Wydawca: Burda Książki Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 659 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Kolekcjoner - Nora Roberts

Zawodowa opiekunka domów i pisarka Lila Emerson nie zapuszcza korzeni. Nic jej nie wiąże – ani praca, ani mieszkanie, ani ewentualny partner. Wędruje od domu do domu i tylko czasem zdarza się jej przenocować u przyjaciółki na Manhattanie. Chociaż podobają się jej niezwykle domy klientów, ich kosztowne zbiory i urocze zwierzęta, Lila nie pragnie niczego na własność. Wszystko co ma, nosi przy sobie, i strzeże swoich uczuć.
Kiedy jednak Lila zostaje świadkiem domniemanego morderstwa i samobójstwa, jej dotychczasowe życie zmienia się nie do poznania.
Malarz Ashton Archer jest pewien, że jego uroczy, inteligentny i impulsywny brat nie mógłby ani zabić swojej dziewczyny, ani odebrać sobie życia. Nadzieje na ujawnienie prawdy Ashton wiąże z Lilą, jedynym naocznym świadkiem tragedii. Pomimo żałoby Ash pragnie namalować kobietę, w której głębokich, ciemnych oczach dostrzega niezmierzone zasoby siły i gorącej namiętności.
Choć Lila jest przekonana, że ich wzajemne zainteresowanie ma swoje źródło w nietypowej sytuacji, zgadza się pomóc Ashowi w odnalezieniu mordercy i odkryciu przyczyn zbrodni. Śledztwo prowadzi ich z manhattańskich penthouse’ów do imponujących willi we Włoszech; muszą również przeniknąć do wąskiego kręgu osób, dla których bezcenne dzieła sztuki są przedmiotem handlu, hazardu i kradzieży, i które postrzegają siebie przez pryzmat własności, a swoje pragnienia przemieniają w śmiertelną obsesję...

Opinie o ebooku Kolekcjoner - Nora Roberts

Fragment ebooka Kolekcjoner - Nora Roberts

Tytuł oryginału: The Collector

Copyright © 2014 by Nora Roberts

All rights reserved.

Copyright for the Polish Edition © 2014 Burda Publishing Polska

Sp. z o.o. Spółka Komandytowa

02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy: tel. 22 360 38 41–42

faks 22 360 38 49

Sprzedaż wysyłkowa:

Dział Obsługi Klienta, tel. 22 360 37 77

Redakcja: Ewa Maria Szczepańska

Korekta: Marianna Chałupczak

Projekt okładki: Panna Cotta

Zdjęcie na okładce: Fotolia

Redakcja techniczna: Mariusz Teler

Redaktor prowadząca: Agnieszka Koszałka

ISBN: 978-83-7778-828-8

Skład i łamanie: KATKA, Warszawa

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie

w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie

oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe

– tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Pamięci mojej matki,

która zbierała dosłownie wszystko,

i ojca,

który zawsze znajdował na to miejsce.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Mój dom jest wszędzie tam, gdzie wieszam kapelusz.

Johnny Mercer

1

Myślała, że nigdy nie wyjdą. Klienci, zwłaszcza ci nowi, zawsze robili zamieszanie i ociągali się z opuszczeniem mieszkania, zanim wreszcie skierowali się ku drzwiom. Były to zwykle te same instrukcje, uwagi i komentarze dotyczące kontaktów. Świetnie ich rozumiała, bo przecież zostawiali w cudzych rękach swój dom, wszystkie rzeczy, a w tym konkretnym przypadku jeszcze i kota.

Lila Emerson, opiekunka domów, doglądająca ich pod nieobecność gospodarzy, robiła wszystko na co tylko było ją stać, żeby jej klienci wyjeżdżali uspokojeni i przekonani o jej kompetencjach.

Przez następne trzy tygodnie Jason i Macey Kilderbrand mieli bawić na południu Francji razem z przyjaciółmi i rodziną. W tym czasie Lila zobowiązała się zamieszkać w ich pięknie urządzonym apartamencie w Chelsea, podlewać rośliny, karmić, poić i zabawiać kota, odbierać pocztę, zapisywać, kto dzwonił, a w ważnych sprawach kontaktować się z właścicielami.

Postanowiła zadbać o ich uroczy ogródek na tarasie, porozpieszczać kota, a także odstraszać włamywaczy samą swoją obecnością.

Zamierzała cieszyć się z tego, że będzie przebywać w stylowym, nowojorskim London Terrace, podobnie jak wcześniej radował ją pobyt w uroczym mieszkaniu w Rzymie, gdzie za dodatkową opłatą przemalowała też kuchnię, oraz w przestronnym domu w Brooklynie w towarzystwie rozbrykanego goldena retrievera, słodkiego, starzejącego się teriera bostońskiego i akwarium pełnego kolorowych rybek tropikalnych.

Lila dobrze poznała Nowy Jork, pracując przez sześć lat jako zawodowa opiekunka domów. Ostatnie cztery lata były na tyle udane, że mogła sobie nawet pozwolić na zwiedzenie kawałka świata.

To była znakomita praca, jeśli już udało się ją zdobyć – a jej się udało.

– Chodź, Thomas. – Pogłaskała smukłego kota po lśniącym gładkim futerku. – Teraz się rozpakujemy.

Lubiła się zadomawiać, a ponieważ w przestronnym mieszkaniu znajdowała się druga sypialnia dla gości, rozpakowała tam pierwszą z dwóch walizek. Część ubrań włożyła do komody pod lustrem, część rozwiesiła w schludnej garderobie. Właściciele ostrzegli Lilę, że Thomas zapewne zechce dzielić z nią łóżko, ale jej to nie przeszkadzało. Ucieszyła się, że któreś z nich, zapewne Macey, umieściło śliczny bukiet frezji na nocnej szafce. Lila przywiązywała dużą wagę do takich drobnych gestów zarówno u siebie, jak i u innych ludzi.

Już wcześniej postanowiła, że skorzysta z głównej łazienki z przestronną kabiną z prysznicem parowym i głębokim jacuzzi.

– Trzeba korzystać z okazji, ale ich nie nadużywać – powiedziała do Thomasa, wykładając kosmetyki.

Niemal cały jej dobytek mieścił się w dwóch walizkach, dlatego starannie porozkładała swoje rzeczy w najdogodniejszych miejscach.

Po krótkim namyśle doszła do wniosku, że urządzi sobie kącik do pracy w jadalni i położy laptopa tam, skąd będzie miała widok na miasto. W mniejszym mieszkaniu mogłaby i pracować, i spać w jednym pokoju, ale skoro tutaj było tak dużo miejsca, postanowiła zrobić z niego użytek.

Poinstruowano ją, jak używać kuchennych sprzętów, pilotów oraz obsługiwania alarmu – w mieszkaniu roiło się od gadżetów, które Lila, entuzjastka nowych technologii, bardzo doceniała.

W kuchni znalazła butelkę wina, piękną misę pełną świeżych owoców oraz mnóstwo różnych smakowitych serów wraz z notatką napisaną odręcznie na ozdobionej monogramem papeterii Macey.

Baw się dobrze w naszym domu!

Jason, Macey i Thomas

Pomyślała, że to urocze i doszła do wniosku, że na pewno będzie się dobrze bawić.

Po odkorkowaniu butelki nalała sobie kieliszek wina i z aprobatą upiła pierwszy łyk. Wraz z winem i lornetką wyszła na taras, żeby podziwiać widoki.

Od razu zauważyła dwa wygodne krzesła, kamienną ławeczkę i szklany stolik a także doniczki pełne bujnych roślin oraz ślicznych drobnych pomidorków koktajlowych i aromatycznych ziół. Przestrzeń tego miejsca była bardzo umiejętnie zagospodarowana. Przypomniała sobie, że Jason i Macey Kilderbrandowie zachęcali ją, żeby w razie potrzeby korzystała z tych plonów.

Usiadła i napiła się wina, a gdy Thomas wskoczył jej na kolana, zaczęła go głaskać.

– Założę się, że często tu siedzą przy drinku albo kawie. Wydają się szczęśliwi, a mieszkanie ma dobre wibracje. To daje się wyczuć. – Połaskotała Thomasa pod pyszczkiem, a wtedy w jego zielonych oczach pojawiło się rozmarzenie. – Przez pierwsze dni twoja pani będzie tu dzwoniła i często mailowała, więc zrobimy ci parę zdjęć, skarbie, i wyślemy. Niech się przekona, że dobrze się miewasz.

Odstawiwszy kieliszek, podniosła lornetkę i zaczęła się przyglądać okolicznym budynkom. Osiedle apartamentowców zajmowało cały kwartał, i nietrudno było o podglądanie fragmentów cudzego życia.

Cudze życie ją fascynowało.

Za jednym z okien kobieta, mniej więcej rówieśnica Lili, w małej czarnej, opinającej jej wysokie, szczupłe ciało modelki niczym druga skóra, krążyła po pokoju, rozmawiając przez komórkę. Wyglądała na nieszczęśliwą, zapewne ze względu na odwołaną randkę – Lila już tworzyła sobie scenariusz w głowie: facet wmawia jej, że musi pracować do późna, a dziewczyna ma tego dosyć.

Dwa piętra wyżej dwie roześmiane pary siedziały w salonie pełnym eleganckich mebli i obrazów rozwieszonych na ścianach, nad kieliszkami, chyba z martini. Najwyraźniej ci ludzie nie lubili letnich upałów, tak jak ona i Thomas, bo imprezowaliby na niewielkim tarasie.

Lila uznała, że to starzy przyjaciele, którzy często się widują i czasem wspólnie jeżdżą na wakacje.

Inne okno ukazywało świat, w którym mały chłopiec tarzał się z białym szczeniakiem po podłodze. Obaj wręcz promieniowali szczerą radością, co sprawiło, że Lila wybuchnęła śmiechem.

– Od zawsze chciał tego szczeniaka, a w jego wieku „od zawsze” to zapewne kilka miesięcy. Dzisiaj rodzice go zaskoczyli. Zapamięta ten dzień na całe życie i pewnego dnia zaskoczy swojego syna lub córkę w identyczny sposób.

Zadowolona, że może skończyć tym optymistycznym akcentem, Lila opuściła lornetkę.

– No dobrze, Thomas, mamy przed sobą parę godzin pracy. Wiem, wiem. – Postawiła kota na podłodze i podniosła kieliszek, w którym zostało jeszcze trochę wina. – Większość ludzi o tej porze kończy pracę. Idą na kolację, spotykają się z przyjaciółmi albo – jak w przypadku tej zabójczej blondyny w czarnej sukience – wściekają się, że nigdzie nie wychodzą. Tyle że… – poczekała, aż Thomas wejdzie przed nią do mieszkania – ja sama ustalam swoje godziny pracy. To jedna z korzyści.

Wyjęła piłeczkę z ukrytego w kuchennej szafce koszyka z zabawkami i potoczyła ją po podłodze. Thomas natychmiast rzucił się na nią, by ją popychać, gonić i tarzać się z nią.

– Gdybym była kotem, też bym tak wariowała na jej punkcie – mruknęła Lila.

Thomas zajął się zabawką i Lila mogła włączyć radio. Zapamiętała, na którą stację było nastawione, by powrócić do niej przed powrotem Kilderbrandów, a następnie zmieniła jazz na współczesny pop.

Opieka nad mieszkaniami zapewniała jej dach nad głową, niekiedy bywała interesująca, a czasami wręcz pełna przygód, jednak Lila zarabiała na życie przede wszystkim pisaniem. Dzięki okazjonalnym artykułom do gazet, a także pracy jako kelnerka, radziła sobie przez pierwsze dwa lata w Nowym Jorku. Lecz dopiero kiedy na dobre zajęła się opieką nad domami, początkowo w ramach przysług dla przyjaciół oraz ich przyjaciół, nareszcie miała czas, żeby popracować nad powieścią.

Miała szczęście, bądź sprawił to zbieg okoliczności, że zaopiekowała się domem pewnego wydawcy, a on zainteresował się jej książką. Pierwsza, Wschód księżyca, sprzedała się całkiem przyzwoicie. Nie był to sensacyjny bestseller, ale całkiem dochodowy pewniak, do którego chętnie sięgnęła młodzież między czternastym a osiemnastym rokiem życia, do której zresztą powieść była adresowana. Druga książka miała trafić do księgarń w październiku, i Lila już trzymała za nią kciuki.

W tej chwili musiała się skupić na trzecim tomie serii.

Uniosła swoje długie, brązowe włosy i sprawnie upięła je masywną, szylkretową spinką w luźny kok. Thomas radośnie biegał za piłeczką, a ona usiadła z resztką wina, wysoką szklanką wody z lodem i zasłuchała się w tony muzyki, którą – jej zdaniem – lubiła główna bohaterka, Kaylee.

Od pierwszej klasy liceum Kaylee przeżywała rozmaite przygody pełne wzlotów i upadków. Nie zabrakło romansu, prac domowych, wrednych dziewczyn, agresywnych osiłków, polityki, złamanego serca i triumfów. To wszystko przewinęło się przez jej życie podczas krótkich, lecz pełnych wrażeń licealnych lat.

To była wyboista droga, zwłaszcza dla nowej dziewczyny w liceum, którą była w pierwszej książce. No i oczywiście należało wziąć pod uwagę i to, że Kaylee była wilkołakiem, podobnie jak cała jej rodzina.

A kiedy dziewczyna jest wilkołakiem, niełatwo jej odrabiać lekcje albo iść na bal podczas pełni księżyca.

Teraz, w trzecim tomie, Kaylee i jej rodzina prowadziły wojnę z grupą rywali, watahą żerującą na ludziach. Lila pomyślała, że książka może się okazać nieco zbyt brutalna dla młodszych czytelników, ale w tym kierunku zmierzała opowieść i tak musiało zostać.

Zaczęła od miejsca, w którym Kaylee musiała uporać się ze zdradą ukochanego chłopaka, z zaległym wypracowaniem na temat wojen napoleońskich oraz faktem, że jej rywalka, bóstwo o blond włosach, zamknęła ją w szkolnym laboratorium.

Księżyc w pełni wschodził za dwadzieścia minut, mniej więcej w porze spotkania kółka naukowego. Kaylee musiała zniknąć z laboratorium przed swoją przemianą.

Lila pogrążyła się w pracy. Ochoczo weszła w skórę bohaterki, czując jej strach przed zdemaskowaniem, ból złamanego serca i wściekłość na Sashę – cheerleaderkę, królową balu i pożeraczkę (dosłownie) męskich serc.

W ostatniej chwili udało się jej wyciągnąć Kaylee z laboratorium dzięki bombie dymnej, która sprowadziła wicedyrektora, innego wroga Kaylee; uporała się z wypracowaniem, zawieszeniem bohaterki w prawach ucznia i jej sprintem do domu w trakcie przemiany. Na to wszystko Lila poświęciła trzy bite godziny.

Zadowolona z siebie, powróciła do rzeczywistości i rozejrzała się wokół.

Zmęczony harcami Thomas zwinął się na krześle obok niej, tymczasem zapadł mrok rozjaśniony połyskującymi światłami miasta.

Lila przygotowała kolację dla Thomasa zgodnie z zaleceniami jego właścicieli. Gdy jadł, wyciągnęła swój ukochany wielofunkcyjny scyzoryk i śrubokrętem dokręciła niektóre śruby w spiżarce. Zawsze uważała, że poluzowane śruby to pierwszy krok do katastrofy – dosłownie i w przenośni.

Zauważyła dwa nierozpakowane z kartonów druciane koszyki na prowadnicach, zapewne na ziemniaki lub cebulę. Przykucnęła i przeczytała opis oraz zapewnienia producenta o niesłychanie łatwej instalacji, a potem postanowiła napisać maila do Macey z pytaniem, czy ma je pozakładać.

To byłoby szybkie i satysfakcjonujące drobne wyzwanie.

Nalała sobie drugi kieliszek wina i przyrządziła późną kolację, złożoną z owoców, sera i krakersów. Potem usiadła po turecku w jadalni z Thomasem na kolanach, i jadła, jednocześnie sprawdzając i wysyłając pocztę, a przejrzawszy blog, napisała w nim nową notatkę.

– Pora spać, Thomas.

Tylko ziewnął, kiedy sięgnęła po pilota i wyłączyła radio. Potem zdjęła kota z kolan, żeby pozmywać naczynia i nacieszyć się spokojem pierwszej nocy w nowym miejscu.

Przebrawszy się w bawełniane spodnie oraz koszulkę, sprawdziła alarm i raz jeszcze złożyła lornetkową wizytę swoim sąsiadom.

Wyglądało na to, że blondyna jednak wyszła, zostawiając przyciemnione światło w salonie. Obie pary też zniknęły. Pewnie udały się na kolację lub przedstawienie. Malec z pewnością już spał, oby przytulony do szczeniaka. Widziała migotanie telewizora, więc wyobraziła sobie, że mama i tata chłopca odpoczywają w swoim towarzystwie.

Za następnym oknem trwało przyjęcie. Tłum elegancko ubranych ludzi krążył po pomieszczeniu, trzymając drinki albo talerzyki w dłoniach.

Patrzyła na nich przez chwilę, wyobrażała sobie ich rozmowy, także tę szeptaną między brunetką w krótkiej czerwonej sukience i śniadym bożyszczem w jasnoszarym garniturze. Lila pomyślała, że z pewnością łączy ich gorący romans, tuż pod nosem cierpiącej w milczeniu żony i nic niewidzącego męża.

Rozejrzała się jeszcze, po czym zamarła. Na moment opuściła lornetkę i spojrzała raz jeszcze.

Nie, jednak fantastycznie zbudowany facet na… jedenastym piętrze nie był kompletnie nagi. Miał na sobie stringi i w podziwu godny sposób wypychał biodra, kręcił nimi, obracał się i kołysał.

Zauważyła, że nieźle się spocił, powtarzając ruchy i je modyfikując. Najwyraźniej był aktorem lub tancerzem i dorabiał sobie jako striptizer, wciąż nie tracąc nadziei, że w końcu przebije się na Broadwayu.

Spodobał się jej, i to bardzo.

Widowisko dostarczało jej rozrywki przez pół godziny, a po nim umościła się w łóżku, gdzie naturalnie dołączył do niej Thomas. Włączyła telewizor i zdecydowała się na powtórkę odcinka Agentów NCIS, tak dobrze jej znanego, że mogła recytować dialogi wraz z aktorami. W doskonałym nastroju podniosła iPada, znalazła thriller, którego zaczęła słuchać jeszcze w samolocie z Rzymu, i ułożyła się wygodnie.

W ciągu następnego tygodnia wypracowała rutynę. Thomas budził ją z dokładnością atomowego zegara punktualnie o siódmej, gdy zaczynał głośno domagać się śniadania. Po nakarmieniu kota, kawie, podlaniu roślin w mieszkaniu i na tarasie Lila zasiadała do śniadania, przy okazji odwiedzając z lornetką sąsiadów.

Blondyna i mieszkający z nią kochanek – nie wyglądali na małżeństwo – często się kłócili. Blondyna miała zwyczaj rzucać łatwo tłukącymi się przedmiotami. Pan Spryciarz, bardzo przystojny, miał świetny refleks i mnóstwo uroku. Kłótnie, w zasadzie codzienne, kończyły się zalotami albo dzikimi wybuchami namiętności.

Lila uznała, że oboje są dla siebie stworzeni – na jakiś czas. Żadne z nich nie wyglądało na miłośnika długich związków. Ona ciskała rzeczami, on się uchylał, uśmiechał i uwodził. Typowi gracze, piękni i seksowni. Lila bardzo by się zdziwiła, gdyby facet nie miał kogoś na boku.

Wielka miłość między chłopcem a szczeniakiem trwała, zaś mama, tata i niania cierpliwie sprzątali po drobnych wypadkach pieska. Rankami mama i tata zwykle wychodzili razem, ubrani w stylu, który sugerował wysokie stanowiska.

Państwo Martini, jak nazywała ich Lila, rzadko korzystali z małego tarasu. Ona z pewnością była jedną z tych pań, które spędzają czas głównie na lunchach z przyjaciółkami. Codziennie wychodziła z domu późnym rankiem, a wracała późnym popołudniem, zwykle z markową torbą w dłoni.

Państwo Imprezowicze rzadko spędzali wieczory w domu. Najwyraźniej pociągał ich rozgorączkowany styl życia.

Pan Ciało, ku wielkiej radości Lili, regularnie ćwiczył pchnięcia bioder i kręcenie nimi.

Każdego ranka spędzała czas na obserwacji tych ludzi i wyobrażaniu sobie ich historii. Pracowała do popołudnia, z przerwą na zabawianie kota, po czym ubierała się i wychodziła, żeby kupić sobie coś na kolację, zwykle to, na co miała ochotę, a przy okazji zwiedzała okolicę.

Wysyłała maile ze zdjęciami szczęśliwego Thomasa, zrywała dojrzałe pomidory, przeglądała pocztę i stworzyła opis zajadłej walki między wilkołakami. Codziennie aktualizowała blog, złożyła również oba koszyki w spiżarni.

Pierwszego dnia drugiego tygodnia kupiła butelkę dobrego barolo, uzupełniła kolekcję serów i dorzuciła do nich minibabeczki z okolicznej, zupełnie niesamowitej cukierni i piekarni w jednym.

Tuż po siódmej wieczorem otworzyła drzwi przed jednoosobowym tłumem gości, czyli swoją najlepszą przyjaciółką.

– No nareszcie. – Julie, mimo butelki wina w jednej dłoni i pachnącego bukietu lilii w drugiej, zdołała ją uściskać.

Mierząca ponad metr osiemdziesiąt wzrostu z grzywą rudych, niesfornych włosów, Julie Bryant była przeciwieństwem Lili, szczupłej i niezbyt wysokiej szatynki.

– Opaliłaś się w Rzymie. Mój Boże, ja mogłabym wysmarować się filtrem pięćsetką, a na włoskim słońcu i tak spiekłabym się na raka. Ty wyglądasz świetnie.

– A kto by tak nie wyglądał po dwóch tygodniach w Rzymie? Pomyśl tylko o pysznym makaronie. Mówiłam ci, że ja kupię wino – dodała Lila, kiedy Julie wepchnęła jej butelkę w dłoń.

– No to mamy dwa wina. Witaj w domu.

– Dzięki. – Lila wzięła kwiaty.

– Niezłe mieszkanie. Ogromne, i co za widok. Czym się zajmują ci ludzie?

– Odziedziczyli pieniądze.

– Szkoda, że ja nie mogę tego powiedzieć o sobie – westchnęła Julie.

– Chodźmy najpierw do kuchni, bo muszę włożyć kwiaty do wazonu, a potem cię oprowadzę – zaproponowała Lila. – On zajmuje się finansami, uwielbia pracę i woli tenisa niż golfa. Ona projektuje wnętrza i po mieszkaniu widać, że jest w tym niezła. Chyba chce robić to zawodowo, ale rozmawiają też o dziecku, więc nie jest pewne, czy znajdzie czas na założenie własnej firmy.

– Nowi klienci tak ci się zwierzają?

– Co mam ci powiedzieć? Widocznie wyraz mojej twarzy skłonił ich do wynurzeń. Przywitaj się z Thomasem.

Julie przykucnęła, żeby pogłaskać kota.

– Ale przystojniak – zauważyła.

– Jest uroczy. – Spojrzenie ciemnobrązowych oczu Lili wyraźnie złagodniało, gdy Julie i Thomas się zaprzyjaźniali. – Zwierzaki to nie zawsze miły dodatek do pracy, ale w tym wypadku i owszem.

Wyciągnęła nakręcaną myszkę z koszyka Thomasa i z przyjemnością słuchała zaraźliwego śmiechu Julie, gdy kot rzucił się na zabawkę.

– Jest niesamowity.

Julie podniosła się i oparła o ciemnoszary blat szafki, podczas gdy Lila pieczołowicie układała lilie w szklanym wazonie.

– Rzym był cudowny?

– Bez dwóch zdań.

– Znalazłaś jakiegoś fantastycznego Włocha do uprawiania dzikiego seksu?

– Niestety nie, ale właściciel lokalnego sklepiku chyba się we mnie zadurzył. Miał około osiemdziesiątki, bez przerwy powtarzał una bella donna i dawał mi najpiękniejsze brzoskwinie.

– Co prawda to nie seks, ale zawsze coś – przyznała Julie. – Nie mogę uwierzyć, że nie spotkałyśmy się po twoim powrocie.

– Dzięki, że pozwoliłaś mi u siebie przenocować przed pracą tutaj.

– Zawsze jesteś mile widziana. Żałuję tylko, że mnie nie było.

– A jak tam ślub? – zapytała Lila.

– Zdecydowanie muszę się napić, zanim zacznę ci opowiadać o Piekielnym Ślubnym Tygodniu Kuzynki Melly w Hamptons i o tym, dlaczego już nigdy więcej nie będę druhną.

– Twoje SMS-y okropnie mnie rozśmieszały, zwłaszcza podobał mi się ten… Walnięta Panna Młoda mówi, że odcień płatków różanych jest nieodpowiedni. Zapanowała histeria. WPM należy unicestwić dla dobra wszystkich kobiet.

– Prawie tak się stało. Och, nie! Szlochy, płacze, rozpacz! Płatki są za różowo-różowe, a miały być różano-różowe! Julie! Julie, zrób coś! Niewiele brakowało, a coś bym zrobiła – jej.

– Poważnie? Naprawdę zamówiła pół tony płatków?

– Mniej więcej.

– Trzeba ją było w nich pochować. Panna młoda uduszona płatkami róży. Wszyscy uznaliby to za ironię losu, chociaż tragiczną.

– Szkoda, że nie przyszło mi to do głowy. Tęskniłam za tobą – wyznała Julie. – Wolę, kiedy pracujesz w Nowym Jorku, bo wtedy mogę wpadać i zawracać ci głowę.

Otwierając wino, Lila przyglądała się przyjaciółce.

– Powinnaś kiedyś ze mną pojechać w jakieś fantastyczne miejsce – oświadczyła.

– Wiem, ciągle to powtarzasz – odparła Julie, przechadzając się po kuchni. – Nie jestem tylko pewna, czy nie czułabym się dziwnie, mieszkając u… O mój Boże, spójrz na tę porcelanę! To musi być stare i jest niesamowite.

– Należało do prababki właścicielki. Posłuchaj – skoro nie czujesz się dziwnie, przychodząc do mnie na wieczór, to przypuszczam, że nie czułabyś się dziwnie, gdybyś pomieszkała poza domem. Przecież zatrzymujesz się w hotelach.

– Ale tam się nie mieszka.

– Niektórzy mieszkają. Tak jak Eloise i Nanny.

Julie żartobliwie pociągnęła Lilę za włosy.

– Eloise i Nanny to fikcyjne bohaterki – przypomniała jej.

– Fikcyjni bohaterowie to też ludzie, bo inaczej nie interesowałoby nas, co się z nimi dzieje. Chodź, zjemy na tarasie. Czekaj, aż zobaczysz doniczkowy ogród Macey. Jej rodzina pochodzi z Francji… Wiesz, winnice.

Lila, była kelnerka, zręcznie chwyciła tacę.

– Poznali się pięć lat temu, kiedy tam pojechała z wizytą do dziadków, tak jak teraz, a on był na wakacjach i odwiedził winnicę. Oboje twierdzą, że to miłość od pierwszego wejrzenia.

– Taka jest najlepsza. Od pierwszego wejrzenia.

– Powiedziałabym, że istnieje tylko w książkach, ale przed chwileczką sama broniłam fikcyjnych bohaterów. – Poprowadziła Julie na taras. – Okazało się, że oboje są z Nowego Jorku. Zadzwonił do niej, umówili się na randkę, a półtora roku później przysięgali sobie miłość i wierność.

– Zupełnie jak w bajce.

– Czyli też książkowo. Ale ja lubię bajki. Poza tym wydają się bardzo szczęśliwi. I, jak widzisz, ona naprawdę ma rękę do roślin.

– Nadal podglądasz ludzi? – Julie postukała w lornetkę.

Lila wydęła usta i jej górna warga stała się jeszcze pełniejsza niż zwykle.

– To nie jest szpiegowanie, tylko obserwacja. Jeśli ludzie nie chcą być podglądami, powinni zaciągać zasłony albo opuszczać rolety.

– Hm. O rany! – Julie położyła dłonie na biodrach, rozglądając się wokół. – Miałaś rację co do tej ręki.

Bujne, kolorowe i rosnące jak szalone rośliny w prostych doniczkach z terakoty sprawiły, że fragment miejskiej przestrzeni zamienił się w zieloną oazę.

– Uprawia pomidory? – zdziwiła się Julie.

– Cudownie smakują. A co do ziół… Wyhodowała je z nasion.

– To tak można?

– Macey najwyraźniej może. Nalegali, żebym z tego korzystała, więc część zebrałam. Wczoraj zrobiłam sobie na kolację fantastyczną megasałatkę. Zjadłam tutaj, popijając wino, i oglądałam przedstawienie za oknami.

– Masz strasznie dziwne życie. Opowiedz mi o tych ludziach zza okien.

Lila nalała wina, po czym sięgnęła po lornetkę, na wszelki wypadek.

– Na dziewiątym piętrze mieszka rodzina z małym synkiem. Kupili mu szczeniaka. Dzieciak i szczeniak są prześliczni i uroczy. Naprawdę się kochają, przyjemnie na to popatrzeć. Na trzynastym mieszka seksowna blondyna i bardzo przystojny facet. Oboje mogą być modelami. On przychodzi i wychodzi, a ich rozmowy są bardzo ogniste. Podczas kłótni latają talerze, a potem jest niesamowity seks.

– Podglądasz ich podczas seksu? Lila, oddawaj tę lornetkę!

– Nie! – Lila ze śmiechem pokręciła głową. – Nie podpatruję ich, kiedy się kochają, ale przecież widzę, co się dzieje. Rozmawiają, kłócą się, ona chodzi dookoła, wymachując rękami, a potem jedno łapie drugie i zaczyna ściągać z niego ubranie. Wszystko jedno czy w sypialni, czy w salonie. Nie mają tarasu, tylko maleńki balkonik przy sypialni. Kiedyś ledwie zdążyli wejść z powrotem do mieszkania, a już oboje byli całkiem nadzy. Skoro o nagości mowa, na jedenastym mieszka pewien facet. Czekaj, sprawdzę, czy przypadkiem nie ma go w domu. – Przystawiła lornetkę do oczu. – O tak, skarbie, popatrz sobie. Jedenaste piętro, trzecie okno od lewej.

Zaintrygowana Julie wzięła od niej lornetkę i wycelowała we wskazane miejsce.

– O kurczę, no, no. Nieźle się rusza – przyznała. – Powinnyśmy go tu zaprosić.

– Chyba nie jesteśmy w jego typie.

– Szczerze mówiąc, jesteśmy w typie każdego.

– To gej, Julie.

– Nie da się tego stwierdzić z takiej odległości. – Julie opuściła lornetkę, zmarszczyła brwi i znowu ją uniosła. – Twój gejowski wykrywacz nie działa na takie odległości.

– Facet ma na sobie stringi. To wystarczy.

– Po to, żeby się lepiej ruszać.

– Ma stringi – powtórzyła Lila z naciskiem.

– Tańczy tak co wieczór?

– W sumie tak. To pewnie aktor, który próbuje się gdzieś zaczepić, więc pracuje dorywczo w klubie ze striptizem, póki nie dopisze mu szczęście.

– Ma świetne ciało. David też miał świetne ciało.

– Miał?

Julie odłożyła lornetkę i wykonała w powietrzu gest, jakby rozrywała niewidzialną kartkę.

– Kiedy? – westchnęła Lila.

– Tuż po Piekielnym Ślubnym Tygodniu w Hamptons. Musiało do tego dojść, a nie chciałam się wygłupiać, bo i tak wszystko było wystarczająco okropne.

– Przykro mi, skarbie.

– Dzięki, ale przecież i tak nie lubiłaś Davida.

– Ale go nie nienawidziłam.

– Na jedno wychodzi. I chociaż przyjemnie było na niego popatrzeć, stał się okropnie zaborczy. Dokąd idziesz, jak długo cię nie będzie, ple, ple, ple. Ciągle wypisywał SMS-y albo nagrywał się na sekretarce. Jeśli miałam pracę albo umówiłam się z tobą czy kimś innym, obrażał się i nabzdyczał. Zupełnie jakbym miała żonę, i to najgorszą z możliwych – nie to, żebym chciała obrażać żony, w sumie sama kiedyś byłam jedną z nich. Po prostu widywaliśmy się raptem ze dwa miesiące, a ten już się zamierzał wprowadzać. Nie chcę mieszkać z facetem.

– Nie chcesz mieszkać z nieodpowiednim facetem – poprawiła ją Lila.

– Na mieszkanie z odpowiednim też jeszcze nie jestem gotowa. Za mało czasu upłynęło od Maxima.

– Pięć lat.

Julie pokręciła głową i poklepała Lilę po ręce.

– Za mało – powtórzyła. – Wciąż mnie wkurza, że ten zakłamany sukinsyn mnie zdradzał. Najpierw musi mi przejść, żebym mogła myśleć o tym z dystansem i rozbawieniem. Nienawidzę zerwań – dodała. – Przez nie albo jesteś smutna, kiedy ciebie rzucają, albo czujesz się jak wredna małpa, kiedy sama rzucasz.

– Chyba nigdy nikogo nie rzuciłam, ale wierzę ci na słowo.

– Bo tak jakoś robisz, że faceci myślą, iż to oni sami wpadli na pomysł, żeby się rozstać. A zresztą w twoim wypadku to nigdy nie jest na tyle poważne, żeby w grę wchodziło takie prawdziwe rzucanie.

Lila tylko się uśmiechnęła.

– Zbyt mało czasu upłynęło od Maxima – oznajmiła, na co Julie wybuchła śmiechem. – Możemy coś zamówić. Klienci polecali mi grecką restaurację nieopodal. Spróbujemy?

– Tylko jeśli na deser będzie baklawa.

– Mam babeczki.

– Jeszcze lepiej. Jestem w niebie. Fantastyczne mieszkanie, dobre wino, grecka kuchnia i najlepsza przyjaciółka. I jeszcze seksowny… och, a do tego spocony – dodała, spoglądając przez lornetkę. – Seksowny, spocony, roztańczony facet o niesprecyzowanej orientacji seksualnej.

– Gej – oznajmiła Lila po raz kolejny i wstała, żeby poszukać ulotki restauracji.

Wypiły niemal całe wino do jagnięcych kebabów, a koło północy sięgnęły po babeczki. Czując lekkie mdłości, Lila uznała, że nie jest to najlepsza kombinacja, choć odpowiednia dla przyjaciółki, która bardziej przejęła się zerwaniem z chłopakiem, niż to okazywała.

Idąc sprawdzać alarm, Lila pomyślała, że może chodziło nie tyle o Davida, ile o sam fakt zerwania oraz powstałe później dylematy. Czy to przeze mnie? Dlaczego im się nie udało? A ja? Z kim będę jadać kolacje?

W kulturze par samotny człowiek czuje się mniej wartościowy.

– Ja nie – zapewniła Lila kota, który między ostatnim kebabem a pierwszą babeczką udał się na spoczynek. – Doskonale się czuję jako singielka. Mogę chodzić dokąd chcę, i brać każdą pracę, na jaką mam ochotę. Zwiedzam świat. No dobra, gadam też do kotów, ale nic mi to nie robi.

Żałowała, że nie udało jej się namówić Julie na przenocowanie. Nie chodziło tylko o towarzystwo przyjaciółki, ale też o wsparcie przy kacu, który nieuchronnie czekał ją nazajutrz rano.

Przygotowując się do snu, Lila pomyślała, że minibabeczki to dzieło szatana. Były maleńkie, urocze i człowiek miał wrażenie, że właściwie nic nie zjadł, i tak to sobie powtarzał, dopóki nie wsunął ich pół tuzina.

Teraz była mocno nabuzowana alkoholem i cukrem, co skutecznie uniemożliwiało sen.

Podniosła lornetkę i zauważyła, że niektóre światła nadal się palą. Najwyraźniej nie ona jedna nie mogła spać. O… Jezu, była za dwadzieścia druga w nocy.

Spocony Golas też był na nogach, i to w towarzystwie równie przystojnego mężczyzny. Zadowolona z siebie Lila postanowiła przy najbliższej okazji poinformować Julie, że jej wykrywacz gejów działa bez zarzutu bez względu na odległość.

Także Imprezowicze nie dotarli jeszcze do łóżka. Szczerze mówiąc, wyglądali tak, jakby dopiero wrócili. Jak zawsze mieli na sobie oszałamiająco eleganckie stroje. Lila podziwiała błyszczącą, pomarańczową sukienkę kobiety, żałując, że nie widzi butów. Żal szybko się skończył, gdy kobieta pochyliła się, i opierając rękę na ramieniu mężczyzny, zdjęła z nogi złoty sandałek na czerwonej podeszwie i na bardzo wysokim obcasie.

Mmm, louboutiny.

Lila popatrzyła piętro niżej.

Blondyna też jeszcze nie spała. Znów była ubrana na czarno w krótką, obcisłą sukienkę. Włosy wychodziły jej z koka; najwyraźniej wróciła przed chwilą i nie było to udane wyjście.

Nagle Lila uświadomiła sobie, że kobieta płacze. Ocierała ręką twarz i mówiła coś bardzo szybko, wyraźnie zaniepokojona. Najpewniej ostro pokłóciła się z chłopakiem.

Lecz gdzie on był? Nie dostrzegła go, nawet patrząc pod innym kątem.

Rzuć go, poradziła Blondynie w myślach. Nikt nie ma prawa tak cię unieszczęśliwiać. Jesteś przepiękna, na pewno niegłupia, no i z pewnością więcej warta niż…

Lila aż się zatrzęsła, kiedy głowa kobiety odskoczyła po ciosie.

– O Boże. Uderzył ją. Ty sukinsynu. Nie…

Krzyknęła głośno, gdy kobieta usiłowała zasłonić twarz, ale i tak ponownie oberwała. Blondyna znów wybuchła płaczem, wykonując błagalne gesty.

Lila rzuciła się w stronę nocnego stolika i telefonu, złapała komórkę i podbiegła z powrotem do okna. Nie widziała twarzy mężczyzny w przyćmionym świetle, ale teraz kobieta przywarła plecami do okna.

– Dosyć tego, dosyć – mamrotała Lila, już mając wybrać numer na policję.

Nagle wszystko znieruchomiało. Szkło rozprysło się na kawałki, a kobieta gwałtownie wypadła na zewnątrz. Jej ręce były szeroko rozłożone, a włosy rozwiały się niczym złociste skrzydła. Wymachując nogami w powietrzu, runęła z wysokości trzynastu pięter na twardy beton.

– O Boże, Boże, Boże. – Rozdygotana Lila z trudem wystukała numer.

– Numer alarmowy.

– Wypchnął ją. Wypchnął ją i wypadła z okna.

– Proszę pani…

– Chwileczkę. Chwileczkę.

Zamknęła na moment oczy i trzy razy odetchnęła głęboko i jak najspokojniej. Mów jasno, nakazała sobie w duchu. Podaj szczegóły.

– Mówi Lila Emerson. Właśnie byłam świadkiem morderstwa. Kobieta została wypchnięta z trzynastego piętra. Mieszkam w… – Dopiero po chwili przypomniała sobie adres Kilderbrandów. – To było w budynku naprzeciwko mnie. To znaczy, na zachód ode mnie. Chyba. Przepraszam, nie mogę jasno myśleć. Ona nie żyje. Na pewno nie żyje.

– Wysyłam zespół. Czy może pani się nie rozłączać?

– Tak. Tak. Nigdzie się stąd nie ruszę.

Roztrzęsiona, wyjrzała ponownie, ale teraz w pokoju za rozbitym oknem panowały ciemności.

2

Ubierając się, Lila zaczęła deliberować czy włożyć dżinsy, czy może rybaczki? Pomyślała, że to na pewno skutek szoku. Musiał dopaść ją lekki szok, ale powtarzała sobie, że wszystko będzie dobrze. Da sobie radę.

Żyła.

Wybrała dżinsy i koszulkę, po czym zaczęła krążyć po mieszkaniu ze zdumionym, choć nie protestującym Thomasem na rękach.

Widziała przybycie policji, a także niewielki tłumek, który zebrał się na chodniku, mimo że dochodziła już druga w nocy. Nie mogła jednak na to patrzeć.

To nie przypominało Kryminalnych zagadek ani Prawa i porządku, Oddziału specjalnego, ani NCIS, w ogóle żadnego z policyjnych seriali w telewizji. To się stało naprawdę. Piękna blondynka, wielbicielka małych czarnych, leżała roztrzaskana i zakrwawiona na chodniku. Mężczyzna o falujących, brązowych włosach, mężczyzna, z którym mieszkała, kochała się, rozmawiała, śmiała się i kłóciła, zabił ją, wypychając przez okno.

Lila musiała zachować spokój, aby rzeczowo opowiedzieć policji, czego była świadkiem. Choć bardzo nie chciała przeżywać tego ponownie, zmusiła się do odtworzenia w pamięci szczegółów: ciosów, zalanej łzami twarzy kobiety, jej zmierzwionych włosów. Przypomniała sobie mężczyznę, na którego wielokrotnie patrzyła za oknem – jak się śmiał, uskakiwał, kłócił z nią. Zapamiętała w myślach rysy jego twarzy, by opisać je potem policji.

Powtarzając sobie nieustannie, że policjanci są już w drodze, nagle podskoczyła na dźwięk dzwonka.

– W porządku – szepnęła do Thomasa. – Wszystko w porządku.

Zerknęła przez wizjer, zobaczyła dwóch umundurowanych funkcjonariuszy i uważnie przeczytała ich nazwiska na plakietkach.

Fitzhugh i Morelli, powtarzała w myślach i otworzyła drzwi.

– Pani Emerson?

– Tak. Tak, proszę. – Cofnęła się, zastanawiając się gorączkowo, co zrobić i co powiedzieć. – Ta kobieta… nie mogła przeżyć upadku.

– Nie, proszę pani – odezwał się Fitzhugh, starszy i na oko bardziej doświadczony z mężczyzn. – Powie nam pani, co pani widziała?

– Tak. Ja… Chyba powinniśmy usiąść. Możemy usiąść Powinnam była zaparzyć kawę. Mogłam zaparzyć.

– Proszę nie zawracać sobie głowy. Ładne mieszkanie – powiedział neutralnym tonem. – Mieszka pani z Kilderbrandami?

– Co? Nie, nie. Wyjechali do Francji. Ja jestem opiekunką domów. Zajmuję się mieszkaniem i mieszkam tu pod nieobecność właścicieli, ale nie na stałe. Mam zadzwonić? Jest… – Zapatrzyła się na zegarek. – Która tam jest? Nie mogę zebrać myśli.

– Proszę się tym nie przejmować – powtórzył i poprowadził ją do krzesła.

– Przepraszam. To było okropne. On ją bił, a potem chyba musiał wypchnąć, bo szyba się rozbiła, a ona wyleciała.

– Widziała pani, jak ktoś bije ofiarę?

– Tak. Ja…

Przez chwilę mocno ściskała Thomasa, po czym go odstawiła. Natychmiast pobiegł do młodszego policjanta i wskoczył mu na kolana.

– Przepraszam. Mogę go zamknąć w pokoju obok.

– Nie trzeba. Miły kotek.

– To prawda, jest naprawdę uroczy. Czasem koty klientów bywają wyniosłe albo po prostu paskudne, i wtedy… Przepraszam. – Opanowała się i odetchnęła głęboko. – Może zacznę od początku. Szykowałam się do snu.

Opowiedziała im, czego była świadkiem, i zabrała ich do sypialni, żeby pokazać widok. Gdy Fitzhugh wyszedł, zaparzyła kawę, a podczas rozmowy z Morellim przygotowała Thomasowi coś do zjedzenia.

Dowiedziała się od Morellego, że od półtora roku jest żonaty a jego żona w styczniu urodzi pierwsze dziecko. Lubił koty, ale był wielbicielem psów i pochodził z dużej rodziny o włoskich korzeniach. W wolnym czasie grywał w koszykówkę, a jego brat miał pizzerię w Małej Italii.

– Byłaby pani dobrym gliną – powiedział do niej.

– Naprawdę?

– Bez trudu wyciąga pani informacje. Prawie opowiedziałem pani historię mojego życia.

– Zadaję pytania, nie potrafię się opanować – przyznała. – Ludzie mnie interesują, dlatego wyglądałam przez okno. Boże, przecież ona musiała mieć rodzinę, rodziców, rodzeństwo, kogoś, kto ją kochał. Była przepiękna i wysoka. Może pracowała jako modelka.

– Wysoka?

– Tam, przy oknie, gdzie stała. – Lila wyciągnęła ręce, pokazując wzrost. – Musiała mieć metr siedemdziesiąt sześć albo osiem.

– Tak, byłaby z pani niezła policjantka. Ja otworzę – powiedział, kiedy znów rozległ się dzwonek. Po chwili Morelli wrócił w towarzystwie zmęczonego mężczyzny około czterdziestki i młodszej o mniej więcej dekadę kobiety o ostrych rysach. – Detektywi Waterstone i Fine – przedstawił ich Lili. – Teraz oni z panią porozmawiają. Proszę na siebie uważać.

– Wychodzi pan? Dziękuję za… Dziękuję za wszystko. Może kiedyś wpadnę do restauracji pana brata.

– Bardzo proszę. Do widzenia – zwrócił się do detektywów.

Po jego wyjściu, kiedy została sama z detektywami, zdenerwowanie powróciło.

– Mam kawę – oznajmiła.

– Chętnie się napiję. – Fine przykucnęła, żeby pogłaskać kota. – Ładny.

– Tak. Jaką kawę pani pije?

– Może być czarna dla nas obojga. Mieszka tu pani podczas wakacji Kilderbrandów we Francji?

– Tak, zgadza się. – Lila zajęła się kawą. – Jestem opiekunką domów.

– To znaczy zarabia pani na życie mieszkaniem w cudzych domach? – spytał Waterstone.

– Trudno powiedzieć, żebym zarabiała tak na życie. Traktuję to raczej jak przygodę, a żyję z pisania. Jako tako mi wystarcza, żeby związać koniec z końcem.

– Od dawna pani tutaj mieszka?

– Tydzień i jeden dzień. Przepraszam, tydzień i dwa dni, przecież jest już prawie ranek. Mam tu być trzy tygodnie, podczas których właściciele odwiedzą przyjaciół i rodzinę we Francji.

– Mieszkała pani już u nich wcześniej?

– Nie, to moi pierwsi klienci.

– Pani adres? – drążył.

– Właściwie nie mam adresu. Jeśli akurat nie pracuję, mieszkam u koleżanki, ale to się bardzo rzadko zdarza. Jestem bardzo zajęta.

– Nie ma pani własnego mieszkania? – upewniła się Fine.

– Nie. Dzięki temu sporo oszczędzam. Ale do oficjalnych spraw i korespondencji używam adresu mojej przyjaciółki, Julie Bryant. – Podała im adres w Chelsea. – Tam właśnie się zatrzymuję między jedną pracą a drugą.

– Hm. Może pokaże nam pani, gdzie była świadkiem wypadku?

– Proszę tędy. Właśnie zamierzałam iść spać, ale byłam trochę wstawiona. Powinnam wspomnieć, że zaprosiłam przyjaciółkę, właśnie Julie, i napiłyśmy się wina. Sporo wina, jeśli mam być szczera i dlatego byłam nabuzowana, więc wzięłam lornetkę i wyjrzałam, żeby obejrzeć przedstawienie za oknem.

– Lornetkę – powtórzył Waterstone.

– Tę tutaj. – Lila podeszła do okna sypialni i wzięła do ręki lornetkę. – Zawsze mam ją przy sobie. Zatrzymuję się w różnych dzielnicach w Nowym Jorku, właściwie wszędzie. Podróżuję. Właśnie wróciłam z Rzymu.

– Ktoś w Rzymie zatrudnił panią do pilnowania domu? – zdziwiła się Fine.

– Mieszkania – odparła Lila. – Tak. Klienci polecają mnie sobie pocztą pantoflową, no i prowadzę blog. Lubię obserwować ludzi, wymyślać o nich historie. Podglądam ich – przyznała głucho. – Nie myślę tak o tym, naprawdę nie, ale to jest podglądanie. Tyle że te okna… to takie małe światy.

Waterstone podniósł lornetkę i popatrzył przez nią na sąsiedni budynek.

– Dobrze stąd widać – skomentował.

– Dużo się kłócili, rozmawiali żywiołowo i często się godzili.

– Kto? – chciała wiedzieć Fine.

– Blondyna i pan Spryciarz, tak ich nazwałam. To było jej mieszkanie, bo widać, że należy do kobiety, ale on zostawał tam każdej nocy – przynajmniej odkąd tu mieszkam.

– Może go pani opisać?

– Tak. – Skinęła głową Waterstone’owi. – Był nieco wyższy od niej, miał może z metr osiemdziesiąt pięć albo sześć. Mocno zbudowany, muskularny, więc ważył pewnie około osiemdziesięciu pięciu kilogramów. Brązowe włosy, lekko kręcone. Dołeczki na policzkach, kiedy się uśmiechał. Tuż przed trzydziestką. Bardzo atrakcyjny.

– Kogo właściwie pani dziś widziała?

– Ją. Miała na sobie śliczną czarną sukienkę. Włosy wysunęły się jej z koka, płakała. Tak mi się wydawało, że płakała i ocierała łzy. Mówiła bardzo szybko i chyba o coś błagała. Potem widziałam, jak on ją uderzył.

– Widziała pani mężczyznę, który ją uderzył?

– Nie, nie, widziałam, że ktoś ją bije. Był z lewej strony okna. Zobaczyłam cios, bardzo szybki, i ciemny rękaw. I wtedy głowa jej odskoczyła. Próbowała zakryć twarz, ale on ją znowu uderzył. Chwyciłam telefon z szafki, właśnie się ładował. Miałam dzwonić po policję i znowu wyjrzałam, a wtedy ona przywarła plecami do okna. Zasłoniła wszystko inne. Potem szyba się rozbiła, a ona wypadła. Zaraz potem. Przez chwilę widziałam tylko ją. Zadzwoniłam po policję, a kiedy znów spojrzałam w okno, światło zgasło. Nic już nie zobaczyłam.

– Ani przez moment nie widziała pani napastnika?

– Nie, tylko ją, i nikogo więcej. Ale ktoś w budynku musi go znać, albo ktoś z jej znajomych czy rodziny. Ktoś musi. Wypchnął ją. Może nawet nie zamierzał, ale popchnął ją tak mocno, że wybił nią okno, a ona spadła. Nieważne. Zabił ją i ktoś go na pewno zna.

– O której zobaczyła ją pani dziś po raz pierwszy? – Waterstone odłożył lornetkę.

– To było mniej więcej za dwadzieścia druga. Spojrzałam na zegarek, podchodząc do okna. Pomyślałam, że jest już strasznie późno, dlatego wiem, że to było za dwadzieścia druga, a mniej więcej minutę później ją zobaczyłam.

– I zadzwoniła pani na numer alarmowy – wtrąciła Fine.  – Widziała pani, jak ktoś wychodzi z budynku?

– Nie, nie patrzyłam. Kiedy wypadła, na chwilę zamarłam.

– Pani zgłoszenie przyjęto o pierwszej czterdzieści cztery – oznajmiła Fine. – Ile czasu minęło, odkąd ją pani zobaczyła, do pierwszego ciosu?

– Chyba niespełna minuta. Najpierw patrzyłam, jak wchodzi para dwa piętra wyżej. Byli ubrani jak na eleganckie przyjęcie. A potem… – Nie używaj słów „seksowny goły gej”, przykazała sobie. – Mężczyzna na jedenastym piętrze zaprosił przyjaciela, a potem ją zobaczyłam, więc musiała być pewnie pierwsza czterdzieści dwie albo trzy, kiedy ją widziałam. Jeśli mój zegarek dobrze chodzi.

Fine wyjęła telefon, przesunęła palcem po ekranie i pokazała go Lili.

– Rozpoznaje pani tego mężczyznę?

Lila przyjrzała się zdjęciu z prawa jazdy.

– To on! To ten jej chłopak. Jestem pewna. Na dziewięćdziesiąt dziewięć procent… Nie, na dziewięćdziesiąt sześć. Już go złapaliście? Będę zeznawała. – W jej oczach pojawiły się łzy. – Zrobię, co będzie potrzeba – ciągnęła. – Nie miał prawa tak jej krzywdzić. Zrobię, co należy.

– Bardzo to doceniamy, proszę pani, ale nie będzie pani musiała zeznawać przeciwko tej osobie.

– Ale on… Przyznał się?

– Niezupełnie. – Fine schowała telefon. – Właśnie jedzie do kostnicy.

– Nie rozumiem.

– Wygląda na to, że mężczyzna, którego pani widziała, najpierw wypchnął ofiarę przez okno, potem usiadł na sofie, wyciągnął trzydziestkędwójkę, wsunął sobie lufę w usta i pociągnął za spust.

– O Boże. – Lila cofnęła się chwiejnie i opadła na łóżko. – O Boże. Zabił ją, a potem siebie.

– Na to wygląda.

– Ale dlaczego? Czemu to zrobił?

– Oto jest pytanie – mruknęła Fine. – Cofnijmy się do początku.

Kiedy policja wyszła, Lila uświadomiła sobie, że jest na nogach od niemal dwudziestu czterech godzin. Chciała zadzwonić do Julie, ale w ostatniej chwili zmieniła zdanie. Nie było sensu z samego rana psuć nastroju najlepszej przyjaciółce. Zastanawiała się, czy nie zadzwonić do matki, która zawsze służyła jej wsparciem w chwilach kryzysu, ale wyobraziła sobie przebieg rozmowy.

Najpierw matka by ją pocieszała i współczuła, po czym nastąpiłoby to, co zawsze:

Dlaczego mieszkasz w Nowym Jorku, Lila-Lou? Tam jest niebezpiecznie. Zamieszkaj ze mną i ze swoim ojcem (podpułkownik w stanie spoczynku) w Juneau. Na Alasce.

– Nie mam ochoty teraz o tym rozmawiać – powiedziała na głos. – Nie jestem w stanie znowu tego przerabiać akurat w tej chwili.

Wobec tego rzuciła się na łóżko, nadal w ubraniu, i przytuliła Thomasa, gdy do niej dołączył.

Wyczerpana ostatnimi przeżyciami, już po kilku sekundach spała jak zabita.

Obudziła się z walącym sercem, ściskając materac i czując, że spada.

Pomyślała, że to zwyczajna reakcja na przeżyty wcześniej szok. Gdy usiadła, okazało się, że spała do południa.

Dosyć tego. Musiała wziąć prysznic, przebrać się i wyjść stąd w cholerę. Zrobiła, co do niej należało, powiedziała policji wszystko, co widziała. Pan Spryciarz zabił Blondynę i siebie, zabrał dwa życia i nic nie mogło tego zmienić, a już na pewno nie obsesyjne myślenie o sprawie.

W takiej sytuacji chwyciła za iPada i zaczęła szukać informacji o morderstwie.

– Modelka z pokazów ginie po upadku z okna – przeczytała na głos. – A nie mówiłam? Miała figurę modelki.

Choć czuła, że nic dobrego z tego nie wyniknie, zjadła ostatnią babeczkę, jednocześnie czytając pobieżną historię o dwóch zgonach.

– Sage Kendall. – Teraz znała imię i nazwisko modelki. – I Oliver Archer. Pan Spryciarz też się jakoś nazywał. Miała tylko dwadzieścia cztery lata, Thomas, o cztery mniej niż ja. Grywała w reklamach. Ciekawe, czy gdzieś ją widziałam. I dlaczego to tylko pogarsza sprawę?

Należało z tym skończyć, zrobić tak, jak sobie przykazała. Powinna się umyć i wyjść na chwilę z mieszkania.

Prysznic pomógł, podobnie jak włożenie letniej sukienki i sandałów. Najlepiej sprawdził się makijaż, gdyż Lila nadal była blada i miała podkrążone oczy.

Postanowiła wyrwać się z dzielnicy, pobyć z dala od własnych myśli i ewentualnie zjeść szybki, przyzwoity lunch. Doszła do wniosku, że potem zadzwoni do Julie i znów ją zaprosi, żeby wyrzucić wszystko z siebie przed życzliwą osobą, która nie będzie jej osądzała.

– Wrócę za dwie godziny, Thomas.

Ruszyła do wyjścia, po czym się cofnęła, żeby wziąć wizytówkę detektyw Fine. Wiedziała, że będzie obsesyjnie o tym myśleć, póki jej nie przejdzie, i tyle. A zresztą nie było nic złego w tym, że świadek morderstwa zamierza spytać prowadzącego śledztwo detektywa, czy sprawa morderstwa i samobójstwa została zamknięta.

Tak czy owak, to miał być krótki i przyjemny spacer. Lila pomyślała, że po powrocie być może pójdzie na basen. W zasadzie nie była lokatorką i teoretycznie nie mogła korzystać ani z basenu, ani z siłowni, ale zapobiegliwa Macey załatwiła jej prawo wstępu na jedno i drugie.

Pływając, mogła zmyć z siebie resztki zmęczenia, stresu i niepokoju, a potem zakończyć dzień na wspólnych narzekaniach z najlepszą przyjaciółką. Jutro zaś wróci do pracy, bo życie musiało toczyć się dalej. Śmierć najdotkliwiej przypominała wszystkim, że życie toczy się dalej.

Ash opróżnił torbę. Rzeczy osobiste, tak je nazywali. Zegarek, pierścionek, portfel ze zbyt dużą ilością gotówki, przegródka na karty ze zbyt wieloma kartami. Srebrny breloczek Tiffany. Zegarek i pierścionek, a także smukła, srebrna zapalniczka też pewnie były tej marki albo od Cartiera, albo z jeszcze innego miejsca, które Oliver uważał za wystarczająco markowe. Jak wszystkie błyszczące drobiazgi, które jego brat miał przy sobie ostatniego dnia życia.

Oliver, zawsze u progu następnej wielkiej przygody, kolejnej wielkiej zdobyczy, jeszcze jednego wielkiego sukcesu. Uroczy i beztroski Oliver, teraz martwy.

– Miał iPhone’a, nadal go badamy.

– Słucham? – Ash popatrzył na kobietę i przypomniał sobie, że miała na nazwisko Fine. Detektyw Fine o błękitnych oczach pełnych sekretów. – Przepraszam, co takiego?

– Nadal badamy jego telefon. Kiedy już zbierzemy dowody w mieszkaniu denatki, chciałabym, żeby poszedł tam pan z nami i zidentyfikował rzeczy brata. Jak wspomniałam, na prawie jazdy widnieje adres West Village, ale poinformowano nas, że wyprowadził się stamtąd trzy miesiące temu.

– Tak, wspominała pani. Nie wiem.

– Nie widział go pan od…?

Mówił już jej, a także jej partnerowi o zaciętej minie, kiedy przyszli do jego loftu. Oznajmili, że chodzi o powiadomienie. Rzeczy osobiste, powiadomienie – znał te pojęcia z powieści i seriali telewizyjnych, nie z życia.

– Od paru miesięcy. Chyba trzech lub czterech.

– Ale rozmawiał pan z nim kilka dni temu.

– Dzwonił i namawiał mnie, żebyśmy się spotkali na drinka i pogadali. Miałem mnóstwo roboty, więc go zbyłem. Powiedziałem, że spotkamy się w przyszłym tygodniu. Jezu. – Ash przyłożył palce do powiek.

– Wiem, że to trudne. Mówił pan, że nie zna kobiety, z którą pana brat mieszkał od trzech, prawie czterech miesięcy.

– Wspomniał o niej przez telefon. Chwalił się, że to jakaś supermodelka. Nie zwracałem na to uwagi. Oliver lubił się chwalić, zawsze to robił.

– Nie wspominał o żadnych kłopotach między nim a tą supermodelką?

– Wręcz przeciwnie. Była fantastyczna, było im fantastycznie, w ogóle wszystko było fantastyczne.

Popatrzył na swoje ręce i zauważył na kciuku smużkę modrego koloru. Malował, kiedy przyszli do loftu. Wkurzył się, że ktoś mu przeszkadza, a potem cały świat się zmienił. Wystarczyło kilka słów.

– Proszę pana?

– Tak, tak. Wszystko było fantastyczne jak cholera. Tak się zachowuje Oliver. Wszystko jest fantastycznie, dopóki nie…

– Dopóki nie?

Ash przyczesał palcami grzywę czarnych włosów.

– To mój brat, a teraz nie żyje, a ja próbuję jakoś to ogarnąć. Nie będę go obgadywał.

– Nie obgaduje go pan. Im lepszy obraz pana brata stworzę, tym szybciej dojdę do tego, co się stało.

Może mówiła prawdę, może i tak. Kim był, żeby to oceniać?

– No dobrze, Oliver lubił wszystko, co ostre. Ostry biznes, ostre kobiety, ostre kluby. Uwielbiał imprezować.

– Czyli żył na całego.

– Można tak powiedzieć. Uważał się za gracza, ale tak naprawdę wcale taki nie był. Zawsze wysoko obstawiał, a jeśli coś zdobywał – wygraną w kasynie, pieniądze w interesach, kobietę – tracił to wszystko i jeszcze więcej w następnej rundzie. Więc wszystko było fantastyczne, dopóki nie przestawało takie być i wtedy potrzebował innych, żeby go z tego wyciągnęli. Jest uroczy i inteligentny i… to znaczy był.

Nagle to do niego dotarło. Oliver już nigdy nie będzie uroczy i inteligentny.

– To najmłodsze dziecko jego matki, jej jedyny syn. Cóż, był rozpieszczony – dodał.

– Wspomniał pan, że nie był agresywny.

– Nie. – Ash zdołał zapanować nad rozpaczą, którą zostawił sobie na później, ale z gniewem już mu się nie udało. – Nie powiedziałem, że Oliver nie był agresywny. Powiedziałem, że był najmniej agresywnym człowiekiem na świecie. – Oskarżenie jego przyrodniego brata o morderstwo bolało niczym pchnięcie nożem w brzuch. – Potrafił wyplątać się z rozmaitych sytuacji albo od nich uciec. A jeśli nie udało mu się wyplątać, co właściwie się nie zdarzało, ani uciec, to się przed nimi ukrywał.

– Jednak mamy świadka, który twierdzi, że wielokrotnie uderzył swoją dziewczynę, po czym wypchnął ją z okna na trzynastym piętrze.

– Świadek się myli – oświadczył Ash głucho. – Oliver pieprzy jak potłuczony i ma się za niewiadomo kogo, ale nigdy nie uderzyłby kobiety. I nikogo by nie zabił, a już na pewno nie siebie.

– W mieszkaniu znajdowało się mnóstwo alkoholu i narkotyków. Oksykodan, kokaina, marihuana, vicodin.

Gdy tak mówiła chłodnym tonem, Ash wyobraził ją sobie jako Walkirię, beznamiętną w swojej potędze. Namalowałby ją na koniu ze złożonymi skrzydłami, jak patrzy z góry na pole bitwy i z kamienną twarzą decyduje kto przeżyje, a kto zginie.

– Przeprowadzamy badania toksykologiczne, ale były tam proszki i do połowy pusta butelka burbona Maker’s Mark oraz szklanka z odciskiem palca na stole przy zwłokach pańskiego brata.

Narkotyki, alkohol, morderstwo, samobójstwo. Ash pomyślał, że rodzina będzie cierpiała. Musiał wyciągnąć ten nóż z trzewi, przekonać policjantów, że się mylą.

– Jeśli chodzi o prochy i burbon, nie mam wątpliwości – Oliver nie był harcerzykiem. Co do reszty… Ani trochę w nią nie wierzę. Świadek albo kłamie, albo jest w błędzie.

– Świadek nie ma powodu, by kłamać. – Mówiąc te słowa, Fine zauważyła, że Lila z plakietką „Gość” przypiętą do sukienki wchodzi do pokoju odpraw w komisariacie. – Przepraszam na chwilę.

Wstała i wyszła Lili na spotkanie.

– Witam panią. Coś sobie pani przypomniała?

– Nie, niestety. Po prostu nie mogę o tym zapomnieć, ciągle widzę, jak ona spada. Jak błaga, zanim on… Przepraszam, musiałam wyjść z domu i pomyślałam, że wpadnę, aby sprawdzić, czy już państwo zakończyli… zamknęli dochodzenie. Czy już wiadomo na pewno, co się stało.

– Śledztwo nadal jest otwarte – odparła Fine. – Czekamy na raporty, prowadzimy przesłuchania. To trochę potrwa.

– Rozumiem. Jeszcze raz przepraszam. Powie mi pani, kiedy będzie po wszystkim?

– Zajmę się tym. Bardzo nam pani pomogła.

– Wiem, że przeszkadzam. Powinnam wrócić, jest pani zajęta.

Lila rozejrzała się po pełnym biurek, telefonów, komputerów i akt pomieszczeniu. Pracowała tu niewielka grupa osób. Nieopodal siedział mężczyzna w czarnym podkoszulku i dżinsach, który ostrożnie wsuwał zegarek do usztywnionej torebki.

– Doceniamy pani pomoc.

Fine poczekała aż Lila skieruje się do wyjścia, po czym wróciła do Asha.

– Powiedziałem pani wszystko, co przyszło mi do głowy – oznajmił i wstał. – I to ze dwa razy. Muszę skontaktować się z jego matką, moją rodziną. Potrzebuję trochę czasu, żeby się z tym uporać.

– Rozumiem. Być może będziemy musieli porozmawiać z panem ponownie. Zawiadomię pana, kiedy będzie pan mógł wejść do mieszkania. Serdecznie panu współczuję.

Skinął głową i wyszedł.

Natychmiast zaczął się rozglądać za ciemnowłosą dziewczyną w cienkiej, letniej sukience. Przez ułamek chwili widział trawiastozielony materiał i długie, proste włosy koloru mocnej mokki, gdy schodziła po schodach.

Niewiele słyszał z rozmowy kobiety i policjantki, ale wystarczająco dużo, by zyskać względną pewność, że nieznajoma widziała coś, co miało związek ze śmiercią Olivera.

Chociaż na schodach kręciło się równie dużo ludzi jak na korytarzach i w pokoju odpraw, to jednak udało mu się z nią zrównać.

– Proszę pani… – Dotknął jej ramienia. – Przepraszam, nie dosłyszałem nazwiska.

– Ach. Nazywam się Lila. Lila Emerson.

– No tak. Chciałbym z panią porozmawiać, jeśli ma pani trochę czasu.

– W porządku. Pracuje pan z detektywami Fine i Waterstonem?

– W pewnym sensie.

Na parterze, gdzie policjanci wchodzili i wychodzili, a goście mijali stanowisko kontroli, Lila odpięła plakietkę i położyła ją na ladzie dyżurnego sierżanta. Po krótkim wahaniu Ash wyjął plakietkę z kieszeni i zrobił to samo.

– Jestem bratem Olivera – powiedział.

– Olivera? – Zamarła, a wtedy zrozumiał, że nie znała Olivera osobiście. Nagle szeroko otworzyła oczy. – Och. Och, bardzo mi przykro. Okropnie mi przykro.

– Dziękuję. Gdyby porozmawiała pani ze mną o tym, byłoby…

– Nie jestem pewna, czy powinnam. Czy mi wolno. – Rozejrzała się dookoła, jakby oceniała swoją sytuację. Potem popatrzyła na niego i dostrzegła rozpacz w jego twarzy. – Sama nie wiem.

– Przy kawie. Zapraszam panią na kawę. Musi tu być jakaś kawiarnia i na pewno siedzi w niej mnóstwo gliniarzy. Bardzo proszę.

Miał takie same oczy jak Thomas, uważne i zielone, ale widziała w nich smutek. Zauważyła również wyraziste rysy twarzy, jakby ktoś zręcznie wyrzeźbił je ostrym dłutem. Przez jednodniowy zarost wydawał się intrygująco niebezpieczny, ale te oczy…

Właśnie stracił brata, co więcej, ten brat odebrał życie nie tylko sobie. Sama śmierć była wystarczająco trudna, jednak morderstwo i samobójstwo musiały odcisnąć piętno na całej jego rodzinie.

– Jasne. Naprzeciwko jest kawiarnia.

– Dziękuję. Jestem Ash. – Wyciągnął rękę. – Ashton Archer.

To nazwisko z czymś się jej kojarzyło, jednak bez zastanowienia przyjęła uścisk.

– Lila.

Wyprowadził ją i skinął głową, gdy wskazała kawiarnię po drugiej stronie ulicy

– Naprawdę jest mi przykro – odezwała się, gdy czekali na zielone światło. – Nie potrafię sobie wyobrazić, jak to jest stracić brata. Nie mam brata, ale nie wyobrażam sobie, jakbym się czuła, gdybym go miała. Masz inną rodzinę?

– Chodzi ci o rodzeństwo?

– Tak.

Popatrzył na nią, gdy ruszyli przez jezdnię w tłumie innych pieszych.

– Jest nas czternaścioro. A właściwie trzynaścioro – poprawił się natychmiast. – Teraz trzynaścioro. Pechowa liczba – mruknął jakby do siebie.

Przed Lilą maszerowała kobieta rozmawiająca przez komórkę wysokim, przenikliwym głosem. Dwie rozchichotane nastolatki podskakiwały z przodu, trajkocząc o jakimś Bradzie. Po zmianie świateł natychmiast roztrąbiły się klaksony.

Lila doszła do wniosku, że musiała się przesłyszeć.

– Przepraszam, co mówiłeś?

– Że trzynastka to pechowa liczba.

– Nie, nie… Masz jeszcze trzynaścioro braci i sióstr?

– Dwanaścioro. Ja jestem trzynasty. – Kiedy otworzył drzwi do kawiarni, powitał ich zapach kawy i ciasta, a także zgiełk.

– Twoja matka musi być… – Nienormalna, przyszło jej do głowy. – Niesamowita.

– Też tak uważam, tylko że moje rodzeństwo jest przyrodnie albo przyszywane – dodał i natychmiast zajął pusty boks dla dwojga. – Ojciec żenił się pięć razy. Moja matka wyszła za mąż po raz trzeci.

– O rany.

– Tak, jesteśmy współczesną amerykańską rodziną.

– Wyobrażam sobie wasze święta. Wszyscy mieszkają w Nowym Jorku?

– Niezupełnie. Kawy? – zapytał, gdy podeszła do nich kelnerka.

– Szczerze mówiąc, wolałabym lemoniadę. Jestem nabuzowana kofeiną.

– Wobec tego ja poproszę kawę. Czarną.

Odchylił się i popatrzył z uwagą na Lilę. Uznał, że miała dobrą twarz, świeżą i otwartą, chociaż widział ślady stresu i zmęczenia, zwłaszcza w oczach o wyrazistej barwie czekolady, równie ciemnych jak jej włosy, ze złotą obwódką wokół tęczówki. Skojarzyły mu się z oczami Cyganki i chociaż nie było w niej nic egzotycznego, natychmiast wyobraził ją sobie w czerwieni, w czerwonym gorsecie i długiej spódnicy z wieloma barwnymi falbanami. Widział ją, jak tańczy na tle płonącego ogniska, wiruje, ma rozwiane włosy i uśmiech na twarzy.

– Wszystko w porządku? Co za głupie pytanie – skarciła się natychmiast. – Oczywiście, że nie.

– Nie. Przepraszam. – To nie był ani odpowiedni moment, ani miejsce, ani kobieta, pomyślał. Pochylił się ku niej. – Nie znałaś Olivera?

– Nie.

– Wobec tego znałaś tę kobietę. Jak miała na imię? Rosemary1?

– Sage2. Pomyliłeś zioła. Nie, nie znałam żadnego z nich. Mieszkam na tym samym osiedlu, wyglądałam przez okno i widziałam…

– Co widziałaś? – Nakrył jej dłoń swoją i natychmiast ją cofnął, kiedy poczuł, że Lila zesztywniała. – Powiesz mi, co widziałaś?

– Widziałam ją. Była zdenerwowana, płakała i ktoś ją uderzył.

– Ktoś?

– Jego nie widziałam. Ale już wcześniej widywałam twojego brata, a właściwie to oboje. W mieszkaniu, kilka razy. Bez przerwy się kłócili, gadali, godzili. No wiesz.

– Nie jestem pewien, czy wiem. Twoje mieszkanie wychodzi na jej? Na ich? – poprawił się. – Na policji mówili, że tam mieszkał.

– Niezupełnie. To nie jest moje mieszkanie. Zatrzymałam się w nim tylko na jakiś czas. – Umilkła, gdy kelnerka przyniosła lemoniadę i kawę, i uśmiechnęła się do niej. – Dziękuję. Spędzam tam kilka tygodni, bo lokatorzy są na wakacjach i… Wiem, że to zabrzmi tak, jakbym była bardzo wścibska i natrętna, ale lubię obserwować ludzi. Mieszkam w różnych interesujących miejscach, więc biorę lornetkę i…

– Bawisz się w Jimmy’ego Stewarta.

– Tak! – Usłyszał w tym słowie zarówno ulgę, jak i rozbawienie. – Tak, jak w Oknie na podwórze. Ale raczej się nie spodziewam, że zobaczę, jak Raymond Burr wkłada poćwiartowaną żonę do wielkiej skrzyni, aby potem wyciągnąć ją na zewnątrz. A może to była walizka? Tak czy owak, nie uważam tego za podglądactwo, czy raczej nie uważałam do czasu tego morderstwa. To mi przypomina teatr. Świat jest sceną, a ja lubię siedzieć na widowni.

W tym momencie Ash postanowił przejść do sedna.

– Ale nie widziałaś Olivera? Nie widziałaś, jak ją uderzył albo popchnął?

– Nie. Mówiłam o tym policji. Widziałam, że ktoś to zrobił, ale pod tym kątem nie byłam go w stanie zobaczyć. Ona płakała, była przerażona, prosiła. Wszystko to miała wypisane na twarzy. Złapałam telefon, zadzwoniłam na numer alarmowy, a potem… Wypadła przez okno. Szkło się rozprysnęło, a ona wyleciała na zewnątrz i spadła.

Tym razem, gdy znów przykrył jej rękę swoją, nie cofnął dłoni, bo wyczuł, że Lila drży.

– Spokojnie.

– Ciągle mam to przed oczami. Ciągle widzę, jak to szkło się rozpryskuje, a ona leci. Ma szeroko rozpostarte ramiona i tak dziwnie macha nogami w powietrzu. Słyszę, jak krzyczy, ale to już sobie dorobiłam w głowie, bo nic nie słyszałam. Przykro mi z powodu twojego brata, ale…

– On tego nie zrobił.

Lila umilkła. Po chwili podniosła szklankę i zaczęła popijać lemoniadę.

– Nie byłby do tego zdolny – dodał Ash.

Gdy uniosła głowę, ujrzał w jej spojrzeniu litość i zrozumienie. Pomyślał, że Lila na pewno nie była Walkirią. Za bardzo współczuła.

– To okropne, co się wydarzyło.

– Twoim zdaniem nie potrafię się pogodzić z tym, że mój brat zamordował kogoś, a potem zabił siebie. Nie o to chodzi. Po prostu wiem, że nie mógł tego zrobić. Nie byliśmy sobie szczególnie bliscy. Nie widziałem go od wielu miesięcy, a jeśli w ogóle się widywaliśmy, to w przelocie. Był bliżej z Giselle, to prawie rówieśnicy, ale ona jest… – Nagle ogarnął go przytłaczający smutek. – Sam nie wiem, gdzie, może w Paryżu. Muszę się dowiedzieć. Oliver był jak wrzód na dupie – ciągnął Ash. – Manipulant, któremu brakowało zabójczego instynktu niezbędnego rasowym manipulantom. Mnóstwo wdzięku, mnóstwo pieprzenia głupot i całe mnóstwo wydumanych pomysłów bez żadnej praktycznej umiejętności wcielania ich w życie. Ale nie uderzyłby kobiety. – Nagle sobie przypomniał, że Lila ich obserwowała. – Mówiłaś, że dużo się kłócili. Widziałaś, aby kiedykolwiek ją uderzył albo popchnął?

– Nie, ale…

– Nieważne, czy był nabzdryngolony, pijany, czy jedno i drugie. Nie uderzyłby kobiety. Nie zabiłby kobiety i nie zabiłby siebie. Wierzył, że nawet jeśli dał się wciągnąć w bagno, to ktoś go z niego wyciągnie. Oliver był niepoprawnym optymistą.

Chciała być delikatna; chciała być miła.

– Czasem nie znamy ludzi tak dobrze, jak się nam wydaje – bąknęła speszona.

– Masz rację. Oliver był zakochany. Zawsze był zakochany albo właśnie rozglądał się za nową miłością. To go kręciło. A kiedy już przestawało, otrząsał się z tego, robił sobie krótką przerwę, wysyłał kobiecie drogi upominek i liścik z przeprosinami. Nie chodzi o ciebie, chodzi o mnie, wiesz, te rzeczy. Naoglądał się zbyt wielu dramatycznych rozwodów, więc wolał czyste cięcie. A do tego wiem na pewno, że był zbyt próżny, żeby wsadzić sobie broń w usta i pociągnąć za spust. Gdyby naprawdę miał się zabić – a nigdy nie był aż tak zdesperowany – zdecydowałby się na proszki.

– Myślę, że jej śmierć była przypadkowa. To wszystko rozegrało się w ułamku chwili. Pewnie stracił głowę.

– Nie. Zadzwoniłby do mnie albo przyjechał – oznajmił Ash. – Był najmłodszym i jedynym synem swojej matki, wyjątkowo rozpieszczonym. Kiedy miał kłopoty, dzwonił do kogoś z nas, szukając pomocy. Miał taki odruch warunkowy. „Ash, jest problem. Musisz wszystko ponaprawiać”, powiedziałby.

– Czyli zwykle dzwonił do ciebie – domyśliła się.

– Kiedy miał poważne kłopoty, to do mnie. I nigdy nie mieszał mocnych narkotyków z alkoholem – dodał Ash. – Jego była zmarła w taki sposób i bardzo się wtedy wystraszył. Może przesadzał z jednym i drugim, ale nie naraz. To nie ma sensu. Naprawdę nie ma – upierał się. – Mówiłaś, że ich tam widziałaś i obserwowałaś.

– Owszem. – Czuła się niezręcznie. – To okropny zwyczaj. Muszę przestać.

– Widziałaś, jak się kłócą, ale nigdy jej nie bił.

– Nie… To już raczej ona posuwała się do rękoczynów. Rzucała rzeczami, głównie wszystkim, co się tłukło. Kiedyś cisnęła w niego butem.

– I co zrobił?

– Uchylił się. – Lila uśmiechnęła się lekko, a Ash przez krótką chwilę widział maleńki dołeczek w prawym kąciku jej ust. – Miał niezły refleks. Myślę, że bardzo wrzeszczała, a kiedyś go popchnęła. On z kolei dużo gadał, gestykulował, był bardzo sprytny. Właśnie tak go nazywałam, panem Spryciarzem. – Szeroko otworzyła duże, ciemne oczy. – O mój Boże, przepraszam.

– Spokojnie, to trafne określenie. Był sprytny. Nie wściekał się, nie groził jej, nie był agresywny? Nie oddał jej?

– Nie. Powiedział coś, co ją rozbawiło. Widziałam i czułam, że wcale tego nie chciała, ale odwróciła się i poprawiła włosy. Potem podszedł i… no wiesz, zbliżyli się do siebie. Ludzie powinni zasłaniać okna, jeśli nie życzą sobie widowni.

– Rzuciła czymś w niego, wrzeszczała i go popchnęła. A on się z tego wykręcił i skończyło się na seksie. Cały Oliver.

Lila zastanawiała się przez chwilę i doszła do wniosku, że pan Spryciarz nigdy nie odpowiadał atakiem na atak. Kłócili się, spierali czy wręcz walczyli każdego dnia, ale nigdy jej nie uderzył. Nigdy nawet jej nie dotknął, chyba że w ramach preludium do seksu.

– Tyle że została wypchnięta przez okno, a on się zastrzelił – zauważyła przytomnie.

– Tak, została wypchnięta przez okno, ale to nie on ją wypchnął. I wcale się nie zastrzelił. Zatem w mieszkaniu był ktoś inny. Ktoś tam był – powtórzył. – I zabił ich oboje. Pytanie, kto i dlaczego.

Wszystko, co mówił, wydawało się prawdopodobne i wręcz logiczne. Właśnie ta logika sprawiła, że Lila zaczęła powątpiewać.

– Ale czy nie powinieneś również zapytać, w jaki sposób?

– Masz rację, to trzy pytania – przyznał. – Odpowiadając na jedno, być może znajdzie się odpowiedź na wszystkie.

Nie spuszczał z niej wzroku. Teraz widział na jej twarzy więcej niż współczucie. Dostrzegał kiełkujące zainteresowanie.

– Mogę zobaczyć twoje mieszkanie?

– Co takiego?

– Gliny nie chcą mnie jeszcze wpuścić do tamtego mieszkania, a chciałbym przyjrzeć mu się z perspektywy, którą ty miałaś tamtej nocy. Nie znasz mnie – dodał szybko, zanim zdążyła się odezwać. – Może ktoś mógłby ci towarzyszyć, żebyś nie była tam ze mną sama?

– Być może – powiedziała ostrożnie. – Zobaczę, czy uda mi się to załatwić.

– Świetnie, podam ci swój numer. Załatw to i zadzwoń. Po prostu muszę… Bardzo chciałbym to zobaczyć.

Lila wyjęła telefon i wpisała numer Asha.

– Muszę wracać. I tak jestem na mieście dłużej, niż zamierzałam.

– Dziękuję, że mnie wysłuchałaś.

– Przykro mi z powodu tego, co się stało. – Wysunęła się z boksu i położyła rękę na ramieniu Asha. – Współczuję tobie, jego mamie i twojej rodzinie. Mam nadzieję, że poznasz odpowiedzi, niezależnie od tego, jakie są. Jeśli uda mi się załatwić tę sprawę, zadzwonię.

– Dzięki.

Gdy wychodziła, wciąż siedział w wąskim boksie, zapatrzony w kawę, której nawet nie tknął.