mecze polskich reprezentacji w piłce siatkowej i ręcznej. Prywatnie mama Wiktorii i Kacpra, z którymi żywiołowo kibicuje klubowi Real Madryt. W wolnych chwilach chętnie czyta i ogląda kryminały oraz zajmuje się ogrodem.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 250

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


PrologElegia o białej kawie

Na początku była ciemność. Gęsta, czarna i mięsista niczym skrawek aksamitu. Miała w sobie opiłki brązu, które bezlitośnie wbijały się w jej wnętrze, jakby chciały przeszyć ją na wylot. Jej zapach wypełniał powietrze, tak jak mgła zasnuwa ziemię. Wdzierał się w przestrzeń, podobnie jak dźwięk bez przyzwolenia wpada w ucho.

 

Atak nadszedł niespodziewanie. Chłód metalu przeszył ją jak pływak przecina fale – szybko, zdecydowanie, bez wahania. Zanurzył się w niej i przywłaszczył sobie jej część bez śladu wyrzutów sumienia. Ta cząstka odizolowana od reszty, oderwana od całości, ożyła jednak. Uniosła się w górę, a potem opadła i nagle została rzucona na samo dno. Uderzyła o zimne podłoże i leżała porażona, bierna, sparaliżowana. Gdy trafiła na nią kaskada wody, uległa rozpadowi na tysiące mikroskopijnych drobinek, by potem rozpłynąć się, zniknąć, przejść w nicość.

 

Ale reinkarnacja okazała się realna. Teraz przybrała postać cieczy, a jej zapach został zintensyfikowany. By osłodzić jej życie, dostała proszek, który był cukrem, a działał jak narkotyk. Pochłonęła go od razu. Teraz do jej radosnego nastroju nie pasował mroczny wizerunek. I na to znalazło się lekarstwo. Wzięła krótki prysznic, który oczyścił ją z nocy, zmył kruczą barwę i zamienił ją w kolor kawy z mlekiem.

 

Jednak niedługo cieszyła się nowym życiem i świeżą szatą. Niespodziewanie spadła jak wodospad, tworząc małe, brudne jezioro. Towarzystwa dotrzymały jej porcelanowe kamienie o ostrych, nieregularnych kształtach, które zleciały w przepaść razem z nią. Sądziła, że ma halucynacje, ale one naprawdę były wzorzyste i miały barwy tęczy. Udzieliły jej ostatniego namaszczenia.

 

Potem już przykryła ją i wciągnęła chusta śmierci. Przestała istnieć.

Rozdział I

Nazywam się Nadia Laos, a moje nazwisko nie ma nic wspólnego z krajem prawie całkowicie porośniętym lasem, położonym na Półwyspie Indochińskim w Azji.

Jedyne, co może mnie z nim łączyć, to fakt, że tak jak ono jest punktem rzuconym na mapie świata, tak i ja jestem elementem wrzuconym w zbiorowisko ludzkości.

Choć moje nazwisko brzmi nieco egzotycznie, jestem przeciętną osobą, może na swój sposób niezwykłą, o ile przyjmiemy, że każdy człowiek jest inny i w pewnym sensie niepowtarzalny i wyjątkowy. Jestem młoda, choć dla dziecka z ruszającym się mleczakiem z całą pewnością wydam się stara, stateczna i doświadczona. Sama sobie wydaję się dziwna i pełna sprzeczności, chociaż nie wykluczam, że każdy człowiek ma takie właśnie mniemanie o sobie.

Zakładam, że gdy będę faktycznie w wieku podeszłym, okolice moich nieco asymetrycznych ust będą zdobić, albo szpecić, wyraźne linie zmarszczek powstałe na skutek częstego uśmiechu. Zdecydowanie często się uśmiecham, choć równie często jestem niezdecydowana, czy uważać siebie za osobę szczęśliwą, czy nie. A jednak moje usta rozciągają się w obie strony nawet wtedy, gdy nie jest mi do śmiechu, a bywa, że moje serce skuwa lód strachu, bólu czy zwątpienia. Ten mój uśmiech nie jest sztuczny ani wymuszony, myślę, iż posiadam rzadką zdolność naturalnego uśmiechania się na zasadzie bezwarunkowego odruchu. Ludzie niekiedy odpowiadają mi tym samym, a jest to bezinteresowne i bez żadnych podtekstów. Czasem ten wyraz mojej twarzy jest zupełnym przeciwieństwem stanu mojej duszy, która wymagałaby natychmiastowego podreperowania, a nawet czasem gruntowego remontu. W jednej chwili mam poczucie, że świat i życie są cudowne, a chwilę potem dopada mnie myśl o beznadziejności istnienia. Jestem zła na siebie z powodu tej chwiejności, niestałości i labilności, która jest przecież cechą wieku dziecięcego.

Tak naprawdę nie potrafię sama siebie opisać ani jednoznacznie określić, ale wiem mniej więcej, jak postrzegają mnie inni. Muszę jednak od razu zaznaczyć, że podchodzę z dużym dystansem do ich teorii na mój temat i często mnie one śmieszą.

Słyszałam nieraz, że jestem kobieca, ale cóż to właściwie znaczy? Być może kobiecość koncentruje się w twarzy, ale promieniuje i rzuca wiązki światła również na całą postać. Jeśli rzeczywiście jestem kobieca, to wyobrażam sobie, że korzenie tego daru tkwią głęboko wewnątrz mnie, a owoc, który wypuszczają na powierzchnię, kwitnie nieprzerwanie, siejąc wkoło ciepło i pogodę. Źródło kobiecości płynie z osobowości, tryskając na zewnątrz spontaniczną, żywą i radosną kaskadą. Ognisko kobiecości płonie żarliwie w sercu, strzelając językami zmysłowego ognia i tworząc bezkresną łunę światła. Kopalnia kobiecości znajduje się w umyśle, a jej błyskotliwe skarby wydobyte na wierzch są logicznie, sensownie i konstruktywnie wykorzystywane w praktyce.

Cóż, idąc tropem mojego skomplikowanego i trochę zawiłego myślenia, w dalszym ciągu trudno jest zrozumieć, w czym tkwi istota kobiecości, ale taka właśnie jest moja prywatna, pewnie przerysowana interpretacja.

Obiło mi się też o uszy, że jestem wrażliwa, choć sama nie przepadam za tym określeniem. Uważam, iż zawiera w sobie jakąś ironię, nutę kpiny. Wolę konkretne słowa, mówiące o nieobojętności na innych ludzi, ich potrzeby, zmartwienia, krzywdę i niesprawiedliwość.

Ponoć mam w miarę delikatne obycie, ale idące w parze z umiejętnością sugestywnego, energicznego i twórczego działania pełnego pasji, zapału i werwy. Jestem skłonna do dostrzegania dodatnich stron życia, pozytywnego oceniana rzeczywistości oraz przewidywania pomyślnego biegu wydarzeń. Ludzie chętnie przebywają w moim towarzystwie, potrafię być dowcipna i bystra, ale lubię też chwile samotności, w których moje myśli przepełniają doza smutku, nostalgia, niepokój, może nawet przeczucia.

Jedno jest pewne. Jestem konkretna i mam cięty język, ale ideałem nie jestem. Moje sumienie obciążają grzeszki raczej małe, jak kamyczki wielkości bursztynów zbieranych nad morzem, niż wielkie głazy ostałe na tropikalnych plażach. Pałam na przykład ognistą zazdrością do ludzi, którzy są biegli w technologii informatycznej. Oczywiście wiem, że Internet nie jest specyficzną formą zamkniętego zakładu wychowawczego, w którym młodzież mieszka i uczy się pod stałym dozorem wychowawców, a e-mail to nie pokrywanie emalią powierzchni wyrobów metalowych. Jednak daleko mi do sprawnego i kompletnego obsługiwania komputera.

Popełniłam w życiu pewne błędy, niezwiązane z zazdrością, których mam świadomość i których żałuję, ale czasu cofnąć się nie da. Właściwie żyję intensywnie i pewnie, ale bywa, że gubię się w zawierusze egzystencji, jak każdy czasem mylę drogę w jej labiryntach i krętych ścieżkach.

Muszę też dodać, ale zaznaczam, że z rozbawieniem, iż podobno mam w sobie to coś. To coś, co tkwi w kimś, a jest tak trudne do wytłumaczenia i jednoznacznego zdefiniowania. Według mnie to jakaś odmiana magnetyzmu, wabik, który sprawia, że ludzie, a zwłaszcza płeć przeciwna, na dłużej zatrzymują na takiej osobie swoje spojrzenie, a bywa, że nawet z trudem je odwracają. To coś intryguje i zaciekawia, porusza i fascynuje, niestety nie potrafię nadać temu namacalnej postaci.

Nie jestem fałszywie skromna i muszę powiedzieć, że gdy stoję przed lustrem, to, co widzę, w miarę mi się podoba. To nie wynika z zarozumiałości ani też narcyzmu, po prostu przyjmuję do wiadomości, że tak, a nie inaczej wyglądam. Naturalnie moje włosy mogłyby być bardziej zdyscyplinowane, a rzęsy nieco bardziej podkręcone i dłuższe. Co do włosów – przypominają one sprężyny i mają trudny do konkretnego nazwania kolor, coś pomiędzy brązowym kasztanem, rudym lisem a gorzką czekoladą. Gdzieniegdzie, bez pomocy farby, przebłyskują pasma smacznych i słodkich odmian beżu: karmelu, cappuccino i kakao.

Wspomniawszy czekoladę, nie mogę sobie odmówić, by przez chwilę nie pozostać przy tym temacie, co wynika z mojej miłości do słodyczy. Uwielbiam czekoladę pod każdą postacią, począwszy od delikatnej białej, poprzez mleczną, naszpikowaną orzeszkami laskowymi, do czarnej gorzkiej. Trudno jest mi także odmówić sobie ciast, placków i tortów, a szczególną słabość mam do ciasta toffi z migdałami albo z marcepanową masą o gładkiej, maślanej konsystencji. Nie chcę dłużej zgłębiać tej tematyki, ponieważ obawiam się, iż całkowicie mogłabym się w niej zatracić, a ja boję się zatracenia, obojętnie w jakiej postaci. Jeśli chodzi o jedzenie, dorzucę tylko jeszcze, że pomimo mojej wielkiej sympatii do słodyczy, włoskich makaronów, a także pikantnych zapiekanek, mam szczupłą sylwetkę, z czego bardzo się cieszę. Pewnie wynika to z moich genów, ale również z tego, iż jestem wielką zwolenniczką czynnego i aktywnego trybu życia, w myśl dewizy, że sport i ruch to zdrowie połączone nierozerwalnie z przyjemnością.

Bywa, że niektórzy postrzegają sport w sposób wygodny i zrozumiały tylko dla siebie samych, za to absurdalny i oszukańczy dla innych. Rozciągają go nieprzyzwoicie do własnej bezczynności i lenistwa, dla kamuflażu swojego próżniactwa i stania w miejscu. Skok owszem, ale na bank, kawę albo w bok. Trenowanie biegów jak najbardziej, ale na zasadzie wrzucania ich w samochodzie. Dla mnie sport to nie teoria, lecz jeden z warunków zdrowia fizycznego i psychicznego, to synonim wewnętrznej siły, mocy charakteru, uczciwej walki i zwycięstwa z własnymi słabościami, a nawet egoizmem. To ogromna przyjemność, niewyobrażalna frajda, kiedy tocząc wyścig z wiatrem, suniesz w dół na nartach albo desce, a nurtujący cię problem zostawiasz daleko w tyle. Czujesz radość i wolność w przerwie pomiędzy mroźnymi podmuchami, które trzymają cię w ramionach, a bywa, że ściskają zaborczo albo przytulają delikatnie i subtelnie. Albo moment, gdy wygrywasz, wbiegasz na metę, a szczytowe zmęczenie przeplata się z wolą walki, serce kołacze z wysiłku, świadomości mocy i wewnętrznego poczucia spełnienia. Jej przekroczenie to nagroda znaczących rozmiarów, eksplozja choć chwilowego, ale olbrzymiego szczęścia, w której zatraca się wymiar i czas. To bezcenne wynagrodzenie za trud, które rzutuje na kolejny dzień, zostaje w podświadomości i jest napędem do posuwania się naprzód. Tak, sport, wszystko jedno, czy jogging, czy pływanie, ma dla mnie duże znaczenie. Jest dla mnie rodzajem seansu terapeutycznego, dzięki któremu mogę przeżyć swoiste katharsis, oczyścić się ze złych emocji i uczuć. Bywa, że jest premią za kryzysy i kłopoty, lekiem na ból, zwątpienie i niepewność. To także relaks i choć może wam się to wydać sprzeczne i paradoksalne, forsuję się, męczę i trudzę, by przez to osiągnąć odprężenie, odpoczynek, wytchnienie i ukojenie. A tego właśnie często bardzo mi potrzeba, pewnie tak samo bardzo jak wam.

 

Jeśli chodzi o inne moje zainteresowania i hobby, to kolekcjonuję różnorodne dzwonki, choć raczej nie te używane jako gongi przy drzwiach wejściowych. Pamiętam, jak kiedyś tak bardzo uwiodła mnie melodia dzwoneczka przywieszonego do wędki rybaka ubranego w zgniłozielone kalosze za kolana, że podeszłam do niego i poprosiłam, by ofiarował mi przedmiot mego zauroczenia. O dziwo, zaskoczony i chyba zirytowany moim pojawieniem się, w obawie, że spłoszę mu grubą rybę, zdjął dzwoneczek szybkim ruchem i rzucił mi pod nogi, a może po prostu źle wycelował. Podniosłam go jak jakiś cenny skarb, zanurzając palce w brunatnym błocie, które konsystencją przypominało miękką plastelinę w rękach dziecka. Błyszczał w słońcu, aż musiałam zmrużyć oczy, choć oblepiony brudną mazią nie wyglądał już tak efektownie. Mam go do dziś – jest uroczy i cudnie dzwoni, ale co z tego, skoro miejsce błota zajął kurz. Wyobrażam sobie, nieraz bardzo sugestywnie, jak macki kurzu ciasno oplatają praktycznie wszystko – głupi pył, a taki zawzięty, uparty, konsekwentny, aż godny podziwu.

Moja wyobraźnia jest bardzo bogata i często pracuje na najwyższych obrotach, co nie oznacza, że jestem mitomanką i mam skłonność do przesadnego ubarwiania faktów. Tkwi we mnie wiele marzeń, niektóre z nich są tak małe, że można by je przecisnąć przez dziurkę od igły, inne mają wielkość stogu siana. Są też marzenia wielkie i ogromne, może nawet zuchwałe, które zakrawają na szaleństwo. Jestem wciąż niezdecydowana, czy wierzyć, że się spełnią.

Czasem w moim umyśle tworzy się obraz raju, który wygląda tak promiennie. Jest jasny, widny, przejrzysty, lecz nie jaskrawy i oślepiający. Zlewają się w nim budyniowe odcienie różu i moreli, przydymione kolory słońca, złota i szafranu, kolory zarumienionych policzków i herbaty z miodem. Czuć aromat świeżo zaparzonej kawy, obok zapach pieczonego sernika, jeszcze dalej woń moich ulubionych duszących perfum…

Niestety, a może dobrze, moje myśli i życie nie są tak kolorowe i słodkie, że aż mdli. Po mojej głowie przemykają też ciemne i mroczne obrazy, pełne irracjonalnych, niewytłumaczalnych lęków. Czuję nieraz powiew jakiejś tajemnicy, słyszę skrzypnięcie magii, widzę na horyzoncie coś, czego nie umiem opisać, a na widok tego moje serce staje do wyścigu z najlepszym wierzchowcem i wygrywa.

Być może tak to jest w tym świecie, gdzie tyle zranionych dusz, złamanych serc, zwichniętych umysłów, powykręcanych osobowości. Być może tak jest tylko w moim świecie, w którym czuję coś nowego. To nieuchronnie zbliża się w moim kierunku, by coś ze mną zrobić. Wierzcie mi, choć robię wszystko, by to pojąć i zobaczyć, nie daję rady. Pozostaje mi czekanie.

Rozdział II

Aleksandra działa czasem na mnie chłodząco i orzeźwiająco niczym mięta. Bywa, że trzeba sprowadzić mnie na ziemię, przywrócić do rzeczywistości, wytrącić z wyimaginowanego świata, ostudzić, podmuchać, wybudzić, wydostać z oparów marzeń i fantazji. Któż zrobi to lepiej niż przyjaciółka, druh z dawien dawna, powiernik, bratnia dusza. Zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma się rodziców.

Dom mojej ciotki, która otoczyła mnie opieką po ich tragicznej śmierci, znajduje się nieopodal pięknego dworku, w którym mieszka rodzina Oli. Choć z zewnątrz dworek ten wydaje się nieco rustykalny, w środku nowoczesność idzie w parze z dobrym gustem, ale przyprawionym nutką swojskiego klimatu. Wnętrze z pewnością potrafi rozpieścić luksusem, ale nie ma w nim barokowego przerostu formy nad treścią.

Choć ten dom cały mi się podoba i lubię jego atmosferę, uśmiecham się z rozrzewnieniem na myśl o nieco infantylnej łazience Oli, która znajduje się bezpośrednio przy jej pokoju. Urządzona z dowcipem i humorem, stanowi jakby zaprzeczenie reszty wystroju. Kafelki, którymi są wyłożone ściany aż po sam sufit, sprawiają wrażenie, jakby całość kołysała się lekko, prawie niezauważalnie. Ich tło ma barwę wody morskiej, na której wznoszą się i opadają fale, drgając błyskiem szafiru i turkusu. Gdzieniegdzie migocą płetwy i łuski przepływających lub wyskakujących z toni wodnej ryb. Puszysta piana morska łaskocze pastelową meduzę, a kosmate gąbki subtelnie dotykają ukwiału. Rozsiane wokół rozgwiazdy przywodzą na myśl ciepłą, rozgwieżdżoną noc czerwcową. Muszle różnorodnych wielkości i kształtów tworzą zachwycające skupiska lub pojedyncze, nadzwyczajne okazy. Są kuliste, spiralne, niczym stożki, wachlarze, rożki. Jedna wskoczyła na zakręcony ogon konika morskiego, inne zajęły miejsce na rafie koralowej przy dnie. A dno, czyli podłoga, jest bursztynowe i złociste, wygląda trochę jak wydmy. Niemal czuć ciepło słońca, które sypie świetlistym pyłem i kładzie złote plamy na roziskrzonym piasku. Stoi tam wygodna wanna i jest wielkie lustro, w którym niejednokrotnie przeglądałam się niczym w tafli niezmąconej wody. W kilku miejscach wiszą sznury pereł, co prawda nieprawdziwych, ale i tak robią wrażenie. Nieraz śmiałam się z Oli, że musi być grubą rybą, skoro ma tutaj takie kosztowności, a ja w tej jej łazience czuję się jak ryba w wodzie. Ale nawet gdybym złapała złotą rybkę i miała dzięki temu nieograniczone możliwości finansowe, swojej prywatnej łazienki nie urządziłabym w takim stylu.

Preferuję raczej proste formy i nie przepadam za kolorem niebieskim oraz za tak wielką liczbą bibelotów, oczywiście poza dzwonkami. Nie mam swojej własnej łazienki, ale naturalnie posiadam własny pokój, który jest stosunkowo duży i przestronny. Znajduje się na poddaszu niedużego, ale przytulnego i wygodnego domu, w którym od wczesnego dzieciństwa mieszkam z ciotką Emilią. To młodsza siostra mojej nieżyjącej mamy, którą szczerze kocham i podziwiam. Nasz dom stoi na niewielkiej działce, która szczególnie wiosną i latem zakwita feerią barw. Ciocia uwielbia roboty ziemne, klęczenie godzinami na mokrym gruncie i grzebanie pomiędzy kwiatami metalową łopatką. Ja nie podzielam jej pasji, choć oczywiście nasz pięknie wypielęgnowany ogród cieszy moje oczy i bywa, że leczy skołatane nerwy. Choć pamiętam, że kiedy byłam małą dziewczynką, z radością dłubałam i gmerałam w ziemi. Sadziłam kwiatki, wyrywałam chwasty, do czasu gdy zęby grabek ugryzły mnie dotkliwie w palec, a moja krew użyźniła glebę. Od tamtej pory aż po dziś dzień unikam wszelkich ogrodowych prac, ale ciotka nie żywi do mnie z tego powodu żalu. Sama świetnie sobie z tym wszystkim radzi, a z pomocą ogrodnika, którego zatrudnia od czasu do czasu, otoczenie naszego domu wygląda naprawdę wspaniale i imponująco.

W zależności od pory roku ogród przybiera różne postaci i może się pochwalić bajecznymi kolorami nie tylko całej tęczy, ale możliwie najbogatszej palety barw artysty malarza.

Wiosną, gdy wszystko po zimie budzi się do życia, ożywają także rośliny, które świętują swoje narodziny, wypryskując w górę całą gamą barw i kształtów. Naszą ziemię zamieszkują wtedy zapierające dech w piersiach kwiaty-ptaki magnolii, cytrynowe i pomarańczowe różaneczniki oraz białe, jakby tęskniące za wymarłym śniegiem, konwalie. Wprowadzają się szkarłatnoczerwone pelargonie, surfinie o kształcie dzwonów, a także kontrastujące z nimi niebieskie lobelie i niezapominajki. Są też tulipany i żonkile w intensywnym kolorze żółtka oraz fioletowe krokusy.

Latem, gdy upał otula wszystko, pnące róże bez wytchnienia oplatają ciasno druciany łuk i pergolę. Wspinają się po małej, drewnianej altance, tworząc obsypane gęstym kwieciem nieziemsko cudne girlandy. W dole kłębią się błękitne kule hortensji, które romansują ze śmietankową bakopą. Różowy jak zachodzące słońce powój rywalizuje z pachnącym groszkiem o barwie écru, a srebrna kocanka zdaje się być mgłą unoszącą się tuż nad ziemią.

Jesienią ogród zdaje się płonąć żywymi kolorami karmazynu, buraka, fuksji i czerwonego wina. Pod nogami szeleszczą kremowe, błyszczące liście grujecznika japońskiego, które uwielbiam brać do ręki i wąchać – pachną jak piernik. Niezwykle widowiskowo prezentują się dynie o niepowtarzalnych kształtach i kolorach ułożone w kwietnikach i na stalowej ławeczce.

Zimą, pośród bieli śniegu, przebłyskują krzewy iglaste, które nie gubią szpilek o tej porze roku. Mają barwę butelkowej zieleni, khaki, rzadziej seledynu. Część z nich rośnie w wielkich, terakotowych i glazurowanych donicach, drewnianych skrzynkach oraz metalowych pojemnikach. Rośliny te wspaniale komponują się z całą scenerią, a ustawione tuż pod naszymi drzwiami wejściowymi, zdają się przybliżać, wprost wnosić ogród do wnętrza domu.

Dwie wielkie donice w stylu rustykalnym, oczywiście z zieloną i bujną zawartością, stoją przy owalnych filarach, które znajdują się przed drzwiami i podtrzymują balkon z drewnianą barierką. Do domu wchodzi się po trzech schodkach, ale zanim ręka sięgnie klamki drzwi frontowych, najpierw nogi przejdą po ceramicznych płytkach pokrywających niewielką werandę. Stoi na niej ławka oraz mały okrągły stolik, w sam raz, by wypić tu poranną kawę z mlekiem, wdychając zapach heliotropu. Oczywiście jeśli pogoda i pora roku na to pozwolą.

Dachówki mają kolor ceglasty, co ładnie współgra z oranżem ścian i jasnobrązowymi okiennicami.

Przekraczając próg domu, wchodzi się do kwadratowego holu, a stamtąd przez łuk do pokoju dziennego, czyli salonu. Z niego natomiast jest wyjście na taras. Na parterze znajduje się jeszcze osobna kuchnia ze spiżarnią, łazienka oraz pokój, który jest sypialnią Emilii. Ażurowe schody, umocowane na pograniczu holu i salonu, prowadzą na poddasze, gdzie mam swój pokój. Oprócz niego jest tu także łazienka z wejściem z korytarza oraz drugi pokój, który spełnia wiele funkcji w zależności od aktualnej potrzeby.

Dom jest nieduży, ale praktyczny, przytulny i wygodny, ma swój klimat i dobrą atmosferę.

Mój pokój urządziłam w tonacji złamanej bieli i oliwki, ale ponieważ lubię eksperymentować z kolorystyką i wystrojem, nie wykluczam, że następnym razem dodam mu pazura i jaskrawości, by tętnił i pulsował życiem. Dominacja barw białych daje wrażenie jasności i przestronności, a to mi aktualnie zdecydowanie odpowiada.

Ten pokój to jedna z przystani mojej i Oli, oprócz paru innych miejsc, które znajdują się w naszym mieście. Najczęściej siadamy na puszystym dywanie albo w fotelach przy oknie, by pogrążyć się w rozmowie, planowaniu, obmyślaniu strategii, żartach, śmianiu się do łez i całej masie innych rzeczy.

Aleksandra jest dla mnie niezwykle ważna, choć czasem myślę, że nie do końca mnie rozumie. Jednak muszę od razu sprawiedliwie dodać, iż prawdopodobnie nie będzie nigdy człowieka, który da radę pojąć mnie w całości, przejrzeć na wylot i na wskroś. Jak już wcześniej wspomniałam, sama siebie chwilami nie mogę zrozumieć i rozszyfrować, co czasem doprowadza mnie do żalu, złości, a bywa, że nawet furii.

Fakt bliskiego sąsiedztwa domów Oli i Emilii spowodował, że w momencie gdy ciocia stała się nie tylko moim opiekunem prawnym, ale najukochańszą i najbliższą osobą, zostałam również sąsiadką państwa Fikko. Zaistnienie kilku sprzyjających czynników, takich jak zażyłość mojej ciotki z mamą Aleksandry, dzieląca nasze domy niewielka odległość oraz nasz identyczny wiek dały owoc w postaci znajomości, a potem przyjaźni.

Wszystko zaczęło się od zabawy w piaskownicy, solidarnego płaczu z powodu jednego rozbitego kolana, i trwa do chwili dzisiejszej. Tyle tylko, że dziś bawimy się na dyskotekach, a nie w piasku, chociaż ja tańczyć nie lubię, ale popatrzeć, pogadać, powygłupiać się owszem. Staramy się unikać lokali typu speluny, podejrzanych knajp, chociaż kilka razy zdarzyło się nam być przez przypadek w takim obiekcie. Cóż, to zawsze jakieś nowe doświadczenie, ale niekoniecznie pozytywne i przyjemne. Pamiętam jedno takie miejsce. Wylądowałyśmy wśród tłumu rozgrzanych do czerwoności ludzi poruszających się w rytm upiornie głośnej i prymitywnej muzyki. Stanęłyśmy przy barze i obserwowałyśmy całą tę zgraję, a Ola zapaliła cienkiego jak słomka papierosa. Ja też palę, ale nie za dużo i akurat nie w tamtym momencie. Większość zgromadzonych tu osób była zdecydowanie pod wpływem alkoholu, niektórzy lekko podchmieleni, inni zalani już w trupa. Otaczały nas zamglone, rozbiegane spojrzenia, zmierzwione, mokre włosy, spocone, świecące twarze oraz niezrozumiałe bełkoty i nieartykułowane dźwięki. To było zdecydowanie nie dla nas, więc postanowiłyśmy czym prędzej opuścić lokal. Żeby jednak dotrzeć do wyjścia, należało przejść na drugą stronę pomieszczenia. Zanurkowałyśmy więc w zgraję i przeciskając się nie bez trudu przez tłum, brnęłyśmy do przodu, narażając ręce i, o zgrozo, głowy na atak niechcących kopnięć i szturchnięć. Miałam wizję, że nazajutrz moje ciało upstrzone będzie granatowymi siniakami o nieregularnych, meandrowych kształtach. Nasz instynkt zachowawczy działał jednak bez zarzutu, uniknęłyśmy cudem chyba bezwarunkowych ciosów tancerzy i bez uszczerbku na zdrowiu przecisnęłyśmy się niemal do wyjścia. No właśnie niemal, bo kiedy byłyśmy już tuż-tuż końca gęstego tłumu, stało się to coś. Nagle przed Olą wyrósł facet, choć nie wiem, czy nazwanie tego kogoś facetem nie urąga innym, normalnym facetom. W każdym razie wyglądał obrzydliwie i obleśnie, na jego grubej szyi przypominającej szynkę parmeńską pysznił się gruby, złoty łańcuch, choć sądzę oczywiście, że była to imitacja. Był niski i łysy, a jego głowę zraszały krople potu, które spływały strużkami wzdłuż skroni, oczu, aż do brody. Pasował do tej nory, w której oprócz ludzi tańczyły różnobarwne lampy i połyskujące złowieszczo światła. Obłoki pary celowo wydobywające się ze specjalnej aparatury spowijały wszystko zawiesistą mgłą. Poczułam w tamtej chwili jeszcze intensywniej ukrop, parność powietrza i przytłaczającą duchotę. Ciemny typ, potrząsając parówkowatą ręką łańcuch u szyi, przemówił, choć w tym tłoku i hałasie trudno było go zrozumieć. Zarejestrowałam białe, świecące zęby, ale nie myślcie, że to z powodu używania pasty wybielającej. Światło lamp fluorescencyjnych daje taki efekt na jasnych powierzchniach, sprawia, że to coś jarzy się i lśni. Z czarnej otchłani pomiędzy rzędami pobłyskujących zębów wydobył się głos, wylazł jak robak z ciemnej jamy.

– Mam głód na palenie.

Oczywiście nie spodziewałam się, że w tym miejscu i w tych okolicznościach chodzi mu o palenie w kominku czy też wzniecanie pożaru.

– Niestety, nie mamy. – Głos Oli zabrzmiał czujnie i ostrożnie.

Nie sądzę, żeby usłyszał to, co grzecznie mu odparła, raczej wyczytał to z przeczącego ruchu jej głowy. Od razu można było zauważyć, iż ta odpowiedź nie przypadła mu do gustu i nie tego się spodziewał.

Taka menda może zrobić wiele złego, choć nie budzi we mnie takiego strachu, jak na przykład seryjni mordercy, psychopaci czy wynaturzeni dewianci. Głupota i skrajny prymitywizm kogoś takiego, totalny deficyt mózgu i szarych komórek mogą spowodować lawinę nieracjonalnych, zwierzęcych zachowań, nagłą złość, szał, amok. Wystarczy, że wyciągnie scyzoryk z kieszeni tandetnych spodni, w momencie zamachnie się nim, choćby na oślep, ale trafi, i wtedy nie chcę myśleć, co dalej. Wybiegając więc w niedaleką przyszłość i przewidując możliwy bieg wydarzeń, powiedziałam Oli wprost do ucha, wyraźnie i głośno, tak by usłyszała.

– Daj mu.

Aleksandra nie jest przekorna ani też nie zgrywa bohaterki, kiedy nie ma ku temu powodu, odznacza się także odpowiedzialnością i rozsądkiem, więc i tym razem nie zawiodła. Poza tym jestem przekonana, że pomyślała o identycznym rozwiązaniu jak ja. Włożyła szybko nieco drżącą rękę do przepastnej torebki i zaczęła na oślep szukać. W duchu, posiłkując się wyobraźnią, nagląco wyliczałam z nią dotykane przedmioty: perfumowane chusteczki higieniczne, notes, telefon komórkowy, miniaturka wody toaletowej, klucze, długopis, talizman w postaci małego aniołka z lekko naderwanym skrzydłem i wreszcie cenna paczuszka z napisem: PALENIE TYTONIU POWODUJE RAKA I CHOROBY SERCA. Ola zdecydowanym ruchem wyjęła papierosy i podała mu je, uważając, by przypadkiem nie dotknąć choćby najmniejszego skrawka jego skóry. Za to on błyskawicznie złapał jej dłoń wraz z pudełkiem, jednak ona z odrazą malującą się na twarzy wyszarpała ją z imadeł wstrętnych paluchów zakończonych obgryzionymi, łopatowatymi paznokciami. Widziałam, jakby w zwolnionym tempie, lot papierosów w dół i ich upadek na podłogę, która drgała w rytm najrozmaitszych kolorów i dźwięków. Nikt z nas się po nie schylił, dopiero po krótkim, ulotnym momencie żałosny falsyfikat faceta klęknął na jedno kolano. Ręką sięgnął po papierosy i wydawało się, że już wstaje, gdy nagle jego wargi dopadły łydki Oli, która zastygła w niemym przerażeniu i bólu. Wykręciła głowę w moją stronę i zobaczyłam jej oczy pełne bezkresnego strachu, szoku i niedowierzania. Zareagowałam na zasadzie odruchu, instynktownie. Ola zaczęła wrzeszczeć, ale jej głos brzmiał jak odległe echo pośród głośnej, dudniącej muzyki. Nie myślcie przypadkiem, że jestem żeńską odmianą Batmana, Spidermana czy innego bohatera, daleko mi do tego. Jednak jak już wiecie, uprawiam różne sporty, w tym kiedyś techniki samoobrony, a dzięki temu jestem sprawna, dość szybka i wysportowana. Podeszłam więc pół kroku do przodu, przesunęłam się lekko w bok i wykonałam kopnięcie, którego uczyłam się na treningach kilka miesięcy wcześniej. Będąc niemal na granicy wściekłości, włożyłam w to całą siłę i moc. Nie wiem dokładnie, gdzie trafiłam, ale noga Oli została uwolniona z paskudnych szczęk, więc popchnęłam ją gwałtownie, by biegła do wyjścia. Nie oglądałyśmy się za siebie, nikt nas nie zatrzymywał. Mój samochód na szczęście stał zaparkowany blisko wejścia, wskoczyłyśmy więc do niego, hamulec puścił z lekkim zgrzytem i odjechałyśmy, zostawiając za sobą palacza-wampira. Nie sądzę, byśmy były ścigane. Ochrona lokalu, choć marna, jakoś pewnie zareagowała.

To niesamowite, ale Aleksandra do dziś ma ślad ugryzienia zjadacza łydek. Cierpnie mi skóra, gdy patrzę na jej bliznę w kształcie obręczy. Oprócz seryjnych zabójców i psychopatów, o których już wspominałam, bałabym się też wampirów, gdyby istniały. Nie budzą we mnie strachu zmarli, prawdziwe zagrożenie i niebezpieczeństwo stwarzają żywi ludzie.

Tamto wydarzenie jeszcze bardziej wzmocniło przyjaźń moją i Oli, po raz kolejny okazało się, że możemy na siebie liczyć w każdej sytuacji i w każdych warunkach.

Różnimy się wyglądem i charakterami, ale przecież odmienne osobowości, tak jak przeciwległe bieguny, przyciągają się. Ola jest blondynką obciętą na pazia, z grzywką opadającą na zielone oczy. Chodzi zazwyczaj w butach na niebotycznie wysokich obcasach, śmieję się z niej, że chce dorównać mi wzrostem, bo jestem zdecydowanie wyższa. Za to ona ma bezsprzecznie więcej wszerz, ale bez przesady, nie jest otyła, lecz ma pięknie zaokrąglone kształty tam, gdzie trzeba. Nieraz wypowiadała wojnę paru zbędnym kilogramom, a dieta w połączeniu z jej doskonałym poczuciem humoru i dystansem do samej siebie wypadała nad wyraz wesoło.

Ola jest energiczną i żywiołową osobą, podobnie zresztą jak ja, ale nigdy nie interesowało jej jakieś tam racjonalne odżywianie, zmiana stylu życia, ruch, pilates i takie tam. Na to potrzeba mnóstwo czasu, a ona chciała być smukła, drobna, gibka i wiotka w kosmicznym tempie. Jej szczytem marzeń były żywe eksponaty kości, czyli chude jak patyki modelki paradujące po wybiegu w skąpych ubraniach z piór i koronek. Ola wypowiadała więc wojnę tkance tłuszczowej, której wcale nie było tak dużo, i miała zamiar ją wygrać bez względu na ofiary, jakie będzie musiała ewentualnie ponieść, choćby zwiotczały biust, ale od czegóż są podnoszące staniki z fiszbinami. Jeżeli się odchudzać, to na całego, żadnych kompromisów, tylko całkowita redukcja posiłków w każdej postaci. „Żegnaj, kotlecie schabowy i bita śmietano w aerozolu” – mówiła z wyraźną nutą tęsknoty w głosie. Jej wykwintne menu na cały dzień to litry czarnej, rozpuszczalnej kawy bez cukru, niegazowana woda mineralna, której nienawidziła, zielona herbata, której nienawidziła jeszcze bardziej, i odtłuszczony jogurt, którym dla odmiany delektowała się, jakby był co najmniej shakiem waniliowym robionym na tłustej śmietanie. Ola żartowała, że jest chodzącym i żywym utworem muzycznym, a w jej wnętrzu nigdy nie rozbrzmiewało tyle dźwięków: burczenie brzucha, ssanie w żołądku i kiszki grające marsza. Zazwyczaj wytrzymywała ten koncert przez kilka dni, a potem zaczynało się niewinnie, od małej porcji jabłecznika, którą uraczyła ją jakaś znajoma. I tak Ola popłynęła. Do dziś wspomina z lubością słynną piramidę, którą wykonała w iście zawrotnym tempie: pryskający z patelni olej, na nim skwierczące jajko, wyżej porządny kawał prasowanej szynki, jeszcze wyżej dziurawy ser żółty, a na samym szczycie majonez z keczupem i kroplą sosu czosnkowego. Przez ten nieszczęsny placek z jabłkami i bombę kaloryczną w postaci wielowarstwowej grzanki wcześniejsze postanowienia, plany, zamiary i ostateczne decyzje wzięły w łeb, utopiły się w szklance słodziutkiej jak ulepek coca-coli. Często potem powtarzała, pogryzając ze smakiem babeczkę cynamonową:

– Od jutra przepraszam się z dietą, nie, od poniedziałku, albo już nieodwołalnie od początku przyszłego miesiąca.

Po czym ładowała w siebie knedle ze śliwkami, mówiąc z uśmiechem i z pełnymi ustami, że ma wyrzuty sumienia zbliżone rozmiarem do Oceanu Spokojnego.

To było jakiś czas temu, ale taka właśnie jest Ola. Jak antydepresant, lek na smutek, antyteza depresji i melancholii, chodząca radość, pogoda ducha i może trochę tylko przesadna beztroska i niefrasobliwość.

Wśród wielu innych pamiętam też takie zdarzenie. Jechałyśmy samochodem i prowadziłyśmy zaciętą grę, która polegała na naprzemiennym wymienianiu nazwisk aktorek. Ja powiedziałam: „Jessica Alba”, a Ola „Liv Tyler”, ja „Charlize Theron”, ona „Nicole Kidman” i tak dalej na zmianę. Oczywiście przegrywała ta, która już nie była w stanie podać żadnego nazwiska. Za kierownicą siedziałam ja, i wierzcie, że nasz zagorzały bój w żaden sposób nie odwracał mojej uwagi od tego, co działo się na drodze. Jestem odpowiedzialnym kierowcą, co nie znaczy, że nie umiem docisnąć pedału gazu, ale zawsze w granicach rozsądku, z rozwagą, przezornością i daleko sięgając wzrokiem. Tak więc kontrolując, co się dzieje przede mną, za mną i po bokach, ambitnie wyszukiwałam w zakamarkach swojej pamięci znane kobiety występujące w filmach, bez znaczenia, czy w dramatach, horrorach, komediach, czy kryminałach. Za oknami przelatywały różne obrazy, najpierw malownicze krajobrazy pełne drzew, krzewów i pól uprawnych, przechodzących stopniowo w zabudowania, pomiędzy którymi przemykali ludzie. Wioska ustępowała miejsca miastu, w którym sklepy, biura, bloki, domy piętrzyły się wzdłuż ulicy, którą przejeżdżałyśmy. Zarejestrowałam po prawej stronie dziecięcy spacerowy wózek prowadzony przez młodą kobietę w okularach przeciwsłonecznych. Przednie koło wózka zjechało nagle i gwałtownie z chodnika wprost na ulicę, pociągając za sobą koło tylne, tak że połowa spacerówki znalazła się w jednej chwili przede mną.

– Halle Berry – powiedziałam, hamując równocześnie z zimną krwią i opanowaniem, bez pisku opon, przed wózkiem i czekając spokojnie, aż kobieta wjedzie z powrotem w bezpieczną przestrzeń. Ruszyłam dalej, a za mną cały sznur samochodów, wśród których były komfortowe dżipy wypluwające z siebie głośne przeboje rockowe, oraz kilkunastoletnie rzęchy z zardzewiałą rurą wydechową zionącą obłokami spalin.

Gdy tak jechaliśmy gęsiego, wydawało się, że trudno będzie nas zatrzymać w jednej chwili, a gdy stanie jeden, ten będący za nim nie zdąży i uderzy w niego, a za nim następny, i kolejny, na zasadzie domina. A jednak tak się nie stało, mały w stosunku do naszych pojazdów wózeczek sprawił, że wszyscy jak na komendę znieruchomieliśmy i zastygliśmy w bezruchu. Patrząc w lusterko wsteczne, zrobiłam to, co często robię, zinterpretowałam ten krótki, ulotny moment na swój sposób. Pomyślałam, że w życiu jest tak, iż coś drobnego, nieznacznego, widocznego tylko przez szkło powiększające, potrafi zmienić wszystko, cały bieg wydarzeń, przyszłość, ogrom istnienia. To samo dotyczy ludzi. Niepozorny, mały człowiek potrafi odmienić losy innych, większych i potężniejszych. Wierzę, że tak jest, że tak może być.

– Lucy Liu. – Ola wyrwała mnie z rozmyślań, wyrzucając wraz z powietrzem imię i nazwisko aktorki.

– Michelle Pfeiffer – rzuciłam natychmiast, bez sekundy zastanowienia, choć pomysłów zaczynało nam już brakować.

Gdy jechałyśmy dalej już mniej ruchliwą ulicą, z naszych głów ulatywały chyba kłęby pary. Mózgi pracujące na najwyższych obrotach zaczynały się już przegrzewać, ale żadna z nas nie odpuszczała, gorączkowo przegrzebując pamięć, jakby w poszukiwaniu cennych informacji na wagę złota. Nagle, uprzednio sprawdziwszy, czy nie spowoduję zagrożenia na drodze, włączyłam kierunkowskaz i skręciłam zdecydowanym ruchem kierownicę w lewą stronę. Koła samochodu zaszurały na żwirowej nawierzchni i stanęłyśmy w miejscu. Odliczyłam do trzech i obie równocześnie rzuciłyśmy się do klamek, otworzyłyśmy drzwi i wypadłyśmy z samochodu. Sprintem pokonałyśmy kilkanaście metrów, ale ja dobiegłam pierwsza, więc pierwsza też przekroczyłam próg. Dookoła mnie na półkach piętrzyły się płyty DVD. Chwyciłam pierwszą, którą miałam pod ręką, uważając jednak, by żadna z nich nie przewróciła się ani nie spadła na ziemię.

– Megan Fox – rzuciłam bez tchu, nie zaprzątając sobie już dłużej głowy okładką płyty z obsadą filmu.

– Lindsay Lohan – odpowiedziała jak automat Ola.

– Jessica Biel. – Odkładałam na miejsce kolejną płytę, a już drugą ręką sięgałam po następną.

– Jennifer Garner.

– Eva Longoria.

– Kirsten Dunst.

Przesuwałyśmy się krok