Wydawca: Filia Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 448 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Kosiarze - Neal Shusterman

Staliśmy się nieśmiertelni. Czego więc powinniśmy się bać? 

Będziesz zabijać.

Świat bez głodu, wojen, chorób i cierpienia. Ludzkość uporała się już z tym wszystkim. Pokonała nawet śmierć. W tej chwili żywot człowieka mogą zakończyć jedynie Kosiarze – do nich należy kontrolowanie wielkości populacji. Citra i Rowan zostają praktykantami w profesji kosiarza – choć żadne z nich nie wykazuje ku temu chęci. Nastolatkowie muszą opanować sztukę odbierania życia, wiedząc że przy tym ryzykują własnym. Citra i Rowan zrozumieją, że za idealny świat trzeba zapłacić wysoką cenę.

Stałem się najpotworniejszym z potworów, pomyślał, gdy przyglądał się pożodze. Rzeźnikiem lwów. Mordercą orłów.

Opinie o ebooku Kosiarze - Neal Shusterman

Fragment ebooka Kosiarze - Neal Shusterman

Oldze (Ludovice) Nødtvedt –

fance i przyjaciółce

CZĘŚĆ I

TOGA I PIERŚCIEŃ

Zgodnie z prawem musimy prowadzić rejestr niewinnych osób, które zabijamy.

Jednakże dla mnie wszyscy są niewinni. Nawet jeśli coś zrobili. Każdy ma co nieco na sumieniu, ale bez względu na to, jak bardzo okrutne okazuje się życie, w człowieku nadal tkwi również dziecięca niewinność. Ludzkość jest niewinna. Ludzkość jest winna. Oba te stwierdzenia są bez wątpienia prawdziwe.

Prawo nakazuje nam prowadzić dziennik.

Zaczynamy pierwszego dnia praktyk, jednak oficjalnie nie nazywamy swojej pracy zabijaniem. Termin ten nie jest społecznie i moralnie akceptowalny. Od zawsze były to „zbiory”. Nazwa ta odwołuje się do czasów starożytnych, gdy biedni szli za żniwiarzami, zbierając pozostawione przez nieuwagę łodygi zboża. Była to najwcześniejsza znana forma dobroczynności. Praca kosiarzy polega na tym samym. Każdemu dziecku, na tyle dużemu, by mogło zrozumieć, tłumaczy się, jak istotna jest ich rola w społeczeństwie. We współczesnym świecie nasza praca zbliżona jest do uświęconej misji.

Może właśnie dlatego prawo nakazuje nam prowadzenie rejestru, publicznie dostępnego dziennika – świadectwa dla tych, którzy nigdy nie umrą, a także dla tych, którzy się jeszcze nie narodzili – po to, aby ludzkość wiedziała, dlaczego robimy to, co robimy. Nakazano nam zapisywać nie tylko podjęte działania, ale także uczucia, ponieważ świat musi wiedzieć, że też je mamy. Wyrzuty sumienia. Żal. Ogromny smutek. Czy gdybyśmy ich nie odczuwali, bylibyśmy potworami?

– Z dziennika zbiorów S. K. Curie

ROZDZIAŁ 1

BEZ ZAĆMIENIA SŁOŃCA

Kosiarz przybył w zimne listopadowe popołudnie. Citra siedziała przy stole w jadalni i zgłębiała trudne zadanie z algebry. Tasowała zmienne, nie mogąc odnaleźć X ani Y, kiedy nowa i bardziej znacząca zmienna wtargnęła w równanie jej życia.

W mieszkaniu Terranovów często pojawiali się goście, więc kiedy rozbrzmiał dzwonek, Citra nie przeczuwała niczego złego – nie nastąpiło zaćmienie słońca ani nic, co zwiastowałoby pojawienie się pod ich drzwiami śmierci. Być może wszechświat powinien pokusić się o jakieś ostrzeżenie, ale w wielkim schemacie kosiarze byli istotami równie nadnaturalnymi jak poborcy podatkowi. Pojawiali się, wykonywali nieprzyjemne zadanie i odchodzili.

Drzwi otworzyła matka. Citra nie widziała gościa, ponieważ początkowo jego postać zasłaniało otwarte drewniane skrzydło. Zauważyła jedynie, że matka znieruchomiała, jakby krew ścięła się nagle w jej żyłach.Jakby miała roztrzaskać się na kawałeczki, gdyby się przewróciła.

– Pani Terranova, mogę wejść?

Gościa zdradził głos. Dźwięczny i zdecydowany niczym głęboki ton mosiężnego dzwonu, stanowczy w dotarciu do wybranych osób. Jeszcze zanim Citra zobaczyła tajemniczego gościa, wiedziała, że był on kosiarzem. Boże! Kosiarz w naszym domu!

– Tak, tak, oczywiście, proszę. – Matka Citry cofnęła się do środka, by go wpuścić. Zachowywała się, jakby to ona była gościem.

Mężczyzna przeszedł przez próg, jego miękkie pantofle nie wydały żadnego dźwięku na parkiecie. Toga składała się z wielu warstw gładkiego kremowego lnu i chociaż materiał sunął po podłodze, nie było na nim ani grama brudu. Citra wiedziała, że kosiarz mógł wybrać barwę togi – każdy kolor z wyłączeniem czarnego był odpowiedni w ich pracy. Czarny oznaczał brak światła, a przecież kosiarze stanowili dokładne przeciwieństwo ciemności. Byli światli i mądrzy, uważani za najlepszych z ludzi – właśnie dlatego zostali wybrani do tego zadania.

Niektóre z tog kosiarzy były jaskrawe, inne stonowane. Wyglądały jak wspaniałe, powiewne suknie renesansowych aniołów, które były ciężkie, a jednocześnie lżejsze niż powietrze. Wyjątkowy styl tog kosiarzy, bez względu na ich materiał czy kolor, sprawiał, że równie łatwo było rozpoznać ich w tłumie, jak też i unikać. Oczywiście jeśli ktoś tego chciał. Wielu jednak do nich lgnęło.

Kolor ubioru często zdradzał informacje o osobowości kosiarza. Ta kremowa toga była spokojna, wystarczająco stonowana, by nie razić oczu. Nie zmieniało to jednak faktu, kim był przybyły mężczyzna.

Zdjął kaptur, odsłaniając starannie przystrzyżone siwe włosy, posępne oblicze z zaczerwienionymi od chłodu policzkami i ciemne oczy, które zdawały się być rodzajem broni.

Citra wstała. Nie z szacunku, lecz ze strachu. Zdziwienia. Próbowała zapanować nad przyspieszonym oddechem, a także nie upaść, gdy zmiękły jej kolana. Trzęsły się, więc napinając mięśnie, wyprostowała nogi. Bez względu na cel wizyty kosiarza nie zamierzała okazywać przed nim słabości.

– Może zamkniesz drzwi – powiedział do matki Citry, która spełniła polecenie, choć córka wiedziała, jak wielką sprawiło jej to trudność. Gdyby drzwi pozostały otwarte, mężczyzna mógłby zawrócić, jednak w chwili, gdy zostały zamknięte, kosiarz naprawdę znajdował się w ich domu.

Rozejrzał się i natychmiast zauważył dziewczynę. Uśmiechnął się do niej.

– Witaj, Citro – powiedział. Znał jej imię, więc zamarła zupełnie jak jej matka.

– Nie bądź niegrzeczna – powiedziała cicho kobieta. –Przywitaj się z gościem.

– Dzień dobry, sędzio.

– Cześć – powiedział jej młodszy brat, Ben, który usłyszawszy głęboki głos kosiarza, wyszedł ze swojego pokoju. Ben był w stanie wykrzeczeć ledwie jedno słowo na powitanie. Spojrzał na siostrę i matkę, zastanawiając się nad tym samym co wszyscy. Po kogo przyszedł? Po mnie? A może przyjdzie mi cierpieć z powodu straty kogoś bliskiego?

– W korytarzu poczułem przyjemny zapach – powiedział kosiarz, wdychając aromat. – Widzę, że miałem rację, iż dochodzi z tego mieszkania.

– To tylko zapiekany makaron ziti, sędzio. Nic specjalnego. – Aż do tej chwili Citra nie zdawała sobie sprawy, że jej matka była tak nieśmiała.

– Dobrze – powiedział kosiarz – ponieważ nie oczekuję niczego specjalnego. – Usiadł na kanapie, cierpliwie czekając na podanie obiadu.

Czy można było uwierzyć, że przyszedł się jedynie posilić? Mimo wszystko kosiarze musieli jeść. Restauracje zazwyczaj nie wystawiały rachunków za ich dania, co nie oznaczało jednak, że domowy posiłek nie był przez nich pożądany. Istniały plotki o kosiarzach nakazujących ofiarom przygotowanie posiłku przed ich zbiorem. Czy właśnie to miało teraz miejsce?

Bez względu na intencje, których mężczyzna nie zdradzał, rodzina nie miała innego wyjścia jak spełnić jego prośbę.

Oszczędzi życie, jeśli jedzenie będzie smaczne? – zastanawiała się Citra. Nic dziwnego, że ludzie stawali na uszach, by zadowolić kosiarza w każdy możliwy sposób. Nadzieja podszyta strachem była najpotężniejszym na świecie motywatorem.

Matka podała mężczyźnie napój, po czym udała się do kuchni, by upewnić się, że posiłek będzie najlepszym, jaki kiedykolwiek przygotowała. Nie potrafiła gotować. Zazwyczaj wracała z pracy i robiła coś na szybko. Dziś ich życie być może miało zależeć od jej kulinarnych umiejętności. A ojciec? Czy wróci na czas, czy może zbiory bliskich nastąpią podczas jego nieobecności?

Choć Citra była przerażona, nie chciała zostawiać kosiarza, więc przeszła do salonu. Jej zachowanie dostrzegł Ben, który był równie zafascynowany, co przestraszony.

Mężczyzna przedstawił się w końcu jako Sędzia Kosiarz Faraday.

– Ja… ee… w szkole pisałem pracę o Faradayu – powiedział Ben, głos załamał mu się tylko raz. – Ma pan nazwisko po supernaukowcu.

Kosiarz Faraday uśmiechnął się.

– Lubię myśleć, że wybrałem sobie odpowiedniego historycznego patrona. Podobnie jak wielu innych naukowców, Michael Faraday był niedoceniany za życia, jednak bez niego nasz świat nie byłby taki, jakim jest.

– Wydaje mi się, że mam pana w swojej kolekcji kart kosiarzy – ciągnął Ben. – Mam niemal wszystkich midmerykańskich sędziów, jednak na zdjęciu był pan młodszy.

Mężczyzna wydawał się mieć sześćdziesiąt lat, a choć całe jego włosy pokryły się siwizną, kozia bródka wciąż była szpakowata. Rzadko ktoś decydował się, aby żyć tak długo. Każdy raczej wolał cofnąć się do wieku młodzieńczego. Citra zastanawiała się, ile naprawdę miał lat. Jak długo wiódł ten niekończący się żywot?

– Naprawdę ma pan tyle lat, na ile pan wygląda, czy może specjalnie postanowił pan zachować aparycję kogoś w podeszłym wieku? – zapytała dziewczyna.

– Citro! – Matka z hukiem odłożyła garnek, który właśnie wyjęła z piekarnika. – Nie wolno pytać o takie rzeczy!

– Lubię konkretne pytania – stwierdził kosiarz. – Ukazują szczerość ducha, więc postaram się udzielić szczerej odpowiedzi. Przyznam, że już czterokrotnie zawróciłem znad krawędzi. Mam coś około stu osiemdziesięciu lat, choć nie pamiętam, ile dokładnie. Ostatnio wybrałem ten czcigodny wygląd, ponieważ zapewnia on pociechę przy zbiorach. – Roześmiał się. – Ludziom wydaje się, że jestem mądry.

– Właśnie dlatego pan tu przyszedł? – wypalił Ben. – Aby zebrać kogoś z nas?

Kosiarz Faraday obdarował go zagadkowym uśmiechem.

– Przyszedłem na obiad.

* * *

Ojciec przyjechał tuż przed podaniem posiłku. Matka prawdopodobnie wprowadziła wcześniej męża w sytuację, więc był dużo lepiej przygotowany emocjonalnie niż reszta. Gdy wszedł do mieszkania, od razu podszedł do kosiarza Faradaya i uścisnął mu dłoń. Udawał przy tym o wiele weselszego, niż naprawdę musiał się czuć.

Atmosfera przy posiłku była niezręczna – panowała cisza, przerywana sporadycznie przez uwagi kosiarza: „Macie urocze mieszkanie”, „Co za wyśmienita lemoniada!”, „To być może najlepszy makaron ziti w całej Midmeryce!”. Mimo że wszystkie one brzmiały jak komplementy, jego głos był dla każdego niczym wstrząs.

– Nie widziałem pana w okolicy – powiedział w końcu ojciec.

– Nie sądzę, byś miał sposobność – odparł mężczyzna. – Nie jestem osobą publiczną jak inni kosiarze. Niektórzy z nas lubują się w blasku fleszy, ale ja uważam, że do prawidłowego wykonywania naszej pracy powinno się zachować pewien stopień anonimowości.

– Prawidłowego? – zjeżyła się Citra. – Istnieje prawidłowy sposób przeprowadzania zbiorów?

– Cóż – odparł – zdecydowanie istnieją niewłaściwe.

Nie powiedział nic więcej, zajął się jedzeniem makaronu. Pod koniec posiłku nakazał: – Opowiedzcie mi coś o sobie. – Nie była to prośba ani pytanie. Można było odczytać to jedynie jako rozkaz. Citra nie była pewna, czy na tym polegał jego rytuał śmierci, czy też naprawdę go to interesowało. Znał ich imiona, nim zawitał do mieszkania, więc prawdopodobnie wiedział o rzeczach, o których mogli mu powiedzieć. Po co więc pytał?

– Pracuję przy badaniach historycznych – odparł ojciec.

– Ja jestem inżynierem syntetyzowanej żywności – powiedziała matka.

Kosiarz uniósł brwi.

– A mimo to gotujesz od podstaw?

Kobieta odłożyła widelec.

– Wszystkie użyte składniki są jednak syntetyzowane.

– Tak, ale skoro potrafimy wszystko syntetyzować – dodał – to po co nam inżynierowie od syntetyzowania żywności?

Citra widziała, jak krew odpłynęła matce z twarzy. Ojciec zaczął bronić życia żony:

– Zawsze można coś udoskonalić.

– Właśnie. Praca taty jest równie ważna – dodał Ben.

– Co? Badania historyczne? – Kosiarz machnął lekceważąco widelcem. – Przeszłość jest niezmienna, a z tego, co widzę, przyszłość również.

Choć rodzice i brat byli zaniepokojeni i zakłopotani tą uwagą, Citra rozumiała, o co mu chodziło. Rozwój cywilizacji był kompletny. Wszyscy o tym wiedzieli. Jeśli chodziło o rasę ludzką, nie było miejsca na naukę. Nie można było dowiedzieć się niczego więcej o własnej egzystencji. Oznaczało to, że żadna osoba nie była ważniejsza niż reszta społeczeństwa. Właściwie we wszechświecie wszyscy byli równie bezużyteczni. Właśnie to starał się powiedzieć sędzia, co jednak zirytowało Citrę, ponieważ podświadomie wiedziała, że miał rację.

Dziewczyna była znana ze swojego temperamentu. Często wybuchała bez powodu, odpuszczała dopiero, gdy szkoda została wyrządzona. Dzisiejszy dzień nie miał stanowić wyjątku.

– Dlaczego pan to robi? Jeśli jest tu pan, by przeprowadzić na nas zbiory, proszę zaczynać i nas dłużej nie torturować!

Matka wciągnęła gwałtownie powietrze, a ojciec odsunął się z krzesłem od stołu, aby wyprosić ją z pomieszczenia.

– Co ty wyprawiasz, Citro?! – zapytała drżącym głosem matka. – Okaż szacunek!

– Nie. Jest tutaj i zamierza to zrobić, więc niech to zrobi. Przecież już zdecydował, słyszałam, że kosiarze zawsze podejmują decyzję, zanim wejdą do czyjegoś domu, czyż nie?

Mężczyzna pozostał niewzruszony jej wybuchem.

– Niektórzy tak, niektórzy nie – powiedział łagodnie. –Każdy z nas ma swoją taktykę.

Ben zaczął płakać. Tata go objął, ale chłopiec nie dawał się uspokoić.

– Tak, kosiarze muszą dokonywać zbiorów – powiedział Faraday – ale musimy również jeść, spać i prowadzić proste rozmowy.

Citra zabrała jego pusty talerz.

– Posiłek dobiegł końca, więc może pan wyjść.

Ojciec zbliżył się do sędziego i upadł na kolana. Naprawdę klęczał przed kosiarzem!

– Błagam, sędzio, proszę jej wybaczyć. Biorę pełną odpowiedzialność za jej zachowanie.

Kosiarz wstał.

– Przeprosiny nie są konieczne. Takie wyzwanie jest odświeżające. Nie macie pojęcia, jakie nudne są te wszystkie pochlebstwa, wieczne podlizywanie się, niekończąca parada umizgów. Taki policzek czasem się przydaje. Przypomina o człowieczeństwie.

Poszedł do kuchni, gdzie wybrał największy, najostrzejszy nóż. Pomachał nim, przyglądając się, jak ostrze rozcinało powietrze.

Szloch Bena przybrał na sile, więc ojciec przytulił go do siebie mocniej. Kosiarz podszedł do matki. Citra była gotowa zasłonić ją własnym ciałem, by zablokować cios, ale zamiast uderzyć nożem, mężczyzna wyciągnął drugą rękę.

– Pocałuj pierścień.

Tego nikt się nie spodziewał, a Citra już najmniej.

Matka wpatrywała się w sędziego, kręcąc głową, niezdolna, by uwierzyć.

– Chce… Chce pan zapewnić mi immunitet?

– Za życzliwość i posiłek, który mi podałaś, zapewnię ci immunitet przed zbiorami. Żaden kosiarz nie będzie mógł cię tknąć.

Kobieta nadal się jednak wahała.

– Zamiast tego wolałabym immunitet dla dzieci.

Mimo to kosiarz nadal wyciągał rękę w jej stronę. W pierścieniu znajdował się brylant wielkości paznokcia, ciemniejszy pośrodku. Wszyscy kosiarze takie nosili.

– Chcę dać immunitet tobie, nie im.

– Ale…

– Zrób to, Jenny! – nalegał mąż.

Kobieta spełniła więc polecenie. Uklękła i pocałowała pierścień, który, odczytawszy jej DNA, przesłał je do bazy immunitetów w siedzibie kosiarzy – Kosodomie. Chwilę później cały świat wiedział, że przez dwanaście miesięcy Jenny Terranova miała być bezpieczna przed zbiorami. Kosiarz spojrzał na pierścień, który połyskiwał czerwonym światłem, wskazując, że stojąca przed nim osoba posiadała immunitet. Uśmiechnął się zadowolony.

I w końcu wyznał im prawdę:

– Jestem tu po waszą sąsiadkę, Bridget Chadwell – poinformował ich. – Ale nie wróciła jeszcze do domu, a ja byłem głodny.

Dotknął lekko głowy Bena, jakby go błogosławił. Wydawało się, że to uspokoiło chłopca. Kosiarz z nożem w ręce podszedł do drzwi, nie pozostawiając wątpliwości co do metody zbioru sąsiadki. Zanim jednak wyszedł, zwrócił się do Citry:

– Jesteś w stanie przejrzeć fasadę świata, Citro Terranova. Byłby z ciebie dobry kosiarz.

Dziewczyna się wzdrygnęła.

– Nigdy nie chciałabym nim być.

– Spełniasz więc pierwszy z wymogów – odparł.

Następnie wyszedł, by zabić sąsiadkę.

* * *

Tamtego wieczoru nie rozmawiali o nim. Nikt nie poruszał tematu zbiorów, jakby mówienie o tym miało je na nich ściągnąć. Z mieszkania sąsiadki nie dochodziły żadne odgłosy. Nie było krzyków, błagania, a może po prostu telewizor Terranovów grał zbyt głośno. To właśnie była pierwsza rzecz, jaką zrobił ojciec, gdy kosiarz opuścił ich mieszkanie – włączył telewizor, by jego głośne dźwięki zagłuszyły odgłosy zbiorów zza ściany. Nie było to jednak potrzebne, ponieważ w jakikolwiek sposób kosiarz wykonał swoje zadanie, zrobił to po cichu. Citra starała się coś usłyszeć, cokolwiek. Oboje z bratem czuli ogromną ciekawość, która wywołała w nich jednocześnie uczucie wstydu.

Godzinę później Sędzia Kosiarz Faraday wrócił do ich mieszkania. Citra otworzyła mu drzwi. Kremowa toga nie nosiła ani jednego śladu krwi. Może miał zapasową na przebranie. Może po wszystkim skorzystał z pralki sąsiadki. Nóż również był czysty, gdy go jej oddał.

– Nie chcemy go – powiedziała z przekonaniem, jakby mogła mówić za rodziców. – Nigdy go już nie użyjemy.

– Ale musicie go używać – nalegał. – Będzie wam przypominał.

– O czym?

– Że kosiarz jest jedynie narzędziem śmierci, ale to, czy zostanie wezwany, zależy jedynie od was. Ty, twoi rodzice, jak i wszyscy inni ludzie na świecie macie władzę nad kosiarzami. – Ostrożnie podał jej nóż. – Jesteśmy wspólnikami. Musimy podzielić się odpowiedzialnością.

Być może była to prawda, ale po jego wyjściu Citra i tak wyrzuciła go do śmieci.

To najtrudniejsza rzecz, o jaką można kogoś prosić. Świadomość, że służy to większemu dobru, wcale nie pomaga. Niegdyś ludzie umierali naturalnie. Starość była końcem, a nie tylko stanem przejściowym. Istnieli niewidzialni zabójcy nazywani „chorobami”, przez których ciało przestawało działać. Starość była nieodwracalna, istniały też wypadki, których skutków nie można było cofnąć. Samoloty spadały z nieba. Samochody się zderzały. Istniały ból, cierpienie, rozpacz. Teraz trudno nam sobie wyobrazić tak niebezpieczny świat, w którym niewidzialne, niechybne niebezpieczeństwo czai się na każdym kroku. Jednak to już za nami, a mimo to pozostała jedna prosta prawda: ludzie muszą umierać.

Nie możemy się nigdzie przenieść – dowiodły tego katastrofy zarówno na Księżycu, jak i na Marsie. Mamy swoją ograniczoną Ziemię, a choć śmierć została całkowicie wyeliminowana jak choroba Heinego-Medina, ludzie wciąż muszą umierać. Niegdyś koniec ich życia spoczywał w rękach natury, ale go wykradliśmy. Teraz my mamy na niego monopol. Sami jesteśmy jego dostawcami.

Rozumiem sens istnienia kosiarzy oraz to, jak ważna i niezbędna jest ich rola, ale… często się zastanawiam, dlaczego to ja zostałam wybrana. I czy po tym czeka nas jakiś inny świat, w którym los będzie czyhał na nasze istnienie.

– Z dziennika zbiorów S. K. Curie

ROZDZIAŁ 2

0,303%

Tyger Salazar rzucił się z okna znajdującego się na trzydziestym dziewiątym piętrze, tworząc na marmurowym placu okropny bałagan. Jego rodzice byli wkurzeni, nawet nie przyszli się z nim zobaczyć. Przybył tylko Rowan, ponieważ Rowan Damisch był właśnie takim przyjacielem.

Siedział przy łóżku Tygera w centrum ożywiania, czekając, aż chłopak wybudzi się z szybkiego leczenia. Rowanowi to nie przeszkadzało. W centrum ożywiania było cicho. Spokojnie. Stanowiło to miłą odmianę od chaosu panującego w jego domu, w którym przebywało ostatnio więcej krewnych, niż jakakolwiek ludzka istota była w stanie znieść. Kuzynostwo, dalsze kuzynostwo, rodzeństwo, przyrodnie rodzeństwo. W domu pojawiła się również babcia, po tym jak już trzeci raz zawróciła znad krawędzi, w dodatku z nowym mężem i dzieckiem w drodze.

– Będziesz miał nową ciocię, Rowan – poinformowała go. – Czyż to nie cudowne?

Cała sprawa tylko wkurzyła matkę Rowana, ponieważ tym razem babcia cofnęła się aż do wieku dwudziestu pięciu lat, przez co stała się dziesięć lat młodsza od swojej córki. W tej chwili mama czuła presję, by również zawrócić znad krawędzi, ale tylko po to, by być młodszą niż babcia. Dziadka cechowała większa rozwaga. Wyjechał do Euroscandii, aby uwodzić kobiety, zatrzymał się przy tym w szacownym wieku trzydziestu ośmiu lat.

Kiedy Rowan miał szesnaście lat, postanowił, że chciałby doświadczyć siwienia włosów, zanim po raz pierwszy zawróci znad krawędzi – a nawet wtedy nie zamierzał cofnąć się do jakiegoś żenującego wieku. Niektórzy resetowali lata aż do dwudziestu jeden, co było najwcześniejszym etapem, do którego terapia genetyczna mogła cofnąć daną osobę. Plotki głosiły, że pracowano nad programem pozwalającym na powrót aż do wieku nastoletniego, co Rowan uznawał za niedorzeczne. Dlaczego ktokolwiek przy zdrowych zmysłach chciałby znów być nastolatkiem?

Kiedy chłopak spojrzał na przyjaciela, zauważył, że Tyger otworzył oczy i bacznie mu się przyglądał.

– Cześć – przywitał się Rowan.

– Jak długo? – zapytał Tyger.

– Cztery dni.

Tyger w geście triumfu wyrzucił rękę w górę.

– Tak! Nowy rekord! – Spojrzał na swoje dłonie, jakby chciał ocenić zniszczenia. Oczywiście żadne nie pozostały. Nikt nie budził się z szybkiego leczenia, jeśli coś było nie w porządku. – Myślisz, że to dzięki tak znacznej wysokości czy przez marmurową posadzkę?

– Pewnie zasługa marumuru – powiedział Rowan. – Kiedy osiągniesz już prędkość maksymalną, nie ma znaczenia, z jakiej wysokości skaczesz.

– Posadzka popękała? Musieli wymienić płyty?

– Nie wiem, Tyger. Rany, wystarczy już.

Chłopak oparł się na poduszce, wyraźnie z siebie zadowolony.

– Najlepsze plaśnięcie w historii!

Rowan stwierdził, że miał na tyle cierpliwości, by poczekać, aż przyjaciel się obudzi, jednak nie miał jej wcale, gdy ten był przytomny.

– Po co ty to w ogóle robisz? To tylko strata czasu.

Tyger wzruszył ramionami.

– Lubię spadanie. Poza tym muszę przypominać rodzicom o sałacie.

Rowan się zaśmiał, bo to właśnie on wymyślił określenie „dziecko-sałata”, by opisać ich status. Obaj chłopcy urodzili się w dużych rodzinach i nie stali się ulubieńcami swoich rodziców. „Mam kilku braci, którzy są mięsem, siostry będące serem i plasterkiem pomidora, więc wychodzi na to, że ja jestem sałatą”. Termin ten do nich przylgnął, a Rowan założył w szkole klub Główka Sałaty Lodowej, który w tej chwili zrzeszał około dwudziestu członków… Chociaż Tyger często żartował, że rozpocznie przewrót ku sałacie rzymskiej.

Kilka miesięcy temu zaczął rozplaszczanie. Rowan spróbował tego jeden jedyny raz i przekonał się, jak to okropnie boli. Skończył z zaległościami w szkole, a rodzice nałożyli na niego wszelakie możliwe kary, które zapomnieli wyegzekwować, co było jednym z przywilejów bycia sałatą. Mimo to dreszczyk emocji przy spadaniu nie był wart swej ceny. Z drugiej jednak strony Tyger uzależnił się od rozplaszczania.

– Musisz sobie znaleźć nowe hobby, gościu – powiedział Rowan. – Wiem, że pierwsze ożywianie jest bezpłatne, ale reszta musi kosztować twoich rodziców fortunę.

– Tak… ale chociaż raz wydają tę kasę na mnie.

– A nie wolałbyś, żeby kupili ci samochód?

– Ożywanie jest obowiązkowe – stwierdził przyjaciel – a auto opcjonalne. Jeśli nie zostaną zmuszeni do wydania pieniędzy, nie zrobią tego.

Rowan nie mógł się z tym spierać. Również nie posiadał samochodu i wątpił, by rodzice mu takowy sprawili. Według nich publicary były czyste, wydajne i same się prowadziły. Po co więc mieli marnować tyle pieniędzy na coś zupełnie zbędnego? Zamiast tego wydawali je na wszystko, oprócz własnego syna.

– Jesteśmy tylko wypełniaczami – powiedział Tyger. – Jeśli nie wywołamy niewielkiego wzdęcia, nikt nie zauważy naszego istnienia.

* * *

Następnego ranka Rowan stanął twarzą w twarz z kosiarzem. Nie był przygotowany na widok jednego z nich w tej okolicy. Nie było mowy, by od czasu do czasu na jakiegoś nie wpaść, ale nieczęsto pojawiali się oni w szkole średniej.

Spotkanie to było winą Rowana. Punktualność nie należała do jego zalet – zwłaszcza teraz, gdy wymagano, by odprowadzał młodsze rodzeństwo i rodzeństwo przyrodnie na lekcje. Później, już spóźniony, wsiadał do publicara i jechał do swojej szkoły. Właśnie przekroczył jej próg i kierował się do okna obecności, gdy zza rogu wychynął kosiarz odziany w nieskazitelnie czystą kremową togę.

Pewnego razu, gdy wybrał się z rodziną na górską wędrówkę, Rowan zboczył ze szlaku i natknął się na płową pumę. Ucisk w piersi, a także mięknące kolana były w tej chwili identyczne jak wtedy. Natura nakazywała walkę lub ucieczkę, jednak Rowan nie wybrał w tamtym momencie żadnej z tych możliwości. Zwalczył instynkt i zgodnie z wyczytanymi wcześniej instrukcjami uniósł powoli ręce, by wyglądać na większego. Podziałało, zwierzę zostawiło go w spokoju, oszczędzając mu tym samym podróży do miejscowego centrum ożywiania.

W tej chwili, gdy nagle wyrósł przed nim kosiarz, Rowan poczuł przedziwną ochotę, by powtórzyć to zachowanie – jakby uniesienie rąk nad głowę miało odstraszyć od niego kosiarza. Na tę myśl chłopak roześmiał się mimowolnie. Śmiech natomiast to ostatnia rzecz, jaką powinno się robić w obecności kosiarza.

– Pokierujesz mnie do gabinetu dyrekcji? – poprosił mężczyzna.

Rowan chciał wytłumaczyć, jak tam dotrzeć, a następnie oddalić się w przeciwnym kierunku, ale pomyślał, że byłoby to zbyt wielkie tchórzostwo.

– Idę w tamtą stronę – powiedział. – Zaprowadzę pana.

Mężczyzna będzie wdzięczny za pomoc, a podlizanie się kosiarzowi nie zaszkodzi.

Poprowadził go, mijając na korytarzu innych uczniów, którzy podobnie jak on byli spóźnieni lub po prostu załatwiali jakieś sprawunki. Wszyscy gapili się na nich dwóch, starając się wtopić w ścianę. W jakiś sposób przejście korytarzem z kosiarzem wydawało się mniej przerażające, gdy reszta miała się kogo obawiać, a Rowan nie mógł zaprzeczyć, że był nieco zawstydzony, kiedy kopnął go zaszczyt stania się jego przewodnikiem. Prawda dotarła do niego dopiero, gdy stanęli pod drzwiami gabinetu. Kosiarz miał zamiar zebrać dziś któregoś z uczniów.

Na widok sędziego wszyscy wstali. Nie tracąc czasu, mężczyzna nakazał:

– Proszę, by Kohl Whitlock natychmiast stawił się w gabinecie.

– Kohl Whitlock? – zapytała sekretarka.

Kosiarz nie powtórzył, ponieważ wiedział, że usłyszano go bez problemu – kobieta po prostu nie dowierzała.

– Tak, sędzio, już się tym zajmę.

Rowan znał Kohla. Do diabła, Kohla Whitlocka znali chyba wszyscy. Już w trzeciej klasie został rozgrywającym szkolnej drużyny futbolowej. Po raz pierwszy w historii miał poprowadzić szkołę do zdobycia mistrzostwa ligi.

Głos sekretarki drżał, gdy mówiła przez interkom. Odchrząknęła, krztusząc się na nazwisku chłopaka.

Kosiarz czekał cierpliwie na jego przybycie.

Rowan nie chciał prowokować sędziego. Powinien stawić się w oknie obecności, pobrać przepustkę i udać się na lekcję, jednak jak w przypadku pumy, po prostu stał w miejscu. W tej właśnie chwili miało zmienić się jego życie.

– Chce pan dokonać zbioru naszego utalentowanego rozgrywającego. Mam nadzieję, że pan o tym wie.

Twarz kosiarza – do tej pory serdeczna – przybrała kamienny wyraz.

– Nie sądzę, by była to twoja sprawa.

– Jest pan w mojej szkole – powiedział Rowan – w związku z tym to chyba moja sprawa.

Dopiero wtedy instynkt wziął górę i chłopak udał się do okienka obecności, aby zniknąć kosiarzowi z oczu. Mamrocząc pod nosem o własnej głupocie, podał podrobione usprawiedliwienie. Miał szczęście, że nie urodził się w czasach, gdy śmierć była naturalna, ponieważ najpewniej nie dożyłby wieku dorosłego.

Kiedy odwrócił się, by wyjść, zobaczył zasmuconego Kohla Whitlocka wprowadzanego do gabinetu. Dyrektor, który dobrowolnie opuścił pomieszczenie, popatrzył pytająco na swój personel, ale otrzymał jedynie smutne spojrzenia i kręcenie głowami.

Nie wszyscy zdawali się zauważać Rowana. Kto by się przejmował sałatą, jeśli przyszedł kotlet?

Chłopak zamierzał wślizgnąć się do gabinetu, ale dyrektor w ostatniej chwili złapał go za ramię.

– Synu, nie chcesz tam iść.

Miał rację, ponieważ Rowan nie chciał tam iść, ale i tak poszedł, zamykając za sobą drzwi.

Przed uporządkowanym biurkiem dyrektora stały dwa krzesła. Kosiarz zajął jedno z nich, Kohl usiadł na drugim, garbiąc się i szlochając. Sędzia spiorunował Rowana wzrokiem. Puma, pomyślał chłopak. Chociaż akurat ta naprawdę może zakończyć ludzkie życie.

– Nie ma tu jego rodziców – powiedział Rowan. – Ktoś powinien z nim być.

– Jesteś z rodziny?

– Czy to ważne?

Kohl uniósł głowę.

– Proszę, niech Ronald zostanie – błagał.

– Rowan.

Z twarzy Kohla biło przerażenie, jakby w jakiś sposób pomyłka ta przypieczętowała jego los.

– Wiedziałem! Naprawdę! – Pod maską mięśni i brawury Kohl Whitlock był jedynie przestraszonym dzieciakiem. Czy wszyscy tak kończyli? Rowan zgadywał, że mógł to wiedzieć jedynie kosiarz.

Zamiast wyrzucić Rowana z gabinetu, sędzia powiedział:

– Weź sobie krzesło. Rozgość się.

Kiedy chłopak obszedł biurko, by wyciągnąć zza niego fotel dyrektora, zastanawiał się, czy kosiarz powiedział to z ironią, sarkazmem, czy też naprawdę nie wiedział, że rozgoszczenie się nie było możliwe w jego obecności.

– Nie możecie mi tego zrobić – błagał Kohl. – Rodzice tego nie przeżyją! Umrą!

– Nie, nie umrą – poprawił go spokojnie mężczyzna. – Poradzą sobie.

– Może mu pan dać przynajmniej kilka minut na przygotowanie się? – zapytał Rowan.

– Mówisz mi, jak mam wykonywać swoją pracę?

– Proszę pana tylko o odrobinę litości!

Sędzia ponownie spiorunował go wzrokiem, jednak tym razem jakoś inaczej. Nie tylko chciał go zastraszyć, ale również coś zobaczyć. Przyglądał się uważnie Rowanowi.

– Robię to od wielu lat – wyjaśnił. – Z doświadczenia wiem, że szybkie i bezbolesne zbiory są największą litością, jaką można okazać.

– Więc proszę przynajmniej podać mu powód! Proszę mu powiedzieć, dlaczego on!

– To przypadek, Rowan! – powiedział Kohl. – Wszyscy o tym wiedzą! To pieprzony przypadek!

W spojrzeniu kosiarza było jednak coś, co temu przeczyło. Rowan postanowił dociekać:

– Chodzi o coś więcej, prawda?

Sędzia westchnął. Nie musiał mu nic mówić – mimo wszystko był przecież kosiarzem, stał ponad prawem w każdy możliwy sposób. Nikomu nie musiał niczego wyjaśniać. Zdecydował jednak, by to zrobić.

– Usuwając z równania podeszły wiek, statystyki podają, że w Epoce Śmiertelności siedem procent zgonów powiązanych było z ruchem samochodowym. W tym trzydzieści jeden procent po spożyciu alkoholu, a pośród nich czternaście procent stanowili nastolatkowie. – Rzucił Rowanowi niewielki kalkulator zabrany z biurka dyrektora. – Sam policz.

Rowan nie spieszył się z obliczeniami, wiedząc, że z każdą sekundą przedłużał życie Kohla.

– Zero przecinek trzysta trzy procent – powiedział w końcu.

– Co oznacza – ciągnął kosiarz – że około trzy na tysiąc dusz, które zbieram, powinny mieścić się w tej kategorii. Jedna na trzysta trzydzieści trzy. Twój kolega dostał właśnie nowy samochód, w kartotece widnieją zapisy, że nadużywał alkoholu. Zatem spośród nastolatków pasujących do tego profilu wybrałem losowo właśnie jego.

Kohl zakrył twarz dłońmi i zaszlochał mocniej.

– Jestem kretynem! – Przycisnął dłonie do oczu, jakby chciał je wcisnąć sobie do głowy.

– Powiedz – zwrócił się spokojnie kosiarz do Rowana – czy to wyjaśnienie złagodziło zbiory, czy może raczej przysporzyło chłopakowi jeszcze więcej cierpienia?

Rowan przygarbił się nieco na swoim miejscu.

– Wystarczy – powiedział sędzia. – Już czas. – Wyciągnął z kieszeni togi niewielką łopatkę, kształtem dopasowaną do jego dłoni. Miała osłoniętą rękojeść i błyszczącą metalicznie płytkę.

– Kohl, wybrałem dla ciebie wstrząs, który zatrzyma krążenie. Śmierć będzie szybka i bezbolesna, nie tak brutalna jak w przypadku wypadku samochodowego, w którym zginąłbyś w Epoce Śmiertelności.

Nagle Kohl złapał mocno Rowana za rękę. Kolega pozwolił mu na to. Nie byli spokrewnieni, nie byli nawet przyjaciółmi, ale cóż można było rzec? W obliczu śmierci wszyscy byli sobie bliscy. Rowan zastanawiał się przez to, czy na świecie bez śmierci wszyscy byli sobie obcy. Również ścisnął dłoń Kohla, przyrzekając bez słów, że jej nie puści.

– Chcesz, bym przekazał coś pozostałym? – zapytał Rowan.

– Milion rzeczy – stwierdził Kohl. – Ale teraz nic konkretnego nie przychodzi mi na myśl.

Rowan zdecydował, że sam stworzy ostatnie słowa Kohla do bliskich. I że będą dobre. Pocieszające. Chłopak chciał znaleźć sens w tej bezsensownej sytuacji.

– Obawiam się, że podczas procedury nie możesz trzymać go za rękę – powiedział kosiarz.

– Nie puszczę go – odparł Rowan.

– Wstrząs może zatrzymać również twoje serce – ostrzegł mężczyzna.

– No i co z tego? – zapytał Rowan. – Ożywią mnie – stwierdził, po czym dodał: – No chyba że zdecyduje się pan zebrać i mnie.

Rowan zdawał sobie sprawę, że prowokował kosiarza. Pomimo istniejącego ryzyka cieszył się, że to zrobił.

– Dobrze więc. – Kosiarz bezzwłocznie przytknął łopatkę do piersi Kohla.

Rowanowi pojaśniało przed oczami, następnie natychmiast pociemniało. Dostał drgawek na całym ciele. Spadł z fotela, poleciał do tyłu i uderzył w ścianę. Być może dla Kohla było to bezbolesne, ale nie dla Rowana. Bolało. I to bardzo. Bardziej niż cokolwiek innego. Mikroskopijne, uśmierzające ból nanity w jego krwi natychmiast zaczęły jednak uwalniać otępiające opiaty. Ból złagodniał, gdy zaczęły działać, a kiedy chłopakowi powróciło widzenie, zobaczył, że kosiarz zamykał oczy drugiemu uczniowi, który osunął się na krześle. Dokonano zbioru. Kohl Whitlock nie żył.

Sędzia wyprostował się i podał Rowanowi rękę, ale ten jej nie przyjął. Podniósł się samodzielnie i chociaż nie czuł ani grama wdzięczności, powiedział:

– Dziękuję, że pozwolił mi pan zostać.

Kosiarz przyglądał mu się przez dłuższą chwilę, następnie stwierdził:

– Stanąłeś w obronie chłopaka, którego ledwie znałeś. Pocieszałeś go w chwili śmierci, zniosłeś też ból wywołany wstrząsem. Stałeś się świadkiem, choć nikt cię o to nie prosił.

Rowan wzruszył ramionami.

– Postąpiłem tak, jak postąpiłby każdy na moim miejscu.

– Czy ktoś jeszcze chciał tu być? – naciskał mężczyzna. – Dyrektor? Nauczyciele? Któryś z kilkudziesięciu uczniów, których mijaliśmy na korytarzu?

– Nie… – musiał przyznać Rowan. – Ale jakie znaczenie ma to, co zrobiłem? On nadal nie żyje. A wie pan, co mawiają o dobrych intencjach?

Kosiarz przytaknął i spojrzał na swój pierścień spoczywający na pulchnym palcu.

– Zakładam, że poprosisz teraz o immunitet.

Rowan pokręcił głową.

– Niczego od pana nie chcę.

– Dobrze. – Mężczyzna odwrócił się, ale przystanął, nim otworzył drzwi. – Ostrzegam, że poza mną nikt nie doceni twojego dzisiejszego czynu – powiedział. – Pamiętaj jednak, że dobrymi intencjami wybrukowanych jest wiele dróg. Nie wszystkie z nich prowadzą do piekła.

* * *

Uderzenie było równie przerażające, jak wstrząs elektryczny – może nawet bardziej, ponieważ Rowan się go nie spodziewał. Stało się to przed lunchem, gdy był na korytarzu, aż nagle z ogromną siłą poleciał do tyłu, przez co zadudnił rząd metalowych szafek.

– Byłeś tam na miejscu i tego nie powstrzymałeś?! – Oczy Marah Pavlik płonęły gniewem i oburzeniem. Dziewczyna wyglądała, jakby gotowa była wsadzić mu długie paznokcie do nosa i wyciągnąć mózg. – Pozwoliłeś mu umrzeć?!

Marah od ponad roku była dziewczyną Kohla. Podobnie jak on również była popularną trzecioklasistką, więc zazwyczaj unikała interakcji z hołotą z drugich klas, do jednej z których należał również Rowan. W tej chwili jednak okoliczności były nadzwyczajne.

– To nie tak – zdołał wykrztusić, nim dziewczyna ponownie się zamachnęła. Tym razem udało mu się zablokować cios. Złamała paznokieć, ale nie zwróciła na to uwagi, ponieważ dzięki śmierci Kohla zaczęła przejmować się poważniejszymi rzeczami.

– A ja myślę, że dokładnie tak! Byłeś tam i przyglądałeś się, jak umierał!

Uczniowie zaczęli gromadzić się wokół nich, większość z nich przyciągnęła kłótnia. Rowan rozejrzał się za jakąś litościwą twarzą – kimś, kto wziąłby jego stronę – ale w posyłanych mu spojrzeniach widział jedynie pogardę. Marah mówiła i biła w imieniu ich wszystkich.

Nie tego się spodziewał. Nie żeby chciał klepania po plecach w uznaniu za pomoc Kholowi w ostatnich chwilach, jednak nie spodziewał się aż tak wielkiego oburzenia.

– Zwariowałaś?! – wykrzyknął do dziewczyny, a właściwie do nich wszystkich. – Nie można powstrzymać kosiarza od zbiorów!

– Mam to gdzieś! – wydzierała się. – Mogłeś coś zrobić, ale ty tylko patrzyłeś!

– Zrobiłem coś! Trzy… trzymałem go za rękę.

Złapała go i uderzyła jego plecami o szafkę z siłą, o jaką by jej nie posądzał.

– Kłamiesz! Nigdy nie podałby ci dłoni. Nigdy by cię nie dotknął! – Po chwili dodała: – To ja powinnam trzymać go za rękę!

Wokół nich uczniowie marszczyli brwi i szeptali rzeczy, które najwyraźniej chcieli, by Rowan usłyszał:

– Widziałem, jak szedł korytarzem z kosiarzem, jakby byli kumplami.

– Rano weszli razem do szkoły.

– Słyszałam, że to on podał kosiarzowi nazwisko Kohla.

– Ktoś mówił, że pomagał sędziemu w zbiorach.

Rowan rzucił się na dzieciaka, który wypowiedział ostatnie zdanie – Ralphy’ego, czy jak mu tam było.

– Kto mówił?! Nikogo innego tam nie było, kretynie!

To jednak nie miało żadnego znaczenia. Plotki nie miały w sobie za grosz logiki.

– Nie rozumiecie? Nie pomagałem kosiarzowi, tylko Kohlowi! – tłumaczył.

– Tak, pomogłeś mu przenieść się na tamten świat – rzucił ktoś z tłumu, a inni zgodzili się, wyrażając przy tym swoją pogardę.

Próby zmiany ich zdania były bezcelowe, a im bardziej Rowan zaprzeczał pogłoskom, tym bardziej uczniowie wierzyli w jego winę. Nie potrzebowali jego odwagi, chcieli jedynie kozła ofiarnego. Kogoś, kogo mogliby nienawidzić. Nie mogli wyładować wściekłości na kosiarzu, ale Rowan Damisch był idealnym do tego kandydatem.

– Założę się, że za pomoc dostał immunitet – powiedział chłopak, który od zawsze był jego przyjacielem.

– Wcale nie!

– Dobrze – powiedziała Marah z odrazą. – Mam nadzieję, że następny kosiarz przyjdzie po ciebie.

Wiedział, że naprawdę tak uważała – nie w tej chwili, ale w głębi serca – a jeśli następny sędzia przyszedłby po niego, dziewczyna z rozkoszą przyjęłaby wiadomość o jego śmierci. Była to mroczna, trzeźwiąca myśl, ponieważ dzięki niej Rowan uświadomił sobie, że istnieli ludzie, którzy faktycznie życzyli mu śmierci. Nie można było tego zbagatelizować. Teraz stał się wrogiem publicznym numer jeden całej szkoły. A to zmieniło wszystko.

Dopiero wtedy przypomniał sobie ostrzeżenie kosiarza: nikt nie miał docenić tego, co zrobił dziś dla Kohla. Sędzia miał rację, przez co chłopak go znienawidził, tak jak pozostali nienawidzili jego.

Dwa tysiące czterdziesty drugi był rokiem, w którym każdy uczeń posiadł wiedzę. Wtedy też moc obliczeniowa stała się nieskończona – lub tak bliska nieskończoności, że przestało to mieć jakiekolwiek znaczenie. Wtedy dowiedzieliśmy się… o wszystkim. „Chmura danych” ewoluowała do Thunderheada[1], więc teraz cała wiedza znajdowała się w niemal nieskończonej pamięci, do której dostęp miał każdy.

Jednak, jak w przypadku innych rzeczy, gdy zdobyliśmy już całą wszechpotężną wiedzę, zdała się ona nagle mniej istotna. Mniej pilna. Tak, wiemy już wszystko, ale często zastanawiam się, czy ktokolwiek trudzi się, by z tego skorzystać. Oczywiście istnieją naukowcy, którzy zgłębiają informacje, ale w jakim celu? Nauka polegała na odkrywaniu wiedzy, abyśmy mogli poprawiać nasze życie i świat. Idealny świat nie potrzebuje jednak poprawy. Podobnie jak w innych przypadkach edukacja od szkoły podstawowej aż po najwyższe uczelnie ma nam zapewnić jedynie zajęcie.

Dwa tysiące czterdziesty drugi był rokiem, w którym pokonaliśmy śmierć i przestaliśmy liczyć. Oczywiście przez kilka następnych dekad wciąż sumowaliśmy lata, jednak osiągnęliśmy nieśmiertelność, więc upływający czas przestał mieć znaczenie.

Nie wiem dokładnie, kiedy przeszliśmy na kalendarz chiński –rok Psa, rok Kozy, rok Smoka i tak dalej. Nie wiem też, kiedy obrońcy praw zwierząt zaczęli domagać się równego traktowania innych gatunków, dodając do tego rok Wydry, rok Wieloryba i rok Pingwina. Nie powiem również, kiedy zaprzestano powtarzania i wydano dekret, że co rok patronem ma być inne zwierzę. Wiem jedynie, że w tej chwili mamy rok Ocelota.

Jeśli chodzi zaś o rzeczy, których nie jestem świadoma, to zapewne informacje te znajdują się w Thunderheadzie i są dostępne dla każdego, kto wykaże się motywacją, by po nie sięgnąć.

– Z dziennika zbiorów S. K. Curie

[1] Thunderhead – superkomórka burzowa, najgroźniejszy typ chmur burzowych. Są w stanie spowodować ulewne opady, grad wielkości piłeczek golfowych, porywiste wiatry, a czasami niszczycielskie tornada. Mogą mieć dobrze ukształtowane i „gęste” kowadło burzowe oraz „kalafiorowate” wypiętrzenia przebijające się ponad kowadło i przyjmujące kształt kopuły (przyp. tłum.).

ROZDZIAŁ 3

MOC PRZEZNACZENIA

Zaproszenie przyszło do Citry na początku stycznia. Dotarło pocztą, co było pierwszą oznaką jego oryginalności. Za pomocą poczty przychodziły jedynie trzy rodzaje przesyłek: paczki, pisma urzędowe i listy od ekscentryków – jedynych ludzi, którzy wciąż je jeszcze pisali. Zdawało się, że była to korespondencja właśnie tego typu.

– Otwórz – powiedział Ben, bardziej podekscytowany z powodu tej koperty niż jej adresatka. Imię Citry zapisano odręcznie, co było jeszcze dziwniejsze. Co prawda, nadal fakultatywnie uczono się ręcznego pisma, ale dziewczyna nie znała wielu osób, które byłyby skłonne poświęcać na to swój czas. Rozerwała kopertę i wyciągnęła kartę o tej samej kremowej barwie, następnie przeczytała po cichu, nim ujawniła treść na głos.

Pani obecność wymagana jest dziewiątego stycznia o godzinie dziewiętnastej w budynku Wielkiej Opery Publicznej.

I tyle. Ani podpisu, ani adresu zwrotnego. W kopercie znajdował się również bilet wstępu.

– Opera? – zapytał Ben. – Fuj.

Citra podzielała opinię brata.

– Czy to coś związanego ze szkołą? – zapytała matka.

Dziewczyna pokręciła głową.

– Gdyby tak było, napisaliby tu o tym.

Kobieta wzięła kopertę i zaproszenie od córki, by uważniej się temu przyjrzeć.

– Cokolwiek to jest, zanosi się na coś interesującego.

– Pewnie jakiś frajer stara się mnie zaprosić w ten sposób na randkę, ponieważ nie potrafi zrobić tego osobiście.

– Pójdziesz? – dociekała matka.

– Mamo… Chłopak, który zaprasza mnie do opery, albo żartuje, albo ma jakieś urojenia.

– Albo próbuje ci zaimponować.

Citra jęknęła i wyszła z pomieszczenia, zirytowana własną ciekawością.

– Nigdzie nie pójdę! – zawołała ze swojego pokoju, doskonale wiedząc, że podjęła już całkiem odwrotną decyzję.

* * *

Wielka Opera Publiczna była jednym z kilku miejsc, do których chodzono, by zostać zauważonym. Jedynie połowa widowni przybywała dla samego spektaklu, reszta uczestniczyła po prostu w wielkim melodramacie społecznej wspinaczki i awansu zawodowego. Nawet Citra o tym wiedziała, choć zbytnio ją to nie interesowało.

Założyła sukienkę, którą kupiła w zeszłym roku na tańce, gdy była pewna, że zaprosi ją Hunter Morrison. Zamiast niej Hunter zaprosił Zachary Swain, czego najwyraźniej spodziewali się wszyscy prócz Citry. Tych dwoje wciąż było parą, a Citra do dzisiejszego dnia nie miała okazji, by założyć zakupiony wtedy strój.

Gdy przymierzyła sukienkę, była o wiele bardziej zadowolona, niż się spodziewała. Nastolatki szybko dorastały. Kreacja pasowała na nią o wiele lepiej niż w zeszłym roku.

Dziewczyna zawęziła w myślach podejrzenia co do potencjalnego cichego wielbiciela. Mógł to być jeden z pięciu chłopaków, ale tylko z dwoma chciałaby spędzić trochę czasu sam na sam. Pozostałych trzech zniosłaby jedynie ze względu na ciekawość. Mimo wszystko Citra uważała, że fajnie byłoby spędzić wieczór, udając kogoś pretensjonalnego.

Ojciec nalegał, by ją podwieźć.

– Zadzwoń, gdy będziesz chciała wrócić do domu.

– Pojadę publicarem.

– I tak zadzwoń – powiedział. Po raz dziesiąty powtórzył, jak ładnie wygląda, a gdy wysiadła, odjechał, robiąc miejsce limuzynom i bentleyom czekającym w kolejce.

Citra wzięła głęboki wdech i przeszła marmurowymi schodami, czując się niezręcznie niczym Kopciuszek na balu.

Przy wejściu nie została skierowana w stronę miejsc na parterze ani głównych schodów prowadzących ku balkonom. Zamiast tego konsjerż spojrzał na wejściówkę, na dziewczynę i znów na bilet, po czym zawołał kolegę, by ten osobiście zaprowadził Citrę na właściwe miejsce.

– O co chodzi? – zapytała. Najpierw pomyślała, że wejściówka była sfałszowana, a ona zostanie wyproszona z budynku. Mimo wszystko mógł być to dowcip, więc zaczęła przerzucać w głowie listę potencjalnych żartownisiów.

W tej samej chwili konsjerż powiedział:

– W przypadku prywatnych lóż mamy w zwyczaju osobiście odprowadzać gości, panienko.

Citra przypomniała sobie, że prywatne loże były najbardziej ekskluzywne. Zazwyczaj rezerwowali je ludzie zbyt elitarni, by siedzieć pośród mas. Zwykłych ludzi nie było na nie stać, a nawet jeśli, nie były im wynajmowane. Dziewczyna, podążając wąskimi schodami za bileterem, zaczęła się bać. Nie znała nikogo tak bogatego. Co jeśli dostała zaproszenie przez pomyłkę? A jeśli naprawdę czekał na nią jakiś ważny gość, to czegóż mógł od niej oczekiwać?

– No i jesteśmy! – Konsjerż odsłonił kotarę, za którą zastała chłopaka mniej więcej w swoim wieku. Siedzący w loży miał ciemne włosy i jasną, usianą piegami skórę. Wstał, gdy zobaczył Citrę, przy czym dziewczyna zauważyła, że nogawki jego garnituru były nieco przykrótkie.

– Cześć.

– Hej.

Bileter zostawił ich samych.

– Zostawiłem ci miejsce bliżej sceny – powiedział.

– Dzięki. – Usiadła, starając się domyślić, kim był i dlaczego ją tu zaprosił. Nie wydawał się jej znajomy. Powinna go pamiętać? Nie chciała okazać, że go nie rozpoznała.

Nagle chłopak powiedział:

– Dziękuję.

– Za co?

Wyjął z kieszeni zaproszenie, które wyglądało identycznie jak jej.

– Nie kręci mnie opera, ale hej, lepsze to niż nudy w domu. Więc… powinienem… no wiesz, cię znać?

Citra parsknęła śmiechem. Nie miała tajemniczego wielbiciela, najwyraźniej oboje zostali zaproszeni przez nieznaną osobę, przez co dziewczyna stworzyła w głowie kolejną listę, na szczycie której znaleźli się jej rodzice. Być może miała przed sobą syna ich znajomych, jednak tego rodzaju podstęp był dość prymitywny, nawet jak na nich.

– Co cię tak śmieszy? – zapytał chłopak, więc pokazała mu identyczne zaproszenie. Nie roześmiał się. Zamiast tego trochę się zmartwił, ale nie wyjaśnił dlaczego.

Przedstawił się jako Rowan. Uścisnęli sobie dłonie, gdy przyciemniono światła i uniosła się kurtyna, a z głośników popłynęły głośne dźwięki, przy których nie mogli kontynuować rozmowy. Rozpoczynała się właśnie opera La forza del destino – Moc przeznaczenia – Giuseppe Verdiego, choć wiadome im było, że w żadnym razie nie ściągnęło ich tutaj przeznaczenie.

Muzyka była głęboka i dostojna, jednak po pewnym czasie zaczęła męczyć uszy Citry. Historia, która była dość oczywista nawet dla kogoś, kto nie znał języka włoskiego, nie bardzo zainteresowała dziewczynę oraz jej towarzysza. Mimo wszystko było to dzieło z Epoki Śmiertelności. Wojna, zemsta, morderstwo – wszystkie wątki, na których oparto opowieść – usunięto z obecnej rzeczywistości, więc nastolatkowie nie mieli punktu odniesienia. Katharsis mogło się skupiać jedynie wokół miłości, co było stanowczo niezręczne, biorąc pod uwagę, że Citra i Rowan byli nieznajomymi uwięzionymi w operowej loży.

– Kto według ciebie nas zaprosił? – zapytała dziewczyna, gdy zapaliły się światła w pierwszym antrakcie. Rowan również nie miał pojęcia, więc zaczęli dzielić się informacjami, dzięki którym mogliby rozwikłać zagadkę. Poza tym, że oboje mieli po szesnaście lat, niewiele ich łączyło. Ona pochodziła z centrum, on z przedmieścia. Ona miała małą rodzinę, on wielką, a zawody ich rodziców nie mogłyby być bardziej odmienne.

– Jaki jest twój indeks genetyczny? – zadał raczej osobiste pytanie, ale może właśnie to ich w jakiś sposób łączyło.

– 22‒37‒12‒14‒15.

Uśmiechnął się.

– Trzydzieści siedem procent pochodzenia afrykańskiego. Dobrze! To dość sporo!

– Dzięki.

Zdradził, że jego to: 33‒13‒12‒22‒20. Zastanawiała się, czy nie zapytać o skład jego „innego” składnika, bo dwadzieścia procent było dość sporym wynikiem, ale gdyby go nie znał, pytanie mogłoby go zawstydzić.

– Oboje mamy po dwanaście procent pochodzenia panazjatyckiego – zauważył. – Może o to w tym chodzi? – Jedynie zgadywał, bo mógł to być po prostu zbieg okoliczności.

Pod koniec przerwy w loży za nimi pojawiła się odpowiedź.

– Dobrze widzieć, że się poznaliście.

Choć minęło kilka miesięcy od ich spotkania, Citra natychmiast go rozpoznała. Sędzia Kosiarz Faraday nie był kimś, kogo można było zapomnieć.

– To pan? – dociekał Rowan na tyle stanowczo, że można było wywnioskować, że ich również łączyła jakaś historia.

– Przybyłbym wcześniej, ale miałem… inne sprawy. – Nie wyjaśnił jakie, za co Citra była wdzięczna. Mimo to jego obecność nie wróżyła niczego dobrego.

– Zaprosił nas pan, by przeprowadzić zbiory. – To nie było pytanie, raczej stwierdzenie faktu, ponieważ Citra przekonana była o prawdziwości tego zdania.

Rowan jednak dodał: