Wydawca: Muza Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2015

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 410 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Koronkowa robota - Pierre Lemaitre

Camille Verhoeven, komisarz paryskiej policji znany polskiemu czytelnikowi z powieści "Alex" i "Ofiara", ma przed sobą wyjątkowego przeciwnika. Jest nim miłośnik literatury kryminalnej, który w hołdzie dla niej popełnia morderstwa będące dokładnym powieleniem literackich pierwowzorów - zbrodni opisanych w takich klasykach  gatunku jak „American Psycho”, „Czarna Dalia” czy „Roseanna”.

Komisarz próbuje ustalić, która z książek stała się, lub co gorsza będzie w przyszłości, inspiracją dla tego nieuchwytnego i działającego wbrew wszelkiej logice psychopaty.

A czas nagli. Przełożeni domagają się wyników, spragniona sensacji prasa uznaje metody policji za mało skuteczne. Zagoniony, żyjący pod wielką presją Verhoeven nie ma czasu zająć się swoją żoną Irene, wkrótce spodziewającą się dziecka, i za to zaniedbanie przyjdzie mu drogo zapłacić.

Opinie o ebooku Koronkowa robota - Pierre Lemaitre

Fragment ebooka Koronkowa robota - Pierre Lemaitre

Tytuł oryginału: Travail soigné

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redaktor prowadzący: Ewa Orzeszek-Szmytko

Redakcja:Maria Braunstein

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta:Katarzyna Szajowska

Zdjęcie na okładce

© Michelle De Rose/Trevillion Images

© 2006 Pierre Lemaitre et Editions du Masque, département des éditions Jean-Claude Lattès, 2006

© for the Polish translation by Joanna Polachowska

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2015, 2017

ISBN 978-83-7758-977-9

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2017

Dla Pascaline

Dla mojego ojca

Pisarz to taka osoba, która adaptuje cytaty,usuwając cudzysłowy. 

Roland Barthes

CZĘŚĆ PIERWSZA

Poniedziałek, 7 kwietnia 2003

1

– Alice… – powiedział, patrząc na tę, którą każdy oprócz niego nazwałby po prostu dziewczyną.

Zwrócił się do niej po imieniu, chcąc pokazać, że jest po jej stronie, ale nie wywołał tym najmniejszej reakcji. Spojrzał na notatki sporządzone naprędce przez Armanda w trakcie pierwszego przesłuchania: Alice Vandenbosch, dwadzieścia cztery lata. Spróbował sobie wyobrazić, jak w normalnych okolicznościach mogła wyglądać taka dwudziestoczteroletnia Alice Vandenbosch. Musiała być młodą dziewczyną, jasną szatynką o pociągłej twarzy i otwartym spojrzeniu. A potem znów na nią popatrzył i wydało mu się to absolutnie niemożliwe. Siedząca przed nim dziewczyna ani trochę nie przypominała siebie samej: niegdyś jasne, z długimi ciemnymi odrostami włosy płasko oblepiające czaszkę, chorobliwa bladość, wielki fioletowy siniak na wysokości lewej kości policzkowej, cienka smużka zaschniętej krwi w kąciku ust… a w błędnych i spłoszonych oczach nie było już nic ludzkiego oprócz strachu, potwornego strachu, który wciąż jeszcze przyprawiał ją o dreszcze, jakby wyszła z domu w śnieżycę bez palta. Filiżankę z kawą trzymała oburącz niczym rozbitek cudem ocalały z katastrofy.

Zwykle już samo pojawienie się Camille’a Verhoevena wywoływało reakcję u nawet najbardziej niewzruszonych. Ale nie u Alice. Ona, zamknięta w sobie, tylko dygotała.

Była ósma trzydzieści rano.

Po przyjściu do biura kilka minut wcześniej Camille od razu poczuł się zmęczony. Wczorajsza kolacja zakończyła się o pierwszej w nocy. Ludzie, których nie znał, znajomi Irène. Gawędzili o telewizji, opowiadali anegdoty, które Camille uznałby zresztą za dość zabawne, gdyby nie siedząca naprzeciw niego kobieta tak bardzo przypominająca mu matkę. Przez całą kolację próbował uwolnić się od tego skojarzenia, ale naprawdę to było to samo spojrzenie, te same usta, włącznie z papierosami odpalanymi jeden od drugiego. Camille cofnął się myślą o dwadzieścia lat, do tych błogich czasów, kiedy jego matka w fartuchu umazanym farbami, z potarganymi włosami, z papierosem w ustach opuszczała jeszcze pracownię. Do tych czasów, kiedy Camille przychodził, by obserwować ją przy pracy. Kobieta z charakterem. Silna i skupiona, malująca krótkimi gniewnymi pociągnięciami pędzla. Do tego stopnia żyjąca we własnym świecie, że niekiedy zdawała się nawet nie dostrzegać jego obecności. Do tych czasów, kiedy Camille kochał jeszcze malarstwo, tych długich chwil, kiedy w milczeniu chłonął wzrokiem każdy jej gest, jakby to był klucz do tajemnicy dotyczącej jego samego. Tak było wcześniej. Wcześniej, zanim tysiące papierosów wypalanych przez matkę wypowiedziały mu otwartą wojnę, ale długo po spowodowaniu przez nie atrofii płodu, co naznaczyło los Camille’a. W tamtych czasach, patrząc z wysokości swoich stu czterdziestu pięciu centymetrów wzrostu, sam nie wiedział, kogo nienawidzi bardziej, swojej matki trucicielki, która stworzyła go jako mizerną kopię Toulouse-Lautreca, tyle że mniej zdeformowaną, czy swojego spokojnego i bezsilnego ojca, wpatrzonego w żonę z uwielbieniem słabeusza, czy też własnego odbicia w lustrze: w wieku lat szesnastu był mężczyzną, ale już na zawsze jakby niedorobionym. Kiedy matka malowała w swojej pracowni kolejne obrazy, kiedy wiecznie milczący ojciec prowadził swoją aptekę, Camille doroślejąc, oswajał się ze swoim niskim wzrostem, oduczał się ciągłego stawania na palcach, przyzwyczajał do patrzenia na innych z dołu, nie próbował już sięgnąć na półkę, nie przystawiwszy uprzednio stołka, urządzał swoją osobistą przestrzeń na poziomie domu dla lalek. I ten miniaturowy mężczyzna patrzył, w gruncie rzeczy ich nie rozumiejąc, na ogromne płótna matki, tak ogromne, że aby je dostarczyć do galerii, musiała je zwijać. Czasami, siedząc na stołku i odgarniając włosy, mówiła tylko: „Chodź do mnie, Camille…”, a on wiedział, że ją kocha, myślał nawet, że już nigdy nie pokocha nikogo innego.

Ale to były jeszcze dobre czasy, rozmyślał przy kolacji Camille, patrząc na siedzącą naprzeciwko kobietę, która głośno się śmiała, niewiele piła i paliła jak smok. Czasy, kiedy jego matka nie spędzała jeszcze całych dni na klęczkach w nogach łóżka, z policzkiem wtulonym w pościel, w jedynej pozycji, w jakiej rak pozwalał jej na chwilę wytchnienia. Choroba powaliła ją na kolana. Dopiero wtedy, po raz pierwszy, ich nieprzenikające się wzajem spojrzenia mogły się spotkać na tym samym poziomie. W tamtych czasach Camille sporo rysował. Spędzał długie godziny w pracowni, opuszczonej już przez matkę. A kiedy w końcu zmuszał się, by wejść do jej sypialni, zastawał tam ojca – który również spędził połowę życia na klęczkach – przytulonego do żony, w milczeniu ją obejmującego, oddychającego w tym samym rytmie co ona. Camille był sam. Rysował. Zabijał czas i czekał.

Kiedy rozpoczął studia na wydziale prawa, matka ważyła już niewiele więcej niż jej pędzle. Gdy wracał do domu, ojciec wydawał się spowity w ciężkie milczenie rozpaczy. A wszystko to trwało i trwało. Camille, młody mężczyzna o posturze niewyrośniętego dziecka, studiował prawnicze teksty, czekając, aż nastąpi koniec.

Stało się to nagle, któregoś majowego dnia. I było jak telefon od anonimowego rozmówcy. Ojciec powiedział tylko: „Powinieneś przyjechać”, a Camille nagle poczuł pewność, że odtąd będzie musiał żyć sam z sobą, że już na zawsze pozostanie samotny.

W wieku czterdziestu lat ten niski mężczyzna o pociągłej znużonej twarzy i łysy jak kolano wiedział, że stało się inaczej, odkąd w jego życie wkroczyła Irène. Ale wszystkie te obrazy z przeszłości… wczorajszy wieczór naprawdę go wyczerpał.

A poza tym źle trawił dziczyznę.

Mniej więcej o tej porze, kiedy niósł dla Irène tacę ze śniadaniem, na bulwarze Bonne-Nouvelle patrol dzielnicowy zgarnął Alice.

Camille zsunął się z krzesła i przeszedł do pokoju Armanda, chudego osobnika o wielkich uszach, słynącego ze skąpstwa.

– Za dziesięć minut przyjdziesz mnie zawiadomić, że znaleziono Marca. W nieciekawym stanie – polecił Camille.

– Znaleziono…? Gdzie? – zapytał Armand.

– Nie wiem, wymyśl coś.

Szybkim kroczkiem Camille wrócił do swojego gabinetu.

– No dobrze – powiedział, podchodząc do Alice. – A teraz zacznijmy na spokojnie jeszcze raz, od początku.

Stał naprzeciwko niej, ich oczy znajdowały się niemal na tym samym poziomie. Wydawało się, że Alice ocknęła się z letargu. Popatrzyła na Camille’a, jakby go dopiero teraz zobaczyła, i z większą niż zazwyczaj dobitnością musiała odczuć bezsens świata, kiedy do niej dotarło, że ona, Alice, dwie godziny wcześniej ciężko pobita i w kompletnej rozsypce, wylądowała nagle w Brygadzie Kryminalnej naprzeciwko mężczyzny wzrostu metr czterdzieści pięć, który proponuje jej zacząć wszystko od zera, jakby ona sama nie była już sprowadzona do poziomu zerowego.

Camille usiadł za biurkiem i machinalnie sięgnął po jeden z tuzina ołówków stojących w szklanym kubku, który dostał od Irène. Uniósł wzrok na Alice. Była naprawdę niebrzydka. Wręcz ładna. Delikatne, niezbyt wyraziste rysy, wskutek braku dbałości i nieprzespanych nocy trochę już zatarte. Istna Pieta. Przypominała podróbkę antycznej rzeźby.

– Od kiedy pracujesz dla Santeny’ego? – zapytał, jednym pociągnięciem ołówka szkicując w bloku rysunkowym owal jej twarzy.

– Nie pracuję dla niego!

– No dobrze, powiedzmy od dwóch lat. Pracujesz dla niego, a on cię zaopatruje w towar, czy tak?

– Nie.

– A ty uważasz, że jest w tym trochę miłości? Tak myślisz, prawda?

Utkwiła w nim wzrok. Uśmiechnął się do niej i z powrotem skupił na rysowaniu. Zapadła długa chwila ciszy. Camille’owi przypomniały się słowa matki: „W ciele modela bije zawsze serce artysty”.

Wystarczyło kilka pociągnięć ołówkiem i w jego bloku rysunkowym pojawiła się inna Alice, młodsza od tej tutaj, równie zbolała, choć bez krwawych wybroczyn. Camille uniósł na nią wzrok, jakby nagle podjął decyzję. Alice patrzyła, jak przysuwa bliżej krzesło i siada na nim niczym dziecko stopami niesięgające podłogi.

– Mogę zapalić? – spytała.

– Santeny wylądował po uszy w niezłym gównie – oznajmił Camille, jakby nie usłyszał jej pytania. – Wszyscy go szukają. Sama najlepiej wiesz – dodał, wskazując na jej siniaki. – Nie cackali się, co? Czy nie lepiej, żeby najpierw jego znaleźli, nie uważasz?

Alice jak zahipnotyzowana wpatrywała się w stopy Camille’a kołyszące się jak wahadło zegara trzydzieści centymetrów nad ziemią.

– Ma za mało kontaktów, żeby się z tego wygrzebać. W najlepszym razie daję mu dwa dni. Ale ty też masz za mało kontaktów, tylko patrzeć, jak cię dopadną… Gdzie jest Santeny?

Uparta mina, jak u dzieci, które wiedzą, że robią głupstwo, a mimo to je robią.

– No cóż, wypuszczę cię – powiedział Camille tonem, jakby mówił sam do siebie. – Mam nadzieję, że kiedy następnym razem cię zobaczę, to nie w kontenerze na śmieci.

W tym właśnie momencie wszedł Armand.

– Znaleźli Marca. Miał pan rację, w nieciekawym stanie.

– Gdzie? – zapytał Camille, udając zaskoczenie.

– U niego w mieszkaniu.

Camille popatrzył na kolegę zasmuconym wzrokiem: Armand był skąpy, oszczędzał nawet na wyobraźni.

– W porządku. Więc możemy małą wypuścić – stwierdził, zsuwając się z krzesła.

Krótki powiew paniki.

– Jest w Rambouillet – rzuciła jednym tchem Alice.

– Aha – skwitował to beznamiętnie Camille.

– Bulwar Delagrange. Osiemnaście.

– Osiemnaście – powtórzył Camille, jakby samo to, że wymienił numer domu, zwalniało go od podziękowania.

Nie czekając na pozwolenie, Alice wyjęła z kieszeni wymiętą paczkę papierosów i zapaliła.

– Palenie jest niezdrowe – ostrzegł ją Camille.

2

Dawał właśnie znak Armandowi, żeby szybko wysłał pod ten adres ekipę, kiedy zadzwonił telefon.

– Jesteśmy w Courbevoie… – Głos Louisa w słuchawce sprawiał wrażenie zdyszanego.

– Mów… – zażądał krótko Camille, sięgając po pióro.

– Dzisiaj rano dostaliśmy anonimowy telefon. Jestem teraz na miejscu. To… nie wiem, jak to ująć…

– Mimo to spróbuj – przerwał mu lekko zirytowany Camille.

– Horror – wyrzucił z siebie Louis zmienionym głosem. – Jatka. Innego rodzaju niż zwykle, jeśli pan wie, co mam na myśli…

– Nie całkiem, Louis, nie całkiem…

– Czegoś takiego jeszcze nie widziałem…

3

Telefon u komisarza Le Guena był zajęty, więc Camille osobiście pofatygował się do jego gabinetu. Krótko zapukał i nie czekając na odpowiedź, wszedł. Jak zwykle.

Le Guen był potężnym mężczyzną, który po dwudziestu latach nieustannego i daremnego odchudzania się popadł w zabarwiony lekką rezygnacją fatalizm, który można było wyczytać z jego twarzy i całej postaci. Camille obserwował, jak z biegiem lat z wolna przybierał maniery obalonego monarchy, robiąc znużone miny i patrząc na świat posępnym wzrokiem. Na wstępie i dla zasady Le Guen przerwał Camille’owi, oświadczając, że obojętnie co, i tak „nie ma czasu”. Ale poznawszy pierwsze szczegóły sprawy, które ten mu przedstawił, postanowił jednak ruszyć się z miejsca.

4

Przez telefon Louis powiedział: „Czegoś takiego jeszcze nie widziałem…”, i to się Camille’owi nie spodobało, bo jego zastępca nie należał do czarnowidzów. Niekiedy przejawiał wręcz irytujący optymizm, więc Camille nie spodziewał się niczego dobrego po tym nagłym wyjeździe. Mijając peryferyjne bulwary, nie mógł powstrzymać uśmiechu na myśl o Louisie.

Louis był blondynem, miał przedziałek z boku i niesforny kosmyk włosów odrzucany z czoła potrząśnięciem głowy lub niedbałym, acz wprawnym gestem ręki, który genetycznie przypisany jest dzieciakom z wyższych sfer. Z czasem Camille nauczył się odgadywać różne przesłania, które niósł z sobą ów gest odgarniania kosmyka, będący prawdziwym barometrem emocji Louisa. Odgarnięcie go prawą ręką wyrażało całą ich gamę, od „zachowujmy się” do „tak nie wypada”. Odgarnięcie lewą oznaczało zakłopotanie, skrępowanie, nieśmiałość, zmieszanie. Patrząc na Louisa, nietrudno go było sobie wyobrazić jako chłopca przystępującego do pierwszej komunii. Miał w sobie wciąż jeszcze jego młodość, jego wdzięk, jego kruchość. Jednym słowem, Louis był eleganckim, szczupłym, delikatnym i straszliwie irytującym młodym mężczyzną.

Ale przede wszystkim był bogaty. Ze wszystkimi atrybutami prawdziwych bogaczy: z tym szczególnym sposobem bycia, tym szczególnym sposobem mówienia, akcentowania, doboru słów, krótko mówiąc, z tym wszystkim, co przypisane jest modelowi z górnej półki, opatrzonemu etykietą: „Bogaty dzieciak”. Początkowo, idąc za głosem własnych zainteresowań, traktując naukę na uniwersytecie jak jedną ze sztuk pięknych, odbył błyskotliwe studia – po trochu prawa, ekonomii, historii sztuki, estetyki, psychologii. A potem coś się wydarzyło. Z tego, co zrozumiał Camille, miało to związek z kartezjańską nocą olśnienia oraz epokową pijatyką, było połączeniem poznania rozumowego ze słodową whisky. Louis wyobraził sobie dalsze życie w wytwornym sześciopokojowym apartamencie w IX arrondissement, wśród półek z kilometrami rozpraw o sztuce i sygnowanych serwisów w intarsjowanych komodach, z czynszami za mieszkania napływającymi z regularnością jeszcze bardziej niezawodną niż pensja wysokiego urzędnika, z wizytami u mamusi w Vichy, z nieustającym stołowaniem się we wszystkich restauracjach w dzielnicy, a przede wszystkim z tą wewnętrzną, równie dziwną, co nieoczekiwaną, sprzecznością, tym autentycznym egzystencjalnym zwątpieniem, które każdy, tylko nie Louis, zamknąłby w jednym zdaniu: „Co ja w tym wszystkim robię?”.

Zdaniem Camille’a trzydzieści lat temu Louis zostałby rewolucjonistą spod znaku skrajnej lewicy. Ale w obecnych czasach ideologia nie stanowiła już alternatywy. Louis nie znosił religijności, więc również dobroczynności i wolontariatu. Zastanawiał się, co mógłby robić, szukał jakiegoś miejsca, w którym mógłby się zetknąć z nędzą życia. I nagle doznał olśnienia: wstąpi do policji. Do policji kryminalnej. Nigdy niczego się nie bał – ta akurat cecha nie wchodziła w skład jego rodowego dziedzictwa – oraz posiadał dość talentu, by rzeczywistość nie stawiała zbyt często pod znakiem zapytania słuszności jego wyboru. Pozdawał egzaminy, wstąpił do policji. Jego decyzja podyktowana była chęcią służenia (nie służby przez duże S, nie, po prostu bycia do czegoś przydatnym), lękiem przed życiem, które bardzo szybko przeszłoby w monomanię, a być może również próbą spłacenia wyimaginowanego długu, który w swoim pojęciu zaciągnął u klas niższych, nie rodząc się jako jeden z nich. Zaraz po zdaniu egzaminów Louis wylądował w świecie bardzo odległym od jego wyobrażeń; nie było w nim za grosz brytyjskiej schludności Agathy Christie ani metodycznego namysłu Conan Doyle’a, były tylko ponure meliny, pobite dziwki, wykrwawieni dilerzy w kontenerach na śmieci na bulwarze Barbès, zadźgane ćpuny, cuchnące kible, gdzie znajdowano tych, którzy próbowali uciec przed wyrokiem śmierci, pedały sprzedające swoich chłopaków za kreskę i chłopaki, które po drugiej nad ranem robiły laskę za pięć euro. Z początku Camille miał niezły ubaw, obserwując Louisa, który ze swoją blond grzywką i spłoszonym spojrzeniem, lecz z otwartą głową, wyszukanym do przesady językiem, pisał raport za raportem. Który cierpliwie zbierał wstępne zeznania na zaszczanych i hałaśliwych klatkach schodowych, nad zwłokami trzynastoletniego sutenera zaszlachtowanego maczetą na oczach własnej matki, który wracał o drugiej nad ranem do swojego stupięćdziesięciometrowego mieszkania na ulicy Notre-Dame-de-Lorette i w ubraniu zwalał się na pluszową kanapę pod akwafortą Pavela, między sygnowaną szafą biblioteczną a kolekcją ametystów swojego świętej pamięci ojca.

Po przyjściu do Brygady Kryminalnej inspektor Verhoeven bynajmniej nie zapałał instynktowną sympatią do tego schludnego gładkiego młodzieńca ze zmanierowanym akcentem, który nigdy niczemu się nie dziwił. Pozostali członkowie zespołu, średnio sobie ceniący obcowanie na co dzień z golden boyem, niczego mu nie oszczędzili. W niespełna dwa miesiące Louis poznał niemal wszystkie ciosy poniżej pasa, należące do zestawu złośliwych kawałów wycinanych nowicjuszom przez wszystkie zbiorowości społeczne z zemsty, że nie mogły same dokooptować nowych członków. Louis znosił to z zakłopotanym uśmiechem, bez słowa skargi.

Camille Verhoeven wcześniej od innych zdołał dostrzec w tym nietypowym, inteligentnym chłopaku materiał na dobrego glinę, lecz – zapewne wierząc w zalety selekcji naturalnej – postanowił nie interweniować. Louis z iście brytyjską wyniosłością był mu za to wdzięczny. Któregoś wieczoru wychodząc z pracy, Camille ujrzał go wpadającego do bistra naprzeciwko i wychylającego jeden za drugim dwa czy trzy kieliszki mocnego alkoholu i przypomniała mu się scena, w której Lucky Luke, kompletnie zamroczony, niezdolny dalej walczyć, ogłuszony ciosami, wciąż jednak się podnosi, i to tak długo, aż publiczność straci zainteresowanie, a energia przeciwnika się wyczerpie. I rzeczywiście, widząc, z jaką pilnością Louis przykłada się do pracy oraz tę jego dziwną cechę, którą należałoby nazwać dobrocią czy czymś podobnym, koledzy się uspokoili. Z czasem Camille i Louis w pewien sposób zaakceptowali wzajemnie swoją inność, a że inspektor cieszył się niekwestionowanym autorytetem moralnym w zespole, nikogo już nie dziwiło, że młody krezus powoli staje się jego najbliższym współpracownikiem. Camille zwracał się do Louisa po imieniu, podobnie jak do wszystkich członków swojej ekipy. Ale z biegiem lat oraz zawodowych roszad zauważył, że tylko najstarsi stażem koledzy zwracają się do niego per ty. A że obecnie najwięcej było młodych, czuł się jak jakiś samozwańczy patriarcha – rola, do której nigdy nie aspirował. Zwracano się do niego jak do komisarza, per pan, chociaż dobrze wiedział, że nie ma to związku z jego miejscem w hierarchii służbowej. Raczej z odruchowym zakłopotaniem, w jakie wprawiał ludzi jego niski wzrost, tak jakby miał to być pewien rodzaj rekompensaty. Louis także używał formy pan, ale Camille wiedział, że z innego powodu; u niego był to nawyk klasowy. Nie zostali przyjaciółmi, lecz się szanowali, co dla nich obu było najlepszą gwarancją owocnej współpracy.

5

Tuż po dziesiątej Camille z Armandem, a za nimi Le Guen przyjechali na ulicę Félix-Faure 17 w Courbevoie. Nieużytki przemysłowe.

Pośrodku terenu stała, przypominająca martwego insekta, mała nieczynna fabryka, pobliskie budynki, prawdopodobnie dawne warsztaty, przerabiano obecnie na mieszkania. Cztery z nich, już wykończone, wyglądały w tym otoczeniu równie niestosownie jak egzotyczne bungalowy w zimowym krajobrazie. Wszystkie otynkowane na biało, miały aluminiowe okna i szklane rozsuwane dachy, pod którymi można się było domyślać ogromnych powierzchni. Całość sprawiała wrażenie opuszczonego miejsca. Żadnych samochodów poza wozami Firmy.

Do mieszkania prowadziły dwa schodki. Camille ujrzał plecy Louisa, który opierając się ręką o ścianę, wymiotował do trzymanej przy ustach plastikowej torebki. Idąc przodem przed Le Guenem i dwójką funkcjonariuszy, wyminął go i wkroczył do pomieszczenia tonącego w świetle reflektorów. Przybywając na miejsce zbrodni, najmłodsi zwykle odruchowo szukają wzrokiem miejsca, gdzie znajduje się śmierć. Ci najbardziej doświadczeni szukają życia. Ale tutaj było to niemożliwe. Śmierć wypełniła całe wnętrze, włącznie z pełnymi niedowierzania spojrzeniami żywych. Camille nie miał nawet czasu pomyśleć, skąd ta szczególna atmosfera; jego wzrok natychmiast przyciągnęła przybita do ściany głowa kobiety.

Nie zrobił jeszcze trzech kroków, a już zdążył ogarnąć spojrzeniem obraz, którego nie zdołałby wymyślić w żadnym z najczarniejszych koszmarów; powyrywane palce, morze zastygłej krwi, a wszystko tonące w fetorze ekskrementów, zakrzepłej krwi i wypatroszonych trzewi. Natychmiast przypomniał mu się Saturn pożerający swoje dzieci Goi; znów ujrzał jego przerażoną twarz, wytrzeszczone oczy, szkarłatne usta i szaleństwo, absolutne szaleństwo. Choć należał do najbardziej doświadczonych wśród obecnych tu ludzi, momentalnie poczuł chęć, by wykonać w tył zwrot i wycofać się na podest, na którym Louis, na nikogo nie patrząc, trzymał w wyciągniętej ręce plastikową torebkę niczym żebrak demonstrujący swoją nienawiść do świata.

– Co się tu, do cholery, dzieje…

Komisarz Le Guen powiedział to sam do siebie, ale jego słowa trafiły w całkowitą próżnię.

Usłyszał je tylko Louis.

– Nie mam pojęcia. – Podszedł i otarł oczy. – Wszedłem i natychmiast wyszedłem…

Stojący pośrodku pokoju Armand odwrócił się do nich z osłupiałym wyrazem twarzy, dla kurażu wycierając wilgotne dłonie o spodnie.

Bergeret, szef laboratorium, podszedł do Le Guena.

– Będę potrzebował dwóch ekip. To zajmie sporo czasu.

I, co do niego niepodobne, dodał:

– Nietypowa sprawa…

Nie była typowa.

– No to ja już idę. – Le Guen wyminął Malevala, który w tym momencie wszedł i zasłaniając rękami usta, natychmiast się wycofał.

A wtedy Camille dał znak reszcie ekipy, że czas pokazać, co potrafią.

Niełatwo było wyobrazić sobie, jak naprawdę wyglądało mieszkanie przed… przed „tym”. Ponieważ „to” wypełniło całą scenę i nie wiadomo było, na co najpierw patrzeć. Po prawej leżały na podłodze szczątki ciała z rozprutym brzuchem i połamanymi żebrami, które przebiły jakąś czerwono-białą fałdę, prawdopodobnie żołądek, a także pierś, tę w każdym razie, która nie została odcięta, jakkolwiek trudno to było z całą pewnością stwierdzić z tej przyczyny, że to ciało – kobiety, to jedno było pewne – pokrywały ekskrementy, spod których prześwitywały niezliczone ślady ukąszeń. Naprzeciwko, po lewej, leżała głowa (druga, też kobiety) o wypalonych oczach i dziwnie krótkiej, jakby wtłoczonej w ramiona szyi. Z czeluści jej rozdziawionych ust wystawały białoróżowe kanały tchawicy i żył wyszarpane czyjąś ręką z głębi gardła. Nieco dalej spoczywało inne ciało, do którego ta głowa (chyba że ta pierwsza) być może kiedyś należała, ciało za pomocą głębokich nacięć częściowo odarte ze skóry; na brzuchu oraz sromie widniały głębokie otwory o wyraźnych brzegach, bez wątpienia wypalone kwasem siarkowym. Głowę drugiej ofiary przybito za policzki do ściany. Camille uważnie obejrzał wszystkie te szczegóły, wyjął notatnik, ale zaraz schował go z powrotem do kieszeni, jakby czekające go zadanie było tak makabryczne, że każda metoda była bezużyteczna, każdy plan skazany na porażkę. W obliczu okrucieństwa trudno o strategię. A przecież właśnie po to się tu znalazł, w obliczu tego koszmarnego spektaklu.

Na ścianie ktoś świeżą jeszcze krwią jednej z ofiar nakreślił wielkimi literami: WRÓCIŁEM. Musiał zużyć do tego mnóstwo krwi, o czym świadczyły długie zacieki pod każdą z liter. Pisał je kilkoma palcami naraz, to złączonymi, to rozstawionymi, co sprawiało wrażenie, jakby patrzyło się na ów napis zmąconym wzrokiem. Camille przestąpił okaleczone ciało kobiety i podszedł do ściany. Na końcu napisu widniał odciśnięty z zamierzoną starannością ślad palca. Każda z linii papilarnych była wyraźna, doskonale czysta, przypominała odcisk palca w starym dowodzie osobistym, kiedy to dyżurny policjant przykładał palec jego posiadacza do pożółkłego kartonika i z całej siły na wszystkie strony go dociskał.

Ściany zbryzgane były krwią aż po sufit.

Camille potrzebował dłuższej chwili, żeby się pozbierać. W tej scenerii nie był w stanie myśleć, gdyż wszystko, co tu widział, urągało myśleniu.

W lofcie pracowało teraz koło dziesięciu osób. Na miejscu zbrodni, podobnie jak na sali operacyjnej, panuje często atmosfera mogąca sprawiać wrażenie swobodnej. Ludzie chętnie żartują. Camille tego nie znosił. Niektórzy technicy zamęczają kolegów swoimi dowcipami, najczęściej sprośnymi; tak jak jedni grają na czas, tak oni zdają się grać na dystans. To postawa charakterystyczna dla zawodów, w których większość stanowią mężczyźni. Ciało kobiety, nawet martwe, kojarzyć się będzie zawsze z ciałem kobiety i w oczach technika przywykłego do obnażania realiów dramatu, samobójczyni, nawet z twarzą posiniałą i obrzmiałą jak balon, nadal pozostaje „piękną dziewczyną”. Ale tego dnia w lofcie w Courbevoie panowała inna atmosfera. Ni to skupienia, ni to współczucia. Spokojna i ciężka, tak jakby najwięksi nawet żartownisie, wzięci z zaskoczenia, nie bardzo wiedzieli, co pikantnego można by powiedzieć na temat wypatroszonych zwłok i martwego wzroku głowy przybitej do ściany. Więc w milczeniu dokonywali pomiarów, spokojnie zdejmowali odciski, w niemal nabożnej ciszy ustawiali światła reflektorów, żeby można było zrobić zdjęcia. Armand, który przecież niejedno już widział, wręcz nienaturalnie blady, przestępował przez rozciągnięte przez techników taśmy z ceremonialną powolnością, jakby obawiając się, że któryś z jego ruchów może nagle ożywić furię wciąż jeszcze obecną w pomieszczeniu. A Maleval nadal rzygał jak kot do plastikowej torebki, raz i drugi podejmując próbę dołączenia do zespołu, ale natychmiast zawracał, dosłownie dławiąc się smrodem fekaliów i poćwiartowanych ciał.

Mieszkanie było bardzo duże. Mimo bałaganu widać było, że zostało urządzone z wielką starannością. Jak w wielu innych loftach drzwi wejściowe prowadziły bezpośrednio do salonu, przepastnego pomieszczenia o pomalowanych na biało betonowych ścianach. Ścianę po prawej stronie pokrywała gigantycznych rozmiarów fotografia. Objęcie jej wzrokiem w całości wymagało maksymalnego cofnięcia się. Camille widział już tu i ówdzie to zdjęcie.

Oparty plecami o drzwi wejściowe próbował przypomnieć sobie gdzie.

– Ludzki genom – podpowiedział Louis.

Otóż to. Reprodukcja mapy ludzkiego genomu, artystyczna jej wizja, podmalowana tuszem chińskim i węglem.

Przez szerokie drzwi balkonowe, zza zasłony drzew, które nie zdążyły jeszcze urosnąć, widać było osiedle domków jednorodzinnych na przedmieściu. Na jednej ze ścian wisiała replika krowiej skóry, szeroki prostokątny pas skóry w czarno-białe łaty. Pod nią stała czarna skórzana kanapa, kanapa gigantyczna, nietypowych rozmiarów, może nawet wykonana na zamówienie na całą szerokość ściany, czy to wiadomo, kiedy człowiek nie jest u siebie, kiedy znalazł się w innym świecie, w świecie, w którym wiesza się na ścianie ogromne fotografie ludzkiego genomu i w którym ćwiartuje się dziewczyny, wypatroszywszy im uprzednio brzuchy… Na podłodze przed kanapą egzemplarz magazynu „Gentlemen’s Quaterly”. Po prawej całkiem przyzwoicie zaopatrzony barek. Po lewej na niskim stoliku telefon z sekretarką. Obok, na konsoli z dymnego szkła szerokoekranowy telewizor, przed którym przyklęknął Armand.

Camille, dotąd z racji wzrostu niemający po temu okazji, położył mu dłoń na ramieniu i wskazując na magnetowid, powiedział:

– Sprawdź to.

W środku znajdowała się kaseta. Zobaczyli psa, owczarka niemieckiego w czapce bejsbolowej, który trzymał w przednich łapach pomarańczę, obierał ją i cząstka po cząstce zjadał. Wyglądało, że to jeden z tych głupawych programów z wideogagami, z amatorskimi ujęciami, z łatwym do przewidzenia ostrym kadrowaniem. W prawym dolnym rogu widniało logo „US-gag” i miniaturowy rysunek szeroko uśmiechniętej kamery.

– Przewiń dalej, nigdy nie wiadomo… – powiedział Camille.

A sam zainteresował się automatyczną sekretarką. Rejestrację wiadomości poprzedzał podkład muzyczny wybrany zgodnie z aktualną modą. Kilka lat temu byłaby to PalbaPachelbela; teraz wydawało mu się, że rozpoznaje Wiosnę Vivaldiego.

– Jesień – szepnął skupiony Louis. A potem usłyszeli: „Dzień dobry! (Głos mężczyzny, około czterdziestki, kulturalny ton, staranna artykulacja, dziwna dykcja). Przykro mi, ale jestem aktualnie w Londynie. (Czyta tekst, głos dość wysoki, nosowy…). Po usłyszeniu sygnału zostaw, proszę, wiadomość… (dość wysoki, afektowany, homoseksualista?), oddzwonię po powrocie. Do usłyszenia”.

– Używa zakłócacza dźwięku – rzucił Camille.

I poszedł do sypialni.

Całą ścianę w głębi zajmowała wielka szafa z lustrzanymi drzwiami. Łóżko również całe było we krwi i ekskrementach. Czerwone prześcieradło zostało ściągnięte i zwinięte w kłębek. Na podłodze w nogach łóżka leżała pusta butelka po coronie. U wezgłowia wielki przenośny odtwarzacz CD i obcięte palce ułożone w kształt korony kwiatu. Obok odtwarzacza zgniecione obcasem pudełko z kompaktem zespołu Traveling Wilburys. Nad japońskim łożem, bardzo niskim i zapewne bardzo twardym, wisiał malunek na jedwabiu, którego gejzery czerwieni doskonale współgrały z całą scenerią. Żadnych ubrań, tylko kilka par w dziwny sposób powiązanych szelek. Camille zerknął do szafy, którą technicy zostawili otwartą; nie było w niej nic oprócz walizki.

– Ktoś sprawdzał, co jest w środku? – spytał półgłosem Camille.

W odpowiedzi usłyszał rzucone beznamiętnym tonem: „Jeszcze nie”. Najwyraźniej ich wkurzam, pomyślał.

Nachylił się, żeby odczytać napis na kartoniku zapałek leżącym na podłodze obok łóżka: „Palio’s”, czerwoną kursywą na czarnym tle.

– Mówi ci to coś?

– Nie, nic.

Zapytał o to Malevala, ale widząc jego zmienioną twarz, która nieśmiało pojawiła się w drzwiach, dał znak, żeby nie wchodził. To może poczekać.

Łazienka była biała, z wyjątkiem jednej ze ścian pokrytej tapetą w czarno-białe cętki. W wannie również widać było ślady krwi. Przynajmniej jedna z dziewczyn została do niej włożona bądź wyjęta z niej w opłakanym stanie. Umywalki użyto do obmycia czegoś, być może rąk morderców.

Wydawszy Malevalowi polecenie, by odszukał właściciela mieszkania, Camille razem z Armandem i Louisem wyszli, pozwalając technikom dokończyć pracę. Louis wyjął małe cygaro, jedno z tych, których nigdy nie pozwoliłby sobie zapalić w obecności Camille’a w biurze, w samochodzie, w restauracji, krótko mówiąc, nigdzie, tylko na dworze.

Stojąc ramię w ramię, uwolnieni nagle od horroru, w milczeniu rozejrzeli się po placu budowy, jakby dostrzegając w ponurej scenerii tego miejsca coś uspokajającego, w pewien sposób ludzkiego.

– Ty, Armand, na początek rozejrzysz się po okolicy – odezwał się w końcu Camille. – Przyślemy ci Malevala, jak tylko wróci. Rozegrajcie to dyskretnie… I bez tego sytuacja wygląda nieciekawie.

Armand skinął głową, że zgoda, ale jednym okiem łypał pożądliwie na małe pudełko cygar Louisa. Właśnie wyciągał od niego swoje pierwsze tego dnia cygaro, kiedy wyszedł do nich Bergeret.

– To potrwa – oznajmił krótko i wykonał w tył zwrot.

Bergeret karierę zaczynał w wojsku. Prosty styl.

– Jean! – zawołał Camille.

Bergeret się odwrócił. Przystojna tępa twarz człowieka, który potrafi upierać się przy swoim, powołując się na niedorzeczność świata.

– Absolutny priorytet – oświadczył Camille. – Dwa dni.

– Akurat! – rzucił tamten, pokazując mu plecy.

Camille spojrzał na Louisa i z rezygnacją machnął ręką.

– Czasami to skutkuje…

6

Loft na ulicy Félix-Faure został urządzony przez firmę specjalizującą się w inwestycjach w nieruchomości, SOGEFI.

Jedenasta trzydzieści, quai de Valmy. Elegancki budynek nad kanałem, jak okiem sięgnąć żyłkowana wykładzina, jak okiem sięgnąć szkło, a i piersi recepcjonistki też jak okiem sięgnąć. Legitymacja Policji Kryminalnej, lekki popłoch, potem winda, znów żyłkowana (w odwrotnej kolejności kolorów) wykładzina, dwuskrzydłowe drzwi do ogromnego gabinetu, antypatyczny osobnik o nazwisku Cottet, pewny siebie, pamiętajcie, że jesteście na moim terenie, proszę usiąść, czym mogę służyć, ale nie mogę wam poświęcić dużo czasu.

W rzeczywistości Cottet przypominał domek z kart. Należał do ludzi, którymi potrafi zachwiać byle drobiazg. Choć wysoki, sprawiał wrażenie żyjącego w cudzym ciele. Widać było, że ubiera go żona, która ma własne i to nie najlepsze wyobrażenie o facecie. Kreowała go na szefa firmy władczego (jasnoszary garnitur), zdecydowanego (koszula w niebieskie prążki) i żyjącego w ciągłym pośpiechu (włoskie buty ze spiczastymi noskami), lecz przyznawała, że jest tylko średniego szczebla menażerem, lubiącym ostentację (krzykliwy krawat) i dość wulgarnym (złoty sygnet i złote spinki do kompletu). Ujrzawszy wchodzącego do gabinetu Camille’a, z miejsca poległ na egzaminie wstępnym, z zaskoczeniem unosząc brwi, po czym opanował się i dalej już zachowywał jakby nigdy nic. Najgorsza z możliwych reakcja, pomyślał Camille, który znał je wszystkie.

Cottet postrzega życie jako sprawę poważną. Były sprawy, które mógł nazwać „prostymi”, były takie, które określał jako „delikatne”, i wreszcie były „sprawy paskudne”. Wystarczyło mu spojrzeć na twarz Camille’a, by zrozumieć, że obecna okoliczność nie będzie podpadała pod żadną z tych kategorii.

Często w takich wypadkach inicjatywę przejmował Louis. Louis był cierpliwy. Louis czasami wykazywał podejście wręcz pedagogiczne.

– Chcielibyśmy się dowiedzieć, kto i na jakich warunkach wynajmował to mieszkanie. Zależy nam rzecz jasna na czasie.

– Rzecz jasna. O które mieszkanie chodzi?

– W Courbevoie, na ulicy Félix-Faure siedemnaście.

Cottet pobladł.

– Aaa…

I cisza. Cottet z przygnębioną miną patrzył na podkładkę przy komputerze, jakby widział rybę.

– Panie Cottet – podjął Louis swoim najbardziej opanowanym i dobitnym tonem – sądzę, że dla pana oraz pańskiej firmy lepiej byłoby, gdyby nam pan to wszystko wyjaśnił, spokojnie i wyczerpująco… Proszę się nie spieszyć.

– Tak, oczywiście – zgodził się Cottet.

I uniósł na nich spojrzenie rozbitka.

– Ta transakcja nie odbyła się… jak by to powiedzieć… w sposób w pełni typowy, rozumiecie panowie…

– Otóż nie za bardzo – powiedział Louis.

– Skontaktowano się z nami w kwietniu. Ta osoba…

– Czyli kto?

Cottet spojrzał na Camille’a, po czym na moment zapatrzył się w okno, jakby za nim szukając pomocy, wsparcia.

– Haynal. Nazywał się Haynal. Jean. Chyba…

– Chyba?

– No tak, Jean Haynal. Był zainteresowany tym loftem w Courbevoie. Prawdę powiedziawszy – ciągnął Cottet, odzyskując pewność siebie – ten projekt dość opornie się zwraca… Sporo zainwestowaliśmy, tymczasem wyniki dla całej tej strefy przemysłowej, gdzie już zamknęliśmy cztery projekty indywidualne, są nadal dość nieprzekonujące. Nie żeby alarmujące, to nie, ale…

– A konkretnie, ile sprzedaliście? – przerwał Camille, którego irytowały te dygresje.

– Żadnego.

Cottet wpatrywał się w niego z napięciem, jakby słowo „żadnego” oznaczało dla niego wyrok śmierci. Camille dałby głowę, że to przedsięwzięcie deweloperskie postawiło jego oraz jego firmę w bardzo, ale to bardzo kłopotliwej sytuacji.

– Proszę dalej… – zachęcił go Louis.

– Ten pan nie chciał go kupić, tylko wynająć na trzy miesiące. Powiedział, że jest przedstawicielem firmy producenckiej z branży filmowej. Odmówiłem. Takich rzeczy nie robimy. Zbyt duże ryzyko ze ściągnięciem należności, zbyt wysokie koszty i zbyt krótki okres wynajmu, rozumiecie panowie. A poza tym my zajmujemy się sprzedażą projektów, a nie bawimy się w agencję nieruchomości.

Pogardliwy ton, jakim Cottet rzucił te słowa, wiele mówił o jego trudnym położeniu, które sprawiło, że sam musiał zabawić się w agenta nieruchomości.

– Rozumiem – powiedział Louis.

– Ale cóż, rzeczywistość ma swoje prawa – dodał, jakby ta błyskotliwa uwaga miała pokazać, że jest również człowiekiem kulturalnym. – A ten pan…

– Płacił gotówką? – zapytał Louis.

– Tak, gotówką, i…

– I gotów był słono zapłacić – podsunął Camille.

– Trzykrotność ceny rynkowej.

– Jak wyglądał ten człowiek?

– Nie wiem, rozmawiałem z nim tylko przez telefon.

– A jego głos?

– Był wyraźny.

– Co potem?

– Poprosił, żeby mu pokazać loft. Chciał zrobić zdjęcia. Umówiliśmy się na spotkanie. Udałem się na nie osobiście. Już wtedy powinny mnie tknąć wątpliwości…

– Co do czego? – zapytał Louis.

– Ten fotograf… Wyglądał… jak by to powiedzieć… niezbyt profesjonalnie. Przyniósł z sobą coś w rodzaju polaroida. Zdjęcia, które robił, układał na ziemi, równo, jedno obok drugiego, jakby bał się je pomieszać. Przed każdym kolejnym ujęciem zaglądał do kartki, jakby działał zgodnie z instrukcjami, które nie bardzo rozumiał. Pomyślałem, że taki z niego fotograf, jak ze mnie…

– Agent nieruchomości? – podsunął Camille.

– Powiedzmy – rzekł Cottet, zabijając go wzrokiem.

– Może go nam pan opisać? – zaproponował Louis, żeby zmienić temat.

– Bardzo pobieżnie. Długo tam nie zabawiłem. Nie miałem nic do roboty, a tracić dwie godziny w pustym lokalu, by obserwować faceta, który robi zdjęcia… Wpuściłem go, popatrzyłem przez chwilę, jak pracuje, i wyszedłem. Kiedy skończył, wrzucił klucze do skrzynki na listy, mieliśmy zapasowe, nie było z tym pośpiechu.

– Jak wyglądał?

– Przeciętnie…

– To znaczy? – nie ustępował Louis.

– Przeciętnie! – zdenerwował się Cottet. – Co niby mam panu powiedzieć: średniego wzrostu… w średnim wieku… no, przeciętnie.

Zapadła cisza, podczas której wszyscy trzej zdawali się medytować nad rozpaczliwą przeciętnością świata.

– A fakt, że ów fotograf był tak mało profesjonalny – powiedział Camille – uznał pan za dodatkową gwarancję, prawda?

– Tak, przyznaję – odparł Cottet. – Zapłata w gotówce, żadnej umowy i pomyślałem sobie, że film… to znaczy przy… przy tego rodzaju filmie nie będziemy mieli problemów z lokatorem.

Camille wstał pierwszy. Cottet odprowadził ich aż do windy.

– Będzie pan musiał oczywiście podpisać zeznanie – wyjaśnił Louis takim tonem, jakby mówił do dziecka – możliwe, że będzie pan zmuszony stawić się przed sądem, więc…

– Więc – przerwał mu Camille – proszę niczego nie ruszać. Ani w pana księgach, ani gdziekolwiek. Z fiskusem sam się pan rozliczy. Na razie mamy dwie poćwiartowane dziewczyny. Dlatego teraz nawet dla pana to jest najważniejsze.

Cottet miał zagubione spojrzenie, jakby próbował ocenić konsekwencje, jak przeczuwał, katastrofalne, a jego pstrokaty krawat wydał się nagle równie nie na miejscu jak żabot na piersi skazanego na śmierć.

– Ma pan jakieś zdjęcia, plany? – zapytał Camille.

– Przygotowaliśmy piękną makietę reklamową… – zaczął Cottet z szerokim uśmiechem dyrektora handlowego, lecz uświadomiwszy sobie niestosowność tego zadowolenia, spisał szybko swój uśmiech na rachunek zysków i strat.

– Proszę mi to jak najszybciej przysłać – powiedział Camille, wręczając mu swoją wizytówkę.

Cottet ujął ją w dwa palce, jakby się bał, że go poparzy.

Kiedy zjeżdżali na parter, Louis krótko napomknął o „walorach” recepcjonistki. Camille odpowiedział, że żadnych nie zauważył.

7

Nawet pracując w dwie ekipy, technicy musieli spędzić tu prawie cały dzień. Koło południa nieunikniony w takich razach balet radiowozów, motocykli i furgonetek spowodował pierwsze zbiegowisko. Ciekawe, w jaki sposób wszyscy ci ludzie wpadli na pomysł, żeby się tu zjawić. Nadciągali niczym zastępy zombi w filmie klasy B. Pół godziny później przyjechała prasa. Nie było rzecz jasna mowy o żadnych zdjęciach wewnątrz, rzecz jasna żadnego oświadczenia, ale po pierwszych przeciekach w dzienniku o czternastej Camille poczuł, że lepiej byłoby powiedzieć cokolwiek, niż zostawić prasę samej sobie. Zadzwonił z komórki do Le Guena i podzielił się z nim swoimi obawami.

– Tu też zaczyna już być o tym głośno… – poinformował Le Guen.

Camille wyszedł z loftu z jednym tylko celem: powiedzieć najmniej, jak się da.

Nie było takiego znów tłumu, ledwie kilkudziesięciu gapiów, z tuzin reporterów i na pierwszy rzut oka nikogo liczącego się, sami wolni strzelcy i chałturnicy; nieoczekiwana sposobność pozwalająca rozładować sytuację oraz zyskać kilka cennych dni.

Istniały dwa słuszne powody, dla których Camille był znany i rozpoznawalny. Dzięki swoim dokonaniom zawodowym cieszył się znakomitą reputacją, którą jego nietypowy wzrost zamienił w niejaką sławę. Choć niełatwo go było skadrować w obiektywie, dziennikarze chętnie przeprowadzali wywiady z tym niskim mężczyzną o oschłym, stanowczym głosie. Uważali, że jest trochę małomówny, ale ma „głowę na karku”.

W pewnych okolicznościach, choć marna to korzyść w porównaniu z niedogodnościami, postura Camille’a bywała mu pomocna. Wystarczyło raz go zobaczyć, żeby zapamiętać. Odmówił już udziału w niejednym programie telewizyjnym, wiedząc, że zapraszają go w nadziei, iż wygłosi cudownie emocjonującą tyradę człowieka, który „tak wspaniale przezwyciężył własną ułomność”. Prowadzący owe programy najwyraźniej aż się ślinili na myśl o pasjonującym reportażu ukazującym Camille’a w jego samochodzie dla niepełnosprawnych, ze wszystkimi funkcjami sterującymi przy kierownicy, za to z kogutem na dachu. Jemu samemu ani trochę się to nie uśmiechało i nie tylko dlatego, że nienawidził prowadzić. Jego przełożeni byli mu za to wdzięczni. Raz tylko, jeden jedyny raz się zawahał. Któregoś pochmurnego dnia. Dnia gniewu. Tego dnia, kiedy przyszło mu odbyć zbyt długą podróż metrem pod umykającymi bądź kpiącymi spojrzeniami współpasażerów. Zaproponowano mu wtedy wystąpienie we France 3. Po zwyczajowym patosie na temat służby publicznej, którą jakoby uosabiał, jego rozmówca, wyobrażając sobie zapewne, że wszystkim absolutnie marzy się sława, w zawoalowanych słowach dał mu do zrozumienia, że nic na tym nie straci. Nie, to było tego dnia, kiedy rozkwasił sobie twarz w wannie. Pechowego dnia dla karłów. Wyraził zgodę, przełożeni udawali, że z całego serca to popierają.

Po przyjeździe do studia, przygnębiony, że uległ czemuś, co nie było już nawet pokusą, musiał wjechać windą na górę. Obładowana pudłami taśm i papierami kobieta, która wsiadła za nim, zapytała, na które jedzie piętro. Camille z rezygnacją wskazał na umieszczony na zawrotnej wysokości przycisk piętnastego. Kobieta uroczo się uśmiechnęła, ale próbując dosięgnąć przycisku, upuściła taśmy. Kiedy winda dojechała na miejsce, oni nadal na czworakach zbierali otwarte pudła i papiery. Podziękowała mu za pomoc.

– Tak samo jest, kiedy kładę tapetę – pocieszył ją Camille. – Natychmiast robi się z tego koszmar…

Kobieta się roześmiała. Miała piękny uśmiech.

Pół roku później Irène została jego żoną.

8

Dziennikarzom bardzo się spieszyło.

– Dwie ofiary – rzucił Camille.

– Kto?

– Nie wiadomo. Kobiety. Młode.

– W jakim wieku?

– Jakieś dwadzieścia pięć lat. W chwili obecnej tylko tyle możemy powiedzieć.

– Kiedy wyniosą ciała? – zapytał jeden z fotografów.

– Niedługo, mamy trochę spóźnienia. Problemy techniczne…

Chwila przerwy w pytaniach, dobra okazja, żeby wystartować:

– Chwilowo nic więcej nie powiemy, ale prawdę mówiąc, nic też specjalnego nie ma do powiedzenia. Mamy niewiele danych, to wszystko. Jutro powinniśmy podsumować sprawę. A na razie pozwólmy chłopakom z laboratorium dalej robić swoje…

– A co powiemy? – zapytał młody blondyn o oczach alkoholika.

– Powiemy: dwie kobiety, jeszcze nie wiadomo, kim były. Powiemy: zamordowane, dzień, dwa dni wcześniej, nie wiadomo przez kogo, jak również nie wiadomo jeszcze jak ani dlaczego.

– To niewiele!

– To właśnie próbuję wam wytłumaczyć.

Trudno było powiedzieć jeszcze mniej. W szeregach zapanowała chwila niezdecydowania.

I w tym dokładnie momencie nastąpiło coś, czego Camille najmniej sobie życzył. Furgonetka z laboratorium podjechała tyłem pod wejście do loftu, ale z powodu betonowej skrzynki na kwiaty, nie wiedzieć czemu akurat tutaj ustawionej, nie mogła podjechać wystarczająco blisko. Kierowca wysiadł, otworzył szeroko oba skrzydła tylnych drzwi i w następnej sekundzie wysiadło z niej gęsiego dwóch ludzi z laboratorium. Rozproszona dotąd uwaga reporterów ustąpiła nagle miejsca namiętnemu zainteresowaniu, kiedy za drzwiami loftu ukazała się ściana salonu, a na niej ogromny, jak na obrazie Pollocka, rzucony niedbale bryzg krwi. I jakby ten widok wymagał jeszcze potwierdzenia, dwaj ludzie z laboratorium zaczęli pracowicie ładować do furgonetki starannie zamknięte plastikowe worki, opatrzone etykietkami Instytutu Medycyny Sądowej.

Otóż dziennikarze są trochę jak pracownicy zakładu pogrzebowego, wystarczy im jeden rzut oka, by ocenić długość ciała. I widząc wynoszone worki, od razu odgadli, że zawartość jest w kawałkach.

– O rany! – jęknęli chórem reporterzy.

I zanim taśmą zabezpieczającą rozszerzono teren zdarzenia, fotografowie przypuścili ostrzał wynoszonych zwłok. Mała sfora, jak komórka rakowa, odruchowo rozdzieliła się na dwie grupy, jedni pstrykali zdjęcia furgonetki, wrzeszcząc: „Tutaj!”, żeby ściągnąć wzrok makabrycznych tragarzy i choć na moment ich zatrzymać, inni przez komórki wzywali posiłki.

– O rany! – potwierdził Camille.

Prawdziwa fuszerka. Po czym z kolei on wyjął komórkę i wykonał nieuniknione telefony pieczętujące jego wkroczenie w oko cyklonu.

9

Ludzie z laboratorium solidnie pracowali. Uchylili dwa okna, żeby zrobić przeciąg, dzięki czemu poranny fetor na tyle wywiało, że chusteczki do nosa i chirurgiczne maski nie były już potrzebne.

Czasami na tym etapie miejsca zbrodni wyglądają jeszcze bardziej przerażająco niż w obecności zwłok, gdyż ma się wrażenie, że śmierć po raz drugi zaatakowała, powodując ich zniknięcie.

Tu było jeszcze gorzej. Na miejscu zbrodni zostali tylko pracownicy laboratorium z aparatami fotograficznymi, elektronicznymi miarkami, pęsetami, probówkami, plastikowymi torebkami i wywoływaczami i zrobiło się teraz tak, jakby nie było tu nigdy żadnych ciał albo jakby śmierć odarła je definitywnie z godności posiadania żywej niegdyś powłoki. Technicy pozbierali i wywieźli fragmenty palców, głowy, wypatroszone wnętrzności. Na miejscu pozostały tylko ślady krwi i ekskrementów, a uwolnione od nagiego horroru mieszkanie przybrało całkiem inny wygląd. Wygląd, zdaniem Camille’a, wręcz niesamowity. Louis dyskretnie zerkał na swojego szefa, stwierdzając, że ze zmarszczonym czołem i ściągniętymi brwiami wygląda dziwnie, jak człowiek próbujący rozwiązać krzyżówkę.

W salonie Louis podszedł do konsoli z telewizorem i telefonem, Camille obszedł pokój wkoło; snuli się po pomieszczeniu jak dwójka turystów w muzeum, którzy rozglądają się za jakimś szczegółem, wcześniej przeoczonym. Chwilę potem, wciąż zamyśleni, spotkali się w łazience, po czym Louis poszedł przyjrzeć się sypialni, a Camille, w czasie gdy technicy gasili reflektory, zwijali plastikowe płachty i kable, zamykali kolejne kuferki i skrzynki, wyglądał przez okno. Louis, krążąc pośród tej scenerii, postawiony w stan pogotowia zaaferowaną miną Camille’a, zaprzągł do pracy własne neurony. I powoli również na jego twarzy zaczął malować się wyraz coraz większego skupienia, jakby w myślach przeprowadzał jakąś ośmiocyfrową operację.

Zastał Camille’a w salonie. Przed nim na podłodze leżała otwarta, znaleziona w szafie walizka (pierwszorzędny gatunek, beżowa skóra, wewnątrz wyściełana, z metalowymi okuciami jak kufer podróżny), której technicy jeszcze nie zabrali. W walizce znajdował się garnitur, łyżka do butów, elektryczna maszynka do golenia, etui na banknoty, sportowy zegarek i kieszonkowa fotokopiarka.

Technik, który musiał na chwilę wyjść, wrócił teraz, informując Camille’a:

– Sądny dzień, Camille, przed chwilą przyjechała telewizja…

I powiódłszy wzrokiem po szerokich smugach krwi rozmazanych po pokoju, dodał:

– Będziesz teraz miał przez jakiś czas na głowie wieczorny dziennik telewizyjny.

10

– Czysta premedytacja – stwierdził Louis.

– Na moje wyczucie to coś bardziej skomplikowanego. I tyle ci powiem, że coś mi tu nie pasuje.

– Nie pasuje?

– Właśnie – potaknął Camille. – Wszystko tu jest prawie nowe. Kanapa, łóżko, tapety, wszystko. Nie bardzo sobie wyobrażam, żeby ktoś poszedł w takie koszta tylko po to, żeby nakręcić film pornograficzny. Do tego kupuje się wyposażenie z drugiej ręki. Albo wynajmuje się mieszkanie umeblowane. Zresztą najczęściej nawet się nie wynajmuje. Tylko korzysta z tego, co się trafi za darmo.

– Snuff movie? – podsunął Louis.

Miał na myśli rodzaj filmów pornograficznych, w których na koniec naprawdę się morduje. Kobiety, oczywiście.

– Też o tym pomyślałem – powiedział Camille. – Owszem, to możliwe…

Ale obaj wiedzieli, że moda na takie filmy już minęła. A wyszukany i kosztowny wystrój mieszkania nie bardzo pasował do tej hipotezy.

Camille, milcząc, nadal krążył po pokoju.

– Ten ślad palca na ścianie jest zbyt wyraźny, żeby można to uznać za przypadek – podjął.

– Z zewnątrz nie było nic widać – dodał Louis. – Drzwi były zamknięte, okna tak samo. Zbrodni nikt nie odkrył. Z czego logiczny wniosek, że to jeden ze zbrodniarzy nas zawiadomił. Jest w tym jednocześnie i premedytacja, i roszczenie. Ale trudno mi sobie wyobrazić, żeby taka jatka mogła być dziełem jednego człowieka…

– To się dopiero okaże. Nie, mnie najbardziej intryguje nagranie na sekretarce.

Louis zagapił się na niego zaskoczony, że tak szybko stracił wątek.

– Nagranie na sekretarce? – powtórzył.

– Zastanawia mnie, że jest wszystko co trzeba, telefon, sekretarka, z wyjątkiem najważniejszego: nie ma czynnej linii…

– Co takiego?

Louis poderwał się, pociągnął za kabel, odsunął mebel od ściany. Ujrzał tylko kontakt elektryczny, telefon nie był podłączony.

– Premedytacji nie próbowano ukryć. Nie zrobiono nic, by ją zamaskować. Przeciwnie, można by pomyśleć, że wszystko jest wyraźnie wyeksponowane… A to wiele znaczy.

Camille z rękami w kieszeniach zrobił kilka dalszych kroków po pokoju i znów stanął przed zdjęciem genomu.

– Tak – potwierdził. – To wiele znaczy.

11

Pierwszy zjawił się Louis, zaraz po nim Armand. I kiedy, kończąc rozmowę przez komórkę, dołączył do nich Maleval, ekipa Camille’a, przez niektórych z respektem lub z przekąsem nazywana „brygadą Verhoevena”, znalazła się w komplecie. Camille przejrzał szybko notatki, po czym spojrzał na swoich współpracowników.

– I co wy na to?

Wymienili spojrzenia.

– Najpierw trzeba by się dowiedzieć, ilu ich jest – zaryzykował Armand. – Im więcej, tym większe mamy szanse ich znaleźć.

– Nikt w pojedynkę nie dałby rady czegoś takiego zrobić – zaopiniował Maleval. – To niemożliwe.

– Żeby mieć co do tego pewność, musimy poczekać na wyniki z laboratorium i raport z sekcji. Louis, przedstaw sprawę wynajmu loftu.

Louis pokrótce zrelacjonował ich wizytę w firmie SOGEFI. Słuchając go, Camille obserwował Armanda i Malevala.

Każdy z nich był przeciwieństwem drugiego, jeden uosabiał nadmiar, drugi niedostatek. Jean-Claude Maleval miał dwadzieścia sześć lat oraz urok, z którego bez umiaru korzystał, podobnie jak bez umiaru korzystał ze wszystkiego, z nocnego życia, z kobiet, z uciech cielesnych. Typ faceta, który się nie oszczędza, dzień w dzień okazując światu znużoną twarz. Camille myślał o nim zawsze z pewnym niepokojem, zastanawiając się, ile musi go kosztować tak burzliwe życie. Maleval miał zadatki na przyszłego skorumpowanego glinę, tak jak niektóre dzieci już od przedszkola mają zadatki na przyszłych leserów. Właściwie trudno było powiedzieć, czy po prostu trwonił swoje kawalerskie życie, tak jak inni trwonią otrzymany spadek, czy zdążył już wkroczyć na śliską równię pochyłą wydatków człowieka żyjącego ponad stan. W ciągu ostatnich miesięcy Camille dwukrotnie przyłapał go w towarzystwie Louisa. Za każdym razem obaj mieli nietęgie miny ludzi przyłapanych na gorącym uczynku i Camille był pewny, że Maleval wyłudza od Louisa pieniądze. Może regularnie, może nie. Nie chciał się w to mieszać i udawał, że niczego nie widzi.

Maleval mnóstwo palił, dopisywało mu spore szczęście na wyścigach i wykazywał wyraźną słabość do whisky Bowmore. Ale najwyżej na liście swoich wartości stawiał kobiety. Fakt, że był przystojny. Wysoki, smagły, z łobuzerskim spojrzeniem i do dziś z sylwetką młodzieżowego mistrza Francji w judo, którym kiedyś był.

Camille przeniósł wzrok na jego przeciwieństwo, Armanda. Biedny Armand. Od blisko dwudziestu lat inspektor w Brygadzie Kryminalnej, z czego dziewiętnaście i pół roku z reputacją największego skąpca, jakiego kiedykolwiek karmiła policja. Mężczyzna w nieokreślonym wieku, o wymizerowanej twarzy, długi jak dzień głodówki, chudy i nerwowy. Wszystkie cechy definiujące Armanda należały do sfery niedostatku. Ten człowiek był chodzącym ubóstwem. Jego skąpstwo nie miało w sobie uroku cechy charakteru, było patologią, ciężką patologią, nieuleczalną i zdaniem Camille’a ani trochę zabawną. W gruncie rzeczy skąpstwo Armanda obchodziło go tyle co zeszłoroczny śnieg, ale po tylu latach wspólnej pracy wciąż cierpiał, widząc, do jak niskich chwytów „biedny Armand” mimo woli się zniża, byle nie wydać centyma, do jak skomplikowanych strategii się ucieka, byle uniknąć zapłacenia za filiżankę kiepskiej kawy. Być może wskutek swojej ułomności Camille cierpiał czasem z powodu tych upokarzających sytuacji tak, jakby były jego własnym udziałem. A już najbardziej patetyczne było to, że Armand był w pełni świadomy swojej przypadłości. Ubolewał nad nią, z jej powodu stał się człowiekiem smutnym. Pracował w milczeniu. Pracował dobrze. Na swój sposób był może najlepszym z drugoplanowych bohaterów Brygady Kryminalnej. Skąpstwo uczyniło z niego policjanta drobiazgowego, skrupulatnego, sumiennego, potrafiącego całymi dniami przeszukiwać książkę telefoniczną, spędzać niekończące się godziny na obserwacji w radiowozie, w którym nie działało ogrzewanie, przesłuchiwać całe ulice, odnaleźć – dosłownie – igłę w stogu siana. Gdyby dać mu puzzle składające się z miliona fragmentów, po prostu zabrałby je, wrócił do biura i wszystkie godziny służby spędził na ich mozolnym układaniu. Nieważne zresztą było, czego szukał. Przedmiot poszukiwań nie miał najmniejszego znaczenia. Jego obsesyjne zbieractwo wykluczało jakiekolwiek preferencje. Ale często też dokonywało cudów i nawet jeśli wszyscy zgadzali się, że na co dzień trudno z nim wytrzymać, bez wahania przyznawali, że ten uparty, dociekliwy glina ma coś, czego nie mają inni, coś ponadczasowego, dobitnie pokazującego, jak nieciekawe zajęcie posunięte do granic absurdu może graniczyć z geniuszem. Wyczerpawszy wszystkie możliwe kawały na temat jego skąpstwa, koledzy powoli spasowali i przestali z niego kpić. Nikogo to już nie bawiło. Wszyscy byli tym zdołowani.

– No dobrze – powiedział Camille, kiedy Louis zakończył swoje wystąpienie. – Czekając na pierwsze wyniki, na razie bierzemy sprawę, jak leci. Armand i Maleval pójdą śladem tropów materialnych, tego, co zastaliśmy na miejscu: skąd pochodzą meble, bibeloty, ubrania, pościel i tak dalej. Ty, Louis, zajmiesz się kasetą wideo, amerykańskim pismem, jednym słowem, wszystkim, co nietypowe, ale bądź w pobliżu. Jeśli pojawi się coś nowego, przekażesz to dalej. Jakieś pytania?

Nie było żadnych. Albo było ich zbyt wiele, co na jedno wychodzi.

12

Policja w Courbevoie dowiedziała się o zbrodni z anonimowego telefonu. Camille pojechał przesłuchać nagranie.

„Na rue Félix-Faure siedemnaście popełniono morderstwo…”

Był to z całą pewnością ten sam głos co na sekretarce, z tą samą deformacją spowodowaną przez to samo urządzenie.

Przez następne dwie godziny Camille wypełniał formularze, kwestionariusze, wnioski, uzupełniał kropkowane miejsca niewiadomymi śledztwa, nieustannie zadając sobie pytanie, komu to potrzebne.

Zmuszony poddać się wymogom administracyjnej roboty, często czuł, że popada w rodzaj umysłowego odrętwienia. Prawym okiem ogarniał informacje w formularzach, naginał się do potrzeb lokalnej statystyki, sporządzał regulaminowe protokoły i raporty z podjętych działań, a na siatkówce lewego oka nadal miał obrazy porzuconych na ziemi martwych ciał, ciemnych plam zastygłej krwi, twarzy wykrzywionych bólem i rozpaczliwą walką o przeżycie, i to ostatnie spojrzenie ofiar wyrażające niezrozumienie w obliczu oczywistości nieuniknionej, a zawsze zaskakującej śmierci.

A czasami wszystkie te obrazy się na siebie nakładały. Tak jak teraz, kiedy ujrzał obcięte palce kobiet ułożone koliście na tle logo policji sądowej… Odłożył okulary na biurko i powoli przetarł oczy.

13

Szef laboratorium kryminalistyki Bergeret, typowy były wojskowy, nie był człowiekiem skłonnym się spieszyć ani, świadom własnego znaczenia, reagować na czyjekolwiek poganianie. Ale Le Guen musiał użyć swojego wpływu – zwarcie dwóch tytanów, dwóch sił bezwładu ścierających się w patetycznych zapasach, niczym sfilmowana w zwolnionym tempie walka dwóch sumitów – i tak późnym popołudniem Camille otrzymał pierwsze wyniki z laboratorium.

A więc dwie młode kobiety, wiek między dwadzieścia a trzydzieści lat. Obie blondynki. Jedna metr sześćdziesiąt pięć wzrostu, pięćdziesiąt kilo wagi, na wewnętrznej stronie lewego kolana plama wina, zdrowe uzębienie, wydatny biust, druga mniej więcej tego samego wzrostu, mniej więcej tej samej wagi, również zdrowe uzębienie, żadnych znaków szczególnych, biust również wydatny. Obie ofiary na jakieś trzy do pięciu godzin przed śmiercią spożyły posiłek: sałata, carpaccio i czerwone wino. Jedna zjadła truskawki z cukrem, druga cytrynowy sorbet. Obie też piły szampana. Na butelce wytrawnego moët hennessy oraz na dwóch kieliszkach znalezionych pod łóżkiem zostały ich odciski. To ich obciętymi i złożonymi razem palcami morderca zrobił krwawą smugę na ścianie. Rekonstrukcja modus operandi – wyrażenie uwielbiane przez wszystkich nieznających łaciny – zajmie oczywiście więcej czasu. W jakiej kolejności zostały poćwiartowane, w jaki sposób i czym? Czy zrobił to jeden, czy kilku mężczyzn (lub kilka kobiet?), czy zostały zgwałcone i jak (lub przy użyciu czego?). Ileż niewiadomych było w tym makabrycznym równaniu, które Camille miał za zadanie rozwiązać.

Detal jeszcze dziwniejszy: ten tak wyraźny odcisk palca środkowego zostawiony na ścianie nie był prawdziwy, tylko wykonany pieczątką z tuszem.

Camille nigdy nie żywił jakichś specjalnych uprzedzeń wobec informatyki, ale bywały dni, kiedy nie mógł opędzić się przed myślą, że wszystkie te urządzenia mają naprawdę wredny charakter. Ledwie napłynęły pierwsze ustalenia z laboratorium, a już komputer centralnej kartoteki to potwierdził, dając mu do wyboru wiadomość dobrą lub złą. Dobra była taka, że dostarczył mu uzyskane na podstawie odcisków dane osobowe jednej z ofiar. Była nią Évelyne Rouvray, lat dwadzieścia trzy, zamieszkała w Bobigny, notowana za prostytucję. Natomiast zła wiadomość jasno i wyraźnie potwierdzała powrót tego, co wypierał, i spowodowała, że jak cios obuchem powróciło do niego coś, co jeszcze kilka minut temu próbował odrzucić. Znaleziony na ścianie sztuczny odcisk palca odsyłał do innej sprawy, sprawy z dwudziestego pierwszego listopada 2001 roku, której akta natychmiast Camille’owi dostarczono.

14

Te akta też były wredne. Co do tego wszyscy się zgadzali. Tylko gliniarz samobójca mógłby chcieć dostać tę sprawę, która już i tak narobiła zbyt wiele szumu. Swego czasu reporterzy bez końca komentowali sztuczny odcisk palca wykonany czarnym tuszem, pozostawiony na stopie ofiary. Przez kilka tygodni prasa rozpowszechniała detale tej sprawy pod różnymi hasłami. Mówiono o „zbrodni z Tremblay”, o „tragicznym porażeniu”, przy czym, jak często bywało, wszystkich przebił „Le Matin”: relacjonując sprawę, mówił o „młodej dziewczynie, którą zabrała śmierć”.

Camille znał tę sprawę jak wszyscy, ani lepiej, ani gorzej, ale jej widowiskowość nasuwała mu myśl o oku cyklonu, który nagle zawęził średnicę.

Ponowne wypłynięcie zbrodni z Tremblay zmieniało postać rzeczy. Jeśli jakiś facet zaczął ćwiartować dziewczyny na przedmieściach Paryża, to dopóki nie zostanie zatrzymany, można się będzie spodziewać nowych odkryć. Z jakiego typu klientem mają do czynienia? Camille sięgnął po telefon, zadzwonił do Le Guena i przekazał mu nowinę.

– Cholera – rzucił krótko Le Guen.

– Owszem, można tak powiedzieć.

– Prasa będzie zachwycona.

– Jestem pewny, że już jest.

– Jak to „już”?

– A jak myślisz? Ta firma to istne sito. W Courbevoie godzinę po nas zjawiły się pismaki…

– I…? – Le Guen z obawą zawiesił głos.

– I zaraz za nimi telewizja – niechętnie przyznał Camille.

Le Guen przez chwilę milczał, co od razu wykorzystał Camille.

– Chcę mieć profil psychologiczny tych facetów – zażądał.

– Dlaczego „tych facetów”? To były inne odciski?

– Tego faceta, tych facetów… skąd mogę wiedzieć?

– Zgoda. Do sprawy została wyznaczona sędzia Deschamps. Zadzwonię i powiem, żeby dostarczyła biegłego.

Camille, który dotychczas nie współpracował z sędzią Deschamps, przypomniał sobie pięćdziesięcioletnią kobietę, którą kiedyś spotkał, szczupłą, elegancką i przeraźliwie brzydką. Typ kobiety wymykającej się wszelkim próbom opisu i kochającej złotą biżuterię.

– Jutro rano odbędzie się sekcja. Jeśli uda się w miarę szybko wyznaczyć biegłego, przyślę ci go, bo chcę poznać wstępne ustalenia.

Camille odłożył na później lekturę akt sprawy z Tremblay. Zabierze je i przeczyta w domu. Na razie lepiej skoncentrować się na teraźniejszości.

15

Akta Évelyne Rouvray.

Urodzona w marcu 1980 roku w Bobigny, córka Françoise Rouvray i nieznanego ojca. Naukę zakończyła na drugiej klasie szkoły średniej. Nigdzie niezatrudniona. Pierwsza wzmianka w listopadzie 1996: przyłapana na uprawianiu nierządu w samochodzie przy Porte de la Chapelle. Odnotowana za obrazę obyczajów, ale nie za prostytucję. Dziewczyna jest jeszcze nieletnia, co oznacza mnóstwo zawracania głowy, a zresztą i tak wiadomo, że się ją znowu zobaczy. Tak też się dzieje. Trzy miesiące później recydywa, mała Rouvray zostaje znów zgarnięta na bulwarach Maréchaux, znów w samochodzie i w tej samej pozycji. Tym razem staje przed sądem, sędzia wie, że odtąd będą się często spotykać, prezentem powitalnym francuskiego wymiaru sprawiedliwości dla małej przestępczyni, która niedługo wyrośnie na dużą, jest osiem dni z zawieszeniem. I od tej pory, co ciekawe, ślad się po niej urywa. Wypadek dość rzadki; zwykle lista zatrzymań za drobne przestępstwa wydłuża się wraz z upływem lat, a bywa, że miesięcy, jeśli dziewczyna wykazuje dużą aktywność, jeśli jest ćpunką albo złapie AIDS, jednym słowem, jeśli potrzebuje pieniędzy i od rana do wieczora szuka klientów. Ale nie tym razem. Évelyne zarabia osiem dni w zawieszeniu i znika z policyjnej kartoteki. W każdym razie do czasu, kiedy w kawałkach zostaje znaleziona w lofcie w Courbevoie.

16

Ostatni znany adres: Bobigny, osiedle Marcel Cachin.

Blokowisko z lat siedemdziesiątych, obluzowane drzwi wejściowe, wybebeszone skrzynki na listy, otagowane od podłogi do sufitu ściany, na trzecim piętrze w drzwiach judasz, a na wezwanie: „Otwierać, policja!” zniszczona, postarzała twarz kobiety. Matka.

– Pani Rouvray?

– Chcielibyśmy porozmawiać o pani córce Évelyne.

– Już tu nie mieszka.

– Gdzie mieszkała… gdzie teraz mieszka?

– Nie wiem. Nie jestem z policji.

– Ale my tak, i lepiej by było, gdyby nam pani pomogła… Évelyne ma kłopoty, wielkie kłopoty.

Kobieta jest zaintrygowana.

– Kłopoty… jakiego rodzaju kłopoty?

– Chcielibyśmy dostać jej adres…

Waha