Kuszenie w jedwabiu - Loretta Chase - ebook
Opis

Wyrafinowane kreacje błyskotliwej i ambitnej stylistki Marcelline Noirot powoli podbijają serca londyńskiej arystokracji. Marcelline wie, że nic nie przyniosłoby większego splendoru jej butikowi niż patronat najpiękniejszej panny w mieście, lady Clare Fairfax, mającej niebawem zaręczyć się z księciem Clevedonem. Zdobycie szlachetnie urodzonej i poważanej klientki zapewniłoby powodzenie butikowi Maison Noirot i bogactwo rodzinie Marcelline. Lecz by zdobyć serce damy, Marcelline musi najpierw przekonać do siebie Clevedona, którego wymagania są niebotyczne, zasady moralne zaś… przeciwnie. Nagroda wydaje się warta ryzyka, lecz książę potrafi uwodzić równie mistrzowsko, jak szykowne kreacje madame Noirot. Iskra pożądania, która między nimi zapłonie, niebawem przerodzi się w skandaliczny spektakl, który rozpali całe miasto.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 413

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Tytuł oryginału: Silk is for Seduction

Projekt okładki: Dorothea Bylica

Copyright © 2011 by Loretta Chekani

All rights reserved.

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2017

ISBN 978-83-7551-540-4

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33; fax 22 837-10-84

e-mail:[email protected]is.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Prolog

Latem 1810 roku panna Catherine DeLucey uciekła do Gretna Green z Edwardem Noirotem.

Pan Noirot był przekonany, iż niecnie uprowadził nadobną angielską arystokratkę, a biorąc ją w posiadanie, przede wszystkim pragnął posiąść legendarną fortunę. Ucieczka z Catherine uwolniła go od nudnych i męczących ustaleń pomiędzy rodzicami i prawnikami, zwłaszcza że bynajmniej nie pragnął, by ktokolwiek grzebał w jego przeszłości. Poza tym chciał odświeżyć rodzinną tradycję i wrócić do korzeni. Jego babka i matka pochodziły z Anglii.

Niestety, został bezlitośnie oszukany przez wymarzoną narzeczoną, równie biegłą w czarujących kłamstwach jak on sam. Istotnie, jej rodzina posiadała kiedyś znaczną fortunę. Kiedyś. Należała ona do matki Catherine, którą – zgodnie z rodzinną tradycją – uwiódł i porwał do Szkocji John DeLucey.

Rodzinne bogactwa należały już, jako się rzekło, do przeszłości. Panna DeLucey planowała zabezpieczyć swą przyszłość sposobem praktykowanym przez zubożałe szlachcianki od wieków – usidlając naiwnego szlachcica o pełnych kieszeniach i pożądliwym sercu.

Jednakże i ją oszukano, gdyż Edward Noirot nie miał ani grosza. Z dumą ogłaszał się potomkiem francuskiego księcia, nie wspominał jednakże, że rodowe bogactwa zostały im odebrane, a większość krewnych zginęła w czasie rewolucji.

Dzięki tej komedii pomyłek czarna owca francuskiego rodu potajemnie związała się węzłem małżeńskim z równie czarną owieczką angielską, pochodzącą z familii znanej na Wyspach jako Koszmarni DeLuceyowie.

W tym miejscu Czytelnik spodziewa się zapewne łez, kłótni i wzajemnych oskarżeń. Wszelako nic takiego nie nastąpiło. Będąc rasowymi oszustami, co więcej, szczerze w sobie zakochanymi, nowożeńcy przez kilka dni zaśmiewali się do rozpuku. Wreszcie postanowili zjednoczyć siły i umiejętności. Zajęli się zawodowym uwodzeniem i ograbianiem wszystkich naiwniaków o czułych sercach, jakich spotkali na swej drodze.

Wybrali długą i zawiłą ścieżkę, zmuszeni uciekać z Anglii do Francji i z powrotem, gdy nad ich głowami zaczynały gęstnieć burzowe chmury.

W trakcie tych eskapad Catherine i Edward dorobili się jednak trzech pięknych córek.

Rozdział 1

Krawcowa damska – pod tą nazwą kryje się

nie tylko sprawny rzemieślnik tworzący odzienie,

lecz takoż stylistka. Stylistce zaś nie może zbraknąć

gustu ismaku, arównież sprytnego abystrego

wychwytywania, kopiowania iulepszania mnogich

wmodzie kierunków, zmieniających się wciąż

iczarujących arystokrację.

Księga zawodów i sztuk użytecznych (1818)

Londyn, marzec 1835 roku

Marcelline, Sophy i Leonie Noirot, właścicielki butiku Maison Noirot na rogu Fleet Street i Chancery Lane, westchnęły niemal niedostrzegalnie, gdy lady Renfrew uraczyła je najświeższą ploteczką.

Ciemnowłosa Marcelline wiązała wstążkę na kształt motyla, by w ostatniej chwili ozdobić nim suknię lady Renfrew. Blondynka Sophy porządkowała szufladę z aplikacjami, wywróconą do góry nogami przez wyjątkowo kapryśną klientkę. Rudowłosa Leonie obrębiała halkę przeznaczoną dla przyjaciółki lady Renfrew – pani Sharp.

Choć wytworna dama wspomniała jedynie o zdumiewającym skandalu, pani Sharp pisnęła przejmująco, potknęła się i przydepnęła dłoń Leonie.

Leonie nie zaklęła na głos, lecz Marcelline widziała, jak jej wargi formują słowo zupełnie nieodpowiednie dla możnych dam. Nieświadoma bólu, jaki zadała krawcowej, pani Sharp zapytała zdławionym szeptem:

– Książę Clevedon wraca?

– Owszem – odparła półgłosem lady Renfrew.

– Do Londynu?

– Jak najbardziej. Wiem to z pewnego źródła.

– Co się stało? Czyżby hrabia Longmore zagroził mu pojedynkiem?

Szanujące się krawcowe szyjące dla dam z wyższych sfer musiały znać szczegóły każdego towarzyskiego skandalu, więc siostry Noirot słuchały z zaciekawieniem. Wiedziały, że Gervaise Angier, siódmy książę Clevedon, był wychowankiem markiza Warforda, ojca hrabiego Longmore’a. Wiedziały, że Longmore i Clevedon byli najlepszymi przyjaciółmi i druhami. A także że książę znał lady Clarę Fairfax, najstarszą z trzech sióstr Longmore’a, od urodzenia. Clevedon uganiał się za nią już w pokojach dziecięcych i nie zauważał żadnych innych dziewcząt ani kobiet, nawet gdy miał ku temu wiele okazji, choćby w czasie trzyletniej podróży po Europie.

Choć para nigdy nie była oficjalnie zaręczona, uznawano to powszechnie za zwykłe niedopatrzenie. Uznawano też, że książę ożeni się z Clarą, gdy tylko powrócą z Longmore’em z podróży. Towarzystwo przeżyło pierwszy wstrząs, gdy Longmore wrócił rok wcześniej, a Clevedon pozostał na Starym Kontynencie.

Najwyraźniej Warfordowie stracili cierpliwość, gdyż dwa tygodnie temu lord Longmore wyruszył do Paryża, by ponaglić przyjaciela do nazbyt długo odwlekanych oświadczyn.

– Słyszałam, że Longmore chciał oćwiczyć księcia szpicrutą, ale nie jestem pewna, czy to prawda – wyznała lady Renfrew. – Tak czy inaczej, lord Longmore ruszył do Paryża i prośbą albo groźbą wymógł na Jego Wysokości obietnicę, że wróci do Londynu przed urodzinami króla.

Choć Jaśnie Oświecony urodził się w sierpniu, w tym roku obchody królewskich urodzin zaplanowano na dwudziestego ósmego maja.

Ponieważ żadna z sióstr Noirot nie zapiszczała, nie potknęła się ani nie uniosła brwi, nawet bardzo uważny obserwator nie domyśliłby się, jak wielką wagę przywiązywały do tej plotki.

Jak gdyby nigdy nic usłużnie zajmowały się kolejnymi klientkami. Wieczorem odesłały szwaczki i o zwykłej godzinie zamknęły butik. Udawszy się do przytulnego mieszkania na piętrze, zjadły lekką kolację. Marcelline opowiedziała swej sześcioletniej córce Lucie Cordelii bajkę na dobranoc i o zwykłej porze położyła ją do łóżka.

Lucie spała już snem niewiniątka – o ile jakiekolwiek dziecko było w stanie zachować niewinność w tej zdegenerowanej rodzinie – gdy siostry bezszelestnie zeszły do pracowni.

Każdego wieczoru mały obdarty ulicznik dostarczał im plotkarskie gazety prosto z drukarni, zanim jeszcze zdążyła wyschnąć na nich farba. Leonie rozłożyła pachnące świeżym drukiem stronice na blacie do krojenia tkanin i wszystkie trzy prędko przebiegały wzrokiem kolumny.

– Tu jest! – syknęła Marcelline.

Ostatniej nocy hrabia L. powrócił zParyża. Wieść niesie, że pewien krnąbrny książę, obecnie mieszkający we francuskiej stolicy, został dobitnie poinformowany, iż lady C. ma dość biernego oczekiwania… Książę miał wracać do miasta wdniu urodzin króla… zaręczyny ogłoszą wWarford House na balu kończącym sezon… Ślub do końca lata.

Przekazała gazetę Leonie.

Gdy dżentelmen wzdraga się przed podjęciem właściwych kroków, dama powinna uznać ich porozumienie za nieporozumienie. – Leonie parsknęła śmiechem. – Następnie zaś może się zastanowić, kto powinien zająć miejsce opieszałego adoratora.

Leonie popchnęła gazetę ku Sophy, która z niedowierzaniem pokręciła głową.

– Musiałaby być głupia, żeby mu odpuścić – oświadczyła. – To prawdziwy książę, do licha! Jak wielu ich mamy? Młody, przystojny i zdrowy, wiecie, ilu takich znam? Jednego! – Dźgnęła palcem gazetę. – Tylko jego.

– Ciekawe, skąd ten nagły pośpiech – zastanowiła się Marcelline. – Przecież ona ma dopiero dwadzieścia jeden lat.

– I nie ma nic do roboty poza jeżdżeniem do opery, teatru, na bale, przyjęcia i wycieczki – stwierdziła Leonie. – Szlachcianka o wspaniałej urodzie, świetnym nazwisku i niebagatelnym wianie. Miałaby się martwić brakiem adoratorów? Ta dziewczyna…

Nie musiała nawet kończyć zdania. Siostry widziały kilka razy lady Clarę Fairfax. Była olśniewająco piękna, jasnowłosa i błękitnooka, prawdziwa angielska róża. Stały za nią nieskalane nazwisko, wspaniała rodzinna historia i pokaźna fortuna, więc mężczyźni dosłownie ścielili się u jej stóp.

– Już nigdy w życiu nie będzie miała takiej władzy nad mężczyznami – westchnęła Marcelline. – Ja na jej miejscu zaczekałabym do trzydziestki.

– Przypuszczam, że lord Warford nie spodziewał się, że książę wyruszy w tak długą podróż – uznała Sophy.

– Słyszałam, że Clevedon był zawsze bardzo pilnie strzeżony przez opiekuna – szepnęła Leonie. – Zwłaszcza odkąd jego ojciec zapił się na śmierć. Trudno się zatem dziwić, że zwiał.

– A może to lady Clara się zniecierpliwiła? – zasugerowała Sophy. – Przecież nikogo do tej pory nie martwiła podróż Clevedona, nawet gdy Longmore wrócił bez niego.

– Po co te awantury? – podsumowała Marcelline. – Zdaniem całego towarzystwa są już zaręczeni. Zerwanie z lady Clarą oznaczałoby zerwanie z całą rodziną i znajomymi.

– Może na horyzoncie pojawił się jakiś elegant, który nie spodobał się lordowi Warfordowi? – podsunęła Leonie.

– To raczej lady Warford nie podobają się tacy eleganci – sprostowała Sophy. – Nie pozwoli, by książęcy tytuł wymknął się jej z rąk.

– Ciekawe, jakich argumentów użył Longmore. – Leonie uśmiechnęła się pod nosem. – Obaj słyną z dzikich charakterów. Nie mógł przecież zagrozić mu pojedynkiem. Zastrzelenie księcia o świcie byłoby sprzeczne z jego oczekiwaniami. Może zwyczajnie zagroził, że go stłucze do nieprzytomności?

– Bardzo bym chciała to zobaczyć – westchnęła Marcelline.

– Ja też – przytaknęła Sophy.

– I ja – dodała Leonie.

– Dwóch szlachetnie urodzonych przystojniaków w walce na pięści! – Marcelline zachichotała. Clevedon opuścił Londyn kilka tygodni przed ich przeprowadzką z Paryża, nie miały więc jeszcze okazji widzieć go na własne oczy. Słyszały jednak same pochlebne opinie i domyślały się, że jest niezwykle przystojny. – Naprawdę chciałabym to zobaczyć. Jaka szkoda, że nie będzie nam to dane.

– Swoją drogą, książęce wesele nie zdarza się co tydzień – oświadczyła Sophy. – Szczerze mówiąc, przestałam sądzić, że to się wydarzy za naszego życia.

– To będzie wesele roku, jeśli nie całej dekady – rozmarzyła się Leonie. – Suknia ślubna to zaledwie początek. Lady Clara będzie potrzebowała bielizny i całego kompletu garderoby pasującej do jej nowego tytułu. Wszystko najlepszej jakości. Metry lśniących koronek. Najmiększe jedwabie. Muśliny lekkie jak mgiełka. Wydadzą fortunę!

Przez dłuższą chwilę siostry w milczeniu kontemplowały tę wizję, tak jak mistycy kontemplują wizję Królestwa Niebieskiego.

Marcelline była przekonana, że Leonie przelicza tę fortunę co do pensa. Pod nieokiełznaną burzą rudych włosów krył się precyzyjny umysł księgowej. Uwielbiała pieniądze, zwłaszcza te, które pojawiały się w kolumnach jej ksiąg, kont i raportów. Marcelline z kolei wolałaby czyścić wychodek, niż ślęczeć nad finansami.

Zresztą każda z sióstr miała własne talenty. Najstarsza Marcelline jako jedyna była podobna do ojca i z tego, co wiedziała, tylko ona była jego prawdziwą córką. Z pewnością odziedziczyła po nim wyczucie smaku, żywą wyobraźnię i talent do rysunku. Łączyło ich także upodobanie do pięknych rzeczy, choć dzięki wykształceniu, jakie odebrała w Paryżu, ta pasja przerodziła się w coś głębszego. Z początku nauka krawiectwa na pensji kuzynki Emmy była udręką, której siostry Noirot musiały się poddać, by przetrwać. Z czasem praca ta okazała się najgłębszą miłością Marcelline, niemal całym jej życiem. Była nie tylko projektantką w Maison Noirot, lecz także duszą całego przedsiębiorstwa.

Sophy miała talent aktorski, który z powodzeniem wykorzystywała w butiku. Ten jasnowłosy cherubin w głębi serca był prawdziwym rekinem. Ta dziewczyna sprzedałaby piach Beduinom! Londyńscy bankierzy unikali jej jak ognia, a skąpe matrony dzięki niej kupowały w ich butiku najdroższe kreacje.

– Pomyślcie tylko, jakież to będzie zlecenie! Jaki prestiż! – szepnęła Sophy. – Księżna Clevedon będzie ikoną mody. Wszystkie damy będą nosiły to co ona.

– Będzie ikoną mody, jeśli trafi we właściwe ręce – ucięła sucho Marcelline. – Bo teraz…

Westchnęły jednym głosem.

– Jej gust woła o pomstę do nieba – prychnęła z dezaprobatą Leonie.

– Gust jej matki – odparła z naciskiem Sophy.

– Po prawdzie, to gust krawcowej jej matki – sprostowała Leonie.

– Wrednej Pretensji – wymruczały chórem.

Hortensja Downes, właścicielka prowadzonej z rozmachem pracowni krawieckiej, była jedyną przeszkodą w zawładnięciu modowym rynkiem w Londynie. W butiku panien Noirot pani Downes zyskała godne miano „Pretensji”.

– Gdyby udało nam się ukraść Pretensji lady Clarę, byłby to doprawdy akt miłosierdzia. – Marcelline się uśmiechnęła.

Przez kilka minut marzyły w błogiej ciszy.

Jeśli skradną jedną klientkę, podążą za nią następne.

Wielkie damy ze śmietanki towarzyskiej były jak owce. Można to było wspaniale wykorzystać, gdy wiedziało się, w jakim kierunku pędzi stado. Niestety, jak dotąd Maison Noirot nie miało zbyt wielu klientek z wyższych sfer, gdyż szanująca się dama nie poszłaby do butiku, w którym nie zaopatruje się jej przyjaciółka czy kuzynka. Żadna nie chciała być tą pierwszą.

W ciągu trzech lat od otwarcia butiku udało im się zwabić wiele pań z kręgów lady Renfrew, lecz była ona zaledwie żoną niedawno pasowanego dżentelmena. Reszta klientek również należała do środowiska nowobogackich mieszczan i podupadłej drobnej szlachty. Wielkie damy z towarzystwa wciąż zaopatrywały się u Pretensji.

I choć suknie sióstr Noirot odznaczały się lepszą jakością, podążały za zmieniającymi się trendami w modzie i były zwyczajnie piękniejsze niż kreacje konkurencji, wciąż brakowało im klientek z najwyższych sfer.

– Całe dziesięć miesięcy odzierałyśmy lady Renfrew z łachmanów od Pretensji – gorzko stwierdziła Sophy.

W zasadzie udało im się wyłącznie przez przypadek. Lady Renfrew usłyszała, jak jedna ze szwaczek Pretensji stwierdziła, że gorset jej najstarszej córki wymagał wielu poprawek, gdyż miała zdumiewająco niesymetryczne piersi.

Urażona do głębi lady Renfrew odwołała pokaźne zamówienie, trzasnęła drzwiami i przyszła prosto do Maison Noirot, polecanego jej przez lady Sharp.

W czasie przymiarek Sophy pocieszała szlochającą dziewczynę i tłumaczyła jej, że żadna kobieta na świecie nie ma symetrycznych piersi. Oświadczyła także lady Renfrew, że ma ona skórę gładką jak atłas i wszystkie damy będą jej zazdrościć, gdy wystąpi w głębokim dekolcie. Zanim siostry Noirot skończyły kompletować garderobę młodej lady Renfrew, dziewczyna promieniała szczęściem. Niebawem okazało się, że jej subtelnie podkreślona figura i doskonale dobrane barwy sukien przyciągnęły pokaźny wianuszek wielbicieli.

– Tym razem nie mamy dziesięciu miesięcy – westchnęła Leonie. – I nie możemy liczyć na to, że jakaś tępa głowa obrazi lady Warford u Pretensji. Jest markizą, na Boga, nie żoną podrzędnego szlachetki.

– Musimy ją prędko usidlić, zanim szansa przemknie nam koło nosa – pokiwała głową Sophy. – Jeśli Pretensja dostanie suknię ślubną, weźmie całą resztę.

– Chyba że będziemy pierwsze. – Marcelline się uśmiechnęła.

Rozdział 2

Opera Włoska – przy placu Włoskim wParyżu.

Zachwyci amatorów włoskiej muzyki ijęzyka. Może siępochwalić znakomitymi wokalistami iwystawia

wyłącznie włoskie opery komiczne. Instytucja wspieranaprzez państwo, działająca jako filia Opery Paryskiej.

Spektakle grane są we wtorki, czwartki isoboty.

Francis Coglan, Przewodnik po Francji, wskazujący

wszelkie rozrywki iwydatki (1830)

Opera Włoska wParyżu

14 kwietnia 1835 roku

Clevedon próbował ją ignorować.

Uderzająco piękna brunetka starała się z kolei przyciągnąć jego uwagę. Weszła do loży naprzeciwko u boku znanej paryskiej aktorki akurat w chwili rozpoczęcia spektaklu.

Niebywałe wyczucie czasu.

Obiecał Clarze opisać z najdrobniejszymi detalami zaczynającą się właśnie paryską wersję Cyrulika sewilskiego. Wiedział, że Clara marzy o podróży do Paryża, i starał się pisać jej o wszystkim, co widział. W ciągu miesiąca wróci do Londynu i podejmie życie, które porzucił. Przemyślał wszystko, na całe szczęście dla Clary, i postanowił, że nie będzie takim mężem ani ojcem, jakim był jego własny ojciec. Będzie dobry. Gdy się pobiorą, weźmie ją w długą podróż. Często pisali o tym w listach, które mieli w zwyczaju regularnie wymieniać, odkąd Clara potrafiła utrzymać pióro w dłoni.

Tymczasem miał zamiar wyciągnąć jak najwięcej z ostatnich trzech tygodni wolności. List do Clary był jego jedynym obowiązkiem na ten wieczór.

Przyszedł do opery z powodu madame St. Pierre, która siedziała w sąsiedniej loży, otoczona przyjaciółkami, i od czasu do czasu rzucała w jego stronę zaciekawione spojrzenia. Założył się z Gaspardem Aronduille’em o dwieście funtów, że po spektaklu madame zaprosi go na wieczorek, a następnie do łóżka.

Jednak ta tajemnicza brunetka…

Wszyscy dżentelmeni w operze gapili się na nią bez skrępowania. Żaden nawet nie spojrzał na scenę. Francuska publiczność, w odróżnieniu od angielskiej czy włoskiej, oglądała spektakle w milczeniu, jednak towarzysze Clevedona szeptali nerwowo za jego plecami, zastanawiając się, kim jest to nieziemskie stworzenie z loży Sylvie Fontenay i kto może ją znać.

Rzucił okiem na madame St. Pierre, a potem na siedzącą naprzeciwko brunetkę. Chwilę później, gdy jego znajomi wciąż snuli przypuszczenia i wykłócali się o pochodzenie piękności, Clevedon opuścił lożę.

* * *

– Twoje czary działają błyskawicznie! – szepnęła Sylvie zza wachlarza.

– To nie czary, tylko efekty skrupulatnej pracy – odparła Marcelline.

Ostatni tydzień spędziła, poznając ze szczegółami paryski plan dnia i utarte ścieżki księcia Clevedona, jego zwyczaje i miejsca, w których bywał. Niewidoczna dla nikogo, śledziła go we dnie i w nocy.

Jak większość członków swej szalonej rodziny, potrafiła wtopić się w tłum i nie ściągać na siebie niczyjej uwagi. Bądź wywołać nieodparte wrażenie, tak jak zrobiła to dzisiaj. Tego wieczoru wszystkie oczy zwrócone były na nią. Nie było to korzystne dla aktorów, ale Marcelline nie było ich żal. Ona wykonała swoją pracę przed planowanym wystąpieniem, oni najwyraźniej nie. Rosina wciąż zerkała do ściągi, a Figaro był przygaszony i brakowało mu temperamentu.

– Nie traci ani chwili – zdumiała się Sylvie, pozornie wpatrzona w aktorów męczących się na scenie. – Chce, żeby ktoś go przedstawił, więc co robi? Udaje się prosto do loży największego plotkarza w mieście, mego przyjaciela księcia d’Orefeur, i jego ostatniej kochanki, madame Ironde. Moja droga, to jest światowej klasy ekspert w uwodzeniu dam.

Marcelline miała tego świadomość. Jego Wysokość był zawołanym uwodzicielem o wyrafinowanym guście. Nie uganiał się za każdą urodziwą kobietą, z którą się zetknął. Nie chodził do domów rozpusty, nawet najbardziej ekskluzywnych. Nie zauważał pokojówek ani mieszczek. Mimo wieści na jego temat, które krążyły po Paryżu, nie był typowym libertynem. Uwodził wyłącznie najpiękniejsze arystokratki oraz absolutne boginie z półświatka.

Oznaczało to ni mniej, ni więcej, że jej honor – a przynajmniej tyle, ile z niego zostało – jest bezpieczny. Trudniejsze będzie podtrzymanie jego zainteresowania wystarczająco długo, by dopiąć swego. Serce Marcelline biło równie prędko jak w chwilach, gdy obserwowała wirującą ruletkę. Tym razem stawka była znacznie wyższa. Nie chodziło tylko o pieniądze, lecz o przyszłość rodziny.

Jednak jej twarz pozostała jasna i spokojna.

– Chcesz się założyć, że wejdą do naszej loży, gdy tylko oddzwonią przerwę? – zapytała.

– Nie zakładam się z tobą – prychnęła Sylvie.

* * *

Gdy tylko nadszedł czas antraktu, zanim jeszcze ktokolwiek zdążył wstać z siedzenia, Clevedon i książę d’Orefeur weszli do loży mademoiselle Fontenay.

W pierwszej chwili Clevedon ujrzał plecy brunetki, wciąż odwróconej w stronę sceny. Głęboko wycięty tył sukni obnażał gładkie ramiona i plecy o kilka cali bardziej niż kreacje najodważniejszych paryskich elegantek. Jej skóra lśniła jak alabaster. Kapryśne loki wymykające się z frywolnej koafiury muskały kark kobiety. Clevedon stanął jak wryty, zapominając w mgnieniu oka o Clarze, madame St. Pierre i wszystkich innych kobietach świata.

Zdawało mu się, że minęły wieki, zanim podszedł do niej i spojrzał w ciemne oczy, w których lśniły ogniki wesołości. W kącikach jej zmysłowych ust igrał uśmiech. Zwróciła się ku niemu i był to zaledwie cień ruchu, jednak zrobiła to jak kochanka, obracająca się z rozkoszą wśród prześcieradeł, a przynajmniej tak jej ruch odczytało ciało Clevedona. Czuł, jak męskość nabrzmiała mu w spodniach.

Blask płynący z kryształowych żyrandoli tańczył w jej kruczych lokach i krzesał skry z ciemnych oczu. Wzrok Clevedona prześliznął się po jedwabistych wzgórkach piersi i wciętej talii nieznajomej.

Nie zauważał wokół siebie nikogo, nie był w stanie skupić się na rozmowie. Głos brunetki był niski, głęboki, muśnięty zmysłową chrypką.

Nazywa się Noirot.

Perfekcyjnie.

Zamieniwszy z mademoiselle Fontenay tyle słów, ile wymagały pozory grzeczności, zwrócił się ku brunetce. Pochylając się nad jej dłonią w rękawiczce, czuł, jak łomocze mu serce.

– Madame Noirot – mruknął. – Enchanté.

Musnął wargami miękką koźlęcą skórkę, czując delikatny zapach. Jaśmin? Podniósł wzrok i napotkał spojrzenie oczu czarnych jak noc. Wpatrywali się w siebie przez długą, pełną napięcia chwilę.

Dama wskazała wachlarzem stojący przy niej wolny fotel.

– Niezbyt wygodnie się rozmawia z zadartą głową, Wasza Wysokość – rzekła.

– Proszę o wybaczenie. – Clevedon niechętnie usiadł. – Przyznaję, że górowanie nad panią nie było zbyt grzeczne, jednak nie mogłem się oprzeć widokowi… – Urwał nagle, zdając sobie sprawę, że mówiła do niego po angielsku, z doskonałym akcentem. Odpowiedział jej odruchowo, nauczony już w dzieciństwie uprzejmości prowadzenia konwersacji w języku narzuconym przez rozmówcę.

– To jakaś szatańska sztuczka – wzdrygnął się Clevedon. – Założyłbym się o wszystko, że jest pani Francuzką.

Francuzką, w dodatku spoza towarzystwa, był tego pewny! Słyszał, jak rozmawiała z d’Orefeurem doskonałą francuszczyzną, znacznie lepszą od jego własnej. Akcent miała wspaniały, lecz jej podstarzała przyjaciółka była wszak aktorką! Damy z wyższych sfer nie chadzały do opery w takim towarzystwie. Musiała być także aktorką lub luksusową kurtyzaną.

Gdy jednak usłyszał jej angielski, mógłby przysiąc, że rozmawia z arystokratką z Londynu.

– Założyłby się pan o wszystko? – dopytała. Prześliznęła spojrzeniem po jego włosach i twarzy, budząc falę gorąca, spływającą Clevedonowi do podbrzusza. Utkwiła wzrok w ozdobnym fularze. – Na przykład o tę piękną szpilkę?

Jej zapach, głos, mowa jej ciała oszałamiały go do tego stopnia, że nie był w stanie się skoncentrować.

– Zakład? – wyjąkał.

– Och, możemy także porozmawiać o zaletach aktorzyny usiłującego wcielić się w Figara bądź podyskutować, czy Rosina powinna w istocie śpiewać kontraltem czy mezzosopranem – parsknęła Marcelline. – Wydaje mi się jednak, że nie skupiał się pan na sztuce. – Zatrzepotała wachlarzem. – Czyżbym się myliła?

Clevedon oprzytomniał nieco.

– Nie rozumiem, jak ktokolwiek mógłby patrzeć na scenę w pani obecności.

– To Francuzi – wyjaśniła. – Traktują sztukę bardzo poważnie.

– A pani nie jest Francuzką?

– Na tym właśnie polega zakład – odparła z czarującym uśmiechem.

– Jest pani Francuzką – uznał. – Doskonale wykształconą i potrafiącą grać, ale jednak Francuzką.

– Widzę, że jest pan przekonany.

– Jestem prostolinijnym Anglikiem, zapewne pani dostrzegła. – Wzruszył ramionami. – Jednak nawet ja potrafię odróżnić Angielki od Francuzek. Można od stóp do głów przebrać Angielkę we francuskie fatałaszki, a jednak ciągle będzie widać, że to Angielka. Pani zaś…

Urwał i objął ją spojrzeniem. Choćby te włosy! Fryzurę miała na wskroś paryską. A jednak nie… Nie do końca. Jej włosy wyglądały, jakby poderwała się z łóżka i ubierała w pośpiechu. Z drugiej strony, jej toaleta była dopracowana w najdrobniejszym szczególe. Cała mademoiselle Noirot była po prostu… inna.

– Jest pani Francuzką, koniec i kropka – postanowił Clevedon. – Jeśli nie mam racji, szpilka należy do pani.

– A jeśli ma pan rację?

Myślał przez chwilę.

– Jeśli mam rację, jutro uda się pani ze mną na przejażdżkę do Lasku Bulońskiego.

– Tylko tyle? – zapytała po francusku.

– Dla mnie to aż tyle – odparł.

Madame Noirot wstała raptownie wśród szelestu jedwabi. Zaskoczony Clevedon powoli podniósł się z fotela.

– Chciałabym odetchnąć – oświadczyła. – Robi się tu zbyt gorąco.

Książę usłużnie otworzył drzwi loży i z bijącym sercem wyszedł za nią na korytarz.

* * *

Marcelline widziała go już wiele razy, jednak nigdy dotąd z tak bliska. Miała okazję obserwować jedynie zgrabną i wspaniale odzianą sylwetkę przystojnego angielskiego arystokraty.

Z bliska…

Odetchnęła głęboko.

Ciało miał wspaniałe. Obserwowała go uważnie, gdy wymieniał grzeczności z Sylvie. Wcześniej byłaby gotowa uznać, że sylwetka księcia jest przynajmniej w połowie podkreślana sztuką krawiecką. Lecz choć ubrania miał szyte na miarę i w doskonałym gatunku, krawiec nie musiał w nim niczego poprawiać. Nie dostrzegła watowania na szerokich ramionach, a wspaniały tors był zarysowany wyłącznie dzięki mięśniom.

Zresztą cały składał się ze stalowych mięśni. Ramiona, nogi, plecy… Żaden krawiec nie obszyłby go też tą delikatną aurą potęgi.

Jak tu gorąco… – to była jej pierwsza sensowna myśl. Po chwili całował jej dłoń i siadał, a w loży robiło się coraz goręcej.

Podziwiała jego czarne włosy, lśniące jak jedwab i kunsztownie ułożone. Delikatną twarz o rysach pełnych i szlachetnych jak twarze aniołów. Męskie, zdecydowane ruchy.

Spojrzała w oczy o rzadkim odcieniu szmaragdowej zieleni i usłyszała głos, pieszczący jej uszy niskim brzmieniem, rezonujący w częściach jej ciała ukrytych przed wzrokiem publiczności.

Do licha!

Prędko szła korytarzem opery, usiłując równie szybko zebrać myśli. Mimowolnie dostrzegła, że falujący tłum rozstępuje się przed nią jak morze. Roześmiała się cicho.

Zrozumiała już, że książę Clevedon jest narowistym koniem i nie da sobą tak łatwo manipulować.

Zrozumiała, że przeszacowała swoje możliwości.

A jednak wciąż była Marcelline Noirot! Ryzyko tylko ją podniecało.

Przystanęła wreszcie przy oknie w odludnej części korytarza. Nie było widać ulicy. W szybie odbijała się wspaniale ubrana dama, chodząca reklama butiku, który – niebawem, przy drobnej pomocy Clevedona – stanie się celem pielgrzymek śmietanki towarzyskiej Londynu. Gdy tylko księżna Clevedon zostanie ich klientką, zamówienia posypią się jak liście. Miała nieomal wrażenie, że w dłoniach ściska złote monety.

– Mam nadzieję, że dobrze się pani czuje, madame – odezwał się do niej po francusku z delikatnym angielskim akcentem.

– Oczywiście, przyznaję jednak, że zachowałam się niedorzecznie – stwierdziła. – Cóż za niemądry zakład!

Uśmiechnął się.

– Boi się pani przegranej? Czyżby wycieczka ze mną była aż tak odrażającą perspektywą?

Uśmiech miał chłopięcy, łobuzerski, a mówił ze swadą, która z pewnością zgubiła setki kobiet.

– Wygram niezależnie od wyniku – oświadczyła Marcelline. – Jakkolwiek by na to spojrzeć, zakład jest niedorzeczny. Załóżmy, że powiem panu, jaki jest wynik, lecz skąd będzie miał pan pewność, że nie kłamię?

– Czyżby pani sądziła, że zażądam dokumentów?

– A uwierzy mi pan na słowo?

– Oczywiście!

– To bardzo eleganckie z pana strony, ale równie naiwne – rzekła z uśmiechem.

– Nie okłamałaby mnie pani.

Gdyby usłyszały to jej siostry, powywracałyby się ze śmiechu.

– W szpilce tkwi diament wspaniałej czystości – oceniła. – Jeśli sądzi pan, że kobieta nie uciekłaby się do kłamstwa, by go zdobyć, jest pan nieuleczalnie naiwny.

Wpatrywał się w nią szmaragdowymi oczami. Ostatecznie oświadczył po angielsku:

– Myliłem się co do pani. Teraz widzę wyraźnie. Jest pani Angielką.

– Co mnie zdradziło? Szczerość?

– Mniej więcej. Francuzki wciąż debatują nad prawdą i fałszem. Nie potrafią przejść nad niczym do porządku. Wszystko oglądają jak pod mikroskopem. To słodkie, lecz również troszkę nudne. Wszystko musi podlegać jasnym zasadom. Mają ich tysiące.

– Nie spodobałaby mi się ta przemowa, gdybym była Francuzką – stwierdziła cierpko.

– Ale pani nią nie jest, już to ustaliliśmy.

– Czyżby?

Pokiwał głową.

– Zakłada się pan nierozważnie – oceniła. – Zawsze jest pan taki prędki?

– Tylko czasami – przyznał. – Ale miała pani nade mną przewagę. Nigdy jeszcze nie poznałem kogoś takiego jak pani.

– Ależ skądże znowu – żachnęła się Marcelline. – Moi rodzice byli Anglikami.

– A domieszka francuskiej krwi? – droczył się Clevedon z uśmiechem. Na ogół chłodne serce Marcelline podskoczyło nagle w jej piersi.

– Bardzo niewielka. Czystej krwi pradziadek. Jednak i on, i jego synowie woleli Angielki.

– Jeden pradziadek nie przeważy tej szali – odparł książę. – W mojej rodzinie było ich więcej, a jednak jestem na wskroś Anglikiem. Powolnym i ociężałym, z wyjątkiem wyciągania pochopnych wniosków. Trudno. Żegnaj, szpilko!

Clevedon szarmancko się ukłonił i zaczął rozwiązywać fular. Nosił rękawiczki, lecz Marcelline domyślała się, że nie ukrywał pod nimi połamanych paznokci czy odcisków. Dłonie miał na pewno wypielęgnowane, jak na księcia przystało. Widziała, że są większe, niż nakazywały ostatnie trendy w modzie, jednak palce miał długie i zwinne. Ze szpilką jednak nie mógł sobie poradzić. Albo lokaj wpiął ją ze znawstwem i precyzją w ułożone artystycznie fałdy fularu, albo Clevedon nie mógł się rozstać z klejnotem i celowo przeciągał ten moment.

– Proszę mi pozwolić – nie wytrzymała Marcelline. – Pan przecież nie widzi, co robi.

Odepchnęła jego dłonie stanowczym gestem. Wystarczyło muśnięcie rękawiczek, by Marcelline zadygotała. Gorący dreszcz przebiegł jej po plecach.

Umiała właściwie ocenić kształt rozbudowanego torsu księcia kryjącego się pod delikatną koszulą i bogato zdobioną kamizelką. Jednak jej dłonie nawet nie zadrżały. Miała wprawę. Lata praktyki w nonszalanckim trzymaniu kart, choć serce waliło jej jak młotem. Lata spędzone na blefowaniu, panowaniu nad każdym grymasem i każdym mrugnięciem.

Wyjęła szpilkę, lśniącą błękitnym blaskiem w świetle kandelabrów, i zerknęła na śnieżnobiały fular.

– Jakże nago teraz wygląda – stwierdziła z dezaprobatą.

– Czyżby wyrzuty sumienia? – zapytał książę.

– Nigdy – odparła szczerze. – Jednak to puste miejsce razi mój zmysł estetyczny.

– W takim razie poślę lokaja do hotelu po inną szpilkę.

– Jest pan niezwykle szarmancki.

– We właściwym towarzystwie.

– Nie ma pośpiechu, Wasza Wysokość – zadrwiła. – Mam lepszy pomysł.

Wyciągnęła własną szpilkę z gorsetu sukni i wpięła ją w fular Clevedona. Nie był to drogocenny klejnot, zwykła drobna perła, lecz idealnie okrągła i o łagodnym, mlecznym odcieniu. W eleganckich fałdach fularu prezentowała się bardzo ładnie.

Marcelline czuła na sobie wzrok mężczyzny. Bez mrugnięcia wpatrywał się w jej twarz. Delikatnym ruchem wygładziła fular, odsunęła się o krok i oceniła swe dzieło krytycznym spojrzeniem.

– Ślicznie się prezentuje – oceniła.

– Doprawdy? – zapytał, nie patrząc jednak na spinkę.

– Proszę się przejrzeć w oknie, Wasza Wysokość – podsunęła.

Wciąż wpatrywał się w nią, jakby nie był w stanie oderwać wzroku.

– Okno, drogi książę. Proszę docenić moją pracę.

– Och, doceniam ją i wierzę na słowo – odparł, lecz spojrzał w okno z uśmiechem.

– Ach – zdumiał się. – Widzę, że ma pani równie doskonałe wyczucie smaku jak mój lokaj. A nie jest to komplement, który rozdaję na prawo i lewo.

– Muszę mieć doskonałe wyczucie smaku – odrzekła szczerze. – Jestem najlepszą stylistką na całym świecie.

* * *

Serce Clevedona wciąż biło bardzo prędko.

Z podniecenia? A dlaczegóżby nie?

Nigdy wcześniej nie spotkał takiej kobiety.

Paryż był zupełnie innym miastem niż Londyn, a paryżanki – innym gatunkiem niż damy z Londynu. Przyzwyczaił się już do wystudiowanych póz i gestów Francuzek, wiedział, co znaczy każdy ruch wachlarza, pochylenie głowy czy wzruszenie ramion. Znał zasady i reguły. Francuzki żyły dla reguł.

Brunetka dyktowała własne.

– Jakże pani skromna – zażartował.

Roześmiała się, jednak nie był to srebrzysty, zbyt głośny śmiech, do jakiego przywykł, lecz cichy, głęboki, niemal intymny. Nie zamierzała wzorem innych kobiet sprawić, by wszystkie głowy odwróciły się w ich kierunku. Nie zależało jej na publicznym poklasku. Clevedon odwrócił się od okna i spojrzał jej w oczy.

– Być może jako jedyny w całej operze nie dostrzegł pan mojej kreacji. – Zamkniętym wachlarzem obrysowała swoją sylwetkę.

Objął spojrzeniem ponętną figurę nieznajomej. Wcześniej nie zwrócił baczniejszej uwagi na jej strój. Skupił się na wspaniałym kształcie jej ciała, jedwabistej skórze, lśniących oczach i frywolnej fryzurze.

Przyjrzał jej się, by ocenić uszytą z grubej czarnej koronki tunikę, czy też narzutkę, włożoną na halkę z różowego jedwabiu. Kreacja zachwycała krojem, kolorem, doborem dodatków i…

– Stylowe, prawda? – podsunęła Marcelline.

Książę poczuł się nieswojo. Najwyraźniej nieznajoma czytała w jego myślach jak w otwartej księdze, co więcej, przeszła już od prologu wstępnych konwersacji i zapoznawania się do pierwszego rozdziału. Czy czuł się tym zniesmaczony? O nie! Zrozumiał, że nie jest niewiniątkiem i że widzi wyraźnie, czego by od niej pragnął.

– Do tej pory nie dostrzegłem, madame – wyznał. – Widziałem tylko panią.

– To najlepsza rzecz, jaką można powiedzieć kobiecie – roześmiała się. – I najgorsza, jaką można powiedzieć krawcowej.

– Błagam, niech dziś będzie pani wyłącznie kobietą. Jako stylistka roztrwoni pani przy mnie swój talent.

– Bynajmniej – zaprzeczyła. – Gdybym była źle ubrana, nie pojawiłby się pan w loży mademoiselle Fontenay. I gdyby nie śpieszył się pan do mnie tak bardzo, zwróciłby pan uwagę na to, co wypada, i dał się przekonać księciu d’Orefeurowi, że to istne towarzyskie samobójstwo.

– Samobójstwo? Czy pani aby nie przesadza?

– Pozwoli pan sobie przypomnieć, że jesteśmy w Paryżu.

– W tej chwili nie dbam zupełnie o to, w jakim mieście jestem.

Roześmiała się znów cicho i gardłowo. Miał wrażenie, że czuje na karku jej oddech.

– Muszę się mieć na baczności – oświadczyła. – Widzę, że chce mnie pan doszczętnie oszołomić.

– Sama pani zaczęła – odparł. – Przyznaję, że jestem doszczętnie oszołomiony.

– Jeśli próbuje mnie pan wzruszyć i podejść, by odzyskać diament, ostrzegam, że to nie zadziała.

– Jeśli ma pani zamiar odzyskać perłę, radzę przemyśleć to jeszcze raz.

– Proszę mnie nie rozśmieszać – prychnęła. – Może pan być bujającym w obłokach romantykiem, ja jednak doskonale wiem, że diament wart jest więcej niż pięćdziesiąt takich pereł. Niech ją pan zatrzyma wraz z moim błogosławieństwem. Powinnam już wracać do mademoiselle Fontenay. A oto i zbliża się pana przyjaciel, książę d’Orefeur. Zapewne chce pana uchronić przed fatalną gafą towarzyską, jaką byłby powrót ze mną do loży. Wiem, że jest pan oczarowany i oszołomiony. Niech i pan wie, że będę zdruzgotana naszym zbyt rychłym rozstaniem. To tak niezwykłe w dzisiejszych czasach spotkać mężczyznę, który potrafi używać rozumu. Nie mogę sobie jednak pozwolić, by wzięto mnie za pana nową zabawkę. To fatalnie wpływa na interesy. Mam nadzieję, że jeszcze się kiedyś spotkamy. Może jutro na targach Longchamp, gdzie mam stoisko?

W tle rozbrzmiał dzwonek rozpoczynający drugi akt. D’Orefeur podszedł do nich nieśpiesznie. Jakaś młoda dama pomachała ku madame Noirot, która dygnęła wdzięcznie, rzuciła mu ponętne spojrzenie znad wachlarza i prędko odeszła. Gdy tylko oddaliła się o kilka kroków, d’Orefeur szepnął:

– Miej się na baczności. To niebezpieczna sztuka.

– Owszem. – Clevedon nie spuszczał jej z oka. Widział, jak tłum rozstępuje się na jej widok, jakby była urodzoną księżniczką. A jest tylko krawcową! Powiedziała mu to bez wstydu czy zażenowania, wręcz z dumą. Jednak wciąż nie mógł w to uwierzyć. Widział z oddali, jak się porusza i jak na tym tle wygląda jej francuska przyjaciółka. Jakby nie należały do tego samego gatunku.

– Owszem – powtórzył w zadumie. – Wiem.

* * *

Tymczasem w Londynie lady Clara Fairfax z trudem powstrzymała się przed celnym rzutem porcelanową wazą w tępą głowę brata. Hałas przyciągnąłby jednak osoby postronne, a ostatnią rzeczą, jakiej chciała, było pojawienie się wzburzonej matki.

Celowo zaciągnęła Longmore’a do biblioteki. Matka rzadko tu wchodziła.

– Harry, jak mogłeś? – krzyknęła stłumionym głosem. – Wszyscy o tym gadają! Umieram ze wstydu!

Hrabia Longmore opadł bezwładnie na sofę i zamknął oczy.

– Nie musisz, doprawdy, tak piszczeć – jęknął. – Och, moja głowa…

– Domyślam się, jak się nabawiłeś tej migreny – prychnęła Clara. – I nie współczuję ci ani trochę.

Harry miał podkrążone oczy i zielonkawy odcień cery. Wygniecione ubranie jasno dawało do zrozumienia, że nie był w domu od wczoraj. Był rozczochrany, wymięty i do niczego. Na pewno spędził noc u którejś z kochanek i nawet nie trudził się odświeżeniem stroju, gdy otrzymał wezwanie od siostry.

– Pisałaś, że to pilne – jęknął z wysiłkiem. – Myślałem, że potrzebujesz pomocy. Nie mam zamiaru tu siedzieć i słuchać wymówek.

– Wycieczka do Paryża i to idiotyczne ultimatum, jakie dałeś Clevedonowi… Ożeń się z moją siostrą albo… To tak chciałeś mi pomóc?

Otworzył oczy z wysiłkiem.

– Kto ci o tym powiedział?

– Pisali o tym w gazetach! – krzyknęła i zakryła dłonią usta. – Wszyscy dyskutowali o tym przez dwa tygodnie. W końcu musiałam usłyszeć.

– Świat oszalał – mruknął Longmore. – Ultimatum, też coś. Nic takiego nie miało miejsca. Zapytałem go tylko, czy cię chce, czy jednak nie.

– Och, nie… – szepnęła słabo Clara i osunęła się na fotel. Jej twarz bladła i czerwieniała na przemian. Jak mógł?! Choć z drugiej strony, nie mogła się dziwić. Harry nigdy nie słynął z taktu.

– Lepiej, że zrobiłem to ja, a nie ojciec – zaznaczył hrabia.

Clara zamknęła oczy. Wiedziała, że brat ma rację. Tata napisałby list, który byłby wprawdzie daleko bardziej stonowany, lecz zapewne również znacznie groźniejszy w skutkach. Ojciec przypomniałby księciu o wszystkich więzach winy i obowiązków. A to był, jak przypuszczała, pierwszy powód, dla którego Clevedon uciekł na kontynent.

Clara wzdrygnęła się i spojrzała bratu w oczy.

– Naprawdę musiało do tego dojść?

– Drogie dziecko, matka doprowadziła mnie na skraj załamania nerwowego, mimo że z nią nie mieszkam. Sama widzisz, że w ogóle tu już nie przyjeżdżam, bo nie dałaby mi chwili spokoju. To była tylko kwestia czasu, a ojciec poddałby się jej woli. Wiesz dobrze, że on nigdy nie chciał, żebyśmy w ogóle wyjeżdżali. A przynajmniej Clevedon, bo mnie chętnie się pozbył na ten czas.

Clara nie mogła zaprzeczyć. Mama stała się nie do wytrzymania. Wszystkie córki jej przyjaciółek były już zamężne. Poza tym matka drżała z trwogi na myśl o tym, że Clara zadurzy się w kimś nieodpowiednim. To znaczy w kimś, kto nie jest księciem.

– Dlaczego uśmiechasz się do lorda Adderleya? – narzekała. – Przecież wiesz, że to bankrut! A ten wstrętny Bates? Nie ma szans na tytuł, jest przecież trzecim synem. Nie słyszałaś, że zamek lorda Geddingsa rozpada się w gruzy? Sir Henry Jaspers to zaledwie baronet. Zamierzasz wpędzić mnie do grobu, Claro? Dlaczego nie potrafisz trzymać się mężczyzny, który kocha cię od dzieciństwa i mógłby wykupić wszystkich tu zebranych?

Clara wysłuchiwała podobnych wymówek praktycznie każdego wieczoru od rozpoczęcia sezonu.

– Wiem, że chciałeś dobrze – westchnęła. – Ale żałuję, że to zrobiłeś.

– Siedzi tam już trzy lata – parsknął Harry. – Zaczyna to wyglądać niedorzecznie, przyznasz sama. Musi się zdecydować, czy chce się z tobą żenić, czy nie. Czy chce żyć w Anglii, czy we Francji. Wydaje mi się, że miał dość czasu na podjęcie decyzji.

Clara spojrzała na brata ze zdumieniem. Trzy lata? Nie sądziła, że minęło tyle czasu. Pierwszy rok spędziła, opłakując ukochaną babkę. Debiut i pierwszy sezon pamięta jak przez mgłę. A kolejne dwa lata minęły prędko, głównie na czytaniu wspaniałych listów od Clevedona.

– Nie zdawałam sobie sprawy, że to już trzy lata – westchnęła. – Pisze tak często, że mam wrażenie, iż jest tu przy mnie.

Clara pisała do Clevedona, odkąd umiała sklecić pierwsze zdania w rodzaju: „Mam nadzieję, że masz się dobrze. Podoba ci się w szkole? Ja uczę się francuskiego. Jest trudny. A ty czego się uczysz?”. Nawet jako chłopiec świetnie pisał. Miał wrodzony talent do obserwacji i snucia opowieści, a także wspaniałe poczucie humoru. Znała go bardzo dobrze, na pewno lepiej niż ktokolwiek inny, jednak głównie poprzez listy.

Nagle dotarło do niej, że nie spędzili razem zbyt wiele czasu. Ona szlifowała francuski i kaligrafię pod okiem guwernantki, Clevedon spędzał kolejne lata w szkołach, potem na uczelni. Zanim Clara zadebiutowała w towarzystwie, on wyjechał za granicę.

– Clevedon najwyraźniej również nie zdawał sobie z tego sprawy – stwierdził Harry. – Kiedy zapytałem go wprost o zamiary wobec ciebie, roześmiał się i powiedział, że cieszy się, iż przyjechałem. Powiedział też, że przyjechałby wcześniej, ale z twoich listów wynikało, iż świetnie się odnajdujesz jako najbardziej pożądana partia w towarzystwie i nie chciał ci psuć zabawy.

Clara pomyślała, że ona również nie chciała mu psuć zabawy. Nie miał najlepszego dzieciństwa. W ciągu roku stracił matkę, ojca i siostrę. Ojciec Clary został jego prawnym opiekunem, a trzeba mu przyznać, że najwyżej ceni sobie obowiązki, odpowiedzialność i słuszne postępowanie. Clevedon, w odróżnieniu od braci Clary, zawsze starał się zbliżyć do ideałów opiekuna.

Kiedy wraz z przyjacielem postanowił wyruszyć w podróż, ucieszyła się. Doszła do wniosku, że z dala od ojca Harry nabierze nieco ogłady, a Clevedon odnajdzie drogę do samego siebie.

– Nie powinien wracać, dopóki sam nie będzie gotów – stwierdziła w zadumie.

Harry uniósł brwi.

– A może to ty nie jesteś gotowa?

– Nie rozśmieszaj mnie. – Oczywiście, że była gotowa. Przecież kochała Clevedona. Od dzieciństwa.

– Nie obawiaj się, nie będzie cię od razu ciągnął do ołtarza. – Harry się uśmiechnął. – Zaproponowałem, by zaczekał do końca maja. To da twoim adoratorom wystarczającą ilość czasu, by powystrzelali się nawzajem albo udali na wygnanie do Włoch. Przez kolejny miesiąc będziesz się oswajała z tym, że wciąż za tobą łazi jakiś wielki i drwiący z wszystkiego typ. Na tym zastanie was koniec sezonu, który proponowałem uwieńczyć wspaniałymi oświadczynami w starym dobrym stylu, okraszonymi pięknymi słówkami, obietnicami i monstrualnie wielkim pierścionkiem.

– Harry, jesteś nie do wytrzymania.

– Doprawdy? Clevedon uznał moje propozycje za genialne i uczciliśmy ten plan czterema czy pięcioma, a może nawet sześcioma butelkami szampana.

* * *

15 kwietnia, Paryż

Clevedon uwielbiał uwodzić kobiety. Samo ściganie króliczka sprawiało mu daleko więcej przyjemności niż chwytanie go. Uwodzenie madame Noirot zapowiadało się wspaniale. Będzie wprost idealnym zakończeniem trzyletniej podróży i uwieńczeniem łańcuszka rozkosznych romansów. Wcale nie śpieszyło mu się z powrotem do Londynu i obowiązków, które zamierzał podjąć, wiedział jednak, że nadszedł już najwyższy czas. Paryż zaczynał go nudzić, a nie miał ochoty szwendać się po kontynencie bez Longmore’a.

Postanowił udać się na targi Longchamp, przynajmniej po to, by dokładnie je obejrzeć i opisać potem Clarze. I tak miał już zaległy list o operze. Trudno. Opis targów doda listowi polotu.

Coroczne targi wielkanocne odbywały się na Polach Elizejskich i w Lasku Bulońskim w Wielką Środę, Wielki Czwartek i Wielki Piątek. Obiecująca jeszcze parę dni wcześniej pogoda zmieniła się nagle i zaczął wiać nieprzyjemnie zimny wiatr. Mimo to na targach pojawiła się cała paryska śmietanka towarzyska, w najświetniejszych strojach i powozach, do których zaprzężono paradne rumaki. Karoce jechały powoli, tocząc się jedna za drugą. Jednak największe tłumy przemierzały targi na piechotę, w tym także Clevedon.

Tłok był nieprzebrany. Książę co chwilę klął w duchu i zastanawiał się, jak do diabła, znajdzie madame Noirot. Parę minut później zrozumiał, że nie byłby w stanie jej nie dostrzec. Wystarczyło spojrzeć w kierunku największego zgiełku.

Podobnie jak w operze, przyciągała uwagę wszystkich dookoła. Ludzie dosłownie wykręcali szyje, żeby na nią popatrzeć. Karety zderzały się ze sobą. Piesi wpadali na latarnie i na siebie nawzajem.

Madame Noirot bawiła się setnie, był o tym przekonany.

Tym razem, patrząc na nią z daleka i nie będąc pod oszałamiającym czarem jej spojrzenia i głosu, miał możliwość przyjrzeć się, jak wygląda. Obejrzał suknię, pelerynę i kapelusz. Widział, jak się porusza. Zwrócił uwagę na bladozielone wstążki przy kapeluszu, białe koronki i liliowy aksamit peleryny odsłaniający co chwilę jasnozieloną suknię.

Widział, jak mężczyźni zbliżają się do niej jak ćmy do płomienia. Z każdym zamieniała kilka słów i szła dalej, zostawiając nieszczęśnika na trotuarze, z wyrazem twarzy zdradzającym głębokie oszołomienie.

Podejrzewał, że zeszłego wieczoru w operze wyglądał identycznie.

Clevedon westchnął cicho i przepchnął się do niej przez tłum.

– Witam, madame Noirot.

– Ach, to pan – odparła. – Cieszę się, że pana widzę.

– Mam nadzieję – roześmiał się. – Przecież sama mnie pani zaprosiła.

– Zaprosiłam? – zdziwiła się. – To była raczej delikatna sugestia.

– Najwyraźniej podsunęła ją pani wszystkim miłośnikom włoskiej opery. Zdaje mi się, że nie brakuje nikogo.

– W żadnym razie. Tylko pana chciałam spotkać. Pozostali przyszli tu, bo tak wypada. Wszak to Wielki Tydzień i tradycyjne targi. Wszyscy pielgrzymują pobożnie, by się pokazać. Dlatego i ja tu jestem. Jak na widelcu.

– Raczej jak na scenie – stwierdził Clevedon. – Pani strój jest zapewne ostatnim krzykiem mody. Mogę to wyczytać z zazdrosnych spojrzeń, jakimi obrzucają panią wszystkie damy. Mężczyźni, naturalnie, wyglądają na otumanionych, ale z nich przecież nie ma pani większego pożytku.

– Bynajmniej – zaprzeczyła madame Noirot. – Muszę być wystarczająco pociągająca dla mężczyzn. To oni płacą rachunki. A damy, które noszą moje suknie, nie mogą mieć wrażenia, że moja uroda je przyćmiewa i odwraca od nich uwagę zalotników.

– Zdumiewa mnie zatem fakt, iż podsunęła mi pani delikatną sugestię, bym pojawił się tu dzisiaj, choć nie jestem damą.

– Zgadza się. – Pokiwała głową. – Chcę bowiem, by to pan płacił rachunki.

Madame Noirot znowu zbiła go z tropu. Tym razem jednak nie było mu do śmiechu. Zacisnął pięści i czuł, jak na policzki wypłynęły mu rumieńce.

– Czyje rachunki?

– Dam z pańskiej rodziny, drogi książę.

Clevedon nie mógł uwierzyć własnym uszom.

– Czyżby moje ciotki były pani winne pieniądze – wycedził przez zaciśnięte zęby – i przyjechała pani aż do Paryża, by odzyskać długi?

– Szanowne ciotki pana nigdy nie zaszczyciły mego butiku – powiedziała spokojnie. – I to jest problem. Cóż, jeden z wielu w zasadzie. Ale nie to miałam na myśli. Chodzi o pana żonę.

– Przecież ja nie mam żony!

– Ale niedługo będzie pan miał. I to ja powinnam ją ubierać. Myślę, że w tej chwili jest to dla pana zupełnie oczywiste.

Potrzebował kilku minut, by przetrawić jej słowa. A potem kolejnych, by zdławić rosnący gniew.

– Przyjechała pani aż do Paryża, by podstępem zostać krawcową przyszłej księżnej Clevedon?

– Ależ skąd! Przyjeżdżam tu dwa razy do roku z dwóch powodów. – Uniosła dłoń w lśniącej rękawiczce i wyciągnęła w jego stronę palec wskazujący. – Po pierwsze, by zwrócić na siebie uwagę dziennikarzy opisujących najnowsze trendy w magazynach dla pań. To uroczy opis sukni dziennej, którą nosiłam zeszłej wiosny, przyciągnął panią Sharp do Maison Noirot. Gdy zamówiła kilka sukien, zarekomendowała nas swej przyjaciółce, lady Renfrew. W ten sposób rozrasta się nasza klientela.

– A drugi powód? – zapytał niecierpliwie. – Nie musi pani pokazywać na palcach. Do dwóch jestem w stanie sam policzyć.

– Inspiracja. – Uśmiechnęła się. – W Paryżu bije serce mody. Tutaj mogę wpaść na nowe pomysły i wyczuć trendy.