Wydawca: Filia Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 286 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Królowa śniegu - Anna Klejzerowicz

Wyjątkowo długa i mroźna zima, małe miasteczko pod Gdańskiem i morderca, który zbiera krwawe żniwo. W lasach i na bezdrożach zamarzają ludzie. Starsi mieszkańcy zaczynają szeptać o tajemniczej klątwie sprzed lat.

Sprawę bada nie tylko lokalna policja, ale również Felicja Stefańska - ambitna i ekscentryczna rzeczniczka prasowa urzędu gminy. Ślady wydają się prowadzić do Królowej Śniegu. Czy ktoś umiejętnie wciela się w rolę baśniowej postaci, by wywrzeć okrutną zemstę?

Królowa śniegu” to mroczna i mrożąca krew w żyłach opowieść kryminalna, w której podczas prowadzenia śledztwa odbijają się echem głosy z nieodległej przeszłości.

Czy dobro - jak w baśni - pokona zło?

Opinie o ebooku Królowa śniegu - Anna Klejzerowicz

Fragment ebooka Królowa śniegu - Anna Klejzerowicz

Dedykuję

Mojemu kochanemu

Braciszkowi oraz wszystkim

miłośnikom baśni.

Wszystkie wydarzenia i postaci występujące w tej powieści są fikcyjne, podobnie jak miasteczko oraz gmina, w których grają swoją rolę.

Cytaty pod poszczególnymi częściami powieści pochodzą z książki:

Hans Christian Andersen, Baśnie.

Tłumaczyli: Stefania Beylin, Jarosław Iwaszkiewicz.

Posłuchajcie! Zaczynamy. Kiedy bajka się skończy,

będziemy wiedzieli więcej, niż wiemy teraz, bo to był zły

czarownik! Jeden z najgorszych, sam diabeł.

PROLOG

Styczeń, -24°C. Godz. 23.07

Panujące dookoła ciemności, spotęgowane dodatkowo przez las, rozpraszał wyłącznie śnieg, którego w ostatnim tygodniu nasypało co najmniej metr, a zawieje i zamieci śnieżne usypały z niego gdzieniegdzie potężne zaspy. Teraz panował spokój, wiatr się wyszalał, śnieg także już nie padał – było na to zbyt zimno. Mróz trzymał siarczysty. Jednak wracający z pubu mężczyzna, zataczający się opustoszałą – na szczęście – o tej porze nocy boczną szosą, zupełnie tego nie czuł. Był pijany. Nie to, żeby wypił zbyt wiele, no… może ćwiartkę. Tak na rozgrzewkę. Do chałupy już niedaleko, tylko kawałek na przełaj przez ten las, tam czeka zgrzewka piwka, poprawi sobie, noc jeszcze długa. Gdy wtoczył się pomiędzy drzewa, zdawało mu się, że po drugiej stronie ścieżki majaczy jakiś ciemniejszy kształt. Ciemniejszy od otaczającej ciemności. Coś jakby autko. Chyba. Ale co by tutaj robiło, tędy przecież nikt nie jeździ – zauważył w miarę przytomnie. Może to tylko zwidy. W lesie, po nocy, widzi się różne rzeczy. Zanim doszedł do przesieki, kilka razy zapadł się w śnieg, a raz się nawet przewrócił. Wygramolił się jednak, klnąc i otrzepując ubranie, aż zrobiło mu się gorąco. Poczuł się zmęczony, bardzo zmęczony, nogi odmawiały mu posłuszeństwa. Gorąco, duszno, tylko nos i policzki trochę szczypią. Ale już niedaleko. Za tamtymi drzewami… tam gdzie jaśniej. Tam już wioska. Trzeba się pospieszyć, tyle że sił coraz mniej. Ta słabość, ta słabość, skąd to ciężkie ciało, nie, wcale nie ciężkie – właśnie że lekkie, zbyt lekkie, jakby nie istniało, jakby nie należało do niego… I wzrok się mąci. Czerń i biel, czerń i biel, wszystko się zlewa, rozmywa. Ale zaraz, ktoś tam stoi. Za drzewami. Jakaś postać. Nie, nie stoi, sunie w jego kierunku, płynie! Postać w bieli… Jest blisko, coraz bliżej, na wyciągnięcie ręki. Mógłby jej dotknąć. Gdyby nie to, że ręka nagle taka ciężka, jak z ołowiu. Światło… Dzwonią dzwonki. Postać się uśmiecha, ma piękną białą twarz. Powłóczysta biała peleryna ciągnie się za nią, na głowie… kaptur? Kaptur okolony futerkiem, coś błyszczy, coś się skrzy… korona? Diadem? Tak to się nazywa? Królowa? Czy to królowa? Królowa śniegu?… Jak w tej bajce, co mu matka opowiadała, gdy on był mały, a ona akurat trzeźwa. Sam już nie wie, czy myśli tylko, czy wypowiada te pytania na głos. Królowa uśmiecha się ciepło, pięknie, przyjaźnie. Kiwa głową. Wyciąga dłoń, wciąż z uśmiechem. Mężczyzna też się próbuje uśmiechnąć – jest taka cudowna. Jak lalka z porcelany. I naraz ręka już nie ciąży ani nie jest zbyt lekka, czuje ją, to czary, to królowa, ona to sprawiła! Bierze go za ramię i prowadzi pomiędzy drzewa. Jest tu pięknie, pięknie. Jak w niebie. Siadają w zaspie, ona – królowa – coś mu podaje. Śliczna, prześliczna buteleczka, zielona jak te sosny wokół. Widzi to dobrze, bo od królowej bije blask. Białe światło. Dłoń też ma białą, białą i gładką jak jedwab, otoczoną futrem… Ach tak, to przecież rękawiczka, on też miał rękawiczki, zwyczajne, szare, wełniane, ale jedną zgubił, nic to, wystarczy jedna, już blisko do domu, a rąk i tak nie czuć. Ciepło jest. Królowa podnosi buteleczkę wprost do jego ust, zapach upaja, czuje ciepło, spokój, bezpieczeństwo. Jak wtedy, dawno temu, kiedy tuliła go matka. Jeśli była trzeźwa. Ona – królowa – nadal się uśmiecha, kiwa głową. On zamyka oczy, jest mu dobrze, bardzo dobrze, błogo. Tylko że gorąco, za gorąco. Czuje, jak królowa, śmiejąc się, obsypuje go śniegiem. Dla ochłody. Nie, nie śniegiem. To konfetti. Miękki, srebrny puch. Błyszczy się. Chłodzi, koi. I znów podsuwa mu buteleczkę. Pod same usta. Tak mu dobrze. Ciało gdzieś odpływa, dusza jest w raju. Więc tak wygląda raj? Biel, srebro, dzwonki. Zapach żywicy, lodów śmietankowych i spirytusu. Poddać się temu. Tak. Smakować to. Upajać się. Radować…

Gdy w końcu zmusza się, by jeszcze raz unieść ciężkie powieki, jej już nie ma. Królowa zniknęła, tylko w powietrzu wciąż unosi się jeszcze perlisty śmiech, a może to gra muzyka? Tak, muzyka. Niebiańska muzyka. Jakiś głuchy warkot przez chwilę burzy piękne dźwięki, coś jakby burza. Albo samochód w oddali. Ale tylko przez chwilę. Już. Zanika. Znów jest cisza. Biały spokój. Mężczyzna z powrotem zamyka oczy. I gdy zapada się w czarną czeluść – jest mu dobrze…

CZĘŚĆ I

[…] zrobił bowiem lustro, które posiadało tę właściwość, że wszystko dobre i ładne, co się w nim odbijało, rozpływało się na nic, a to, co nie miało żadnej wartości, i było brzydkie, występowało wyraźnie i stawało się jeszcze brzydsze. Najpiękniejsze krajobrazy wyglądały w tym lustrze jak gotowany szpinak, najlepsi ludzie byli szkaradni albo stali na głowach bez tułowia. Twarze w tym lustrze były tak wykrzywione, że nie można ich było rozpoznać […]

Kryszewo, styczeń

Greta Pazik, radna gminy Kryszewo, energicznie postukując wysokimi obcasami, wspinała się po schodach na poddasze domu, w którym Felicja Stefańska – nowa redaktorka gminnej gazety – tymczasowo wynajmowała biuro z aneksem mieszkalnym. Greta sama wyszukała jej to lokum, opłacane zresztą niemal w całości przez gminę. Niecierpliwie zastukała do drzwi, naciskając klamkę. Były jednak zamknięte na klucz, choć Felicja musiała przecież słyszeć, że ktoś wchodzi na górę. Zastukała jeszcze raz, tym razem kantem oczka dużego srebrnego sygnetu, by było lepiej słychać. A raczej, by zademonstrować swoje zniecierpliwienie, z czego sama dobrze zdawała sobie sprawę. Upłynęła dłuższa chwila, zanim po drugiej stronie dało się słyszeć leniwe kroki. Wreszcie drzwi się uchyliły. Felicja jak zwykle miała włosy ciasno spięte w koński ogon, a na sobie obcisłe legginsy i długi czarny sweter. Zero makijażu, co dla Grety było zjawiskiem kompletnie niezrozumiałym. Jak można być tak atrakcyjną dziewczyną i kompletnie tego faktu nie doceniać?! – zastanawiała się nie raz, wiercąc o to dziurę w brzuchu przyjaciółce, na co ta reagowała całkowitą obojętnością. Greta była jej dokładnym przeciwieństwem: mimo przekroczonej pięćdziesiątki ciągle uchodziła za najatrakcyjniejszą kobietę w miasteczku. Prawdziwa dama. Postawna blondyna, zawsze elegancka, perfekcyjnie zadbana, z nieskazitelnym makijażem. Zresztą nikt nigdy nie odgadłby jej wieku. Wyglądała jak trzydziestolatka. Felicja miała lat trzydzieści dziewięć, a za sobą gówniany związek. Twierdziła, że ma w dupie swój wygląd i nikomu nie musi się podobać, czego Greta zrozumieć nie potrafiła, wiedziała jednak, że dziennikarka mówi to absolutnie szczerze. Mimo tych wszystkich różnic, które je z pozoru dzieliły, przyjaźniły się od lat i znały na wylot.

– Pali się? Nie mogłaś najpierw, cholera, zadzwonić? – mruknęła Felicja, krzywiąc się, lecz przepuszczając ją w drzwiach. – Pracuję teraz!

Greta wzruszyła ramionami, zdjęła płaszcz i powiesiła go na wieszaku. Następnie z ulgą zrzuciła kozaki na wysokiej szpilce.

– No i o to chodzi – odparła. – Że pracujesz. O tym chciałam pogadać. Właśnie wracam z narady. Nie miałam czasu wydzwaniać, zdecydowałam, że od razu wpadnę, skoro mam po drodze. Zimno jest jak diabli, kawy daj, bo zamarzłam. I padam z nóg!

– Nie mam.

– Co nie masz? Kawy nie masz?

– Nie mam. Zapomniałam kupić. Mogę zrobić herbatę.

– Zrób, byle mocną i gorącą. – Greta westchnęła zrezygnowana, idąc boso za Felicją do kuchni, a raczej wnęki kuchennej połączonej z niewielkim pokojem służącym do pracy, dość ciemnym mimo dwóch okien dachowych umieszczonych w skosach i kolejnych dwóch – szczytowych. Powyżej, na niewielkiej antresoli, znajdowało się miejsce do spania, prywatny rewir Felicji, gdzie panował wieczny nieład, na który Greta nie mogła patrzeć. Na szczęście nie musiała. Przyjaciółka zajęła się zaparzaniem herbaty, a Greta rozsiadła się na krześle, przysuwając sobie taboret pod nogi.

– Uff… po prostu konam. – Westchnęła, poruszając palcami stóp w jedwabnych pończochach, by je rozgrzać. – Ciepło tu masz od tej kozy.

– No.

– Dobrze ci się mieszka?

– Wiesz, ja tu głównie pracuję i śpię. Mnie tam wszędzie dobrze – odparła Felicja, stawiając parujące kubki na blacie. – Chcesz do tego trochę orzechówki? Dostałam od gospodyni.

Greta uniosła dłonie.

– Żadnego alkoholu! Dobrze wiesz, że mam traumę przez buca.

Bucem nazywała byłego męża, starego pijaka, jak twierdziła. Rozwiodła się z nim parę lat temu, czego dorosła córka z tego związku do tej pory nie mogła jej darować. Dziewczyna studiowała medycynę w Stanach i praktycznie nie odzywały się do siebie. Greta ponownie wyszła za mąż, tym razem za przyzwoitego faceta, biznesmena, i z jego wsparciem pięła się po szczeblach kariery.

– Okej, to sama sobie chlapnę. – Felicja wzruszyła ramionami, siadając na drugim krześle. – No więc? O co chodzi? Wal.

– A widzisz, dobry wstęp z tym alkoholem. Bo akurat ma to związek. Nie domyślasz się jeszcze?

– Ja tępa jestem. – Felicja nawet nie mrugnęła, wpatrując się w nią wyczekująco.

Greta przewróciła oczami.

– Tego nie musisz mi mówić. A tak serio… No dobra, prosto z mostu. Chodzi o to, żebyś wywaliła z numeru ten tekst o zamarznięciach pijaczków w naszej gminie. Rozumiesz, nie mamy się czym chwalić.

– No ale to przecież fakt, co nie?

Greta wyprostowała się, sięgając po kubek z herbatą. Na jej urodziwej twarzy pojawiło się zniecierpliwienie.

– Owszem, fakt, ale po cholerę to wywlekać? – odparła ostrzej. – Żeby trójmiejska prasa załapała, a potem może jeszcze ogólnopolska? Gmina, w której zamarza najwięcej pijaków w Polsce? Pomyśl, dziewczyno! Jak to o nas świadczy?

– Chcesz to ukryć? Nie da się! – parsknęła dziennikarka.

– Nie ukryć, kretynko, tylko nie eksponować. Zresztą… no, zdarzyło się. Zima ostra, pech. Ale w końcu nie jesteśmy gminą samych meneli, to porządna miejscowość! Chcesz, żebyśmy stracili potencjalnych inwestorów, turystów…

– Turyści to raczej latem przyjeżdżają, nie?

– A właśnie że nie tylko! – uniosła się Greta. – Doskonale wiesz, że budujemy tor saneczkowy i wyciąg narciarski. Mamy tu piękne tereny do uprawiania narciarstwa. A ty wyjeżdżasz z pijaczkami. Do cholery, jesteś nie tylko redaktorką naszej gazety i strony internetowej, ale także rzecznikiem prasowym gminy! Masz dbać o jej wizerunek, a nie go psuć!

Felicja wysączyła resztkę nalewki i odstawiła kieliszek, nie spuszczając z niej zblazowanego wzroku. Tylko lekko zmrużyła oczy. Dopiero po chwili odezwała się z ironicznym uśmieszkiem:

– Od grudnia mieliśmy cztery przypadki zamarznięć, tydzień temu piąty. Coś jest na rzeczy, trudno zaprzeczyć. Jeden trup tygodniowo, takie są fakty. Mam udawać, że tego nie było? Tylko narty, saneczki, inwestycje, sielanka? Nie, nie, kochana. Chyba się nie rozumiemy. Nikomu nigdy nie obiecywałam, że będę tańczyć, jak mi kto zagra. Jestem dziennikarką. Moim zasranym obowiązkiem jest rzetelne informowanie społeczeństwa, nawet jeśli nie podoba się to władcom tego świata. A raczej światka, w tym wypadku – dokończyła zgryźliwie.

– Informowanie, a nie szukanie taniej sensacji! – zdenerwowała się Greta. – Zapominasz chyba, że to ja cię tutaj ściągnęłam! Chcesz, żebym teraz miała przez ciebie na pieńku ze wszystkimi?

Felicja parsknęła śmiechem.

– Nie graj mi tu na uczuciach, nie cierpię szantażu emocjonalnego – powiedziała, zapalając papierosa. – Chcecie, to możecie mnie od razu zwolnić. Nie wpraszałam się tutaj, to ty mnie zaprosiłaś.

Greta zamachała dłonią, by odpędzić od siebie dym.

– Czyli odmawiasz? – spytała z niedowierzaniem.

Dziennikarka pokręciła głową litościwie.

– O co wam chodzi, tak naprawdę? – zapytała. – Macie jakieś kompleksy? A może ty masz, co?

– Puknij się. Jakie kompleksy? – Greta się zmieszała. – To, że mój były pił, nie znaczy, że mi na tym punkcie odbiło. Już o nim prawie zapomniałam. Poza tym on nie zamarzł, niestety. Daj spokój, lepiej wróćmy do rzeczy. Proszę. Nie mówię przecież, że masz to przemilczeć, tylko, rozumiesz… nieco inaczej to ująć, stonować… Przestań wreszcie stroić fochy i grać mi na nerwach, zmień tylko trochę swój tekst, dobrze?

Felicja uśmiechnęła się z zadowoleniem. Czuła, że zwyciężyła. Nie zamierzała jednak pognębiać przeciwnika.

– Dobrze. – Zatrzepotała słodko rzęsami, co w połączeniu z jej ascetyczną twarzą i ciemnymi włosami ściągniętymi surowo nad karkiem wydało się Grecie zamierzoną cyniczną groteską. Którą zresztą zapewne było. O Felicji można było różne rzeczy powiedzieć, ale na pewno nie to, że jest słodka. – Lubię tę waszą gminę, nie zamierzam jej szkodzić. Jednak całkiem ukryć prawdy się nie da, ludzie plotkują. A policja…

Radna machnęła ręką lekceważąco.

– A tam, policja! Mówili, że to nieszczęśliwe wypadki, i już. Zdarza się.

– Oby mieli rację. To co, na pewno odmawiasz naleweczki? Bo ja sobie chyba jeszcze strzelę za wasze zdrowie…

FELICJA

Z Gretą poznałyśmy się jakieś sto lat temu. Dokładnie mówiąc, ze dwanaście. Na kursie prawa jazdy, który – gwoli ścisłości – ona zdała bez problemu za pierwszym razem, ja z kolei podchodziłam do egzaminu jeszcze trzykrotnie, zanim w końcu zdobyłam upragniony papierek. Ponieważ była tam jedyną osobą, do której w ogóle miałam ochotę się odezwać, od razu się zakumplowałyśmy. Zaraz po pierwszym wykładzie poszłyśmy razem na piwo i tak… od słowa do słowa, okazało się, że obie tkwimy w kretyńskich układach tak zwanych sercowych. Ona w małżeństwie z alkoholikiem, a ja w toksycznym związku z pewnym bałwanem, który robił ze mną, co chciał, zdradzając mnie na prawo i lewo z kim popadnie. Nieważne, stara dupa czy młoda dupa, wszystkie musiały być jego, a ja – zakochana kretynka – udawałam ślepotę w nadziei, że on się zmieni. No tak, taka sztampa. Nie zmienił się do dziś, za to dzięki Grecie miesiąc później wykopałam go z mojego mieszkania dosłownie i w przenośni. Natomiast ona sama borykała się ze swoim debilem jeszcze przez kilka lat. Cóż, mieli dziecko. Teraz to „dziecko” daje się we znaki mamusi, nie doceniając, ile z jego powodu przeszła. Do dziś pamiętam tamten wieczór: opuściłyśmy knajpę nad ranem, nieco wstawione, za to silniejsze. Jednak czasem każdy potrzebuje wsparcia. Greta miała wtedy około czterdziestki, choć myślałam, że jest w moim wieku. Nadal tak wygląda. Jak ja wyglądam – nie wiem. Nawet w lustro nie patrzę, bo po co. Od tamtego czasu wiele się zmieniło. Greta wróciła do swojej wsi, bo samo Kryszewo to administracyjnie wciąż niby wieś, nie miasteczko, choć ma miejski charakter i faktycznie z prawdziwą wsią nie ma już od dawna nic wspólnego. To po prostu duża, rozwojowa miejscowość gminna, położona nieopodal Gdańska, majętna, malownicza i cywilizowana, bardziej turystyczna niż rolnicza. Sorry, w ogóle nie rolnicza. Rolnika tu nie uświadczysz, jedynie jakieś niedobitki dawnego systemu, za to biznesmenów jest multum. Niemal wszyscy napływowi, bo Kryszewo stało się z biegiem lat czymś w rodzaju mieszkalnego zaplecza Trójmiasta – dla bogatych, bo grunty tu drogie. Jeden z nich został z czasem nowym mężem Grety, a ona, wspierana przez niego finansowo oraz moralnie, wykazała się talentem politycznym i – po wstąpieniu w szeregi lokalnego liberalnego stronnictwa – została ulubioną radną miejscowych. Zarówno „autochtonów”, jak i „miastowych”, ponieważ niejako łączy obie grupy. Wybierają ją od tamtej pory za każdym razem, wcale nie ze względu na urodę, a przynajmniej nie tylko. Jest naprawdę świetną radną, skuteczną we wszystkim, do czego się zabierze. Co do mnie, zostałam w mieście, uparcie próbując swych sił w dziennikarstwie. Raz na wozie, raz pod wozem. Podobnie w życiu osobistym. Kretynizm nie mija automatycznie wraz z wiekiem, więc wpadłam jak śliwka w kompot w kolejny toksyczny związek. Chłop tym razem się nie łajdaczył, za to okazał się niezaradnym życiowo niebieskim ptakiem, wieszającym się jak bluszcz na babie. Utrzymywałam obiboka ze swojej dziennikarskiej pensji przez ładnych parę lat, aż w końcu rozum mi wrócił i postawiłam mu ultimatum: praca (jakakolwiek!) albo won, niech spierdala w podskokach. Oczywiście gnojek wybrał to drugie, zwiał w podskokach, tym bardziej że ja właśnie straciłam swoją robotę i nie miał go już kto utrzymać. Z tego, co mi wiadomo, przykleił się jak kleszcz do innej idiotki, oby szybko przejrzała na oczy… Wracając do rzeczy, wyleciałam z posady za politykę, gdy konfiguracja uległa zmianie. Dobrej zmianie, podobno. I znów z pomocą przyszła mi Greta, bo tak się składało, że przez cały ten czas utrzymywałyśmy ze sobą regularny kontakt. Mianowicie zwerbowała mnie tutaj w charakterze redaktorki gminnej gazety, portalu oraz rzeczniczki prasowej urzędu gminy. Nie powiem, że byłam zachwycona. W życiu nie mieszkałam w takiej pipidówie, nie miałam pojęcia, co mnie tam czeka. Dość długo musiała mnie namawiać, a namawiała usilnie, bo akurat zwolnili poprzedniego rzecznika, który był podobno totalnym analfabetą. Chyba prawda, sądząc po dokonaniach. Cóż, ostatecznie zgodziłam się, bo Greta skusiła mnie warunkami, zresztą wybór miałam niewielki, w Trójmieście byłam spalona. Zgodziłam się ostatecznie na rok, na próbę. Muszę przyznać, że nawet mi się spodobało. Ta cała przyroda dookoła, dla mnie coś całkiem nowego. No i przede wszystkim święty spokój. Odpukać, bo wygląda na to, że do czasu…

Kilka miesięcy przepracowałam bez zgrzytów, gdy wylazła sprawa tych pijaczków. I niech mi nikt nie wmawia, że to normalne. W ciągu jednego miesiąca odnotowano tu więcej ofiar zamarznięć niż w pozostałych gminach województwa razem wziętych! Wszystkie te osoby były w chwili śmierci pod wpływem, żadna natomiast – z wyjątkiem jednej starej kloszardki nocującej na działkach pracowniczych leśnictwa – nie była bezdomna. A oni chcą to zamieść pod dywan. Tak jakby przemilczenie faktów było jakimś zaklęciem, które sprawia, że tych faktów nie ma. Temat i bez mojej pomocy podchwyciły już gazety regionalne, wkrótce rozniesie się to na całą Polskę. A tymczasem Greta – moja przyjaciółka, cholerna lokalna patriotka – żąda ode mnie, żebym udawała ślepą, głuchą i upośledzoną umysłowo. No to się zaczęło. Niby to nie polityka, ale coś w tym rodzaju. Ja chyba nigdy nigdzie nie zagrzeję miejsca, mam bowiem jedną przypadłość, z którą nie potrafię walczyć: lubię nie mieć sobie nic do zarzucenia, a swój zawód traktuję poważnie, nawet jeśli na co dzień zajmuję się decyzjami gminy co do odśnieżania wiejskiej drogi czy zagospodarowania placyku przed urzędem na lodowisko dla dzieci. Wydawało mi się do tej pory, że Greta to rozumie. Że mnie zna. Jednak mnie zaskoczyła. I co ja mam teraz robić, pytam się. Udawać, że to normalne, że w bogatej i szanowanej gminie zamarza jeden gość tygodniowo? Zgodzić się na ich warunki? Pisać i gadać pod dyktando? Czy użerać się i ryzykować, że stracę kolejną fuchę?…

Kryszewo, styczeń

Tego dnia Felicja wstała dość wcześnie, obudziła się bowiem z kamiennego snu. Zawsze tak głęboko spała, gdy za oknem szalała zamieć. Zaczęło sypać jeszcze wieczorem, a w nocy potężna śnieżyca pokryła kolejną warstwą śniegu senne jeszcze o tej porze miasteczko. Dziennikarka wyjrzała przez okno. Dopiero zaczynało się rozwidniać, wszystko wokół tonęło w bieli, w powietrzu ciągle wirowały zwarte, gęste płatki śniegu. Z ciekawości zerknęła na wiszący za oknem termometr: mróz nieco zelżał, teraz było tylko minus dwanaście stopni, ale do wieczora wzrośnie, jak zwykle. Zaparzyła sobie kawy, w lodówce znalazła jeszcze trochę sera, zorientowała się jednak, że nie ma ani kawałka chleba. Wczoraj zapomniała go kupić. Skończył się nawet zapas chrupkiego pieczywa. Zaklęła pod nosem. Trzeba wyjść do sklepu coś kupić. Wypiła kawę i ubrała się niechętnie. Dżinsy, polarowa bluza, na to płaszcz. Z kapturem, bo czapek nie znosiła od dziecka. Kozaki. Rękawiczki. Szalik. A niech diabli wezmą zimę cholerną… Cicho, żeby nie budzić gospodarzy, zbiegła po schodach. Na szczęście tylko sień była wspólna, do niej – w prawo, na poddasze – prowadziły kręte drewniane schody, do mieszkania właścicieli drzwi na wprost. Gdy tylko wyszła na zewnątrz, mróz szczypnął ją w policzki. Niby marne dwanaście stopni, a jednak. To pewnie od wiatru, który nadal powiewał, choć w porównaniu z nocną zawieją był już o wiele słabszy. Na ulicach pusto, tylko gdzieniegdzie przemykała się spiesznie jakaś otulona w kurtkę i czapę, zgarbiona postać. Sklepik był blisko, zaraz za rogiem. Do najbliższego supermarketu Felicja musiałaby iść spory kawałek dalej, pobłogosławiła więc w duchu drobną miejscową inicjatywę. Gdy wyszła z uliczki na plac, przystanęła i odetchnęła pełną piersią, lodowate powietrze przywróciło jej energię, drobinki śniegu osiadły na wargach i rzęsach. Uśmiechnęła się do siebie pod grubym szalikiem z polaru. Nagle poczuła coś w rodzaju szczęścia. To było coś, co odkryła dopiero tutaj: regenerująca siła natury. W oddali, zamglone w padającym śniegu, widniały słabe zarysy okolicznych wzgórz otulających kotlinę, w której nadal spało miasteczko. Spało jednak tylko z pozoru. Gdy bowiem weszła do sklepu, buchnęła w nią para z oddechów zgromadzonych tam ludzi oraz gwar podnieconych głosów. W kolejce przy ladzie zgromadziło się kilka osób, w większości starszych mężczyzn. Dyskutowali o czymś zawzięcie, dopiero na jej widok wszyscy nagle ucichli. Stanęła na końcu kolejki. Sklepowa, a zarazem właścicielka sklepiku, wysoka, ładna, miła kobieta po czterdziestce – z uśmiechem pakowała produkty do jednorazowych toreb. Od czasu do czasu zapisywała też zamówienia, posługując się legendarnym już dla całego miasteczka „etatowym” niemieckim (zapewne pochodzącym jeszcze z NRD) długopisem z napisem Ordnung muß sein, pozostawionym przez poprzednich właścicieli lokalu, a który zatrzymała sobie na szczęście, by interes dobrze kwitł. Wszystko wskazywało na to, że rekwizyt dobrze jej służy – klientów tu nigdy nie brakowało.

Mężczyźni jednak ze sklepu nie wyszli, tylko przesunęli się na bok, jakby czekali, aż Felicja kupi swoje i sobie pójdzie. Nieco zmieszana, choć starała się to zignorować, poprosiła o razowy chleb i paczkę sucharków, do tego jogurt owocowy. Skusił ją także ostry ser pleśniowy, który zobaczyła w chłodziarce. Ekspedientka wyczuła chyba niezręczną sytuację, bo wydając resztę, zagaiła:

– Słyszała już pani? Szukają tego Kowalskiego, co to zaginął przedwczoraj w nocy…

Felicja uniosła brwi.

– Jak to zaginął? – zapytała.

– No, do domu nie dotarł, w knajpie go ostatnio widziano. Sam mieszka, dopiero sąsiedzi zgłosili. A taka śnieżyca była. Policja go szuka, z psem. I ochotnicy.

– Gdzie?

– W lasach. Tu, w okolicy. Bo on w tej osadzie w lesie mieszkał. Dawniejszymi czasy sołtysem tam był, ale się rozpił i zmarnował.

– Myśli pani, że to będzie kolejny przypadek?…

Sklepowa pokiwała smętnie głową.

– Wszyscy tak myślą. Bo niby gdzie zaginął? A tam często na skróty przez las wracali. Nawet teraz, w zimie, choć tam pewnie śniegu po pas. Choć pani sama w gazetce ostrzegała, żeby po bezdrożach nie chodzić w taką pogodę…

Starsi mężczyźni przysłuchiwali się tej wymianie zdań z uwagą. Podczas gdy Felicja pakowała swoje sprawunki do siatki, jeden z nich nie wytrzymał i wtrącił zachrypniętym głosem:

– Klątwa, pani! Jak nic, klątwa na tych grzeszników!

– Panie Janku! – przerwała mu właścicielka sklepu. – Jaka znowu klątwa? Co też pan opowiada?

– W gorzale diabeł siedzi, pani Renatko szanowna, ot co! – odparł z urazą.

– Klątwa? Jeśli już, to skutki bezmyślności, proszę pana, a nie żadna klątwa – dodała Felicja, szykując się do wyjścia.

– Cała ta wieś przeklęta! – upierał się dziadek. – My swoje wiedzą.

Dziennikarka zerknęła porozumiewawczo na sklepową. Od początku lubiła Renatę Dudzińską. Sklepikarka była bystra, grzeczna, rozsądna, i zawsze dobrze poinformowana. Wiadomo, jak to w sklepie. Mimo że w Kryszewie namnożyło się dużych marketów jak grzybów po deszczu, miejscowy sklepik nadal pełnił funkcję placówki pierwszego kontaktu. Wymieniły znaczące spojrzenia, po czym Felicja pożegnała się i opuściła sklep, obiecując sobie, że tym razem Grecie nie przepuści. Musiała przecież wiedzieć o zaginięciu kolejnego delikwenta…

***

– Przestań się tak unosić! Tak, już się podobno znalazł… – weszła jej w słowo Greta. Słychać było wyraźnie, że jest w nie najlepszym humorze. – Właśnie otrzymałam wiadomość. Są jeszcze na miejscu…

– Martwy, tak? Sopel lodu?

– A jak myślisz? Że żywy przetrwałby w lesie dwie noce z rzędu? Przy mrozie ponad dwadzieścia stopni i w dodatku śnieżycy? Tak, znaleźli nieboszczyka. I nie, nic wcześniej nie wiedziałam, że ten facet zaginął! Sąsiedzi zgłosili policji zaginięcie dopiero wczorajszego wieczoru, ale po ciemku i tak nie byli w stanie nic zrobić, dlatego dopiero dziś rano rozpoczęli poszukiwania. Właśnie wtedy się dowiedziałam, i przestań mnie wkurzać, bo zrobiłam wszystko, co mogłam, by potraktowali tę sprawę priorytetowo! Akurat miałam do ciebie dzwonić, bo i tak…

Felicja przerwała jej rozeźlona:

– Jestem rzecznikiem prasowym, a dowiaduję się o wszystkim w sklepie! Dzięki bardzo. Miałaś dzwonić? To dlaczego nie zrobiłaś tego od razu, co?

– Bo cię nie chciałam budzić! Była szósta rano, a ty zawsze długo śpisz! Co byś pomogła? Daj spokój. Miałam dzwonić, bo policja chce, żebyś nadała jakiś komunikat. Nie wiem, o co dokładnie chodzi, ale chyba nie mamy wyjścia…

– Czyli kolejny przypadek cudem zamarzniętego umarlaka? Który to już?

– Czy ty musisz być taka cyniczna?

– Ja?!

– Tak, ty. Wszyscy mają o tobie taką opinię: wredna, cyniczna, zimna suka. O mnie nikt tak jakoś nie mówi. Wręcz przeciwnie – dodała złośliwie Greta.

– Mam to w dupie, jak o mnie mówią. Był pijany?

– Tego jeszcze nie wiadomo, muszą wpierw zrobić sekcję. Ale owszem, gość podobno był alkoholikiem, choć to dawny sołtys – przyznała niechętnie. – Zresztą prawdopodobnie wracał z pubu. Z wnioskami jednak zaczekajmy na wyniki badań. Na razie zadzwoń do tego twojego aspiranta… jak mu tam… dowiedz się, o co chodzi z tym komunikatem. I bądź ze mną w kontakcie!

– Aspirant Zygmuś Ryba. Sorry, Zygmunt Ryba. Tak on się zwie, o czym doskonale wiesz, bo go znasz dłużej niż ja. Nie jest mój. Ale oczywiście zaraz do niego zadzwonię. Może wreszcie dowiem się czegoś konkretnego.

– Masz być ze mną w kontakcie! Nic bez porozumienia, słyszysz?

Felicja się rozłączyła. Zanim jednak zdecydowała się zadzwonić do młodego policjanta z lokalnego komisariatu, postanowiła zjeść śniadanie. Bo potem mogłaby już nie mieć okazji. O utracie apetytu nie wspominając. Zalała wrzątkiem herbatę i przygotowała sobie kanapkę, którą przełknęła na stojąco. Dopiero potem wystukała numer aspiranta. Policjant poprosił ją o zamieszczenie w gazecie i na portalu informacji o tym, że policja poszukuje potencjalnych świadków zdarzenia.

– Chodzi o to, pani Felu…

– Felicjo! – poprawiła.

– Pani Felicjo… chodzi o to, że na miejscu, przy zwłokach, nasi ludzie znaleźli ślady butów nienależących do zmarłego. Wygląda na to, że nie był sam. A przynajmniej jest taka szansa – wyjaśnił.

– Znaleźli ślady? Po takiej zawiei? – zdziwiła się dziennikarka.

– Niewyraźne, ale tak. Tam, w lesie, aż tyle śniegu nie napadało. Oczywiście, jak będziemy mieli więcej informacji, to skontaktujemy się z panią. Albo z panią Gretą, bo naciska. Lubi być zawsze na bieżąco.

– Proszę się kontaktować ze mną, okej?

– Jasne. W takim razie…

– Niech pan zaczeka! Gdzie to jest? To znaczy miejsce zdarzenia?

– Niedaleko, przy szosie na Kościerzynę. Pod Leśnym Dołem. Denat był stamtąd.

– Mogłabym tam podjechać?

– Sama? Nie dopuszczą pani. Prowadzą czynności, zabezpieczają ślady. Z pewnością nie zechcą teraz rozmawiać z prasą…

– Szkoda. A później? Jutro? Chciałabym się tam rozejrzeć, rozumie pan, będę musiała wysmarować jakiś tekst, powinnam się przecież orientować, a nawet nie wiem, jak to miejsce wygląda… Jestem tu nowa. Proszę…

Aspirant Ryba zawahał się, lecz trwało to tylko krótką chwilę.

– Jutro mogę tam z panią podjechać – zaproponował.

– Świetnie! – ucieszyła się. – W takim razie do jutra rana. A komunikat zaraz nadam. Proszę mi tylko podesłać jego treść mailem, a ja go zredaguję i wrzucam.

Nazajutrz

Po wczorajszej nawałnicy las stał cichy i obsypany śniegiem, którego jednak im głębiej wchodzili pomiędzy drzewa, tym było mniej. Felicji wydawało się, że starodrzew emanuje odwieczną powagą i spokojem, choć zdawała już sobie sprawę z tego, że to tylko spokój pozorny. Lasy żyją przecież własnym życiem. Miejsce odnalezienia zwłok wciąż oznaczone było biało-czerwoną policyjną taśmą, w niektórych miejscach uszkodzoną, co sugerowało, że pewnie gapie już tutaj trafili. Teraz jednak nie było nikogo, ani człowieka, ani zwierzęcia, nawet ptaki o tej porze roku milczały. Gdzieniegdzie tylko dało się słyszeć typowe dla lasu skrzypnięcia i trzaski.

– Brr – odezwała się półgłosem. – Wolałabym nie znaleźć się tutaj sama.

– I w dodatku nocą, prawda? – Aspirant Ryba pokiwał głową.

Był wysokim brunetem w okolicach trzydziestki, ze śladami niedokładnie ogolonego zarostu na smagłych policzkach. Przystojnym, choć Felicja nie interesowała się tak młodymi facetami. Żadnymi facetami.

– Tutaj go znaleźli, tak? – Rozejrzała się dookoła. Szosy nie było stąd widać z powodu zarośli oraz obniżenia gruntu, jednak wiedziała, że są od niej blisko. Z rzadka coś tu przejeżdżało, jednak akurat taki cud przed chwilą się zdarzył, a warkot silnika słychać było doskonale. No i nie szli długo, zaledwie parę minut, w dość głębokim śniegu.

– Tak, tutaj siedział, oparty o to drzewo – powiedział policjant i wskazał. – Tutaj też znaleziono ślady, raczej nienależące do ofiary, bo mniejsze. Teraz ich nie zobaczymy, bo widzę… – skrzywił się – że grunt został już dokładnie zadeptany. Są jednak obfotografowane i zabezpieczone. Prowadziły aż do granicy lasu, w stronę szosy, i tam znikały. Prawdopodobnie ktoś wsiadł do zaparkowanego na skraju drogi samochodu. Oczywiście o śladach opon nie ma co marzyć; coś tu jednak od czasu do czasu jeździ, w dodatku sypało nieźle, no i pług śnieżny przejeżdżał tędy parę razy.

– Ale coś dało się odczytać z tych śladów?

– Niewiele, nie