Wydawca: Filia Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2018

Książę w wielkim mieście ebook

Emma Chase  

4 (165)
Bestseller

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 351 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Książę w wielkim mieście - Emma Chase

Nicholas Arthur Frederick Edward Pembrook, następca tronu Wessco, znany też jako Jego Seksowna Mość, jest niebywale czarujący, okrutnie przystojny i bezwstydnie arogancki – chociaż o to nietrudno, kiedy wszyscy kłaniają mu się w pas.

Jednak pewnego śnieżnego wieczoru na Manhattanie książę poznaje piękną brunetkę, która nie postępuje jak reszta kobiet. Zamiast dygać, rzuca mu ciastem w twarz.

Nicholas pragnie dowiedzieć się, czy dziewczyna jest tak dobra jak jej wypiek. A królewski potomek przyzwyczajony jest, by dostawać wszystko, czego zapragnie.

Olivia Hammond nigdy nie marzyła, by spotykać się z księciem.

Królowa nie aprobuje szalenie nieodpowiednich wybryków dziedzica, nieustępliwi paparazzi ich śledzą, a opinia publiczna ocenia każdy krok. Choć rodzina królewska zmieniła karety na rolls-royce’y i już dawno nie ścięto nikomu głowy, to ich członkowie nie są skłonni zaakceptować zwykłej, przeciętnej dziewczyny.

Jednak dla Olivii młody mężczyzna wart jest wysiłku.

Cały świat przyglądał się dorastaniu księcia, a w tej chwili wszyscy czekają na królewski ożenek. Przychodzi jednak chwila, gdy Nicholas musi zdecydować kim jest i, co ważniejsze, kim chce być.

Królem… czy mężczyzną na zawsze zakochanym w Olivii.

Opinie o ebooku Książę w wielkim mieście - Emma Chase

Fragment ebooka Książę w wielkim mieście - Emma Chase

Molly ‌i Billy’emu

za każde ‌zabawne i słodkie wspomnienie,

za ‌każdą ‌cudowną i okropną historię,

za ‌śmiech i miłość,

za bycie najlepszą ‌młodszą siostrą

i ‌najlepszym ‌starszym bratem na ‌świecie

PROLOG

Moje ‌pierwsze ‌wspomnienie nie ‌różni ‌się zbytnio od wspomnień innych ‌osób. Miałem trzy ‌latka i poszedłem ‌do przedszkola. ‌Z jakiegoś powodu mama zignorowała ‌to, że byłem chłopcem, i ubrała ‌mnie ‌w okropne ogrodniczki, falbaniastą koszulę, ‌i do tego w lakierki. ‌Przy pierwszej ‌nadarzającej się ‌okazji postanowiłem wysmarować ten ‌strój ‌farbkami.

Nie to jednak najsilniej ‌utkwiło w mojej głowie.

Do tego czasu ‌wycelowane ‌we mnie obiektywy kamer ‌były tak ‌powszechne jak ptaki ‌na niebie. ‌Powinienem był do nich ‌przywyknąć – chyba nawet ‌tak się ‌stało, ale tamten ‌dzień wydawał się inny.

Ponieważ ‌kamer były ‌setki.

Zajmowały cały ‌chodnik ‌i ulicę, zebrały ‌się przed ‌wejściem do przedszkola ‌jak ‌jakieś ‌czekające w gotowości ‌do ataku jednookie potwory morskie. ‌Pamiętam, że mama uspokajała ‌mnie ‌pewnym ‌głosem, ‌trzymając ‌za rękę, ‌ale nie ‌docierały do mnie ‌jej słowa. Zatonęły ‌w ryku klikających ‌migawek i fotografów ‌wołających mnie ‌po imieniu.

– Nicholas! Tu! Uśmiechnij się! ‌Podnieś głowę! Nicholasie, tutaj!

Po raz ‌pierwszy zrozumiałem, ‌że jestem – ‌że jesteśmy – inni. W następnych ‌latach ‌miałem nauczyć ‌się, jak bardzo ‌wyróżnia ‌się moja rodzina. ‌Była ‌znana i rozpoznawalna na całym świecie, ‌każde zachowanie któregoś ‌z jej członków stawało ‌się tematem rozmów.

Sława ‌jest czymś dziwnym. Potężnym. ‌Zazwyczaj ‌ma swoje przypływy i odpływy, jak fale na morzu. Ludzie się o czymś dowiadują i ekscytują się tym, ale w końcu rozgłos cichnie, a obiekt zainteresowania zostaje zapomniany.

Mnie nigdy to nie spotka. Byłem znany jeszcze przed narodzinami i moje imię pozostanie w historii na długo po tym, jak ziemia przysypie moje kości. Sława przemija, celebryci przychodzą i odchodzą, ale rodzina królewska… zawsze będzie na świeczniku.

ROZDZIAŁ 1

NICHOLAS

Można by pomyśleć, że skoro przywykłem do tego, że jestem obserwowany, nie będzie mi przeszkadzało, gdy ktoś zacznie się we mnie wpatrywać podczas snu.

Błąd.

Otwieram oczy i widzę, że kilka centymetrów od mojej twarzy znajduje się szorstka i pomarszczona twarz Fergusa.

– Do diabła!

To nie jest przyjemny widok.

Jedno zdrowe oko piorunuje mnie z dezaprobatą, podczas gdy drugie – zezowate, które, jak zakładaliśmy z bratem, nigdy nie było leniwe i miało dziwaczną zdolność widzenia wszystkiego naraz – zerka na drugą stronę pokoju.

Każdy stereotyp ma swoje podstawy, zaczyna się od jakiegoś ziarna prawdy. Zawsze podejrzewałem, że ten dotyczący wywyższającego się, kłótliwego lokaja wywodzi się od Fergusa.

Bóg jeden wie, że ten pomarszczony drań jest na to wystarczająco stary.

Staje prosto przy moim łóżku – na tyle, na ile pozwala mu krzywy, sędziwy kręgosłup.

– Za długa ta pobudka. Sądzisz, książę, że nie mam lepszych zajęć? Już chciałem cię kopnąć.

Przesadza. Jeśli chodzi o te lepsze rzeczy do roboty – nie z kopaniem.

Kocham swoje łóżeczko. Dostałem je na osiemnaste urodziny od króla Genovii. To dzieło sztuki z czterema kolumienkami, ręczna robota z szesnastego wieku, wyciosane z jednego kawałka brazylijskiego mahoniu. Materac został wykonany z najbardziej miękkich piór węgierskich gęsi, a pościel z egipskiej bawełny – ma tak wiele splotów, że w niektórych częściach świata to nielegalne, więc ogarnia mnie wielka ochota, by obrócić się i zakopać pod nią jak dziecko, które nie chce wstawać do szkoły.

Ochrypły głos Fergusa jest jednak niczym papier ścierny dla moich bębenków.

– Za dwadzieścia pięć minut powinieneś być w zielonym salonie.

Nie ma szans, bym zanurkował pod kołdrę – ona i tak nie uchroni przed mordercą z maczetą… ani napiętym harmonogramem.

***

Czasami wydaje mi się, że mam schizofrenię. Wieloraką osobowość. Nie byłoby to nic nadzwyczajnego. W naszym drzewie genealogicznym pojawiły się już wszelkie zaburzenia – hemofilia, bezsenność, choroby psychiczne… rude włosy. Chyba powinienem dziękować Bogu, że nic takiego mnie nie dotknęło.

Moim problemem są głosy. Tak naprawdę to bardziej moje reakcje zawarte w myślach. Odpowiedzi niepasujące do tego, co wychodzi z moich ust.

Prawie nigdy nie mówię tego, co myślę. Czasami to tak ze sobą sprzeczne, jak to tylko możliwe. I może tak jest lepiej.

Ponieważ większość ludzi mam za kretynów.

– I wracamy porozmawiać z Jego Wysokością, Księciem Nicholasem.

A mówiąc o idiotach…

Jasnowłosy, szczupły, wyelegantowany facecik siedzący naprzeciw mnie, przeprowadzający ten urzekający wywiad… to Teddy Littlecock. Nie, poważnie, to jego prawdziwe nazwisko – i z tego, co słyszałem, nie jest to oksymoron. Wyobrażacie sobie, co z takim nazwiskiem przeżywał w szkole? Prawie mi go żal. Prawie.

Littlecock jest dziennikarzem – a wybitnie ich nie lubię, ponieważ misją mediów od zawsze było torturowanie i chłostanie arystokratycznych tyłków. Co, w pewnym sensie, jest dobre – większość arystokratów to pierwszorzędne fiuty; wszyscy o tym wiedzą. Nie w każdym przypadku jest to jednak prawda i uważam, że nie wszyscy zasługują na takie traktowanie. Jeśli nie ma żadnych brudów, media potrafią je stworzyć. Oto oksymoron na dziś: dziennikarska rzetelność.

Stary Teddy jest nie tylko reporterem – ma pałacową akredytację, co oznacza, że w przeciwieństwie do kłamliwych, szantażujących, dających łapówki kolegów po fachu Littlecock ma do nas bezpośredni dostęp – jak w przypadku tego wywiadu – i może zadawać najgłupsze pytania na świecie. To się w głowie nie mieści.

Wybór pomiędzy nudnym a nieuczciwym jest jak pytanie: czy chcesz dostać nożem, czy też kulą?

– Co Wasza Książęca Mość porabia w wolnym czasie? Jakie są zainteresowania Waszej Książęcej Mości?

Widzicie, o co mi chodzi? To jak wywiady dla „Playboya”: „Lubię kąpiele w pianie, wojny na poduszki i nagie spacery po plaży”. Nie, wcale nie, ale w tych wywiadach nie chodzi o dociekanie prawdy, ale o wzmocnienie fantazji masturbujących się chłopców.

Tak samo jest w moim przypadku.

Uśmiecham się, ukazując dołeczki – kobiety lecą na dołeczki.

– Przeważnie wieczorami zajmuję się lekturą.

Lubię się pieprzyć.

Właśnie taką odpowiedź zapewne chcieliby usłyszeć moi fani, jednak pałac padłby trupem, gdybym powiedział coś takiego.

Tak czy inaczej, gdzie to ja skończyłem? A, tak – pieprzenie. Lubię długo, mocno i często. Lubię trzymać ręce na  jędrnym, okrągłym tyłeczku, przyciągać go do siebie, słuchać uroczych jęków odbijających się echem od ścian, gdy kobieta szczytuje. Te wiekowe pomieszczenia mają genialną akustykę.

Choć niektórzy mężczyźni wybierają partnerki ze względu na ich zdolności trzymania nóg w górze, ja wolę te, które potrafią utrzymać zamknięte usta. Dyskrecja i podpisana klauzula poufności sprawiają, że większość prawdziwych historii nie trafia do gazet.

– Uwielbiam jazdę konną, polo i popołudniowe strzelanie do rzutków z królową.

Uwielbiam wspinaczkę, bezwypadkową jazdę z ogromną prędkością, latanie, dobrą szkocką, filmy klasy B i zjadliwe, pasywno-agresywne wymiany zdań z królową.

To ostatnie trzyma staruszkę w dobrej kondycji – mój charakter jest źródłem jej młodości. Poza tym to dobry trening dla nas obojga. W Wessco panuje monarchia konstytucyjna, więc w odróżnieniu od naszych sąsiadów z monarchią ceremonialną królowa ma równorzędną władzę z rządem i parlamentem. Zasadniczo czyni to z członków rodziny królewskiej polityków. Znajdujących się na szczycie łańcucha pokarmowego, ale jednak polityków. A polityka jest podłym i brutalnym interesem. Każdy rozrabiaka dobrze wie, że jeśli zamierza przyjść na walkę wręcz z nożem, lepiej, by był on ostry.

Krzyżuję ręce na piersi, ukazując nagie, opalone przedramiona, ponieważ podwinąłem rękawy eleganckiej błękitnej koszuli. Powiedziano mi, że moje ręce – wraz z innymi częściami ciała – mają sporo obserwatorów na Twitterze. Opowiadam historię o pierwszym strzelaniu. To ulubiona anegdota – mógłbym wyrecytować ją we śnie i niemal czuję się, jakbym to robił. Teddy śmieje się pod koniec – z części, w której mój młodszy brat załadował wyrzutnię krowim plackiem.

Dziennikarz poważnieje nagle i poprawia okulary, dając znać, że nastąpi teraz smutniejsza część programu.

– W maju minie trzynaście lat od katastrofy lotniczej, w której zginęli książę i księżna Pembrook.

No i proszę.

Milcząc, kiwam głową.

– Wasza Książęca Mość często ich wspomina?

Rzeźbiona bransoletka z drewna tekowego ciąży mi na nadgarstku.

– Mam wiele szczęśliwych wspomnień z rodzicami, ale co ważniejsze, żyją oni dla mnie dzięki sprawom, których bronili, dzięki wspieranym przez nich organizacjom charytatywnym i fundacjom ich imienia. To ich spuścizna. Kontynuując dzieło rodziców, zapewniam ciągłość ich pamięci.

Słowa, słowa, słowa… Jestem w nich dobry. Mówię wiele, tak naprawdę nie mówiąc nic.

Każdego dnia myślę o rodzicach.

Nie powinniśmy okazywać emocji – głowa do góry, pierś do przodu, umarł król, niech żyje król – ale choć dla reszty świata byli książęcą parą, dla mnie i dla Henry’ego pozostaną po prostu mamą i tatą. Byli dobrzy, zabawni i prawdziwi. Często nas przytulali, dawali nam klapsa, gdy na to zasłużyliśmy – co zdarzało się dość często. Byli mądrzy i bardzo nas kochali – a to rzadkość w tych kręgach.

Zastanawiam się, co mieliby do powiedzenia w dzisiejszych czasach i jak wiele rzeczy byłoby zupełnie innych, gdyby nadal żyli.

Teddy ponownie zabiera głos. Nie słucham, ale nie muszę – pozwalam dotrzeć do siebie jedynie jego ostatnim słowom.

– …z lady Esmeraldą w zeszły weekend?

Znam Ezzy od czasów szkolnych w Briar House. Jest w porządku – głośna i niesforna.

– Przyjaźnię się z lady Esmeraldą od lat.

– Wasza Książęca Mość tylko się przyjaźni?

Nie, dziewczyna zdeklarowała się również jako lesbijka, jednak jej rodzina pragnie zataić ten fakt przed prasą. Stanowię ulubioną przykrywkę. Nasze „randki” organizowane są za pośrednictwem pałacowego sekretariatu.

Uśmiecham się uroczo.

– Staram się być dżentelmenem i nie plotkować.

Teddy pochyla się, węsząc temat. Dobry temat.

– Istnieje zatem możliwość, że rozwinie się między wami coś głębszego? Kraj czerpał wiele radości, obserwując zaloty rodziców Waszej Książęcej Mości. Naród czeka, aby Wasza Seksowna Mość, jak określany jest książę w mediach społecznościowych, znalazł wybrankę i się ustatkował.

Wzruszam ramionami.

– Wszystko jest możliwe.

Oczywiście poza tym. Nie zamierzam się wkrótce ustatkować, a on może postawić na to swojego małego fiuta.

***

Kiedy tylko gaśnie gorący reflektor i niknie czerwona lampka sygnalizująca nagrywanie, wstaję z fotela i odpinam mikrofon od kołnierzyka.

Teddy również wstaje.

– Dziękuję za poświęcony czas, Wasza Książęca Mość.

Kłania się – jak wymaga tego protokół. Kiwam mu głową.

– Cała przyjemność po mojej stronie, Littlecock.

Z pewnością nie powiedziała mu tak żadna kobieta. Nigdy.

Bridget, moja osobista asystentka – pulchna, dobrze zorganizowana kobieta w średnim wieku – pojawia się przy mnie z butelką wody.

– Dziękuję. – Odkręcam nakrętkę. – Kto następny?

Pałac uznał, że to dobra chwila na działania marketingowe – co oznacza dla mnie dni wywiadów, objazdów i sesji fotograficznych. Moje własne czwarte, piąte i szóste kręgi piekła.

– Ten był ostatni na dziś.

– Alleluja.

Kobieta podąża za mną długim, wyłożonym dywanem korytarzem prowadzącym do Guthrie House – moich prywatnych apartamentów w pałacu w Wessco.

– Lord Ellington przybędzie niedługo, zaproszenie na kolację w Bon Repas zostało potwierdzone.

Przyjaźń ze mną jest o wiele trudniejsza, niż mogłoby się zdawać. To znaczy świetny ze mnie przyjaciel, z drugiej jednak strony mój żywot jest jak wrzód na dupie. Nie mogę nagle wpaść do baru ani odwiedzić nowego klubu, szwendając się po mieście w piątkowy wieczór. Takie rzeczy muszą być wcześniej zaplanowane i zorganizowane. Spontaniczność to jedyny luksus, jaki nie jest mi dany.

– Dobrze.

Bridget odchodzi w kierunku biur pałacowych, a ja wchodzę do swoich prywatnych apartamentów. Trzy kondygnacje, w pełni wyposażona kuchnia, salon, biblioteka, dwa pokoje gościnne, pokoje dla służby, jak i ogromna sypialnia z przyległym do niej pomieszczeniem, łazienką i balkonami wychodzącymi na najpiękniejszy, zapierający dech, widok w całej posiadłości. Wszystko odremontowane i zmodernizowane – farby, tapety, sztukaterie i listwy – z zachowaniem ich historycznej integralności. Guthrie House stanowi oficjalną rezydencję spadkobiercy tronu. Przede mną apartament należał do mojego ojca, a wcześniej do babci, zanim została koronowana na królową.

Rodzina królewska ma gest.

Przechodzę do głównej sypialni, rozpinam koszulę, pragnąc znaleźć się pod gorącym, płynącym z ośmiu dysz strumieniem wody. Mam zajebisty prysznic.

Nie udaje mi się jednak do niego dotrzeć. Na szczycie schodów czeka na mnie Fergus.

– Chce się z księciem widzieć – skrzeczy.

Nie potrzebuję wyjaśnień kto taki.

Ocieram twarz, palcami natrafiając na niewielki zarost na policzkach.

– Kiedy?

– A jak myślisz, książę? – drwi lokaj. – Wczoraj, oczywiście.

Oczywiście.

***

W zamierzchłych czasach tron był symbolem władzy monarchy. Na obrazach przedstawiano go na tle zachodzącego słońca, z chmurami i gwiazdami ponad – jakby miał na nim zasiadać sam potomek Boga. Jeśli tron był symbolem władzy, sala tronowa była miejscem, w którym posługiwano się tą władzą. Miejscem, w którym wydawano dekrety, wymierzano kary, a rozkaz: „Przynieść mi jego głowę” odbijał się echem od kamiennych ścian.

Ale to było dawno temu.

W tej chwili tym wszystkim zajmuje się gabinet królewski – salę tronową udostępniono do zwiedzania. Wczorajszy tron to dzisiejsze biurko. Siedzę właśnie po jego drugiej stronie. Jest błyszczące, solidne, mahoniowe i absurdalnie wielkie.

Gdyby babcia była mężczyzną, podejrzewam, że stanowiłoby swoistą rekompensatę pewnych kompleksów.

Christopher, osobisty sekretarz królowej, proponuje herbatę, ale zbywam go machnięciem ręki. Jest młody, w wieku dwudziestu trzech lat, wysoki oraz przystojny jak ja – wygląda nawet trochę jak gwiazda filmowa. Nie jest zły w swojej pracy, ale nie jest też w niej wybitny. Królowa trzyma go chyba dla wyglądu – stara zbereźnica lubi sobie na niego popatrzeć. W myślach nazywam go Igorem, ponieważ gdyby babcia nakazała mu, by do końca życia jadł tylko muchy, chłopak zapytałby, czy ze skrzydełkami.

W końcu drzwi do niebieskiego salonu otwierają się i staje w nich Jej Królewska Mość Królowa Lenora.

W kolumbijskim lesie deszczowym żyje pewien gatunek małpy, która jest najbardziej uroczym stworzeniem, jakie w życiu widzieliście – puchate chomiki i maleńkie pieski z Pinteresta mogą się schować. Małpki te mają jednak niewidoczne, ostre jak brzytwa zęby i apetyt na ludzkie gałki oczne. Zwabieni cudownym wyglądem tych bestii skazani są na ich utratę.

Moja babcia bardzo przypomina te okrutne małpki.

Wygląda jak poczciwa babunia, którą ma każdy z nas. Jest mała i urocza, ma natapirowaną fryzurę, niewielkie dłonie i nosi błyszczące perły. Posiada wąskie usta, które potrafią śmiać się ze świńskich dowcipów, i twarz naznaczoną mądrością. Zdradzają ją jednak oczy.

Stalowe, szare oczy.

Takie, które w zamierzchłych czasach sprawiłyby, że wroga armia rozpierzchłaby się w popłochu, ponieważ to oczy zwycięzcy… Niepokonane.

– Nicholasie.

Wstaję i kłaniam się.

– Babciu.

Przechodzi obok Christophera, nie zaszczycając go nawet spojrzeniem.

– Zostaw nas.

Siadam, gdy babcia zajmuje miejsce, zakładam nogę na nogę i rozsiadam się wygodnie w fotelu.

– Widziałam twój wywiad – mówi. – Powinieneś się więcej uśmiechać. Niegdyś uchodziłeś za wesołego chłopca.

– Postaram się zapamiętać, by częściej udawać wesołość.

Otwiera szufladę, wyciąga klawiaturę, następnie pisze z wprawą, której nikt nie spodziewałby się po osobie w jej wieku.

– Widziałeś wieczorne nagłówki?

– Nie.

Obraca ekran w moją stronę. Klika pospiesznie, przechodząc z jednej strony z wiadomościami na drugą.

Książęce imprezy w posiadłości playboya.

Henry, łamacz niewieścich serc.

Napalony książę.

Dziki, bogaty i mokry.

Pod ostatnim znajduje się zdjęcie mojego brata, który wskakuje do basenu nagusieńki, jak go Pan Bóg stworzył.

Przysuwam się, mrużąc oczy.

– Henry będzie przerażony. Światło jest okropne, ledwo można zauważyć jego tatuaż.

Babcia zaciska usta.

– Uważasz, że to zabawne?

Głównie uważam to za irytujące. Henry jest niedojrzały, próżny i nie ma w nim żadnej motywacji. Przepływa przez życie jak piórko na wietrze, dając się porywać nawet najmniejszej bryzie.

Wzruszam ramionami.

– Ma dwadzieścia cztery lata, właśnie wyszedł z wojska…

Odbył obowiązkową służbę. Każdy obywatel Wessco – mężczyzna, kobieta czy książę – musi odsłużyć dwa lata.

– Zwolniono go wiele miesięcy temu – przerywa mi. – Od tamtego czasu był widziany w różnych zakątkach świata przynajmniej z osiemdziesięcioma dziwkami.

– Próbowałaś zadzwonić do niego na komórkę?

– Oczywiście, że tak! – krzyczy. – Odebrał, zaczął coś syczeć i stwierdził, że nic nie słyszy. Następnie powiedział, że mnie kocha i się rozłączył.

Uśmiecham się. Skurczybyk jest zabawny, muszę mu to przyznać.

Oczy królowej ciemnieją, jakby miała rozpętać się w nich burza.

– Jest w Stanach, w Las Vegas, niedługo wybiera się na Manhattan. Chcę, byś tam pojechał i sprowadził go do domu, Nicholasie. Nie dbam o to, czy będziesz musiał zdzielić go w głowę i wepchnąć do jutowego worka, chłopaka należy sprowadzić na właściwą drogę.

Odwiedziłem niemal każde większe miasto na świecie i spośród nich wszystkich Nowego Jorku nie lubię najbardziej.

– Mój harmonogram…

– Został zmieniony. Podczas pobytu w Ameryce zastąpisz mnie kilkukrotnie. Muszę zostać na miejscu.

– Zakładam, że popracujesz nad Izbą Gmin? Przekonasz tych dupków, by wzięli się w końcu do pracy?

– Cieszę się, że poruszyłeś ten temat. – Babcia krzyżuje ręce na piersiach. – Wiesz, co dzieje się z monarchią bez mocnej linii dziedziczenia, chłopcze?

Mrużę oczy.

– Studiowałem historię na uniwersytecie, oczywiście, że wiem.

– Oświeć mnie.

Siadam prosto.

– Bez oczywistego następcy w postaci niekwestionowanego dziedzica może dojść do przejęcia władzy. Niezgody. Może wybuchnąć wojna domowa pomiędzy rodami, które dostrzegą szansę na zdobycie panowania.

Stają mi włoski na karku. Dłonie zaczynają mi się pocić. To uczucie podobne do tego, gdy wjeżdża się na pierwsze wzniesienie na kolejce górskiej. Tik, tik, tik…

– O co ci chodzi? Mamy dziedziców. Gdybyśmy zginęli z Henrym w jakiejś katastrofie, zawsze pozostaje kuzyn Marcus.

– Kuzyn Marcus jest imbecylem. Poślubił imbecylkę. Jego dzieci są podwójnymi imbecylami. Nigdy nie zdołają rządzić tym krajem. – Poprawia perły i unosi głowę. – W parlamencie szepta się, by zrobić z nas monarchię ceremonialną.

– Tam się zawsze gada po kątach.

– Nie w taki sposób – mówi ostro. – To co innego. Mają przeciwko nam prawodawstwo handlowe, wzrost bezrobocia, spadek płac. – Stuka palcem w ekran. – A te nagłówki nie pomagają. Ludzie martwią się o zaspokojenie podstawowych potrzeb, podczas gdy ich książę wozi się od jednego luksusowego hotelu do drugiego. Musimy dać prasie coś pozytywnego. Musimy dać narodowi co świętować. I musimy pokazać parlamentowi, że silną ręką utrzymujemy kontrolę, by był grzeczny, bo w przeciwnym wypadku postąpimy z nim zupełnie inaczej.

Kiwam głową. Zgadzam się. Zachowuję się jak jakaś głupia ćma frunąca radośnie w kierunku płomienia.

– A co z Dniem Chluby Narodowej? Moglibyśmy otworzyć sale balowe dla gości, urządzić paradę? – sugeruję. – Ludzie uwielbiają takie rzeczy.

Królowa stuka się palcem w podbródek.

– Myślałam o czymś… lepszym. O czymś, co przykuje uwagę całego świata. Wydarzeniu na miarę naszych czasów. – Oczy zaczynają jej błyszczeć ekscytacją jak u kata tuż przed wykonaniem egzekucji. W końcu topór opada. – Ślubie stulecia.

ROZDZIAŁ 2

NICHOLAS

Cały się spinam. Moje narządy przestają działać. Głos ocieka bezsensowną, nielogiczną nadzieją.

– Czy stryjenka Miriam znowu wychodzi za mąż?

Królowa kładzie dłonie na biurku. To zły znak. Mówi przez to, że już postanowiła i nic nie zmieni jej decyzji.

– Kiedy byłeś mały, obiecałam twojej matce, że dam ci możliwość wybrania sobie żony, tak jak twój ojciec wybrał ją. Zakochania się. Przyglądałam się i czekałam, ale mam już dosyć. Rodzina cię potrzebuje, kraj cię potrzebuje. Dlatego ogłosisz imię wybranki na konferencji prasowej, która obędzie się… pod koniec wakacji.

Tą deklaracją zostaję wyrwany z oszołomienia i podrywam się z miejsca.

– To daje mi jakieś pięć miesięcy!

Wzrusza ramionami.

– Chciałam ci dać trzydzieści dni. Możesz podziękować dziadkowi, ponieważ mnie przekonał.

Ma na myśli portret wiszący na ścianie za nią. Dziadek nie żyje od dziesięciu lat.

– Może powinnaś przestać interesować się moim życiem osobistym, a zacząć uważać, by prasa nie dowiedziała się, że masz w zwyczaju rozmawiać z obrazami?

– To mnie uspokaja! – Również wstaje. Trzymając ręce na biurku, pochyla się ku mnie. – I to tylko jeden obraz, nie bądź niegrzeczny, Nicky.

– Nic nie mogę na to poradzić. – Patrzę na nią znacząco. – Uczyłem się od najlepszych.

Ignoruje mój przytyk i siada.

– Przygotowałam ci listę odpowiednich młodych panien, niektóre znasz, niektórych nie. Będzie to dla ciebie najlepsze rozwiązanie, no chyba że dasz mi powód, bym się jeszcze zastanowiła.

Nic nie przychodzi mi do głowy. Rozwaga opuszcza mnie tak szybko, że w głowie zostaje jedynie ślad kurzu, ponieważ pod względem politycznym i wizerunkowym babcia ma rację – królewski ślub byłby jak upieczenie dwóch pieczeni na jednym ogniu, jednakże w tym wypadku pieczenie wcale nie chcą znaleźć się w płomieniach.

– Nie mam ochoty się żenić.

Wzrusza ramionami.

– Nie winię cię za to. Nie chciałam wkładać tiary twojej praprababki królowej Belvidere w dwudzieste pierwsze urodziny, ponieważ była to ciężka, niemodna rzecz, ale wszyscy mamy swoje obowiązki. Wiesz o tym. Teraz twoja kolej, książę Nicholasie.

Istnieje powód, dla którego obowiązki są jednym wielkim utrapieniem.

Ona nie prosi mnie jako moja babcia – rozkazuje mi jako moja królowa. Wychowanie, jakie odebrałem, skupiające się na odpowiedzialności, pierworództwie, dziedziczeniu i honorze, uniemożliwia mi odmowę.

Potrzebuję alkoholu. Teraz.

– To wszystko, Wasza Królewska Mość?

Przygląda mi się przez dłuższą chwilę, po czym kiwa głową.

– Tak. Szczęśliwej podróży, porozmawiamy po twoim powrocie.

Wstaję, kłaniam się i obracam do wyjścia. Kiedy tylko drzwi się za mną zamykają, słyszę jej westchnienie.

– Och, Edwardzie, gdzie popełniliśmy błąd? Dlaczego to musi być takie trudne?

***

Godzinę później jestem z powrotem w Guthrie House, siedzę przy kominku w pokoju dziennym, podając Fergusowi pustą szklankę do napełnienia. Nie pierwszy raz tego dnia.

To nie tak, że nie mam pojęcia, czego się ode mnie oczekuje – cały świat to wie. Mam jedno zadanie: przekazać błękitną krew następnemu pokoleniu. Spłodzić dziedzica, który zastąpi mnie pewnego dnia, tak jak ja zastąpię babkę, by rządzić krajem.

Mimo to do tej pory wszystko było tylko teoretyczne. Pewnego dnia, kiedyś… Królowa jest zdrowsza niż cała stadnina koni – nigdzie się w najbliższej przyszłości nie wybiera. Jednak… ślub… Cholera, zaczęło się robić poważnie.

– Tu jesteś!

Mogę liczyć na kilku zaufanych ludzi, a Simon Barrister, czwarty lord Ellington, jest jednym z nich. Wita mnie z promiennym uśmiechem i klepie po plecach. A kiedy mówię „promiennym”, mam na myśli to, że dosłownie cała jego twarz jest czerwona niczym burak i marszczy się na krawędziach.

– Co ci się, u diabła, stało?

– Cholerne karaibskie słońce mnie nienawidzi. Bez względu na to, ile wtarłem w siebie kremu z filtrem, znalazło sposób, by mnie spiec! – Szturcha mnie łokciem. – Miałem całkiem ciekawą podróż poślubną, jeśli wiesz, o czym mówię. Smarowanie oparzeń słonecznych może być dość zmysłowe.

Simon ożenił się w zeszłym miesiącu. Stałem obok niego przy ołtarzu – choć cholernie się starałem, by sprzed niego uciekł.

Ma wielkie serce i genialny umysł, ale nigdy nie radził sobie z kobietami. Ma też miedziane włosy, mleczną cerę i okrągły brzuszek, który nie zniknął ani od tenisa, ani od jazdy na rowerze. W pewnym momencie poznał Frances Alcott.

Franny mnie nie lubi, uczucie to pozostaje odwzajemnione. Jest oszałamiająca, muszę to przyznać: ma ciemne włosy i oczy, twarz anioła, a skórę jak porcelanowa lalka.

Taka, która wciągnie cię pod łóżko i udusi, jak tylko jej głowa obróci się o trzysta sześćdziesiąt stopni.

Fergus podaje Simonowi drinka i siadamy.

– Słyszałem, że babunia wbiła gwóźdź do twojej trumny.

Lód grzechocze w mojej szklance, gdy wychylam jej zawartość.

– Szybko się dowiedziałeś.

– Wiesz, jak jest. Ściany mają uszy i duże gęby. Co planujesz, Nick?

Unoszę szklankę.

– Popaść w alkoholizm. – Wzruszam ramionami. – A poza tym nie wiem. – Rzucam mu papiery. – Zrobiła mi listę potencjalnych kandydatek. Jakże to miłe z jej strony.

Simon przekłada kartki.

– Może być fajnie. Możesz przeprowadzić przesłuchanie, jak w X Factorze. Możesz prosić, by pokazały swoje talenty w rozmiarze podwójne D.

Unoszę głowę, próbując przełknąć ślinę, która zbiera się w ściśniętym gardle.

– A na dodatek musimy jechać do cholernego Nowego Jorku, by dopaść Henry’ego.

– Nie rozumiem, dlaczego nie lubisz Nowego Jorku, przecież mają tam dobre kluby, świetne jedzenie, długonogie modelki.

Rodzice wracali z Nowego Jorku, gdy rozbił się ich samolot. Wiem, że to dziecinne i głupie, ale cóż mogę rzec? Mam uraz.

Simon unosi dłoń.

– Chwileczkę, co masz na myśli, mówiąc: „Musimy jechać do cholernego Nowego Jorku”?

– Nieszczęścia chodzą parami. To oznacza wspólną podróż.

Ponadto cenię sobie zdanie Simona, jak również jego osąd. Gdybyśmy byli w mafii, zostałby moim consigliere[1].

Wpatruje się w szklankę, jakby zawierała wszystkie tajemnice tego świata i kobiet.

– Franny nie będzie zachwycona.

– Daj jej jakąś błyskotkę. – Rodzina Simona posiada Barristera, największą sieć domów handlowych na świecie. – Poza tym spędziliście razem cały miesiąc, musisz mieć jej dość.

Sekretem długiej, udanej relacji małżeńskiej są częste rozłąki. Sprawiają, że wszystko jest świeże, fajne, nie ma czasu na nieuniknioną nudę i irytację.

– W małżeństwie nie ma żadnych przerw na odpoczynek, Nick. – Śmieje się. – Sam się niedługo przekonasz.

Pokazuję mu środkowy palec.

– Doceniam współczucie.

– Właśnie po to tu jestem.

Wychylam alkohol do dna. Ponownie.

– A tak przy okazji, odwołałem nasze plany dotyczące kolacji. Straciłem apetyt. Powiedziałem ochronie, że wieczór spędzimy w Koźle.

Jurny Kozioł mieści się w najstarszym drewnianym budynku w mieście, na terenie będącym niegdyś własnością rodziny królewskiej – stoi w wiosce otaczającej pałac, w której mieszka służba i żołnierze. W tamtych czasach Jurny Kozioł był burdelem, dziś to tylko bar. Ściany są krzywe, dach przecieka, ale według mnie to najlepszy lokal w kraju. Nie mam pojęcia, jak Macalister – właściciel – to robi, strasząc czy przekupując, ale po nocach spędzonych w tym lokalu do prasy nie wyciekła o mnie ani o moim bracie ani jedna historia.

A było kilka szalonych.

Jesteśmy z Simonem wstawieni, gdy samochód zatrzymuje się pod barem. Logan St. James, szef mojej ochrony osobistej, otwiera drzwi, rozglądając się jednocześnie wokół, szukając zagrożenia czy reporterów.

W środku śmierdzi piwem i papierosami, ale to kojąca woń, podobnie jak zapach pieczonych w piekarniku ciasteczek. Sufit jest nisko, podłoga się lepi, na tyłach znajduje się szafa do karaoke, przy której kołysze się jasnowłosa dziewczyna, próbując wykonać najnowszą piosenkę Adele. Siadamy z Simonem przy barze, a Meg – córka Macalistera – wyciera go ściereczką, uśmiechając się przy tym seksownie.

– Dobry wieczór, Wasza Książęca Mość – mówi, po czym zwraca się do Simona, oferując mu skinienie głową i nieco mniej seksowny uśmiech. – Lordzie Ellington. – Spojrzeniem jasnobrązowych oczu wraca do mnie. – Widziałam dziś Waszą Książęcą Mość w telewizji. Świetny występ.

– Dziękuję.

Kręci nieznacznie głową.

– Nie wiedziałam, że Wasza Książęca Mość lubi czytać. Zabawne, ilekroć byłam w książęcej sypialni, nie zauważyłam ani jednej książki.

Głos Meg oraz jej jęki odbijały się od moich ścian więcej niż raz, gdy ją pieprzyłem. Podpisana przez nią klauzula poufności spoczywa bezpiecznie w moim sejfie. Jestem prawie pewien, że nigdy nie okaże się potrzebna, ale pierwsza „rozmowa”, jaką przeprowadził ze mną ojciec, nie była o kwiatkach i motylkach, ale o tym, że zawsze lepiej mieć umowę o niejawności, choćby miała się nigdy nie przydać, niż nie mieć żadnej.

Uśmiecham się.

– Musiałaś je przeoczyć, bo nie interesowały cię książki, gdy u mnie byłaś, zwierzaczku.

Kobiety, które żyją od wypłaty do wypłaty, lepiej znoszą jednorazową – lub trzykrotną – przygodę niż te z mojej klasy społecznej. Szacowne damy są rozpieszczone, wymagające, przyzwyczajone do spełniania ich zachcianek i stają się mściwe, gdy zostają odrzucone, ale dziewczyny jak ta ładna barmanka wiedzą, gdzie ich miejsce, i mają świadomość tego, że są w życiu rzeczy, które nigdy nie znajdą się w ich zasięgu.

Meg uśmiecha się ciepło i znacząco.

– Czego się dziś napijecie, panowie? Tego, co zwykle?

Nie wiem, czy to za sprawą dnia pełnego wywiadów, czy szkockiej, jaką już w siebie wlałem, ale nagle moimi żyłami płynie adrenalina, serce przyspiesza, a odpowiedź wydaje się być oczywista.

Królowa złapała mnie za jaja – będę musiał wybielić sobie umysł, by wymazać tę wizję z głowy. Ale poza tym wciąż mam czas.

– Nie, Meg. Chcę czegoś innego, czegoś, czego wcześniej nie próbowałem. Zaskocz mnie.

Gdyby powiedziano wam, że świat, jaki znacie – wasze życie – skończy się za pięć miesięcy, co byście zrobili?

Oczywiście wykorzystalibyście jak najlepiej pozostały wam czas. Zrobilibyście wszystko, czego od dawna pragnęliście, i robilibyście to aż po wyznaczony termin.

Wygląda na to, że mimo wszystko mam plan.

[1] Consigliere (wł. doradca) – stworzona przez Lucky’ego Luciana pozycja w strukturze mafijnej, w mediach, literaturze i filmach opisywana jako „prawa ręka”, „główny doradca” (przyp. tłum.).

ROZDZIAŁ 3

OLIVIA

Dni zmieniające życie prawie nigdy nie przytrafiają się normalnym ludziom. No naprawdę, znacie kogoś, kto wygrał na loterii, został zauważony w sklepie przez agenta z Hollywood, odziedziczył wielki spadek bez podatku w postaci domu po zaginionej, zmarłej ciotce?

Ja też nie.

Ale chodzi o to, że nawet kiedy coś takiego przytrafia się nielicznym szczęściarzom, nikt tych chwil nie rozpoznaje. Nie wiemy, że to, co się właśnie dzieje, jest znaczące, doniosłe. Zmieniające życie.

Dopiero później, gdy wszystko jest idealne lub się rozpada, spoglądamy wstecz, oceniamy podjęte kroki i uświadamiamy sobie, w której chwili zmieniły się nasza historia i nasze serce – zauważamy punkt zwrotny.

W późniejszym czasie nie zmienia się jedynie nasze życie. My się zmieniamy. Na zawsze.

Powinnam była o tym wiedzieć. Dzień, w którym zmieniło się moje życie, był właśnie jednym z tych dni. Beznadziejnym.

Normalni ludzie mają ich całą masę.

Zaczyna się, gdy otwieram oczy – czterdzieści pięć minut później, niż powinnam. Głupi budzik. Powinien wiedzieć, że chodziło mi o ranną porę. Kto, u licha, nastawia to urządzenie na czwartą po południu? Nikt. Zapomnijcie o inteligentnych samochodach, Google musi spiąć pośladki i popracować nad inteligentnymi budzikami.

Mój dzień rozwija się w ten sam sposób, gdy wkładam jedyne ubranie, jakie ostatnio noszę, mój roboczy strój – białą bluzkę, wyblakłą, czarną spódnicę i naddarte rajstopy – następnie wiążę masę niesfornych czarnych loków w kok i z nadal zamkniętymi oczami idę do naszej małej kuchni. Szykuję sobie miskę płatków cynamonowych – najlepszych na świecie – ale kiedy odwracam się, by wziąć mleko, w trzy sekundy zostają pożarte przez naszego diabelskiego psa Bosca.

– Ty draniu! – szepczę ostro, nie chcąc obudzić siostry ani taty, którzy mogą pospać sobie jeszcze kilka godzin.

Bosco jest kundlem przybłędą i tak też wygląda. Ma ciało ratlerka, oczy szeroko rozstawione jak u mopsa i brązową, splątaną sierść jak u shih tzu. To jeden z tych psów, które są tak brzydkie, że aż urocze. Czasami zastanawiam się, czy jest jakimś dziwacznym wynikiem mieszanki genetycznej trzech istot. Mama znalazła go w uliczce za naszą kawiarnią, gdy był szczeniakiem. Był wtedy bardzo głodny, osiem lat później wciąż żre tyle, że mało nie pęknie.

Biorę opakowanie płatków, by powtórnie napełnić miskę. Okazuje się, że jest puste.

– Super – mówię paskudnemu złodziejaszkowi.

Patrzą na mnie smutne ślepia, gdy pies zeskakuje z blatu, na którym nie powinno go być. Kładzie się zaraz na podłodze, ze skruchą pokazując brzuszek.

Ja jednak nie daję się nabrać.

– Wstawaj. Miejże choć odrobinę godności.

Po alternatywnym śniadaniu składającym się z jabłka i grzanki biorę różową błyszczącą smycz, którą kupiła siostra – jakby to biedne stworzenie nie miało wystarczających powodów, by popaść w kompleksy – i przyczepiam jej koniec do obroży Bosca.

Nasz budynek powstał w tysiąc dziewięćset dwudziestym roku, była to kamienica mieszkalna aż za czasów prezydenta Kennedy’ego, parter wyremontowano i przekształcono w lokal gastronomiczny. Istnieją dodatkowe schody prowadzące do kawiarnianej kuchni, ale Boscowi nie wolno tam wchodzić, więc wyprowadzam go drzwiami frontowymi, schodzimy po wąskich, zielonych stopniach, które prowadzą na chodnik tuż obok wejścia do kawiarni.

I cholera, jest zimno.

To jeden z tych niespodziewanie mroźnych marcowych dni, które przychodzą po okresie względnie ciepłej pogody, dającej fałszywą nadzieję na koniec zimy. Właśnie spakowaliście swetry, kozaki i płaszcze do szafy, gdy matka natura mówi wam: „Sorry, frajerzy” i zarzuca zimnem.

Niebo jest szare, wiatr rozwiewa mi włosy. Bluzka, która ma tylko dwa guziki, nie ochroni mnie przed chłodem. Już po chwili się rozpina. Tuż przed Petem, zboczonym śmieciarzem. Na widoku pojawia się mój biały, koronkowy biustonosz, a sutki w całej swej sztywnej krasie dają znać o mroźnej aurze.

– Dobrze wyglądasz, kochana! – krzyczy mężczyzna z mocnym, brooklyńskim akcentem, po czym wystawia język. – Daj possać te perełki. Przydałoby mi się ciepłe mleczko do kawy.

Fuuuj!

Jedną ręką trzyma się paki swojego auta, drugą chwyta się za krocze. Jezu, faceci są obrzydliwi. Gdyby świat był sprawiedliwy, mężczyzna wpadłby do pojemnika na śmieci, a prasa w tajemniczy sposób sama by się włączyła, miażdżąc go i skazując na zapomnienie. Niestety moje życie tak nie działa.

Urodziłam się jednak i wychowałam w Nowym Jorku, więc pozostaje mi tylko jedyna reakcja.

– Pieprzę cię! – krzyczę na całe gardło, unosząc obydwie ręce nad głowę i dumnie prężąc oba środkowe palce.

– Kiedy tylko zapragniesz, złotko!

Gdy ciężarówka toczy się ulicą, pokazuję mu każdy obsceniczny gest, jaki tylko znam, wliczając w to założenie ręki na zgięty łokieć, znane jako gest Kozakiewicza, którego nauczyła mnie babcia Millie.

Problem powstaje jednak, gdy zakładając przedramię na drugą rękę, upuszczam koniec smyczy Bosca, a wtedy pies, korzystając z okazji, daje nogę.

Zapinam bluzkę, jednocześnie próbując go dogonić, i myślę: Boże, co za podły dzień, a nie ma nawet piątej rano.

Okazuje się jednak, że to tylko wierzchołek góry lodowej.

***

Dopiero trzy przecznice dalej łapię małego niewdzięcznika. Kiedy wracam do domu, z nieba padają małe płatki śniegu przypominające łupież.

Kiedyś lubiłam śnieg – właściwie uwielbiałam. To, jak pokrywał wszystko błyszczącą kołderką, sprawiając, że było lśniące i nowe. Zmieniał latarnie w rzeźby lodowe, a miasto w magiczną krainę lodu.

Ale to było kiedyś. Zanim przyszły rachunki do zapłacenia i interes do prowadzenia. Teraz na widok śniegu myślę jedynie, że zapowiada się kiepski dzień, bo zarobię mało pieniędzy, a jedyną magiczną rzeczą będzie zniknięcie klientów.

Trzepotanie papieru na wietrze sprawia, że obracam głowę i odkrywam, że do drzwi kawiarni przyklejono jakąś kartkę. Powiadomienie o planowanym zajęciu zadłużonej nieruchomości – drugie, które otrzymaliśmy, nie licząc kilkunastu telefonów i e-maili mówiących w skrócie: „Lepiej, żebyś oddała kasę, zdziro”.

Cóż, ale zdzira jej nie ma.

Przez kilka miesięcy starałam się wysyłać do banku tyle, ile mogłam, nawet jeśli było tego niewiele, ale ponieważ musiałam wybierać pomiędzy zadłużeniem a wynagrodzeniem dla pracowników i dostawców, przestałam to robić.

Odrywam szkarłatny list od drzwi, wdzięczna, że zrobiłam to przed przyjściem pierwszego klienta. Wchodzę do budynku, zostawiam Bosca w mieszkaniu i schodzę do kuchni.

To prawdziwy początek mojego dnia. Uruchamiam prehistoryczny piec, ustawiając termostat na dwieście stopni. Wkładam do uszu słuchawki. Mama była wielką fanką muzyki i filmów z lat osiemdziesiątych. Mawiała, że później już tego tak nie robili. W dzieciństwie siedziałam w tej kuchni na wysokim stołku i przyglądałam się jej pracy. Była artystką, tworzyła dzieła sztuki, a pomagały jej w tym ballady od Heart, Scandal, Joan Jett, Pat Benatar i Lity Ford. Te same piosenki znajdują się teraz na mojej playliście i rozbrzmiewają w słuchawkach.

W Nowym Jorku jest ponad tysiąc takich kawiarenek. Aby utrzymać się mimo mocnej konkurencji, takiej jak Starbucks czy Coffee Beanery, rodzinne interesy muszą wpisać się w niszę, mieć do zaoferowania coś charakterystycznego, co je wyróżnia. Tutaj, w Amelii, tym czymś jest ciasto. Ręcznie robione od podstaw, codziennie świeże, wykonane według przepisów mamy, które pozyskała od swojej babci i swych ciotek ze „starego kraju”.

Jaki to dokładnie kraj? Tego akurat nie wiem. Mama zwykła nazywać naszą narodowość Heinz 57[2] – po trochu wszystkiego.